Hoi!!

Ik heb zo’n leuke nacht achter de rug! Néé, ik heb geen nieuwe vlam die vannacht bij mij bleef slapen, maarrrrr ik had wel een gezellige baravond/feestje!

Het was de hele avond lang Cava aan €1,5 + ik werd voortdurend op bier getrakteerd. Deze combinatie resulteerde dan ook in een licht aangeschoten versie van mezelf, maar daarom niet minder leuk!

Ik had een zwart, wollen jurkje aan. Echt heel erg mooi – al zeg ik het zelf haha – en heb er echt 1000 miljoen complimentjes over gehad! Oké, beetje overdreven, maar het viel toch in de smaak. Joepiejéé!

Wat heb ik heel de avond gedaan? Simpel; drankjes gedronken, sociaal gedaan in de WC met eerstejaars ( “hallo ik ben Mieke en euh… jij bent zat!” ), héél véél gedanst ( ik ben nogal een party-animal! ) en met leeeeuke mannen gebabbeld!

Zo rond 1uur ben ik beginnen dansen met al de vrienden van mijn ex. Ik kwam al altijd vrij goed overeen met hen, maar sinds ex en ik uit elkaar zijn eigenlijk nog beter, omdat ze het nu allemaal zo grof vinden van hem haha! Het lijkt wel alsof ze elke gelegenheid aangrijpen om hem te tonen van “gij dommerik, we vinden Mieke leuk” ofzoiets Nuja anyway, opeens ging het er nogal fout aan toe! Platen als ‘de macarena’ en ’samson en gert’ ( vlaamse kindermuziek ) werden opgelegd, en ooh, dat was zooo leuk!

Toen een vriendin van me sms’te naar haar lief ( vriend van ex waar ik mee danste! ) dat ze ging slapen, heeft hij blijkbaar teruggestuurd ( dat hoorde ik de dag erna van haar ): “slaapwel lieve schat, Mieke leert me dansjes op samson en gert” Hahaha! En dat komt dan uit de mond van zo’n stoere gast!

Anyway, ik ben hier maar aan het brabbelen want ik heb echt niet zoveel spannends te vertellen! Maar ik heb vandaag wel weer goed gestudeerd, applaus voor mezelf! En ohja, ik moet nu nog even online 154 franse oefeningen maken HELP, blijkbaar tegen morgen!

Dus ik sluit vlug af! Ciaaaaaaaao chickaaaas!

Relaties… ik zucht altijd eens als ik die term hoor. Momenteel is zowat iedereen in mijn omgeving aan het scheiden, aan het heropbouwen of aan het her-scheiden. Tussendoor worden in die half hangende relaties ook nog wat kinderen geboren, soms van het huidige koppel, maar soms ook van deze moeder en vorige vader of van deze moeder en nog een andere vader… ingewikkelde kweekkonijnen, de mens.

 Een aantal koppels zijn onuitputbaar: ruziën, scheiden, verliefd worden, gedumpt worden, elkaar terug vinden, hertrouwen, ruziën, scheiden, ….al dan niet met dezelfde partner en met telkens een kind of een  halftime-kind meer .. Chaos, chaos, chaos.

Uiteindelijk komt het altijd op hetzelfde neer: “Ik bedoelde het zo niet, maar zij hoorde het zo en nu is ze gekwetst. En ik drink/zaag/ga vreemd/geef teveel geld uit, dat klopt, maar niet met opzet. En mijn ouders…, en haar/zijn ouders…. En ik heb altijd alles gedaan wat ik kon voor hem/haar. Blablabla….”

Fascinerend als zo’n scheidend koppel op bezoek komt. De man duikt  dan samen met mijn man of in de muziek, of in de Duvel en meestal in beide. Ze lachen dan grommend, zoals mannen doen, diep uit de buik, om ongelooflijk interessante en intelligente dingen zoals borsten of billen of … dat is het zowat zeker… En ze kijken heel ernstig als het gaat om belangrijke dingen, zoals ‘blokjes kaas of nootjes?’ en af en toe zucht die vriend dan eens en dan kloppen ze elkaar eens op de schouder en daarmee is alles gezegd…relax, zen, fun quoi.

En ik krijg dan de vrouw. Oh help! Waarom krijg ik altijd de vrouw?  “En hij wast nooit af! En hij laat altijd zijn sokken liggen! En zijn moeder moeit zich! En mijn moeder is zo lief! En hij wil altijd seks! En hij komt te snel klaar! En hij is tam in bed! En hij rijdt het gras niet af! En hij verdient niet genoeg! En die snol waar hij het mee deed is jonger/mooier/heter/single…  of evengoed… En die snol waar hij het mee deed is niet eens jonger/mooier dan ik. (Dat heter laten ze er dan netjes uit.) En hij wast zich niet genoeg! En hij scheert wel/niet zijn balzak! tatatatatatatatatatatatatataaaaa! ” STOOOOOP!!! Ik  - wil – ook – fun!! Bijvoorbeeld in de vorm van Duvel en muziek en billen en borsten!!

Ik deed het één keer, scheiden. Trouwen deed ik twee keer, maar dat was op vraag.:-) Ik ben niet het type van het grote spijt, maar mocht ik de boel kunnen overdoen, ik zou sneller scheiden, minder miserie, kortere pijn. Grof gezegd: opkuisen of buitengooien.  Het komt uiteindelijk toch op dat tweede neer, alleen wordt het proces vaak zo gerekt dat er geen heropbouwen meer aan is en dan ben je pas echt ‘verneukt’. Excuus voor de term. Hij zegt nochtans heel mooi wat ik bedoel.

Verneukt, een multi-term, want hij slaat zowel op het lijf als op het brein. Je zelfvertrouwen naar de haaien (ik ben dik, lelijk, oud, onaantrekkelijk, niet beminnelijk,…) je visie naar de botten (wat wil ik? wie ben ik eigenlijk? vind ik dit leuk? vind ik dit mooi?) het geloof in jezelf kwijt (ik ben een nul in bed, ik kan niet koken, ik kan eigenlijk helemaal niets) en je lijf uitgeput van slecht te  slapen -op je zij op de rand van het bed om toch maar geen been of arm van de toekomstige ex-partner te voelen.

Verneukt, ondertussen haal ik ze eruit, die mannen en vrouwen die dermate gehavend zijn door een relatie dat ze niet meer in staat zijn ontspannen te functioneren. Openhartigheid beschouwen ze als verliefdheid, lichamelijkheid als een vraag naar seks. Je kan hen niet zeggen: ‘ik vind je lief’ want onmiddellijk gaat het rode lichtje in hun brein aan: POTENTIELE PARTNER of erger nog POTENTIELE SEKS, terwijl je met ‘ik vind je lief’ gewoon bedoelt: ‘ik vind je lief’.

Het zijn de emotioneel gedesoriënteerden van de maatschappij. En ze zijn met veel! Massaal veel mannen die denken niet in staat te zijn te behagen, die te vaak gehoord hebben dat ze het niet kunnen, niet zijn,  niet hebben. Mannen die door de vleesmolen gehaald zijn, halen het vaak niet meer als het over hun eigen vleesmolen gaat. Angstig om zich te binden, te geven, te gooien. De oprijlaan van hun ziel mag je op, maar aan de voordeur staat een stopteken. Nee, niet meer bereid nog eens gekwetst te worden.

Nog erger zijn de vrouwen die na jaren relatie weer op de markt komen. Te oud, te gebruikt, te gehavend en nog net iets meer histerica dan vroeger. Ze stappen door het leven met een ‘ze zullen me niet meer hebben’-houding en dat stinkt. Een nieuw mannetjesdier komt meestal binnen de drie maanden tot de koude conclusie: ‘ik begrijp haar niet, ik behaag haar niet. Ik kan het niet.’ En meneer is nog een stukje meer verneukt. En zo gaat het maar door.

Toch zijn er maar weinigen die de moed hebben definitief te kiezen voor zichzelf. Zoals baas in eigen buik, maar dan rust in eigen hoofd.

Beste lezers van deze blog, mijn moeder hield van het gedicht van Alice Nahon: ‘t is goed in ’t eigen hert te kijken, nog even voor het slapengaan.’ Doet u dat nu even vanavond en kuis die boel op. Laat elkaar met rust en verneuk het andere geslacht niet. Rust in eigen hoofd, in eigen hart en in eigen lenden, of dat nu alleen of met twee is, laat dat het streefdoel zijn. Kunnen we dat afspreken? Volgende keer hebben ook wij fun en is de bak Duvel niet half maar helemaal leeg. Zou fijn zijn, toch?

Velen onder jullie hebben waarschijnlijk al het boek of de gelijknamige film gezien, maar toch nog een artikeltje over dit interessante zinnetje! Inspiratie komt van trouwe bloglezer Katia, bedankt!

Eerst en vooral; ik typ op een andere laptop ( mijn laptop ligt nog in Kortrijk ) en jullie gaan me nu compleet gek verklaren, maar dat voelt helemaal niet goed aan. Normaal borrelt de inspiratie meteen in mij op en komen de zinnen vloeibaar uit mijn toetsenbord, nu dus niet. Als dit blogje dus kwalitatief wat minder is, mijn excuses, blame the laptop!

He is just not that into you!

Jullie kennen het wel! Als mannen niet geïnteresseerd zijn ( lees: niet bellen, sms’en of je nooit als eerste aanspreken op facebook/msn ), dan zijn er altijd nog onze vriendinnen ( of soms onszelf )  die met 100000 mogelijke excuses komen wààrom ze dat niet doen. “Hij is verlegen”, “hij heeft geen tijd”, of “zijn belkrediet is op” zijn de meest gebruikte zinnetjes! Maar come on girls, wij weten wel beter toch?! Hij is gewoon NIET geïnteresseerd, face it!

Kijk het zit zo, als een man je ziet zitten, dan zal hij er wel voor zorgen dat hij je nog hoort & ziet! Een man die geïnteresseerd is zal er alles aan doen om contact te bewaren! Een man die denkt: “leuk meisje, maar zeker niets meer”, geeft er helemaal niet om of hij je wel elke dag hoort… Dus wanneer jij hem een ludiek smsje stuurt, lacht hij 5 seconden en steekt hij daarna zijn gsm zorgvuldig weg. Terugsturen? Daar denkt deze man niet aan, jij bent maar één van de vele! Wanneer je meerdere pogingen onderneemt, en ondanks het feit dat hij niet antwoordt, toch blijft sms’en, dan kom je over als een stalkster! “Is ze daar nu wéér?” en hé, dat willen we toch niet?!

Ik zou graag willen zeggen: “mannen zijn duidelijke wezens” ( simpelweg omdat hun brein het niet aankan van gecompliceerd en subtiel te zijn), maar aangezien uitzonderingen de regel bevestigen, moet ik hier nog één soort mannen vermelden; de players!

Een eerlijke man is makkelijk. Hij vindt je leuk of hij vindt je niet leuk. Punt. Vindt hij je leuk, dan hoor je nog van hem. Vindt hij je niet leuk, dan belt hij niet terug. Klaar, accepteer het en ga verder met je leven. Players zitten echter ingewikkelder in elkaar, zij hebben namelijk de drang om te jagen, de prooi binnen te doen en vervolgens als een baksteen te laten vallen. Het is niet moeilijk om dat soort mannen eruit te pikken, het is wél moeilijk om uit hun klauwen te blijven. Players zijn de soort mannen die in hun binnenste je niet écht leuk vinden, maar gewoon willen bewijzen dat ze je “wel eens zullen binnendoen”. En hoe meer weerstand je biedt, hoe interessanter je wordt! Dit soort mannen geven dan ook de verkeerde signalen! Ze zullen je wél bellen, wél sms’en ( ook al gaat het niet om JOU, maar om het JAGEN ). Het moment dat je denkt van “he, misschien vind hij me écht leuk” en hem een kans geeft, doe je jezelf de strop om. Want dàt moment is het beslissende moment waarop je niet meer interessant bent, op dat moment ben je net als de andere: een meisje die zwichtte voor de charmes van een foute man.

Dus allerliefste lezeresjes, het komt er op aan het kaf van het koren te scheiden. Wees kieskeurig, want je verdient het! En vindt hij jou niet leuk? Wel, er werd me ooit gezegd: “if a guy doesn’t like you, he is gay”, ander en beter! Je vindt zeker een ander interessant exemplaar!

liefs

Kamelot – when the lights are down

 “Steeds meer vrouwen hebben moeite om hun lichaam te aanvaarden. Je goed voelen in je blootje kan je al een stuk op weg helpen om je eigenwaarde op te krikken.” Dit persbericht in mijn inbox splijt onmiddellijk het beeld van de Gok Wan’s en de Jani Kazaltzis’en van deze wereld – die aan vrouwen in gruwelijk wit ondergoed staan te pulken – door mijn brein. ‘En nu ga ik je nog een laatste uitdaging voorstellen… wil jij naakt poseren?’ Zelfs na 354215254752 seizoenen van dezelfde bullshit zijn de zogezegd lelijke protagonisten in de real-life-serie meisjesachtig geschokt bij de vraag. Ze kunnen nog net een gilletje onderdrukken. En allemaal gaan ze full monty.

Wie heeft het uitgevonden dat vrouwen ‘mooi’ moeten zijn? Mooi: zoals in 1.65 m, 50 kilo, blond haar, ronde borsten, kleine voeten… ik schets even een karikatuur.

‘Is zij mooi?’ vraag ik weleens aan een man in mijn gezelschap en dan wijs ik naar Barbie even verderop. ‘Nee,’ schudt die man dan geheid het hoofd. ‘Borsten te klein, billen te triest, gezicht te geverfd, mondje te stuurs,…’  Misschien zegt zo’n man dat om mij niet te schofferen. Naast Barbie ben ik immers een olifant, maar er zijn ook minder goed opgevoede mannen. Toch zijn er weinigen die een draak willen doden voor een uurtje met Barbie.

Nu, het gevecht met een draak aangaan, zullen ze voor mij ook niet gauw doen, tenzij het een héél erg kleintje is dan…misschien. Dat is niet eens het punt. Als Barbie niet het summum is in mannenogen, waarom is ze dat dan wel volgens het maatschappelijk schoonheidsideaal? Erger, waarom wordt in sensibiliseringscampagnes de nadruk nog eens op hetzelfde mis-feit gelegd?

Het persbericht kreeg een hoogtepunt in de volgende alinea: “Iedere vrouw heeft een rolmodel, iemand waar ze naar opkijkt en zichzelf aan spiegelt. Probeer daarom een vrouw te bewonderen die niet gezegend is met een prachtig lichaam, zodat je je eigen ideaal kan creëren.”

Met andere woorden: wij weten dat jij niet mooi bent. Kijk een beetje naar iemand die even lelijk is als jij en dan voel je je vast beter. Mooie theorie. En bovendien: een vrouw die niet gezegend is met een prachtig lichaam? Niet gezegend? Euh… mocht ik dit debiele advies al willen opvolgen, waar vind ik dan zo’n vrouw? Ik ken alleen vrouwen met tempels van lijven. Kathedralen. Niets op heel deze wereld is zo mooi als een vrouwenlichaam. Asymmetrische borsten, cellulitis op de billen, rimpelende buiken, wiebelende konten: ja, dat zijn wij. En is dat niet heerlijk? Een hemelse perfecte onvolmaaktheid.

Nu, bloot lopen stimuleren, daar kan ik niet tegen zijn. Voor mezelf dan tenminste, want ik ben gelukkig gezegend met een bloedmooi lijf en absolute perfecte vormen. Het was maar voor mijn lelijke zusters dat ik het even opnam.

kluun, castien en beenhakker - boek de Koninklijke over Real Madrid

Check het filmpje van Telegraaf Video http://tinyurl.com/yddnzm2 tijdens de presentatie voor de pers van het boek over Real Madrid. Met dank aan Novum Nieuws.

‘Dag Trix, heb je het druk? Ik hoop dat je goede zaken doet.’ Die sms-boodschap ontving ik deze week van een onbekend nummer. Midden in de productie voor iAct, nam ik me dus niet de moeite om het nummer te bellen. De vraag was zo oppervlakkig gesteld, dat onmiddellijke reactie niet vereist bleek. Bovendien, de formulering ‘goede zaken’ wees erop dat het iemand was die mij niet echt kende. Ik zit immers niet in ‘zaken’. Of wel? Zaken, dat is toch het versjacheren van Italiaanse sacochen of van een zeepfabriek een pharmagigant maken, dat zijn zaken, maar media…

 De afzender had echter een andere boodschap, maar zond deze eerste sms als onschuldige deuropener. ‘ Ik denk aan jou en ik verlang om bij jou te zijn’ was het tweede bericht, van datzelfde onbekende nummer. Huh? Mijn concentratie op punten, komma’s, kleursettings, fotokeuzes, namen, onderschriften… werd even doorbroken. Nu, ik ben heel erg snel in switchen van mijn rol van moeder, naar hoofdredacteur, naar vriendin, naar minnares, naar hoofd van het huishouden, naar wat dan ook…dus dat gaat klik-klik in mijn hoofd en ik ga door met wat ik bezig was, zonder een detail van mijn hoofdtaak en het passerende intermezzo te missen. Bij deze haperde ik even. Ik denk aan jou?? Dat stuur je als er iemand ziek is, een examen moet afleggen, de uitslag van zijn hiv-test moet gaan halen, in de zin van ‘he, je staat er niet alleen voor’ of natuurlijk in de heel andere betekenis. Ik denk aan jou(w) lijf, borsten, mond, wat dan ook… De rest van het bericht liet geen twijfel bestaan. De afzender vermoedde me alvast niet in het ziekenbed.

Uitdagen..ik heb dat concept zowat uitgevonden, dus ik vond het fair om het spel mee te spelen. “Trix Slock ontving een romantische sms van een onbekend nummer. Mistery lover, who are you?” vermeldde mijn status op Facebook. Was de verstuurder van de sms een van mijn contacten op Facebook, hij zou het zien, maar nog voor ik deze status postte, kwam sms drie binnen. ‘Zoenen, zoenen, zoenen voor jou…maar liever met jou.’ Taal zegt veel. Ik kan nagenoeg altijd aan de hand van iemands (geschreven) taalgebruik zeggen uit welke hoek de wind komt waaien. In spreektaal ligt dat moeilijker, mensen nemen woorden over uit hun omgeving. Collega’s, partner, vrienden dringen je termen of een tongval op, maar in schrijftaal schemert je roots door, altijd. Een analyse: de term ‘zaken doen’, wijst op iemand die mij niet echt goed kent. De zin ‘ik denk aan jou en ik verlang…’ heeft een herhaling van de persoonsvorm, dus dat wijst op beperkte handigheid in schrijftaal. Een beetje schrijver maakt daar immers van: ‘Ik denk aan jou en verlang om bij je te zijn’. Nu sms is een ontzettend beperkend medium. Herlees je eigen verstuursels maar eens, vaak gedrochten omdat het snel-snel moet gaan. Dus dat nuanceert een en ander.

Ik bleef stil en stuurde geen antwoord. De andere kant van de lijn gaf niet af. ‘Wanneer mag ik je voelen? Kijken volstaat niet langer.’ Tiens, een goed gevormde zin. Die woordkeuze: volstaan, langer’…minder frequent gebruik in deze context, dus toch een schrijver. Of probeert meneer me te misleiden? Onmiddellijk herinner ik me de recente uitlaat van een vriend. ‘Wij mannen, wij denken zo!’ en hij gebaarde met een verticaal gestrekte hand van zijn voorhoofd tot zo ongeveer een dertigtal centimeter voor hem. Rechtdoor dus, zonder omwegen. Nee, geen misleiding in taal, mannen zijn niet zo gewiekst. Maar…was dit een man? Waarom ging ik daar van uit? Na nog een sms of vier – die van warm naar heter gingen – herinnerde ik me de guerillia campagne die we met iAct organiseerde op het congres van bdma. Op de toiletspiegels schreef ik met lippenstift: ‘Een keertje anders?’ ‘Verleid worden?’ en mijn gsm nummer. We doelden op het magazine natuurlijk,met een knipoog naar de alom gekende ranzige opschriften in openbare toiletten. Mijn nummer had daar heel de dag gestaan. Iedereen kon me dus bellen of smsen, maar wie wist dat het mijn nummer was? Niemand?

Stilte werkt blijkbaar aantrekkelijk. De smser gaf niet af. Tien, denk ik, misschien twaalf smsen. Mooie, romantische, maar ook hitsig hete op het randje van het goor af. Nu ze amuseerden me allemaal, maar een reactie vond ik ze niet waard. Ik ben nogal persoonsgebonden ingesteld. Een lieve, hete, romantische sms van A doet niet met me wat datzelfde bericht van B zou veroorzaken. Het enige wat me bezighield was de identiteit van de verstuurder.

Twee dagen later vormde ik op een openbaar toestel het gsm-nummer van de smser. ‘:-) Oh jij?’ dacht ik, maar ik zei niets. Ik legde de hoorn neer zodra ik zijn stem hoorde. Ja, zijn. Een man dus. En nu net hij!? Dat had ik niet verwacht. Nu, ik ben gevleid, echt. Mooi is dat, zo iemand die hier op aarde rondloopt en stiekem fantaseert, stiekem beetje verliefd of verlust loopt te wezen. Mooi, maar toch, ik ga deze ronde passen, vrees ik. Niet omdat jij niet de moeite bent, ontmaskerde mistery lover, integendeel. A man of your level, with your looks… een meisje zou mogen blij zijn. Veeleer omdat mijn hart niet vrij is en mijn lenden evenmin.

Kijken en dromen dat mag je wel, … graag zelfs! x

81 uur productie en opmaak. Het was een kluif, die iAct. Mijn zoon zei vanmorgen: ‘dag mevrouw, waar is mijn moeder?’ Mijn opgetrokken wenkbrauwen vroegen hem om uitleg. Tot meer was mijn lijf na twee uur slaap niet in staat. ‘Ik zie je bijna nooit meer’ schokschouderde hij, ‘tenzij van achter het scherm van je pc,’ maar in het voorbijgaan legde hij zijn twaalfjarig hoofd tegen mijn rug. ‘Ik weet dat jij het mooiste ‘boekske’ gaat maken dat er is’ zei hij en klopte me vaderlijk op mijn schouder. Ik wilde me nog verdedigen met, ‘we zijn er bijna en daarna doen we iets leuks’, maar ik hield me in. Twaalf, dan wil je geen sprookjes meer. Als je twaalf bent, dan weet je hoe de wereld draait. Je weet dat je als man, een vrouw moet steunen in haar keuzes. Niet betuttelen, maar geloof tonen en ook natuurlijk, onontbeerlijk …aangeven dat je haar mist. Dat is wat mannen van twaalf weten en in deze ook doen.

 ‘Waar je hart je brengt, daar moet je gaan.’ Dat is wat zijn vader me vorige week zei. ‘Ik sta achter je.’ Mooi, lief, ontroerend, liefdevol. Dat klopt, maar tegelijk bespeelt het feilloos mijn vrouwelijke ingebakken schuldgevoel. Ik heb de laatste drie weken geen hemd gestreken, geen aardappel geschild en geen kind zijn lunchbox gevuld. Dat deed hij. Met de nodige haken en ogen en met het klassieke gemor, maar soms toch ook met een gezwindheid die me zorgen baart.

 Als ik me drie weken lang volledig afzijdig kan houden van het dagelijks reilen en zeilen in dit huis op het drielandengrenspunt tussen Haacht, Mechelen en Leuven, ben ik hier dan wel nodig? Nee. Het werd me bevestigd. Zondagavond nog. ‘Ik heb jou niet nodig.’ Hij zei het eerlijk, kordaat, een beetje trots zelfs en keek me recht in mijn ogen. Mijn schouders die zo goed als onmiddellijk een neerwaartse beweging maakten en de blik in mijn ogen deden hem naar adem happen. ‘Oh, nee, zo bedoelde ik dat niet. Ik wilde alleen maar zeggen, dat ik mijn mannetje kan staan: koken, wassen, kinderen. Natuurlijk heb ik je nodig.’ Hij graaide wel naar mijn heupen en trok me tegen hem aan, maar zelfs de speelse beet in mijn nek deed me niet van stemming veranderen.

 Ik ben misbaar. Hij heeft me niet nodig… Ik was moe. Ik kon niet langer relatieveren. Mijn lichaam deed pijn. Mijn hoofd zat vol. En ik was vooral misbaar. Mis-baar. Overbodig dus eigenlijk. Onbelangrijk. Misbaar… tenzij dan voor dat gebijt in de nek, laat het ons zo maar even noemen… ook flatterend. Mijn cynische ik grijnsde naar mijn romantische ik.

 Nu, lang duurt dat nooit. Na jaren samen spelen, weet je hoever je kan gaan. Dus als ik pruil, loopt hij achter me aan. Tot hij er genoeg van krijgt, zucht en het opgeeft en dat zeg ik gespeeld boos: ‘zeg, ander vrouwen mogen dat ook. Ik mag ook het wijveke uithangen. Minstens een half uur per week. Even lang als jij de onuitstaanbare macho mag uithangen. Dat is de deal. Ja toch?’ En dan loop ik achter hem aan. En dat pruilt hij, maar niet lang en dan komt alles weer goed. Zoals in de sprookjes. Mijn zoon van twaalf, hij weet al veel, maar sprookjes… Hij heeft nog even tijd om er weer in te geloven.

 En dat misbaar zijn, dat is maar tijdelijk want morgen neem ik VRIJ en maak ik me onmisbaar. Watch me!

We hadden eerder al een product dat exclusief voor vrouwen was bedoeld. Vandaag laten we de mannen niet langer in de kou staan wat verzorgingsproducten betreft. L’Oréal Paris heeft namelijk een nieuw product op de markt gebracht dat op een makkelijke manier komaf zou moeten maken met wallen en kringen rond de ogen van de moderne man. Met de eerste verkoelende oogroller tegen vermoeidheid voor mannen, Men Expert Hydra Energetic Eye Roller, is dat verleden tijd…

Voor zij die niet zo goed tegen veel te korte nachten kunnen en na een paar uur slaap met enorme wallen en kringen kampen, kunnen misschien eens deze oogroller proberen. Zo lijk je alvast voor de buitenwereld zo fris als een hoentje (of whatever). De roller biedt namelijk een vochtafdrijvende massage en een ijskoud verkoelend effect, waardoor je gelaatstrekken terug in de plooi liggen (of beter, geen plooien meer vertonen). Tegen de donkere kringen werd in het product bestanddelen gestopt die de microcirculatie zouden stimuleren en er dus voor zorgen dat de kringen lichter worden. Deze nieuwigheid bevat ook vitamine B5.

De producent raadt aan dat je het product ’s morgens en ’s avonds rond de ogen aanbrengt (tja, hoe meer hoe liever waarschijnlijk). Dit edel vocht geeft je op die manier het effect van een perfecte nachtrust. Dat mag ook wel als je ziet welke chemische stuff ze allemaal in dit kleine tubetje gestopt kregen. Sommige ingrediënten zijn geruststellend, zoals glycerine (werkt vochtvasthoudend), cafeïne (krachtige vochtafdrijver), grapefruit- en druivenextract, naast enkele verdikkingsmiddelen (zoals C13-14 isoparrafin en xanthaangom). Andere ingrediënten doen onze wenkbrauwen toch wel de lucht in gaan: butylene glycol (zit ook in haarlak en zou giftig zijn voor het centraal zenuwstelsel en de nieren), aluminiumhydroxide (vaak toegepast als vlamvertrager) en 2-fenoxyethanol (heeft een bacteriedodende, maar ook ontvettende werking maar kan de ogen, huid en luchtwegen irriteren). 

Een roller van 15ml heb je al voor de prijs van €10. Het product lijkt wel erg sterk op de cafeïne oogroller voor vrouwen van Garnier, zoals je op deze foto kunt zien. Dit product is al meer dan een jaar op de markt. Een bespreking kan je vinden op deze blog. Is dit hetzelfde product, maar dan voor mannen? Het zou wel eens goed kunnen, want Garnier is een merk van… L’Oréal Groep! Ok, mannen hebben ook recht op dergelijk product… maar een echte innovatie? Nope, eerder oude wijn in nieuwe zakken, zou ik zo zeggen.

Thanks aan deze blogger voor wat extra content… Voor ervaringsdeskundig advies kan je best bij deze blogster terecht.

Parkerar cykeln, ett ex från en nylig och kortkort men ljuvlig romans kommer gående, ser mig, jag ser men låtsas inte se, låser och grejar och oj vad jag står i, men sen måste vi se varandra. Hej, stelt, han rör vid hojen, tittar ner, jag med, han är så snygg att jag DÖR. Jag är kanske lite dissig. Eller så är jag för flirtig. Jag tappar mig själv, ALLT som är jag rasar. Jag är BARA vad han ska vilja att jag är, och eftersom jag inte har en aning om vad han vill är jag rådvill och tillknäppt. Jag säger att jag ska stå ute och vänta på kompisar – obs sant – och att han ska gå in. Då gör han det. Sen sitter han ensam och vi kommer in och hans blick bränner hål, jag måste gå tillbaka sen och sätter mig bredvid och försöker prata och det är extremt trögt. Han är så sjukt ointresserad, eller är det jag som är det? Jag är som på en halkbana. Allt händer, jag hör inte ser inte, minns inte efteråt något.

Jag minns bara hur han ser ut. Han är så helvetes satans snygg att allt som inte är hans kropp och hans feja just där och då tappar mening och innehåll.

Sen ser vi på liveband och film och han sitter snett bakom hela tiden och det bränner bränner bränner och jag fipplar med kuddar och vrider mig och sträcker och klamrar mig fast vid mina kompisar och kan inte relaxa en sekund.

Varför? För en månad sedan var jag inte säker på om han var så jäkla kul ändå. För två månader sedan visste jag inte om att han fanns. Och när vi slutade hänga, så var det mitt beslut. Ja ba: Det här funkade inte för mig. (För att han varit taskig mot mig, men ändå.) Under tiden står tjejen på scenen och sjunger om att hon blir kär för lätt och för snabbt och för ofta och för djupt. Hon blev kär, dissad, lämnad, ljugen för och a men ni vet. Ja ba: Ursäkta, sjöng du just det jag just tänkte? Ja det gjorde du.

Jeg er så lei av regn, når har det regnet uten stopp i snart en uke. Blir gal av å sitte inne å se på regnet, det kunne i det minste kommet som snø. Det er snart Desember og det regner vaskebøtter. Kjenner at humøret er som på sinnataggen i Vigelansparken. Og Bølla er ikke blidere for å si det sånn.

Vi har kjøpt ny dress til Bølla og jeg vil gjerne bruke den, men ut i høljeværet er ikke min greie altså.Da er vi inne i stede. Så nå er huset søvsuget, frokost og lunsj er fortært, og min kjære er på vei hjem. Deilig.

Regner det hos deg? Hva gjør du denne Mandagen?

People magazine heeft zijn jaarlijkse ‘wie is het meest sexy lijst’ weer bekend gemaakt. Heel mannelijk hollywood en de muziekscène werd gekeurd, met 15 gelukkige winnaars:

1. Johnny Depp

2. Ryan Reynolds

3. Jake Gyllenhaal

4. Bradley Cooper

5. Robert Downey JR.

6. David Beckham

7. Gilles Marini

8. The Glee Guys

9. Nick Cannon

10. Adam Lambert

11. John Cho

12. Chris Daughtry

13. Jerry O’Connell

14. John Legend

15. Robert Pattinson

Echt verrassend is het resultaat niet, hoewel nummer 1 toch niet vanzelfsprekend is. Johnny Depp zit immers al jaren in het vak, is getrouwd en heeft kinderen. Opvallend is dat de meesten van de lijst reeds gesetteld zijn. Zo hebben we meneer Mariah Carey en meneer Scarlett Johanson. Geen bereikbare singles dus dit jaar. Behalve over Robert Pattinson kunnen de jonge meisjes nog wat dromen. Deze vampier staat trouwens vanboven aan mijn persoonlijke top 3. Als tweede Gilles Marini, de sex and the city ster. En David Beckham krijgt mijn derde plaatst. Maar wie ben ik natuurlijk …

Gisteren keek ik naar Sex & The city – ja dat bevat een heleboel levenswijsheid - en de aflevering ging over “karma”, meer bepaald relatie-karma! Is het zo dat je na een hele reeks slechte relaties eindelijk die ene goeie krijgt omdat je het verdient? En wanneer je een relatie kapotmaakt, wil dat dan zeggen dat jouw volgende relatie zal verwoest worden door een ander?

Ik geloof niet in God, Satan of andere vreemde, abstracte wezens! Maar ik geloof wel in iets; meer bepaald in het lot en in karma. Ik geloof dat sommige dingen niet louter toevallig zijn, maar dat ze een boodschap bevatten, dat ze er zijn om je iets duidelijk te maken.

Neem nu voorbeeld mij; een jaar geleden heb ik geflirt met een jongen die een relatie had ( er zat wel een heel verhaal achter, maar dat doet er niet toe!  Bezet = bezet.). Een jaar later gaat mijn relatie stuk doordat een ander meisje met mijn vriend had geflirt en die stomme aap erop in was gegaan. Auwch?! Op die manier heb ik zaken vanuit een ander perspectief leren bekijken: een goeie vriendin van me heeft interesse in een jongen die een vriendin heeft. De oude Mieke zou gezegd hebben: “jammer voor dat meisje, ga ervoor!”, de nieuwe Mieke ( met het gebroken hartje, nog steeds ) zegt: “Je blijft eraf! Hij heeft een relatie, het is niet eerlijk tov zijn vriendin!”.

Mensen veranderen door dingen die ze meemaken, zoveel staat vast. Ik zeg niet dat ik nooit meer iets fout zal doen op relatiegebied – gevoelens heb je nu eenmaal niet altijd onder controle – maar ik denk wel bewuster na over relaties ed. Ik ga meer denken aan de 3de persoon in het verhaal, omdat ik zelf die 3de persoon ben geweest! En dat is echt een positie die je niemand toewenst!

Nu moet ik wel even nuanceren; als ik ooit de kans krijg om ex+slet een loer te draaien à la “ik merk dat hij spijt krijgt, doe alsof ik hem terugwil, wanneer hij haar dan dumpt, zeg ik dat het toch niet zo is“, dan zou het wel nog eens kunnen dat ik die kans grijp. Maar dat is louter wraak. Toch valt ook wraak niet goed te praten, een mens met een stuk moreel besef doet zoiets niet, maar hé, zij hebben mij pijn gedaan, dan mogen ze toch eens voelen wat ik gevoeld heb?!

Dat “oog om oog, tand om tand” principe is echter achterhaald. Kennen jullie dat verhaaltje van diegene die geslagen werd en zijn andere wang aanbood? Van diegene wiens jas werd gestolen en ook zijn schoenen aanbood? Dat is hoe we zouden moeten handelen, maar to be honest, ik ben nog niet zover! Ik denk dat ik momenteel nog zou kiezen voor de wraak-versie, maar vraag het mij volgende maand opnieuw en misschien heb ik dan een andere mening.

liefs

Eindelijk: de allereerste online juwelenzaak voor mannen is een feit. Amanzio heet hij, en hij werd opgericht door online winkel Amanto.be. www.amanzio.be is gericht op de actieve, modebewuste man en zal onder meer kettingen, ringen en armbanden verkopen. Dieter Troubleyn, acteur, zanger en radio DJ, wordt het officiële gezicht van de winkel.

Modebewuste mannen hadden het niet gemakkelijk als ze zichzelf een juweel cadeau wilden doen. Online nauwelijks iets te vinden, de collecties bij juweliers vaak ondermaats. En dat terwijl alle trends laten zien dat mannen steeds vaker juwelen dragen, daarin geïnspireerd door stijliconen zoals David Beckham. Juwelenwinkel Amanto merkte de steeds toenemende vraag op en komt vandaag met het antwoord: de nieuwe, specifiek op mannen gerichte juwelenwinkel Amanzio.be.

Amanzio.be richt zich op de trendy, actieve man die houdt van stijlvolle accessoires én van het gemak van online kopen. Het ruime aanbod bestaat onder meer uit kettingen, armbanden, ringen en horloges, en is afkomstig uit eigen collecties van Amanto/Amanzio en uit die van bekende, hoofdzakelijk Italiaanse topdesigners. Om precies te kunnen inspelen op de wensen van klanten, zal de aangeboden collectie steeds verder worden uitgebreid op basis van ideeën en suggesties van de klanten.

Het officiële gezicht van de nieuwe webwinkel wordt acteur, zanger en Radio DJ Dieter Troubleyn.  Dieter is volgens ons de perfecte vertegenwoordiger van onze doelgroep. Hij is knap, sexy en heeft een mannelijke uitstraling. Als actieve, modebewuste dertiger bouwde hij de voorbije jaren een indrukwekkende carrière op, en toch is hij tegelijkertijd ook een echte gezinsman gebleven. Bovendien is hij bekend in Vlaanderen en Nederland, waar ook de meeste van onze klanten zich bevinden.

Dieter Troubleyn werd in Vlaanderen bekend als acteur in onder meer Familie. Hij schreef songs voor Yasmine en Niels William en maakte zelf ook platen met z’n populaire Soapband. In Nederland geniet hij ondertussen een grotere bekendheid door z’n rollen in Costa!, Spangen, Rozengeur & Wodkalime en ONM. Zijn hoofdrollen in Jesus Christ Superstar en Les Misérables haalden de frontpagina’s. Je hoort hem ook vaker dan je denkt, met animatiestemmetjes in o.a. Alvin & The Chipmunks, Nim’s Island, Animalia, Charlotte’s Web en Madagascar. Daarnaast verwierf hij bekendheid als presentator van diverse TV- en radioshows, als finalist van de Slimste Mens in Nederland en deelnemer van Dancing on Ice op RTL. Op dit moment is hij je wekker bij Nostalgie, en werkt hij aan een boek, Cd en theatertour.

Alle foto’s van Dieter Troubleyn zijn te bekijken op http://www.flickr.com/photos/amanto_jewellery/sets/72157622809627286/  en op aanvraag verkrijgbaar in hoge resolutie.

Video making of: http://www.youtube.com/watch?v=kSTVjDIEZrA

Word fan op onze Facebook pagina!

Na een uitgebreid apero en wat nakaarten na het congres, verliet ik vorige donderdag een kroeg op de vismarkt in Mechelen. Het moet rond tienen geweest zijn. Samen met een andere vrouw haalde ik mijn auto op in de ondergrondse parking Lamot. Nu, wie bekend is in Mechelen weet dat destijds de beschaving stopte aan de achterdeur van dancing Beethoven. Het Stadsdeel achter de oorspronkelijke brouwerij werd bevolkt door Kungfu en zijn vrienden. Niet de panda, maar de Hells Angel. Niet zo van die would be Hells Angels, nee, echte, die kaalgeschoren en vol getatoeëerd een kip de kop overbeten voor de fun en met hun moto om de week uit de Dijle werden gehesen omdat ze weer eens –onder invloed van alcohol en andere verdovende middelen – de zwarte ijzeren balustrade van de oever waren gepasseerd. Kungfu had onder zijn kale kop een nektapijt dat hij tot een staart samenbond met de pees van een hondenpoot. U ziet het plaatje.

 Vandaag is de Vismarkt een clean oord. Waar ooit ‘Dit is 1 kaffee’ stond geschilderd en je stoned werd van alleen maar de lucht in te ademen, draaien nu propere tavernes en nette hotels op volle toeren. De glazen mastodont van het congrescentrum als een allesziend oog erboven uit torend. Bovendien is de ondergrondse parking feller verlicht dan de stoel bij de tandarts. Wij, twee ferme madammen, dus angst kwam niet eens in ons op. Aan de lift tot ziens gekust, ‘we horen elkaar’ en gezwaaid. Geen vuiltje aan de lucht.

 Ik was nog geen 100 meter uit de parkeergarage of ik kreeg een redelijk benauwend gevoel. De wagen achter me draaide net als ik het smalle straatje in om blokje om te rijden. Vreemd. De verkeerslichten aan het Raghenoplein verplichtten me te stoppen. De ‘volgwagen’ kwam links naast me staan op het vak om af te slaan naar Bonheiden. Oef, toch een vergissing dacht ik bijna tot ik vanuit mijn ooghoek merkte dat de bestuurder over de zetel naast hem heen op het raam van zijn wagen tikte. Nu, even overviel me het gevoel dat het misschien wel arrogant was te denken dat er ook maar iemand mij zou volgen. Zo geweldig ben ik immers niet. Misschien was de man wel in levensnood. Niet geweldig, maar wel menslievend, dus ik draaide mijn hoofd toch maar even opzij om te kijken of meneer the follower geen verstikkingsdood aan het sterven was of niet geweldig doodbloedde. Helaas, de hoogdringendheid van zijn aanzoek situeerde zich niet ter hoogte van zijn keel of slagader. Na een vulgair gebaar met zijn tong (waarom doen mannen dat? ) vouwde hij zijn twee handen tot een driehoek die hij schokkend richting kruis deed wippen. Alsof hij eraan twijfelde dat ik de boodschap niet kreeg, maakte hij vervolgens met zijn rechts hand een gebaar alsof hij een hoofd op en neer duwde ter hoogte van datzelfde kruispunt van zijn hoogdringendheid.  

Ik ben héél erg goed in mannen negeren op zo’n moment. Niks zie ik dan. Lucht. En ik ben ijs. Doofstom en immuun voor gebarentaal. Groen! Het startschot om me uit de voeten te maken. Nu, meneer gaf niet op. Hij draaide niet af, maar voegde netjes in achter mijn wagen om rechtdoor te rijden. Dat stuk steenweg van Mechelen tot Haacht is sowieso al eindeloos, maar donderdagnacht had ik de indruk dat ze er nog een kilometer of 2541245452 hadden tussen geasfalteerd. Ik wilde koste wat het kost een stop aan verkeerlichten vermijden en draaide een sluikwegje in. Nu meneer hot-kruis vond dat niet erg. Hij volgde gedwee. Kieke dat ik was. Ik verliet dan nog eens de mooi verlichte baan! Was ik nu helemaal?

Mijn Champagnekar is niet echt een racemachine en ik ben zelf als chauffeur veeleer een cruiser dan een speedkonijn, maar die nacht woog mijn voet toch net iets zwaarder op het pedaal dan andere dagen. Met een flukse zwaai draaide ik de oprit naast mijn woning op. Oef! Ik was er …maar hij was er ook. Hij had zijn auto aan de kant van de weg gegooid, de motor nog draaiende, zijn portiek had hij laten open staan. Hij stond op twee meter afstand van mijn wagen, beetje uitdagend te wezen. Zijn handen voor hem gekruist, benen lichtjes gespreid. De buitenwippershouding. Ik schat, 35 jaar, kort haar, 1.90 meter, minstens 100 kilo. Een dijk dus, een boom, een beer, een kolos. Eén kneep met zijn berenklauw en mijn hals werd vermorzeld. Als hij al naar mijn hals zou grijpen. De rest…mijn brein stond niet toe te denken.

Mijn angst door de bedreiging zette zich om in agressie en kracht. Met een snok duwde ik mijn portier open, stapte kordaat uit en knalde het portiek toe. Ik keek hem recht in de ogen aan. Draaide me op en (…ging vier seconden dood, want ik stond wel met mijn rug naar hem) snokte de klink van het Bekaert-poortje – dat me al vier jaar stoort omdat het slot klemt – omhoog om het rotding uit het slot te hijsen. Beng! Het poortje zwiepte tegen de zijkant open. In drie stappen was ik over het terras aan de achterdeur. ‘He!’ hoorde ik hem roepen. Daar bleef zijn verbale communicatie stokken. Mijn echtgenoot hing op de bank, filmpje te kijken. ‘Ik werd gevolgd!’ brulde ik, een ongecontroleerde schreeuw die voortkwam uit de samengebalde angst/agressie/kracht. Eerst kwam er een half slaperige ‘huh’ maar na mijn tweede schreeuw ‘Hij is uitgestapt en staat op de oprit’ stond mijn eigen geciviliseerde maffiosi op twee stappen naast me aan de deur. In boxershort en T-shirt en op blote voeten – heerlijk hoe redders in nood alle gevoel voor welvoeglijkheid verliezen – stormde hij de oprit op. Meneer 100 kilo – sterker in gebaren dan in woorden en al helemaal een watje in confrontaties met een wilde tijger wiens wijfje in nood is – zat al weer achter zijn stuur nog voor mijn briesende man aan het terraspoortje was. De wagen die me minutenlang had gevolgd, scheurde de hoek om.

Zucht. Hij is weg. ‘Kom hier,’ knorde de tijger en hij plooide zijn hand in mijn hals en trok mijn hoofd tegen zijn borst. Zijn T-shirt rook naar een mengeling van Kent, Duvel en hem. ‘Hij volgde me,’ prevelde ik nog eens totaal overbodig, maar hij luisterde al niet meer. Zijn terrein moest afgebakend worden en hij trok het wijfje in nood bij hem op de bank.

Hij serveerde spaghetti met zalmsnippers. Jammer genoeg heb ik het niet bij alleen zien gelaten. Zijn bediening was goed. Hij droeg een overhemd en een zwart schort. Casual bedrijfskleding in een restaurant. “Dank je wel”, verstond hij niet goed en hij boog ver voorover om te vragen wat er was gezegd. “Dank je wel.” Hij kijk een beetje vreemd en liep weer verder. Twee borden liet hij achter, die naderhand beter onaangeroerd hadden kunnen blijven.  Het plaatje was niet wonderschoon: gewoon een bord spaghetti met witte saus en bruine bolletjes en roze zalmsnippers. Het smaakte minder goed dan de beschrijving ervan.Vier uur, twaalf kauwgum en een keer buikpijn later, proef ik ver achter mijn huig nog de penetrante smaak van een zoute zalmsnipper. De kelner van restaurant M. in Tilburg schrapte vier euro van de rekening, nadat we ons hadden beklaagd over de smaak van het gerecht. Smaak was er namelijk niet, alleen zout. De zuigende puntjes op de tong zijn gemaakt voor een lichte flirt met zout voor een prettige smaaksensatie. Deze pasta masseerde echter mijn lippen zodanig, dat er hinderlijke schrale plekken rond mijn lippen naar buiten schuurden. We waren tot de helft gekomen.  Een vriendin probeerde kritiek te leveren, maar kwam met een ongepeperde feedback. De kelner keek bedenkelijk en liep weer weg. Hij moest drie keer op en neer lopen voor de lege kannen water.

Restaurant M. was zeer authentiek ingericht en sfeervol ouderwets vormgegeven. Oud roze behang en grote gouden kroonluchters. Donkerbruin meubilair. Gedimde lichten. Een flatscreen televisie aan de muur die ons voorzag van flitsende reclame over Restaurant M. en de tafel knipperend belichtte. Bij de deur wachtte kelner ons nog op om gedag te zeggen. Ik probeerde beleefd een fijne avond over te brengen, maar kan geen woord uitbrengen. Mijn tong plakt nog aan mijn verhemelte.

Recept

• 100 gram spaghetti
• zalmsnippers (Euroshopper)
• prei
• mosterd en honing (mixen met een lepel)
• olie
• zout

1. kook de spaghetti al dente, voeg naar smaak zout toe
2. snij de prei
3. ruik aan de honingmosterdsaus
4. spaghetti afgieten
5. zalmsnippers even verwarmen met de saus en prei
6. voeg naar smaak zout toe

En smullen maar! Serveer het gerecht met een nierdialyse-apparaat.

Er zijn talloze zaken waarin mannen bevoordeeld zijn.
We denken maar aan
- in het openbaar urineren
- niet-scheren van de benen
- betere levercapaciteiten
- geen maandelijkse ongemakken (tenzij dan het wekelijkse ongemak van de vuilzakken)
en noem maar op.

Maar vrouw zijn heeft ook voordelen!
We zouden er heel wat kunnen opnoemen, maar een vrouw heeft toch 1 groot voordeel ten opzichte van het zwakke geslacht.
Dit lied zegt meer dan genoeg.

Op verzoek van de mannen; meer mannenmode! Jongens, deze is voor jullie. Lekker nonchalant, gympies of zwarte laarzen, leuke jas, sjaal, eigenlijk kun je niet zo snel fout zitten. Als je een baardje hebt tenminste!

ps. Vergeet niet de vrouwen te checken, er zitten soms erg mooie dames tussen

‘Ladies, dit móét je weten over seks’, ja zeg, als zo’n titel je aanschreeuwt in de krantenwinkel, dan koop je. Punt. Nee, jij ook. Iedereen. Waarom staat die titel daar, denk je? Even goed gekozen als de rolletjes KING-muntjes aan de kassa en de zakjes Haribo op kind-in-winkelwagen-hoogte aan de hoeken van de rekken in het warenhuis.

Nu, je gelooft me toch niet als ik zeg dat ik nooit dat soort damesbladen lees, waarom kocht ik het nu dan? Wel, ik kocht het niet. Mijn man kocht het. Echt.  Euh… heeft hij een boodschap? Zijn er dingen over seks die ik zou moeten weten en die ik niet weet? Voor de overige aankondigingen op de cover: Funky froufrou, 10 geheime outletadresjes, we looove leer, daar kocht hij dit vodje niet voor.  ‘Voor het leuk agendaatje’, zegt hij. ‘Er zat zo’n leuk agendaatje bij. Rood met witte stippen en ik weet dat je van polka dots houdt. ’ Lief. Toch? En het klopt. Ik hou van polka dots, very French, Brigitte Bardot, Lolobrigida, en consoorten. Geen boodschap dus?

Toch maar lezen, al was het om te checken of ik alles weet. ‘Volgens de mannen van Playboy’ is de ondertitel van het stuk. Oh ja, wel dat zet alles in perspectief natuurlijk. I just love the intro van het stuk. ‘Wat wil een man tussen de lakens en hoe vindt hij je helemaal geweldig in bed?’ Oh ja! Dat wil ik weten. Dat moet ik weten. 19 puntjes, als je die kent ben je top. Niet zomaar voor je partner he, voor ‘de mannen’. Altijd geweldig gevonden die termen: dé mannen en dé vrouwen. Alsof alle mannen hetzelfde zijn…hm, euh…bon, ik maak geen punt, ik weet het.

Loop met mij over enkele van de 19 statements. Het moet. Al was het maar om na te gaan of je even slecht bent in bed dan ik.

‘Seks is lekker: (…)Pak de zaak ter hand met een gemeend:’verdorie, ik zou best eens een fijn potje willen poepen.’ En …jij ligt binnen de korste keren te kermen als een speenvarkentje.’  Een speenvarkentje! Allez zeg. Het statement daarentegen, mee eens. Seks is lekker. Alleen, ik weet niet welk soort mannen andere vrouwen ontmoeten, maar het soort waar ik me mee omring is niet echt gek op een te directe communicatie. Jagen, jagen, jagen en denken dat hij beslist heeft. Een directe vraag impliceert ook een direct antwoord. Indien dat antwoord ‘nee’ is, dan moet je wel even slikken (Excuus voor de woordkeuze- als vrouw. Zijn we allemaal zo flink? Trouwens, ik  probeerde het al, rechtaf: ‘Wil jij met me vrijen?’ Hij zei nee!  Echt, hij zei nee. Minder grof? Ook geprobeerd. ‘Wil je mijn borsten zien?’ Ook nee. Volgens dit vrouwenblad vergis ik me moet ik niet met mijn billen draaien, mijn borsten in een decolleté murwen, lonken, kijken, mijn haar rond mijn vinger draaien, nee… Die ene man die nee zei, zag me gewoon niet zitten, alle andere mannen willen dat je zegt: ‘Ik wil poepen’. Bon, ik oefen voor de spiegel want echt spontaan gaat het er niet uitkomen bij mij. ‘Ik wil…’ ja, ok.

‘Je mag best wat moeite doen: Is het nu heus zo erg er niet bij te liggen als een dode vis? Verras hem met een onbaatzuchtig verwennerijtje.’ Moeite doen? Graag.  Onbaatzuchtig? Uren als je wil. Alleen…niet te overweldigend zeker, want dan schrikt hij, en ook niet te hevig of te wild,  want dan vreest hij het niet lang genoeg vol te houden en jij krijgt als vrouw het imago van wilde beest, lichtekooi, ‘amaai, is precies ook niet de eerste keer’ En eigenlijk ook niet zo meteen want hij wil eerst ‘knoppen draaien’…

‘Kritiek helpt niet: Mannen doen hun best. Aanwijzingen geef je opbouwend’. Aanwijzigen? Help! Euh, persoonlijk ben ik niet zo’n dode vis, meer zo eentje die je uit het water haalt en op het droge gooit.  Is zo’n oprecht gekronkel in combinatie met ongecontroleerd gezucht, een verstikt kreetje misschien, niet voldoende om de weg te vinden? Reactie = lekker, dus verder doen. Geen reactie = mag hoor, maar voor mij hoeft het niet. Dus vanaf nu gps ik hem naar mijn hoogtepunt.

‘Neem initiatief: Mannen verlangen om verleid te worden, met honderd geurkaarsjes, een schuimbad, moeilijke lingerie en massage, maar gewoon zeggen dat je met hem naar bed wil, is ook goed’. Nee, zeggen werkt niet, daar hadden we het al over en geurkaarsjes, schuimbad, lingerie en massage? Ik val écht op de foute mannen. Mijn hele bovenverdieping herinrichten voor een beurt? Pfff, sorry, mijn goesting is over. Maar, ik leer bij en dat kan mijn seksleven alleen maar ten goede komen. Vanaf nu, kaarsen, bad, lingerie, ….weet je, ik ga toch maar liever een boek lezen.

‘.Niet visiteren: Een vinger in de anus mag niet. Mocht je dus in een experimentele bui zijn, waag het niet een man in zijn achterste te penetreren.’ Hier kan ik geen boom, maar een heel bos over opzetten, maar ik hou het bij: Wat een bullshit! En ook dit:  als je het zo verwoord natuurlijk, is het niet echt iets van chemie en magie. Klopt. Afstand genomen van de beperking van taal om over lekkere sensaties te praten, blijft dit toch wel een zeer opmerkelijk feit, vooral uit de mond van de heren zelf:  geen vinger, geen hand, geen tong aan dat kontje. Sure! En jullie willen ook geen van allemaal anaal, ook ‘Sure!’ Wij ook niet. (ook ‘Sure!’)

‘We vinden niet dat je een dikke kont hebt: trek je buik niet in, een moedervlek is niet erg en een gekke kleine teen ook niet. We zijn met jou in bed gekropen dus we vinden je mooi, lief en lekker.’ Het tweede bos! Over die kont, ok, klopt. Zover zijn we al. Ze mag, wat zeg ik, ze moet wiebelen tijdens het stoten. Geen probleem. Maar erna en ervoor. Nee, kom niet uit bed na een stomende vrijpartij om te gsmen met je moeder of een vriendin, want dan gaan de keurende blikken wel richting hespenfabriek. Nu spreek ik nog niet over de receptie van kantoor waar je mee naartoe moet. Mag je in bed al een volle kont hebben en zware borsten, op de receptie van het werk behoor je slank, blond en ‘braaf’ te zijn. Hoe combineren we dat? En mannen vinden een vrouw mooi, lief en lekker en dus nemen ze haar in bed? Oh, ik dacht dat het over lust ging, goesting. Ik vergis me weer. Ik ben lief en mooi en ik heb geen dikke kont. Hé, die vind ik eigenlijk nog wel leuk.

‘Dol op orale seks: ‘Mannen zijn dol op orale seks.’ Ja, echt. Mannen. Vrouwen zijn dol op valiezen, zo blijkt. De vergelijking van het genot dat een man heeft van orale seks (clinische termen!) wordt in het magazine vergeleken met het genot van vrouwen als ze een kofferset van Louis Vuitton, inclusief hondenmanteltje krijgen. Huh? Wat moet ik in godsnaam met idiote valiezen? Ging het hier niet over seks? Nee, ik ben meer het type van oog om oog en tong om tong, met de vrijheid dat het niet eens in één beurt hoeft – het mag natuurlijk, maar op een uurtje/dagje kijken we niet. Dat bedrag van die Louis Vuitton-toestanden hou je maar lekker voor jezelf. Een tondeuse misschien? Of eens een bezoekje aan de wellness voor een peeling van je huid, mooi. Iedereen blij.

‘Klaarkomen: ‘Mannen willen klaarkomen. (behalve als je hem al 7 keer hebt besprongen die nacht, dan kan hij niet meer)’ Ja, echt. Mannen. Over vrouwen wordt gezwegen. Hé! Héé! En ik? Alstublieft zeg, prehistorisch beest. Die tempel hier, dat goddelijke lijf is voor jou om naar te kijken en te besnuffelen en te voelen en wat je maar wil, ga vooral je gang, maar voor ons om intens mee te genieten. Wij ook graag. Dank u. En die zeven keer en niet meer kunnen….Als wij, zo meisjes onder elkaar, afspreken dat wij ervoor zullen zorgen dat je wel kan?  (grijnzzzzzz)

Formaat: ‘Mannen raken snel van de kaart wanneer zij vermoeden dat ze niet uitgerust zijn om je naar adem te doen happen’ Zeg altijd ‘oh mijn God, wat ben je groot! Zelfs als hij een micropenis heeft.’ Met de tips van hierboven wordt dat dus: ‘Ik wil poepen! Lager! Hoger! Links! Midden!  Oei, ik moest eerst in bad liggen weken, kaarsjes aan, lingerie aantrekken, massage geven, praten, glaasje wijn. Niet naar mijn kont kijken! Kwartiertje aan de toeter hangen en dan gillen: Oh! Wat ben jij groot!’ Sorry, mannen, ik wil niet meer. Echt niet. Is er een vrouw in de zaal, ik bekeer me. Nu. Kijk, …we maken een afspraak. Wij hebben geen dikke kont en jullie zijn Oh-mijn-God!-zo-groot. Ok? Deal! We kunnen weer.

Seks op vreemde plekken: oraal wanneer hij autorijdt, rammen in het pashok van H&M en in het bos knorren:’oh woesteling, doe het met mij. Mannen houden daar van.’ Ja, echt. Mannen. En wat precies zijn dan de ‘vreemde’ plaatsen? Ja, ja en ja, het mag.  Wanneer? Alleen, na drie maanden in een relatie te zitten, hangen de jongens liever op de bank voetbal kijken. Toch?

Conclusie: Ik vind seks  lekker. Ik ben geen dode vis. Ik neem initiatief. Fuck die dikke kont –(figuurlijk dan, want letterlijk ho maar!) Toeteren, oh graag. Klaarkomen, een recht. Seks in open lucht en pijpen in de auto…..

Oh nee! Zien jullie dat? Nee, lees de conclusie opnieuw! Gezien? Inderdaad, ik ben een MAN!

Mijn bewondering voor mannen is mateloos. Een beetje gênant soms. ‘Obsessief’, werd er zelfs eens gefluisterd. De Tsunami die mannen, gewoon door te ‘zijn’,  in mijn brein losmaken verguist werkelijk alles. Mannen zijn het mooiste wat er is. Ingewikkeld door hun eenvoud, brute kracht, sluwe vos, machotaal, berelijf, … 

Bewondering, dat is eigenlijk mooi. Ik heb echter geleerd om mijn adoratie  van op afstand te beleven, tenzij bij een aantal exemplaren in mijn onmiddellijke omgeving die zich mijn bewondering laten welgevallen of juist op ogenblikken van nood aan een ego-boost eens komen tanken. ‘Zeg nog eens hoe geweldig ik ben’. Jaja, ik kan dat uitstekend. Ik overspoel ze dan met superlatieven, met zorgvuldig gekozen woorden die de juiste kleur en waarde hebben om het ego te scherpen. Ik besproei ze met die klanken die hun mannelijkheid doet zwellen tot een overstijgende proportie van hun ware zelf. En toppunt van dat alles, ik meen het nog ook, oprecht. Ik kán het ook niet veinzen, want de bewondering staat te lezen op mijn gezicht, doorspekt mijn lichaamstaal. Mannen die ik minder goed ken, behoedt ik voor mijn verafgoding. Ze kunnen er immers niet aan doen dat ze ter aarde zijn gekomen in het meest beminnelijke wezen dat er bestaat. Even goed waren ze een pantoffeldiertje of een wilde kerselaar geworden. Hun aandeel in de storm in mijn hoofd en hart is dus nihil.

 Het meest genante soort bewondering in mijn eigen afwijkende mannenadoratie is de bewondering voor publieke mannen. Niet mannen in die zin zoals de term publieke vrouwen bedoeld – al zou dat wel het toppunt van de vrouwenemancipatie zijn. Windowshopping, kiezen, bruin, blank, groot, klein, Senegelees, Russisch, Antwaarps,… ‘Vitrinelekken’ in de zuiverste zin van het woord. Met publieke mannen bedoel ik ministers, acteurs, schrijvers, zangers. Bewondering van op afstand. Beetje puberachtig, maar oprecht, steeds oprecht. Niemand kan bijvoorbeeld zo goed schrijven als Josse De Pauw. Zij boeventronie is dermate fout dat de perfecte onvolmaaktheid hem onweerstaanbaar maakt. Heb je hem ooit een stuk uit zijn werk zien reciteren? Hemels. Het gelispel dat in zijn misvormde kinnebakkes ontstaat penetreert mijn buis van Eustachius en doet mijn hoofd tollen. Tom Waes, hij zegt het zelf, is dé brok testosteron van de lage landen. Cynisch, scherp van tong, beetje moeite met de sch-klank, licht verfomfaaid hoofd, teveel rimpels en de grijzige huid door overmatig drank- en nicotineverbruik die alleen echte mannen hebben. Lekker, lekker, lekker. Ja, toch? Wim Opbrouck, het boerenpaard van Palm, stel je je zo voor op een zondagochtend in een te ruime witte onderbroek voor  – mannen als Wim Opbrouck dragen geen boxers, maar onderbroeken met een gleufje in om te kunnen plassen daar waar zij de nood ertoe voelen – de trap afwandelend. ‘Honger!’ brult die beer dan en met een graai plooit hij je in zijn armen. ‘Honger! Maar vooral goesting!’ Nee, daar kan je niet tegen zijn. Maar hoe echt zijn die mannen? En tegelijk daarmee, ook mijn bewondering voor die mannen.

 Toen ik destijds als groen journalistje mijn eerste interview met een minister moest houden, sliep ik een halve nacht niet. En als hij me dom vindt? En als ik struikel? En als ik mijn woorden niet vind? En als hij mijn vragen idioot vindt? Renaat Landuyt, Frank Vandenbroucke, Kris Peeters,  Jean-Luc Dehaene, Van Rompay,… ze zijn allemaal de revue gepasseerd. Geen van allen vond me dom – of uitte dat toch niet. Ik raakte steeds uit mijn woorden. Ze vonden mijn vragen niet idioot. Ik ben vast wel eens hier of daar gestruikeld, maar niet in die mate dat ik er een trauma van overhield. Wel kwam ik telkens van een kale reis thuis. Eigenlijk is hij toch zo interessant niet. Ik verwachtte hem sneller van denken, hij is nogal sloom. Hij zag er best leuk uit, maar zijn adem was niet te harden,…en ga zo maar door. Tom Waes was zenuwachtig. Hij trok met zijn mondhoek. Hij kampt bovendien met vieze vochtvlekken in zijn badkamer – ik interviewde hem over zijn woonst, vandaar dat ik in zijn badkamer stond. Een afknapper van formaat. Wim Opbrouck: onzeker, betweterig en irritant aanwezig. Josse De Pauw….tja, Josse De Pauw….niks eigenlijk, maar hij is dan weer gehuwd met een Aziatische en dat staat zo ver van het type vrouw dat ik ben, dus daar is vast ook iets mis mee. Zelden kom ik thuis na een interview en ben ik nog steeds onder de indruk. Bij het doorprikken van de onbereikbaarheid, verdwijnt dus ook de adoratie. Pijnlijk.

 Gisteren was ik bij de presentatie van de nieuwe cd van Buscemi. In Sithu, heerlijke plaat. En Dirk Swartenbroeckx, zeg nu zelf, een Limburgse tijger en pure wereldklasse. Mooie loungebar, mooi volk, lekkere wijn,… en Swartenbroeckx. Jaahh! Of wacht eens even… tiens, ik dacht echt dat hij een stuk langer was. Hij is niet eens groter dan ik. En zijn handen, brrr, zo blank en week. Nee, nee, Dirk Swartenbroeckx heeft het niet. Hij moet het mij geen twee keer vragen, de eerste keer zeg ik al nee.

 Hoe helden een pijnlijke dood sterven, alleen maar omdat ik ze bewonder. Gruwelijk toch. Hoe de verrukkelijke imperfectie veranderd in te sterk aanwezige en tastbare gebreken.

 Nee, ik tel er maar een paar – en dan nog in mijn directe omgeving – een paar top-mannen die het zich kunnen permitteren om ziek, dronken, slecht gezind, egoïstisch, ongewassen, nukkig, brutaal en vrouwonvriendelijk te zijn. Leugenaars, bedriegers, scheve schaatsrijders, voor eeuwig kleine kinderen, luiaards… er zijn er een paar echt onweerstaanbaar. Een paar.

Met dank aan A, die tijdens het immer aangename ochtendlijk telefoongesprek de term ‘heldendood’ gebruikte. Bronnen vermelden, noodzakelijk.

Lycka kan vara att få massor av positiv feedback och glada tillrop för att jag har en härlig vuxen dotter.

Lycka kan också vara att maken gör sushi bara åt mig.

Lycka kan vara kanon bra musik på ett svettigt Friskis pass.

Lycka kan vara ett otroligt bra samtal med en vän i telefonen.

Lycka kan vara regndroppar som krullar till håret.

Lycka kan vara nya träningskläder.

Lycka är när barnbarnet ler stort och konstaterar att jag är rufsig i håret en tidig morgon.

Lycka är när Moltas och Hilda kommer rusande mot mig efter en dag på jobbet.

Lycka är att jag orkar vara den jag är och har det jag har.

Lycka är att komma ihåg detta då och då.

Even een korte post om te vertellen dat ik héél erg trots ben op… mezelf!

Gisteren organiseerde ik dus met de faculteit een feestje en daarop schonken we Delirium bier! ( een biersoort die je niet overal kan krijgen blablabla! ) We hadden van de brouwer ook 3 plakkaten meegekregen met daarop ‘Delirium’ en dan het roze olifantje, het symbooltje van dat bier!

Iedereen die een beetje kennis heeft van de gemiddelde man, weet dat dergelijke venten daar meteen op beginnen kwijlen! Zoals wij die allernieuwste pumps moeten hebben, zo wil een man bierplakkaten en dergelijke onnozelheden!

Mijn ex had me enorm goed geholpen met de voorbereidingen ( dat was een lastige situatie want we moesten ‘professioneel’ gedwongen overeenkomen, omdat hij een beetje de ‘hoofdverantwoordelijke van de bar’ is ). Dus ik had hem beloofd dat ik er persoonlijk voor zou zorgen dat hij zo’n plakkaat zou krijgen! Datzelfde had ik ook beloofd aan S, de beste vriend van mijn ex, die me enorm steunt deze dagen! Hij is ook diegene die mijn ex meteen heeft gezegd van: “dààr ga je nog spijt van krijgen” ( mij dumpen & haar nemen haha! ) En hij zegt altijd: “we ( hij en zijn vrienden! ) vinden jou lekker veel leuker & knapper dan haar” haha, goed voor je ego!

Nuja soit, rond 2u gingen ze naar huis en komen ze me nog eens vragen of ik zéker voor de plakkaten zal zorgen! Een half uur later zie ik het nieuwe liefje van mn ex ( mijn vijandin dus! ) doodleuk met die plakkaten naar buiten lopen. Dus toen MOEST ik haar wel aanspreken! En guess what, ipv bitchy te vragen wat ze dacht dat zij aan het doen was, vroeg ik gewoon: “hej, waarom neem je die plakkaten zomaar mee?”. Toen antwoordde ze schaapachtig: “voor N… ( mijn ex dus)”.  En in plaats van heel bitchy te zeggen van: “geef maar af, IK ging dat regelen”, zei ik gewoon: “oke, als jij ervoor zorgt dat ze die plakkaten krijgen is het ook goed voor mij” en ik glimlachte er zelfs bij!

Oké, ik weet, dat is helemaal niet zo’n big deal! Maar toch ben ik trots op mezelf. Ik kan namelijk niet beschrijven welk rotgevoel ik kreeg telkens ik haar zag, telkens zij ergens binnenkwam waar ik was, telkens zij de aandacht probeerde te trekken, blablabla! Echt een vreselijk gevoel van: “AAAAAARGGGG”

En doordat ik nu op een normale manier met haar heb gebabbeld, heb ik wel nog altijd dat gevoel, maar het is al verminderd. Ik vind haar nog steeds een vreselijk en oppervlakkig wijf, maar, ik heb bedacht dat; als ik diegene ben die na deze situatie nog vriendelijk kan doen uit noodzaak ( de plakkaten waren noodzaak, ik ga niet vrijwillig met haar praten!! ) dat ik dan gewoon de betere persoon ben!

Door eventjes mijn trots opzij te zetten en haar vriendelijk aan te spreken, heb ik  net meer trots gekregen! Weirde theorie, maar jullie begrijpen me vast wel!

liefs

oh en nog iets! In mijn fotoalbum op facebook van die avond, stonden er ook een paar foto’s van hem. Toen heeft er een vriend van mij op zo’n foto gereageerd: “aha die rotzak” en heb ik die reactie vakkundig verwijderd om geen verdere lastige situaties uit te lokken! Geef toe, IK BEN GOED BEZIG!

 & ohja, deze post is toch niet zo kort haha!