Hoewel mijn lief haast nooit macho is, duiken er soms toch een paar ultra-mannelijke trekjes op. Vooral in de buurt van mannetjesdieren en met een Duvel aan de lippen. Of kijkend naar een Anderlecht-voetbalmatch. Ik lig dan meestal, zoals gisteren bijvoorbeeld, tegen hem aan te slapen, maar schiet meteen wakker als ‘m in al zijn mannelijke enthousiasme een goal toejuicht of uitjouwt, afhankelijk van welke ploeg er gescoord heeft. Waarna ‘m zich onmiddellijk verontschuldigt en me weer in slaap wiegt (lees: al wrijvend over m’n rug). Tot het volgende doelpunt…

Vroeger had hij dan ook twee persoonlijkheden in mijn ogen: de Jokke en Jo. ‘De Jokke’ liet zich gelukkig enkel zien in de buurt van zijn vrienden, Jo werd ‘m als hij bij mij was. En op die laatste ben ik o zo verliefd geworden, iets meer dan 66 maanden (oftewel 5 jaar en half) geleden.

Momenteel zit hij waarschijnlijk ook ‘de Jokke’ uit te hangen op café met ex-collega’s. Gelukkig betekent Valentijn amper iets voor mij

Jo… Mijn poekie, varken, zoetje, kieke… You big softie-macho: ‘k zie u ongelooflijk graag…