De feiten.

Op 2 februari 1959 vond in de voormalige Sovjet Unie in het Oeralgebergte een vreemde, raadselachtige moord plaats. Tien goedgetrainde bergbeklimmers uit Sverdlovsk (Yekaterinenburg) begonnen onder de leiding van Igor Dyatlov aan een beklimming van de berg Otorten. Negen van hen kwamen onder zeer ongewone en mysterieuse omstandigheden om. Hun tent was ijlings verlaten en hun lichamen werden op verschillende plaatsen in de buurt gevonden. De lichamen hadden allen een onnatuurlijke oranje kleur en op hun kleding werden verhoogde stralingsniveaus gemeten. Na vruchteloos onderzoek schreef de politie hun doodsoorzaak toe aan de “onoverwinnelijke natuurkrachten”.

Op dinsdag 19 februari 2008 verscheen er in “The St Petersburg Times” een artikel in het Engels, geschreven door reporter en stafmedewerkster van deze krant Svetlana Osadchuk, met als titel “Mysterieuse dood van 9 skiërs nog steeds onopgelost”. In dit artikel wordt uitgebreid ingegaan op vele aspecten van deze mysterieuse affaire. Hier volgt een zo nauwkeurig mogelijke vertaling van dit artikel met aansluitend enkele peilingen naar de mogelijke oorzaken. Onderaan op de foto links vier van de tien deelnemers aan deze expeditie, van links naar rechts : Ludmila Dublinina, Rustem Slobodin, Alexander Zolotaryov en Zina Kolmogorova en rechts een foto van Igor Dyatlov.

“Top secret” aangelegenheid.

Negen ervaren cross-country skiërs verlieten in alle haast hun tent die was opgesteld op een helling van het Oeral gebergte. Dit gebeurde in het midden van de nacht terwijl ze eveneens hun ski’s, voedsel en warme jassen achterlieten. In hun nachtkleding maakten deze jongelui zich hals over kop uit de voeten en renden ze de besneeuwde helling af in de richting van een dicht bebost gebied. Het was min 30 graden Celcius en geen enkele van hen zou deze bittere temperatuur overleven. Experten die deze zaak onderzochten waren verbijsterd en oordeelden dat de groep door een “onbekende en onweerstaanbare kracht” om het leven kwam. Het onderzoek werd abrupt afgesloten en het dossier als “top secret” geklasseerd. Deze gebeurtenis die 50 jaar geleden plaatsvond blijft een van de grootste mysteries van de Oeral. Onderaan een kaartje van de Oeral in Rusland.

Begin 1990 werden de gegevens in verband met dit incident vrijgegeven, maar vrienden van diegenen die stierven zoeken nog steeds naar antwoorden. Bij Yury Yudin de enige die deze expeditie overleefde brandt er nog steeds één vraag op zijn lippen : “wat gebeurde er die nacht echt met mijn vrienden ?”

Yudin, samen met negen andere studenten van het “Ural Polytechnic Institute”, begonnen op 28 januari 1959 met deze skiloop expeditie naar het Otorten gebergte in het noorden van de Oeral. Nabij Vizhai, de laatste nederzetting aan de voet van het gebergte, werd Yudin ziek en bleef daar achter. Onderaan links een foto van Yury Yudin uit die tijd en rechts een afscheidnemende Yuri Yudin terwijl hij L. Dublinina omhelst en Igor Dyatlov toekijkt.

Wat er met de negen andere expeditieleden gebeurde werd gereconstrueerd aan de hand van hun dagboeken en fotografisch materiaal. Als documentatie voor het schrijven van dit artikel werden kopies van de dagboeken, foto’s en archieven geraadpleegd.  Op 2 februari zetten de skiërs aangevoerd door Igor Dyatlov, 23, als schuilplaats voor de nacht, hun kamp op langs de helling van de Kholat-Syakhl, een berg nabij de Otorten. Volgens onderzoekers werden hun tenten rond 5:00 pm opgesteld afgaand op foto’s van ontwikkelde filmrolletjes die ze in hun achtergelaten bagage terugvonden. Zie hieronder een foto ontwikkeld van een gevonden filmrolletje. De foto toont de opzet van het kamp op 2 februari 1959 rond 5 uur in de namiddag.

Het is niet duidelijk waarom de negen skiërs deze plaats uitzochten. Ze hadden makkelijk de berg kunnen afdalen naar een bebost gebied waar ze beschut zouden zijn voor de extreme weersomstandigheden. Een omweg van ongeveer 1,5 km. Yuri Yudin, die hierover werd geraadpleegd, denkt dat naar alle waarschijnlijkheid Dyatlov niets van de afgelegde afstand wilde prijsgeven of hij wou het kamperen op een berghelling eens uitproberen. Op het moment dat de groep het instituut verliet en aan de expeditie begon, had Dyatlov beloofd een telegram te sturen van zodra ze terug in Vizhai arriveerden na hun skitocht. Hij dacht dat dit rond 12 februari zou zijn. Maar volgens Yudin vertelde Dyatlov hem dat de groep zeer waarschijnlijk enkele dagen later zou terugkeren dan oorspronkelijk gepland. Daarom was er niemand bezorgd wanneer de groep op 12 februari niet opdook.

Op 20 februari echter werd er door de familieleden aan de alarmbel getrokken en werd er door leraren en studenten van het instituut een zoektocht op touw gezet. De politie en het leger zouden enige tijd later met vliegtuigen en helicopters in aktie komen.

Een raadsel.

Een reddingsteam van vrijwilligers vond het verlaten kamp op 26 februari. “We ontdekten dat de tent half opengereten was en bedekt met sneeuw. De tent was leeg en al hun spullen, de schoenen inbegrepen, waren achtergelaten” vertelde Mikhail Sharavin de student die de tent ontdekte. Zie foto onderaan.

Volgens onderzoekers werd de tent langs binnen opengescheurd en ze vonden voetafdrukken van acht of negen mensen in de metersdikke sneeuw. Men kwam tot de vaststelling dat het voetafdrukken waren van mensen die alleen sokken droegen, één enkele schoen of blootvoets waren. De voetafdrukken van de groep werden door onderzoekers nauwkeurig onderzocht en ze konden geen bewijsmateriaal vinden dat er een gevecht zou hebben plaatsgevonden of dat buitenstaanders de tent waren binnengedrongen. De voetafdrukken, die langs de helling naar beneden liepen naar het bos toe, hielden na 500 meter plots op. Sharavin vond de eerste twee lichamen aan de rand van het bos, onder een geweldig hoge spar. De twee slachtoffers Georgy Krivonishenko, 24 en Yury Doroshenko, 21 waren blootvoets en hadden alleen maar hun ondergoed aan. In de nabijheid lagen verkoolde resten van een vuurtje. Volgens Sharavin waren de takken van de spar afgebroken tot op een hoogte van ongev. 5 meter, hetgeen veronderstelde dat een skiër in de boom was geklommen om naar iets uit te kijken, misschien het kamp. Er lagen ook gebroken takken verspreid in de sneeuw. De volgende drie lichamen, Igor Dyatlov, Zina Kolmogorova, 22 en Rustem Slobodin, 23 werden tussen de boom en het kamp gevonden. Alles wees er op dat deze drie een poging hadden ondernomen om naar het kamp terug te keren. De authoriteiten openden onmiddellijk een gerechtelijk onderzoek, maar de lijkschouwingen konden niet aantonen dat er boos opzet in het spel was. Dokters bevestigden dat deze vijf aan hypothermia (onderkoeling) waren gestorven. Slobodin had een schedelbreuk maar deze kwetsuur zou niet de doodsoorzaak geweest zijn.

Het duurde twee maanden vooralleer de overige vier skiërs werden teruggevonden. Hun lichamen werden in een ravijn gevonden, 75 meter van de spar verwijderd en bedekt met wel vier meter sneeuw. Deze vier slachtoffers, Nicolas Thibeaux-Brignollel, 24 – Ludmila Dublinina, 21 – Alexander Zolotaryov, 37 en Alexander Kolevatov, 25 schenen een traumatische dood te hebben gevonden. Thibeaux-Brignollel’s schedel was verbrijzeld en Dublinina en Zolotaryov hadden verschillende gebroken ribben. Dublinina had geen tong meer. De lichamen vertoonden echter geen uitwendige kwetsuren. Deze vier waren beter gekleed dan de anderen, en diegenen die eerst gestorven waren hadden klaarblijkelijk hun kleren afgestaan aan de anderen. Zolotaryov droeg Dublinina’s jas en muts in namaak bont, terwijl Dublinina’s voet in een deel van Krivonishenko’s wollen broek gewikkeld was. Heel het gebeuren werd nog raadselachtiger toen bleek dat na onderzoek hun kleding gecontamineerd was met een hoog stralingsniveau. Na enkele maanden echter werd het onderzoek afgesloten en de onderzoekers kwamen tot de conclusie dat er geen misdadig opzet in het spel was. Het dossier werd in een geheim archief opgeborgen. Skiërs en andere avonturiers werden voor een periode van drie jaar uit dit gebied geweerd.

“Ik was toen 12 jaar maar kan me de geweldige weerklank, die dit incident bij de bevolking teweeg bracht, goed herinneren. Dit niettegenstaande de pogingen van de authoriteiten om bij verwanten en onderzoekers, de zaak stil te houden” zegt Yury Kuntsevich, hoofd van de in Yekaterinenburg gevestigde Dyatlov Stichting die nog steeds proberen dit mysterie te ontrafelen. Het feit dat het lokale MANSI volk de negen skiërs zouden hebben gedood als wraak omdat ze hun gebied waren binnengedrongen was voor de onderzoekers een voor de hand liggende theorie. Er werden echter geen bewijzen gevonden om deze theorie te ondersteunen. Noch Otorten, noch Kholat-Syakhl werden door de Mansi beschouwd als heilig of plaatsen die taboe waren voor vreemdelingen. Deze theorie werd verder ontzenuwd door een dokter die in 1959 de lichamen onderzocht heeft. Hij bevestigde dat de kwetsuren met zo’n geweldige kracht waren toegebracht, dat dit niet het werk van een individu kon geweest zijn, ook was er bij de slachtoffers geen zacht weefsel beschadigd. Uit de dossiers bleek ook dat volgens deze dokter de aangewende kracht kon vergeleken worden met de gevolgen van een auto-ongeval.

Heldere vliegende bollen.

In het jaar 1990 bevestigde hoofdonderzoeker Lev Ivanov dat hem door regionale authoriteiten werd opgedragen de zaak af te sluiten en alle gegevens als geheim te klasseren. Hij zei dat de authoriteiten bezorgd waren door rapporten van verschillende ooggetuigen, inclusief het meteorologisch instituut en het leger, dat in februari en maart 1959 in dit gebied “heldere vliegende bollen” werden waargenomen. Ivanov bevestigde ook dat hij toen vermoedde en er nu bijna zeker van was dat deze heldere vliegende bollen een direct verband hadden met de dood van deze groep studenten. De in 1990 vrijgegeven dossiers bevatten de getuigenis van de leider van een groep avonturiers die toen diezelfde nacht in dit gebied 50 km meer zuidwaards kampeerden. Hij beweerde dat zijn groep vreemde oranje bollen waarnam die door de nachtelijke hemel vlogen in de richting van Kholat-Syakhl. Onderzoeker Ivanov achtte het niet onmogelijk dat in de loop van de nacht één skiër dit vreemde luchtfenomeen had opgemerkt, zijn tent verlaten had en met zijn geroep de anderen had gewekt. Het zou kunnen dat toen ze in de richting van het bos wegvluchtten er een bol ontplofte, en op die manier de dood veroorzaakte van de vier met ernstige verwondingen en ook Slobodin’s schedel verpletterde.

Ook Yury Yudin, de overlevende, vermoedt dat een explosie zijn vrienden gedood heeft. Hij zei dat de geheimdoenerij die rond het incident hing suggereert dat de groep onbewust een militair testgebied moet zijn binnengedrongen. Het stralingsniveau aangetroffen op de kleding ondersteunt deze theorie. In verband met de doodsoorzaak van deze groep was er volgens Yuri Kuntsevich, hoofd van de Dyatlov Stichting, nog een ander raadselachtig element m.a.w. de aangezichten van de eerste vijf lichamen waren op onverklaarbare wijze gebruind.

“Ik heb de begrafenis bijgewoond van de eerste vijf slachtoffers en herinner mij dat hun aangezichten eruitzagen alsof ze diep gebruind waren” zei Kuntsevich. Yury Yudin zei ook dat er in de vrijgegeven documenten geen enkele aanwijzing stond in verband met de toestand van hun inwendige organen. “Ik weet dat ze voor nader onderzoek in speciale containers werden gestopt” zei Yudin. Er werden echter geen aanwijzigingen gevonden dat er zich nabij Kholat-Syakhl een explosie zou hebben voorgedaan.

Geen spoor van kruisraketten.

Volgens Alexander Zeleznyakov, expert op het gebied van Soviet raketten en officieel functionaris van het Ruimteagentschap Energia, zou een kruisraket gelanceerd vanuit de Baikonur Cosmodroom in Kazakstan het noorden van de Oeral hebben kunnen bereiken, maar er zijn geen aanwijzigingen gevonden dat er destijds een lancering plaatsvond. Een ander lanceerplatform in de voormalige Soviet Unie, Plesetsk, werd pas einde 1959 in gebruik genomen. Zeleznyakov zei ook dat er destijds geen projectielen van andere platformen hadden kunnen worden afgevuurd omdat die toen nog niet bestonden. Het Ministerie van Defensie en het in Yekaterinenburg gevestigde regionale Ministerie van Justitie bezaten hierover ook geen verdere aanwijzigingen gezien de ouderdom van deze zaak.

Yury Kuntsevich bevestigt dat hij met een team recentelijk dit gebied nog had bezocht en er een schroothoop aantrof die er op wees dat in het verleden het leger daar experimenten had uitgevoerd. “We kunnen niet zeggen wat voor soort militaire technologie daar werd getest maar de katastrofe in 1959 werd door mensen veroorzaakt” zei hij. Volgens Yury Yudin zou het kunnen dat het leger het kamp eerst had gevonden vooraleer het reddingsteam het ontdekte. Onderzoekers hebben Yudin dan gevraagd of hij, voor ieder voorwerp gevonden op de site, de eigenaar kon identificeren. Maar hij kon ze niet allemaal thuisbrengen, o.a. een stuk geweven stof waarschijnlijk afkomstig van een legerjas, een bril, een paar ski’s en een onderdeel van een ski, konden door hem niet geïdentificeerd worden. Yudin beweert ook dat hij documenten hed gezien die erop wezen dat reeds op 6 februari een gerechtelijk onderzoek werd opgestart dus 14 dagen vóór het reddingsteam het kamp bereikte.

Dyatlov’s vrienden hebben ook de mogelijkheid onderzocht of dit incident niet kon veroorzaakt zijn door een sneeuwlawine. Een kamp opzetten op een berghelling zou de bovenste sneeuwlaag misschien hebben verstoord, zodanig dat dit enkele uren later een lawine veroorzaakte. Dit zou dan de opengereten tent verklaren die de skiërs dan van binnenuit moeten hebben opengesneden om uit de tent te geraken. Maar deze theorie klopt ook niet helemaal omdat de skiërs te voet het kamp verlieten en meer dan een kilometer gelopen hebben in een temperatuur van minus 30 Celcius. Thibeaux-Brignollel moet minstens buiten westen geweest zijn omwille van zijn verbrijzelde schedel zei Mikhail Kornev, een dokter verbonden aan de militaire academie. Maar zijn vrienden zouden hem ook kunnen gedragen hebben omdat onderzoekers niet juist konden uitmaken of er zich acht of negen paar voetafdrukken in de sneeuw bevonden. Volgens Kornev was het best mogelijk dat ook Dublinina en Zolotarev nog hadden kunnen rondlopen met hun gebroken ribben omdat de situatie zo extreem was.

Recentelijk kwamen zes voormalige redders en 31 onafhankelijke experten in Yekaterinenburg bijeen in een poging dit mysterie te ontrafelen. Zij kwamen tot het besluit dat het leger in dit gebied geheime testen had uitgevoerd en op die manier onvrijwillig de dood van de skiërs hadden veroorzaakt. Maar volgens de deelnemers aan deze vergadering ontbraken hierover nog veel gegevens en ten einde dit incident volledig in beeld te krijgen is het noodzakelijk zowel het Ministerie van Defensie, het ruimteagentschap en de FSB hierover te consulteren. (de FSB is de huidige Russische staatsveiligheid en de opvolger van de KGB) Deze conferentie werd georganiseerd door de “Ural State Technical University”, de Dyatlov Stichting en verschillende niet-gouvernementele organisaties.

Wat er met deze groep echt gebeurd is op 2 februari 1959 zal misschien voor altijd wel een raadsel blijven. Het gebied waar de groep het laatst hun kamp hebben opgezet zal nu officieel “Dyatlov pas” heten. Tot daar het artikel gepubliceerd in “The St Petersburg Times”.

De mogelijke oorzaken.

Het Mansi volk.

Zoals reeds eerder vermeld in het artikel werd door onderzoekers gesuggereerd dat het lokale MANSI volk de groep zouden hebben gedood als wraak omdat ze hun grondgebied waren binnengedrongen. Dit is zeer onwaarschijnlijk omdat de inwendige kwetsuren bij sommige skiërs door een zogenaamde “onbekende en onweerstaanbare kracht” werden veroorzaakt en niet door een of meerdere individuen. De inheemse bevolking van de Oeral vertegenwoordigt maar 1/5 van de totale bevolking in dit gebied en er komt nog bij dat specifiek de Mansi’s met uitsterven bedreigd zijn. Er zouden er nog maar een kleine 200 overblijven woonachtig in geïsoleerde dorpen in de wouden. Onderaan een foto van zo’n nederzetting.

De sneeuwlawine theorie.

Kamperen op een berghelling zoals dit het geval was bij de negen skiërs betekent een reeël gevaar voor lawines. Op hellingen steiler dan 15 graden bestaat er gevaar voor lawine’s en de helling juist boven de kampeerplaats bedroeg 22 tot 23 graden en 50 tot 100 meter hoger bedroeg de helling zelfs 25 tot 30 graden. Deze theorie is echter problematisch omwille van volgende argumentatie :

a) de skiërs verlieten te voet het kamp en hebben nog meer dan 1 km gelopen – b) het hoge stralingsniveau dat op de kleding werd aangetroffen en de staat waarin de lichamen verkeerden spreken dit tegen.

De Almas.

In de bergachtige gebieden in Rusland waaronder de Oeral regio worden er geregeld waarnemingen gedaan van met pels bedekte creaturen die kunnen vergeleken worden met de Tibetaanse Yeti en de Noord-Amerikaanse Bigfoot, maar er ligt geen wetenschappelijk bewijs voor van hun bestaan. De Russische media publiceren geregeld deze verhalen. De mogelijkheid bestaat dat deze creaturen (indien ze bestaan) de groep skiërs zouden hebben aangevallen om welke reden dan ook. Deze wezens worden in de Kaukasus, het Pamir gebergte en de Oeral, de Almasti of ook de Almas genoemd. Almas is het Mongoolse woord voor “wilde man”. Er zijn af en toe rapporten over Almas die boerderijen aanvallen op zoek naar voedsel maar over het algemeen worden ze getolereerd en meer beklaagd dan gevreesd. Ze zijn meestal tussen de 1,50 en 1,80 meter groot, zien er menselijk uit maar ook een beetje op apen gelijkend. De Almasti kunnen met de Yeti vergeleken worden maar hebben kortere armen, minder haar (pels) op aangezicht en lichaam dan andere humanoiden. Ze worden verondersteld van bessen te leven en soms vallen ze schapen aan maar zouden alleen maar hun lever eten. Ze kunnen heel moeilijk worden waargenomen en worden ook nooit ergens dood aangetroffen. Sommigen hebben geprobeerd deze creaturen neer te schieten maar naar verluidt sterven deze jagers later onder mysterieuse omstandigheden. Onderaan een artistieke voorstelling van een Almasti of Alma.

Russische wetenschappers speculeren dat deze humanoiden een overlevende soort is van de eerste Paleo-Asiatische bewoners van Siberië. Volgens Marina Popovitsj, auteur van het boek “Het Sovjet Dossier UFO” houdt deze sneeuwmens de Russische onderzoekers al heel lang bezig. Er werden door de Academie van Wetenschappen van de voormalige Sovjet Unie verschillende expedities uitgezonden om meer te weten te komen over dit mysterieuse wezen. Tijdens deze expedities werd veelal vastgesteld dat de Almasti in die bepaalde streken opdook waar er relatief veel Ufo’s werden waargenomen. Heeft de combinatie UFO-Almasti iets met de dood van onze negen skiërs te maken ? Een vraag die we voorlopig niet kunnen beantwoorden.

Nucleaire ramp.

Het Dyatlov pas incident gebeurde in een periode van de koude oorlog en het ijzeren gordijn. Journalisten die iets over deze zaak publiceerden werden zwaar gecensureerd en onderzoekers konden geen dossiers raadplegen omdat ze gewoon verdwenen waren of als geheim opgeborgen. De mogelijkheid van nucleaire testen of opslag van nucleair afval in dit gebied door de voormalige Sovjet Unie werd  in het artikel reeds vermeld. Ook hierover onbreken documenten en dossiers omdat ze nooit werden vrijgegeven. Volgens Dr. Zhores A. Medvedev is deze theorie best haalbaar en hij verdedigde deze stelling in een artikel in “New Scientist” in 1976.

Reeds in 1958 werd er door de voormalige Sovjet Unie regelmatig nucleair afval in metalen 55 gallon vaten gedumpt in relatief ondiepe kuilen in het Oeralgebergte. De vaten met radioactief afval werden met vrachtwagens tot in de kuilen gebracht en dan werden ze door bulldozers met aarde gevuld. Dit was reeds enkele jaren aan de gang maar roestvorming op de vaten veroorzaakte lekkage. Volgens Medvedev vond er in 1958 in het Oeralgebergte als gevolg daarvan een geweldige en niet voorziene nucleaire explosie plaats die hij vergeleek met een vulkaanuitbarsting. De ontstane radioactieve wolk verspreidde zich over honderden kilometers en duizenden mensen werden besmet. Dit werd vrijwel onmiddellijk door de nucleaire industrie en ook sommige politici in het Westen ontkend. Ze beweerden dat er geen gevaar bestond en dat Medvedev het niet bij het juiste eind had. Maar hij repliceerde hierop met het schrijven van een boek over dit incident met als titel “Nucleaire Ramp in de Oeral” gepubliceerd in 1979.

Dit zou wel eens de oorzaak kunnen geweest zijn van het verhoogde stralingsniveau op de kleding van de groep skiërs omdat de bodem daar toen heel waarschijnlijk nog zwaar gecontamineerd was. Ook het verbod om dit gebied nog te betreden gedurende een periode van drie jaar wijst in die richting.

De M-Zone.

In februari en maart van 1959 werden er  mysterieuse heldere en oranje bollen waargenomen in het gebied waar de skiërs toen vertoefden en die volgens getuigen in de richting van de Dyatlov pas vlogen. Sommige onderzoekers beweren dat deze Ufo’s iets te maken hadden met de dood van deze jongelui en dit was ook de mening van hoofdonderzoeker Lev Ivanov. De M-zone of de zogeheten Mysterie-zone werd in 1989 ontdekt en is gesitueerd in de Russische Oeral regio nabij het dorp Molebka en heeft een omtrek van ongeveer 70 vierkante kilometer. Onderaan een kaartje van deze M-zone.

Pas aan het einde van de jaren ‘80 werd men zich buiten Rusland bewust van het bestaan van deze zone en de geheimzinnige zaken die er voorvallen. Zelfs vele Russen hadden er geen weet van. In deze zone zouden o.m. veel Ufo’s zijn gesignaleerd en nabije ontmoetingen met buitenaardsen hebben plaatsgehad. Na het uiteenvallen van de Sovjet Unie in 1989 ondernamen ufologen diverse expedities naar de zone. Een van de onderzoekers Valeri Jakimov, woonachtig in dit gebied, deed tijdens zijn eerste expeditie naar deze zone in 1989 opmerkelijke waarnemingen in de lucht waaronder : kleine witte en oranje bollen op betrekkelijk geringe afstand van elkaar. Hij zag zelfs een witte lichtstraal uit de bollen schieten.

De geoloog A. Batoerin beweert echter dat deze heldere en gloeiende bollen van geologische aard zijn. Bij actieve breuken in de aardkorst komen vaak dergelijke verschijnselen voor : bollen, zuilen en stralen die voor Ufo’s worden aanzien. Onderaan enkele foto’s genomen in deze zone.

Lezers die meer informatie wensen over deze mysterieuse zone kunnen een interessante, in het Engels geschreven, Russische website bezoeken : www.ufo.ural.ru/paz.htm

Conclusie.

De tien deelnemers aan deze skitocht die nu het “Dyatlov pas” incident genoemd wordt waren afkomstig uit SVERDLOVSK (Yekaterinenburg regio) en deze plaats ligt eigenaardig genoeg midden in deze M-zone (zie kaartje). Deze zone werd pas in 1989 ontdekt maar het is opmerkelijk dat in 1959 het jaar waarin de expeditie naar de berg Otorten plaatsvond er in deze regio reeds heldere vliegende bollen werden waargenomen. Dit is 30 jaar eerder en, alhoewel de “Dyatlov pas” in het noordelijk gedeelte van de Oeral ligt en de M-zone in de centrale Oeral, manifesteerden deze luchtfenomenen zich toen ook in de noordelijke Oeral.

Of ze nu van geologische of exotische oorsprong waren, het ziet er naar uit dat de dood van de negen skiërs toch iets te maken had met deze vreemde luchtfenomenen. En als het verhaal van de nucleaire explosie, gesuggereerd door Medvedev, klopt moeten we ook hier een verband zoeken met hun nucleaire contaminatie. De juiste toedracht zullen we heel waarschijnlijk nooit te weten komen.

 *************************************************************************************************

Bronnen :

Literatuur : “Het Sovjet Dossier UFO” Marina Popovitsj

                     “De Sovjet UFO Dossiers” Paul Stonehill

Websites :

www.sptimes.ru

www.ufo.ural.ru

www.bigfootencounters.com

http://mysterious-places.suite101.com

http://freeinternetpress.com

www.cryptids.net

 CITAAT

Een wonder is niet het breken met wetten, noch een fenomeen dat zich buiten de wetten om voltrekt.

Het zijn wetten die voor ons onbekend en onbegrijpelijk zijn, zodat wij het als een wonder ervaren.

George Iwanovitsj Gurdjieff (filosoof 1873-1949) 

Abigail Firey, The Carolingian Canon Law Project [internet resource]

Corpus iuris civilis [pdf and html]

Corpus iuris civilis. Ed. Theodor Mommsen, et al. Berlin: Weidmann, 1905.  Hosted by Pierre-Mendes France University, Grenoble.

Gero Dolezalek, Medieval Manuscripts of Canon Law and Roman Law [internet resource]

Gra:sse, Johann Georg Theodor. Orbis Latinus [html]

Johann Georg Theodor Gra:sse. Orbis Latinus: Lexicon lateinischer geographischer Namen des Mittelalters und der Neuzeit. Berlin: Richard Carl Schmidt, 1909. Hosted by Columbia University.

Gregor Haloander, Modus legendi abbreviaturas. [pdf]

Gregor Haloander. Modus legendi abbreviaturas passim in iure tam civili, quam pontificio occurrentes. Rome: Typis Gulielmi Facciotti, 1623. Reprint Bononia: A. Forni, 1989. Hosted by Colby College.

Paul Halsall, Internet Medieval Sourcebook [internet resource]

Wilfried Hartmann and Kenneth Pennington, eds., The history of medieval canon law in the classical period, 1140-1234: From Gratian to the Decretals of Pope Gregory IX. [searchable fulltext]

The history of medieval canon law in the classical period, 1140-1234: From Gratian to the Decretals of Pope Gregory IX. Edited by Wilfried Hartmann and Kenneth Pennington. Washington: Catholic University of America Press, 2008. Hosted by Google books.

Karl J. von Hefele, trans. H. Leclercq. Histoire des conciles d’apres les documents originaux. [text-searchable pdf of all volumes]

Karl J. von Hefele. Histoire des conciles d’apres les documents originaux. Translated by H. Leclercq. Paris: Letouzey, 1907. Hosted by www.archive.org.

Walther Holtzmann Catalog of the Stephan Kuttner Institute of Medieval Canon Law [internet resource]

Giovan Domenico Mansi. Sacrorum conciliorum nova, et amplissima collectio. [pdf of all volumes]

Giovan Domenico Mansi. Sacrorum conciliorum nova, et amplissima collectio. Florence, 1759. Hosted by Documenta Catholica Omnia.

The ORB: Online Reference Book for Medieval Studies [internet resource]

Kenneth Pennington, “Medieval Canonists: A Biobibliographical Listing” [internet resource]

Schedario Baumgarten. [pdf of vols. 1-3]

Schedario Baumgarten. Descrizione diplomatica di bolle e brevi originali da Innocenzo III a Pio IX. Riproduzione anastatica.  Edited by Giulio Battelli and Gergio Pagano. Vatican: Presso l’Archivio Segreto Vaticano, 1965-1986. Hosted by the Vatican Secret Archives.

August Theiner. Disquisitiones criticae. [text-searchable pdf]

August Theiner. Disquisitiones criticae. Rome: Collegio Urbano, 1836. Hosted by Colby College.

Otto Vetvaart, “Canon Law” [internet resource]

Anders Winroth, “Domus Gratiani: Homepage for Gratian Studies” [internet resource]

here comes another bunch of cool songs and this time its from the movie ‘leelai’
with new faces for the main roles and also the music director and the director himself( who was previously s.j.surya’s asst. director)
the songs have really come out well raising the expectations about the movie.

you could dance to bubble gum or pon malai pozhudhu, or listen to the romantic melodies jillendru oru kalavaram and oru kili oru kili (the duet version) there is also touchy sad version of the oru kili oru kili song. the other sad one is unnai partha pinbu sung by haricharan the one who stole our hearts in unakena irupen song from the movie kaadhal(barath, saranya, balaji sakthivel)

MOVIE NAME: Leelai
CAST: Shiva,Mansi
Music : Sathish Chakravarthy
Producer: Aaskar Ravichandran
Director: Andrew Louis
Lyrics: Vaali
Editing: Edward
Cinematographer: Velraj
Choreography: Brindha and Nagendra Prasad
Year: 2009
Language: Tamil
Country of origin : India

track list:
(click on the song to go to the download link)

1. bubblegum
2. jillendru oru kalavaram
3. oru kili oru kili (duet)
4. oru kili oru kili (sad)
5. pon maalai pozhudhu
6. unnai partha pinbu

oru kili song lyrics with video

As a kid and as a fan of Mr. Rajesh Khanna .. I always watched all his movies .. good .. bad .. commercial and arty. One such movie which I saw in my growing years was “Aavishkar”. The film discovers the relation between that one enchanted hour and the routine twenty three hours in the life of a man and his wife.
It discovers the relation between dreams and realities.
AAVISHKAR reassures that the relation between the man and his beloved is as profound and timeless as the relation between the sun and the earth.

I couldn’t understand the movie .. but what stayed with me was a poem which Mr. Rajesh Khanna recites towards the end of the movie.
The poem is in pure hindi .. which Icouldn’t understand but the way he narrated .. stayed in my mind all these years.
Now years later .. I got hold of the DVD and saw it.

It’s a must see movie and has great performances by both Rajesh and Sharmila.

Cant copy paste the entire movie here .. but here is the poem and as well the climax dialogues between the main protagonist .. which actually explains what movie stands for.
I have written the English translation as well, as the movie is sub titled.
The film was produced and directed by great Basu Bhattacharya.
The dialogues were by revered poet and hindi writer Gyandev Agnihotri.

So here it is.

Maha shunya ke mahaan vistaar main hai ..
ek sunhera sansaar
Ghar hai, wohi suraj aur dharti ka
janmi hai wohi zindagi

paida hua .. hai pyar
pyar ka .. prakash ka .. suraj hai maha pushp
usi ki mahak se, mahakta hai manav mann

samay ki .. shrijanki, suraj hai pahli muskaan
usi se hai unchaar pavno ka .. jeevan sangeet
suhag ka, suhag raat ka suraj hai pahla pati
aata hai roz naye rang se
jaata hai roz naye dhang se
sajta hai .. sajata hai .. pran priya dharti ko
mausam ki mehndi se
bijuri ki bindi se
indradhanushi maahvaar se
badal ke kajar se
yog ka .. bhog ka .. shashvat .. sambhog ka
suraj hai maha yogi
riti aur rivaaj hai usi ki parampara
karyakram usi se
mayakram usi se
drushya bhram usi se
swarn vaham usi se
satya .. satya swapn ……

Amar: Is kavita main kuch panktiyan thi lekin woh mujhe yaad nahi aa rahi …

Mansi: Kaunsi panktiyan

Amar: Un lino ka matlab tha .. ki dharti suraj ke charon aur ghumti hai .. jab se ye sansaar bana tab se woh barabar ghum rahi hai .. ghoomti hi jaa rahi hai.

Mansi: Tarika to acha hai ..

Amar: Kaunsa?

Mansi: Yahi mere daddy .. meri mummy se demand karte rahe .. ki tum .. tum sirf meri patni ho, isliye hamesha mere charon aur ghumo. Yahi mere daddy ke daddy mere dadi ko command karte rahe ki tum sirf mere bachon ki maa ho, isliye mere charon aur chakkar lagao. Jaanti hoon Amar, tumne bhi hamesha yahi chaha hai.

Amar: Nahi Mansi .. humne isse zyada chaha .. kyon chaha hai .. kyon ki woh chah hamari shaadi se nahi .. pyar se paida hui hai. Hamara pyar jo hai na Mansi .. yaad karo shaadi ke pahle ke din … yaad karo .. shaadi ke pahle hum jab milte the .. chup chup kar milte the … kitni der ke liye milte the? Average nikalo to ek ghante ke liye … us ek ghante main hum dono … sabse ache kapde .. sabse achi baat chit .. sabse ache taur tarike lekar .. kam se kam time main ek dusre ko zyada se zyada impress karne ki koshish karte the. Us ek ghante wali tum aur us ghante wala main kitne ache the.

Mansi: Aur aaj ye ek ghante wale hum .. kitne kharaab hai.

Amar: Kharaab nahi hai Mansi .. kuch kar nahi paate.

Mansi: Shaadi se pahle koi aisi baatain nahi thi jo tum kar nahi paate the.

Amar: Tab main premi tha .. aaj pati hoon .. tab zindagi ek sapna thi .. hum hum the .. aaj zindagi ek laachari hai .. ek riti hai rivaaj hai … hamare hum ke do tukde ho gaye .. tumhara main aur mera main.

Mansi: Haan Amar .. hamare main hamesha main main karte rahe. Phir baat utar aai tu tu main main par … bas yahi karte rahe.

Amar: Kitni ajeeb baat hai .. humen apni takleef, apni crisis pata hai .. phir bhi kuch nahi ho paata.

Mansi: Amar, kahin na kahin se to seekhna hi padta hai. Aaj ye suraj wali baat se seekh lo na .. suraj ki vajah se dharti hai .. maana .. lekin dharti ki vajah se suraj hai .. ye bhi to maano.

Amar: Mansi, woh panktiyan yaad aa gai …

Janmi hai dharti suraj se
phir bhi suraj ko dharti hai
suraj hai suraj dharti se
par dharti, phir bhi dharti hai.

========================================================

The earth always revolves round the sun.
Times are always the same.
The brightness of love never fades.
That is what brightens the human mind.
It spreads it radiance everywhere.
That is what make life worthwhile.
The first dream is the nuptial night.
Everyday it springs a new surprise.
It makes life beautiful.
It is adorned by all finery.
And the sun of chastity is marriage.
And ritual are tradition of that.
It encompasses everything.
Truth is …

Amar (Rajesh Khanna) There were more lines to this poem which I have forgotten.

Mansi: (Sharmila Tagore) What were those lines?

Amar: The interpretation of those lines was .. that the earth revolves around the sun. And this pattern is followed since the universe was created. And it continues to do so.

Mansi: It’s a novel way.

Amar: For what?

Mansi: My father demanded from mother. That she being his wife should always be around him. This is what my grandfather commanded from my mother. That as the mother of his kids she should always revolve around him. Amar, I know that you always wanted it that way.

Amar: No, we had greater expectations. And our expectations were a result of love and not marriage. Our love …. try to recollect our courtship days.
During courtship we would meet discreetly. We’d meet hardly for an hour. And in that time we’d put, …. our best behavior to impress each other. So we liked each other.

Mansi: And today, we are at our worst behavior.

Amar: We are just helpless.

Mansi: Before marriage there was nothing that you couldn’t do.

Amar: Then I was a lover but now I’m the husband. Everyday was idyllic then but now life is a compulsion. It is a society evil and we are torn into two parts. We both had egos. And our egos clashed.

Mansi: Neither of us wanted to accept defeat.

Amar: Isn’t it ironical that despite knowing our crisis, … we are helpless to do anything.

Mansi: Amar, we have to make a start somewhere. I agree the earth is sustained by the sun. But you also must accept that the earth complements the sun.

Amar: Mansi, I remembered those lines.

The sun sustains the earth but still the sun needs the earth.
The sun and the earth … complement each other.

PJMS Crew at Caffe Adria

In Kristin Chenoweth’s book, “A Little Bit Wicked”, she states a motto to “Drink more coffee and sleep when you’re dead.” As I learned in 3rd grade Daily Oral Language (D.O.L), a proper analogy of my relationship to coffee would be Serena : Coffee :: Alcoholic : Alcohol.

And by we, I mean the only male—or  ”Jeremiah the Pug”—cleaned the table for us. Well, we all took part in cleaning but he erased about 99.9% of the graffiti artwork. I’m going to miss these kids when we all jet off to different parts of the country. And I’m sure the lovely men in the coffee shop who listened to our stories and conversations (rated R PG-13, of course) will miss us as well.

Film: Thirutham (2007)

Language: Tamil

Slide Show Link:

Click Here

Well for Anil Kapoor, Amrita Arora is Madhuri alike and she brings that innocence on-screen as her. It was time to get nostalgic for the
upcoming release ‘Short Kut – The Con Is On’ producer when he was casting for the role of the leading lady in his . For his own production, he wanted the casting to be just perfect and he believes that he got it just right the moment he saw Amrita Rao.

“I saw Madhuri (Dixit) in Amrita (Rao). Not just does she have a little resemblance to her, she also bears innocence similar to her as well”, says Anil Kapoor who has worked in a dozen odd films with
Madhuri Dixit in last couple of decades.

Amrita bears the kind of vulnerability that just goes well with the character of Mansi that she plays in the film.

Talking more about what impressed him most about Amrita, Anil Kapoor says, “I had seen her in some portions of Vivah and was very impressed. I knew then and there that this was it. For someone who looked very Indian, very conservative, and came with the kind of family look that was required for the role, Amrita was an apt choice.”

Imagine, a group of 9 friends heading out one day on a trek- their idea to climb the 10km’s the other side of the mountain. But they all die from mysterious deaths.

The trekkers

That’s what happened to a group of young adults back in January of 1959. They trained & drove out the furthest point accessible; then began their ascent of the mountain. They had planned on getting over the first part of the climb before the sun set of the first day but worsenning weather conditions made them stop and rest at an unexpected location.

Having headed further west than they had planned to, they were somewhat out of their comfort zone. Abandoning their original plans, the team setup their tent & resided for the night.

We know this is true from diaries & cameras found around the campsite.

When February 12th came and went, families began getting worried and an official search got under way to find the group that had gone missing.

The first bodies were found on February 26th, roughly a month after team had set out on their adventure. The

campsite was found first, abandoned and disturbed. The tent had been ripped open from the inside & firewood lay strewn around the place. Luckily the weather had been fine for the last month, and there were footsteps leading away from the campsite. These went on for half a kilometre but then became buried in the snow.

At the edge of the forest the first two bodies (out of 9) were found huddled around a fire. They were only clad in their underwear- the clothes that they would have been sleeping in. Despite the temperatures being around -25 degrees, they teenagers hadn’t even put shoes on. Rescuers also found it weird that despite the dry timber lying around, they had been trying to light a fire with green wood.

Three more corpses were found within the forest- and these three looked as if they were trying to get back to the camp. They were found separately, at distances of 300, 480 and 600 metres from the pine tree of the first 2 deaths.

These deaths were all attributed to hypothermi

a. Out of all of the bodies found, only one had an injury (a cracked scull, but not thought to be cause of death). None of the others were physically harmed in any way.

The remaining four trekkers weren’t found until 2 months later, under 4 metres of snow. They were foud much further in the forest, in a valley.

Out of the four new bodies found, three of these had fatal injuries; unlike those previously found. One had a major skull fracture which would have almost certainly resulted in death (yet he was found a long way from the camp). Another two of these four suffered from major chest fractures. The autopsy ruling was that no human could have caused these injuries; as a force greater than a car crash would have been needed. Also, no other footprints were found while the trekkers were clearly visible.

None of the 9 bodies found had any external wounds- not even the ones with broken skulls or chests. One doctor put it as it seemed they were crippled by extreme pressure.

The fourth of the ones found in May was a female, and she was missing her tongue. It wasn’t swallowed, simply gone.A few reports I read said that the ENTIRE lining of the mouth was missing. Some have said that this can be explained by a wild animal coming by for a snack. Yes, that’s true. But I’d like to see an animal remove a tongue without getting any blood on the person/ground. Plus, why would an animal open up the mouth of this girl, and leave the rest of her intact- and everyone else. Needless to say, there was no animal bites on her face.

These four that were found after, while still hardly dressed, had strips of clothes torn from those that had already died.
This can also be explained, but doesn’t fit very well with the story. People who suffer hypothermia often remove items of clothing once they are about to die. It is thought that either
a) The cold creates an inbalance in the hypothalamus which controls body temperature and they believe they are actually too hot
b) To help the body, a gush of blood is pumped around the body fooling them into thinking they are hot.

However, how did they injured, furthest away trekkers get the clothes from the guys still near the camp? and why would they take their own clothes off/leave their own clothes at camp but then rip clothes off the body of the others. Ok… maybe they were cold and wanted clothes. Might as well use it from the dead guys. but… these are the injured trekkers! It makes no sense.

The last interesting, un answered factor, was that all nine bodies were emitting radio active particles, picked up on a journalists (later proven by government) dosimeter. No source of the radiation was found.

It is believed that the victims may also have been suffering from blindness. They had separated; and those that stuck together were using green wood to try and start a fire, as if they had simply grabbed what was right there.

When the families of the bodies had to identify them for medical purposes, each family reported that their child was faintly ‘orange’ & the hair of all nine victims had lost its colour and was completely gray.

Russian meteorologists (government) as well as local village people all placed independant reports (before the bodies were found) that ‘glowing orange orbs’ were floating around the mountains that the bodies were found.

You may be asking why the hell I’m writing a blog post on this? Well, I was reading up on this today. It sounds like a conspiracy theory, of which I usually dabble. But, you have to admit, it is very intriguing. The above is all fact, and only then it can be weaved into a conclusion.
While the government quickly ruled that a lack of ‘guilty party’ meant that the case would be closed.

It is also interesting that the government only officially released certain parts of the happening.

One reporter made the link between a lot of scrap metal visible around the forest that the bodies were found in, and a possibilty that the government had been doing covert nucler/radiation tests that they hadn’t told anyone about.

Needless to say, the government quarantined the area for public safety for years aft erthis accident. They even put ALL the evidence and files into a ’secret’ Russian archive until 1990. Almost 50 years after it happened!

There are many different theories as to what happened with this. From avalanche (um… that ripped out a girls tongue and left everything uncovered)… to UFO (ahuh…) to military testing.. nothing can really be proven.

To throw a small spanner in the works all the trekkers came from the same University, which just happened to work hand in hand with the Military. All the trekkers seemed to work on simliar projects back in the labs of the uni.

I don’t know about most search & rescue plans… but do you carry a machine that reads radiative particles around with you often? Why did they know the take a dosimetre? Was it expected that the kids had come in contact with something radioactive? Where the kids actually doing an experiment for school/military?

Mansi engravings on trees near the dead bodies

Some say that the Indigenous Russian tribes, who are known to frequent the land, may have killed them as they were unwelcome on the land. Trees nearby showed engravings from these people, know as Mansi. However, Mansi aren’t known to be that violent: and that doesn’t explain the orange spheres or the orange-skin/white hair.

There are so many theories and so many unanswered questions. It is very very interesting to think about.

Links that I found & used:

http://en.wikipedia.org/wiki/Dyatlov_Pass_incident

http://infodjatlov.narod.ru/fg4/index.htm

http://www.e1.ru/fun/photo/view_album.php?id=32891

http://www.skitalets.ru/works/2004/legend_sobolev/index.htm

http://www.svobodanews.ru/articlete.aspx?exactdate=20060207132712363

http://www.dbskeptic.com/2008/03/08/the-dyatlov-pass-accident-and-the-fatal-unknown-compelling-force/

http://www.sptimes.ru/story/25093

This is day 15 of the Israeli-Hamas fight for Gaza.

Palestinian militants fired at least 10 more rockets at Israel on Saturday.

And now Israel is making ready for a total assault upon Gaza City and the possible Hamas militants hiding there.

John E. Carey
Peace and Freedom

Related:
Gaza Day 15: New UN Efforts, Neither Side Relents, Escalation Likely

From the Associated Press:
http://news.yahoo.com/s/ap/20090110/ap_o
n_re_mi_ea/ml_israel_palestinians

**********************

The commander told reporters that Amir Mansi, the commander of Hamas’s rocket-launching program in the Gaza City area who was killed by the IDF on Saturday, fired mortars himself after junior Hamas operatives refused to go outside, fearing an Israeli strike.

Haaretz

The IDF official estimated that more than 300 Hamas operatives have been killed since Israel launched its ground offensive in Gaza one week ago.

This is the highest estimate provided thus far, and the IDF said that Hamas has purposely refrained from releasing casualty figures among its military wing.

The commander added that the army is working to tighten its grip on the northern section of the Gaza Strip.

The IDF earlier on Saturday killed Mansi, an expert with regard to long-range Grad rockets.

Read the rest:
http://www.haaretz.com/hasen
/spages/1054245.html

Related:
http://edition.cnn.com/2009/WORLD/
meast/01/10/israel.gaza/index.html

Traces of early Eurasians in the Mansi of northwest Siberia revealed by mitochondrial DNA analysis.

Derbeneva OA, Starikovskaya EB, Wallace DC, Sukernik RI.
Laboratory of Human Molecular Genetics, Institute of Cytology and Genetics, Siberian Division, Russian Academy of Sciences, 10 Lavrent’ev Avenue, Novosibirsk 630090, Russia.

The mitochondrial DNA (mtDNA) of 98 Mansi, an ancient group (formerly known as “Vogul”) of Uralic-speaking fishers and hunters on the eastern slope of the northern Ural Mountains, were analyzed for sequence variants by restriction fragment–length polymorphism analysis, control-region sequencing, and sequencing of additional informative sites in the coding region. Although 63.3% of the mtDNA detected in the Mansi falls into western Eurasian lineages (e.g., haplogroups UK, TJ, and HV), the remaining 36.7% encompass a subset of eastern Eurasian lineages (e.g., haplogroups A, C, D, F, G, and M). Among the western Eurasian lineages, subhaplogroup U4 was found at a remarkable frequency of 16.3%, along with lineages U5, U7, and J2. This suggests that the aboriginal populations residing immediately to the east of the Ural Mountains may encompass remnants of the early Upper Paleolithic expansion from the Middle East/southeastern Europe. The added presence of eastern Eurasian mtDNA lineages in the Mansi introduces the possibilities that proto-Eurasians encompassed a range of macrohaplogroup M and N lineages that subsequently became geographically distributed and that the Paleolithic expansion may have reached this part of Siberia before it split into western and eastern human groups.

I’ll read this in more depth when I’m feeling less muzzy. If, in my sleep deprived state I’ve read it correctly, they represent a very early expansion into the central Asian area. According to a news item I’ve read there are only about 200 Mansi left. The area they come from is in Siberia, just North of Kazakhstan.

Celina Jaitley

Well..ummm we like the colours….but something about the choli being too small. What do u think?

Mansi Joshi

What century did she just step out of?

Gracy Singh

Oh my God! Why would she step out like that in public?! From the hair till the jeans, everything is a NO! NO!

Source

The Lambertini-Scholar Review

The Scholarly Review of Prospero Lorenzo Lambertini (Pope Benedict XIV) promotes the Great Books of Catholicism and the latest and noteworthy scholarly monographs, dissertations, tracts, films, recordings, and documentaries that ought to be considered being given a space in an aspiring Catholic library bookshelf. The interdisciplinary position of this stage will allow not only books on Art, Biblical Studies, Divinity, Theology, History, Liturgy, Music, Patrology, and Scholastic Philosophy to be prominent, but also other branches of study that continue the rich tradition of Greco-Latin Renaissance and Classical Literature will also find its proper placement.

The Lambertini-Scholar Review would like to welcome the reader to also interact in commentaries and feel free to submit book reviews within this forum. We also invite any author, editor, or publisher to submit their work for review (LambertiniScholar@gmail.com).

We hope to be fair, charitable, and scholarly within this Review Forum, we ask you please invite your friends and colleagues to participate.

And may the love of truth prevail!

The Lambertini-Scholar Review

http://lambertinireview.wordpress.com/

LambertiniScholar@gmail.com

Ahir em va arribar una bola de neu des dels Països Baixos fins a Barcelona. Deia que existeix un centre de recerca, el Mercator, o European Research Centre on Multilingualism and Language Learning (Centre Europeu de Recerca en el Multilingüisme i l’Aprenentatge de Llengües). Treballen en una gran varietat de temes, així que em vaig limitar a buscar els relacionats amb l’àrtic. Amb aquest títol tan bonic, us presento el que han dut a terme a Sibèria:

Veus de la tundra i la taiga

El projecte NWO anomenat “Veus de la tundra i la taiga” va començar el maig de 2002 i es va allargar fins el juny de 2005. Dividit en subprojectes duts a terme per diferents equips en diferents territories de la Federació Russa, aquest projecte ha contribuït a l’enfortiment i la revitalització de diverses minories indígenes del nord de Rússia, incloent-hi els Nenets, Nivkh, Yukagir, Khanty, Mansi i altres. El projecte forma part d’un programa general de recerca amb el mateix nom.

Informe final

Descripció breu de les línies generals:

El tema del programa de recerca “Veus de la tundra i la taiga” és l’estudi de les llengües i cultures amenaçades de la Federació Russa, que cal descriure ràpidament abans que desapareguin. Aquesta recerca es duu a terme des de l’experiència que dóna la feina prècia en la tecnologia per la reconstrucció d’antigues gravacions de so trobades en arxius de Sant Petersburg ha fet possible de comparar les llengües que actualment es parlen en aquelles àrees amb les que es parlaven fa mig segle. Aquestes gravacions consisteixen en parla espontània, cançons tradicionals, llegendes… narrades el llengües siberianes, entre d’altres.

En el projecte NWO vam aplicar les tècniques desenvolupades anteriorment a algunes de les minories lingüístiques i culturals de Rússia que estan en perill d’extinció:els Nivkh i Orok a Sakhalin, i les llengües Yukagir i Tungus a Yakutia. L’objectiu és establir una llibreria fonètica i de vídeo d’històries, folklore, cançons i tradicions orals dels pobles de Sakhalin i Yakutia. Per tal d’aconseguir-ho es comparen els arxius antics amb els nous, i aquests últims s’afegeixen a l’arxiu material de Sant Petersburg, part del qual es pot trobar a Internet i/o en CD-ROM.

La parla espontània i els textos preparats que es recullen són valuosos per la etnolingüística i també per l’antropologia, el folklore, i l’anàlisi etnomusicològica. Per aquest propòsit, les dades són (vídeo)enregistrades, i analitzades des del punt de vista de la construcció i l’ús de la llengua. Els textos, un cop descrits, es publiquen en revistes científiques i llibres amb il·lustracions, en CD-ROM i Internet. Aquestes anàlisis, per tant, resten a disposició d’investigadors en els camps de la fonètica, la lingüística, l’antropologia, la història, l’etnomusicologia i el folklore. Per aquest propòsit els nous centres estan equipats amb ordinadors, programari, gravadores de veu i llibres.

La recerca i documentació es duu a terme amb una cooperació propera amb els estudiosos locals. A Yuzhno-Sakhalinsk i Yakutsk els investigadors d’allà participen en l’arxivament de gravacions de so i en les expedicions per a realitzar el treball de camp. Es formen a la Universitat de Sant Petersburg i els especialistes d’aquesta universitat els visiten per tal d’establir nous centres per l’estudi i l’ensenyança de les llengües locals i els temes que s’hi relacionen.

Veus de Buryatia

El juliol de 2005, Tjeerd de Graaf va presentar l’informe final del projecte dut a terme juntament amb col·laboradors russos en el marc de treball del projecte “Veus de la tundra i la taiga”. El grup de recerca va rebre moltes reaccions positives, tant de científics com de professors, estudiants, parlants nadius i autoritats locals. Això s’aplica en particular a Buryatia, una de les repúbliques federals de Rússia a Sibèria, on Tjeer de Graaf i el seu company de Buryat Ljubov Radnajeva van visitar diversos centres el juny i juliol de 2005. Durant seminaris per a la formació de professorat, van comunicar els resultats dels seus projectes, així com l’ús de les noves tecnologies en l’ensenyament de llengües. Centífics i professors de Buryatia estan preparats i a punt per continuar realitzant projectes similars. Una proposta per aquest projecte ha estat preparada i enviada a l’INTAS, organització de la Unió Europea.

D’acord amb les últimes dades de la UNESCO, la llengua Buryat és considerada una llengua amenaçada, i registrada al Llibre Vermell de la UNESCO de llengües amenaçades. Mentrestant, molts dels seus parlants demostren el seu desig que els seus fills emprin la llengua nadiua. Els recursos educatius moderns (com ara l’aprenentatge assistit per ordinador, o el materia multimèdia) són pràcticament inexistents per ensenyar el la llengua Buryat. Cal dir, però, que existeixen condicionaments favorables perquè aquests materials es desenvolupin. LA recerca conjunta mencionada anteriorment permetria que aquest projecte es dugués a terme.

Si teniu més boles de neu per a mi (també conegudes com informació, enllaços, recursos…) no dubteu d’escriure’m unes ratlles!