Soms komt een mens in Leuven. Meestal heeft hij daar spijt van.

Bijvoorbeeld omdat hij de ontiegelijk slecht gelay-oute Campuskrant onder ogen heeft gekregen, met als blikvanger het foeilelijke interview met rector Marc Vervenne. De laatste woorden van de man, die ook wel bekendstaat als zijnde slapper dan een penis die eindelijk ontspant na twaalf dagen aan een stuk in geërecteerde toestand te hebben verkeerd, zijn:

(…) het beleid aan deze universiteit is het werk van een ploeg. In de stijl die we tot nu steeds hebben gehanteerd: open, met grote bereidheid tot luisteren. Maar ook: kordaat en besluitvaardig.

Nu beschikt Campuskrant sowieso al niet over te weinig opslagruimte voor haar kritische instelling, maar dit is toch wel erg verdacht. En wat blijkt, als we ons licht opsteken bij de vliegen van het rectoraat? Het interview is er gekomen op nadrukkelijk vraag van de rector zelf en zijn kabinetschef Freddy Jochmans, die beiden vonden dat Vervenne de laatste tijd niet positief genoeg in de media was geweest.

Tja, de ijdelheid van een rector…

Studenten theologie zijn boos op Rik Torfs. U kent hem wellicht als mediafiguur, maar van oorsprong is Torfs professor aan de K.U.Leuven en de theologen in de dop zouden het op prijs stellen als Torfs zijn hoofd- en bijberoep niet teveel mixte. Hierover bericht ons Pieter Lesaffer. Het is altijd goed dat een journalist een korte inleiding schrijft op een volstrekt onbeduidende would-be polemiek op haar opiniebladzijden. Zodoende:

De studenten nemen het niet dat Torfs in zijn column van donderdag 24 januari in De Standaard een studente – naar hun mening – belachelijk heeft gemaakt.

De studenten hebben groot gelijk. Torfs is oneerlijke concurrentie in het ridiculiseren maken van studenten. Niet omdat hij beter is, maar omdat hij toegang heeft tot alle media en de studenten niet. Nochtans kan niemand hen eigenlijk beter voor aap zetten dan zijzelf.

Om dat te bewijzen, schreven ze een lezerbrief, zorgvuldig ontdaan van stijl, argumentatie en een rode draad. En ze vroegen een gesprek met het universiteitsbestuur aan. Alstublieft. Daarmee vergeleken is een column over half-ware gebeurtenissen toch maar zwakjes, dat zal Rik Torfs zelf ook moeten toegeven.

Omdat rector Vervenne ook een theoloog is, zal dat gesprek er ongetwijfeld komen (en zal Lesaffer er wellicht over schrijven ook). Theologen zijn namelijk gespecialiseerd in lang en omstandig spreken over zaken waarvan de relevantie eerder beperkt is: het geslacht der engelen, de existentiële status van het purgatorium, en blijkbaar ook de columns van Rik Torfs.

Z.E. Godfried Kardinaal Danneels, Aartsbisschop van Mechelen-Brussel en Metropoliet van België heeft opnieuw en ongevraagd van zich laten horen (*). Dit maal in het religieuze weekblad Tertio, via een dubbelinterview met Marc Vervenne, Rector van de K.U.Leuven

Daarin pleit hij letterlijk voor meer openheid en vrijheid vanwege de kerk voor de zichzelf nog steeds katholieke universiteit noemende instelling. Hij pleit voor een blijvende dialoog tussen beiden. Hij verwijst hiervoor naar onder ander de H. Thomas van Aquino, die eertijds ook door sommigen vanuit de kerk werd bestreden.

Danneels zegt letterlijk: “De universiteit hoeft geen direct propagandamiddel voor het geloof te zijn. Zoals de mens ademt, maar zich niet voortdurend van de zuurstof om zich heen bewust is, zo baadt een katholieke wetenschapper in het geloof.”

Zijn uitspraken en de historische verwijzing zijn natuurlijk onzin. Niet dat het niet klopt, dat er vroeger kritiek was vanuit de kerk op de H. Thomas, toen die begon te publiceren. Maar deze kritiek richtte zich nooit op het feit dat de H. Thomas bestaande katholieke geloofswaarheden bestreedt of omzeilde in zijn denken en handelen. Daar bleef hij vanaf. Thomas heeft een aantal nieuwe inzichten geformuleerd of verdiept, die verder bouwden op deze waarheid.

Wat is er het geval in Leuven? Daar worden al jaren praktijken gevoerd, die in rechtstreekse tegenspraak zijn met de gevestigde leer van de Rooms-katholieke kerk. Het uitvoeren en propaganderen van abortus provocatus, euthanasie, biomedisch- en stamcelonderzoek op foetussen, en zo voort. In al deze gevallen is de houding van de kerk vast en zeker. Daar gaan niet plotsklaps andere, tegengestelde inzichten worden geproclameerd.

Punt is en blijft dat de K.U.Leuven al lang geen katholieke instelling meer is. Vanuit Rome wordt de laissez-faire politiek tegenover katholieke onderwijsinstellingen die de laatste decennia is doorgevoerd nu stilaan teruggedraaid. De K.U.Leuven ligt in de directe vuurlijn. Onder andere Mgr. Léonard van Namen is actief op dit gebied. Door onomwonden de kant van het vrije onderzoek te kiezen, en afstand te nemen van de geopenbaarde geloofswaarheid, kiest Danneels dus kamp. Het verkeerde kamp wel te bestaan. Maar dat is niet verwonderlijk voor iemand die de Belgische kerkprovincie zakelijk ‘managed’ als een volleerd topmanager. De fabriek moet draaien, het product is aan verandering onderhevig.

Gelukkig voor ons wordt Zijne Eminentie op 4 juni 2008 vijfenzeventig jaar, en mag hij eindelijk gaan genieten van een verdiende rust, en kan een ander beginnen aan het uitmesten van de zwijnestal, die onze kerkprovincie geworden is.

- Godfried Kardinaal Danneels in wikipedia

(*) Eind maart 1990 en de eerste dagen van april 1990 liet de kardinaal zich, ondanks de vraag van gelovigen, ongewenst niet horen, toen het Belgische parlement de abortuswet goedkeurde. Toen vond hij het niet nuttig zich publiek te moeien in de discussie.