Click on the thumbnails to see full size (Bấm vào hình nhỏ để xem hình lớn):

Click on the thumbnails to see full size (Bấm vào hình nhỏ để xem hình lớn):

Het is inmiddels geen geheim meer dat de voetballerij een aartsconservatieve wereld is. Technologische verbetering, spelregelvernieuwing en aandacht voor de mentale kant van de voetballer worden tegengehouden door een gigantische muur bestaande uit de bouwstenen kop-in-het-zand mentaliteit, valse nostalgie, hakken in het zand en doe-maar-gewoon-dan-doe-je-al-gek-genoeg. Reeds eerder wezen wij op de hockeysport als mogelijke inspiratiebron, echter het is de vraag of het voetbal het jaar 1989 (de val weet u wel…) ooit zal bereiken.

Verandert er dan helemaal niks in onze geliefde sport? Jawelzeker! En de verantwoordelijke was niemand minder dan Marco van Basten. Ontstaan vanwege een luxeprobleem, maar inmiddels doorgedrongen tot de diepste krochten van de voetballerij: Kijk, dat het spelsysteem 4-2-3-1 het mogelijk maakte dat Van der Vaart, Sneijder en Robben in één elftal konden spelen, was natuurlijk fijn, maar dat zelfs Valleivogels 6 dit seizoen ineens met drie aanvallende middenvelders speelt, gaat wat ver.

Anderhalf jaar terug speelde elke amateurclub gewoon 4-4-2 of 4-3-3 , maar nu is het ineens doodnormaal om met twee verdedigende middenvelders en drie vrije rollers te spelen. Het gevolg laat zich raden. Valleivogels 6 heeft geen Van der Vaart, Sneijder of Robben, dus van spectaculair aanvalsspel is geen sprake; de drie bijna-voorwaartsen voelen zich echter te goed om mee te verdedigen en de twee overgebleven middenvelders staan kansloos tegen 3 of 4 man te draven. Neen, beste voetbalwereld… dit is geen innovatie maar een manifestatie van een dramatisch gebrek aan inspiratie!

Click on the thumbnails to see full size (Bấm vào hình nhỏ để xem hình lớn):

Click on the thumbnails to see full size (Bấm vào hình nhỏ để xem hình lớn):

Het kon natuurlijk slechter, mijn debuut als sportjournalist. In 1989 liep ik stage bij de Winschoter Courant. Journalist wilde ik worden, toen al in de tweede klas van de MAVO. Eigenlijk sportjournalist, maar in die dagen was sport nog niet zo ‘hot’ als nu. En dus had ik de stoute schoenen aangetrokken en aan ‘meneer’ Hennie Lemein gevraagd of ik wellicht een weekje sfeer mocht proeven op de redactie van de toentertijd hoog aangeschreven regionale krant.

En dat mocht! Het betekende vooral veel kijken hoe het er in de wereld van de echte journalistiek aan toe ging. Ik kan me bijvoorbeeld nog een ritje met fotografe Anne-Marie Kamp herinneren door het Groningse land. We stuiterden van hot naar her en ik was op zijn zachtst gezegd niet echt onder de indruk van de rijstijl van haar. Het kotsen stond me nader dan het lachen, maar het ritje leverde wél mijn eerste foto in de krant op. De lokale schoolmeubilairmaker Marko had toen een anti-wipstoel (nee, vunzigerds: dat was een stoel waarmee je niet op de twee achterste poten kon gaan zitten) uitgevonden en die mocht ik als proefpersoon uitproberen. Kamp schoot een plaatje en ik stond een dag later in de krant.

Maar goed, ik wilde dus sportjournalist worden. En dus kreeg ik een speciale opdracht mee. Ik mocht namelijk van de wedstrijd Real Madrid-AC Milan (de club was toen op zijn Nederlandse hoogtepunt) een écht verslag gaan schrijven. Natuurlijk reisde ik niet af naar Madrid (had best gewild hoor), maar ik moest me behelpen met het tv-verslag van de NOS. Veel weet ik niet meer van de wedstrijd – wel dat Van Basten een mooie, maar ook vreemde kopgoal maakte (zie hieronder) -, maar het niveau was in ieder geval niet best. Mijn kop voor die wedstrijd: ‘Topper wordt flopper’.  Het verhaal – dat natuurlijk niet in de krant kwam, het was een soortement ’schaduwstuk’- moet ik hier nog ergens hebben. Keurig geprint uit een toen revolutionaire matrix-lawaaimaker. Ik kan het alleen nu natuurlijk niet terugvinden, maar ik moest er wel aan denken toen ik het volgende verhaal over Milan-Real van afgelopen dinsdag in de Sp!ts zag staan die gisteren bij schoonpa op tafel lag:

De goal van Van Basten tegen Real in 1989.

Para comemorar o cinquentenário de nascimento de Pelé, a CBF organizou para o dia 31 de outubro de 1990 um amistoso entre a Seleção Brasileira, com a participação do Rei do Futebol, e o Combinado do Resto do Mundo, uma seleção dos melhores jogadores que disputaram a Copa do Mundo de 1990, ocorrida quatro meses antes. O jogo ocorreu no Estádio Giuseppe Meazza, em Milão (Itália) e teve público de 75 mil espectadores.

A Seleção passava por um momento de renovação, após a eliminação precoce para Argentina nas oitavas-de-final do Mundial daquele ano. Era apenas a terceira partida de Paulo Roberto Falcão no comando do time canarinho, e o treinador vinha de dois resultados adversos (derrota para a Espanha, em 12 de setembro, e empate sem gols contra o Chile, em 17 de outubro). Além disso, dos 20 jogadores convocados por Falcão para o amistoso-festa de Pelé, apenas Bismarck havia participado da Copa de 90, sem ter entrado em nenhuma das quatro partidas.

O Combinado do Resto do Mundo se reunia pela terceira vez contra o Brasil (a primeira foi em 1968, na despedida de Garrincha, e a outra foi em um amistoso ocorrido em março de 1989. A seleção ganhou a primeira partida e perdeu a segunda, ambos pelo placar de 2 x 1) e tinha como base os destaques da Copa do Mundo daquele ano, além de alguns destaques do Campeonato Italiano, sendo eles três brasileiros: o zagueiro Júlio César, da Juventus, o volante Alemão, do Napoli e o atacante João Paulo, do Bari (eleito o melhor estrangeiro na Itália em 1990), Completa a escalação o atacante húngaro Lajos Détari, único jogador a não participar daquele Mundial, pertencente ao Bologna.

Pelé jogou por 43 minutos, substituído por Neto. Poderia ter marcado o último gol de sua carreira se não fosse o atacante Rinaldo, do Fluminense, que protagonizou um lance que entrou para a história. O tricolor partiu pela esquerda contra apenas um zagueiro, enquanto Pelé vinha a seu lado totalmente desmarcado (propositalmente, talvez), só esperando receber a bola para marcar o gol. Rinaldo não tocou e ainda perdeu o gol.

Neto fez o gol do Brasil, de falta, enquanto o espanhol Michel (que teve um gol anulado erroneamente no jogo Brasil X Espanha, estréia das duas seleções na Copa de 86, no México) e o romeno Gheorghe Hagi, o “Maradona dos Cárpatos” marcaram os tentos do Combinado do Resto do Mundo.

Dos vinte jogadores convocados por Falcão para aquela partida, apenas Leonardo chegaria até a Copa seguinte, 1994. César Sampaio só disputaria uma copa oito anos depois, em 1998.

Ficha técnica:
BRASIL 1 x 2 RESTO DO MUNDO
Data: 31 de outubro de 1990.
Competição: Amistoso.
Local: Estádio Giuseppe Meazza, em Milão (Itália).
Público: 75.000 pagantes.
Árbitro: Túlio Lanese (Itália).
Gols: Michel 36’, Hagi 50’, Neto 60’.
BRASIL: Sérgio [Santos] depois Ronaldo [Corinthians] aos 57’; Gil Baiano [Bragantino] depois Bismarck [Vasco] aos 57’, Paulão [Cruzeiro], Adílson [Cruzeiro] depois Cléber [Atlético-MG] aos 46’ e Leonardo [São Paulo] depois Cássio [Vasco] aos 57’; César Sampaio [Santos], Donizete Oliveira [Grêmio] depois Luís Henrique [Bahia] aos 61’, Cafu [São Paulo] e Pelé [sem clube] depois Neto [Corinthians] aos 43’; Charles [Bahia] depois Valdeir [Botafogo] aos 51’ e Rinaldo [Fluminense] depois Careca Bianchezzi [Palmeiras] aos 51’. Técnico: Paulo Roberto Falcão.

RESTO DO MUNDO: Sérgio Goycoechea/ARG (Michel Preud’Homme/BEL) aos 19’ (Thomas N’Kono/CAM) aos 46’ (René Higuita/COL) aos 68’; Leo Clijsters/BEL (Emmanuel Kunde/CAM) aos 46’, Júlio César/BRA, Oscar Ruggeri/ARG (Sergej Alejnikov/BUL) aos 46’, Hugo Eduardo De León/URU (Lajos Detari/HUN) aos 46’; Michel/ESP (Gabriel Calderón/ARG) aos 46’, Alemão/BRA (José Basualdo/ARG) aos 46’, Rafael Martín Vasquez (Gheorghe Hagi/ROM) aos 46’ e Carlo Ancelotti/ITA (Enzo Francescoli/URU) aos 19’; Marco Van Basten/HOL (Hristro Stoichkov/BUL) aos 19’ e Roger Milla/CAM (João Paulo/BRA) aos 46’. Técnico: Franz Beckenbauer/ALE.

Por William Gimenes
—————————————————————–
At Pelé’s party, the whole world saluted him

To remember Pelé’s fiftieth birthday, CBF made a game between the Seleção, with the recruitment of Pelé, and a team of great players from the Rest of the World, gathering the main playes of football from the 1990 World Cup back in Italy.

The Seleção was in a turbulent renewal moment, after being eliminated from the World Cup by Argentina, that was only the third game of Falcão at the Brazilian bench. The tow previous matches were discouraging for the new guy in charge, a defeat to Spain and a tie with Chile. From the 20 players Falcão called off for this game only Bismarck went to the World Cup some months before, without any playing time, and only Leonardo made to the following World Cup, in the USA. César Sampaio was in that game and waited eigth years to play in a World Cup, in France.

That was the third time a Brazilian national team faced a gathering of players from around the world. Garricha’s farewell was in a game like that in 1968 and another friendly was played in 1989. some of the main players played in Italy, like Brazilians Júlio César of Juventus, defensive midfielder Alemão of Napoli and forward João Paulo, named best foreigner in Italy playing at Bari. Hungarian Lajos Détari was the only player at that roster that wasn’t in the World Cup, he played in Bologna.

Pelé played for 43 minutes, replaced by Neto. He could have scored his last goal if it wasn’t for Rinaldo’s choice of not sharing the ball in a counter attack that displayed Pelé open in front of the goal. Neto scored the Brazilian goal from a free kick, his specialty. Spaniard Michel and legend Romanian Gheorghe Hagi scored the Rest of the World goals.

BRAZIL 1 x 2 REST OF THE WORLD
Date: 31st October 1990
Competition: Friendly
Place: Giuseppe Meazza, Milan
Attendance: 75,000
Referee: Túlio Lanese (Italy)
Goals: Michel 36’, Hagi 50’, Neto 60’.

BRAZIL: Sérgio [Santos] (Ronaldo) [Corinthians]; Gil Baiano [Bragantino] (Bismarck) [Vasco], Paulão [Cruzeiro], Adílson [Cruzeiro] (Cléber) [Atlético-MG] and Leonardo [São Paulo] (Cássio) [Vasco]; César Sampaio [Santos], Donizete Oliveira [Grêmio] (Luís Henrique) [Bahia], Cafu [São Paulo] and Pelé [no club] (Neto) [Corinthians]; Charles [Bahia] (Valdeir) [Botafogo] and Rinaldo [Fluminense] (Careca Bianchezzi) [Palmeiras].
Coach: Paulo Roberto Falcão.

REST OF THE WORLD: Sérgio Goycoechea/ARG (Michel Preud’Homme/BEL), (Thomas N’Kono/CAM), (René Higuita/COL); Leo Clijsters/BEL (Emmanuel Kunde/CAM), Júlio César/BRA, Oscar Ruggeri/ARG (Sergej Alejnikov/BUL), Hugo Eduardo De León/URU (Lajos Detari/HUN); Michel/SPA (Gabriel Calderón/ARG), Alemão/BRA (José Basualdo/ARG), Rafael Martín Vasquez/SPA (Gheorghe Hagi/ROM) and Carlo Ancelotti/ITA (Enzo Francescoli/URU); Marco Van Basten/NED (Hristro Stoichkov/BUL) and Roger Milla/CAM (João Paulo/BRA).
Coach: Franz Beckenbauer/GER.

Tradução de Fabricio Presilli

100 Doelpunten – Pele, Maradona, Ronaldo, Zidane, David beckham, Marco v. Basten..

100 Doelpunten

In de papieren VI staat altijd een quizvraag, gerelateerd aan een historische gebeurtenis. Deze week een foto van een oranje-elftal uit 1992, genomen voor een wedstrijd tegen Polen. Het blijkt de laatste oranjematch van Marco van Basten te zijn geweest. Wist ik niet.

Wat ik wel wist, is het antwoord op de vraag. Dat is namelijk Peter van Vossen. Nederland speelde in De Kuip met de twee wonderspitsen Marco van Basten en Dennis Bergkamp. Dat koppel werd aangevuld met het werkpaard Van Vossen. Nederland creëerde in de wedstrijd kans op kans (RTL-commentator Hans Kraay sr. wist keer op keer op zeker dat het een doelpunt zou worden als Bassie of Bergkamp weer eens voor de Poolse keeper verscheen ‘Daar komt-ie’), maar pas na de tweede Poolse treffer wist Van Vossen ons met twee doelpunten te redden.

Naar mijn mening één van de meest onderschatte wedstrijden die het Nederlands elftal heeft gespeeld. Het weer was slecht, de tegenstander was niet aantrekkelijk, maar toch speelde Oranje in deze wedstrijd – in mijn herinnering althans – fantastisch voetbal. Ik heb helaas op Youtube geen beelden terug kunnen vinden, maar wel van een andere wedstrijd waarin Peter van Vossen ons redde (oh ja, en Bergkamp ook een beetje).

Nelle uggiose giornate di un inverno che tanto incipiente non sembra, ma che sicuramente verrà e spero che non abbia occhi di Pavia, mi riprometto di approfondire le letture di Stielike, foss’anche solo per guardare le figure  tra le cui righe carpirne  il pensiero riguardo all’arte. Logica, sintassi e collegamenti ipertestuali a volte fanno a pugni tra di loro. Per cui,  se la frase precendente vi fosse risultata ostica o incomprensibile, passate tranquillamente oltre e fate finta di non averla letta.

Una rigorosa osservanza dell’ortodossia stielikiana porterebbe dritto come un fuso di pece a considerare l’arte al pari della non-arte, ma il suo matematicismo insito, anche se mai completamente espresso da alcuni dei suoi più emeriti discepoli, rende comunque necessario stabilire uno spartiacque tra ciò che è arte e ciò che non lo è, tra chi è artista e chi no. A scanso di equivoci, come nella meccanica quantistica anche qui è necessario buttarla giù alla grossa, trascurando eventuali eccezioni che, per la loro limitatezza, non inficiano più di tanto l’assioma portante di ciascuna delle enunciazioni.

In una democrazia compiuta, l’artista mai e poi mai dovrebbe essere finanziato con fondi pubblici. Quando succede, o non è un artista o non c’è democrazia

APDEIT di un paio di giorni dopo; Triste data quella odierna, per quanto riguarda la libertà di espressione. A causa di un infame complotto ordito da Wood e Xeena mi vedo costretto a cedere al vile ricatto di quest’ultima, e a sostituire la foto originaria di questo post con una ad ella sicuramente più gradita e consona. Cliccateci pure sopra

Fratello Obama, se hai bisogno di un portavoce te lo faccio io. Sarà anche perchè a me il Dalai Lama sta sui coglioni da tempo, però fai bene a non riceverlo. È che non devi perderti in spiegazioni assurde, tipo quella che non vuoi irritare il governo cinese o che. non credi tanto a questo tipo di incontri. Così te la giri contro, è normale che qualcuno protesti. Devi semplicemente dire ” Eccheccazzo, sono Obama, uno che è partito dal niente e col lavoro e la forza di volontà sono arrivato alla Casa Bianca. Mi arriva questo Dalai Lama, la cui autorità su uno stato che non esiste (sorry, sul mappamondo non c’è), afferma di averla ricevuta tramite reincarnazione, se devo ascoltare tutti quelli così non la finisco più”

Tutto questo era un’introduzione per parlare della libertà di stampa, ma anche questa è un’ introduzione.  Con i giornali finanziati dallo stato, un ordine professionale inabrogabile (aveva fatto finta di provarci Beppe Grillo, ma era solo fumo negli occhi), un sindacato unico che in Italia se lo permettono in pochi tra i quali la Confindustria, non  è che per caso i giornalisti farebbero bene a guardare anche in casa loro? E poi c’erano anche in bella mostra le bandiere del PD, che con le sue assenze ha di fatto fatto passare le scudo fiscale, ottima compagnia davvero.

La doppia introduzione serviva solo per annunciarvi che riprende cuartaclasse su Radio tandem di Bolzano, il programma di chi ha perso il treno da me condotto in compagnia dell’ineffabile Cabassa e dalla dolce Stefanella. Un progranna di vero giornalismo militante che vi dà le notizie che il circuito informativo del regime vi…vi… occulta. Quest’anno andiamo in onda il martedì adalle 21 alle 22.30

I really don’t know what’s going to happen tomorrow at Centurion. I know about Australia. I just don’t know about England any more. I thought I did back in September and was able to write snurdy little posts about it. But know all I now is that Stuart Broad’s bum hurts and that Ryan Sidebottom is looking increasingly like the third Hairy Biker.

Owais Shah seems to personify England at the moment. Fragile in confidence, jittery at the crease, rubbish in the field, but capable lately of confounding us all with the odd moment of virtuosity. It’s all a bit strange.

Talking of wierd, the Dunhill Links Championship is started up in Fife today. It’s a pro-celebrity tournament, but you won’t spot any Tarbies or Wogans on the fairways. Think more randomly. Like Marco Van Basten. Or Kelly Slater. Or Greg Kinnear. And Huey Lewis. He’s from Huey Lewis and the News. I don’t know if one of his New has flown across to cheer him on.

My favourite partnership is most certainly that of Colin Montgomerie and Tim Henman, two sporting nearly men who have made a career of blowing it. Jimmy White is caddying apparently. 

They’re not going to win. That much I do know.

The latest developments in the Milan drama have led to further speculation as the Dutchman is being tipped to replace Leonardo should he leave the club.

Milan have called Marco van Basten to alert him that he could be needed to save face as the voices of discontent continue to plague the club.

According to Il Corriere Dello Sport, the former Netherlands and Ajax coach has been contacted by the Rossoneri as uncertainty over current tactician Leonardo grows further.

The report suggests Milan are considering to replace the Brazilian with the former Diavolo hitman.

Local media in Italy claim that Leonardo has lost control of the dressing room, and is heading on a downward spiral.

It is said that he has been given one last chance to turn the clubs fortunes around – this weekend’s game against Atalanta.

Despite the reports though, vice president Adriano Galliani asserted that the club was backing Leonardo following the 1-0 home loss to FC Zurich in the Champions League.

Furthermore, the chief was at Milanello this morning in what was is being seen as a show of solidarity towards the under fire coach.

Goal

Europe is like a team facing relegation. Front office under a fire of criticism, new organisational plan rejected and at the end of the day even the diehard fans seem to stop giving a shit.

But teams facing relegation are gems. Where Franco-Israeli-Belgo-Irish back fours happen (Portsmouth FC) or where picking your starting striker feels like a Eurovision contest (Hull City FC).

Flash back to 1995, Mathieu Kassovitz released a bomb called La Haine at the Cannes film festival and an obscure Belgian football player became the most googled name overnight – had Google existed at the time.

The Bosman ruling changed it all for professional collective sport on the Old Continent leading to an exodus of European talents to the richest teams. Like it or not, without European law there is no Galácticos in Madrid. On top of providing free geography lessons for the local fans, it just made it possible to build a team with the best players at every position.

A whole lot of people (Kapuściński anyone?) wrote books about the influence of sport. How it led to wars, how it was used as a highly political symbol. Sport is widely considered as a means of promoting intercultural understanding. But give me a favour for my intro post, how about digging a tad further? What if sport could actually be a means of promoting… a European identity? What if besides promoting diversity, it could promote unity? What if it was payback time and 10-15 years after Europe saved European sport, it was time for sport to save Europe? What if those pan-European Arsenal squads and those top European club competitions actually triggered a process where people would feel like relating to a nationality is a thing of the past and would rather see themselves as European?

I’m not on drugs – just a child of the Eramus generation meaning I studied abroad for a year and – more important – nearly slept with a girl from every EU member state. I grew up idolizing Stefan Edberg, Marco Van Basten, Jonathan Edwards and Dejan Bodiroga. Sport definitely helped me forge a European identity and I do feel like I care when I see this flag with 12 stars.

This blog to me is just an excuse to talk about Europe, European sport and – since you’ve seen the Penélope Cruz picture on the header – European culture in general. Coming next on 12 Stars: “After Scarlet – The Top 10 European girls I’d like to see Penélope Cruz kiss.” Or not.

Van Basten’s Career

The Dutch legend is afraid Leonardo can only take the Rossoneri so far but insists Huntelaar will come good.

Marco van Basten returned to the Stadio San Siro last night as a selection of former Milan stars defeated the Real Madrid ‘veterans’ 2-0 in a charity match played in honour of Stefano Borgonovo, who is suffering from amyotrophic lateral sclerosis.

And van Basten could not shy away from commenting on the Diavoli’s poor start to the season and the difficulties that could lie ahead for new boss Leonardo.

“I must admit to being surprised by Milan owner Silvio Berlusconi’s policy,” he is quoted as saying in theCorriere dello Sport.

“I remember that Milan ruled the market twenty years ago. The truth is that if you don’t buy, improving the squad becomes difficult.

“If the club does not go back to spending, it’s hard to be competitive.”

Van Basten resigned his post as Ajax coach in May and many observers believe he is destined to lead the Rossoneri sometime in the future. 

“I don’t know how to answer that at the moment,” he smiled.

“I don’t know what will happen in the future. But, if Leonardo will not win, it won’t be his fault.”

Milan have been conspicuously sluggish in the transfer market this summer, but did sign Dutch international striker Klaas Jan Huntelaar from Real Madrid., a move that his fellow countryman said would prove to be a success. 

“He has always scored and I believe, and hope, he will do plenty here too,” said van Basten.

“After all, he is exactly what Milan need.”

Goal

Das sieht die Presse selbst anscheinend auch so. Bild: m.p.3. used under CC License

Gott, ist das laaangweilig während so einer nicht enden wollenden Länderspielpause. Irgendwie unpatriotisch von mir, aber die Nationalmannschaft gibt mir echt gar nichts mehr. Geht mir komplett am Allerwertesten vorbei, was die Schwabenconnection da so treibt, mit welchen stromlinienförmigen Ja-Sagern sie da ihre langweiligen Spiele bestreiten und was da unter dem Strich dabei rauskommt. Wenn ich die Spiele überhaupt gucke, dann nur unter dem Aspekt, dass sich möglichst kein Bayernspieler verletzt. Alles andere ist Kokolores.

Das war mal ganz anders. Eigentlich seit ich denken kann, war ich absoluter Fan der DFB-Mannschaft. Meine ersten Erinnerungen stammen von der WM ´86 in Mexiko, an die Faszination WM und an bittere Tränen, die ich als 8 jähriger nach dem verlorenen Finale vergossen habe. Ich erinner mich an die wahnsinnigen Duelle von Jürgen Kohler mit dem 1988 außerirdisch spielenden Marco van Basten, ich erinner mich an eine zum Zerreißen spannende WM-Quali für Italia ´90 – und einem Triumph dort, der uns alle auf den Straßen tanzen ließ. Auch die gesamten 90er Jahre über fieberte ich fast so bekloppt mit, wie mit meinen Bayern. Auch unter Rudi schlug mein Herz absolut für die Deutsche Nationalmannschaft. Und dann kam Klinsmann.

Seither passieren nur noch Sauereien rund um das DFB-Team. Es geht gar nicht so sehr um sportliche Entscheidungen, auch wenn sie als Folge auch nicht außer acht gelassen werden können. Es geht vor allem um die Strukturen, die da herrschen. Von Mayer-Vorfelder, über Zwanziger, über damals Klinsmann/Löw, über Bierhoff, über Köpke, über Flick, über Lehmann und unzählige weitere, das ist alles eine Suppe.

Vetternwirtschaft ohne Ende ohne jegliches Schamgefühl und dabei ein arrogantes Auftreten hoch 10. Dazu die ganzen Verstrickungen des DFB mit Hoffenheim und Dietmar Hopp – ich kann mich mit dem Laden einfach nicht mehr identifizieren, selbst wenn ich es wollte. Und das geht weit über die Sauereien hinaus, die damals um unsere Roten wie Oliver Kahn und Sepp Maier passiert sind. Soll mir keiner kommen, ich wäre nur beleidigt. Die Scheiße kann ich nicht mehr hören und denjenigen stampfe ich mit Extreme-Bud-Spencering  unangespitzt in den Boden.

Jedenfalls wird sich an meiner Einstellung zur Nationalmannschaft nichts ändern, solange die Strukturen dort sich nicht gewaltig ändern. Alles läuft doch nur noch irgendwie hinten rum ab dort, jeder einzelne Schritt. Der einzige, der die Fahne der Ehrlichkeit im Dunstkreis des DFB noch hoch hält, ist Matthias Sammer. Was ein Zufall, das der gegen den Willen praktisch aller aus dieser Suppe den Job bekommen hatte. Sammer hat sich jedenfalls mit seinem Verhalten und seinen Aussagen in den letzten Monaten bei mir ein sehr hohes Ansehen erarbeitet. Der ist in dem ganzen Haufen echt so etwas wie der “Last Man Standing”.

Kommen wir zurück zu uns, dem FC Bayern. Nicht nur mir scheint irgendwie langweilig zu sein zur Zeit. Da haben wir auf der einen Seite die werte Journalie, mit denen ich ja eigentlich genug abgerechnet habe in den letzten Artikeln. Dachte ich zumindest. Aber kaum machen Wechselgerüchte nach dem Schließen der Transferliste keinen Sinn mehr, wird der nächste Mist aus dem Boden gestampft. Ribery und van Gaal verstehen sich also nicht. Aha! Die ersten Aussagen von Ribery habe ich noch verfolgt, als er meinte die Stimmung wäre sehr ernst beim Training. Leute, das war komplett harmlos, was er da gesagt hatte. Aber was macht die Presse? Von einem Tag zum nächsten wird das Ding immer mehr aufgebauscht, das ist einfach nur noch unfassbar. Was Ribery ursprünglich sagte war nur, dass die Mannschaft sehr unter Druck stand vor dem Wolfsburg Spiel und ihm auch in den Spielen zuvor die Lockerheit und Risikobereitschaft fehlte. Und damit hatte er Recht. Punkt, Aus, Ende. Dann bezieht sich eine ganze Woche später (!) die Equipe in Frankreich auf genau diese Aussagen und schon spielen alle verrückt. Ich les den ganzen Humbug gar nicht mehr, ich seh immer nur die Überschriften und verdreh genervt die Augen. Was soll man sagen? Don´t get caught up in the mix, cause the media is full of dirty tricks!

Auf der anderen Seite ist dem werten Vorstandsvorsitzenden Hauptgefreiter Rummenigge wohl auch langweilig. Schnappt er sich mal eben im Vorbeigehen im Kicker drei unserer verdientesten Kapitäne der Vergangenheit und watscht diese komplett ab.

Zu Kahn, Loddar und Effe:

Sie sollten zusehen, dass sie einen Job kriegen, in dem sie etwas zu sagen haben, und sich nicht als bezahlte Chefkritiker des FC Bayern hervortun.

Öhm, warum sollten sie sich nicht zu ihrem Ex-Verein äußern dürfen? Vor allem im Fall von Kahn waren das alles andere als irgendwie polemische Aussagen in den Monaten nach seinem Karriereende bis jetzt. Er hat so ziemlich jedes mal sachlich fundiert den Nagel auf den Kopf getroffen. Und was überhaupt gibt einem Herrn Rummenigge das Recht, solch verdienten Spielern den Mund zu verbieten?

Kahn hat auch recht lässig reagiert.

Kahn zu Kalles Kritik:

„Erstens ist es mir neu, dass ich von irgendeinem Printmedium für irgendetwas bezahlt werde. Zweitens habe ich mit Michael Rensing zusammengespielt, verfolge seinen Weg auch weiterhin ganz genau und frage mich, woher seine Entwicklung kommt. Drittens habe ich momentan sehr viele Jobs, die mir sehr viel Spaß machen.“

Keine Ahnung, belassen wir es dabei. Solche Nebenkriegsschauplätze sind echt nur ermüdend und unnötig. Und auch sowas kommt nur zustande, wegen der arschlangweiligen Länderspielpause. Gegen wen spielen wir überhaupt morgen? Hach, ist das alles zäh!

© 2009 Traumtorschuetze

Huntelaar mencoba mengikuti sukses pemain Belanda di Milan.

Akhirnya harapan penggemar AC Milan akan hadirnya bintang baru di San Siro menjadi nyata. Klaas-Jan Huntelaar dibeli Milan dari Real Madrid seharga 15 juta euro. Penyerang asal Belanda itu akan mencoba mengikuti jejak Marco van Basten, seniornya yang pernah membawa kejayaan Rossoneri bersama Ruud Gullit dan Frank Rijkaard di masa silam. Dengan trio Belandanya itu, Milan telah meraih banyak trofi bergengsi, seperti scudetto dan Piala Champion, yang diraih tak cukup hanya sekali. Bahkan Rossoneri pernah dijuluki sebagai ‘the dreama team’ saking hebatnya prestasi mereka kala itu.

Di Milan nanti Huntelaar akan bergabung dengan seniornya, Clarence Seedorf, yang selain sesama pemain Belanda, juga pernah bermain di Ajax Amsterdam dan Real Madrid (dua klub yang pernah diperkuat Huntelaar). Seedorf adalah pemain Belanda yang sukses setelah era Basten-Gullit-Rijkaard, dengan pernah meraih scudetto dan juara Liga Champion bersama Milan. Semoga dia mampu menjadi mentor yang baik bagi juniornya, kemudian bersama anggota skuad lain di bawah Leonardo membawa asa baru bagi kejayaan Tim Merah Hitam di masa depan. Jangan sampai Huntelaar mengulangi nasib buruk Patrick Kluivert, Edgar Davids, dan Michael Reiziger yang menjadi trio Belanda yang gagal total saat memperkuat Milan beberapa tahun silam. Semoga Huntelaar bakal bersinar bersama klub anyarnya.

Ya hemos hablado de como afrontan los equipos Champions (por cierto, qué mala suerte la del Twente anoche!) la nueva temporada de la Eredivisie. Sin embargo, queda por analizar qué harán los grandes para recuperar la hegemonía perdida a manos de equipos con menos historia. Sin las preocupaciones derivadas de intentar progresar en la máxima competición continental (¿para qué engañarnos? La Europa League es un premio menor, y salvo que se llegue a las rondas finales el interés para un grande es mínimo), Ajax, PSV y Feyenoord deberían centrarse en alcanzar un título del que son practicamente los únicos poseedores. Y como he dicho antes, entrar en la Europa League no es el objetivo.

Parte II: La lucha de los grandes

• Ajax Amsterdam

Hace muchos años que escuchar Ajax no inspira miedo. En su día, cualquier equipo europeo temería a los nuevos productos de su cantera por su atrevimiento y gusto por el buen fútbol, pero esos días pasaron. El equipo holandés por antonomasia está pasando por una etapa de transición de la que le está costando mucho tiempo recuperarse, pero parece que esta puede ser la vencida. Lo que está claro es que cinco temporadas sin alzarse con el título son demasiadas. Ésto no ocurría desde principios de los 60. Entonces, un chaval llamado Johan Cruyff fue capaz de llevar al Ajax a conseguir 6 títulos en 8 años, antes de desembarcar en el FC Barcelona.

Hoy en día, el único que puede simular la hazaña de El Flaco (salvando las distancias, claro) parece ser Luís Suárez. El uruguayo se ha convertido en el verdadero estandarte de este equipo, y con sólo 22 años y dos temporadas en el club, ya es el capitán. Media Europa ya mira con el rabillo del ojo a este jugador, destinado a ser el que obre el milagro de devolver a la celeste a la posición que antaño ocupó en el fútbol mundial, empezando por clasificarla para el Mundial 2010. Al igual que Cruyff, es un delantero hábil con el balón y con un talento enorme. Pero no está sólo en su empresa.

El otro jugador llamado a marcar diferencias en este equipo es Darío Cvitanich, que llegó en diciembre con la intención de hacer olvidar a Huntelaar. Y el joven croata-argentino lo logró con creces. Anotó 9 goles en los 16 partidos que jugó en los 5 meses que estuvo en Holanda, y amenaza con progresar enormemente. El otro joven talento en la delantera es Miralem Sulejmani -el jugador más caro de la historia entre dos equipos de la Eredivisie-, joven serbio que puede actuar como extremo y que dio buenas sensaciones en su primer año en Amsterdam, a pesar de las lesiones. También se ha reforzado el mediocampo -la línea más débil del equipo- con la llegada de Demy de Zeeuw, pilar importante del AZ que campeonó la pasada campaña. Todo ello bajo la batuta de Martin Jol, ex-seleccionador neerlandés y proveniente del Hamburgo, y que sustituye a Marco van Basten, despedido al no lograr meter al equipo en Champions.

• PSV Eindhoven

Si hay algo que realmente atrae del PSV esta temporada es seguir las evoluciones de una delantera que tiene una pinta deliciosa. El equipo de la Phillips, que también estrena técnico repatriado de la Bundesliga, Fred Rutten, presenta un ataque temible con una 4-3-3 que no deja lugar a dudas: van a utilizar esa baza para luchar de nuevo por el título.

Empecemos por la línea de 3 en mediocampo. La referencia en esta línea es Ibrahim Afellay, joven pero experimentado canterano de corte ofensivo (¿cómo no?). A sus 23 años ya ha hecho algunas apariciones en la Oranje, durante la época -maravillosa época- de van Basten, aunque no cuente demasiado para  Bert van Marwijk. Le secundan en las bandas Orlando Engelaar y el capitán Timmy Simmons.

Pero sin duda, es en la delantera dónde se concentra el mayor talento de este equipo. Y casi todo proviene de las botas de Ola Toivonen (foto). El sueco sigue la estela de Zlatan Ibrahimovic, que triunfó en Holanda antes de dar el salto a una liga mayor. Y no sólo se parecen en la trayectoria, sino también en su estilo de juego. Toivonen es un delantero alto y fuerte, pero con una técnica impropia de un hombre de sus condiciones físicas. Fue la clave, junto a Marcus Berg, del éxito de la selección sueca sub-21 que a punto estuvo de colarse en la final del Europeo de este año y practicó el mejor fútbol del campeonato (aunque tampoco había que hacer maravillas para llevarse ese mérito, el Europeo fue muy flojo). Llegó al PSV en diciembre y en pocas semanas ya había sentado en el banquillo a los titulares  y veteranos Lazovic y Koevermans. Quizás, al igual que Ibra en sus primeros años, su punto débil es el gol pero parece que este año viene dispuesto a explotar: ha marcado dos goles (el segundo de ellos espectacular) de cabeza en el primer partido de la temporada, aunque no sirviese para más que para empatar a 3 en casa ante el recién ascendido VVV-Venlo.

Flanqueando al tanque sueco se encuentran otros dos jóvenes talentos. Por la derecha, Nordin Amrabat, holandés de ascendencia marroquí (al igual que Afellay) de 22 años y que ya despuntó la temporada pasada. Por la izquierda,  Balázs Dzsudzsák, uno de los muchos jóvenes que intentan volver a poner a Hungría en el mapa futbolístico mundial. Los herederos de Puskas tienen en su mano volver a una gran competición 24 años después. No será fácil con Portugal y Suecia pisándoles los talones en el grupo de clasificación.

• Feyenoord

La desastrosa temporada pasada del Feyenoord ha provocado tímida renovación en el vestuario, pero en ningún caso parece suficiente para luchar por el título. La plantilla sigue envejeciendo con jugadores veteranos (Makaay, Tomasson, van Bronckhorst, Landzaat) y apenas llegan jóvenes talentos. Y los que llegan no tienen oportunidades.

No voy a descubrir a nadie a los jugadores que he mencionado. Quizás cabe destacar que Makaay no ha perdido su olfato goleador (16 goles la pasada campaña). Es una pena que no triunfase en el Bayern de Munich, porque el Makaay que nos deslumbró en Coruña es uno de los mejores delanteros que he visto. Pero vamos a lo nuevo.

Siguiendo con el Dépor, nos encontramos a un jugador que sonó mucho para los gallegos: Jonathan de Guzman, hermano de Julian de Guzman, que recientemente ha dejado A Coruña. De hecho se llegó a decir que la única razón por la que Julian había llegado al Deportivo era que más tarde se trajese a su hermano con él. Porque Jonathan no tiene nada que ver con Julian, es un jugador de un muy alto nivel, y ya es habitual en la selección sub-21 de Holanda. Juega como medio ofensivo o extremo y es un jugador con mucho gol. Sin embargo, no fue titular en el debut con victoria ante el NEC Nijmegen (club del que procede el nuevo entrenador Mario Been) el domingo, siendo ocupada su posición (de medio ofensivo!!!!) por Jon Dahl Tomasson, lo cuál deja a las claras cuál va a ser la filosofía de Been.

Caben destacar dos jugadores más: el medio Leroy Fer, de 19 años, y que ya juega en la sub-21 holandesa; y Dani Fernández, uno de los incontables productos de La Mas, desconocido para el gran público español y que recala en el Feyenoord tras jugar en el Metalurg Donetsk ucraniano y en el NEC, cedido, la pasada campaña.

La liga holandesa, desde principios de los 90 denominada como Eredivisie, ha abierto el telón de las grandes ligas europeas este fin de semana. Una competición siempre alegre y vistosa, con una media goleadora muy alta (propiciada en muchas ocasiones por una gran desigualdad entre los mejores y los peores equipos) y siempre cantera para muchos jóvenes talentos en busca de una plaza en equipos de las ligas más potentes. Vamos a analizar a los candidatos al título, junto con el papel que han tenido en esta primera jornada, finalizada hoy.

Parte I: Equipos de Champions

• Campeón: AZ Alkmaar

Decía van Gaal a final de temporada que, a poco que no desmantelasen el equipo, el AZ sería capaz de luchar con los gigantes de Europa en la Champions League. Pues bien, del once que el año pasado triunfó en la Eredivisie sólo falta uno (aunque muy importante): Demy de Zeeuw. Sin embargo, no es su marcha la que haga parecer al AZ un equipo menos temible, sino la del propio van Gaal, que no se ha resistido a los cantos de sirena del Bayern de Munich. El hombre que hizo cuajar el grupo hasta hacerlo tan fuerte que llegó a encadenar 28 partidos consecutivos sin conocer la derrota. Basados en un gran portero (Sergio Romero, llamado al arco de la albiceleste en los próximos años), el segundo título de Liga en la historia del equipo llegó como un triunfo coral, una victoria de equipo. Quizás ese fue el mayor mérito de este equipo.

La directiva buscó un técnico con nombre para el reto que plantea esta temporada, incluido el debut en la Champions League, y ha dejado el equipo en manos de Ronald Koeman, que vuelve a la única liga que le ha dado alegrías desde el banquillo, y tras una traumática experiencia (para ambas partes, aunque más para el club, en mi opinión) en el Valencia. Habrá que darle tiempo, pero me da que la decisión no ha sido del todo acertada. Tendremos que esperar para comprobarlo.

De momento, los comienzos están siendo de altibajos. Tras conquistar la Supercopa Holandesa destrozando al Herenveen por 5-1, han debutado en liga con derrota, y dejando una débil imagen, por 3-2 en el campo del modesto Heracles de Almelo. Pero el año pasado también tardaron en arrancar y mira cómo acabaron…

• Subcampeón: FC Twente

La otra agradable sorpresa de la pasada campaña. Practicó un fútbol exquisito durante muchas partes de la misma, con un genial Kenneth Pérez (en la foto), despreciado por Marco van Basten en el Ajax, y dirigido por un renacido Steve McLaren, en su primera aventura tras su descalabro en la selección inglesa. Y le ha ido de perlas.

Manteniendo un descarado 4-3-3, con Pérez como timón y con un tridente mortal formado por Arnautovic, N’Kufo y Bryan Ruiz, un joven costaricense al que habrá que seguir muy de cerca y que llega con la difícil misión de hacer olvidar a la perla de la cantera oranje Eljero Elía, que ha seguido el rumbo de casi todos los jugadores jóvenes que destacan en esta liga: el extranjero (en este caso el Hamburgo). De momento, en su primer partido de liga ha marcado el mejor gol de la jornada con una suave vaselina por encima del portero del Sparta de Rotterdam, que hacía el 0-2. Un detalle de clase que cerraba el marcador y una actuación con nota de los de Enschede, que esta semana afrontarán el mayor reto de su historia: clasificarse para la última ronda previa de la Champions, predecersora de la fase de grupos.

No será fácil tras el empate a cero cosechado en la ida en el campo del Sporting de Lisboa, uno de los rivales más complicados de la tercera ronda. Pero el nuevo formato de la previa obligará al Twente a enfrentarse a los cocos si quiere llegar a la Champions propiamente dicha, la fase de grupos. Será muy complicado, pero este equipo ilusiona a los que amamos a los matagigantes. Esperemos que no defraude.

Een eeuwenoude tegelspreuk uit de sport luidt: “Wat is een goede ploeg zonder goede trainer?” Volgens diezelfde redenering kun je je afvragen of je wel het minimale uit waardeloze spelers kunt halen zonder een hele slechte trainer. Daarom vandaag, in de laatste nominatieronde voor De Slechtste Elf (kortweg DSE), de coaches. Een prominent lid van de jury is alvast kandidaten voor volgend jaar aan het scouten in Scandinavië, maar heeft dankzij de modernste communicatiemiddelen ook vanuit het hoge noorden een bijdrage kunnen leveren. Zoals bij de eerste nominatie (wat een mooi bruggetje, hè?).

Toegegeven, Roda JC zat al in de problemen toen Harm van Veldhoven het stokje van de ontslagen Raymond Atteveld overnam. Dat de Limburgers voor het eerst sinds 2003 in het rechterrijtje eindigden zal ik hem dan ook niet kwalijk nemen. Maar dat ze uiteindelijk op een zestiende plaats uit kwamen, en dat ze maar nét via de nacompetitie in de Eredivisie mochten blijven natuurlijk wel. Maar dat ligt volgens deheer Van Veldhoven niet aan hem, of zijn selectie, of Anouar Hadouir. Nee, dat ligt eraan dat zijn ploeg door iedereen miskend wordt. Ik neem één voorbeeld, omdat daar een filmpje van is, maar er zijn er talloze van dit seizoen. In april speelde Roda JC tegen FC Twente een kansloze wedstrijd. Ze werden dan ook terecht met 4-2 verslagen, waar het eigenlijk nog erger had kunnen zijn. In je handjes knijpen dus, maar niet deze trainer. Ik kan vertellen wat er na de wedstrijd gebeurde voor de camera’s van de NOS, maar misschien zeggen beelden in dit geval meer dan woorden. En Perez z’n afsluiter zegt het nog het allerbeste. Zie het filmpje hieronder. Maarten’s analyse: “Belg”.

Het is pijnlijk maar waar, de laatste jaren is PSV haast ongenaakbaar in de Nederlandse competitie. Geweest, want dit jaar nam Huub Stebenß de taak van hoofdtrainer op zich. Deze in Sittard, Duitsland geboren Duitser heeft het Duits zijn tot een kunst verheven. Zelfs in het door Stebenß zo geliefde Duitsland staat hij bekend onder de Spitzname ‘Der Deutscher’, vanwege zijn über-Duitse speelstijl en zijn obsessie met Pünktlichkeit en Selbstdisziplin. Het is dan ook niet meer dan logisch dat deze Oosterbuur binnen een paar maanden botste met de koppige Méndez, Salcido en Lazovic. Dat lag zeker niet aan de trainer, want ‘auch Huub Stebenß ist ein Mensch’. In januari was zijn positie onhoudbaar en verliet hij PSV. Volgend jaar traint hij het Duitse Red Bull Salzburg. Maarten’s analyse: “Duitser”.

Toen Gertjan Verbeek in januari door Feyenoord ontslagen werd stond het team twaalfde, vijf puntjes boven de degradatiestreep. In de UEFA Cup waren ze uitgeschakeld door kansloze nederlagen tegen AS Nancy, CSKA Moskou, Deportivo La Coruña en Lech Poznan. Zelfs voor Feyenoord-begrippen is dit een tegenvallend half jaar. Wat misschien nog wel erger is, is dat de complete selectie zich inmiddels tegen Verbeek had gekeerd. Iets met rare Friese trainingsmethodes, rare Friese koppigheid en rare Friese discipline. Als we de media mogen geloven dan waren het niet alleen de bankzitters, zelfs dit seizoen doorgebroken talenten als Wijnaldum, Fer en Biseswar zagen het niet in hem zitten. Als de spelers die jij een kans geeft je al laten vallen moet je het wel heel bont gemaakt hebben. Maarten’s analyse: “Zelfs Vincent van Gogh kan van een hoopje stront niets moois maken.”

Ik draag Marco van Basten een warm hart toe, en hij mij, en ik was dan ook niet van plan om hem te nomineren. Hij stond ook niet op de aanvankelijke shortlist. Maar toen stapte hij één wedstrijd voor het einde van het seizoen op. Dat vind ik dus een matige actie. Op zich goed dat hij de schuld voor de tegenvallende resultaten bij zichzelf zoekt. Dat is wel eens anders in het voetbal, zie bijvoorbeeld de eerste trainer in dit rijtje. Maar had hij niet even de kracht op kunnen brengen om nog één weekje door te gaan, en dan het bijltje erbij neer te gooien? Verder sluit ik me aan bij mijn collega. Maarten’s analyse: “Held”.

Uit deze trainers zal binnenkort één winnaar worden bekend gemaakt, tegelijk met de elf veldspelers. Over de uitslag kan nog steeds worden gecorrespondeerd. In het volgende deel: de uitslag.

Eerder verschenen in deze serie:
De Slechtste Elf, deel 1: keepers
De Slechtste Elf, deel 2: verdedigers
De Slechtste Elf, deel 3: middenvelders
De Slechtste Elf, deel 4: aanvallers

Anche i gol di testa sono generalmente snobbati nelle grandi classifiche dei più gol di sempre, ma quello segnato da Van Basten al Bernabeu ritengo sia uno dei più belli mai visti su un campo di calcio.

Su un cross dalla destra di Tassotti, Van Basten colpisce la palla nel momento discendente della stessa e, con una torsione del corpo incredibile, la spedisce sotto la traversa nell’angolo alto alla sinistra del portiere.

Onlangs heb ik voor Blanchard International de open training Situationeel Leiderschap II® (SLII) verzorgd. Het model is toegankelijk en vooral praktisch. Wat mij vooral steeds aanspreekt is hoe leiderschap en leidinggeven in de visie van Blanchard een (h)echte samenwerking dient te zijn. Samen ontdekken, afstemmen en afspraken maken over ontwikkeling en de mate waarin sturing en ondersteuning wordt gegeven op een bepaalde taak of gericht op een doel. Hierdoor wordt het verschil gemaakt tussen samen werken en samenwerking.

Wat was het voor mij als trainer heerlijk dat op de tweede trainingdag het ontslag van Marco van Basten bij Ajax aan de orde kwam. Gezamenlijk hebben we met het SLII model erbij genomen en gekeken waar mogelijk de schoen wringt met de vraag: “Hoe zou jij het aanpakken als je leidinggevende van Marco was?”. Benieuwd? Ik licht het graag toe.

In het boek Over Leiderschap komt SLII aan de orde. Het boek is in feite een gebundeling van alle kennis, inzicht, wijsheid en praktische technieken van meer dan 25 jaar die Ken Banchard in samenwerking heeft opgebouwd.

Click on the thumbnails to see full size (Bấm vào hình nhỏ để xem hình lớn):