Ravel L150

Vandaag reden we naar Bauche, deelgemeente van Yvoir. Onze auto geparkeerd op de place de la bonne auberge, fietsen afgeladen en weg waren we.

Via Yvoir waar we de Maas overstaken en om die een stukje richting Namen te volgen. Ter hoogte van Anhee nemen we rechts een zijarm van de Ravel 2 de L150 richting Maredsous. Een licht oplopend fietspad langs de oude spoorlijn brengt ons via Falaen hoog door de vallei van de Molignee. Een mooi stukje fietsweg. De abdij van Maredsous is ons einddoel. We drinken er min of meer uit plichtsbessef een Maredsous (al wordt die in Moortgat gebrouwen), maar ergeren ons een beetje aan de merkantiele trekjes van deze moniken. Wie een écht bier uit deze streek wil drinken, kiest beter een Li Crochon, in één van de vele cafés langs deze route.

Abdijkerk in Maredsous

Maar Maredsous blijft een mooi optrekje en ik kan me voorstellen dat de abdijkerk en de hele omgeving rustgevend, inspirerend en bezinnend kan werken.

De terugweg naar Yvoir is lichtdalend. Op het terras van café du parc drinken we een Gauloise om onze dag af te sluiten in de ‘Chez Jeanine’  met een lekkere maaltijd.

klik hier voor meer foto’s

Been on a Belgian style kick lately… can’t remember why I picked Maredsous Tripel up but much happiness that I did.  The noce is really nice with spice, citrus, and fruity aromas all mingling together and hitting at different points… I probably smelled this one for 5 minutes before I actually took the first drink.   The body is Belgian for sure, fitting in with the style nicely with a mild quality throughout.  The finish is an extension of this mild quality and leaves you with a very satisfied feeling… a great beer that will be had again.

JBB6 Rating: Will Buy Again

Bizarrement, je n’avais jamais encore eu l’occasion de déguster cette Maredsous triple, qui m’a bien plus séduit que ses petites collègues moins fortes.

Derrière la Maredsous, se cache la Brasserie Moortgat

La Maredsous 10 est une Triple belge dorée qui se démarque par son scintillement festif, sa consistance crémeuse et sa mousse généreuse. Sa douceur masque avec élégance son caractère hautement alcoolisé. Son arrière-bouche équilibrée, longue et chaleureuse ne manquera pas de vous réjouir. À votre santé !

Source : www.duvel.be

Quant à moi, je trouve que cette bière d’abbaye, qui titre à 10° est très agréable en bouche, avec son amertume franche mais pas exagérée. Son nouveau look, en matière d’étiquette, lui confère d’ailleurs une allure plus authentique, qui lui va comme un gant.

Aaah Maredsous… Outre la bière d’abbaye eponyme, on produit à Maredsous un excellent fromage. Voici une façon comme une autre de le déguster: le toast au Maredsous.

Chauffe Marcel !

Les ingrédients:

• Une ou plusieurs tranches de pain
• Beurre
• Vin blanc
• Moutarde
• 4 Tranches de Maredsous épaisses
• 2 oeufs
• Sel et poivre

La préparation:

1. Toaster la ou les tranches de pain
2. Les faire dorer dans une poêle avec du beurre, et les mouiller un peu avec de vin blanc.
3. Les tartiner avec de la moutarde et les couvrir de Maredsous.
4. Passer au four à +/- 180°, jusqu’à ce que le fromage soit un peu gratiné.
5. Déposer un oeuf sur le plat sur chaque toast.
6. Servir avec une bonne bière spéciale, blonde de préférence.

Voilà une petite recette qui fera patienter les plus affamés avant de passer au plat de résistance. Pour la petite histoire, l’abbaye de Maredsous produit du fromage a partir du lait caillé provenant de la ferme de l’abbaye. Celle-ci produisant un excellent lait, en quantité abondante, il fut décidé, dans les années cinquante (1953), de faire un fromage.

Renouant avec les méthodes d’affinage expérimentées dans le secret des abbayes depuis le moyen âge, les moines de Maredsous s’inspirèrent plus particulièrement de l’exemple de l’abbaye d’Entrammes en Mayenne (France), célèbre pour son Port Salut.

D’abord menée à l’échelle locale, l’expérience connut un succès qui dépassa rapidement toutes les espérances. En 1959, les moines confièrent la commercialisation puis la production de leur fromage à des professionnels. La Société coopérative de l’Abbaye vit le alors le jour. En 1982, la coopérative devint la Fromagerie-Brasserie de Maredsous S.A (Frobra), reprise en 1990 par le groupe fromager français BEL.

La fabrication d'époque

Le fromage d’Abbaye de Maredsous, produit traditionnel par excellence, a ouvert la voie à une nombreuse descendance de fromages et de préparations fromagères, répartis dans les trois segments du marché : les fromages affinés (Le Maredret en 1985, le Fagnar en 1989, le Maredsous Raclette en 1993), les fromages fondus à tartiner (Maredsous fut la première marque à introduire en Belgique les barquettes de fromage fondu, dans le courant des années 60’) et les fromages frais.

Cette croissance rapide et ininterrompue de Maredsous s’est faite dans le respect des valeurs fondamentales qui imprègnent la notoriété de la marque depuis ses origines. Bien qu’ayant cédé leur activité fromagère, les moines de Maredsous exercent toujours une autorité morale sur la diffusion commerciale du nom de leur Abbaye et veillent attentivement sur la qualité des produits « Maredsous ».

Le Père Abbé est membre du conseil d’administration de BEL. Il représente les intérêts de l’Abbaye et veille notamment sur l’utilisation du nom Maredsous dans la communication de la marque.

 Chères amies du Bia Bouquet,

             A celles qui n’ont pu se joindre à nous et gardent des doutes sur le sérieux de notre activité de lundi dernier :

             Non ! Nous ne nous sommes pas endormies dans les vignes du Seigneur… Le seigneur du coin, Ph. Graffé, nous y attendait le sécateur à la main …n’oubliant pas toutefois de nous rejoindre avec son large sourire pour notre goûter gourmand aussi convivial que  bien arrosé, comme il se devait !

…Si bien que toutes, nous sommes prètes à recommencer l’expérience l’année prochaine. Aussi, celles qui n’ont pu venir cette fois-ci peuvent se consoler                  

              ….notre histoire viticole n’est pas clôturée !

En tous cas, un immense merci à Winnie qui ne manque décidément pas d’idées !  Car c’est elle aussi qui nous invite cette fois à découvrir une autre de ses passions, celle des minéraux…

Alors, en route pour Maredsous…Le conservateur du Centre Grégoire Fournier, Mr van Genabeke, ami de Winnie et de Marcel, nous y accueillera pour nous faire un petit exposé sur les époques de l’évolution terrestre à partir de minéraux archéologiques conservés entre les murs de l’abbaye… Aussi passionnant que passionné, il nous amènera sur les pas des premiers hominidés!

Organisation de la journée du Mardi 14 octobre 2008

10 h  45                 Arrivée au parking de l’abbaye face à la cafétéria

11 h                       Départ de là pour une petite promenade ( +ou – 1 h)

                              ( prévoir bottes…)

12 h 30                  Pique-nique ou petit lunch à la cafétéria     

                              (donc prévoir vos tartines en fonction du temps !)

14 h   – 15 h 30      Exposé de Mr.van Genabeke au Centre Grégoire Fournier

 16 h                       Goûter…( Les talents culinaires ne sont jamais en peine, apparemment!  Merci à toutes pour votre contribution si délectable)

Comme il sera peut-être difficile pour certaines de vous libérer toute une journée, vous pourrez rejoindre le groupe en cours de journée. Toutefois, signalez -le si possible !

Au plaisir de vous retrouver nombreuses le 14 octobre !

                    Monique Gillet

Tripel er den sterkeste varianten fra klosterbryggeriene. Den er typisk fruktig og holder opp mot 10 % alkohol. I tillegg lager klostrene ofte en dubbel som er mer sødmefylt og ofte mørkere i fargen, disse holder ca 6-8 % alkohol. Den siste typen er typisk Blonde som ofte har en karakteristisk maltsmak og tørrhet og holder rundt 6 % alkohol.

Jeg tenker å ta for meg de ulike tripeltypene jeg har testet iløpet av de siste årene. Av dubbelvariantene har jeg ikke testet nok til å ta for meg disse i denne omgang. Jeg kjøper stort sett ting som er på basisutvalget, men skal ta for meg bestillingsvarer når økonomien tillater.

Westmalle tripel regnes som referanseølet når det kommer til tripel. Den har en flott duft av sitrus, frukt og maltet brygg. Den følger opp den gode aromaen med innslag av banan,eple og flott syrlighet. Ettersmaken er behagelig og selv om brygget holder 9,5 % så er ikke alkoholen dominerende.

Slaapmutske tripel er mer utypisk, men er også en av de beste ølene på polet. Den dufter av malt og eple og har et litt parfymert preg. Smaken er søtlig, med preg av banansmak, sitrus og god malt. Den er vesentlig søtere enn tripel fra de andre bryggeriene, noe som nok skyldes at den “bare” er 8%. Alt i alt meget bra.

Maredsous tripel er et litt spesielt tilfelle. De har nemlig tilsynelatende kommet med en ny versjon. Jeg kommer til å ta for meg begge, da det er samme øltype, men med noen forskjeller. Den gamle som de har solgt i flere år er mørkere i fargen og har en fin duft av malt, litt krydder og sitrus. Smaken er kraftig og med en fin, elegant sødme. Dette ølet er meget godt til julematen og til annen panserkost. Etiketten er den samme som den på bildet.

Den nye typen er mer som westmalle tripel og jeg synes det er vanskelig å si hvilken av disse som er best. Eneste forskjellen er såvidt jeg har smakt at Maredsous er litt søtere. Uansett er begge disse i absolutt verdensklasse.

Uansett hvordan jeg vrir og vender på det ender jeg tydeligvis alltid opp i Belgia igjen..

Hallvard

Haha, het calvinisme krijgt muilperen, oordeelde de Man met Migraine toen hij op pagina 6 belandde van de krant die de broodheer was van zijn geestelijke vader.
De Man met Migraine kon een brede, welhaast fonkelende grijns niet onderdrukken. De rechtse en linkse hoeken kwamen niet van de katholieke kerk, niet van het boeddhisme en zeker niet van de islam. Neen, de beeldenstormers van weleer vochten een op voorhand verloren strijd tegen onze goede vriend en bondgenoot de Drankduvel.
De Man met Migraine zelf had al lang door dat de medische wetenschap een kapitale fout had gemaakt door alcohol af te schrijven als geneesmiddel. Uit eigen ervaring wist hij dat een dagelijkse portie alcohol effectiever was tegen een te hoge bloeddruk en de bijbehorende migraine dan om het even welke bètablokker.
“Mijn bloeddruk stuurt mijn wil, mijn migraine beheerst mijn gedachten. Samen vormen zij de kern en de grens van mijn werkelijkheid”, prevelde de Man met Migraine met wazige blik. “Maar de boog kan niet immer gespannen staan, vandaar mijn eeuwigdurend verbond met de Drankduvel.”
De Man met Migraine sloot met een beleefde kuch zijn welhaast godsdienstige mantra af en liet zich meeslepen door het artikel op pagina 6, dat mocht pronken met de bovenkop ‘Nederland opent ontwenningsklinieken voor min-zestienjarigen met alcoholproblemen’.
“Foksodelulmieterkut”, mompelde de Man met Migraine toen hij las dat de Nederlandse jeugd zich willoos liet inpakken door de Drankduvel. “Slappelingen. De Drankduvel mag dan mijn bondgenoot zijn, maar hij is niet mijn baas. Anders gezegd: ik ben niet zijn slaaf. Maar laat die Hollanders vijf seconden los uit hun pinkstergemeenschap en ze zuipen zich helemaal naar de kloten. Belachelijk. Drinken moet men leren. Kijk naar mezelf. Ik heb voor het eerst zwaar bier gedronken toen ik zestien was. Ik was kapot. In een befaamd mosselrestaurant heb ik aan tafel overgegeven. Machtig!”
De Man met Migraine onderbrak zijn nostalgisch gemompel om zijn pseudospierballen te bewonderen in de spiegel. Alles leek nog op de juiste plaats te zitten.
“Wel nu”, vervolgde de Man met Migraine zijn gemompel, “toen besefte ik dat ik langzaam moest opbouwen. Iedere keer een beetje meer proberen te drinken, elke middag en avond opnieuw. Uiteraard heb ik in de eerste jaren van mijn drinkerscarrière veel gekotst, hoe kan het ook anders, maar nu verzet ik met gemak een bak Duvel zonder dat ik de volgende dag het gevoel heb dat ik meer gedronken heb dan een platwatertje. Wat zeg ik, twee platwatertjes!”
In het artikel viel het de Man met Migraine op dat men geen reden kon aanhalen waarom de Nederlandse jongeren almaar vroeger almaar meer drinken. “Fuck it, shit for brains”, brieste de Man met Migraine tegen de een of andere dokter die met naam en toenaam aangehaald werd in het krantenartikel. “Die gasten weten niet wat te doen met hun leven. Ze groeien op in technologische weelde, ze hebben geen uitdagingen meer. Er zijn geen hindernissen die ze moeten overwinnen of moeilijkheden die ze te boven moeten komen. Samengevat: er is niets waarmee ze hun mannelijkheid kunnen bewijzen, tenzij massa’s veel zuipen tot hun maag breekt en hun endeldarm door hun gat naar buiten steekt.” Let op het spaarzame rijm dat de Man met Migraine ondanks zijn woede toepast.
“Dat alles is natuurlijk de schuld van de socialisten, die goddeloze smeerlappen die de mens zijn eigenheid ontzeggen en hem willen doen geloven dat hij van nature uit solidair, altruïstisch en geweldloos is. Quod non”, poneerde de Man met Migraine. “Een mensenleven kan niet hard genoeg zijn. Zo weet men tenminste dat men leeft en zo is er ook een veel grotere selectie tussen wie het leven aankan en wie maar beter zo rap mogelijk begint te sparen voor een mooie grafzerk. Tussen haakjes: met die laatsten bedoel ik de altruïstische drolsmeerders die balpennen kopen van de Damiaanactie en met plezier bijleggen voor 11.11.11. Mongoloïde fucko’s.”
De Man met Migraine sloot de krant en liep naar de koelkast. “Wat zouden we eens drinken deze ochtend? De keuze betreft Maredsous tripel, blauwe Chimay en Duvel. God ja, laten we ons maar aan de Maredsous laven. Het bier heeft tenslotte een nieuw logo, zonder dat het brouwsel zelf enige aanpassing moest ondergaan.”
Ondanks het ochtendlijke uur beviel het abdijbier de Man met Migraine uitermate. “In Holland zou ik thans als alcoholieker bestempeld worden”, besefte hij luidop. “Dat is natuurlijk een deel van het probleem: die gasten drinken niet voor acht uur ’s avonds, terwijl hun cafés al om 1 uur ’s nachts sluiten. Niet moeilijk dat onze onvolprezen noorderburen in die korte tijdspanne zoveel mogelijk alcohol in hun lijf proberen te gieten. Hou zoudt ge zelf zijn? De oplossing is nochtans simpel: laat ze drinken van ’s morgens vroeg, maak er aldus beroepsalcholiekers van en het bingedrinking sterft vanzelf uit.”
De Drankduvel kon niet anders dan de Man met Migraine gelijk geven.

Localul unde am băut cea mai bună bere din viaţa mea se află într-un mic orăşel de lângă Milano şi se numeşte L’Università della Birra. Dacă aţi vrut vreodată să vă simţiţi ca personajele din Cheers e cazul să mergeţi acolo pentru o atmosferă unică şi sute de tipuri de bere de cea mai bună calitate. O bere costă 5 euro, dar va lasă să luaţi sticla acasă, pentru colecţie. Oricum, e excepţională şi ai de unde să alegi, fie că eşti băutor experimentat sau vrei să încerci cât mai multe. Unele dintre ele sunt aduse de la mici mănăstiri din Belgia unde se pune accentul pe calitate şi nu pe cantitate.

Partea interesantă e că numele nu este doar o idee de marketing bun, acolo vă puteţi înscrie la cursuri unde puteţi învăţa cum să gestionaţi un pub, cum să fabricaţi bere, cum să turnaţi berea în pahar, puteţi deveni “somelier” de bere sau puteţi studia istoria acestei băuturi delicioase. Cursurile sunt realizate în colaborare cu Heineken.

Despre cea mai bună bere din viaţa mea pot să zic că se numeşte Maredsous şi e făcută la o mănăstire din Belgia. Nu garantez că va rămâne pe primul loc pentru că n-am apucat să gust decăt vreo 5 tipuri de bere. Dacă mai ajung prin localul respectiv “sap” mai adânc.

שמחנו לגלות שגם באייריש האוס החיפאי הטוב אפשר להנות מחוק האוויר הנקי, וגם למצוא שתפריט הבירות, שהשתדרג לאחרונה בסן ברנרדוס הבלגית מחבית הוסיף בירה נוספת מבית היבואן נורמן פרימיום (אימייל) - שעושים דברים טובים לבירה בארץ.

Maredsous Triple 10

הבלגית הזהובה הזו מגיעה בכוס חצי ליטר גדולה ויפה שמזכירה גביע, ויש לה גוף עשיר וטעמים של דבש ותבלינים. במפתיע, היא לא מרגישה כבדה או אלכוהולית, ובלי להתפלסף על טעם זה או אחר – כיף לשתות אותה.

אלכוהול. מסתבר שיש הרבה – 10% עגולים. “אין בעיה” חשבתי לעצמי, היות ואני בכל מקרה לא צריך לנהוג, וגם הייתי אחרי ארוחה רצינית. בחישוב זריז בחצי הליטר שלי הייתה כמות אלכוהול כמו 2-2.5 חצאי ליטר גינס, כמות שלא זרה לי. אחרי חצי מהכוס הייתי מסוחרר קלות, וכשסיימתי אותה (ושתיתי לאט) – הרבה יותר קרוב לשיכור מאשר לכשיר לנהיגה. המחיר – יקר מהבירה הממוצעת, 30 ש”ח לחצי ליטר (25 לשליש), מצדיק לדעתי את הבירה המעניינת והטעימה הזו, ובהחלט אזמין אותה שוב.

לסיכום, אחלה בירה - רק לדאוג לנהג תורן!