Hehe, ik ben in schrijf-stemming deze week

Morgen begint onze Galapagos-reis! Ik kijk er naar uit, daar waar de dieren geen natuurlijke vijanden hebben, waar zelfs de haaien vriend zijn van de mens. Het zal niet alleen een welgekomen ontspanning zijn – weg van de streken van de Guayaquileños – maar ook een prachtig stuk natuur!

En daarenboven, ontdekkingsreiziger Pieter en Kristin zijn op komst! Met de lieve hulp van Martha en Jolein speel ik morgen héél vroeg ontvangscomité aan de luchthaven (de luchthaven ligt midden in het stad, dus het is soms wel verschieten als er zo’n vliegmachien op u af komt gestormd ).
Na een korte stop in ons huisje om de zakken af te zetten, zullen Ruth en Evelien zich bij ons voegen. Richting Baltra! Een beetje met stress, want we landen om 12.10h en onze boot naar Isla Isabela vertrekt om 14h. Dus iedereen heel hard duimen dat we dat halen! Anders hebben we een probleem in ons hotel

Onze stage in Sotomayor zit erop! Een beetje in mineur, want onze laatste dag was er geen enkele bevalling, hoe is het mogelijk! Gelukkig hebben we dinsdagnacht nog een paar keer mogen helpen. Met kleine oogjes gingen we een laatste keer naar de les van Daher.

Vandaag zijn we langs geweest op onze volgende stageplaats: el hospital del niño Roberto Gilbert. Wat een verschil! De verf hangt nog aan de muren, er is airco (wat de laatste tijd echt wel goed doet, het begint hier serieus warm te worden, zeker zonder elektriciteit en regen!). Gewapend met onze brief voor de directeur, zijn we tot aan de administratie geraakt. Daar zijn we snel wandelen gestuurd met de boodschap dat we ons maandag (onze eerste stagedag) opnieuw moeten aanmelden. We zijn nog steeds in Ecuador

In Guayaquil rijden massa’s bussen (lees: blikken dozen) rond, maar er bestaat geen bussenplan. De mensen weten of weten niet waar de bus heen rijdt. Met behulp van Jorge wisten we welke busnummer ons tot in Roberto Gilbert zou brengen. En inderdaad, we hebben geluk, we zijn maar een half uur onderweg :-) Het voordeel aan het gebrek aan bushaltes en –plan, is natuurlijk dat we tot voor de deur kunnen rijden. De wegen kennen amper zebrapaden, en rijstroken moet nog uitgevonden worden. Oversteken is dus levensgevaarlijk, want een voetganger heeft hier helemaal geen voorrang. Ieder voor zich! De auto’s rijden door elkaar, maar met het nodige geclaxonneer weten ze toch zonder stukken of brokken hun weg te vinden. Als je voor het rood licht staat, kom je allerhande verkopers, of soms zelfs een artiest tegen die zijn kunsten komt tonen voor je neus

Uitgebreid verslag volgt na onze terugkomst!

Saludos Xx

Margot à la plage

Par un beau jour ensoleillé, Margot s’en alla à la plage. Elle trouva des coquillages, dans une enveloppe sous le sable. Elle ramassa l’enveloppe et la mit dans sa poche.

Elle découvrit ensuite un poisson échoué sur la plage, puis elle le remit à l’eau.

Le poisson lui dit : « Merci beaucoup ! Maintenant, fais un vœu et je l’exhausserai !»

Margot, surprise, murmura son vœu le plus cher au monde, qui était de voler.

Le poisson l’entendit et exhaussa son vœu : Margot commença à voler , et une toute nouvelle vie commença pour elle !…

Léa et Maxime B.

     20/11/09

Il fallait écrire un texte, à partir des quatre mots suivants (et devant les contenir) : enveloppe, sable, poche, découvrir.

Photo drusbi – licence CC  

Ho una certa ritrosia
ad usare il lemma: cuore.
Non mi piacciono
i poemi sdolcinati,
preferisco frasi folli.
Io mi esprimo a modo mio,
con i lazzi e l’ironia;
sdrammatizzo.
Se provassi un’attrazione,
per esempio,
scriverei alla mia musa:
“ Avrò gusti orripilanti,
ma mi piaci ”
E se fossi innamorato?
Se lo fossi veramente?
Arso vivo dalla sete,
dalla brama.
Altro che sdrammatizzare,
scriverei certo di sesso,
di tramonti senza tempo,
di carezze e di stelline.
Ma che cacchio sto dicendo?
Troppo scontato.
Io lo so cosa farei.
Narrerei come Voltaire,
di legami oltre confine,
d’un amore asessuato.
Già mi immagino:
io nei panni di Lupin
e lei Margot.

Buenas tardes!

Het is zover, onze laatste week Sotomayor. Onze presentaties zijn sinds maandag achter de rug, we zijn uitgebreid gefotografeerd door Dr. Daher, de handtekeningen- en evaluatiejacht kan beginnen (het is wel degelijk een jacht, alles moet in Ecuador minstens vijf keer doorlopen worden alvorens enige kans op succes).

Het is bedroevend om te zien hoe de zwangere vrouwen soms behandeld worden. In Sotomayor worden 60 tot 80 kinderen per dag geboren, maar het plan om evenveel baby’s in een maand op te vangen zal ik toch terug in de ijskast mogen steken. Vele vrouwen wensen te bevallen via een keizersnede. Een sectio kost een 80-tal dollar. Daarnaast betaalt de vrouw haar eigen medicatie en verblijf. In Ecuador laat je eerst geld zien, daarna word je pas behandeld. Als je geen geld hebt, pech dan. De nadelen van deze keizersnede zijn nochtans niet verwaarloosbaar, zeker in een ziekenhuis waar je de bacteriën bijna letterlijk door de lucht ziet vliegen. Maar de pijn van de bevalling schrikt hen af, als ze geld hebben, kiezen ze voor een sectio. Bevallen in Sotomayor doet inderdaad pijn. Uitspraken als ‘hou je mond’, ‘ wil je doodgaan misschien’ zijn hier niet vreemd. Zonder verdoving krijgt de vrouw een knip, liefst tussen twee contracties in (pijn!). Eenmaal het kindje ter wereld gebracht, is de empathie ook ver te zoeken. Routinegewijs wordt de baby even voor de neus van de moeder gehouden met de mededeling ‘barón’ (jongen) of ’mujer’ (meisje).

Tijdens de lessen van dokter Daher mogen we regelmatig horen dat we trots mogen zijn op dit gesofisticeerd, technologisch hoogstaand ziekenhuis, waar puntualidad en calidad (stiptheid en kwaliteit) centraal staan. Ahum… Soms is het toch even slikken. Overlaatst stond ik aan tafel met een gat van 5 cm in m’n handschoen en er was geen verpleegster in de operatiezaal om een nieuw paar te geven. De chirurg wenste dat ik verder deed. Een andere keer stond ik steriel aan tafel bij chirurg A, maar wou chirurg B mij zo graag in zijn zaal. Gezien beide het niet eens geraakten in hun gevecht om mij, besluit chirurg B mij maar vast te nemen over de geopende buik van een zwangere vrouw zodat ‘ik wel moet meekomen’. Waarop chirurg A wenst dat ik –zéér onsteriel- verder ga met zijn operatie. Soms verwachten ze dingen die totaal in strijd zijn met elk beetje gezond verstand, dingen die in België ondenkbaar zouden zijn. Hecht maar eens een vrouw die onvoldoende verdoofd is en ligt te schreeuwen van de pijn, steek die naald er nog maar eens een paar keer goed in…
De nieuwe studenten vroedkunde zijn gearriveerd, en spijtig genoeg daarmee ook nieuwe problemen, afkeurende blikken en Spaanse klaagzangen die we ondertussen wel stilaan kunnen vertalen! We hebben ons kamp opgeslagen in de parto (het bevallingskwartier). Wanneer we vanuit de preparto de gezegende woorden ‘parto’ horen schreeuwen, lopen we naar de handschoenenkast in de hoop een plaatsje naast de vroedvrouw te bemachtigen (of voor de gelukkigen onder ons, de vroedvrouw zelfs voor te zijn). Gisteren kende onze strijd echter niet al te veel succes, onze dagtaak bleef beperkt tot een gezellig babbeltje met de vroedvrouwen. Ondertussen zijn we op de hoogte van de plaatselijke culinaire hoogstandjes (hmm bedenkelijk gezicht…). Echt alles eten ze hier! Maag, lever, nieren, hersenen, poten, … niets ontsnapt aan de Ecuadoriaanse magen.

Gelukkig mogen onze Belgische magen helemaal niet klagen. Want we zijn net terug van een gastronomisch weekend in Cuenca! Cuenca is een prachtige stad, midden in de bergen. Gezellige straatjes, mooie gebouwen, kleine wezentjes, en zon! En belangrijk, we hebben gegeten dat het niet meer mooi was, en elke dag een nieuw ijsje uitgeprobeerd ;-)In onze straat vonden we wonder boven wonder een Belgisch restaurant/café. Vol enthousiasme wilden we dan ook een goede Brusselse wafel gaan eten. Maar het Belgisch café bleek dan toch niet zo Belgisch. Na drie dessertenwissels (van Brusselse wafels naar chocomousse naar koekjestaart, het stond op de kaart, maar het was er niet!!) en zelfs geen enkel Belgisch bier, gingen we met het schaamrood op onze wangen terug naar buiten. We keerden terug naar café Austria (waar we net heerlijke frietjes gegeten hadden) , om nog een lekkere appelstrudel met ijs en een warme chocomelk te bestellen. Mmmm! Ecuador zou trouwens een van de landen zijn met de grootste cacao-export. Chocolade kunnen ze hier niet maken, choco is alleen van Nutella, maar chocomelk is telkens heeeeeerlijk! In Cuenca hebben we ons ook allemaal een Panamahoed gekocht, vol trots, want Cuenca is de stad waar deze hoed vandaan komt (ook al doet zijn naam het niet vermoeden).

We zijn nu dus iets meer assorti met  de bolle buikjes van Sotomayor

Dadaaaaaaaa Xx

A Coffee Morning with Professor Margot Light

26 February 2009 9:45-10:45am in Room D111

Professor Margot Light holds the position of Professor Emeritus in the Centre for the Study of Global Governance and a guest teacher at LSE’s Department of International Relations. She is a specialist in CIS, Eastern European, and Russian foreign policy and politics, and has published numerous books on Soviet and Russian foreign policy and IR theory.

My dear friend Deirdre recently celebrated her birthday and, since it’s been a while, I wanted to knit something for her. I started working a simple triangular shawl with the Malabrigo Sock I got at Stitches, not really knowing where it was going to end up. For a while it was going to be an Ishbel, but I thought that something simpler would be more suited to Deirdre’s tastes. I decided to add a light lace panel, made up of yarn overs and decreases worked on every row. I finished it off with a few rows of garter and it was good to go!

By increasing at the sides of the shawl every row, Deirdre (as I will henceforth be calling the little shawl) is nice and shallow – offering lots of length to wrap around your neck with a little bit of thickness in the middle to keep you warm! : ) I really like how Deirdre turned out, and I’ve got half the skein left for something else!

As far as other knitting, I’ve been working on a few designs that I can’t yet share. Boo! But I’m also creating one thing I CAN talk about. I’m really excited about starting a Margot for my Mom. When I was home a couple of weeks ago Mom and I went yarn shopping and she fell in love with Rowan’s new Lima, an alpaca/merino blend. I didn’t need to fall in love, because I saw it at stitches and was already smitten. Mom agreed to finance the project, which I think makes this whole thing more of a gift for me than for her! I’ve made it through almost half of the raglan increases and I’m still loving this yarn.

]]> http://wijwordeneenbeetjemeerdokterinecuador.wordpress.com/2009/11/10/las-camarones/ Tue, 10 Nov 2009 17:05:12 +0000 wijwordeneenbeetjemeerdokterinecuador http://wijwordeneenbeetjemeerdokterinecuador.wordpress.com/2009/11/10/las-camarones/

Hola, na een week stilte krijgen jullie weer een tekstje van mij! Maar de waarheid is dat we hier helemaal niet stilzitten hoor :-) Van naar het winkelcentrum crossen, tot nutteloze bezoekjes aan Sotomayor, Ecuador is all included!

Ons bezoek aan Quito was de moeite. Na een busrit die voor mij iets minder bewogen was dan voor Ruth en Evelien (gezien mijn reistas boven m’n hoofd in de bus paste), een paar bedelaars en tientallen verkopers later, kwamen we aan in de hoofdstad van Ecuador. Het was een heel mooie ervaring!
De nodige voorraad Dafalgan is er wel doorgevlogen t.g.v. niet-bevorderende-hoofdpijn-factoren (Quito ligt midden in de bergen (2850 meter), met op tijd een regenbui, een beetje te koud naar mijn zin en slapen onder een raam dat niet sluit). Er schuilt dus geen berggeit in mij, helaas :-)
Na een bezoek aan het historisch centrum en de oudste ijsjes/tearoom van Quito zaterdag, beklommen we de kathedraal om van een mooi uitzicht te genieten.
Zondag namen we de teleférico tot 4100 meter hoogte, spijtig genoeg met een beetje teveel mist. Daarna brachten we een bezoek aan de evenaar. ’s Avonds vierden we Halloween met lekker Mexicaans eten (met uitzondering van de menestra = de bonen, het favo eten van de Ecuadorianen) en goeie chocolade-cocktail in de nieuwe hippe buurt van Quito.
Maandag brachten we een bezoek aan Otavalo. Na twee uur bus kwamen we aan in een gezellig dorpje, met de typische Ecuadoriaantjes zoals we ze in België kennen. Op het marktje kochten we souveniertjes. Met behulp van de negociador-kunsten van Jonathan (een van de Ecuadoriaanse studenten) heb ik een hoop goedkope spulletjes kunnen bemachtigen, joepie!
Bij de terugkeer naar Guayaquil was de drang toch groot om een goed pak frieten te kopen, daar de busrit veel langer duurt dan op het ticketje staat. We waren bijna twaalf uur onderweg. Onze vorige terugkeer met zakken verliep in mineur, dus deze keer speelden we op zeker. Martha pikte ons op bij de busterminal (dank u!).

Sinds zaterdag is er geen elektriciteit meer overdag. Het was niet zo’n leuke verrassing te horen dat heel Ecuador zonder elektriciteit zal zitten tot eind december! Met uitzondering van de feestdagen, sluiten bars en discotheken voortaan om twaalf uur op bevel van de president, om te besparen. Het eten (en vooral de ijsjes!) in onze koelkast vindt er ook maar niks aan. In december begint het regenseizoen, en dus ook de productie van nieuwe elektriciteit. Zou ik nu durven zeggen dat het eens mag regenen???

Dit weekend leerden we empanadas maken bij Martha, samen met Jolein en Martine. Dus ik zal met veel trots thuis mijn kookkunsten presenteren :-p Empanadas zijn ‘pannenkoeken’ gebakken in olie, gevuld met kaas/kip/vlees/… Alles wat geen kip is in Ecuador, noemt men vlees. Een mens stelt zich dus soms vragen wat hij op zijn bord krijgt

Zaterdag hebben we ons uitgeleefd in het zwembad! Op de unief leerden we enkele jongens kennen. Een van hen is iets beter gesteld dan de gemiddelde Ecuadoriaan, heeft een mooi huis, inclusief zwembad en auto. Ze leerden ons salsa en merengue dansen. Ze maakten ons een paar lekkere cocktails! Het werd een lange nacht, en een korte poging tot slapen met ons drie in veel te klein bed! Ondertussen zijn onze gezichtjes mooi rood (en binnenkort hopelijk bruin) gebrand! Het advies van mama werd even aan de kant geschoven, en slapen lukte toch niet, dus zetten we ons zondagvoormiddag nog even aan het zwembad. Maar dat was duidelijk buiten de Ecuadoriaanse zon gerekend! Ze noemen ons voortaan Camarones (= scampi’s, hihi)
Met kleine oogjes keerden we ‘s namiddags richting huisje. Daher had ons gevraagd tegen maandag een presentatie voor te bereiden.

Gewapend met onze usb-stick trokken we maandag dus naar Sotomayor, helaas met weinig succes. ‘Morgen presentatie’, krijgen we te horen. Gezien er geen computer beschikbaar is, moeten we ze op papier zetten.
Vandaag (dinsdag) zijn we opnieuw wandelen gestuurd. Heel erg spijtig gezien we speciaal voor deze presentatie om zes uur onze zuur-verdiende rust staakten (want straks wordt het weer nachtje door). Er kwam niemand opdagen tijdens de les deze morgen. Wat een teleurstelling. Een nieuwe datum wordt gepland morgenvroeg, na onze wacht. Ik ben benieuwd…

Ik heb net m’n was gedaan, dus nu spring ik nog even in bed om wat te rusten.

Slaapwel Bélgica!
Xx

Basta con il nudo e crudo della lapdance. E con le ragazze anni 90, fredde e maledette. Si torna ai formosi anni 50, con uno streap tease elegante e ironico. Due le regole: sul palco calze a rete e giarrettiere, tra il pubblico urla e fischi. Per le donne c’è aria di rivincita. «Tutto è stato scoperto, anche troppo. Ora sta qui la vera trasgressione».

“Fin da quando ero piccola avevo in testa l’immaginario della dive anni 50, un po’ retrò, con quei tratti esteriori accentuati, le giarrettiere, i bustini allungati con i reggicalze, insomma la guêpière con quei lacci chiusi sulla schiena, e poi le calze a rete, dettaglio fondamentale nel burlesque quasi una regola, i tacchi a spillo, i guanti, le movenze sensuali, lo sguardo, il trucco, i vestiti ammiccanti e seducenti. Ho ritrovato questo immaginario in rete scoprendo il burlesque, mi ha conquistata definitivamente ed eccomi qui all’Accademia del Micca”. Margot, perugina, è una delle cinque ragazze italiane che ha passato la selezione annuale per diventare una miss burlesque sul palco del Micca Club di Roma. Ora sta provando in attesa dell’esordio di lunedì.

Cosa è il burlesque? È una forma di intrattenimento sexy e glamour sulla falsa riga dello spogliarello, è la moda del momento, ma anche un revival perchè rimanda allo streap tease americano anni 50 importato dalla Londra vittoriana di fine ottocento. Dentro puoi trovarci anche atmosfere da vaudeville e cabaret tra Pigalle e Quartiere Latino, perchè il burlesque è uno spettacolo circense, da pantomima: sul palco si mischiano generi e stili, e le ragazze incarnano insieme la vamp, la femme fatale e la pin up. Non è lo spogliarello nudo e crudo, ma una performance. Sotto il vestito c’è un corpo diverso dalle modelle in carne (poca) e (molte) ossa, qui esplode la femminilità. Non importa che siano maggiorate, è la femminilità che viene amplificata. Il burlesque è uno spettacolo ricco di sorrisi e sfarzo, un paradosso visto che alle origini era definito come le foliès dei poveri, cioè povero rispetto all’intrattenimento colto come il teatro, proprio per la presenza delle donnine che si spogliavano.

Perchè Margot ha scelto il Burlesque? «È il ruolo che ricopri, se fossi stata una lapdancer sarei diventata un oggetto, qui invece sei tu che domini e giochi e guidi tutto quanto. E lo fai con ironia, con distacco. Non c’è strumentalizzazione. Il burlesque sta uscendo fuori dalla nicchia, spero non diventi commerciale, ma che rimanga speciale. Perchè è una rivincita al femminile. Oggi andare oltre il limite ha portato dei cambiamenti alle radici della sensualità. È necessario un ritorno controcorrente, qualcosa che sia riconducibile al passato, più naturale, questa è la vera trasgressione. Arrivati a certi livelli di estremità, a me il burlesque sembra un ritorno quasi necessario. Tutto è stato scoperto in questi anni, direi anche troppo». Una sensualità troppo schiacciata? «Sì, ora c’è bisogno di curve. Tra anoressiche e modelle magrissime, meglio il burlesque».

Chi c’è tra il pubblico del burlesque? «Ogni volta che sono andata a vedere gli spettacoli di burlesque mi sono ritrovata in mezzo a molte ragazze e a molte donne. Qui non si trovano in soggezione, al contrario degli altri streap. Perchè la donna sul palco gioca anche con le spettatrici, e viceversa. La donna si rispecchia. Vorrebbe essere anche lei così, semplice e naturale mostrando una sensualità forte. Ognuna di loro sogna di essere Dita Von Teese, e sanno che ognuna potrebbe tranquillamente esserlo». Dita Von Teese è la regina americana del revival del Burlesque, una donna molto ammirata per la sua bellezza, di recente Wonderbra l’ha scelta affidandole una collezione di corpetti. Ma il vestirsi burlesque non richiede molta preparazione? «Sì, certo, ma nel curarsi c’è molta più naturalità che nel darsi nuda e cruda».

A guidare l’accademia del Micca è Mademoiselle Agathe, francese, una donna esile a confronto con le misure generose del burlesque ma con charme da vendere, che sta organizzando anche il festival internazionale a dicembre, con star dal mondo anglosassone e Usa: «Nel burlesque non c’è volgarità ma ironia, non c’è gratuità, viene fuori una immagine molto positiva della donna. C’è l’istinto ma anche il senso dell’attesa dello spogliarello. Parla alle donne innanzitutto perché il vestito è stupendo e lo fa con una certa eleganza. La mia soddisfazione è quando vedi che le donne si interessano, e hanno voglia di rifarlo. Siamo troppo presi dalla tv e da quell’immaginario che si dice sexy ma in realtà è duro e meno naturale. Col burlesque prima mi vesto poi mi spoglio, finisco nuda è vero, ma lo faccio con stile, con una certa idea in testa. Il burlesque poi provoca un senso di emulazione molto forte, la gente si iscrive ai nostri corsi, abbiamo ricevuto richieste di serate anche dalla lontana Puglia». Che successo ha avuto in Italia il burlesque? «Qui a Roma, è un delirio, ma anche a Milano hanno una bella scena. All’inizio il pubblico non aveva capito che si poteva anche urlare, fischiare, insomma partecipare. Poi l’entusiasmo è arrivato da sè».

Urla e fischi fanno parte dello spettacolo, anzi sono delle regole classiche come le calze e le giarrettiere. Più si urla più la donna sul palco si spoglia. Il rumoreggiare del pubblico deve accompagnare tutti i passi dell’intrattenimento, in attesa dello spogliarello finale.

Per Grace Hall, romana, anche lei tra le cinque selezionate, il burlesque «ti elettrizza, ti manda in scena con un costume che esalta la tua femminilità, o il modello di femminilità con cui vuoi giocare, ma poi bisogna saper togliere proprio questo, senza rinunciare alla femminilità. Non a caso, si chiama arte dello spogliarello. Sono un’attrice, ho studiato danza e canto, e le forme di cabaret mi hanno sempre incuriosito. Il mese di casting, è stato rigoroso, c’erano tante altre ragazze, e per ognuna c’è stato un appuntamento». Cosa cerca Grace nel burlesque? «Oggi si è persa la voglia di stupire con una sensualità che è diversa da quella degli anni 90 con quelle donne dall’aria e dall’aspetto maledetto, androgine, fredde. Bisogna riscoprire il sorriso, la dolcezza, l’ironia che veniva esaltata nell’immaginario degli 50. La seduzione non è essere un oggetto, ma esserne partecipi. Le pin up come Bettie Page erano attive, lanciavano un messaggio di seduzione e di ironia. Il burlesque è differente da uno spogliarello classico dalla lap dance. La donna qui ha una fortissima complicità con lo spettatore. Senti le urla i fischi ma non sono mai volgari. E tutto questo piace soprattutto alle donne, vorrebbero essere lì al nostro posto. La donna si è bella che rotta le scatole di certi costumi. Ovunque ti giri per vendere qualsiasi cosa c’è un corpo nudo. Una figura passiva. Qua la donna è donna, il cento per cento della femminilità. La sensualità viene afforntata in diversi modi. Bisogna avere un talento, anche comico, immaginarsi dentro un movimento particolare, sensuale, studiato. Non è spogliarsi e sculettare e basta. È l’esaltazione della femminilità e l’uomo ti contempla, come dovrebbe essere sempre, mentre ora non ci si capisce più niente».

Per dare un’idea di come il burlesque abbia fatto breccia nelle donne, Mademoiselle Agathe, coccolandosi le sue ragazze, racconta che «quest’anno al casting molte ragazze sono arrivate preparate. Alcune a malincuore le abbiamo dovute lasciare fuori. Segno però che hanno avuto modo di vedere i filmati, imparare le movenze, immaginare uno spettacolo, darsi una indentità burlesque».

Per Alessandro Casella, stilosissimo direttore creativo, dj lounge e sixties, anima del Micca Club, non si tratta di una vera rivincita delle donne: «La rivincita è soprattutto su un certo tipo di donne che fanno lapdance, o che in teatro o in tv appartengono a una iconografia stereotipata. Il burlesque aiuta a sdoganare le misure che appartengono alla femminilità, come quelle di Dirty Martini: formosa, alta, una donnona insomma, ed è questo che fa esplodere i suoi spettacoli. Ho scoperto il burlesque in America andando a mettere i dischi. Era dieci anni fa. Mai avrei pensato di fare o vedere uno spettacolo così a Roma. Oltre all’accademia che forma delle professioniste, abbiamo aperto una scuola per tutti». E le donne tra il pubblico? «La spiegazione è semplice. La maggior parte dei chitarristi rock sono uomini. Loro non vedono più la donna oggetto, ma pensano: vorrei fossi io, a truccarmi così e sedurre così, facendo vedere poco se non con l’immmaginazione». E le parrucche, i corsetti e i frustini? «La donna non ha perso la sua femminilità nell’intimità, ma tu dagli un personaggio da interpretare, con cui giocare e vedrai. Non è un recupero di qualcosa che si è perso, il burlesque usa le armi che le donne utilizzano solo in privato».Ora però si va scena.

Holaaa, ik ga even mijn schrijf-schade inhalen! Na de bewogen afsluiter van de eerste week vinden we stilaan onze draai . De eerste bevallingen in Sotomayor staan op onze naam. Onze eerste Spaanse volzinnen worden gevormd. Las coloradas krijgen stilaan een kleurtje. We zijn ondertussen volwaardige kip met rijst eters (met plastieken afwasbare lepel) en ook de ceviche krijgt m’n darmen niet klein (in tegenstelling tot sommigen onder ons :-) ),  maar voor de rat is het nog een beetje te vroeg

Ik heb een ook nieuwe gsm gekocht, die ondertussen al vol nieuwe nummers staat (ja als echte mamasita’s kunnen we ze goed versieren…). Voor de Belga’s: +593 9 556 1346.

Afgelopen weekend hebben we Guayaquil-city beter leren kennen. Zaterdag met onze medestudenten. Als echte latino’s stonden ze erop ons eten, onze drankjes en zelfs onze buskaartjes zelf te betalen. Zondag deden we onze wandeling nog eens over met de vroedvrouwen Martine en Jolein, en het zonnetje scheen goed!

Deze week een nieuwe guardia, nieuwe dokters, nieuwe frustraties. Veel meer dan schaar en draadjes aangeven zat er afgelopen nacht dan ook niet in, vermits de nieuwe dokters er van uit gingen dat ik nog nooit van een operatiezaal gehoord had. En midden in de nacht ontbrak de Spaanse woordenschat mij om hen duidelijk te maken dat mijn kennis verder reikt dan ‘zo doe ik mijn steriele handschoenen aan’. En dan te bedenken dat hygiëne in het ziekenhuis nul is.
Met kleine oogjes gingen we de volgende morgen naar de les van dokter Daher, waar Evelien en Ruth een extra point verdiend hebben. Daher houdt er van om ons aan te spreken in een mix van talen. Very good, muy bien, très bien of welke taal was het nu weer…

Gisteren hebben we onze vlucht naar de Galapagos geboekt. De uitstap naar het winkelcentrum met onze verstopte visakaart was al een avontuur op zich Maar dat weekje genieten zal goed doen (en weer foto’s nemen ook, na de blijde intrede van het oude fototoestel van mijn liefste zus over drie weken, samen met Belleke en Kristin, jihaaaaaaa)!
We hebben gisteren ook buskaartjes gekocht voor Quito. We gaan profiteren van onze zelf ingeplande vakantie, vermits het maandag en dinsdag feriado is in Ecuador.

Vandaag zijn we niet gaan werken. Op de unief waren we uitgenodigd op de Encuentro de Confraternidad del Estudiante Extranjero. Na een zéér uitgebreid welkomstwoord met bijhorend Ecuadoriaans dansje (voor verdere details verwijs ik naar Evelien… ) en gezang, volgde een nog uitgebreider fotosessie van onze blanke gezichtjes. We hebben krampen in onze kaken van het lachen. We zijn uitgebreid bestudeerd door de plaatselijke bevolking. Alsof ze eens wilden voelen of we wel echt waren

Gewapend met onze witte estudiante extranjero tshirt trokken we nadien naar het Parque Histórico de Guayaquil. Op elkaar gepropt in de bus maakten we kennis met onze mede-extranjeros. Vooral mensen uit Zuid-Amerika, maar ook enkele Zwitsers, Chineesjes en een Ier. Tussen een hoop mag-ik-met-jouw-op-de-foto vrienden hebben we toch een paar leuke studenten leren kennen (inclusief barman die ons onze favo-cocktail gaat maken, zelfs een special one voor Ruth!).

Chevere!

Ciao ciao en tot snel (beloofd)!

Co warto przeczytać, obejrzeć, usłyszeć? Rekomendacje dziennikarzy “WUJ-a” – Książka

Nie wiem, czy takie było życzenie Michała Witkowskiego, ale wydana przez Świat Książki “Margot”
okazała się rozweselającą lekturą pociągową. Bohaterami powieści nie są jednak pracownicy PKP, raczej kierowcy.

Margot jeździ po Europie chłodnią, w Mc Donaldzie prowadzi międzynarodowe dyskusje z innymi tirowcami, klnie jak szewc, a wieczorami przechodzi metamorfozę i ”idzie w noc”. W tym niemal onirycznym półświatku kontenerów, cystern i tirów istnieją jednak świętości, które reprezentuje Św. Asia, niepełnosprawna dziewczyna z Piotrkowa, która za pomocą CB radia pomaga tirowcom dotrzeć do celu.

W drugiej części powieści pojawia się Waldi Mandarynka, prosty chłopak spod Suwałk, niezbyt rozgarnięty pracownik kuźni, który pewnego dnia doznaje olśnienia i postanawia zostać supergwiazdą. Z pomocą nietypowej używki – pasty końskiej i Bardzo Znanej Starzejącej Się Gwiazdy udaje mu się podbić serca polskich telewidzów. Staje się ulubieńcem tabloidów i portali plotkarskich. Kariera Mandarynki nabiera rozpędu aż do imprezy sylwestrowej na wrocławskim Rynku…

“Margot”
to europejska wariacja o polskiej rzeczywistości. Trochę tu kolorytu Pedra Almodovara, trochę osiedlowej szarości. To powieść pop łudząco przypominająca “Jesteśmy przynętą, kochanie!” Elfriede
Jelinek o groteskowych bohaterach rodem z Pudelka. Witkowski doskonale finguje showbiznesową nowomowę. Czasem kpi, ale nie krytykuje. Daje do myślenia, lecz nie nachalnie. Nie moralizuje, bo nie chce. W jednym z wywiadów powiedział, że “Margot”
jest dla czytelników, a nie krytyków. To idealna pozycja na podróż do domu po męczącym, studenckim tygodniu.

Agnieszka Marczak
Michał Witkowski “Margot”, “Świat Książki” 2009

I missed out on going to Rhinebeck again this year. It was a good decision on my part, but I hated making it. I was determined to finish my Margot before Stitches so I could make it to that at least. I finished up my second sleeve and sewed in all of my ends Friday afternoon. We drove up to Stitches Saturday morning and spent the day. It was wonderful. I got a lot of great yarn and saw so many awesome things.

I wore my new Margot to Stitches and felt SO PROUD for having finally finished a sweater for myself. And I love it! I saw so many wonderful sweaters and I felt so inspired. I bought a lot of yarn! Four skeins of sock yarn (Cherry Tree Hill, Socks That Rock, Creatively Dyed, and Madeline Tosh) and enough for two sweaters (Dream in Color Classy and Valley Yarns Superwash DK). I was so satisfied at the end of the day and so happy.

I can’t wait to cast on something new with all of this great yarn, but I’ve elected to start work on some Christmas presents first! I got the yarn for them along with the yarn for my Margot, so it’s new and fun, too! I started work on a pair of Bella’s Mittens for my sister Clarissa. I’m already working on the hand of the first mitten, so it’s a quick and fun knit.

This progress photo is from yesterday, so not quite up to date, but it shows the lovely cables. I’m feeling very inspired and excited about my knitting. It feels good!

                A chilly mid-October breeze sifted the room raising tiny goosebumps on my arms. I tugged the covers tighter around me and listened as the wind played a familiar tune. My bones ached as the rain started to tap on the roof in rhythm, turning the tune into a song. The same song the weather played the morning my mother’s illness took its toll.

                A light tap sounded on my door, too heavy to be my younger sister Marguerite. “Camille? Can I come in?” It was my aunt Symone. She was my mother’s younger sister and now Margot’s and my guardian.

               “Sure,” I said, unenthused. Mona had this thing about tragedies, always wanting to talk through them. She thought it was a way to get over or forget the things darker things in life. But I didn’t want to forget. I wanted to remember everything I could about my mother, even the tragedy of her death.

               “Honey, Elise wouldn’t want you to stay locked up in here.” Mona was rather young to have the new responsibilities of two teenagers who had just lost their mother. Maybe Mamá was wrong to leave us with her in the will. “Don’t you ever wanna just go outside for a walk anymore?”

                “Mona, it’s raining.”

                “You know what I mean. Moping around in your room all day isn’t going to bring her back, and I’ll bet your mother’s weeping right now from up above because you’re letting your life slip away,” she closed the door behind her and sat at the edge of my bed.

               “She’s dead, Mona. She was buried; we were all there. The probability of an undead version of my mother existing is hardly logical. The earth falling out of orbit in the next three seconds is more likely,” I sat up and studied the incredulous expression on her face. “What’s this really about?”

                 “Sweetheart,” she grabbed my hand, “holding everything inside isn’t healthy.”

                 “You’re a columnist, Mona; not a psychiatrist,” I jerked my hand free.

                 “But you know I’m right. You haven’t cried in almost four years, Camille. I understand you wanted to be strong for your sister, but Margot’s let all her tears out. She’s moved on, and—”

                 “Crying is a temporary fix, Mona,” her eyes widened. “Look, Margot and I are practically polar opposites. Let me deal with pain my way.”

                She opened her mouth to speak again, but the phone rang from the kitchen and she left to answer it, closing the door gently behind her. It was times like this when the guilt was the worst. I wasn’t the only hurt by Elise Belle’s untimely death, and for the first year after she died, I did cry, but I learned there was no point in crying. Tears never helped anyone; time did, and no one can control time.

               She came back about thirty minutes later, her face paled and her eyes filled with tears. “Mona,” I sprang from the bed to support her as she staggered. “What’s wrong? What happened?” I remembered this face, vaguely, from when I was about seven; panicked, gloomy, heartbroken. It was when my grandmother Rochelle died from the same basic disease that took my mother’s life.

Iets minder heldenverhalen van mijn kant. Ik ben behoorlijk aangedaan na onze kennismaking met de holbewoners van Guayaquil.

Maar eerst onze ziekenhuis verhalen. Sotomayor is een ware soap. Niñas noemen ze ons. Ik kon ‘assisteren’ bij cesáreas (keizersnedes) en een legrado (een abortus). Verder beperkt onze taak zich tot vol afschuw kijken naar de manier waarop de vroedvrouwen de zwangeren behandelen. Luisteren met de pinard naar de harttonen van de foetus is nog steeds een raadsel!
De nacht-guardia vorige week was de moeite! Hoekjes, kasten en operatiezalen worden omgetoverd tot geïmproviseerde slaapplaatsen. Ik assisteerde rond 3u een cesarea, de zwangere vrouw riep mij (omdat de rest zoals gewoonlijk niet al te veel aandacht had) ‘vomito vomito!’ (ik moet braken!). In mijn vergeefse zoektocht naar iets dat op een schaal leek, verwittig ik de chirurg. Maar de chirurg heeft natuurlijk niet veel zin om in actie te schieten, waarop deze de anesthesist roept. De anesthesist lag doodleuk onder zijn machien te slapen. Ondertussen lag natuurlijk heel de vloer al vol maaginhoud!
Even later zet ik mijzelf ook op een stoel achter een bureau, met een vuile stoffen zak die ik ergens in een kast vind als mijn geïmproviseerd deken. Plots staat een van de vroedvrouwen naast mij. ‘Permiso’. Waarna ik beleefd rechtsta. Ze neemt ongegeneerd de zak uit m’n handen, zet zich op de stoel, steekt haar voeten in de lucht en dekt zichzelf rustig onder!
Vandaag kwam een van de dokters met zijn Ecuadoriaanse studenten langs. Het is een schande, de man hangt aan zijn vrouwelijke studenten alsof hij ermee getrouwd is. Om de tien minuten kijkt men bij de zwangere vrouwen de dilatatie en het verstrijken van de cervix na. Zo ook hier het geval bij een meisje van 23. Ze heeft veel pijn en schaamt zich dood. Maar de dokter trekt er zich niks van aan en ramt de vinger van zijn studenten er nogmaals in. Tienen que aprender! (Ze moeten leren!). Ik had zo te doen met het meisje. Ze had erg veel pijn en vroeg me om verdoving en ik kon haar niet eens helpen. Ik ben haar een dekentje gaan halen en heb haar hand vast gehouden.

Dit weekend
Onze trip naar Montañita was heerlijk! Strooien hutjes, héérlijk eten, super cocktails, zand zand zand, en surfeeeen! Het weer zat niet echt mee, maar ik hooooooop dat de surf-basics van Hawaii een vervolg krijgen (Kristin…!)  
Jorge heeft ons meegenomen vrijdagavond.
Maar de ontnuchtering was groot bij de terugkeer naar Guayaquil. We namen de reisbus van Montañita tot het grote station in Guayaquil. Daar stapten we zoals gewoonlijk op de 128, die langs ons huisje rijdt. Het is donker.
Plots staat er een man naast mij. Ik zat alleen aan het gangpad en keek naar links. Ik kijk recht in de loop van een geweer. Terwijl hij zijn pistool op mij richt gebaart hij wild naar mijn tassen in een mix van onverstaanbaar Spaans. Hij trok aan mijn handtas en ik heb onmiddellijk m’n handen in de lucht gestoken. Daarna nam hij ook mijn reistas die op de grond stond. Ik zou ze hen bijna in hun handen geduwd hebben van schrik.
Een andere overvaller probeerde Ruth en Evelien aan te vallen. Ze zaten achter de chauffeur. Ze beginnen te stampen in zijn buik. Ondertussen passeert mijn overvaller met m’n spullen door het gangpad. Omdat de tas zo moeilijk tussen de baren kon, heeft Ruth ze kunnen redden. Toen ik zag wat ze aan het doen was, heb ik direct geroepen ‘laat dat los, ze hebben een geweer!’ En zo zijn ze toch nog ontsnapt met m’n handtas. Ruth heeft nu een blauwe neus en blauwe arm. Ik ben m’n gsm, fototoestel, geld, … kwijt. Alles bij elkaar een hoop geld maar dat kan vervangen worden. Het belangrijkste is dat wij ongedeerd zijn. 
Het is een vreselijk gevoel om oog in oog te staan met een pistool. Ik weet zelfs niet hoe die man er uit zag.
Niemand in de bus reageerde. Ik heb het zelf niet gezien maar er zaten alleen nog vrouwen op. En ook een papa die de ogen van z’n kindje bedekte. Zo zijn we met de daver op het lijf uitgestapt en naar ons huisje gegaan.

Dankuwel voor al de lieve berichtjes! Ik hoop dat jullie niet té ongerust zijn want ik ben nog steeds heel alert. Het is nu even moeilijk voor ons maar we kijken meer dan ooit uit en hebben onze les nogmaals geleerd. Het is heel raar, op voorhand denk je altijd ‘dat overkomt mij niet’. Het valt niet te beschrijven wat een gevoel het geeft als iemand een pistool op je richt.
Maar we komen hier sterker uit.

Buenas noches en vele groetjes
Tot snel Xx

¡Hola Bélgica! ¿Qué tal?

Wat een avontuur! We zijn nog maar drie dagen ter plaatse en ik zou al een boek kunnen schrijven
Laat ik beginnen met het belangrijkste: we zijn veilig aangekomen!

We zijn met ons gat in de boter gevallen hier in Ecuador! Midden in de grootste havenstad van Zuid-Amerika vonden wij een prachtig huisje, het zonnetje boven ons hoofd en de beste huisbaas aller tijden (en niet alleen omdat hij surft en havaianas draagt :-p )!

Maar het is niet allemaal rozengeur en maneschijn. Gisteren maakten we kennis met onze stageplaats voor de volgende zes weken:  la Maternidad Enrique C. Sotomayor. In dit ziekenhuis worden 25% van alle Ecuadoriaanse baby’s geboren! De materniteit heeft een publiek en een privaat deel. Wij werken in het publieke deel. Je herkent het al van buiten, waar rijen zwangere vrouwen uren staan aan te schuiven. Ik moet eerlijk bekennen dat mijn eerste kennismaking me meer de indruk gaf in een ondergrondse beenhouwerij te staan dan in een materniteit, waar zovele ietsiepietsie kleine lieve onschuldige wezentjes worden geboren!  Dit was voor ons alledrie de eerste keer dat we een keizersnede en bevalling zagen. Iets waar de Ecuadoriaanse collega’s toch wel behoorlijk vreemd van opkeken als zesde jaars student geneeskunde.

Naast ons werk in de materiteit (twee dagen en een nacht per week), volgen we ook drie dagen les bij Dr. Daher. ¿Marguerita qué es su opinión de la cesárea en Bélgica? Ahum… Spaans praten is een hele belevenis! 
 Gisteren tijdens de keizersnede bij de chirurg aan tafel:
     Margot, qué corte deseas? El Pfannenstiel o el inferomedio?
     ‘El Pfannenstiel doctor, porque es más beautiful!’
Met handen en voeten slagen we ons er door
Take home message for today: wij bevallen in België!

Ons verplaatsen in Guayaquil is ook een hele belevenis. We vertrekken ’s morgens vroeg in ons groen operatiekostuum en witte jas. Als blanke vrouw is het gevaarlijk hier de bus te nemen, dus deze kleren maken ons minder toerist, meer deel van de  bevolking (vermits iedereen hier zijn uniform draagt). De bus kent geen haltes, maar met een hoop armgezwaai stopt ze vlak voor onze deur
Bij het afstappen moeten we nog twee straten van elk zes rijvakken oversteken. Deze straten hebben geen lichten dus het is lopen voor ons leven. 

We vertrekken over een uurtje naar onze eerste nacht-guardia, toch wel met de nodige onzekerheid. Vermits we nog een beetje op België uur staan zal het tanden bijten worden. Maar we gaan ons er door slagen

Belangrijk: ons adres staat erop (bij wie zijn wij)!
Nog belangrijker: het is mogelijk om post te ontvangen op dat adres!

De eerste fotootjes volgen!

Besos y abrazo!

Margot Xx

O Suspeito...

Como se já não bastasse a guinada e o rumo que a vida de Cayce levou, a cada capítulo, mais acontecimentos estranhos e suspeitos a envolvem numa possível cilada. Cayce vem tentando juntar as peças do quebra -cabeça e agir com cautela, mas está certa de que há terceiros envolvidos em sua busca e de que está cada vez mais próxima do perigo, sabe-se lá ao certo qual perigo vem a ser.

Pra variar, Cayce recebe um e-mail que acaba por lhe preocupar e intrigar mais ainda. Sua amiga Margot, ex namorada de Bigend, ficou encarregada de vigiar seu apartamento em Nova York e num dia, em meio a corriqueira vistoria que fazia pelo apartamento de Cayce, teve a impressão de que alguém do qual não tem conhecimento, esteve por lá. Margot nota o ocorrido, pois percebeu que o lugar onde colocara a correspondência de Cayce, foi mudado.

Desta forma, escreveu para a amiga relatando o acontecido e perguntando se mais alguém possuía acesso ao apartamento. Cayce sabe que não, e agora “desfruta” de mais uma dúvida e preocupação. Será que alguém realmente esteve em seu apartamento? Quem mais poderia estar atrás dela? Que fim a vida de Cayce levará?

Parece que essa história de busca pelo criador do “Filme”, está se tornando uma verdadeira emboscada… Porque tanto mistério por causa de fragmentos de vídeo? Porque tanto a esconder, porque tantas pessoas a envolver?

Cayce, melhor é tomar cuidado, principalmente em quem confias, pois a essa altura do campeonato, todos são suspeitos…

Amanda Faria Landim

DES – GRA  NA3    RA:08101753

I’ve been knitting a lot lately, but not finding the time to blog or take photos. I finally set aside some time today and then I lost the long post I wrote. Ugh. I knit a Squarey (from Jess Hutchison’s out-of-print leaflet “Unusual Toys For You to Knit and Enjoy”) for my boyfriend’s birthday.

He loved it and so did I. So much so that I immediately cast on for a girlfriend for Squarey. I finished her body and then the yarn for my sweater came from Webs and I put her aside without any arms or legs.

I cast on for my sweater (Margot from Knitty Fall 09) with the US 5 needles called for without checking gauge. I realized one ball into the project that it was going to be 8 inches too small so I ripped and re-knit with US 6 needles and just tried it on for the first time today:

A perfect fit! I’m loving the yarn and the pattern and I’m hoping to wear it to Rhinebeck which is fast approaching. We shall see…

L’Hotel tourist and the Provencher bridge.