<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><!-- generator="wordpress.com" -->
<rss version="2.0"
	xmlns:content="http://purl.org/rss/1.0/modules/content/"
	xmlns:wfw="http://wellformedweb.org/CommentAPI/"
	xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/"
	>

<channel>
	<title>marguerite-yourcenar &amp;laquo; WordPress.com Tag Feed</title>
	<link>http://en.wordpress.com/tag/marguerite-yourcenar/</link>
	<description>Feed of posts on WordPress.com tagged "marguerite-yourcenar"</description>
	<pubDate>Thu, 26 Nov 2009 03:43:04 +0000</pubDate>

	<generator>http://en.wordpress.com/tags/</generator>
	<language>en</language>

<item>
<title><![CDATA[La couronne et la Lyre]]></title>
<link>http://anotherdaylight.wordpress.com/2009/11/25/la-couronne-et-la-lyre/</link>
<pubDate>Wed, 25 Nov 2009 07:00:21 +0000</pubDate>
<dc:creator>Anotherdaylight</dc:creator>
<guid>http://anotherdaylight.wordpress.com/2009/11/25/la-couronne-et-la-lyre/</guid>
<description><![CDATA[Poèmes grecs classiques Editions Gallimard, Paris, 1979. traduits par Marguerite Yourcenar Lorsque T]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<div class='snap_preview'><h2 style="text-align:center;">
<div style="text-align:auto;"><strong>Poèmes grecs classiques </strong></div>
</h2>
<h2 style="text-align:center;">Editions Gallimard, Paris, 1979.</h2>
<h2 style="text-align:center;"><span style="color:#000000;"><span style="font-family:Georgia, sans-serif;"><span style="font-size:medium;">traduits par <a href="http://fr.wikipedia.org/wiki/Marguerite_Yourcenar" target="_blank"><span style="color:#ff00ff;">Marguerite Yourcenar</span></a></span></span></span></h2>
<p style="text-align:center;">
<p style="text-align:center;">
<p style="text-align:center;"><img class="aligncenter size-full wp-image-2583" title="3162" src="http://anotherdaylight.wordpress.com/files/2009/11/3162.jpg" alt="" width="838" height="428" /></p>
<p style="text-align:center;">
<p style="text-align:center;"><span style="color:#000000;"><span style="font-family:Georgia, sans-serif;"><span style="font-size:medium;">Lorsque Théron paraît,</span></span></span></p>
<p style="text-align:center;"><span style="color:#000000;"><span style="font-family:Georgia, sans-serif;"><span style="font-size:medium;">Tout le reste s&#8217;efface,</span></span></span></p>
<p style="text-align:center;"><span style="color:#000000;"><span style="font-family:Georgia, sans-serif;"><span style="font-size:medium;">Et sitôt qu&#8217;il s&#8217;en va,</span></span></span></p>
<p style="text-align:center;"><span style="color:#000000;"><span style="font-family:Georgia, sans-serif;"><span style="font-size:medium;">Qu&#8217;importe tout le reste ?</span></span></span></p>
<p style="text-align:center;">
<p style="text-align:center;"><span style="color:#000000;"><span><span style="font-size:medium;"><em><span style="color:#ff00ff;"><a href="http://fr.wikipedia.org/wiki/Méléagre_de_Gadara" target="_blank"><span style="color:#ff00ff;">(Méléagre de Gadara)</span></a><span style="font-style:normal;font-size:13px;"><span style="color:#ff00ff;"> </span></span></span></em></span></span></span></p>
<h2></h2>
<p style="text-align:center;">
<p style="text-align:center;"><span style="color:#000000;"><span style="font-family:Georgia, sans-serif;"><span style="font-size:medium;"><strong>A LA GLOIRE DE L&#8217;AMOUR</strong></span></span></span></p>
<p style="text-align:center;">
<p style="text-align:center;"><span style="color:#000000;"><span style="font-family:Georgia, sans-serif;"><span style="font-size:medium;">Malheureux sont ceux-là qui vivent sans amour.</span></span></span></p>
<p style="text-align:center;"><span style="color:#000000;"><span style="font-family:Georgia, sans-serif;"><span style="font-size:medium;">Sans lui, peut on jamais ou bien dire ou bien faire ?</span></span></span></p>
<p style="text-align:center;"><span style="color:#000000;"><span style="font-family:Georgia, sans-serif;"><span style="font-size:medium;">Je vieillis. Mon esprit est lent, mon souffle court,</span></span></span></p>
<p style="text-align:center;"><span style="color:#000000;"><span style="font-family:Georgia, sans-serif;"><span style="font-size:medium;">Mais que vienne vers moi celui que je préfère,</span></span></span></p>
<p style="text-align:center;"><span style="color:#000000;"><span style="font-family:Georgia, sans-serif;"><span style="font-size:medium;">Et je revis. Un chant s&#8217;exhale de ma bouche !</span></span></span></p>
<p style="text-align:center;"><span style="color:#000000;"><span style="font-family:Georgia, sans-serif;"><span style="font-size:medium;">N&#8217;oppose pas au beau désir un cœur farouche.</span></span></span></p>
<p style="text-align:center;"><span style="color:#000000;"><span style="font-family:Georgia, sans-serif;"><span style="font-size:medium;">L&#8217;âme est d&#8217;or, et l&#8217;amour est sa pierre de touche.</span></span></span></p>
<p style="text-align:center;">
<p style="text-align:center;"><span style="color:#000000;"><span><span style="font-size:medium;"><em><a href="http://bcs.fltr.ucl.ac.be/antho/bio.htm" target="_blank"><span style="color:#ff00ff;">(Alphée de Mytilène)</span></a></em></span></span></span></p>
<h2></h2>
<h2></h2>
<p style="text-align:center;"><span style="color:#000000;"><span style="font-family:Georgia, sans-serif;"><span style="font-size:medium;">J&#8217;aime les teints dorés,</span></span></span></p>
<p style="text-align:center;"><span style="color:#000000;"><span style="font-family:Georgia, sans-serif;"><span style="font-size:medium;">Ou bien couleur de miel</span></span></span></p>
<p style="text-align:center;"><span style="color:#000000;"><span style="font-family:Georgia, sans-serif;"><span style="font-size:medium;">Ou de neige…</span></span></span></p>
<p style="text-align:center;"><span style="color:#000000;"><span style="font-family:Georgia, sans-serif;"><span style="font-size:medium;">Les beaux yeux bruns,</span></span></span></p>
<p style="text-align:center;"><span style="color:#000000;"><span style="font-family:Georgia, sans-serif;"><span style="font-size:medium;">Les beaux yeux clairs…</span></span></span></p>
<p style="text-align:center;">
<p style="text-align:center;"><span style="color:#000000;"><span style="font-family:Georgia, sans-serif;"><span style="font-size:medium;">Mais je préfère à tout,</span></span></span></p>
<p style="text-align:center;"><span style="color:#000000;"><span style="font-family:Georgia, sans-serif;"><span style="font-size:medium;">Pareils au sombre ciel,</span></span></span></p>
<p style="text-align:center;"><span style="color:#000000;"><span style="font-family:Georgia, sans-serif;"><span style="font-size:medium;">D&#8217;étincelants yeux noirs</span></span></span></p>
<p style="text-align:center;"><span style="color:#000000;"><span style="font-family:Georgia, sans-serif;"><span style="font-size:medium;">Pleins d&#8217;ombre et pleins d&#8217;éclairs.</span></span></span></p>
<p style="text-align:center;">
<p style="text-align:center;"><span style="color:#000000;"><span><span style="font-size:medium;"><em><a href="http://fr.wikipedia.org/wiki/Straton_de_Sardes" target="_blank"><span style="color:#ff00ff;">(Straton de Sardes)</span></a></em></span></span></span></p>
<h2></h2>
<h2></h2>
<h2></h2>
<p style="text-align:center;"><span style="color:#000000;"><span style="font-family:Georgia, sans-serif;"><span style="font-size:medium;">L&#8217;amant qui vit sans cesse avec l&#8217;objet qu&#8217;il aime</span></span></span></p>
<p style="text-align:center;"><span style="color:#000000;"><span style="font-family:Georgia, sans-serif;"><span style="font-size:medium;">Ne le voit pas vieillir.</span></span></span></p>
<p style="text-align:center;"><span style="color:#000000;"><span style="font-family:Georgia, sans-serif;"><span style="font-size:medium;">Tu es toujours le même.</span></span></span></p>
<p style="text-align:center;"><span style="color:#000000;"><span style="font-family:Georgia, sans-serif;"><span style="font-size:medium;">Si tu me plus hier, </span></span></span></p>
<p style="text-align:center;"><span style="color:#000000;"><span style="font-family:Georgia, sans-serif;"><span style="font-size:medium;">Pourquoi pas, mes amours,</span></span></span></p>
<p style="text-align:center;"><span style="color:#000000;"><span style="font-family:Georgia, sans-serif;"><span style="font-size:medium;">Aujourd&#8217;hui, </span></span></span></p>
<p style="text-align:center;"><span style="color:#000000;"><span style="font-family:Georgia, sans-serif;"><span style="font-size:medium;">Et demain, </span></span></span></p>
<p style="text-align:center;"><span style="color:#000000;"><span style="font-family:Georgia, sans-serif;"><span style="font-size:medium;">Et jusqu&#8217;au bout des jours ?</span></span></span></p>
<p style="text-align:center;">
<p style="text-align:center;"><span style="color:#000000;"><span><span style="font-size:medium;"><em><a href="http://fr.wikipedia.org/wiki/Straton_de_Sardes" target="_blank"><span style="color:#ff00ff;">(Straton de Sardes)</span></a></em></span></span></span></p>
<h2></h2>
<h2></h2>
<h2></h2>
<h2></h2>
<p style="text-align:center;"><span style="color:#000000;"><span style="font-family:Georgia, sans-serif;"><span style="font-size:medium;">Les Muses, et Bacchus, et Cypris me sont chers,</span></span></span></p>
<p style="text-align:center;"><span style="color:#000000;"><span style="font-family:Georgia, sans-serif;"><span style="font-size:medium;">Car de leurs arts naît le bonheur humain.<span style="font-family:Georgia, 'Times New Roman', 'Bitstream Charter', Times, serif;font-size:13px;"> </span></span></span></span></p>
<p style="text-align:center;"><span style="color:#000000;"><span style="font-family:Georgia, sans-serif;"><span style="font-size:medium;">Tout homme en ses beaux jours cherche, pour s&#8217;en éprendre,</span></span></span></p>
<p style="text-align:center;"><span style="color:#000000;"><span style="font-family:Georgia, sans-serif;"><span style="font-size:medium;">Un doux garçon aux souples flancs, au baiser tendre…</span></span></span></p>
<p style="text-align:center;">
<p style="text-align:center;"><span style="color:#000000;"><span><span style="font-size:medium;"><em><a href="http://fr.wikipedia.org/wiki/Solon" target="_blank"><span style="color:#ff00ff;">(Solon)</span></a></em></span></span></span></p>
<p style="text-align:center;">
<p style="text-align:center;"><span style="color:#000000;"><span style="font-family:Georgia, sans-serif;"><span style="font-size:medium;"><em><img class="aligncenter size-full wp-image-2603" title="Poe_Yourcenar_couronne_lyre" src="http://anotherdaylight.wordpress.com/files/2009/11/poe_yourcenar_couronne_lyre.jpg" alt="" width="273" height="400" /><br />
</em></span></span></span></p>
</div>]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[um fragmento do livre universo]]></title>
<link>http://books99.wordpress.com/2009/11/17/um-fragmento-do-livre-universo/</link>
<pubDate>Tue, 17 Nov 2009 23:05:26 +0000</pubDate>
<dc:creator>books99</dc:creator>
<guid>http://books99.wordpress.com/2009/11/17/um-fragmento-do-livre-universo/</guid>
<description><![CDATA[de A Obra Ao Negro de Marguerite Yourcenar A estrada plana, ladeada de choupos, apresentava à sua fr]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<div class='snap_preview'><p>de</p>
<p style="text-align:center;"><em><strong>A Obra Ao Negro </strong> de  Marguerite Yourcenar</em></p>
<p><em>A estrada plana, ladeada de choupos, apresentava à sua frente, um fragmento do livre universo. O aventureiro do poder e o aventureiro do saber caminhavam lado a lado.</em></p>
<p><em> &#8211; Vêde- prosseguiu Zenão. – Para lá desta aldeia, há outras aldeias, para lá desta abadia há outras abadias, para lá desta fortaleza há outras fortalezas. E no interior de cada castelo de ideias, de cada pardieiro de opiniões sobrepostas aos pardieiros de madeira e aos castelos de pedra, a vida empareda os loucos e abre uma fresta aos sábios. Para além dos Alpes, há a Itália. Para além dos Pirinéus, a Espanha….E, por toda a parte, vales onde se recolhem os simples, rochas onde se escondem os metais, cada um dos quais simboliza um momento da Grande Obra, engrimanços colocados entre os dentes dos mortos, deuses cada qual com a sua promessa pessoal, multidões em que cada homem se apresenta como centro do universo. Quem pode haver tão insensato que se deixe morrer sem ter dado, pelo menos uma volta à sua prisão?</em><em> </em></p>
</div>]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[Antinoüs]]></title>
<link>http://anotherdaylight.wordpress.com/2009/11/15/antinous/</link>
<pubDate>Sun, 15 Nov 2009 15:01:56 +0000</pubDate>
<dc:creator>Anotherdaylight</dc:creator>
<guid>http://anotherdaylight.wordpress.com/2009/11/15/antinous/</guid>
<description><![CDATA[&#8220;Il avait d&#8217;un jeune chien les capacités infinies d&#8217;enjouement et d&#8217;indolenc]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<div class='snap_preview'><h3 style="text-align:justify;"><a href="http://anotherdaylight.wordpress.com/files/2009/11/080109bw-2.jpg"><img class="alignleft size-full wp-image-2271" title="080109bw--2-" src="http://anotherdaylight.wordpress.com/files/2009/11/080109bw-2.jpg" alt="080109bw--2-" width="474" height="750" /></a>&#8220;Il avait d&#8217;un jeune chien les capacités infinies d&#8217;enjouement et d&#8217;indolence, la sauvagerie, la confiance. Ce beau lévrier avide de caresses et d&#8217;ordres se coucha sur ma vie. J&#8217;admirais cette indifférence presque hautaine pour tout ce qui n&#8217;était pas son délice ou son culte : elle lui tenait lieu de désintéressement, de scrupules, de toutes les vertus étudiées et austères.&#8221;</h3>
<h3 style="text-align:justify;"></h3>
<h3 style="text-align:justify;">Marguerite Yourcenar &#8211; Mémoires d&#8217;Hadrien &#8211; 1958</h3>
<p>&#160;</p>
</div>]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[Mémoires d'Hadrien]]></title>
<link>http://anotherdaylight.wordpress.com/2009/11/15/2270/</link>
<pubDate>Sun, 15 Nov 2009 15:00:05 +0000</pubDate>
<dc:creator>Anotherdaylight</dc:creator>
<guid>http://anotherdaylight.wordpress.com/2009/11/15/2270/</guid>
<description><![CDATA[Roman historique en six chapitres non numérotés et titrés en latin écrit par Marguerite Yourcenar, p]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<div class='snap_preview'><p style="text-align:justify;"><span style="color:#000000;"><span style="font-family:Georgia, sans-serif;"><span style="font-size:medium;"> </span></span></span></p>
<h3 style="text-align:justify;"><span style="font-family:Georgia, serif;font-weight:normal;font-size:large;"><a href="http://anotherdaylight.wordpress.com/files/2009/11/hadrien.jpg"><img class="alignleft size-full wp-image-2282" title="Hadrien" src="http://anotherdaylight.wordpress.com/files/2009/11/hadrien.jpg" alt="Hadrien" width="450" height="308" /></a>Roman historique en six chapitres non numérotés et titrés en latin écrit par Marguerite Yourcenar, publié en 1951.</span></h3>
<p style="text-align:justify;">
<p style="text-align:justify;"><span style="color:#000000;"><span style="font-family:Georgia, sans-serif;"><span style="font-size:medium;">&#8220;Les Mémoires d’Hadrien&#8221; se présente comme une lettre adressée par l’empereur Hadrien vieillissant (76-138) à son petit-fils adoptif de dix-sept ans, Marc Aurèle, qui doit lui succéder en tant qu’empereur.  Cette « méditation écrite d’un malade qui donne audience à ses souvenirs » a pour but d’aider le jeune homme à se préparer à la rude tâche qui l’attend et de lui permettre de réfléchir à l’exercice du pouvoir. Hadrien, sur le ton de la confession, y dresse le bilan de sa vie. Il part de l&#8217;objectif de laisser à Marc un témoignage vrai et non occulté de l&#8217;oeuvre d&#8217;un Empereur au seuil de sa mort. </span></span></span></p>
<p style="text-align:justify;">
<p style="text-align:justify;"><span style="color:#000000;"><span style="font-family:Georgia, sans-serif;"><span style="font-size:medium;">Cette lettre en six parties est composée en fait de quatre parties encadrées d’un prologue et d’un épilogue.  Elle commence par la visite de l’empereur Hadrien, le jour même, à Hermogène, son médecin. Bien que celui-ci se soit montré rassurant, Hadrien, qui, a soixante ans, se sent trahi par son corps et pense que sa mort est imminente. Il entreprend d’analyser son parcours pour « trouver un sens à sa vie et à sa mort ».</span></span></span></p>
<p style="text-align:justify;">
<p style="text-align:justify;"><span style="color:#000000;"><span style="font-family:Georgia, sans-serif;"><span style="font-size:medium;"> Il y évoque sa jeunesse et les personnes, les combats, et les lectures qui l’ont influencé. Il confie également les circonstances secrètes qui lui ont permis de devenir empereur. Dans sa jeunesse, Hadrien combat aux côtés de Trajan. Protégé par Plotine, la femme de Trajan, il parvient à conquérir la sympathie de l’empereur, qui à quarante ans le désigne comme successeur, après cependant de nombreuses incertitudes.</span></span></span></p>
<p style="text-align:justify;">
<p style="text-align:justify;"><span style="color:#000000;"><span style="font-family:Georgia, sans-serif;"><span style="font-size:medium;"><a href="http://anotherdaylight.wordpress.com/files/2009/11/apollon2.jpg"><img class="alignright size-full wp-image-2284" title="apollon2" src="http://anotherdaylight.wordpress.com/files/2009/11/apollon2.jpg" alt="apollon2" width="188" height="259" /></a>Marié à Sabine, il n&#8217;en éprouve nulle satisfaction, et se consacre à l&#8217;Empire. Homme de paix, clairvoyant et éclairé, il renonce à certaines colonies précaires, et travaille à la pacification de l&#8217;Empire. Pour lui la guerre est un moyen et non un objectif. Il a durant son règne, travaillé à la consolidation de son empire et à l&#8217;amélioration des conditions de vie des femmes et des esclaves. Il s’est ainsi efforcé de rendre la société romaine plus juste. </span></span></span></p>
<p style="text-align:justify;">
<p style="text-align:justify;"><span style="color:#000000;"><span style="font-family:Georgia, sans-serif;"><span style="font-size:medium;">Alors qu’il voyage en Asie Mineure, Hadrien va rencontrer le jeune Antinoüs qui va bouleverser sa vie. Emu par la beauté du jeune bithynien, Hadrien découvre le bonheur. La disparition de son favori, qui s&#8217;est suicidé par amour, « marque un point de non retour dans l’existence d’Hadrien ». Il lui fait ériger une cité et lui voue un culte fervent.</span></span></span></p>
<p style="text-align:justify;">
<p style="text-align:justify;"><span style="color:#000000;"><span style="font-family:Georgia, sans-serif;"><span style="font-size:medium;"> Après une dernière victoire en Judée, Hadrien ressent les premières douleurs cardiaques. Malade, il se retire pour méditer sur son corps dont la mort va bientôt le délivrer.</span></span></span></p>
<p style="text-align:justify;">
<p style="text-align:justify;"><span style="color:#000000;"><span style="font-family:Georgia, sans-serif;"><span style="font-size:medium;"> Les Mémoires d’Hadrien se terminent par une méditation sur le suicide. Ayant le sentiment du devoir accompli, il pense en effet un moment mettre fin à ses jours, mais se résigne finalement à attendre la mort avec dignité et patience…</span></span></span></p>
<p style="text-align:justify;"><span style="font-family:Georgia, sans-serif;"><span style="font-size:medium;"><span style="font-family:Georgia, 'Times New Roman', 'Bitstream Charter', Times, serif;font-size:small;"><br />
</span></span></span></p>
</div>]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[à maneira de Petrarca]]></title>
<link>http://books99.wordpress.com/2009/11/04/a-maneira-de-petrarca/</link>
<pubDate>Wed, 04 Nov 2009 21:27:43 +0000</pubDate>
<dc:creator>books99</dc:creator>
<guid>http://books99.wordpress.com/2009/11/04/a-maneira-de-petrarca/</guid>
<description><![CDATA[de A Obra Ao Negro de       Marguerite Yourcenar: Para fazer render o seu pecúlio, que se lhe escapa]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<div class='snap_preview'><p><em>de</em></p>
<p style="text-align:center;"><strong>A Obra Ao Negro </strong><em> de       <span> </span>Marguerite Yourcenar:</em></p>
<p><em>Para fazer render o seu pecúlio, que se lhe escapava por entre os dedos mais depressa do que imaginara, comia juntamente com os carreteiros o toucinho rançoso e o grão dos albergues mais miseráveis e dormia à noite sobre a palha … . De vez em quando, nalguma quinta isolada, uma viúva caridosa oferecia-lhe do seu pão e do seu leito. Não esquecera os belos escritos: trazia os bolsos cheios de pequenos volumes forrados de pele de cabrito, sacados de antemão, à conta da futura herança da biblioteca de seu tio, o cónego Bartolomeu Campanus, que coleccionava livros. Ao meio-dia, estendido na relva, ria às gargalhadas com alguma facécia latina de Marcial, ou então, mais sonhador, cuspindo melancolicamente para uma poça estagnada, imaginava alguma discreta e recatada dama, a quem dedicar em sonetos, à maneira de Petrarca, toda a sua alma e a sua vida.</em></p>
</div>]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[Licença poética para pecar.]]></title>
<link>http://esooutroblogue.wordpress.com/2009/11/03/licenca-poetica-para-pecar/</link>
<pubDate>Tue, 03 Nov 2009 11:42:21 +0000</pubDate>
<dc:creator>Tibor Moricz</dc:creator>
<guid>http://esooutroblogue.wordpress.com/2009/11/03/licenca-poetica-para-pecar/</guid>
<description><![CDATA[“&#8230; entrei no quarto com o coração desvairado e vi a menina adormecida, nua e desamparada na en]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<div class='snap_preview'><p><img class="aligncenter size-full wp-image-1076" title="Montagem livros1" src="http://esooutroblogue.wordpress.com/files/2009/11/montagem-livros1.jpg" alt="Montagem livros1" width="450" height="209" /></p>
<p>“&#8230; entrei no quarto com o coração desvairado e vi a menina adormecida, nua e desamparada na enorme cama de aluguel, tal e como a sua mãe a havia parido. Jazia meio de lado, de cara para a porta, iluminada pelo lustre com uma luz intensa que não perdoava detalhe algum. Sentei-me para contemplá-la à beira da cama com um feitiço dos cinco sentidos. Era morena e morna. Tinha sido submetida a um regime de higiene e embelezamento que não descuidou nem os pelos incipientes de seu púbis.”</p>
<p><em>Memória de minhas putas tristes – Gabriel Garcia Marques</em></p>
<p>“Lolita, luz de minha vida, labareda em minha carne. Minha alma, minha lama. Lo-li-ta: a ponta da língua descendo em três saltos pelo céu da boca para tropeçar de leve, no terceiro, contra os dentes. Lo. Li. Ta.</p>
<p>Pela manhã ela era Lô, não mais que Lô, com seu metro e quarenta e sete de altura e calçando uma única meia soquete. Era Lola ao vestir os jeans desbotados. Era Dolly na escola. Era Dolores sobre a linha pontilhada. Mas em meus braços sempre foi Lolita.&#8221;</p>
<p><em>Lolita – Vladimir Nabokov</em></p>
<p>“Agachei-me diante dela e voltei a tocá-la. Ela não esboçou nenhuma reação. Corri meus dedos pelas suas ancas estreitas. Acariciei suas coxas magras. Tateei suas costas que exibiam as costelas de maneira impudente.</p>
<p>Eu a queria. E naquele momento.</p>
<p>Arranquei os trapos que a cobriam. Ela recuou o que pôde, espremendo-se contra a parede. Dois pequenos montículos se sobressaíam onde um dia ela (se continuasse viva) teria peitos. A vulva mostrava pequenos e sedosos pelinhos que iam cobrindo a região. Agarrei-a pelas pernas e a arrastei para o meio do esconderijo, sobre folhas de papelão. Virei-a para ver suas nádegas. Brancas e exíguas. Espalmei-as. Apertei-as. Bati nelas. Avermelharam até parecer fogo.”</p>
<p><em>Fome – Tibor Moricz</em></p>
<p>Radicais afirmam: Crime. Pedofilia. Desvio. Insanidade. Desregramento. Doença.</p>
<p>Liberais contrapõem: Lirismo. Poesia. Paixão. Enlevo. Ficção.</p>
<p>E a ficção vence, sempre vence. Porque ela nunca estará agrilhoada nos convencionalismos sociais. Ela se expande para além da limitação imposta pelo medo.</p>
<p>No Imaginário, o que é real se transforma em mito. Num faz de conta inofensivo. Nela existem camadas de entendimento, formas de interpretação que permitem ignorar o fato pela ficção.</p>
<p>Nos livros, o amor entre adultos e menores de idade ou a tentativa desse amor, passa despercebida, confundida dentro de toda uma estrutura narrativa, amalgamada em cenários e ambientações que, de certa forma, dão uma espécie de licença poética para pecar.</p>
<p>Lembro-me de uma passagem específica do filme <em>Léon – O profissional</em> (1994 – Luc Besson), onde Matilda (Natalie Portman, então com 13 anos de idade), inquirida sobre o “pai” na portaria do prédio onde morava temporariamente com Léon (Jean Reno), respondeu que o homem com quem estava era o seu amante e não o seu pai (ele na verdade a abrigava e não tinham nenhuma relação licenciosa).</p>
<p>Inegável a carga de erotismo e lubricidade que a cena provocou, mesmo que não fosse essa a intenção primeira. Matilda fez a declaração com uma sensualidade infantil bastante convincente.</p>
<p>A exploração desse tema no cinema e na literatura não é ocasional e esporádica. Temos ainda <em>A casa das belas adormecidas</em> (Yasunari Kawabata), <em>Golpe de misericórdia</em> (Marguerite Yourcenar), <em>O imoralista</em> (André Gide) entre outros. Essas obras vão na contramão do que se prega e alardeia atualmente em nosso cotidiano.</p>
<p>Ninguém protesta. Nem denuncia as obras à polícia. Nem faz piquetes e quebra-quebra para que queimem todos os livros e todas as películas que insinuam esse amor profano e inaceitável (não falta muito para isso).</p>
<p>Existem mundos, na literatura e no cinema, bastante ligados ao nosso. Parelhos. Lado a lado, embora separados por um abismo que não nos permite ir de um lado a outro senão pela força da imaginação.</p>
<p>E essa imaginação ganha poderes inauditos do lado de lá do abismo. De tal forma que as pessoas do lado de cá a ignoram na mesma medida em que mergulham nela, vivendo realidades impossíveis de conceber aqui, e com garantia de impunidade.</p>
<p>A ficção é boa e é má. Boa quando nos arrebata ou quando nos ajuda a evoluir (ou como pessoas &#8211; sem panfletarismos -, ou como leitores). Má quando nos vicia.</p>
<p>Mas não há vício na boa literatura, a não ser para os fracos e já predispostos.</p>
</div>]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[La scrittrice abita qui.]]></title>
<link>http://ilmestieredileggere.wordpress.com/2009/11/01/734/</link>
<pubDate>Sun, 01 Nov 2009 21:17:26 +0000</pubDate>
<dc:creator>filcusum</dc:creator>
<guid>http://ilmestieredileggere.wordpress.com/2009/11/01/734/</guid>
<description><![CDATA[Dedico sempre una parte del mio tempo ad approfondire alcuni aspetti degli scrittori che amo : facci]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<div class='snap_preview'><p style="text-align:justify;"><img class="alignright size-full wp-image-737" title="scrittrice" src="http://ilmestieredileggere.wordpress.com/files/2009/11/scrittrice1.jpg" alt="scrittrice" width="200" height="308" />Dedico sempre una parte del mio tempo ad approfondire alcuni aspetti degli scrittori che amo : faccio ricerche su Internet, leggo autobiografie e biografie, poi cerco di travasare il materiale raccolto in una nota snella e leggibile, da postare nel blog, per trasmettere ad altri le informazioni che mi sono divertito a raccogliere.</p>
<p style="text-align:justify;">Il mio è un lavoro prevalentemente sedentario: si svolge tutto all&#8217;interno del mio studio tra la poltrona in cui mi siedo a leggere i testi e il tavolino del pc che mi serve per fare gli approfondimenti in internet.</p>
<p style="text-align:justify;">Qualche volta mi capita, viaggiando, di andare a visitare la casa di uno scrittore. Ma è un evento occasionale e fortuito, non programmato e non legato alle mie ricerche.</p>
<p style="text-align:justify;">Insomma, <strong>sono un po&#8217; come Nero Wolfe </strong>( senza averne l&#8217;intuizione e il talento investigativo): mi piace arrivare ai miei risultati senza muovermi di casa</p>
<p style="text-align:justify;">Ecco il motivo che mi ha fatto apprezzare un libro bellissimo che sento di consigliarvi, <strong><em>&#8220;La scrittrice abita qui&#8221;</em></strong> di <strong>SANDRA PETRIGNANI </strong>( Neri Pozza Editore)</p>
<p style="text-align:justify;"><strong>Sandra Petrignani</strong> non si limita a leggere dei libri e a fare delle ricerche , cosa che comunque fa in maniera certo più professionale e approfondita della mia.</p>
<p style="text-align:justify;">Sandra va di persona. Prende un aereo, noleggia un&#8217;auto e va a Charleston Farm.</p>
<p style="text-align:justify;"><img class="alignleft size-medium wp-image-738" title="charleston2" src="http://ilmestieredileggere.wordpress.com/files/2009/11/charleston21.jpg?w=300" alt="charleston2" width="300" height="272" />Cos&#8217;è Charleston Farm?<br />
Lasciamo la parola a Sandra:</p>
<p style="text-align:justify;">&#8220;<strong>Se c&#8217;è una casa dei sogni questa è Charleston Farm. Si trova nel sud-est inglese, Sussex, nella zona intorno a Firle nella provincia di Lewes, un paesotto piatto e insignificante. Per arrivare a lewes da Londra si impiega circa un&#8217;ora lungo la 295, poi bisogna imboccare la strada per Hastings. La costruzione di Charleston è esattamente quella che appare in un quadro di Vanessa Bell del 1950: solida e quadrata come le case che disegnano i bambini, con le finestre in due file ordinate, il tetto rosso e i comignoli.<br />
[...]<br />
Era stata Virginia Woolf a individuare la fattoria di Charleston come il posto ideale per sua sorella e la sua numerosa famiglia. Vanessa vi si installò nell&#8217;ottobre del 1916&#8243;</strong></p>
<p style="text-align:justify;">Il libro è questo: come dice il risvolto di copertina è un po&#8217; pellegrinaggio, un po&#8217; seduta spiritica e ci porta nei luoghi della vita di sei grandi scrittrici: <strong>Grazia Deledda, Marguerite Yourcenar, Colette, Alexandra David- Néel, Karen Blixen, Virginia Woolf.</strong></p>
<p style="text-align:justify;">Il libro è un insieme di tasselli di mosaico pazientemente raccolti.</p>
<p style="text-align:justify;"><img class="alignleft size-medium wp-image-740" title="petrignanisandra006alta_333_500" src="http://ilmestieredileggere.wordpress.com/files/2009/11/petrignanisandra006alta_333_500.jpg?w=199" alt="petrignanisandra006alta_333_500" width="199" height="300" />Ogni capitolo contiene la descrizione di luoghi e oggetti appartenuti ad ognuna delle scrittrici, ci racconta gli incontri con coloro che le hanno conosciute da vicino, mette a fuoco abitudini, fobie, vezzi, momenti di esaltazione e di malinconia.</p>
<p style="text-align:justify;">Insomma, se amate quelle scrittrici e , come me, siete, oltre che affascinati dai loro scritti, curiosi di capire la loro personalità, questo è un libro che vi piacerà.</p>
<p style="text-align:justify;">E&#8217; scritto con amore, come qualcuno sostiene si debba cucinare .</p>
<p style="text-align:justify;">E che cos&#8217;è questo libro se non una specie di pranzo di Babette, con sei portate, in ognuna delle quali sono stati mescolati insieme tanti ingredienti diversi e gustosi ?</p>
<p style="text-align:justify;"><strong>E Sandra, per tornare al paragone di prima, è un po&#8217; Nero Wolfe e un po&#8217; Archie Goodwin</strong> : mette insieme l&#8217;intelligenza del primo personaggio con il dinamismo del secondo.</p>
<p style="text-align:justify;">Concludo, lasciando ancora una volta la parola a Sandra:</p>
<p style="text-align:justify;"><strong>&#8220;Il progetto di questo libro ha preso forma nella fattoria della fata Vanessa. E&#8217; stato a Charleston, nel 1986, che per la prima volta ho messo in relazione la vita sentimentale delle persone con la casa in cui abitano.<br />
Charleston è l&#8217;apoteosi di quella idea.<br />
Credo che, anche nei casi più modesti, nulla sia più rivelatore sull&#8217;affettività di un essere umano quanto il luogo in cui vive e gli oggetti di cui si circonda&#8221;<br />
<img class="alignright size-full wp-image-733" title="monks house" src="http://ilmestieredileggere.wordpress.com/files/2009/11/monks-house.jpg" alt="monks house" width="480" height="406" /></strong></p>
<address> (Monks House &#8211; la casa di Virginia Woolf, a 15 km da Charleston Farm)</address>
<address>
</address>
<address><strong>FILIPPO CUSUMAMO</strong><br />
</address>
</div>]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[decerto frágil]]></title>
<link>http://books99.wordpress.com/2009/10/26/decerto-fragil/</link>
<pubDate>Mon, 26 Oct 2009 20:12:31 +0000</pubDate>
<dc:creator>books99</dc:creator>
<guid>http://books99.wordpress.com/2009/10/26/decerto-fragil/</guid>
<description><![CDATA[De A Obra Ao Negro de            Marguerite Yourcenar Messer Alberico de’Numi não tardou a deixar-se]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<div class='snap_preview'><p>De</p>
<p style="text-align:center;"><strong>A Obra Ao Negro</strong> de             Marguerite Yourcenar</p>
<p>Messer Alberico de’Numi não tardou a deixar-se prender por essa menina de seio pequenino e rosto afilado, vestida de rígidos veludos lavrados que pareciam mantê-la de pé, e enfeitada, nos dias de festa, com jóias que fariam inveja a uma imperatriz. Nas pálpebras nacaradas, quase róseas, engastavam-se uns pálidos olhos cinzentos; a boca, um pouco túmida, parecia prestes a exalar a toda a hora um suspiro ou a primeira palavra de um canto ou de uma oração. E talvez não se desejasse desnudá-la por ser difícil imaginá-la nua.<br />
Numa noite de neve, que mais fazia sonhar com leitos aquecidos em quartos bem fechados, uma criada subornada introduziu Messer Alberico na estufa onde Hilzonda esfregava com centeio a longa e crespa cabeleira, que a cobria toda como se fosse um manto. Escondeu o rosto a menina, mas entregou sem luta aos olhos, aos lábios, às mãos do amante, o corpo alvo e limpo como uma amêndoa descascada. O jovem florentino bebeu, nessa noite, na fonte selada, aprisionou os dois cabritinhos gémeos, ensinou àquela boca os jogos e as doçuras do amor. Ao romper da alva, uma Hilzonda enfim conquistada entregou-se inteiramente, e, de manhã, raspando com a ponta da unha o vidro que o gelo embranquecera, nele gravou, com um anel de diamantes, as suas iniciais entrelaçadas com as do amante, deixando assim impressa a sua felicidade nessa substância delgada e transparente, decerto frágil, mas não muito mais do que a carne e o coração.</p>
</div>]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[]]></title>
<link>http://kellysalasin.wordpress.com/2009/10/19/1485/</link>
<pubDate>Mon, 19 Oct 2009 17:54:10 +0000</pubDate>
<dc:creator>kellysalasin</dc:creator>
<guid>http://kellysalasin.wordpress.com/2009/10/19/1485/</guid>
<description><![CDATA[&#8220;To stay in one place and watch the seasons come and go is tatamount to constant travel: one i]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<div class='snap_preview'><h3 style="text-align:center;">&#8220;<span style="color:#993300;">To stay in one place</span></h3>
<h3 style="text-align:center;"><span style="color:#993300;">and watch the seasons come and go</span></h3>
<h3 style="text-align:center;"><span style="color:#993300;">is tatamount to constant travel:</span></h3>
<h3 style="text-align:center;"><span style="color:#993300;">one is traveling the earth</span>.&#8221;</h3>
<p style="text-align:center;">Marguerite Yourcenar</p>
</div>]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[Una asociación de ideas: Ágora y la Yourcenar]]></title>
<link>http://biblioalange.wordpress.com/2009/10/18/una-asociacion-de-ideas/</link>
<pubDate>Sun, 18 Oct 2009 00:30:08 +0000</pubDate>
<dc:creator>Pedro Ferreira</dc:creator>
<guid>http://biblioalange.wordpress.com/2009/10/18/una-asociacion-de-ideas/</guid>
<description><![CDATA[Os dejo este enlace a un artículo que he publicado en Tren de otoño; a partir de la nueva película d]]></description>
<content:encoded><![CDATA[Os dejo este enlace a un artículo que he publicado en Tren de otoño; a partir de la nueva película d]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA["Ágora" y un poema de Marguerite Yourcenar]]></title>
<link>http://trendeotonyo.wordpress.com/2009/10/17/agora-y-un-poema-de-marguerite-yourcenar/</link>
<pubDate>Sat, 17 Oct 2009 14:47:36 +0000</pubDate>
<dc:creator>Pedro Ferreira</dc:creator>
<guid>http://trendeotonyo.wordpress.com/2009/10/17/agora-y-un-poema-de-marguerite-yourcenar/</guid>
<description><![CDATA[  Mientras presenciaba las imágenes de horror crudo y terrible que se despliegan en la reciente pelí]]></description>
<content:encoded><![CDATA[  Mientras presenciaba las imágenes de horror crudo y terrible que se despliegan en la reciente pelí]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[Nuestra señora de las golondrinas]]></title>
<link>http://aquiyahorablog.wordpress.com/2009/10/17/nuestra-senora-de-las-golondrinas/</link>
<pubDate>Sat, 17 Oct 2009 04:17:10 +0000</pubDate>
<dc:creator>aquiyahorablog</dc:creator>
<guid>http://aquiyahorablog.wordpress.com/2009/10/17/nuestra-senora-de-las-golondrinas/</guid>
<description><![CDATA[El monje Therapion había sido en su juventud el discípulo más fiel del gran Atanasio; era brusco, au]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<div class='snap_preview'><p style="text-align:center;"><img class="aligncenter" src="http://farm1.static.flickr.com/33/47997191_3578fb3b95_o.jpg" alt="" width="299" height="425" /></p>
<p>El monje Therapion había sido en su juventud el discípulo más fiel del gran Atanasio; era brusco, austero, dulce tan sólo con las criaturas en quienes no sospechaba la presencia de los demonios. En Egipto había resucitado y evangelizado a las momias; en Bizancio había confesado a los Emperadores: había venido a Grecia obedeciendo a un sueño, con la intención de exorcizar a aquella tierra aûn sometida a los sortilegios de Pan. Se encendía de odio cuando veía los árboles sagrados donde los campesinos, cuando enferman de fiebre, cuelgan unos trapos encargados de temblar en su lugar al menor soplo de viento de la noche; se indignaba al ver los falos erigidos en los campos para obligar al suelo a producir buenas cosechas, y los dioses de arcilla escondidos en el hueco de los muros y en la concavidad de los manantiales. Se había construido con sus propias manos una estrecha cabaña a orillas del Cefiso, poniendo gran cuidado en no emplear más que materiales bendecidos. Los campesinos compartían con él sus escasos alimentos y aunque aquellas gentes estaban macilentas, pálidas y desanimadas, debido al hambre y a las guerras que les habían caído encima, Therapíon no conseguía acercarlos al cielo. Adoraban a Jesús, Hijo de María, vestido de oro como un sol naciente, mas su obstinado corazón seguía fiel a las divinidades que viven en los árboles o emergen del burbujeo de las aguas; todas las noches depositaban, al pie del plátano consagrado a las Ninfas, una escudilla de leche de la única cabra que les quedaba; los muchachos se deslizaban al mediodía bajo los macizos de árboles para espiar a las mujeres de ojos de ónice, que se alimentan de tomillo y miel&#8230;.<a href="http://perso.gratisweb.com/Yourcenar/cuentosorientales/nuestraseoradelasgolondrinas/index.html">→→→</a></p>
<address><a href="http://perso.gratisweb.com/Yourcenar/cuentosorientales/nuestraseoradelasgolondrinas/index.html">Nuestra señora de las golondrinas</a>, en Cuentos Orientales, de <a href="http://es.wikipedia.org/wiki/Marguerite_Yourcenar">Marguerite Yourcenar</a></address>
</div>]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[Hija de buena familia]]></title>
<link>http://purplepulpo.wordpress.com/2009/10/13/hija-de-buena-familia/</link>
<pubDate>Tue, 13 Oct 2009 02:47:11 +0000</pubDate>
<dc:creator>purplepulpo</dc:creator>
<guid>http://purplepulpo.wordpress.com/2009/10/13/hija-de-buena-familia/</guid>
<description><![CDATA[Marie Laurencin, con su raro modo de vivir y entregada a su raro arte, vivía  con su madre —que era ]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<div class='snap_preview'><p><img class="aligncenter size-full wp-image-142" title="Matrioska" src="http://purplepulpo.wordpress.com/files/2009/10/matrioska.jpg" alt="Matrioska" width="400" height="497" /></p>
<p>Marie Laurencin, con su raro modo de vivir y entregada a su raro arte, vivía  con su madre —que era una mujer silenciosa, agradable y muy digna—, como si las dos vivieran en un convento. La pequeña vivienda estaba repleta de labores de punto ejecutadas por la madre según los diseños de Marie Laurencin. Marie  y su madre se trataban del mismo modo que puedan tratarse una monja joven y una monja vieja. Todo era muy raro allí. Después, poco antes de la guerra, la madre cayó enferma y murió. Entonces fue cuando la madre conoció a Guillaume Apollinare, y dijo que le gustaba.</p>
<p>Tras la muerte de su madre, Marie Laurencin perdió totalmente su estabilidad. Marie y Guillaume dejaron de verse. Sus relaciones, que habían durado en tanto la madre vivió, sin que la madre lo supiera, se rompieron cuando la madre murió, y después de que ésta hubiera conocido a Guillaume y hubiera dicho que le gustaba. Contra el consejo de todos sus amigos, Marie contrajo matrimonio con un alemán. Cuando su amigos se lo reprochaban, Marie Laurencin contestaba que el alemán era el único hombre que podía producirle unos sentimientos parecidos a los que había sentido por su madre.</p>
<p style="padding-left:30px;">Fragmento de <em>Autiobiografía de Alice B. Toklas,</em> de Gertrude Stein, en la edición de Bruguera de 1978. Traducción de Carlos Ribalta. La edición original parece pertenecer a The Continental Book Company (Estocolmo, 1947).</p>
<p style="text-align:center;"><span style="color:#ff99cc;">*</span></p>
<p style="padding-left:30px;"><img class="size-full wp-image-143 alignnone" title="Nenajaponesa" src="http://purplepulpo.wordpress.com/files/2009/10/nenajaponesa.jpg" alt="Nenajaponesa" width="460" height="344" /></p>
<p style="text-align:center;">R  <span style="color:#ff99cc;">* </span>A  <span style="color:#ff99cc;">*</span> R  e  A  v  S  a    s  <span style="color:#ff99cc;">*  <span style="color:#ff99cc;">*</span></span></p>
<p style="text-align:center;"><span style="color:#ff99cc;">( )</span></p>
<p>Fedra lo realiza todo. Abandona, su madre al toro, su hermana a la soledad: esas formas de amor no le interesan. Deja su tierra como quien renuncia a los sueños; reniega de su familia y vende sus recuerdos como antigüedades. En ese ambiente, en que la inocencia es un crimen, asiste asqueada a lo que ella acabará por ser. Su destino, visto desde fuera, la horroriza; aún no lo conoce bien: sólo en forma de inscripciones en la muralla del Laberinto. Se arranca mediante la huida a su espantoso futuro. Se casa distraídamente con Teseo igual que Santa María Egipciaca pagaba con su cuerpo el precio de su pasaje; deja que se hundan hacia el Oeste, envueltos en una niebla de fábula, los mataderos gigantescos de su especie de América cretense. Desembarca, impregnada de olor a rancho y a venenos de Haití, sin darse cuenta de que lleva consigo la lepra, contraída  bajo un tórrido Trópico del corazón.  Su estupor al ver a Hipólito es como el de una viajera que ha desandado camino sin saberlo: el perfil de aquel niño le recuerda  a Knossos y a hacha de dos filos. Ella lo odia, ella lo cría; él crece contra ella, rechazado por su odio, habituado desde siempre a desconfiar de las mujeres, obligado desde el colegio, desde las vacaciones de Año Nuevo, a saltar los obstáculos que en torno suyo erige la enemistad de una madrastra.</p>
<p style="padding-left:30px;">&#8220;Fedra o la desesperación&#8221;, de Marguerite Yourcenar, en <em>Fuegos, </em>edición de Suma de Letras Argentina, división de Santillana, publicada como libro de bolsillo en Punto de Lectura<em>.</em> La traducción es de Emma Calatayud. Originalmente <em>Feux, </em>en Éditions Gallimard, 1974.</p>
<p style="text-align:center;"><span style="color:#ff99cc;">* </span></p>
<p>En una carta a Gómez de la Serna —con quien mantiene correspondencia luego de que éste la visitara un par de meses antes— escribe, alrededor de marzo de 1930: “Esta tarde me marcho a un largo paseo&#8230; Me bañaré en el río con los vestidos puestos —¡qué contenta estoy de dejar, por fin, el baño civilizado en bañeras blancas!—, y después me iré por el campo, huyendo de que me quieran convertir en animal casero”. Cumple lo dicho. Decide ir en busca de Dios o de sí misma. Camina por la orilla del río,  se pierde entre los árboles, abandona a esa familia que intenta domesticarla. Es la noche y su padre ha pedido ayuda a la guardia civil, que la localiza.</p>
<p>Es mujer&#8230; y artista. Dos formas de locura. El señor Julián Santos Estévez decide recluir a su hija en una “casa de salud” de Madrid. Gómez de la Serna se entera y, desde París, escribe un artículo donde, además de exaltar el genio de Ángeles Santos, denuncia su encierro. Un mes después, “Angelita” vuelve con su familia, curada. La joven mujer descubre que la fiebre pictórica, los accesos, las imágenes fueron tan sólo locura adolescente (“Yo era muy rara”). Oculta los cuadros que lo atestiguan. Abandona los pinceles durante un lustro. Cuando vuelve a ellos, se da cuenta de que algo ha cambiado: surgen los colores pastel, las flores, la alegría de vivir. La mujer madura, serena, aniquila a la adolescente genial. Como se sabe, las familias y los manicomios extinguen los incenidos, apagan los fulgores.</p>
<p style="padding-left:30px;">Párrafos finales de &#8220;Ángeles Santos. Misticismo y hastío”, texto de Nicolás Cabral para el número 35 de <em>La Tempestad</em>, dedicado a los genios precoces (que además de la pintora catalana  presenta, para otras bellas artes, incluida la filosofía, a Arthur Rimbaud, Orson Welles, Wolfang Amadeus Mozart y Ludwig Wittgenstein).</p>
<p style="padding-left:30px;">
<p style="padding-left:30px;"><img class="aligncenter size-full wp-image-144" title="Elal - Queen playingcards" src="http://purplepulpo.wordpress.com/files/2009/10/elal-queen-playingcards.jpg" alt="Elal - Queen playingcards" width="436" height="223" /></p>
</div>]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[Tratado do Vão Combate]]></title>
<link>http://zoomanossapiens.wordpress.com/2009/10/09/tratado-do-vao-combate/</link>
<pubDate>Fri, 09 Oct 2009 14:06:25 +0000</pubDate>
<dc:creator>zoomanossapiens</dc:creator>
<guid>http://zoomanossapiens.wordpress.com/2009/10/09/tratado-do-vao-combate/</guid>
<description><![CDATA[  foto Paula Dager Tem sido um prazer enorme apresentar o Tratado do Vão Combate,um dia super emocio]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<div class='snap_preview'><p> </p>
<div id="attachment_251" class="wp-caption alignleft" style="width: 235px"><img class="size-medium wp-image-251" title="ensaio Marcinho 068" src="http://zoomanossapiens.wordpress.com/files/2009/10/ensaio-marcinho-068.jpg?w=225" alt="foto Paula Dager" width="225" height="300" /><p class="wp-caption-text">foto Paula Dager</p></div>
<p>Tem sido um prazer enorme apresentar o Tratado do Vão Combate,um dia super emocionante foi quando uma senhora depois da peça me disse que agora ela entendia a opção sexual do seu filho.   A minha maior surpresa foi ver como os jovens estão mais abertos  e super bem resolvidos.   Em novembro começo a apresentar em escolas e faculdades.</p>
<p> </p>
<p>Esta crítitca sobre meu monólogo é do blog Tu criticas.</p>
<p> </p>
<p><a href="http://oucritica.blogspot.com/">Tu criticas </a></p>
<p> </p>
<p>Às vezes, nós que estudamos uma arte, na hora de comenta-las ou critica-las praticamente ligamos o automático e citamos nomes, fontes, teóricos, gênios ou qualquer dessas palavras que podem significar a mesma coisa ou coisas absolutamente diferentes. É necessário, no entanto, que nós tenhamos a clareza de perceber que estamos tratando de um campo subjetivo da arte, uma área que engloba muitas outras à escolha do encenador e nós, no papel de críticos, temos que estar atentos para perceber essas particularidades.</p>
<p>As confissões desse preto, bicha e pobre, como ele mesmo se intitula, são de uma simplicidade poética indiscutível. O pedido encarecido dele de que se alguém não quiser assistir se retire é lindo, forte e argumenta todo o resto. É nesse “estado de emergência” e de frases na linha da memória que o “favelado” fala de suas questões: das questões raciais, sexuais e sociais de um ponto de vista particular, caindo vez ou outra nos clichês, mas quase sempre se fazendo presente. Ele é essa figura amorfa que todos escondem chamando a atenção para todos nós: “eu também falo e me faço ser ouvido por vocês que me quiserem ouvir”.Se ele não diz isso, deveria dizer. É nesse caminho que ao fim do espetáculo eu me levantei e aplaudi de pé, seguido pela minha namorada que relutava entre levantar ou não, assim como parece ter feito toda a platéia. Ao sair pude perceber um grupo de estudantes aparentemente de ensino público espantados, tentando se divertir e voltar para o seu mundo, alguns cantavam um funk qualquer, se esforçando para não mais lembrar daquela pobre bicha pobre criada por Marcio Januário. Parabéns!</p>
<p>&#60;!&#8211;[if !supportEmptyParas]&#8211;&#62; &#60;!&#8211;[endif]&#8211;&#62;</p>
<p align="center">Luiz Antonio Ribeiro</p>
</div>]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[Marie (Marguerite Yourcenar)]]></title>
<link>http://arbrealettres.wordpress.com/2009/09/03/marie-marguerite-yourcenar/</link>
<pubDate>Thu, 03 Sep 2009 07:37:48 +0000</pubDate>
<dc:creator>arbrealettres</dc:creator>
<guid>http://arbrealettres.wordpress.com/2009/09/03/marie-marguerite-yourcenar/</guid>
<description><![CDATA[Et Marie s&#8217;en alla par le sentier qui ne menait nulle part en femme en qui il importe peu que ]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<div class='snap_preview'><p><img class="aligncenter size-large wp-image-2098" title="marie_noeuds" src="http://arbrealettres.wordpress.com/files/2009/09/marie_noeuds.jpg?w=402" alt="marie_noeuds" width="402" height="600" /></p>
<div style="text-align:center;"><span style="font-style:italic;font-weight:bold;font-size:17px;font-family:Comic sans-serif;color:blue;"></p>
<p>Et Marie s&#8217;en alla par le sentier qui ne menait nulle part<br />
en femme en qui il importe peu que les chemins finissent<br />
puisqu&#8217;elle sait le moyen de marcher dans le ciel.</p>
<p>(Marguerite Yourcenar)</p>
<p></span></div>
</div>]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[Alors le temps cessa d’exister]]></title>
<link>http://carmenlobo.wordpress.com/2009/09/02/alors-le-temps-cessa-d%e2%80%99exister/</link>
<pubDate>Wed, 02 Sep 2009 17:51:26 +0000</pubDate>
<dc:creator>carmenlobo</dc:creator>
<guid>http://carmenlobo.wordpress.com/2009/09/02/alors-le-temps-cessa-d%e2%80%99exister/</guid>
<description><![CDATA[it comme si on avait effacé les chiffres d’un cadran, et le cadran lui-même pâlissait comme la lune ]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<div class='snap_preview'><p><img class="aligncenter size-full wp-image-108" title="download b (62)" src="http://carmenlobo.wordpress.com/files/2009/09/download-b-62.jpg" alt="download b (62)" width="418" height="313" /></p>
<div id="_mcePaste" style="position:absolute;width:2px;height:2px;top:224px;left:-10000px;">it comme si on avait effacé les chiffres d’un cadran, et le cadran lui-même pâlissait comme la lune au ciel en plein jour. Sans horloge (celle de la maisonnette ne fonctionnait plus), sans montre (il n’en avait jamais possédé), sans calendrier des bergers pendu au mur, le temps passait comme l’éclair ou durait toujours. Le soleil se levait, puis se couchait, à une place à peine autre que la veille, un peu plus tôt chaque soir, un peu plus tard chaque matin. L’aube et le crépuscule étaient les seuls événements qui comptaient. Entre eux, quelque chose coulait, qui n’était pas le temps, mais la vie. Les phases de la lune n’importaient plus, sauf que, quand elle était pleine, le sable la nuit brillait blanc. Il ne se souvenait plus bien des noms et des dessins des constellations, qu’il avait sus par cœur au temps où le pilote de la Téthys mettait le cap sur Aldébaran ou sur les Pléiades, mais peu importait : c’étaient de toute façon d’incompréhensibles feux qui brûlaient au ciel. Des nuages ou des bancs de brume en cachaient presque toujours une partie ; ou bien elles reparaissaient comme des amies perdues. Avant que la maladie, en s’aggravant, lui enlevât peu à peu la force d’aimer passionnément grand-chose, il continuait d’aimer passionnément la nuit. Elle semblait ici illimitée, toute-puissante : la nuit sur la mer prolongeait de tous côtés la nuit sur l’île. Parfois, sorti de la maison, dans le noir, où l’on n’apercevait indistinctement que la masse molle des dunes et, dans l’entrebâillement, le blanc moutonnement de la mer, il enlevait ses vêtements, et se laissait pénétrer par cette noirceur et ce vent presque tiède. Il n’était alors qu’une chose parmi les choses. Il n’aurait su dire pourquoi, ce contact de sa peau avec l’obscurité l’émouvait comme autrefois l’amour. À d’autres moments, le vide nocturne était terrible. »</div>
<div id="_mcePaste" style="position:absolute;width:1px;height:1px;top:224px;left:-10000px;">Marguerite Yourcenar, Un homme obscur, Paris, Gallimard, 1982, p.163-164</div>
<address>Photo: Musée d&#8217;Arts decoratifs</address>
<address>© Carmen Lobo</address>
<address> </address>
<h3>Alors le temps cessa d’exister. C’était comme si on avait effacé les chiffres d’un cadran, et le cadran lui-même pâlissait comme la lune au ciel en plein jour.  Sans horloge (celle de la maisonnette ne fonctionnait plus), sans montre (il n’en avait jamais possédé), sans calendrier des bergers pendu au mur, le temps passait comme l’éclair ou durait toujours.</h3>
<h3>Le soleil se levait, puis se couchait, à une place à peine autre que la veille, un peu plus tôt chaque soir, un peu plus tard chaque matin. L’aube et le crépuscule étaient les seuls événements qui comptaient. Entre eux, quelque chose coulait, qui n’était pas le temps, mais la vie.</h3>
<h3>Marguerite Yourcenar</h3>
<h3>Un homme obscur</h3>
<h3> </h3>
<h3> </h3>
<h3> </h3>
</div>]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[Los Cuentos Orientales de Marguerite Yourcenar]]></title>
<link>http://atanorblog.wordpress.com/2009/08/31/los-cuentos-orientales-de-marguerite-yourcenar/</link>
<pubDate>Mon, 31 Aug 2009 21:37:42 +0000</pubDate>
<dc:creator>Edgar Valdes</dc:creator>
<guid>http://atanorblog.wordpress.com/2009/08/31/los-cuentos-orientales-de-marguerite-yourcenar/</guid>
<description><![CDATA[La imaginación humana, bien se sabe, es un común denominador de sueños y temores, placeres y penas. ]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<div class='snap_preview'><p style="text-align:justify;">La imaginación humana, bien se sabe, es un común denominador de sueños y temores, placeres y penas.</p>
<p style="text-align:justify;">Stevenson encontró las mismas pasiones en las islas del sur; Borges, en la llanura argentina, la soledad del mismo desierto de anacoretas y demonios caídos.</p>
<p style="text-align:justify;">Nunca nos alejaremos demasiado, un cristal ahumado, una mancha de agua nos devolverá nuestro rostro y con él los miles de años de hombres semejantes y tragedias y glorias que nunca terminan.</p>
<p style="text-align:justify;">Por ello, es irrelevante buscar semejanzas entre un libro y otro, encontrar personajes y frases que nos hacen un guiño, que leímos en papeles de otras latitudes, en lenguas más arduas o más nobles.</p>
<p style="text-align:justify;">Pero es inevitable, también, caer en la cuenta, descubrir otra vez un diluvio, un gigante, una tragedia helénica. Ver de nuevo los personajes amados, los caracteres grabados en piedra.</p>
<p style="text-align:justify;">Todos los libros –todas las historias- hablan de otros libros anteriores, de otras historias que ya nos contaron o nos contamos nosotros.</p>
<p><strong>Cómo se salvó Wang-Fô</strong></p>
<p style="text-align:justify;">Leo en los <strong>Cuentos Orientales</strong>, de <a href="http://es.wikipedia.org/wiki/Marguerite_Yourcenar" target="_blank">Marguerite Yourcenar</a>, una reinterpretación de la historia de Wang-Fô: el anciano pintor que condenado a muerte por un inocente y cruel monarca, escapa en el mar que plasma en su único cuadro inacabado, y se adentra en el lienzo, ante el hechizo inexplicable de una corte serena, muchos siglos antes del realismo mágico.</p>
<blockquote><p>Finalmente, la barca viró en derredor a una roca que cerraba la entrada a la alta mar; cayó sobre ella la sombra del acantilado; borróse el surco de la desierta superficie y el pintor Wang-Fô y su discípulo Ling desaparecieron para siempre en aquel mar de jade azul que Wang-Fô acababa de inventar.</p></blockquote>
<p style="text-align:justify;">La imagen, me dice quien amablemente me prestó el libro, es la misma no ya de la fábula original del “apólogo taoísta de la antigua China” (palabras del autor), sino de la leyenda colonial de una hermosa hechicera, <strong>la mulata de Córdoba</strong>, que presa en oscuro calabozo, dibuja en la roca de su última morada el camino y la fuga, penetrando en la roca como quien va de paseo, magia donde la haya y repetición del escape a través del arte.</p>
<blockquote><p>Después se acercó al muro del calabozo y mostró al carcelero el dibujo de un gran navío, de un enorme velero pintado con carbón.</p>
<p>-¿Ves este navío?</p>
<p>-Sí, es un bajel hermoso.</p>
<p>-¿Qué crees que que le falta? –preguntó socarrona la mulata.</p>
<p>-A fe mía, que sólo le falta navegar, pues habéis puesto en él todos los detalles de un bajel. –Arguyó el carcelero.</p>
<p>-Pues navegará ahora mismo y yo me iré en él. ¡Mira!</p>
<p>Y diciendo esto la mulata de Córdoba saltó al navío, se hincharon las velas y el barco comenzó a navegar por las aguas tranquilas de un océano que se adentraba más allá del muro. (1)</p></blockquote>
<p><strong>La sonrisa de Marko</strong></p>
<p style="text-align:justify;">Tiene Yourcenar, asimismo, su propio Sansón. Un héroe balcánico que impasible ante las brasas ardientes que se enfrían en su pecho, cae finalmente vencido ante la danza de una bella joven y es la sonrisa, no el dolor, la que delata su verdad y su mentira para quien pueda verlo.</p>
<blockquote><p>Durante las partidas de caza, allá en las montañas de su país, Marko había visto a menudo cómo los animales se fingen muertos para evitar que los rematen; su instinto lo llevó a imitar estas astucias: el joven de tez lívida que los turcos llevaron a la playa estaba rígido y frío como un cadáver de tres días.</p></blockquote>
<p style="text-align:justify;">Pero es finalmente una reinvención del héroe sobrehumano, y también es el hombre con el poder de cuatrocientos en las páginas breves de una recopilación de cuentos indígenas: Sipakna, que hablaba con las hormigas y que al igual que Marko Kralievitch, fingió su propia muerte.</p>
<blockquote><p>¿Dónde estás Sipakna? –le dijeron otra vez. Entonces Sipakna oyó un poquito y contestó:</p>
<p>¡Huuu! –dijo Sipakna. Pero apenas se oyó su voz; así supieron que ya estaba muy profundo el pozo, pero él estaba escondido en el hueco a un lado. Los cuatrocientos hombres empezaron a tirar el tronco grande y Sipakna gritó cuando éste cayó:</p>
<p>¡Aaay! –y ya no gritó más.</p>
<p>Los cuatrocientos hombres se pusieron muy contentos, creyendo que Sipakna se había muerto. (2)</p></blockquote>
<p><strong>Nuestra señora de las Golondrinas</strong></p>
<p style="text-align:justify;">Finalmente, recuerdo una historia de Herman Hesse: en su libro Fabulario, nos narra el destino de un demonio de los bosques, criatura exiliada con todos sus congéneres al desierto con la llegada del salvador y de la nueva Era.</p>
<p style="text-align:justify;">Pero nuestro sátiro reniega de la tiranía de satanás, bajo cuyo poder se le ha asignado y extraña sobremanera su anterior vida en los bosques y su felicidad inocente y salvaje.</p>
<p style="text-align:justify;">Se acerca a un religioso contemplativo que malvive en alguna cueva del atroz desierto, rogando la posibilidad de encontrar al nuevo dios y con él la dicha perdida. Pero el hombre de dios niega que un ser tal pueda acceder a la gloria, y aleja de sí al sátiro.</p>
<p style="text-align:justify;">Pasado el tiempo, y muerto el religioso, el demonio de los bosques toma su lugar y un final esperanzador nos hace creer que la nueva deidad que reina sobre el mundo ha creído digno al tenaz sátiro de llegar al paraíso.</p>
<blockquote><p>Como muchos otros de su especie, el demonio de los campos de nuestra historia había seguido al desierto a las huestes de espíritus malignos, y vagaba lleno de tristeza en aquellas áridas soledades&#8230;</p>
<p>Durante el día prefería apartarse de los demás; andaba lentamente por entre las rocas y recorría las arenas el páramo; soñaba con aquellos lugares frescos y soleados de su alegre y dichosa vida anterior&#8230; (3)</p></blockquote>
<p style="text-align:justify;">Por su parte, Marguerite Yourcenar narra una historia de semejantes personajes, en que un piadoso hombre de fe expulsa poco a poco a los espíritus de los bosques de una aldea de la montaña, esparciendo cruces y quemando árboles, consagrando lugares a fin de alejar aquellos seres de sus vecinos de fe menor, campesinos que lo mismo ofrendaban al mesías que a las ninfas del bosque;  hombres más simples en su entendimiento que un hombre de religión.</p>
<blockquote><p>Finalmente, envueltas en oraciones y fuego, debilitadas por la ausencia de ofrendas, privadas de amor desde que los jóvenes del pueblo se apartaban de ellas,  las Ninfas buscaron refugio en un vallecito desierto, donde unos cuantos pinos negros plantados en un suelo arcilloso recordaban a unos grandes pájaros que cogiesen con sus fuertes garras la tierra roja y moviesen por el cielo las mil puntas finas de sus plumas de águila.</p></blockquote>
<p>En su historia, lo mismo que en la de Herman Hesse, los seres exiliados encuentran la salvación.</p>
<pre>
<li>Franco Sodja, Carlos. Leyendas mexicanas de antes y después de la conquista. EDAMEX, 1999.</li>
<li>Relatos tzotziles. A´yej lo´il ta sot´ilk ´op. CONACULTA, 2007.</li>
<li>Hesse, Herman. Fabulario. Grupo Editorial Tomo, 2004.</li>
</pre>
</div>]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[Hookups]]></title>
<link>http://myverygaywedding.wordpress.com/2009/08/01/hookups/</link>
<pubDate>Sun, 02 Aug 2009 04:45:39 +0000</pubDate>
<dc:creator>Andrew</dc:creator>
<guid>http://myverygaywedding.wordpress.com/2009/08/01/hookups/</guid>
<description><![CDATA[Easy Hookup Advertising appeals to people&#8217;s desires. Its study can therefore shed light on a p]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<div class='snap_preview'><div id="attachment_674" class="wp-caption alignleft" style="width: 160px"><img class="size-thumbnail wp-image-674" title="Hookup Cable (1)" src="http://myverygaywedding.wordpress.com/files/2009/08/hookup-cable-11.jpg?w=150" alt="Hookup" width="150" height="117" /><p class="wp-caption-text">Easy Hookup</p></div>
<p style="text-align:justify;"><strong>Advertising</strong> appeals to people&#8217;s desires. Its study can therefore shed light on a particular society&#8217;s values.</p>
<p style="text-align:justify;">
<p style="text-align:justify;">
<p style="text-align:justify;">
<p style="text-align:justify;">
<p style="text-align:justify;">When flipping through the paper just yesterday, my usually unflappable self became a tad perplexed. But what caused this brief, temporary lack of composure?</p>
<p style="text-align:justify;">Oh, just a &#8216;cute&#8217; advert by a major Canadian internet provider. The usual young and happy couple are featured. Her arms around him. And he proudly sporting her quite visible lipstick mark on his cheek.</p>
<p style="text-align:justify;">If the above were the end of it, there would be nothing to say. Unless I&#8217;d be wanting to say their advertising is non-inclusive and ageist, heterosexist and race-insensitive.</p>
<p style="text-align:justify;">But it is the accompanying slogan, reproduced below, that the love activist in me must particularly decry loudly:</p>
<p style="text-align:center;"><strong><em>&#8216;Bell Internet.</em></strong></p>
<p style="text-align:center;"><strong><em>Perfect for hookups</em></strong></p>
<p style="text-align:center;"><strong><em>with no commitments.&#8217;</em></strong></p>
<p style="text-align:justify;">
<p style="text-align:justify;">
<div id="attachment_808" class="wp-caption alignright" style="width: 265px"><img class="size-medium wp-image-808" title="Marguerite_Yourcenar" src="http://myverygaywedding.wordpress.com/files/2009/08/marguerite_yourcenar3.jpg?w=255" alt="Marguerite Yourcenar" width="255" height="300" /><p class="wp-caption-text">Marguerite Yourcenar</p></div>
<p style="text-align:justify;">Go ahead.  And mercilessly hurl your slanderous slurs. And see me as a humourless, born-again prude, if that makes you feel better.</p>
<p style="text-align:justify;">As if that could stop me. Especially as I have no less than the formidable  <strong><a title="Marguerite Yourcenar" href="http://en.wikipedia.org/wiki/Marguerite_Yourcenar">Marguerite Yourcenar</a></strong> as an ally in this the <strong>B</strong><strong>attle for Love</strong>.</p>
<p style="text-align:justify;">The Belgian-born Franco-American queer author knew a thing or two about love. And commitment. After all, she was in a relationship with the same woman,  Grace Frick, for 42 years. Hardly a hiccup. Or a hookup.</p>
<p style="text-align:justify;">As a writer, she was shrewdly perceptive about human nature. Her very first novel, <strong><em>Alexis</em></strong>, published in 1929, examines the thought process of a man who leaves his wife because of his own orientation.</p>
<p style="text-align:justify;"><img class="alignleft size-medium wp-image-807" title="Alexis_Yourcenar" src="http://myverygaywedding.wordpress.com/files/2009/08/alexis_yourcenar6.jpg?w=200" alt="Alexis_Yourcenar" width="200" height="300" />In a 1963 preface to that novel, Marguerite Yourcenar, examines frankly what she calls her character&#8217;s distinct</p>
<p style="text-align:center;">&#8216;<em>&#8230;</em><em><strong>pre<span style="font-style:normal;font-weight:normal;"><strong><em>ference for sexual pleasure enjoyed independently from love, </em><span style="font-style:normal;font-weight:normal;"><strong><em>his wariness of any prolonged attachment&#8230;</em></strong>&#8216;.</span></strong></span></strong></em></p>
<p style="text-align:justify;">She points out possible reasons for such behaviour, noting that it does not hinge on  a either this or that orientation. And she warns of consequences:</p>
<p style="text-align:justify;">&#8216;<em><strong>&#8230;sexual pleasure isolated in this way runs the risk of turning into a dreary routine; even more, that there is a puritanical essence in this attempt to separate pleasure from the rest of  human emotions, as if it were not worthy of belonging to them</strong></em>.&#8217;</p>
<p style="text-align:justify;">Thus I assert &#8212; with the full weight of Yourcenarian thinking &#8212; that sex goes hand in hand with emotions. And ideally it comes with commitment. To pretend otherwise is shortchanging ourselves.</p>
<p style="text-align:justify;">It may be that the young don&#8217;t know better yet. But they may grow up. And there&#8217;s hope for the rest who can also find out, if they allow themselves to dare be more mature emotionally. As in grow up.</p>
<p style="text-align:justify;">Yes, we all deserve better than what the world of advertising would have us settle for. Now,<strong> how about something revolutionary: sane, healthy, and mature relationships</strong> of body and mind, and then some.</p>
<p style="text-align:justify;">Relationships better  and more easily afforded by marriage. Or, depending on one&#8217;s jurisdiction, a mature commited relationship by whatever other name.</p>
<p style="text-align:justify;">And how about framing this relationship theme using yet again a wee tanka poem:</p>
<p align="center"><strong><em>who will support me</em></strong></p>
<p align="center"><strong><em>a lavender rose</em></strong></p>
<p align="center"><strong><em>so lovely</em></strong></p>
<p align="center"><strong><em>held up</em></strong></p>
<p align="center"><strong><em>by the trellis</em></strong></p>
</div>]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[Hipocresía - Frases célebres]]></title>
<link>http://holismoplanetario.wordpress.com/2009/07/31/hipocresia-frases-celebres/</link>
<pubDate>Fri, 31 Jul 2009 17:13:45 +0000</pubDate>
<dc:creator>holismoplanetario</dc:creator>
<guid>http://holismoplanetario.wordpress.com/2009/07/31/hipocresia-frases-celebres/</guid>
<description><![CDATA[Hipocresía Exageráis la hipocresía de los hombres. La mayoría piensa demasiado poco para permitirse ]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<div class='snap_preview'><h1 style="text-align:center;"><span style="color:#ff0000;">Hipocresía</span></h1>
<p>Exageráis la hipocresía de los hombres. La mayoría piensa demasiado poco para permitirse el lujo de poder pensar doble.<br />
<strong>Marguerite Yourcenar (1903-1987) Escritora francesa.</strong></p>
<p>No se puede ser y no ser algo al mismo tiempo y bajo el mismo aspecto.<br />
<strong>Aristóteles (384 AC-322 AC) Filósofo griego.</strong></p>
<p>Más vale un minuto de vida franca y sincera que cien años de hipocresía.<br />
<strong>Ángel Ganivet (1865-1898) Escritor, ensayista y narrador español.</strong></p>
<p>Odioso para mí, como las puertas del Hades, es el hombre que oculta una cosa en su seno y dice otra.<br />
<strong>Homero (VIII AC-VIII AC) Poeta y rapsoda griego.</strong></p>
<p>La hipocresía es el colmo de todas las maldades.<br />
<strong>Molière (1622-1673) Comediografo francés.</strong></p>
<p>Nada más hipócrita que la eliminación de la hipocresía.<br />
<strong>Friedrich Nietzsche (1844-1900) Filosofo alemán.</strong></p>
<p>Tiene la ciencia sus hipócritas, no menos que la virtud, y no menos es engañado el vulgo por aquéllos que por éstos. Son muchos los indoctos que pasan plaza de sabios.<br />
<strong>Benito Jerónimo Feijoó (1676-1764) Filósofo y escritor español.</strong></p>
<p>La hipocresía exterior, siendo pecado en lo moral, es grande virtud política.<br />
<strong>Francisco de Quevedo (1580-1645) Escritor español.</strong></p>
<p><span style="color:#ff0000;"><br />
</span></p>
<div>Fuente: <a href="http://www.proverbia.net/citastema.asp?tematica=648">http://www.proverbia.net/citastema.asp?tematica=648</a></div>
<div style="text-align:center;"><a href="http://holismoplanetario.wordpress.com/files/2009/07/hipocresia.jpg"><img class="aligncenter size-full wp-image-5310" title="hipocresia" src="http://holismoplanetario.wordpress.com/files/2009/07/hipocresia.jpg" alt="hipocresia" width="400" height="309" /></a></div>
</div>]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[Hominis dignitate, según Pico]]></title>
<link>http://perraspalabras.wordpress.com/2009/07/08/hominis-dignitate-segun-pico/</link>
<pubDate>Wed, 08 Jul 2009 12:07:29 +0000</pubDate>
<dc:creator>alexcastle</dc:creator>
<guid>http://perraspalabras.wordpress.com/2009/07/08/hominis-dignitate-segun-pico/</guid>
<description><![CDATA[No te he dado rostro, ni lugar alguno que sea propiamente tuyo, ni tampoco ningún don que te sea par]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<div class='snap_preview'><p>No te he dado rostro, ni lugar alguno que sea propiamente tuyo, ni tampoco ningún don que te sea particular, ¡oh Adán!, con el fin de que tu rostro, tu lugar y tus dones seas tú quien los desee, los conquiste y de ese modo los poseas por ti mismo. La Naturaleza encierra a otras especies dentro de unas leyes por mí establecidas. Pero tú, a quien nada limita, por tu propio arbitrio, entre cuyas manos yo te entregado, te defines a ti mismo. Te coloqué en medio del mundo para que pudieras contemplar mejor lo que el mundo contiene. No te he hecho ni celeste, ni terrestre, ni mortal, ni inmortal, a fin de que tú mismo, libremente, a la manera de un buen pintor o de un hábil escultor, remates tu propia forma.</p>
<p>Pico de la Mirandola<br />
<em>Oratio de hominis dignitate</em></p>
<p><strong>Citado por Marguerite Yourcenar en <em>Opus nigrum</em>.</strong></p>
</div>]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[Memorias de Adriano ]]></title>
<link>http://entrefragmentos.wordpress.com/2009/07/06/memorias-de-adriano/</link>
<pubDate>Mon, 06 Jul 2009 17:05:00 +0000</pubDate>
<dc:creator>Diego Giménez</dc:creator>
<guid>http://entrefragmentos.wordpress.com/2009/07/06/memorias-de-adriano/</guid>
<description><![CDATA[Las Memorias de Adriano describen la vida y la muerte del emperador romano Adriano. El libro tiene l]]></description>
<content:encoded><![CDATA[Las Memorias de Adriano describen la vida y la muerte del emperador romano Adriano. El libro tiene l]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[Marguerite Yourcenar – Piatra filozofală]]></title>
<link>http://lascaris.wordpress.com/2009/06/22/marguerite-yourcenar-%e2%80%93-piatra-filozofala/</link>
<pubDate>Mon, 22 Jun 2009 21:46:26 +0000</pubDate>
<dc:creator>lascaris</dc:creator>
<guid>http://lascaris.wordpress.com/2009/06/22/marguerite-yourcenar-%e2%80%93-piatra-filozofala/</guid>
<description><![CDATA[În urmă cu multi ani am citit Memoriile lui Hadrian, mi-a plăcut peste poate; deşi pentru unii ar fi]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<div class='snap_preview'><p style="text-align:justify;"><img class="alignleft size-medium wp-image-251" title="scan" src="http://lascaris.wordpress.com/files/2009/06/scan.jpg?w=189" alt="scan" width="189" height="300" />În urmă cu multi ani am citit Memoriile lui Hadrian, mi-a plăcut peste poate; deşi pentru unii ar fi o blasfemie, eu am aşezat acest roman în rând cu marii ruşi. După terminarea facultăţii m-am apucat de Piatra filozofală, dar nu am reuşit să sparg pojghiţa primelor 50 de pagini, m-am înfundat în nişte relaţii de familie încâlcite al căror rost nu îl înţelegeam &#8211; până la urmă ce mă interesa pe mine care şi cu cine prin famila numeroasă a personajului central ? Doar la final am găsit tâlcul. Într-o perioadă de relativă acalmie, m-am hotărât să o reiau şi să o termin, chiar de-ar fi să mă plictisesc cumplit între rudele lui Zénon (filosoful chimic).</p>
<p style="text-align:justify;">După cele 50 de pagini de unchi şi mătuşi, am reuşit să ies la liman, începea să devină interesant. Personajul nostru (Zénon) este un om de ştiinţă de pe la 1600 prins în căutarea luminării. Ar fi mult prea complicat să povestesc romanul aşa că o să mă rezum doar la câteva aspecte.</p>
<p style="text-align:justify;">În primul rând Marguerite Yourcenar a dovedit, aşa cum afăcut-o şi în Memoriile lui Hadrian, că are un talent fantastic în a crea personaje aproape reale într-un context istoric mustind de viaţă. Autoarea recunoaşte că atât Hadrian, cât şi Zénon au avut provocările lor. Primul, fiind un personaj cunoscut al istoriei Romei antice, trebuia construit astfel încât personalitatea, gândurile şi acţiunile sale să se potrivească cu realitatea (aşa cum o cunoaştem noi), iar al doilea trebuia construit ex nihilo, iar pentru amândoi a urmărit obsedant să îi facă să trăiască.<br />
În al doilea rând contextul istoric este surprins aşa cum numai un maestru o poate face – de la marile evenimente şi concepţiile ce dominau acei ani, până la meşteşugari şi servitori.</p>
<p style="text-align:justify;">În Zenon am găsit multe puncte comune cu biografia lui Paracelsus (un mare medic şi alchimist), autoarea recunoaşte că s-a inspirat atât din viaţa lui Paracelsus, cât şi din cea a altor alchimisti ai vremii. Numele lui Paracelsus apare de câteva ori, Zénon fiind cu vreo 20-30 de ani mai tânăr decât acesta, nu de multe ori personajul fictiv îl invocă pentru a-l corecta în anumite erori mai mult sau mai puţin închipuite.<br />
Umbând prin întrega lume cunoscută în căutarea unor frânturi veritabile de cunoaştere, Zénon respectă tradiţia alchimiştilor din acea perioadă, tot timpul pe drum spre o oază de ştiinţă, lăsând în urmă vreun oraş în care i se pregătea arestarea.</p>
<p style="text-align:justify;">Biserica este bine portetizată &#8211; o instituţie osificată, mult prea interesată de puterea lumească, cu doctrine şi idei aproape total opuse învăţăturilor Bibliei. Portretul Bisericii mediavale m-a dus cu gândul la Biserica ortodoxă română din zilele noastre, dacă în trecut s-a ferit de nenorocirile comise de Biserica catolică, acum se pare că vrea să recupereze. În anii 2000 când catolicii fac eforturi să ţină pasul cu societatea, să fie aproape de oameni şi să se căiască pentru erorile/ororile trecutului, ai noştrii sunt interesaţi de construirea inutilă şi în ciuda voinţei populaţiei (presupuşii enoriaşi) a unor imobile (căci lăcaşe de cult nu le pot zice, nu de alta, dar bca-ul şi termopanele parcă nu cadrează) prin parcări, maidane şi parcuri (ce ne trebuie copaci, dacă avem mândreţe de clopotniţă?). În rest scumpii părinţi îşi iau masterate pe copiat, de parcă Dumnezeu i-ar întreba de diplome, parcă îl şi văd pe Sfântul Petru la uşa Raiului numărând licenţe, diplome de tot felul şi certificate de competenţă.</p>
<p style="text-align:justify;">Dar să mă reîntorc la roman  &#8211; Zénon ajunge să fie condamnat la moarte, acuzat de tot felul de năzbâtii (vrăjitorie, spiritism, blasfemie, instigare la revolte şi sprijinire a duşmanilor ordinii sociale), majoritatea capetelor de acuzare sunt de-a dreptul hilare (dar pe la 1600 erau cât se poate de grave), iar cele adevărate nu reprezintă decât urmările pe care nişte fapte bune le pot implica. Zénon se sinucide în puşcărie pentru a evita execuţia, folosindu-se de o lamă inteligent ascunsă într-un penar (în condiţiile în care el a fost căutat, având în vedere calitatea sa de medic si de alchimist, de pilule şi sticluţe cu otravă). Sinuciderea nu are ca scop evitarea unei execuţii publice, ci exerecitarea liberului arbitru până în ultimul moment. În aşteptarea morţii Zenon are un ultim monolog (pe parcursul romanului mai sunt cateva monologuri filosofice) în care caută să desluşească misterul vieţii şi al cunoaşterii. Gândurile i se amestecă până la topire şi evaporare, iar ultima propoziţie a romanului este : « Mai atdânc decât atât nu se poate pătrunde în sfârşitul lui Zénon ».</p>
</div>]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[THOMAS MANN: resenhas sobre meu autor favorito (primeira parte)]]></title>
<link>http://armonte.wordpress.com/2009/06/19/thomas-mann-resenhas-sobre-meu-autor-favorito-primeira-parte/</link>
<pubDate>Fri, 19 Jun 2009 21:29:29 +0000</pubDate>
<dc:creator>alfredomonte</dc:creator>
<guid>http://armonte.wordpress.com/2009/06/19/thomas-mann-resenhas-sobre-meu-autor-favorito-primeira-parte/</guid>
<description><![CDATA[RESENHAS SOBRE THOMAS MANN OS BUDDENBROOKS (1901)       Desde o século XIX, proliferaram na ficção r]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<div class='snap_preview'><p><strong><span style="text-decoration:underline;">RESENHAS SOBRE THOMAS MANN</span></strong></p>
<p><img class="alignnone size-full wp-image-739" title="t.mann" src="http://armonte.wordpress.com/files/2009/06/t-mann.jpg" alt="t.mann" width="484" height="450" /></p>
<p><strong><span style="text-decoration:underline;">OS BUDDENBROOKS (1901)</span></strong></p>
<p><strong><span style="text-decoration:underline;"> <img class="alignnone size-full wp-image-723" title="os buddenbrooks" src="http://armonte.wordpress.com/files/2009/06/os-buddenbrooks.jpg" alt="os buddenbrooks" width="421" height="625" /></span></strong></p>
<p>    Desde o século XIX, proliferaram na ficção realista as histórias de famílias (na língua portuguesa, certamente nenhuma supera <em>Os Maias</em>, de Eça de Queirós). Qual seria a mais paradigmática? Provavelmente <strong><em>Os Buddenbrooks</em></strong> (1901), de Thomas Mann, no início do qual uma reunião festiva comemora a inauguração da grande mansão onde a família residirá. É um início sumamente irônico, pois marca um <strong>auge</strong> da família e da firma Buddenbrook e o que vem a seguir será a precária tentativa de conservá-las nesse <strong>auge</strong>.</p>
<p>    Às vezes, haverá a ilusão de que o impulso comercial e familiar que marcou esse momento será até superado É o que ocorre quando Thomas Buddenbrook, neto do chefe da família, assume a firma. Mas o subtítulo é implacável na sua exatidão: <strong><em>Decadência de uma família</em>.  </strong>Logo Thomas perderá a energia que o impulsionava a passar por cima dos elementos “desonrosos” (o comportamento bizarro do irmão, Christian; os infelizes, quase burlescos, casamentos da irmã, Antonie, e da filha desta, Erika)  para manter os Buddenbrooks no topo da vida social e comercial de Lübeck, embora a própria cidade (um importante porto outrora) já esteja decadente.</p>
<p>     Thomas também contribui para que a solidez se desmanche: apaixona-se e casa-se com a exótica Gerda (um casamento dos mais estranhos, diga-se de passagem, e que configura um dos enigmas do livro), cuja paixão pela música a torna indiferente aos empreendimentos do marido. Essa paixão é herdada pelo único filho do casal, Hanno,que supostamente deveria continuar a obra do pai.</p>
<p>    Não é o que acontecerá, porém. Nesse sentido, há, em <strong><em>Os Buddenbrooks</em></strong>, uma das cenas mais extraordinárias e arrepiantes  da literatura: como se viu, Thomas é obcecado em continuar a obra e a tradição de seus antepassados. Um símbolo dessa continuidade é a Bíblia na qual são anotados todos os acontecimentos relevantes da família. Um dia, Hanno, ainda criança, vê a Bíblia onde está registrado seu nascimento e faz com uma pena de ouro <em>“uma ela e limpa linha dupla através da folha inteira”</em>. Interpelado pelo pai, furioso por causa de tal gesto, Hanno responde: <em>“Eu pensava&#8230; pensava&#8230; que não vinha mais nada”</em>. Temos, então, de forma aparentemente inocente, a negação do sentimento de sucessão, de continuidade, de uma geração passando a tocha para a seguinte.</p>
<p>    Thomas Buddenbrook é o centro do romance. Para ser franco, é o meu personagem favorito na literatura inteira. Consegue esse feito incrível: fazer com que nos interessemos pelo destino de uma firma burguesa da Alemanha oitocentista e por uma personalidade “careta”, ferrenhamente ligada aos valores mais reacionários e conservadores que possamos imaginar.</p>
<p>    Thomas é um personagem tão forte que não é de admirar que o interesse de <strong><em>Os Buddenbrooks</em></strong> decaia bastante após a sua morte prematura(tem-se ainda sessenta páginas onde Hanno ocupará o centro da narrativa até que ele mesmo morra). Thomas (o autor, não o personagem) escreveu muitos textos insuperáveis após essa sua obra-prima publicada aos 25 anos (ele morreu com 80). Todavia, nunca mais criou personagens tão memoráveis, embora tenha chegado perto, quanto Thomas Buddenbrook e sua irmã Antonie (também muito citada, e é uma das marcas da decadência,como senhora Permaneder, durante a narrativa). Mesmo quando lembramos de Hans Castorp, Settembrini, Mynherr Peepkorn (<em>A montanha mágica</em>), a senhora “conselheira” Kestner (<em>Carlota em Weimar</em>), Jacó e José (<em>José e seus irmãos</em>)ou Felix Krüll (<em>As confissões do impostor Felix Krüll</em>), não encontramos quem supere os inesquecíveis irmãos Buddenbrooks.</p>
<p>    Para se ver como Thomas (o personagem, não o autor) vive intensamente na memória do leitor, basta citar as seguintes palavras de Marguerite Yourcenar: <em>“&#8230;eu não penso nunca sem ficar emocionada em Thomas Buddenbrook, depois de uma vida convencional e desencorajada, descobrindo ao mesmo tempo em Schopenhauer o sentido do desespero e, talvez, a paz mais elevada”</em>. A autora de <em>Memórias de Adriano</em>, a qual escreveu um magnífico e fundamental ensaio sobre Mann (“Humanismo e Hermetismo em Thomas Mann”, em <em>Notas à margem do tempo</em>), refere-se à leitura que Thomas  (o personagem, não o autor), pouco antes de  morrer, faz de <em>O mundo como vontade e representação</em>, de Schopenhauer, o embasamento filosófico de <strong><em>Os Buddenbrooks</em></strong>. A leitura desse livro foi decisiva também para o jovem Thomas (o autor, não o personagem). Ele mesmo o afirmou: <em>“Só se lê assim uma vez na vida, nunca mais acontece de novo”</em>.</p>
<p><img class="alignnone size-full wp-image-724" title="mann" src="http://armonte.wordpress.com/files/2009/06/mann.jpg" alt="mann" width="220" height="226" /><img class="alignnone size-full wp-image-726" title="capa de os buddenbrooks" src="http://armonte.wordpress.com/files/2009/06/capa-de-os-buddenbrooks.jpg" alt="capa de os buddenbrooks" width="360" height="500" /></p>
<p>    É a filosofia de Schopenhauer que dá ao romance sua atmosfera de <strong>maya</strong>, o conceito budista  de que tudo é ilusório, mesmo o que parece mais sólido. E mais ainda, que tudo é impermanente, nada pode permanecer o mesmo sob pena de estagnar e morrer de uma forma pior que a morte. Justamente por tentar manter a <strong>representatividade</strong> de sua família, como um ator leva até o fim uma peça falhada no palco, é que Thomas prefigura um dos grandes males do século XX e do nosso: o estresse, aquele eterno cansaço, a sensação de se carregar um peso nas costas, de que a energia vital está sempre para falhar:</p>
<p><em>“..sentia-se vazio; não via nenhum plano animador, num trabalho interessante a que se pudesse entregar com prazer e satisfação. O seu impulso trabalhador, a incapacidade da sua cabeça para descansar, a sua atividade, que sempre diferia fundamentalmente da vontade de trabalho natural e durável dos seus antepassados, sendo coisa artificial, válvula dos seus nervos&#8230; todas essas coisas haviam recrudescido, tornando-se suplício e desperdiçando-se numa porção de ninharias (&#8230;) Faltava-lhe por completo um interesse sincero e fervoroso que o ocupasse; na sua alma reinava empobrecimento e ermo –ermo tão forte que, quase sem cessar, pesava sobre ele uma mágoa indeterminada; ligavam-se a isso, de modo inexorável, a obrigação íntima e a decisão tenaz de exibir-se as aparências.Este esforço ininterrupto conduzira-lhe a existência àquele ponto em que ela se tornava artificial, consciente e constrangida, fazendo com que, na presença de outras pessoas, cada palavra, cada gesto, a mais insignificante ação chegasse a ser um trabalho de ator, penoso e exaustivo”</em>.</p>
<p>    Não há possibilidade de comentar todos os aspectos importantes desse romance formidável (e formidavelmente traduzido por Herbert Caro) de 800 páginas. Ficam apenas indicações: a insuperável percepção do jovem Mann do processo de envelhecimento, entre melancólico e cômico, de toda uma geração, que vai sendo substituída, aos poucos, por outra, que certamente nenhum romance mostrou tão bem; e também o humor típico do maior dos autores já exercita-se brilhantemente nessa sua primeira obra (por isso, a senhora Permaneder é tão memorável).</p>
<p>    No mais, só se pode apelar para o repisado clichê: se não tivesse escrito mais nada, só com <strong><em>Os Buddenbrooks</em></strong> o grande escritor alemão já seria indispensável.  Considerando-se o que veio depois, é o maior elogio que ainda se pode fazer.</p>
<p><em>(resenha publicada em 29 de agosto de 2000)</em></p>
<p>                             <strong>A MONTANHA MÁGICA (1924)</strong></p>
<p> <img class="alignnone size-full wp-image-736" title="a montanha mágica" src="http://armonte.wordpress.com/files/2009/06/a-montanha-magica.jpg" alt="a montanha mágica" width="200" height="298" /></p>
<p>   Quando Thomas Mann escreveu <em>Sua Alteza Real </em> (1909), descobriu uma forma de <strong>realismo simbólico</strong> que lhe seria  útil para concretizar <strong><em>A montanha mágica</em></strong> (1924), sua maior realização, o maior romance do século XX.</p>
<p>    Por que chamar de simbólico o realismo de <strong><em>A montanha mágica</em></strong>? Porque, ao narrar os sete anos que o protagonista, o alemão Hans Castorp passa num sanatório para tuberculosos, nas altas montanhas suíças, o Berghof, este acaba por refletir a Europa anterior à guerra de 14. Tal decodificação simbólico-alegórica poderia parecer fácil e simples se não estivéssemos diante de um livro  <strong>total</strong>, daqueles que nem mesmo uma série de resenhas daria conta.</p>
<p>    Pertencendo a alta burguesia de Hamburgo, Hans Castorp, “um jovem singelo”, como alerta maliciosamente o narrador (e o leitor deste meu texto não pode imaginar quão malicioso e irônico é o narrador de <strong><em>A montanha mágica</em></strong>), veio ao sanatório Berghof para visitar o primo Joachim, e descobre-se enfermo também. Engenheiro naval, prestes a começar a trabalhar na profissão escolhida (está com 23 anos), acomoda-se sem problemas à “vida horizontal” do Berghof (todos permanecem deitados por boa parte do dia), um cotidiano regulado e regido por um horário minucioso.</p>
<p>    Um dos amigos de Hans durante sua permanência no “mágico”  Berghof, que parece impedir que as pessoas consigam partir, será o italiano Settembrini, paladino da razão iluminista. É ele que, preocupado pedagogicamente com o rapaz, adjetiva-o com um dos dois epítetos significativos e contraditórios que Hans receberá ao longo da história:  “filho enfermiço da vida” e “pândego”. É na oscilação entre esses dois epítetos que a narrativa será conduzida.</p>
<p>   Hans escolheu a profissão de engenheiro naval mais por causa do status do que por convicção. Obrigado a ficar no sanatório, não em razão de um desejo seu exteriorizado, mas sim por uma providencial enfermidade, ele não precisa assumir um papel no “mundo da atividade”, que fica adiado para o futuro, sem que ele se desonre. No fundo, ele tem uma enfermidade secreta: está ligado à sua classe social num sentido totalmente oposto ao que ela apresenta como ideologia (a produtividade) e da qual a profissão de engenheiro é um epítome; assim como Thomas Buddenbrook, ele se identifica com a alta burguesia no sentido mortuário, na sua tendência à petrificação, na sua resistência à mudanças, um desejo de estabilidade estagnada incompatível com o dinamismo da própria burguesia (tão admirado por Marx). No Berghof Hans encontra essa sua predisposição radicalizada na “vida horizontal” e inerte que ali se vive e à qual ele, como “singelo filho enfermiço da vida” se adaptará muito melhor que o primo rebelde (atraído pela vida militar), que teima em partir (e voltará moribundo).  Hans pode ficar indefinidamente na situação em que se encontrou num passeio de barco: entre o dia que morria e a noite que chegava, suspenso entre os dois.</p>
<p><img class="alignnone size-full wp-image-737" title="THOMAS MANN" src="http://armonte.wordpress.com/files/2009/06/thomas-mann.jpg" alt="THOMAS MANN" width="250" height="407" /></p>
<p>     Só que ele também está destinado a uma legítima <strong>educação sentimental</strong> no Berghof e a ela se entregará de modo pândego. Apesar das advertências pedagógicas de Settembrini, apesar da recusa de Joachim, “estamos aqui para ficar mais sadios e não mais sábios”, ele assiste aos debates filosóficos intermináveis e divertidos (porque <strong><em>A montanha mágica</em></strong> é também um dos romances mais divertidos da história da alta ficção) entre o libertário italiano e Naphta, um jesuíta aficcionado pelo totalitarismo e pelo terror instituído. Entrega-se a estudos que,da maneira como se imiscuem no tecido narrativo, abrem um caminho novo para o gênero, e lemos maravilhados as  investigações científicas de Hans a respeito da origem da existência e sobre o tempo.</p>
<p>    De fato, poucos livros revelaram tão bem na sua própria construção formal afora as inúmeras considerações do narrador, <em>o problema da passagem do tempo</em>. Assim, os primeiros dias de Hans no sanatório são narrados com minúcias extravagantes, enquanto que seus sete anos ali parecem se revestir de um clima de sonho e irrealidade, parecem não ter peso, como se fossem constituídos pela mesma atmosfera da sua célebre noite de amor com a exótica Clawdia Chauchat (que parece ser a personificação feminina de Pribislav Hippe, um companheiro de colégio que fascinou Hans, numa daquelas situações de ambivalência sexual tão prezadas e utilizadas por Mann), noite de amor cujo teor o leitor brasileiro que não é versado em francês (pois é a língua utilizada entre ambos nesse importantíssimo momento da narrativa) terá de adivinhar, uma vez que a Nova Fronteira não se deu ao trabalho de colocar (como fez o Círculo do Livro) uma tradução em notas de rodapé.  Após essa noite, nosso herói fica com o mais bizarro troféu amoroso já conquistado na literatura: a radiografia do pulmão da amada.</p>
<p>     Portanto, se a vida no Berghof no plano das formalidades sociais é “horizontal” e apropriada  a um filho enfermiço da vida, a um rapaz singelo e medíocre, no plano interior, da alquimia que acontece no interior de Hans Castorp (o qual ele também conhece por meio do raio X, noutro momento célebre), ela se verticaliza e o transforma num pândego, num aventureiro do corpo, do espírito, do coração e da mente.</p>
<p>     A fusão de minúcia realista com atmosfera irreal de sonho, ou seja, do dia que morre e da noite que nasce, é bem pertinente: sendo o sanatório a civilização européia em microcosmo, nada mais justo do que refletir a problemática aceleração do tempo que se acentua na existência humana “civilizada”, pois, como se percebe no livro e na vida, há uma dupla angústia do tempo. Por um lado, percebemos demais o tempo, medimo-lo, fazemos com que ele esteja onipresente, através dos mais variados instrumentos, de forma que sempre o temos no nosso campo de visão e ideologia do “real”; por outro lado, não prestamos suficiente atenção ao tempo, ele nos escapa, escoa-se, torna-se abstrato, irreal, e o perdemos.</p>
<p>(resenha publicada em  19 de dezembro de 2000)</p>
<p><strong>AS CABEÇAS TROCADAS (1940)</strong></p>
<p><strong> <img class="alignnone size-full wp-image-733" title="cabeças trocadas" src="http://armonte.wordpress.com/files/2009/06/cabecas-trocadas.jpg" alt="cabeças trocadas" width="119" height="180" /></strong></p>
<p>    Quem leu <em>Os Buddenbrooks, A montanha mágica, José &#38; seus irmãos </em> ou <em>Doutor Fausto</em> sabe como Thomas Mann seguiu à risca  a fórmula famosa de Guimarães Rosa, “faça pirâmides, não faça biscoitos”. Mas de vez em quando ele se dedicava à confecção de saborosos biscoitos, como é  o caso do “divertissement”, do “intermezzo” (para usar suas próprias palavras) <strong><em>As cabeças trocadas</em></strong> (1940). Inspirado pelo orientalista  Heinrich Zimmer (a dedicatória a ele sumiu inexplicavelmente na edição da Nova Fronteira), utiliza a Índia como cenário de uma fábula sobre a identidade, a partir de um triângulo amoroso.</p>
<p>    Shridaman e Nanda são dois jovens amigos que apresentam características opostas:  Shridaman é o brâmane espiritualizado e pouco atlético; Nanda é o belo trabalhador braça terra a terra. Shridaman apaixona-se por Sita, mas quem faz a corte por ele é Nanda. Ora, como Sita não conhece o futuro marido, a imagem que ela tem como referência é a de Nanda. Consumado o casamento, apesar do carinho e respeito que tem por Shridaman, é Nanda quem ela deseja, com quem sonha e fantasia.</p>
<p>    Durante uma viagem a três,  Shridaman, angustiado por causa da situação, se autodecapita no templo da deusa Kali. Desesperado ao ver a cena, Nanda segue o exemplo. Kali se compadece (ironicamente, é verdade) da situação de Sita e resolve ressuscitar  os dois autodegoladores, desde que ela reponha as cabeças nos devidos corpos. Sita, porém,  sem querer (ou querendo?) troca as cabeças. Assim, a espiritualizada cabeça de Shridaman ocupa o belo corpo de Nanda e vice-versa. Surge o dilema: quem é o verdadeiro esposo de Sita? Ela está grávida. Quem a engravidou? A cabeça ou o corpo? A personalidade ou o físico?</p>
<p>    Com essa complicada e grotesca situação, Mann constrói um dos seus textos mais leves, já exercitando brincadeiras com a expectativa do leitor, que mais tarde seriam utilizadas com perícia ainda maior no genial <em>O Eleito</em> (1951), uma de suas obras-primas.</p>
<p>    Há um verso de <em>Petrificada petrificante</em>, de Octavio Paz, que eu adoro, e que resume bem a essência do dilema Shridaman-Sita-Nanda: “A idéia fixa se embebeda do oposto”. O que impede o trio de encontrar uma solução é a insatisfação com o Mesmo e a eterna atração pelo Outro. Pois mesmo trocando as cabeças, as personalidades de Shridaman e Nanda se impõem aos corpo se operam uma gradativa modificação. Com o corpo do Outro sob a cabeça, ambos se tornam o Mesmo novamente:</p>
<p><em>“O corpo de Nanda, encimado pela veneranda cabeça do esposo, tornou-se na verdade outro, independente de qualquer </em><strong>maya</strong><em>, por assumir, sob a influência da cabeça e das leis da mesma, peculiaridades do cônjuge (&#8230;) Não era, portanto, de admirar, por mais milagrosa que nossa história possa parecer, que os braços de Nanda perdessem em breve muito do seu vigore definhassem lentamente, ao passo que o peito, estreitando-se, ficava menos rijo e na barriguinha depositava-se novamente alguma gordura. Em suma: o corpo de Shridaman assemelhava-se cada vez mais ao que tinha sido o do esposo&#8230; Somando tudo, o exuberante corpo do amigo, que na sua condição anterior fora o essencial, convertia-se num mero anexo, em mero acessório de uma cabeça, a cujos generosos impulsos bem cedo já não queria nem podia corresponder com a mesma perfeição paradisíaca, até que, por fim, apenas a secundava com certo enfado”</em>.</p>
<p>    Como se pode ver, mesmo num texto “menor”,Mann demonstra o mesmo virtuosismo que o tornou o mestre dos narradores de ficção, além de manifestar sua obsessão pelo problema da <strong>beleza</strong>, quer tenha a Índia como cenário ou Veneza. Herbert Caro, o excelente tradutor de tantos dos seus textos, dessa vez perde, em termos de resultado final, para uma esplêndida tradução publicada na década de 40 pela antiga Globo e realizada pela dupla Liane de Oliveira &#38; E. Carrera Guerra.</p>
<p>    No mais, há entre os diálogos de <strong><em>As cabeças trocadas</em> </strong> uma fala de Shridaman que “trai”, por assim dizer, a seriedade que se esconde nas “brincadeiras” de Mann sobre a identidade: <em>“&#8230;além da verdade e do conhecimento racionais, existe a intuição do coração humano, que sabe ler a escrita dos fenômenos não apenas no seu sentido primário e simplista, mas também no sentido secundário e mais elevado, deles se servindo para atingira contemplação do puro e espiritual.. É dado e concedido aos homens se servirem da realidade para vislumbrar a verdade. A linguagem forjou a palavra poesia para nomear essa dádiva”</em>.</p>
<p>(resenha publicada em 12 de setembro de 2000)<em> </em><em></em></p>
<p>                                  <strong><em>   </em>DOUTOR FAUSTO (1947)</strong>   </p>
<p> <img class="alignnone size-full wp-image-729" title="doutor fausto" src="http://armonte.wordpress.com/files/2009/06/doutor-fausto.jpg" alt="doutor fausto" width="180" height="180" /></p>
<p>     Em <em>O lobo da estepe</em> (1927), de Hermann Hesse, pode-se ler o seguinte: <em>“&#8230;essas fatais relações com a música eram o destino de toda a intelectualidade alemã (&#8230;) uma hegemonia da música, como não se conheceu em nenhum outro povo. Nós, os intelectuais, sonhamos  todos  com uma linguagem sem palavras, que possa exprimir o inexprimível, que possa representar o irrepresentável. Em vez de tocar seu instrumento da forma mais fiel e honesta possível, o intelectual alemão está sempre em luta com a palavra e fazendo a corte à música”</em>.</p>
<p>     Em <strong><em>Doutor Fausto</em></strong>, talvez o maior entre os romances do século XX (junto com <em>A montanha mágica</em>), as palavras de Hesse citadas acima são lugubremente dramatizadas, tanto no que concerne a Adrian Leverkühn, o protagonista, um compositor que faz pacto com o Diabo para desenvolver a genialidade inata (e que sempre trilhou caminhos perigosos), quanto no que concerne à narrativa, que tenta se apropriar da linguagem musical de uma maneira quase asfixiante, tornando o livro uma experiência difícil, insuportável para muitos.</p>
<p>    Para o jovem Adrian, antes do pacto, <em>“a música é ambigüidade organizada como sistema”</em>. Para Serenus Zeitblom, o narrador (amigo do músico pactário desde a infância), <em>“a música pertence a um mundo místico, por cuja fidedignidade incondicional em matéria de razão ou do valor humano eu não gostaria propriamente  de garantir”</em>.</p>
<p>    Zeitblom tenta manter a tocha do humanismo e da razão em meio ao mundo demoníaco criado pelo Nazismo. Escrevendo a biografia de Adrian, arrasta a narrativa para o universo da ambigüidade. Tudo é o que é. E mais alguma coisa, às vezes o seu contrário. A experiência do prazer sexual traz a doença mortal que levará à loucura e à morte (a “apropriação” da alma de Adrian começa quando contrai sífilis de uma prostituta). O vanguardismo musical (o estilo musical desenvolvido no livro é um espelho da técnica dodecafônica de Arnold Schönberg, que revolucionou a música clássica) mergulha no arcaico, no primitivo. O Diabo aparece como um rufião vulgar e discute como um teólogo.  O pacto é concretizado na Itália que foi berço do humanismo clássico e da Renascença. No plano mais corriqueiro, Adrian envia Rudi Schwerdtfeger, o qual foi seu amante, na missão de fazer a corte a uma mulher por ele.</p>
<p>    E há a ambigüidade do próprio romance: ele é realmente uma narrativa na qual se conta uma história terrivelmente dramática, que pode ser uma alegoria da Alemanha desde as raízes luteranas presentes na mentalidade germânica até a loucura nazista, ápice de um processo inerente a essa mesma mentalidade, ou é uma vasta (para muitos, aborrecida, interminável) enciclopédia disfarçada, em que se discute teologia, ética, física, astronomia, biologia, sociologia, economia, teoria musical?</p>
<p>    Desde o começo, Mann povoa seu texto com uma desconfortável atmosfera híbrida, com a discussão de certas formas intrigantes como as “flores criadas pelo gelo” e a flora de excrescências inorgânicas desenvolvidas pelo pai de Adrian, formas heliotrópicas que arremedam a vida orgânica. A impressão que se tem é que o restante da narrativa (das 700 páginas, com a tradução impecável de Herbert Caro) é o desdobramento dessas fantasmagorias que desafiam as fronteiras entre os reinos animal, vegetal e mineral. E essa mesma “contaminação” ou esse mesmo “simulacro” vão fornecer a base para um dos grandes temas de <strong><em>Doutor Fausto</em></strong>: o problema da <strong>paródia</strong> (pela qual Adrian demonstra predileção). A função da arte esgotou-se e ela, na era contemporânea, não é apenas(e isso nos melhores casos) recombinação paródica das formas passadas? A tragédia do pacto com o Diabo não se tornou uma espécie de melodrama? Curiosamente, o filho de Mann, Klaus, escreveu um romance que utilizou igualmente a aproximação paródico-alegórica com o Diabo e o advento do Nazismo: <em>Mephisto</em>, cuja famosa adaptação cinematográfica lamentavelmente deixava passa em branco na tela o tom de zombaria irônica do texto original, sucumbindo na “pesadez” solene e melodramática que muitos vêem no próprio texto de Mann, o pai. E realmente, <strong><em>Doutor Fausto</em></strong> também parece, a princípio, arrastar-se nessa mesma “pesadez”  solene-melodramática. É incrível como Mann vai libertando o romance dessa armadilha e deixando-o, senão leve (o que é impossível,com um tema desses), cada vez mais ágil, dinâmico, cheio de soluções surpreendentes (Clarissa e Inês, irmãs que são as personagens femininas mais importantes, realizam atos extremos: uma suicida-se; a outra assassina Rudi Schwerdtfeger). Artimanhas de mestre.</p>
<p>    Agora: que ironia cruel a de Thomas Mann fazer com que a danação de Adrian e sua repercussão no círculo de relações dele espelhem episódios da biografia da sua própria família. Já acontecera tal espelhamento biográfico em <em>Os Buddenbrooks</em>, só que dessa vez ele foi além da narração da decadência: lançou-os –só com passagem de ida—no Inferno. Grande escritor (o maior), mas péssimo (por que não dizer perverso) parente. Não é à toa que o filho Klaus tenha se suicidado.</p>
<p><em>(resenha publicada em 5 de setembro de 2000)</em>                   </p>
<p><strong>AS CONFISSÕES DO IMPOSTOR FELIX KRÜLL (1954)</strong></p>
<p><img class="alignnone size-full wp-image-720" title="felix krull" src="http://armonte.wordpress.com/files/2009/06/felix-krull.jpg" alt="felix krull" width="200" height="300" /></p>
<p>Em meados dos anos 50, Patricia Highsmith escreveu <em>O talentoso mr</em>. <em>Ripley,</em> no qual mostrava como o protagonista se apropriava da identidade do homem que invejava após assassiná-lo. Na verdade, Ripley sentia-se como se, a partir daí, começasse efetivamente a existir (antes, sempre se sentia um “nada”). Não deixa de ser curioso que, mais ou menos na mesma época, Thomas Mann tenha lançado o primeiro volume do seu <strong><em>Confissões do</em></strong> <strong><em>impostor Felix Krüll</em></strong>, em que se narra também um processo de apropriação da identidade alheia. Com uma diferença fundamental: há o consentimento do Outro. E mais ainda: se Ripley é sombrio, Felix Krüll faz jus ao seu prenome. Pelo menos, é o que afirma e reafirma várias vezes. No entanto, quanto à troca de identidade não há dúvida:</p>
<p>“Não, a mudança e renovação do meu eu usado, despir o velho Adão e entrar num outro, era isso, na verdade, que me dava plenitude e felicidade. Percebi que a troca de existências não produz apenas uma deliciosa renovação, mas também certa obliteração, no sentido de que todas as recordações da minha vida anterior haviam sido exiladas de minha alma&#8230; Minhas recordações! Não era prejuízo nenhum já não terem de ser minhas”.  </p>
<p>     Já na adolescência, Felix gostava de se fantasiar (servia de modelo para o padrinho, o pintor Schimmelpreester) e detestava voltar ao ramerrão diário:</p>
<p> “Ah, eram horas maravilhosas! Mas quando, acabada a brincadeira, eu vestia novamente meus trajes cotidianos, insípidos e insignificantes, dominava-me uma incontrolável tristeza, uma nostalgia, uma sensação de tédio indescritível e infinito”.</p>
<p>      Entre uma e outra citação há todo mundo de aventuras e incidentes engraçados. <strong><em>Confissões do impostor Felix Krüll</em></strong> é o que se chama de <strong>romance picaresco</strong>, isto é, mostra de forma antes cômica que séria como um personagem ascende na escala social. Nele, fica claro que, no fundo, Thomas Mann (que morreu um ano depois do lançamento do livro, em 1955, deixando o seu derradeiro romance incompleto) era tanto um anarquista quanto um humorista, apesar de ter mantido uma aparência de decoro burguês nas obras anteriores. O livro permeou toda a sua carreira. Começou a ser escrito mais ou menos na época de <em>Morte em Veneza</em> (1912), teve uma parte publicada anos depois, em 1923, e segundo Nigel Hamilton (em <em>Os irmãos Mann</em>) quando o grande escritor alemão o retomou, no fim da vida, continuou a escrever de onde tinha parado no manuscrito, como se não tivesse havido nenhuma modificação interna ou estilística no intervalo (claro que isso não é possível, mas John Ford, o maior dos cineastas clássicos, já nos alertou: quando a lenda é mais forte do que a verdade, imprima-se a lenda). Resumindo ao extremo, o romance conta como, no final do século XIX, após a falência e suicídio do pai, a família de Felix se dispersa. Ele vai para Paris trabalhar como criado de hotel, além de aperfeiçoar sua arte como ladrão e trapaceiro. E um grande sedutor, pois é muito belo e a narrativa mostrará pretendentes femininos e masculinos ao seu corpo. Entre os freqüentadores habituais do hotel está o marquês de Venosta. Ele mantém uma ligação com uma atriz e os pais querem obrigá-lo a fazer uma viagem pelo mundo para afastá-lo dela. É ele quem propõe a Felix a troca de identidades já referida. Quando ela se efetiva, o primeiro passo do “marquês” é Lisboa (Mann, ao descrevê-la, parece ter misturado Portugal e Espanha, numa confusão geográfica que espanta seus críticos, em se pensando no seu meticuloso apego documental, mas ele parece ter se dado total liberdade de trabalhar num terreno quase onírico em algumas das suas obras finais). Lá, ele se envolve com a esposa e a filha de um eminente cientista, o professor Kuckuck, a quem ele conhecera no trem para a capital portuguesa (uma passagem que retoma o clima e o tom narrativo de <em>A montanha mágica</em>, tanto que, em alguns momentos, temos a impressão de que Felix se metamorfoseou não no marquês de Venosta, e sim em Hans Castorp, o herói daquele que é o meu livro predileto de Mann e de todos que já li). E é em Lisboa, mais exatamente nos braços da sra. Kuckuck, que a narrativa se interrompe&#8230; Assim como em <em>Retrato de uma senhora</em>, de Henry James, esse desfecho truncado não chega a ser decepcionante. A história do simpático e sedutor trapaceiro tende ao infinito e provavelmente Mann (que tinha particular estima por ela) jamais a terminaria mesmo. Não deixa de ser pertinente que se interrompa justamente no momento em que a formidável matrona acolhe nos braços o jovem “marquês”, quando se pensa que o autor supremo para Mann era Goethe Felix Krüll “termina” (uma palavra extremamente imprópria neste caso) sua história envolto pelo <strong>eterno feminino</strong> consagrado por <em>Fausto</em>, a suprema obra goethiana. De fato, a própria troca entre Krüll e Venosta é meio fáustica, enquanto que a “troca”, por assim dizer, entre Ripley e Dickie Greenleaf era mais dostoievskiana, carregada de crime e culpa. Contudo, a grande arte, a suprema ironia de <em><strong>Confissões do impostor Felix Krüll</strong></em> está no exercício da narrativa em primeira pessoa. Em nenhum dos outros grandes romances de Mann o leitor encontrará a primeira pessoa.Que ele o faça numa narrativa em que justamente o narrador é um farsante, um trapaceiro, alguém que usurpa a identidade alheia e foge da sua própria, é a prova de um senso de humor superior, de alguém que sabia tudo sobre o ato de escrever ficção. Alguém que terminou sua obra assim como começou: como o maior de todos.</p>
<p>(<em>resenha publicada em 27 de junho de 2000</em>)</p>
</div>]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[Amor]]></title>
<link>http://lacasadecitas.wordpress.com/2009/06/18/amor-2/</link>
<pubDate>Thu, 18 Jun 2009 20:12:47 +0000</pubDate>
<dc:creator>lacasadecitas</dc:creator>
<guid>http://lacasadecitas.wordpress.com/2009/06/18/amor-2/</guid>
<description><![CDATA[&#8220;Dejar de ser amada es convertirse en invisible. Tú ya no te das cuenta de que poseo un cuerpo]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<div class='snap_preview'><blockquote><p>&#8220;Dejar de ser amada es convertirse en invisible. Tú ya no te das cuenta de que poseo un cuerpo.&#8221;</p></blockquote>
<p style="text-align:right;"><a href="http://www.taringa.net/posts/arte/34346/Marguerite-Yourcenar---Fuegos.html" target="_blank"><strong>Marguerite Yourcenar. Fuegos</strong></a></p>
</div>]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[Memorie di Adriano- brevi istruzioni per l'uso]]></title>
<link>http://ilmestieredileggere.wordpress.com/2009/06/17/memorie-di-adriano-brevissime-sitruzioni-per-luso/</link>
<pubDate>Wed, 17 Jun 2009 17:24:55 +0000</pubDate>
<dc:creator>filcusum</dc:creator>
<guid>http://ilmestieredileggere.wordpress.com/2009/06/17/memorie-di-adriano-brevissime-sitruzioni-per-luso/</guid>
<description><![CDATA[&#8220;Quando prendo in esame la mia vita, mi spaventa di trovarla informe. L&#8217;esistenza degli ]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<div class='snap_preview'><blockquote>
<p style="text-align:justify;"><strong><img class="aligncenter size-full wp-image-526" title="yourcenar" src="http://ilmestieredileggere.wordpress.com/files/2009/06/yourcenar.jpg" alt="yourcenar" width="352" height="450" /></strong></p>
<p style="text-align:justify;"><strong>&#8220;Quando prendo in esame la mia vita, mi spaventa di trovarla informe. </strong></p>
<p style="text-align:justify;"><strong>L&#8217;esistenza degli eroi, quella che ci raccontano, è semplice: va diritta al suo scopo come una freccia. </strong></p>
<p style="text-align:justify;"><strong>E gli uomini, per lo più, si compiacciono di riassumere la propria esistenza in una formula- talvolta un&#8217;ostentazione, talvolta una lamentela, quasi sempre una recriminazione; la memoria compiacente compone loro un&#8217;esistenza chiara, spiegabile. </strong></p>
<p style="text-align:justify;"><strong>La mia vita ha contorni meno netti, la definisce con maggiore esattezza proprio quello che non sono stato&#8221;</strong></p>
<p style="text-align:justify;">( &#8220;Le memorie di Adriano-  Marguerite Yourcenar&#8221;)</p>
</blockquote>
<p style="text-align:justify;">Ci sono libri che è impossibile leggere con velocità, lasciandosi abbindolare dalla loro trama ed estraneandosi completamante da quello che ci circonda. <strong></strong></p>
<p style="text-align:justify;"><strong>&#8220;L&#8217;isola del tesoro&#8221;</strong> si può leggere in questo modo: entri in un mondo lontanissimo dal tuo e vorresti rimanerci fino alla fine della storia, senza farti distrarre dalla banalità sconfortante delle vicende di tutti i giorni.</p>
<p style="text-align:justify;">Ma per altri libri non è così.</p>
<p style="text-align:justify;">E&#8217; il caso de &#8220;<strong> Le memorie  di Adriano&#8221;</strong>.</p>
<p style="text-align:justify;">E&#8217; un libro talmente profondo e ricco di stimoli da richiedere alcune accortezze.</p>
<p style="text-align:justify;">Non si può affrontare che <strong>a piccole dosi,</strong> perchè quasi ogni frase richiede un supplemento di riflessione personale prima di essere assimilata.</p>
<p style="text-align:justify;">Va  letto avendo a disposizione <strong>una matita,</strong> per sottolineare i passi più importanti, per avere poi il piacere di riaprirlo casualmente e rileggerli.</p>
<p style="text-align:right;"><strong>FILIPPO CUSUMANO</strong></p>
</div>]]></content:encoded>
</item>

</channel>
</rss>
