Barang promosi sangat bervariasi. Salah satu yang bisa digunakan adalah barang promosi berbentuk marsupilami ini. Bentuknya yang lucu dan menarik sangat cocok untuk dijadikan sebagai sarana promosi bagi perusahaan. Dengan diberi label nama dan logo perusahaan, maka lengkaplah boneka ini sebagai barang promosi boneka untuk perusahaan Anda. Jika Anda ingin barang promosi yang bagus seperti boneka marsupilami ini, maka segeralah pesan boneka imut ini.

Hubungi: Denny (081519273975)
denny_nugroho@yahoo.com

Barang promosi sangat bervariasi. Salah satu yang bisa digunakan adalah barang promosi berbentuk marsupilami ini. Bentuknya yang lucu dan menarik sangat cocok untuk dijadikan sebagai sarana promosi bagi perusahaan. Dengan diberi label nama dan logo perusahaan, maka lengkaplah boneka ini sebagai barang promosi boneka untuk perusahaan Anda. Jika Anda ingin barang promosi yang bagus seperti boneka marsupilami ini, maka segeralah pesan boneka imut ini.

Hubungi: Denny (081519273975)
denny_nugroho@yahoo.com

Efectivamente, por primera vez un evento de la red social tuenti me ha gustado de modo que os dejo aquí varias intros de las series que solía ver de pequeña y que seguro que coinciden con muchos que tengan mi edad.

Mr. Bogus

En inglés se llama Full House y en España no se si era la familia crece o cosas de casa

L’AUTOBÚS MÀGIC!!!! Ayy esta me encantaba, pero en valenciano no esta

La banda del patio!!!

Dinosaurios ^^

Pepper Ann pepiii!!!

Doraemon!! xe tu i en valencià!! que molaba més

Arthur!

Los Rugrats como me gustaba esta serie!

Marsupilami!

Montana, que yo no recordaba que se llamase así pero me recordaba a Indiana Jones xD

CARMEN SAN DIEGO!!!! Dioss!! tenía hasta el juego xD

INSPECTOR GADGET!!!

Y EL MÁS MÍTICO!! LA PAJARERIA DE TRANSILVANIA!!!!

Que recuerdos, me da lástima porque muchos no están en valencià que era como las veíamos, pero bueno menos da una piedra.

Espero que os gusten.

cover "Le Trombone Illustré" van Dupuis

Een aankoop voor mijn stripcollectie een paar weken geleden, was die van Le Trombone Illustré. Er hangt een hele historie aan dit lijvige boek (het is groter dan een A4 en zeer dik, ruim 270 pagina’s).

Het boek is een heruitgave van een boek uit 1980 dat tegenwoordig onvindbaar en heel duur is. Een verbeterde versie weliswaar, want naar aanleiding van de dood van Yvan Delporte en het tegelijk verschijnen van een biografie rond deze man, is er een heel stuk bijgevoegd.

Maar laat ons beginnen bij het begin. In 1977 verscheen in het weekblad Spirou (niet in Robbedoes, de Nederlandstalige versie ervan!) een soort bijlage. De weken voor het effectieve verschijnen werd in het weekblad al aangekondigd dat er mensen bezig zijn ’s nachts de installaties te gebruiken. Het wordt duidelijk dat het gaat over een illegaal tijdschrift, dat clandestien bij het weekblad wordt gevoegd. Natuurlijk is dat in het echt niet zo, de bijlage was gepland, maar voor de lezers had het zo wel een leuk kantje. De bijlage promootte zichzelf ook steevast als clandestien of als piraatuitgave (later). Het idee kwam van Yvan Delporte en André Franquin. Delporte was lang hoofdredacteur van Robbedoes/Spirou, maar was dat in 1977 niet meer. De opzet was om met Le Trombone Illustré een nieuwe weg in te slaan, zowel op grafisch als verhaaltechnisch gebied. Wel, die bijlagen zijn gebundeld in dit boek.

cover "Le Trombone Illustré" van Marsu

Hoewel dat verhaal over ‘n illegale uitgave overdreven was, is het wel zo dat de Trombone los stond van Spirou. De tekenaars die eraan meewerkten, waren vaak niet verbonden aan het tijdschrift en werden ook los daarvan betaald. Sommige kwamen zelfs van de concurrentie, maar met een grote gedrevenheid. Volgend Delporte was de vraag om eraan mee te werken erg groot. Sommigen gingen zelfs akkoord met een lager loon dan ze gewoon waren, al was dat loon ook wel mooi.

Inhoudelijk dan? Eigenlijk valt daar veel over te vertellen. Elke week was er wel iets nieuw. Heel veel tekenaars hebben eraan meegewerkt, maar velen slechts kort of met tussenpozen tussen 2 stukken. Redelijk vaste waarden, waren o.a. Roba, Peyo, Franquin (uiteraard), Gotlib, Degotte, Jannin, Sirius… De verhalen zelf zijn grappig, ontroerend of spannend, sommige duurden meerdere weken, sommige niet. Er zijn ook heel veel rubrieken. Verhaaltjes over een ruimtewezen dat onze aarde ziet en veel dingen niet snapt (geld, gokken op paarden, de politie) en ons doen nadenken over onze wereld. Een ander stukje sciencefiction was elke week aanwezig. Ook een stukje commentaar over de fictieve makers van het blad, die zogezegd onder het grote weekblad leefden. Vaak werd daarin een bepaalde tekenaar aangeprezen, omdat die voor de eerste keer in de bijlage verscheen. Daarnaast was er ook vaak een stukje van fictieve Nana, die over feministische onderwerpen schreef. Maar er waren ook veel stukjes die maar enkele keren verschenen, zoals een puzzel.

Ook speciaal aan de hele bijlage, is dat het elke week een andere titeltekening en “aftiteling” had. Dat laatste was achteraan een kolommetje waar wat praktische info staat rond de uitgever, daar werd de draak mee gestoken. De titel zelf, vooraan dus, was elke week een hoogstaand stukje grafische kunst, meestal van Franquin. Het bevatte telkens de titel van de bijlage en daar werd dan mee gespeeld. In de eerste O woont een oude man, bijvoorbeeld. De letter é van “illustré” is ook een weerkerend item: Franquin vond het accent zo lelijk dat hij het verving door al wat maar kon. Een rotte banaan, de staart van de Marsupilami, een zelf uitgevonden vogel… Daarnaast was er ook een roker die steeds zieker wordt en uiteindelijk ook doodgaat. Er is een soort spelletje van een kindje dat ook elke week een variant krijgt, de trombonespeler krijgt een relatie, er is ook een plant die constant groeit, een zeldzame vogel met commentaar enz. De meest tot de verbeelding sprekende figuur, was misschien wel een bisschop. Die deed de gekste dingen met zijn staf. Elke keer iets nieuw en verrassend, maar vaak een vervolg van de voorgaande week. Ook was er destijds een Franse wet die leenwoorden uit het Engels verbood, daar werd ook mee gelachen.

Die titels zijn overigens ook gebundeld bij Marsu Productions in een boek met dezelfde naam (zie tweede afbeelding). Enkel de titelbladen van Franquin zijn daarin opgenomen, maar de meeste waren dan ook van hem. Het boek bevat commentaar van Delporte, waardoor je het andere boek véél beter begrijpt. Hij legt de hele geschiedenis uit en het is soms echt wel wat…

Helaas voor deze wonderlijke bijlage, die inderdaad vernieuwing bracht en zeer moeilijke thema’s niet uit de weg ging, was zijn leven maar van korte duur. De uitgever kreeg ‘n klacht, desondanks de hoge kwaliteit van de bijlage. Iemand zou z’n abonnement opzeggen. Na 30 bijlagen besloot de uitgever, Dupuis, niet meer te investeren in dit magazine. Dat er ook tekenaars van andere bladen aan de slag gingen in deze bijlage, was mijnheer Dupuis ook een doorn in het oog.

Het is onvoorstelbaar wat Le Trombone Illustré heeft betekend voor heel wat tekenaars die hier hun debuut maakten. Bekende mensen zijn het geworden. Deze clandestiene bijlage is van bijzonder groot belang gebleken. Na het opdoeken kreeg het een mythische status. Het werd vaak gekopieerd, maar het sloeg nooit meer aan. Alleen Fluide Glacial is hiervan eigenlijk de enige waardige opvolger.

Ook Franquin heeft aan de Trombone veel te danken, al is het niet zijn bekendste werk geworden. Zwartkijken zag hier namelijk het levenslicht. Ook zijn bekende monsters trouwens. Daar was het mij nog het meest om te doen. Verzamelaar ben je of ben je niet hé.

Ik kan het boek absoluut aanraden, al is het alleen in het Frans verkrijgbaar. Helaas moeilijk Frans. Er staan soms wel taalgrapjes in en die heb ik niet verstaan. Voor de rest heb ik veel Frans bijgeleerd en daar ben ik blij om. Een woordenboek is handig. Wat ik ook heb gedaan en een goede tip kan zijn: lees absoluut ook het boek van Marsu Productions. Per aflevering heeft Delporte een stuk geschreven in dat boekje. Dat lezen voor je de bijhorende bijlage leest in het dikke boek, is wel fijn. Je leert er zo de achtergrond echt van kennen. Gouden raad! Het zijn beiden prima boeken.

Le Trombone Illustré

Richtprijs: € 70,-

Uitgeverij: Dupuis

Le Trombone Illustré

Richtprijs: € 29,-

Uitgeverij: Marsu Productions

A única aparição registada até hoje d’O Monstro e d’O Diligente teve o prazer de ver escrita uma review acerca desse acontecimento. Para ler e reler.

Obrigado Jorge.

Aqui.

Le Marsupilami

Cover 'Chiquito Paradiso'

De meeste striptekenaars opteren ervoor om hun stripreeksen te laten stoppen na hun dood. Grootmeester André Franquin koos hier ook voor bij zijn reeks Guust (Flater), maar voor zijn andere reeks, Marsupilami, had hij al jaren een opvolger. Luc Collin, Batem, tekent de reeks al van album 1, toen nog met strenge supervisie van Franquin. Het mag gezegd: grafisch gezien benadert Batem zeer duidelijk Franquins tekenstijl. Wat van de verhaallijnen niet gezegd kan worden…

Album 22 uit de reeks, Chiquito Paradiso, is het derde album op rij over natuurbehoud. Het album is dan ook gedrukt op FSC-hout, wat grosso modo betekent dat het uit duurzaam beheerde bossen komt. Natuurbehoud was ook een van Franquins favoriete items, dus wat dat betreft kan dat allemaal tellen. In tegenstelling tot de twee voorgaande verhalen is Chiquito Paradiso lichtjes minder kinderachtig. Geen rode monsters meer, wel tal van dieren uit het Amazonegebied, de habitat van de Marsupilami en zijn vrouw en drie kindjes. Veel dieren zelfs, want Chiquito Paradio is een dierentuin, in Chiquito, de hoofdstad van Palombië (Zuid-Amerika). De eigenares, Miss Devort, wil koste wat het kost alle dieren uit het Amazonegebied in haar zoo onder het mom van dierenbescherming. Een façade, want in feite is haar bedrijf er alleen maar op uit om de jungle om te vormen tot landbouwgebied. Puur economisch winstbejag. Zo verdient Miss Devort dubbel: als uitbaatster van een zoo rond ernstig bedreigde soorten en als eigenares van grote lappen landbouwgrond.

Miss Devort wil van haar dierentuin absoluut de beste in zijn soort maken. Daarvoor mist ze wel één dier: de Marsupilami. Het vrouwtje en de kinderen laten zich al gemakkelijk vangen, maar het mannetje staat zijn… euh… mannetje. De jagers van Devort krijgen er hevig van langs, wat de Chahuta-indianen niet ontgaat. Zij zien de Marsupilami als hun grote god en willen hun goden dan ook maar wat graag terug in hun nabijheid. Twee van hun mannen, een oude tovenaar en een indiaan die de taal van de stad goed kent, trekken er met de Marsupilami op uit, naar Chiquito. Met de nodige tegenslagen bereiken ze de zoo, maar eigenlijk was de tussenkomst van de indianen niet eens nodig: een indiaan die voor de zoo werkt, beslist de dieren op eigen houtje vrij te laten, nadat hij zag hoe erg ze leden in gevangenschap. Gesteund door de oerkracht van de Marsupilami krijgen ze het voor elkaar op alle dieren te bevrijden. Ze lopen met z’n allen terug naar de jungle, waar ze thuishoren…

Dit vierde verhaal van scenarist Stephan Colman is zeker het beste van die vier. De indianen in het verhaal zijn bijzonder komisch. De oude tovenaar tovert er op los, maar niets ongeloofwaardigs: al zijn toverkunstjes leveren alleen indirect voordeel op. Geen hokus pokus. Bovendien bevat het verhaaltje een leuke knipoog naar Franquins oeuvre: een agent die wel de Zuid-Amerikaanse neef van Vondelaar (Guust Flater) lijkt. Running gags (die opflakkeren doorheen heel het verhaal) en korte fratsen (waaronder die van de tovenaar en de hilarische gevolgen van zijn kunstjes) geven het verhaal een fijne toets.

Puik album, eindelijk slaagt Colman er in een verhaaltje te maken dat niet verveelt halfweg het album, alleen de vervelende educatieve noten zijn er hier en daar echt te veel aan. Of Franquin achter het verhaal zou staan, is koffiedik kijken, maar het is er een met inhoud rond biodiversiteit en ontbossing, heel actueel dus. Een groot minpunt aan dit verhaal, net als aan vele vorige, is dat de Marsupilami hier maar een tweederangsrolletje krijgt toebedeeld. Zijn familie wordt gevangen genomen en dat vormt de aanzet, maar voor de rest speelt de Marsupilami enkel een rol als woedend beest dat alles en iedereen knock-out slaat. Spijtig, maar de indianen blijven wel grappig om te volgen natuurlijk. Toch de moeite.

Uitgever: Marsu Productions S.A.M.

Prijs: 5,25 euro

Fan zijn van iets, het doet wat met een mens. Meer dan 10 jaar geleden intussen werd ik een beetje “verliefd” op de Marsupilami, het stripfiguurtje gecreëerd door de grote André Franquin. Ik kende het fictieve dier al lang, maar op een dag waarop ik album 1 van de reeks (De staart van de Marsupilami) nog eens las, begon ik het figuurtje grondig te bestuderen. Het zat zo goed in elkaar. Simpel en toch geraffineerd. Vanaf die dag ben ik meer beginnen zoeken. Meer Marsupilami, op den duur meer Franquin. Kuifje las ik al heel graag en dat ben ik dan ook maar gaan verzamelen. Ook Peyo trok mijn aandacht. Roba ook (Bollie en Billie). En zo volgden er nog wel wat. Maar Franquin blijft de echte start. Na meer dan 10 jaar heb ik dan ook al heel wat in mijn bezit van en over Franquin. Geen handtekening, helaas.

Sinds kort neem ik me ook voor minder afgeleide producten te kopen. Speelgoed, beeldjes, dozen en zo, het interesseert me niet echt meer (het is welkom, maar ik ga me er niet langer blauw aan betalen). Ik ga voor de kunst alleen. Speciale albums met onuitgegeven materiaal bijvoorbeeld. Oude versies van albums, deels of helemaal hertekend later. Zo’n dingen. Van Hergé of Peyo lukt dat vast al niet meer: zij hebben zo’n hoop platen (voor merchandising bijvoorbeeld) gemaakt dat het utopisch is om het allemaal te hebben. Van Franquin ligt dat toch wat anders, gelukkig. Hij heeft heel wat platen gemaakt, maar ze zijn steeds beter gebundeld. Van de Smurfen heb je zo’n 100-tal reeksen, niet handig dus. Van Hergé wordt het archief sterk gecontroleerd door de Stichting Hergé, al dan niet volgens Hergés testament. Kuifjes op overschot, maar weinig bundelingen van ander materiaal. Franquins archief wordt dus wel goed beheerd. Zijn ervers, uitgeverijen Marsu Productions en Dupuis, bundelen alles. Steeds meer.

Het weinige overblijvende materiaal staat in tal van andere, steeds zeldzamere boeken. Duurder ook dus. Maar deze weblogger verzamelt gretig verder. Zo kocht ik 2 weken geleden nog Les mémoires de Spirou (door Thierry Martens en Jean-Paul Tibéri, afbeelding boven), een ode aan onder andere de Robbedoes van Franquin. Zeldzame prentjes, daar ging het me om. Ze staan er ook in. Net als een bibliografie van alle Robbedoesverhalen, van al zijn tekenaars tot 1989. En daarmee gebeurde het: een grote onaangename verrassing! Bij de lijst van Franquin stonden enkele verhalen waarvan ik zelfs het bestaan niet afwist! Een kleine research op Google leverde me al snel resultaat: enkele van de platen zijn in slechte kwaliteit online te vinden, maar zeker niet allemaal. De zeldzaamheid lijkt zelfs mythische proporties aan te nemen. Een Sinterklaasverhaaltje bijvoorbeeld. Jaren geleden verscheen er een uitvoerige bundeling van àlles van Franquin, maar zelfs daar staat die ene plaat helemaal niet in. Franquin was er tegen. Als jonge verzamelaar pets je jezelf dan even tegen het hoofd: waarom ben ik niet vroeger geboren? Kon ik het nog lezen in het tijdschrift Robbedoes zelf! Helaas dus…

Maar zoals gezegd: uitgeverij Dupuis, eigenaar van het Robbedoesimperium, bundelt het werk van Franquin uitvoerig. Zo heeft ze een integrale reeks van Franquins Robbedoes en Kwabbernoot, de zogenaamde “intégrale“. Deel 1 tot en met 7 zijn intussen verschenen, deel 8 komt er nog aan. Op internet vond ik dan dat deel 1, Les débuts d’un dessinateur, veel van de verloren gewaande platen bevat, waaronder het Sinterklaasverhaaltje. Joepie! Nu Franquin dood is, heeft de uitgever al wat meer vrij spel gelukkig. Kopen die handel, dacht ik. Ik rijd met fietsgewijs naar mijn favoriete striphandel en moet daar horen dat deel 1 (zie foto 2) niet meer verkrijgbaar is en het ook niet meer wordt. Deel 6 (foto 3), Inventions maléfiques, dat ook een zeldzaamheid bevat, lag er nog wel te wachten op mij. Teleurgesteld door het gemiste boek verliet ik de winkel. Wééral te laat. Nochtans zijn de boeken niet zo oud. In Brussel misschien? In het Belgisch centrum voor het beeldverhaal (“het stripmuseum”) vind je wel vaker recente dingen die nergens anders nog te krijgen zijn. Maar ja, naar Brussel gaan is ook weer een treinrit van 2 uur. Geen tijd voor nu. En gezien de beperkte oplage van het boek is wachten ook uitgesloten. Dus zoeken op internet…

Op eBay? Dan betaal ik me vast weer eens blauw, maar het kan goed zijn dat er weinig anders op zit. Dan toch liever Brussel. Maar er zijn ook online boekenwinkels. Proxis of Fnac bijvoorbeeld. Fnac is niet zo denderend als het over strips gaat. Proxis wel, maar die site bevat helaas al eens fouten. Boeken die niet meer verkrijgbaar zijn, staan soms toch genoteerd als “leverbaar in 3 tot 5 werkdagen”, of zoiets. Onbetrouwbaar als het over zeldzamere boeken gaat, zoals het bewuste exemplaar. Amazon misschien dan? Ja hoor, mijn eerste beproeving met Amazon. Dinsdag besteld, vrijdag geleverd. Boek 1 was er beschikbaar en dat bleek te kloppen. Snelle levering, puik in orde en de zeldzame platen zijn in mijn bezit! Franquin mocht zich dan misschien al schamen voor bepaalde platen, het bleek weer eens de typische valse bescheidenheid te zijn die ons landje al wel langer teistert. Na zijn dood komt het materiaal toch boven en herkennen we de grootmeester eens te meer. Het is oud werk, maar dat is ook nuttig om het volledige plaatje over André Franquin te kunnen maken.

André Franquin, je mag dan al een hele tijd niet meer onder de levenden zijn, je werk is dat des te meer. Al was het maar omdat alles van Franquin anderen heeft geïnspireerd. Zijn debuten werden later geëerd in retroverhalen over Robbedoes en Kwabbernoot, zijn latere avonturen inspireerden al zijn opvolgers van de reeks (met wisselend succes), zijn Guust Flater blijft een icoon in de bulderlachstrip, zijn Zwartkijken zette de toon voor zwartgallige humor in strips, zijn Marsupilami werd één van de eerste internationaal succesvolle fantasiewezens. Lichtjes miskend naast grote namen als Peyo en Hergé (zelf grote Franquinliefhebbers), maar stripfanaten weten wel beter. Iedereen die met strips in aanraking komt, beseft het vroeg of laat: Franquin was en is een icoon. Zijn oeuvre inspireerde al zijn volgelingen. Reden te meer om zijn werk te bundelen en verzamelen. Het zal bij mij altijd bevoorrechte plaatsen krijgen.

Hoje, hoje mesmo, foi apresentado o novo mascote de copas do mundo. O Leopardo Zakumi foi o mascote escolhido para à copa 2010, que será realizada na África do Sul. O bichinho tem uma pequena confusão: possui juba de leão – ainda por cima verde! -, barba branca e, não sei porque, me lembra o Marsupilami.

Não entendo os dreadlocks verdes

Zakumi foi definido pelo secretário-geral da Fifa, Jerome Valcke, como uma representação do “povo, geografia e espírito sul-africanos”.

Tal povo foi chamado de animal, na lata.

Sur la ligne de départ, pendant un entraînement à la course, je surprends un p’tit dialogue :

- Ouais t’as qu’à mettre ta queue en avant, comme elle est très longue tu passeras avant les autres…

- Pardon ?

- Ben on imagine qu’il est le marsupilami alors s’il met sa queue devant il arrivera avant les autres !

-…. Ah très bien …. J’aime quand je vois que mes élèves sont encore des enfants…

Em vull comprar un mp3/4, però no sé per quin decidir-me. N’hi ha tants, i amb tantes funcions…

Ara mateix estic dubtant entre l’Aypo i l’Mp4 tipo Aypo. Alguna idea?

Claro que sí! Qué me vienen con Pokemon, Yu-Gi-Oh! y toda esa cadena de mamarrachos??? … dibujitos eran los de antes!!!!

A mi personalmente me encantaba llegar de la escuela y sentarme a mirar los mejores dibujitos del mundo comiendo las tortas que nos preparaba mi mamá todas las tardes con una buena cocoa caliente.

Usualmente veía: Don Gato y su pandilla, Jugate Conmigo (no eran dibujos pero me castigaba mal con eso), Marsupilami, Conde Pátula, PitPosum la Zarigüella y Aladín.

Acá les dejo una breve reseña de 2 de mis favoritos :

El Conde Pátula

En su última reencarnación se comtió un error, y en vez de agregar sandre de murciélago, agregaron salsa de tomate, razón por la cual este tremendo conde es vegetariano.

El Conde Pátula vive en un gran castillo con Igor (el mayordomo) y la Nana (vieja que la rompía mal..!!). La trama principal de la serie son los intentos del protagonista, el Conde Pátula, de escapar de su castillo transilvano, viendo frustrados sus intentos en cada episodio.

Pueden ver más info de éste personaje en:

• Wikipedia
• El Conde Pátula

Marsupilami

Marsupilami es un personaje de un cómic Belga creado en 1952. Este pequeño animalito vivía en las selvas tropicales australianas con su amigo gorila Mauricio. Me encantaba.. creo que hasta tenía algún video de la serie.

Bueno espero que hayan recordado un poco viejos tiempos como yo…!!!

Anuncios >> cursos sanitarios – designer shoes – editoriales de libros – enviar flores – maclaren – servicio domestico – tarot – web 2.0 - bed and breakfast en barcelona – cursos sanitarios – editoriales de libros – enviar flores – herramientas para jardin – maclaren – seguros de salud – servicio domestico – tarot – web 2.0