Tottenham Hotspur FC: Nu skal det være (igen)!

Stiftet: 1882 (som Hotspur FC)

Stadion: White Hart Lane (Kapacitet: 36.310)

Kælenavn: Spurs, Lilywhites

Seneste tre ligaplaceringer (07/08/09): 5/11/8

Første fem kampe: 15/8 Liverpool (H), 18/8 Hull (U), 22/8 West Ham (U), 29/8 Birmingham (H), 12/9 Man Utd (H)

Manager: Harry Redknapp (Siden oktober 2008)

‘Arry Redknapp er noget så sjældent i moderne engelsk fodbold, som en rigtig karakter. Den rutinerede træner er berømt for sit humør, sin sarkasme, sit medietække, det faktum at han ligner den tegnede hund Droopy, for sine eventyr på transfermarkedet – og nok vigtigst af alt: For at have en evne til at samle nogle ganske habile fodboldhold og få dem til at spille noget attraktiv fodbold.

Dette er tidligere lykkedes i såvel West Ham som Portsmouth. Begge klubber fik ‘Arry i Europa. Pompey sikrede han oven i købet en FA-cup sejr i 2008. Det var også 62-årige ‘Arrys første trofæ i hele karrieren. At begge klubber så var mere eller mindre økonomisk i ruiner da Redknapp forlod dem er en helt anden historie.  Både trofæer og attraktiv fodbold er noget de snakker meget om på White Hart Lane (- og økonomien har de også temmelig godt styr på, som en af de få klubber i Premier League). Trods en række magre sæsoner har Tottenhams supportere nemlig stadig en selvopfattelse som et storhold; og følgelig en forventning om at holdet bør spille med om trofæerne i England. Det var lige ved og næsten under Martin Jol for et par år siden. To femtepladser i træk og et lovende hold under hollænderen var imidlertid ikke godt nok for den nok lidt for utålmodige ledelse. Ind kom i stedet spanieren Juande Ramos som på spektakulær vis placerede holdet nederst i tabellen i en længere periode (og retfærdigvis vandt en carling cup), inden den bundrutinerede Redknapp blev hentet. Han ændrede destinationen fra katastrofe til en 8. plads inden sæsonen var slut, og i år er holdet startet som lyn og torden med 3 sejre ud af 3. Det er ikke mindst ‘Arrys fortjeneste, og holdet vil i den kommende sæson have nydt yderligere godt af, at han har haft en fuld preseason og endnu et transfervindue til at sætte sit præg på holdet.

Truppen generelt: Det kan blive rigtig godt, det her

På kassen er brassilianeren Heurelho Gomes efter en usikker start i klubben efterhånden sikkert førstevalg. Udsvingene mellem det spektakulære og pinlige er blevet mindre for Gomes, som ikke desto mindre regelmæssigt rygtes på vej ud i kulden igen. Gamle, solide Carlo Cudicini agerer en glimrende back up. I midterforsvaret råder Spurs over den meget populære og endnu mere skadesplagede Ledley King og endnu en fast klassespiller i genoptræningslokalet; Jonathan Woodgate. De suppleres af den lossende, vel voldsomt vurderede Michael Dawson.

På venstrebacken er Benoit Assou-Ekotto en god offensiv løsning, mens det dyrt indkøbte walisiske talent Gareth Bale stadig mangler lidt før han for alvor berettiger sin hype. Han har retfærdigvis alderen med sig. Alderen kan dog aldrig retfærdiggøre de emo-frisurer han har haft. Højrebacken besiddes ofte af store, lidt tunge og meget kroatiske Vedran Corluka (som foruden at have et af ligaens sejeste navne også bidrager med evner i centerforsvaret), mens skotske Alan Hutton ikke lader til at være Redknapps kop te på pladsen i højre side. Problembarnet Pascal Chimbonda rygtes heftigt på vej væk – i øjeblikket mest intenst til Blackburn, hvor Sam Allardyce åbenbart forsøger at samle et helt hold af højrebacker.

På midtbanen er Wilson Palacios og Tom Huddlestone to muskuløse utysker  som sparker røv og noterer navne, som man vist siger i staterne. Altså med andre ord: En midterakse som de færreste vil finde det muntert at blive konfronteret med i år. Ofte vil Jermaine Jenas nok snuppe den ene plads, og give midtbanen et mere offensivt islæt. Det siges at Mourinho har været interesseret i Tottenhams 8′er, omend undertegnede altid bare har oplevet ham som middelmådig. Højrekanten Aaron Lennon bidrager med grotesk fart, mange direkte udfordringer af sin back, fine indlæg og målfarlighed, alt imens Luka Modric i den anden side er en af ligaens bedste spillere, som ser ud til at få sit definitive gennembrud i år. Modric kan simpelthen det meste med en fodbold, og han bliver hele tiden bedre til at tilpasse sin tekniske kunnen og fantastiske blik for spillet til tempoet og fysikken i Premier League. Modric vil typisk operere i en meget fri fortolkning af placeringen som kantspiller. Midtbanen kan desuden fyldes med spillere som sidste sæsons store flop, spritbilisten David Bentley, og talentet Jamie O’hara som foruden at være en spændende, intens spiller også skulle være en udsædvanlig sympatisk fyr (af en professionel fodboldspiller) udenfor banen.

På toppen huserer Robbie Keane som blev hentet tilbage fra et halvt års mislykket ophold i Liverpool i januar. En anden lille mand blev ligeledes lokket tilbage til Tottenham i januar efter en tur udenbys da Jermain Defoe blev hentet i Portsmouth. De herrer suppleres af russiske Roman Pavlyuchenko som trods sine mange kvaliteter aldrig for alvor er slået igennem siden den dyre overgang som fulgte skarpretterens gennembrud ved EM 2008.

Væsentlige transfere: Crouch über alles

To gange ung Kyle – Naugton og Walker – er blevet hentet i Sheffield United. Sidstnævnte er sendt retur på lån, alt imens førstnævnte kan forventes at komme ind omkring førsteholdet, hvor han sandsynligvis vil bejle til venstrebackpladsen. Til det skadesplagede centerforsvar er franske Sebastian Bassong blevet hentet i Newcastle, mens sommerens største transfer for Tottenham – i mere end en forstand – er fyrtårnet Peter Crouch, som kommer til fra Redknapps tidligere klub Portsmouth. Til gengæld er angriberen Darren Bent blevet sendt nordpå til Sunderland for en pris omkring £ 10 millioner, alt imens den hårdt kæmpende men begrænset talentfulde defensive midtbanespiller Didier Zokora er blevet lokket til Sevilla.

Forventninger: Masser af mål…

Ikke blot er Tottenham startet fremragende i år. Der er også al mulig grund til at tro, at de kan blive ved. Holdet råder først og fremmest over en rigtig god start-11′er, og en mindst lige så god træner. Redknapp er berømt for sin evne til at få spillere til at føle sig godt tilpas og have det sjovt med at spille fodbold. Ligeledes er han kendt for at få det optimale ud af spillere, som ellers er gået i stå. Hans måde at få det optimale antal spilleminutter ud af Ledley King har for eksempel været imponerende. Redknapps karriere lakker efterhånden mod enden, og han får næppe nogensinde en bedre chance for at spille med i toppen af ligaen – i Tottenham har han de perfekte arbejdsbetingelser for at lave et ærefuldt angreb toppen af engelsk fodbold.

Spurs har potentielt  en rigtig god defensiv, og en midtbane som kan tilpasses til enten at være solid og defensiv eller mere offensivt minded. Begge disse kæder fremstår dog temmelig sårbare, hvis nøglespillere render ind i skader eller formdyk. Centerforsvaret er blevet fornuftigt garderet med Bassong, alt imens man kan spekulere på hvor godt spurs vil tackle at skulle undvære Modric, Lennon eller Palacios, som på rekordtid er blevet en nøglespiller.

Det bedste argument for en rigtig uhyggelig Tottenham-sæson findes imidlertid helt på toppen: Angrebspuljen med Keane, Defoe, Crouch og Pavlyuchenko er på niveau med de bedste i ligaen, og særligt et partnerskab mellem Defoe og Crouch kombineret med Lennon og Modrics kvaliteter på midtbanen kan kaste et meget, meget, meget, meget højt antal mål af sig. Defoe er – måske undtagen Michael Owen – den engelske angriber som afslutter bedst, og som har den mest naturlige evne til at lave mål. Crouch holdt nærmest egenhændigt Portsmouth oppe i sidste sæson, alt imens begge spillere allerede en gang har oplevet at få revitaliseret deres karrierer af Redknapp da han hentede dem til Portsmouth.

Tip: Forventet placering: Nummer 5 Supersæson: Det er nok en postgang for tidligt til for alvor at bejle til Champions League pladserne, men femte-pladsen vil også markere en mere end godkendt fremgang for de ambitiøse lillywhites.

Ya hemos hablado de como afrontan los equipos Champions (por cierto, qué mala suerte la del Twente anoche!) la nueva temporada de la Eredivisie. Sin embargo, queda por analizar qué harán los grandes para recuperar la hegemonía perdida a manos de equipos con menos historia. Sin las preocupaciones derivadas de intentar progresar en la máxima competición continental (¿para qué engañarnos? La Europa League es un premio menor, y salvo que se llegue a las rondas finales el interés para un grande es mínimo), Ajax, PSV y Feyenoord deberían centrarse en alcanzar un título del que son practicamente los únicos poseedores. Y como he dicho antes, entrar en la Europa League no es el objetivo.

Parte II: La lucha de los grandes

• Ajax Amsterdam

Hace muchos años que escuchar Ajax no inspira miedo. En su día, cualquier equipo europeo temería a los nuevos productos de su cantera por su atrevimiento y gusto por el buen fútbol, pero esos días pasaron. El equipo holandés por antonomasia está pasando por una etapa de transición de la que le está costando mucho tiempo recuperarse, pero parece que esta puede ser la vencida. Lo que está claro es que cinco temporadas sin alzarse con el título son demasiadas. Ésto no ocurría desde principios de los 60. Entonces, un chaval llamado Johan Cruyff fue capaz de llevar al Ajax a conseguir 6 títulos en 8 años, antes de desembarcar en el FC Barcelona.

Hoy en día, el único que puede simular la hazaña de El Flaco (salvando las distancias, claro) parece ser Luís Suárez. El uruguayo se ha convertido en el verdadero estandarte de este equipo, y con sólo 22 años y dos temporadas en el club, ya es el capitán. Media Europa ya mira con el rabillo del ojo a este jugador, destinado a ser el que obre el milagro de devolver a la celeste a la posición que antaño ocupó en el fútbol mundial, empezando por clasificarla para el Mundial 2010. Al igual que Cruyff, es un delantero hábil con el balón y con un talento enorme. Pero no está sólo en su empresa.

El otro jugador llamado a marcar diferencias en este equipo es Darío Cvitanich, que llegó en diciembre con la intención de hacer olvidar a Huntelaar. Y el joven croata-argentino lo logró con creces. Anotó 9 goles en los 16 partidos que jugó en los 5 meses que estuvo en Holanda, y amenaza con progresar enormemente. El otro joven talento en la delantera es Miralem Sulejmani -el jugador más caro de la historia entre dos equipos de la Eredivisie-, joven serbio que puede actuar como extremo y que dio buenas sensaciones en su primer año en Amsterdam, a pesar de las lesiones. También se ha reforzado el mediocampo -la línea más débil del equipo- con la llegada de Demy de Zeeuw, pilar importante del AZ que campeonó la pasada campaña. Todo ello bajo la batuta de Martin Jol, ex-seleccionador neerlandés y proveniente del Hamburgo, y que sustituye a Marco van Basten, despedido al no lograr meter al equipo en Champions.

• PSV Eindhoven

Si hay algo que realmente atrae del PSV esta temporada es seguir las evoluciones de una delantera que tiene una pinta deliciosa. El equipo de la Phillips, que también estrena técnico repatriado de la Bundesliga, Fred Rutten, presenta un ataque temible con una 4-3-3 que no deja lugar a dudas: van a utilizar esa baza para luchar de nuevo por el título.

Empecemos por la línea de 3 en mediocampo. La referencia en esta línea es Ibrahim Afellay, joven pero experimentado canterano de corte ofensivo (¿cómo no?). A sus 23 años ya ha hecho algunas apariciones en la Oranje, durante la época -maravillosa época- de van Basten, aunque no cuente demasiado para  Bert van Marwijk. Le secundan en las bandas Orlando Engelaar y el capitán Timmy Simmons.

Pero sin duda, es en la delantera dónde se concentra el mayor talento de este equipo. Y casi todo proviene de las botas de Ola Toivonen (foto). El sueco sigue la estela de Zlatan Ibrahimovic, que triunfó en Holanda antes de dar el salto a una liga mayor. Y no sólo se parecen en la trayectoria, sino también en su estilo de juego. Toivonen es un delantero alto y fuerte, pero con una técnica impropia de un hombre de sus condiciones físicas. Fue la clave, junto a Marcus Berg, del éxito de la selección sueca sub-21 que a punto estuvo de colarse en la final del Europeo de este año y practicó el mejor fútbol del campeonato (aunque tampoco había que hacer maravillas para llevarse ese mérito, el Europeo fue muy flojo). Llegó al PSV en diciembre y en pocas semanas ya había sentado en el banquillo a los titulares  y veteranos Lazovic y Koevermans. Quizás, al igual que Ibra en sus primeros años, su punto débil es el gol pero parece que este año viene dispuesto a explotar: ha marcado dos goles (el segundo de ellos espectacular) de cabeza en el primer partido de la temporada, aunque no sirviese para más que para empatar a 3 en casa ante el recién ascendido VVV-Venlo.

Flanqueando al tanque sueco se encuentran otros dos jóvenes talentos. Por la derecha, Nordin Amrabat, holandés de ascendencia marroquí (al igual que Afellay) de 22 años y que ya despuntó la temporada pasada. Por la izquierda,  Balázs Dzsudzsák, uno de los muchos jóvenes que intentan volver a poner a Hungría en el mapa futbolístico mundial. Los herederos de Puskas tienen en su mano volver a una gran competición 24 años después. No será fácil con Portugal y Suecia pisándoles los talones en el grupo de clasificación.

• Feyenoord

La desastrosa temporada pasada del Feyenoord ha provocado tímida renovación en el vestuario, pero en ningún caso parece suficiente para luchar por el título. La plantilla sigue envejeciendo con jugadores veteranos (Makaay, Tomasson, van Bronckhorst, Landzaat) y apenas llegan jóvenes talentos. Y los que llegan no tienen oportunidades.

No voy a descubrir a nadie a los jugadores que he mencionado. Quizás cabe destacar que Makaay no ha perdido su olfato goleador (16 goles la pasada campaña). Es una pena que no triunfase en el Bayern de Munich, porque el Makaay que nos deslumbró en Coruña es uno de los mejores delanteros que he visto. Pero vamos a lo nuevo.

Siguiendo con el Dépor, nos encontramos a un jugador que sonó mucho para los gallegos: Jonathan de Guzman, hermano de Julian de Guzman, que recientemente ha dejado A Coruña. De hecho se llegó a decir que la única razón por la que Julian había llegado al Deportivo era que más tarde se trajese a su hermano con él. Porque Jonathan no tiene nada que ver con Julian, es un jugador de un muy alto nivel, y ya es habitual en la selección sub-21 de Holanda. Juega como medio ofensivo o extremo y es un jugador con mucho gol. Sin embargo, no fue titular en el debut con victoria ante el NEC Nijmegen (club del que procede el nuevo entrenador Mario Been) el domingo, siendo ocupada su posición (de medio ofensivo!!!!) por Jon Dahl Tomasson, lo cuál deja a las claras cuál va a ser la filosofía de Been.

Caben destacar dos jugadores más: el medio Leroy Fer, de 19 años, y que ya juega en la sub-21 holandesa; y Dani Fernández, uno de los incontables productos de La Mas, desconocido para el gran público español y que recala en el Feyenoord tras jugar en el Metalurg Donetsk ucraniano y en el NEC, cedido, la pasada campaña.

           Denk eens aan de nakende, inlandse voetbalcompetitie en noem eens één speler waarnaar je halsreikend uitkijkt. Zelfs Honda blijft op dezelfde plaats geparkeerd, naar het zich laat aanzien. Natuurlijk is de clubsupporter van de weeromstuit benieuwd hoe die, voor anderen weinig opzienbarende, maar intern veel ophefwekkende, nieuwe aankoop zal presteren. Voetblah heeft daarentegen alleen maar smaakspelmakers naar het buitenland zien verkassen. Ok, waarom Sekou Cissé uit alle vrijages nu juist Feyenoord als geliefde verkoos, is het volgen waard. En laat het nu asjeblieft eens iets anders zijn dan dat vermaledijde geld! Zeker, Groningen en Heerenveen zullen hun scoutingsfaam wel weer bevestigen met een meer kans Scandinavische dan tropische verrassing.

Ook toegegeven, de exotische klinkende, nieuwe namen van Twente prikkelen onze fantasie. Bernard Parker verlaat Thanda Royal Zulu voor Tukkerland. Bryan Ruiz ruilt de Gentse Feesten in voor het Twentse zupen als beesten. Maar nieuwe, klinkende namen is toch net even iets anders. Nee, de echte spanning zal moeten komen van het trainersfront. AZ, PSV, Ajax en Feyenoord doen het alle met een ander. De opvallendste switch maakte AZ door Van Gaal voor Ronald Koeman in te wisselen. Zoiets als een bank die investeert in wapenhandel en vervolgens gaat beleggen in groene stroom. Geheid dat Koeman op de eerste de beste elektrische trein springt. Fred Rutten zal, naar wij verwachten, het licht geschonden blazoen van zichzelf  én de Philips Sport Vereniging weer oppoetsen.

Martin Jol is gezegend met het Voetblahproofstempel. Waarom weten we eigenlijk niet. Wel parmantig, maar geen prestigieus, parelend palmares. Het zullen die pet en die Sopranokop wel zijn. Daar zeg je geen pannekoek tegen. Jol gaat, anders dan Sneeuwvlokje, Ajax weer op de rails zetten. Mario Been had er beter aan gedaan Don Leuter Beenhakker in Polen pafpuffend te laten aanmodderen. De Kuip zal meer weg hebben van Carré, want er zal menige, komische noot worden gekraakt door het duo Zucht & Klucht. Het legioen zal echter een massale, diepe zucht van verlichting slaken wanneer Leo met een laatste, misnoegd gebaar en gekwelde blik het hakbijltje erbij neerlegt.

New Ajax head coach Martin Jol has made it clear that he’s not happy with Miralem Sulejmani’s match fitness. The tricky attacker returned to training last week after having returned from the UEFA Under-21 European Championships.

“I really feel that he should improve his physical condition. I saw him play at the Under-21 European Championships and he didn’t look match fit there either. He had a short holiday before that tournament hasn’t looked match fit ever since,” said Jol to AT5.

“I’ve already told the lads that everybody has equal chances. I don’t care about transfer fees paid in the past. I’ll give Marvin Zeegelaar the chance to prove his worth if he performs better than Miralem in the pre-season.

“He wasn’t fully match fit last season either, but he still managed to score ten league goals and assist ten more. Imagine how important he could be for the team if he’s 100% match fit. However, he has to work on his match fitness before he’s able to make an impact.”

Goal

Herr Labbadia hat bei uns noch für ein weiteres Jahr einen Vertrag. Ich habe den HSV aufgefordert, die Vertragslage zu respektieren.

Mit diesen Worten bedachte Wolfgang Holzhäuser, Geschäftsführer von Bayer 04 Leverkusen, die inzwischen offensichtlichen Versuche, Bruno Labbadia als Nachfolger von Martin Jol zu gewinnen. Interessant sind dabei vor allem drei Aspekte:

1. Holzhäuser schließt nicht aus, dass Labbadia wechselt. Er fordert den HSV lediglich auf, den bestehenden Vertrag zu respektieren. Eine rhetorische Spitzfindigkeit? Nein, denn…
2. Bayer 04 Leverkusen verpflichtete vor einem Jahr Bruno Labbadia, der zu diesem Zeitpunkt ebenfalls einen bestehenden Vertrag hatte, in diesem Fall mit der SpVgg Greuther Fürth. Laut Informationen von RP war der HSV auch damals schon an Labbadia interessiert (zeigte also wenig Skrupel, einen Trainer aus seinem bestehenden Vertrag herauszukaufen), entschied sich aber letztendlich für Martin Jol.
3. Greuther Fürth ließ Labbadia damals aber nicht einfach so ziehen. Laut ARD-Informationen gab es eine Ablöse:
   

   Es waren wohl nicht nur verbale Argumente, die Greuther Fürth dazu bewogen, die Freigabe zu erteilen. Holzhäuser deutete an, dass eine Ablöse gezahlt wird: “Wir haben eine Lösung gefunden, die wirtschaftlich und sportlich für beide Seiten gut sein dürfte.” Denkbar sind Ausleihgeschäfte von Spielern, die bei Bayer auf den Durchbruch warten.

   (Interessanterweise deutet die BILD-Zeitung das Holzhäuser-Zitat anders: Es habe keine fixe Ablöse gegeben, aber eine intensive Zusammenarbeit der Vereine beim Austausch von Spielern etc.)

Bayer 04 Leverkusen hatte kein Problem damit, einen vertraglich gebundenen Trainer loszueisen – und kritisiert jetzt den HSV für genau die gleiche Praxis (beim gleichen Trainer). Wohl eher ein Manöver, um den Preis in die Höhe zu treiben.

De traditionele topclubs en AZ zijn voor de start van het komende seizoen dus voorzien van een nieuwe trainer. AZ en Ronald Koeman vonden elkaar en Ajax gaat proberen om onder Martin Jol wél kampioen te worden.

Eerst de combi tussen Koeman en AZ. Dat lijkt op het eerste gezicht een prima match te zijn. AZ gaat voor het eerst de Champions League in en wil daar scoren. Koeman is gewend om op dat hoge niveau resultaten te behalen.

Dan Ajax en Martin Jol. Als je de namen die circuleerden (Rijkaard, Adriaanse, Olsen, Blind) even in ogenschouw neemt, dan is dit – behoudens Adriaanse misschien – de beste keuze voor de Amsterdammers. Martin Jol weet hoe hij een organisatie in redelijk korte tijd moet neerzetten en daar ontbrak het onder Marco van Basten aan: duidelijkheid voor de spelers. Dus eigenlijk was een combinatie tussen Jol en Van Basten misschien ook een mooie optie geweest, maar ik denk dat beider ego’s dat niet hadden geaccepteerd. Nu kijken hoe snel Jol in de Arena de weg vindt.

ps: het lijkt erop dat dit ook meteen het einde is van deze serie. Of zullen er nog verrassingen komen, de komende weken?

[de eerste aflevering van deze serie hier]

Vor ziemlich genau einem Jahr, am 21. Mai 2008, wurde hier (als dritter Artikel seit der Entstehung) die Frage aufgeworfen, ob der Schweizer Christian Gross zu Borussia Dortmund wechseln und dort die Nachfolge von Thomas Doll antreten würde. Dem an Fußball interessierten Leser ist natürlich bewusst, dass es anders kam. Jürgen Klopp wurde Trainer beim BVB und führte die Schwarzgelben in der Rückrunde bis an die Europa-League-Plätze, die jedoch am allerletzten Spieltag durch ein Unentschieden gegen Borussia Mönchengladbach verspielt wurden.

Christian Gross blieb weiterhin bei seinem Schweizer Verein, dem FC Basel. Bis heute. Vor dem letzten Saisonspiel beschloss der Verwaltungsrat jedoch, dass sein Vertrag am Ende der Spielzeit vorzeitig beendet werden würde. Gross hatte Basel zehn Jahre lang trainiert und den Verein 2002 und 2008 in die Champions League geführt. Insgesamt wurde er fünf Mal Schweizer Meister (davon jedoch zwei Mal mit dem Grasshoppers Club Zürich).
Als Grund für die Entlassung wurde der sportliche Misserfolg genannt. Der FC Basel ist einen Spieltag vor dem Ende der Serie auf dem zweiten Tabellenplatz, könnte jedoch noch vom Tabellendritten BSC Young Boys Bern verdrängt werden. Beide Klubs spielen am nächsten Spieltag – Gross’ letztem Spiel als Basel-Trainer – gegeneinander. Der Tabellenvierte Grasshopper Club Zürich hat 22 Punkte Rückstand auf Basel.

Gross ist ein erfahrener Trainer. Er führte den FC Wil in die erste Schweizer Liga, wurde Schweizer Meister mit Zürich und Basel, gewann mehrfach den Landespokal und konnte Erfahrung in internationalen Wettbewerben sammeln.
Eigentlich der perfekte Trainerkandidat für den HSV, denen vor kurzem Martin Jol als Mann auf der Bank abhanden kam. Was spricht dagegen? Christian Gross selbst: «Ich werde sicher nicht schon ab morgen mit einem neuen Klub verhandeln.» Ich halte es aber für unwahrscheinlich, dass sich der HSV nicht intensiv um ihn bemüht.

[Alternativhypothese: Bruno Labbadia sitzt bei Bayer 04 Leverkusen alles andere als fest im Sattel, seine Vertragsverlängerung ist noch nicht einmal bei einem Sieg im DFB-Pokalfinale gesichert. Außerdem scheint es nur noch eine Frage des Geldes zu sein, wann das 20-jährige Top-Talent Eren Derdiyok vom FC Basel zu Bayer 04 wechselt. Vielleicht fliegt Labbadia und die Werkself holt neben Derdiyok auch Gross weiter rheinaufwärts.]

Martin Jol is de opvolger van Marco van Basten als hoofdtrainer van Ajax. De Scheveninger (53),die bij Hamburger SV nog een verbintenis voor één seizoen had, tekent een driejarig contract. Hij wordt donderdag gepresenteerd. Jol wordt bij Ajax hoofdtrainer van het eerste elftal en verantwoordelijk voor het aan- en verkoopbeleid, de scouting en de jeugdopleiding. De nieuwe sterke man gaat rechtstreeks rapporteren aan algemeen directeur Rik van den Boog.

Na een lange spelerscarrière, die hem onder andere bij FC Den Haag, FC Twente en Bayern München bracht, was Jol als coach eerder werkzaam bij Roda JC, RKC Waalwijk, Tottenham Hotspur en HSV. In Hamb

Martin Jol na de uitschakeling in de uefa cup

urg kende Jol een succesvol eerste seizoen. HSV streed lang mee om de titel en reikte zowel in de UEFA Cup als in de Duitse beker tot de laatste vier. De club eindigde als vijfde in de competitie en plaatste zich zo voor de voorronde van de Europa League. Toch koos Jol ervoor om naar Amsterdam te vertrekken.”Ajax biedt me een mooie kans, met oog voor de lange termijn. Ik krijg een zeer uitgebreid pakket met verantwoordelijkheden. van den Boog:  “Martin beschikt over alle kwaliteiten die de nieuwe trainer van Ajax in onze optiek zou moeten hebben Hij heeft aangetoond dat hij het maximale uit spelers kan halen.”

Janco

Zur Auswahl stehen: von Heesen, Ede Geyer, Thomas Doll, Jörg Berger, Mirko Slomka, Jürgen Klinsmann, Michael Frontzek, Friedhelm Funkel, Klaus Augenthaler, Kevin Keegan, Lothar Matthäus, und der Mann, der zwischen 80 und 82 schöne 28 Spiele für den HSV gemacht hat!

Hallo liebe Leser,

wie die Bild seit einigen Minuten berichtet, wird Martin Jol zur neuen Saison zu Ajax Amsterdam wechseln.

http://www.bild.de/BILD/sport/fussball/bundesliga/vereine/hsv/2009/05/26/hsv-martin-jol/trainer-wechselt-zu-ajax-amsterdam.html

Natürlich wird im Laufe des Tages in vielen Foren darüber diskutiert werden, wieso Jol den HSV verlässt.

Der HSV hat eine starke Saison gespielt und hatte nur am Ende Pech mit den Spielen gegen Werder Bremen. So schied man im Pokal und im UEFA Cup aus.

Wie die Bild berichtet, gab es Streit zwischen HSV Boss Bernd Hoffmann und Martin Jol, wegen der Planung der neuen Saison. Jol hätte gerne mehr Geld für neue Spieler gehabt, aber der HSV möchte kein unnötiges Risiko eingehen.

Martin Jol wird einen Drei-Jahres-Vertrag bei Ajax Amsterdam unterschreiben.

Nachdem klar ist, dass Ivica Olic den HSV in Richtung Bayern München verlässt und nun auch der Trainer geht, wird es eine ungemütliche Sommerpause in Hamburg werden.

Man darf davon ausgehen, dass der HSV ohne große Verstärkungen in der nächsten Saison nicht da oben mitspielen kann. Die Bayern, Stuttgart, Wolfsburg, Dortmund und Schalke sehe ich persönlich weiter vorn.

Es gibt viele negative Stimmen in Richtung Bernd Hoffmann, viele fordern seinen Rauswurf… aber wie war das noch? Ach ja, die Fans können keinen Trainer oder jemanden im Vorstand rausschmeißen, aber man kann seine Meinung zu der jeweiligen Person äußern. Ich gehe nicht davon aus, dass Hoffmann fliegt, auch wenn die HSV Fans dieser Meinung sind.

Im Bild.de Forum haben schon einige Fans Angst, dass Jürgen Klinsmann ein Kandidat für den HSV wäre. Lustig oder fast schon interessant finde ich, dass jedes mal dieser Name fällt, denn das einzige was Klinsmann als Trainer erreicht hat ist, dass er viel Geld ausgegeben hat und am Ende die Karre in Dreck fuhr. Das ist zwar hart und eigentlich auch nicht meine Art, aber man kann halt nicht alles schönreden…

Aber hey, wir sind gerade am Ende der Saison. Jetzt ist Pause und noch viel Zeit für den HSV, alles wieder gerade zu biegen.

Ich bin sehr gespannt, wer neuer Trainer wird. Es bleibt spannend…

Update

Auch der Kicker berichtet darüber…

http://www.kicker.de/news/fussball/bundesliga/startseite/artikel/509285/

Laut Kicker.de verhandelt der HSV nun mit Ajax Amsterdam um die Ablösesumme für Martin Jol.

Die Meinung von einem Spox.com User kann ich auch verstehen… Dieser schreibt:

“Hoffmann spart alles kaputt”

Ich denke, dass werden gerade die Fans genauso sehen.

Spox.com berichtet auch darüber, außerdem gibt es viele comments von den Usern zum lesen.

http://www.spox.com/de/sport/fussball/bundesliga/0905/News/martin-jol-offenbar-vor-wechsel-zu-ajax-amsterdam.html

———————————————————————————————————————————————————–

Comments sind natürlich erwünscht und erlaubt… was denkt ihr über den Wechsel?

Geschrieben von Florian Hellmuth

Bildquelle: DPA

There’s only one Chrissy Hughton.

I heart Martin Jol.

Harry Redknapp’s blue and white army.

Arsenal: FAIL

Jesus saves, but Hoddle nets the rebound.

In der Halbzeit
Zwei Minuten zu spät, gleich mal das Führungstor für ManCity verpasst. Die Engländer gingen bereits nach 36 Sekunden in Führung, doch der HSV entfaltete im Folgenden mehr Druck, führte die Angriffe konsequenter zu Ende und erzielte in der 9. Spielminute nach einigen vergebenen Chancen den verdienten Ausgleich.

Auch danach war der HSV die überlegene Mannschaft, die sich immer wieder Chancen herausspielte, aber keine davon in einen Torerfolg ummünzen konnte – oft hatte Shay Given schlicht Glück, der City-Torhüter wurde oft angeschossen oder bekam den Ball genau auf den Mann gespielt.
Auf die Hamburger Druckphase folgte eine Periode, in der Manchester stärker wurde, vor allem Stephen Ireland und Craig Bellamy, die immer wieder offensive Außenpositionen bekleideten, forderten die HSV-Abwehr. In der Zentrale war Daniel Sturridge präsent, Robinho bekam seltener Gelegenheit sich auszuzeichnen und wurde meist konsequent von Hamburger Spielern gedeckt.

Auf Seiten der Norddeutschen sind vor allem Marcell Jansen, Dennis Aogo und Jonathan Pitroipa herauszuheben, die sich sehr aktiv ins Spiel einbringen. Auch Kapitän David Jarolim und der laufstarke Ivica Olic wussten zu begeistern.
Hamburgs größte Stärke sind aber nicht die Einzelspieler, sondern die Art und Weise, wie diese harmonieren. Martin Jol hat es geschafft, seinem Team ein Spielkonzept zu verinnerlichen, mit dem sich seine Auswahl sicher auf dem Platz bewegt. Auch Probleme in der Abwehr wurden spielerisch gelöst und die Zuspiele in den Laufweg des Stürmers brachten Manchester gewaltig unter Druck.

In der ersten Halbzeit konnte man zwei gute Mannschaften beobachten, der HSV konnte diese Klasse öfter zeigen.

Nach dem Spiel
Der Eindruck der ersten Halbzeit bestätigte sich. Hamburg agierte souverän und ruhig, nutzte aber nur wenige Chancen. Dennoch steht es am Ende 3:1 nach einem Elfmeter von Trochowski und einem Joker-Tor Guerreros.

Ich will an dieser Stelle gar nicht zu viele Worte verlieren, denn wie bereits erwähnt treffen viele Beobachtungen der ersten Spielhälfte auch auf die zweite zu (und für alle Fälle gibt es ja immerhin noch vollständige Spielberichte beim kicker und bei spox), eines muss aber noch angemerkt werden: Der HSV ähnelte in gewissen Belangen dem FC Barcelona des gestrigen Abends. Unaufgeregtes, aber dennoch nicht leidenschaftsloses Offensivspiel mit präzisen Pässen und viel Übersicht. Nur beim Tempo waren die Katalanen eine Kategorie höher anzusiedeln.

[Nachtrag: Die Begründung für meine Ernennung des HSV zur 10.-besten Mannschaft Europas bei probeks Europäischem Fußball-Radar konnte man heute übrigens 90 Minuten lang verfolgen...]

Was ein Tag: Sonne, blauer Himmel mit weissen Wölkchen: Das passt doch gut zum heutigen HSV Viertelfinalspiel. Das Trikot ist rausgelegt, der Supporters-Schal frisch gewaschen. Nun fehlt nur noch ein Sieg ohne Gegentor.

Frei nach dem Motto: “Wir stehen Schlage vor dem Stadion, es riecht nach Bier und Sieg und Sensation…Wer wird Deutscher Meister? Ha – ha – ha – ha- ess – vau!”

Kleiner Wehrmutstropfen: Mit wurden in der Verlosung der DFB-Pokalfinal-Tickets in Berlin keine Karten zugeteilt. Da kann man nur hoffen, das sich im Falle eines HSV Finaleinzugs (wovon wir ja alle ausgehen) Tickets über HSV eröffnen als Dauerkarteninhaber und Vereinsmitglied. Ich werde allerdings nicht der einzige Interessent sein… Her mit den Tickets!!! Berlin, Berlin! Man stelle sich mal vor: Der HSV im Finale und ICH zu Hause vorm TV anstatt live im Stadion. Ich mag gar nicht dran denken…

So, liebe Leute, ich gehe jetzt gleich Robinho “putzen”. Wehe, die A7 ist aufgrund des Osterreiseverkehrs hoffnungslos verstopft. Wäre nicht das erste Mal. Derzeit Stau vorm Elbtunnel Richtung Süden 12 km ab Stellingen. Zum Glück: Da müssen wir runter.

Manchester?! Wat?! Wer?!

Ich überlege gerade, wie wir denn unsere Titel 2009 alle in einem Lied unterbringen können!? Wir holen den U-U-EFA Cup und wir werden Deutscher Meister *lufthol* und wir holen auch noch den DFB-Pokal… und … und … bauen Martin Jol ein Denkmal.

De coaches-carrousel en de Prof. Dr. ir. P. Akkermans-trofee

Door GERSON HEIDINGA, TobSport.nl

Gepost op: 07-04-2009.

In dit artikel:

· De Top 3 van de meest genoemde kandidaat-hoofdtrainers (op de beruchte geheime lijstjes) bij vacatures bij de topclubs in het Nederlandse betaald voetbal (met een niet-zo-verrassende winnaar) in TobSport’s Prof. Dr. ir. Akkermans-competitie.

· Een ontmoeting met Co Adriaanse, zijn meest markante quotes in de media, zijn prestaties als trainer/coach en de meest opvallende voorbeelden van zijn soms onalledaagse aanpak en werkwijze.

Lees meer Eredivisie- en voetbalartikelen op de Nederlandse sportsite Tobsport.nl

Het proces: De trainer als voetveeg en de waan van de dag

Dit seizoen waren er weer veel vacante posities binnen het technisch management van de topvoetbalclubs in ons land. Vacatures ontstaan meestal na een periode van toenemende externe of interne druk op de beslissers binnen een betaald-voetbalorganisatie. De supporters, spelers of het hogere management zien in de coach vaak de ideale zondebok als de resultaten op het veld verslechteren. Spelers lekken belastende informatie naar de pers, bestuursleden passeren de manager op het veld in de besluitvorming en de socio’s zwaaien met hun witte zakdoekjes.

De positie van de trainer wordt onhoudbaar. De geruchtenstroom neemt al maar toe in de media: ontslag dreigt, de spelersgroep wil af van een trainer of het bestuur heeft het vertrouwen verloren. Geheime lijstjes, met namen van de eventuele opvolgers van de trainer duiken op. Een tussenpaus wordt vanuit de schaduwen van de dug-out naar voren geschoven voor het interim-management. Ook deze persoon wordt nog zolang mogelijk gevoed met het idee, dat hij bij het behalen van goede resultaten de macht voorgoed naar zich toe zou kunnen trekken. Vaak is hij voor het topmanagement enkel een tijdelijke stroman, een garantie voor meer tijd en minder interference tijdens het bepalen van een nieuwe hoofdtrainer ‘voor de lange termijn’.

De tussenpaus, vaak een assistent-coach of ervaren clubman mag in enkele gevallen zelfs het nieuwe seizoen als eindverantwoordelijke starten. Hij heeft echter drie problemen bij aanvang: in de regel is hij afkomstig uit het kamp van de ontslagen hoofdcoach, de spelers zouden weer terug kunnen vallen in structureel slecht spel (bijvoorbeeld door een slechte groepssamenstelling) na een korte opleving door de regime-change en de tussenpaus voldoet in principe niet aan de eisen die aan zijn functie gesteld zijn, qua ervaring en uitstraling. Anders zat hij al van meet af aan als hoofdtrainer op de bank.

Tussenpausen en geheime kandidatenlijstjes

Het verlengen van het mandaat van de tussenpaus in het nieuwe seizoen heeft meestal alleen maar tot gevolg dat hij mag blijven zitten zolang hij punten pakt. Het bestuur wint tijd om een visie op een nieuwe hoofdtrainer voor de langere duur te ontwikkelen, terwijl een voor het publiek acceptabele figuur de scepter zwaait (Luister je, Du Chatinier?). Bij het verslechteren van de resultaten wordt daarna direct het hakblok klaargezet om de kop van de tussenoplossing te laten rollen. Daarna wordt met grote sier de nieuwe grote naam gepresenteerd en het volk is tevreden.

Terug naar de geheime lijstjes met kandidaten, die de huidige of ontslagen trainer zouden kunnen opvolgen. Een groot deel van de namen is echter regelrechte bogus. Het zijn namen van mannen, die qua status en salariseisen te hoog gegrepen zijn of die te controversieel zijn, door een aparte spel en doceerfilosofie of hun verwevenheid met een concurrerende club. Op de lijstjes met namen duiken internationaal en nationaal gezien vaak dezelfde namen op. Bestuursleden en topmanagement staren zich op intensieve wijze blind op een lijstje, maar leggen maar weinig creativiteit aan de dag bij het vullen van de lijstjes met namen.

Internationale zwaargewichten die te pas en te onpas met clubs in aanraking worden gebracht zijn bijvoorbeeld Scolari, Mourinho, Eriksson en Capello. In Nederland is er eenvoudig een top 3 samen te stellen van de mannen die door de jaren het meest opdoken met hun naam op een kandidatenlijstje bij een van de Nederlandse topclubs.

De top 3 over de laatste tien jaar zou er volgens TobSport als volgt uitzien:

TobSport’s

“Prof. Dr. ir. P. Akkermans”-trofee

voor de naam die het meest op lijstjes opdook als kandidaat-hoofdtrainer

(Ofwel: Klassement van trainers, die de laatste 10 jaar het meest voorkwamen op kandidatenlijstjes voor trainersvacatures bij topclubs in Nederland:)

1. Co Adriaanse

(het meest genoemd, waar dan ook, hoe dan ook en met welke reden dan ook).

2. Martin Jol

(extreem veelvuldig genoemd en altijd een serieuze kandidaat).

3. Ronald Koeman

(heel erg vaak ‘in the picture’ en altijd zeer geschikt als..).

De Professor-Doctor Akkermans-trofee en het jury-rapport:

Professor-Doctor Akkermans is een creatie van Kees van Kooten. Akkermans dook altijd op in het programma Keek Op De Week als er ergens een bestuurlijke vacature opdook. Zijn naam werd dan altijd ‘genoemd’ in de wandelgangen, als een uitstekende suggestie om de post te bekleden. Door wie Akkermans genoemd werd was altijd onduidelijk, maar de man ging er duidelijk prat op dat hij genoemd werd. De trofee met zijn naam gaat naar Co Adriaanse, na een besluit van een deskundige jury. Want dat staat in de vorige zin. Maar eerst de mannen, die onder hem eindigden in het klassement:

Op plaats 3: Ronald Koeman…

Ronald Koeman wint op punten van Guus Hiddink en Bert van Marwijk. Bert verliest omdat alleen Feyenoord en wellicht PSV hem op een lijstje hadden staan. Hiddink wordt vooral en veelvuldig en in verschillende perioden in de tijd genoemd bij PSV en in mindere mate bij het Nederlands Elftal en Ajax. Koeman verliest van Jol omdat hij zijn kandidaatstelling op lijstjes vaker wist waar te maken. Hij ging geruisloos van Vitesse, naar Ajax, naar Benfica, naar PSV, naar Valencia. Het geruis startte meestal nadat de handtekening al gezet was. Hij is dus meer de man die echt werd gekozen en niet de meer onbevlekte lijstjesman in het Nederlandse topvoetbal zoals Martin Jol.

Koeman’s naam dook wel veelvuldig op bij clubs waar hij nog niet trainde (Feyenoord, Utrecht, Barcelona), of waar hij al getraind had en zogenaamd kon terugkeren (Ajax, PSV). Koeman werd ook voorzichtig genoemd als bondscoach. Hij was even in beeld als opvolger van Stevens, die hem in feite opvolgde bij PSV (Reker’s campingvriend en interim-oplossing Sef Vergoossen even buiten beschouwing latende). De laatste tijd verschijnt hij veelvuldig op televisie met positieve quotes over Guus Hiddink. Wellicht ziet hij een eventueel assistentschap of een andere functie bij Chelsea wel zitten?

Koeman is een berekenende baantjesjager en carrièreplanner en hij verdient deze derde plaats met verve. Hij dacht alleen nog maar bij topclubs te werken. Maar in Spanje heeft zijn Valencia-avontuur hem geen goed gedaan. Zou hij zelf nog moeten willen trainen bij Ajax of PSV, met alle voorgeschiedenis? Feyenoord heeft geen geld en is dus minder interessant. Bovendien hebben die Been als verlosser gekozen. Wellicht heeft hij zijn lat ook iets lager gelegd en wil hij t.z.t. best aan de slag als opvolger van McLaren bij Twente of Jans bij Groningen.

Op plaats 2: Martin Jol…

Martin Jol wint het van Koeman en mannen als Van Hanegem (glorietijd gehad), Ron Jans en Mario Been (kunnen pas nu gaan oogsten) en Gertjan Verbeek en Dick Advocaat (besmet qua naam) en Louis van Gaal (te dominant, te Noord-Holland, te veeleisend) en Arie Haan en Aad de Mos (te vaak ontslagen). Jol is al sinds zijn RKC-tijd in beeld bij de Nederlandse topclubs en later zelfs het Nederlands Elftal als een interessante coach, die het beste uit zijn spelersmateriaal weet te halen. PSV vond hem echter te onervaren, Feyenoord en de KNVB vonden hem ‘te dik’ en Ajax tot grote schande zag hem niet eens staan.

Jol vertrok uiteindelijk naar Tottenham Hotspur en wist een mooie serie neer te zetten met de eeuwige sleeping-giant uit het Engelse topvoetbal. Daar waar coaches het publiek in Londen in de regel maar weinig weten te bekoren maakte Jol zich snel geliefd onder de fans. Na een serie slechte resultaten moest hij echter vertrekken. Fans in Londen krabben zich nog wel eens achter de oren en hebben heimwee naar Jol. Jol kon naar Feyenoord, PSV en een keur aan buitenlandse clubs. Hij koos voor HSV, zet weer goede resultaten neer en kan nu bij elke Nederlandse topclub op de deur kloppen bij een vacature. Maar er zullen ook genoeg buitenlandse clubs om zijn gunsten meedingen.

Jol komt over als een onverzettelijke vakman en TobSport zou hem zeer graag aan het werk zien bij een Nederlandse topclub en daarna later misschien het Nederlands Elftal. Ik kan me niet voorstellen dat Jol geen Nederlandse topclub getraind zou willen hebben alvorens hij van zijn pensioen gaat genieten. Bij PSV, Ajax en Feyenoord lijken Rutten, Van Basten en Been echter de tijd te krijgen om alles op een rijtje te zetten. Of Jol een eventuele positie bij AZ, Twente of Heerenveen zou ambiëren is mij onduidelijk. Na zijn goede prestaties bij HSV zijn er in de toekomst wellichte de eerste tijd interessantere buitenlandse topvoetbal-alternatieven. Martin Jol werd en wordt dus veel genoemd bij topclubs in Nederland.

Onbetwist, maar niet onbesproken…

En dat zal nog wel enige tijd zo blijven zolang hij in Nederland de kans niet heeft gekregen. Maar toch is hij niet de nummer 1 in deze TobSport-competitie. De coach op nummer 1 is niet zozeer als Jol omstreden geweest door het mogelijke gebrek aan ervaring maar meer door de door hem gekozen werkwijze en zijn relatie met de media. Maar misschien is het ook wel zijn persoonlijkheid die ongeschikt is voor de absolute top. Zijn persoonlijkheid is echter wel de reden voor het schrijven van dit artikel, om de beste man een hart onder de riem te steken en hem te promoten bij de topclubs in het Nederlandse betaald voetbal.

Op plaats 1: ……..

De onbetwiste nummer 1 voor TobSport’s Doktor Akkermans-trofee voor de meest genoemde trainer op de geheime kandidatenlijstjes bij vacatures bij topclubs in Nederland is…

(vul uw eigen denkbeeldige drum-roll in)

Co Adriaanse, de eeuwige beoogde Verlosser bij topclubs in Nederland!

Co is een markante trainer. Een opvallende man. Hij werd genoemd en serieus overwogen als hoofdtrainer bij Feyenoord, PSV, Ajax, FC Utrecht, FC Twente, AZ, Willem II, het Nederlands Elftal en een aantal buitenlandse clubs (waaronder in ieder geval FC Porto en Red Bull Salzburg). Co heeft echter maar een enkele kans gekregen om zijn kunsten te laten zien binnen het Nederlandse topvoetbal: bij Ajax. Natuurlijk zette hij wat neer in Tilburg en Alkmaar, maar die teams maakte hij top en hij liet ze niet gedurende langere termijn constant hoog eindigen (doordat hij weer relatief snel vertrok).

Ook bij die enkele positie bij een Nederlandse topclub in Amsterdam bleef hij niet lang. Hij verdween zelfs terwijl de resultaten nog best goed te noemen waren. Co werd ontslagen door zijn eigen stijl van managen en zijn relatie met pers (en daardor later: het publiek). Co komt met een niet onbesproken stijl. Hij liet in zijn nadagen bij Ajax namelijk rake opmerkingen vallen richting clubiconen en jonge trainers Marco van Basten en Frank Rijkaard in interviews. Zijn kostje was vervolgens gekocht. Ronald Koeman zette zijn beleid voort en plukte vervolgens de vruchten in het veld, met spelers als Van der Vaart, De Jong, Maxwell en Ibrahimovitch. Co kreeg de kans bij AZ, maakte daar een begin met een topsportklimaat en liet AZ geweldig mooi voetbal spelen in binnen- en buitenland. Vijfde en derde in de competitie, halve finale UEFA-cup. Eerder bracht hij samen met Martin van Geel Willem II naar grote hoogten in de nationale competitie, om te worden afgeslacht in de Champions League.

Maar wel met een instelling van: dan maar aanvallend verzuipen. Na AZ vertrok Co richting Portugal en behaalde uitstekende resultaten met FC Porto. Bij recente vacatures in Rotterdam en Eindhoven dook de naam van Co weer op. Naar nu blijkt is hij zijn positie volgend seizoen bij Red Bull Salzburg kwijt. Voordat hij in Oostenrijk belandde zat Co in de Oekraïne en Qatar om flink te cashen. In Rotterdam werd hij teveel ‘020’ bevonden en in Eindhoven is men nog niet vergeten dat hij de toenmalige voorzitter uitmaakte voor “sprekende lampenkap” en met de opmerking dat hij clubicoon Romario “niet zou opstellen” als hij toendertijd coach was geweest. In Eindhoven is men bovendien bang dat de stijl van Co niet zou mixen met de gemoedelijke sfeer op de Herdgang. Maar wie weet, als Fred Rutten niet toehapt zit PSV nog steeds zonder nieuw boegbeeld…

Co werd tot nu toe bij de Nederlandse topclubs afgeserveerd aan de achterdeur

Bij AZ zal hij vast een geschikte kandidaat worden bevonden om Louis van Gaal t.z.t. op te volgen of als opvolger van Van Basten voor een eventuele tweede kans bij Ajax. Een functie bij FC Twente en nog concreter als opvolger van Du Chatinier bij Utrecht zijn waarschijnlijk meer realistisch. Maar Twente is top door een bepaalde aanpak en zal cultuurbewakers als Ten Hag en andere Twente-iconen altijd in de nek van Co laten meehijgen. Zoals nu bij McLaren. Kan Co daar wel mee instemmen? Utrecht is geen top, maar kan onder leiding van Co en met beschikking over de beurs van Van Seumeren top worden.

Maar daar zit weer een meedogenloze en eigenwijze man als Foeke Booy, die al voordat hij officieel in functie is een potentiële kandidaat voor het assistent-trainerschap schoffeert (Gert Kruys) plus de leiding van zijn huidige club (Sparta), zijn hoofdcoach (Du Chatinier) en de man die hij in de media zwartmaakte voor zijn snelle en rigoureuze overstap naar een andere club (Danny Blind). Niet echt iemand waar Co fijn mee van mening kan verwisselen. De Belgen zitten zonder bondscoach nu Vandereycken ontslagen is. Men staat niet negatief tegen het aanstellen van een ‘buitenlander’.

Co was hoofd opleidingen (1992-2997) onder Louis van Gaal in Ajax’ succesvolle jaren ’90. Zijn Amsterdamse bravoure (of arrogantie als je netnummer 010 is) trekt aan en stoot tegelijkertijd af. Hij bracht Willem II naar de Champions League en liet AZ sinds lange, lange tijd weer wereldvoetbal in Europa spelen, een lijn die Louis van Gaal op magnifieke wijze voortzet met een kampioenschap in het seizoen 2008-2009. Gedurende deze perioden en de perioden in het buitenland bij nationale topclubs was Co vrijwel altijd een serieuze kandidaat bij vacatures bij Nederlandse topclubs. Zeker in de media, die hem zo vaak afslachtten als hij weer aan het werk was. Maar vaak ook viel hij in een voortijdig stadium af als realistische kandidaat, door zijn bravoure of arrogantie en zijn omstreden werkwijze.

Lees meer Eredivisie- en voetbalartikelen op de Nederlandse sportsite Tobsport.nl

Een ontmoeting met Co…

Ik zag hem eens in de trein naar Schiphol met voor hem waarschijnlijk een vlucht naar Qatar in het verschiet. Co droeg een net hemd, maar geen jas. Heerlijk lijkt me dat, zo je huis uit lopen zonder jas, onbezorgd. En daarna lekker onderhandelen over een vet contract in het buitenland of alvast ter plekke nadenken over de eerste training en je selectie. Hoppa, je stapt zonder jas op de luchthaven in een taxi naar een bespreking en daarna naar het hotel betaald door de club. In een luxe taxi, zonder jas.

Hotelletje, alles pico-bello verzorgd. Bruidssuite. Dat hemd kun je wel een paar dagen aan en de club zorgt voor de schone onderbroeken, sokken en trainingspakken in een la in de hotelkamer. ’s Avonds kijkt Co natuurlijk voetbal, alleen, of hij verdiept zich in de lokale stations om de gebruiken aldaar te bestuderen. Enkele dagen later keert hij weer terug naar Amsterdam en pakt dan nog wat meer spullen bij elkaar, zelfs een jas, maar die trekt hij de volgende keer in de trein weer lekker niet aan. En misschien koopt hij wel wat nieuwe hemden, gewoon tax-free op de luchthaven.

Co en ik groeten elkaar als we onze plaatsen innemen. Ogen spreken van beide zijden een mate van respect uit en van verlangen naar het bereiken van onze bestemming, met de treinreis als hinderlijke en tijdelijke barrière, alvorens het doel te bereiken. We wisselen nog enkele keren blikken uit naar elkaar. Ze roepen zichtbare vragen op en een niet-te-verbergen wens tot het maken van een kort contact uit wederzijds begrip. Maar het blijft… stil. Ik spreek Co niet aan vanwege het popi-jopi-gedrag dat zijn bekende gezicht doorgaans zal oproepen (Laat die man toch ook ‘es rustig zitten).

Co maakt zelf geen contact omdat hij zich waarschijnlijk beseft dat zijn basketball-kennis van het moment niet afdoende is om een uitnodigende en spitsvondige opmerking te maken over mijn opvallende NBA-shirt, dat hij zorgvuldig bestudeert: “Hmm..Cool shirt. Basketball. NBA. Zo zouden we dat dus in het voetbal ook moeten doen. Japanners in PSV-shirts. Een De Graafschap-shirt op de Afrikaanse steppen. De snelle kids de shirts laten dragen, met een snel design. Niet die bierbuiken erin. Laaaakers nr. 8. Wat zijn Lakers eigenlijk? En in Qatar? Zou men daar al boerka’s met clublogo’s erop hebben? Namen en rugnummers? Daar hebben ze vast nog nooit aan gedacht.” (vrij vertaald uit de gedachten van Co Adriaanse).

Tja. Ik voel dat hij contact wil maken, maar ik kreeg ook van kinds af aan mee me niet zomaar in te laten met onbekende mannen van middelbare leeftijd. We zien er verder maar vanaf. Soms is het leuk om constant tegen dat moment van contact maken-of-niet aan te blijven hikken. En het dan gewoon niet te doen, zodat je ongestoord verder kunt dromen. Alleen maar inschatten. Dus zitten we daar en we knikken. En zonder een sportsite om te vullen met artikelen werd Co verder ongemoeid gelaten. Ik bedenk me nu al de vragen op FEBO-niveau, die ik uit mijn blote bol zou stellen voor een fijne scoop: “He Co, waar ga je naar toe?”, “Wat, waarom daarheen, betalen ze je daar goed?” “Kom je wel weer terug Co, naar Nederland en bij welke club zou je het liefst willen trainen?” “Nee, toch niet die Rotterdammers, waarom zou je dat dan in godsnaam willen? Maar dan alles in eerste instantie met “U”.

Co tekende een mooi contract in Salzburg en krijgt hopelijk nog eens de kans bij een topclub in Nederland of Utrecht. Het laatste nieuws, roddels en geruchten: Feit is dat Co sinds vandaag weet dat hij volgend jaar geen trainer meer is bij Red Bull Salzburg. Zijn opvolger daar wordt volgens insiders eventueel Huub Stevens. Hij staat in ieder geval op een lijstje en ‘wordt genoemd’. In de wandelgangen in het DSB-stadion in Alkmaar wordt gefluisterd dat Louis van Gaal na het kampioenschap van AZ in de wachtkamer gaat zitten voor een plaats op de bank bij een WK-ploeg. Co Adriaanse zou dan zijn taken overnemen bij AZ. Wellicht dat hij toch binnen afzienbare tijd nog eens een fictieve paaseierenroute kan uitzetten op de Herdgang. Of de Belgen naar eeuwige glorie leiden.

Voor- of tegenstander van zijn stijl, met Co valt er voldoende te genieten, er gebeurt altijd wat en vaak wat onverwachts en hij heeft altijd mooie quotes in petto. Co leek me in een enkele oogopslag, een eerste indruk, een man waarmee je de oorlog kunt winnen. Een man die zijn team kan wekken als het inslaapt en meer inzicht kan geven door ze tegen slimme metaforen te laten botsen. Een man met evenwicht en een open visie, die niet bang is om het evenwicht om hem heen te verstoren. Een man die zich kwetsbaar durft op te stellen en gevoelig is. Met humor en met een onverwachte invalshoek. Hij heeft bewezen een topsportklimaat te kunnen creëren. Geef die man een kans. Geef hem een goede selectie en geniet!

Pak de knipselmap: wie is Co?

Als eerbetoon aan Co en als steun voor een hernieuwde kans bij een Nederlandse topclub publiceert TobSport als slot van het artikel een verzameling van Co’s meest opvallende quotes en de meest opvallende voorbeelden van de discussie rond zijn werkwijze en persoonlijkheid. Misschien is Co’s grootste mankement wel dat hij zich altijd miskend lijkt te voelen. Tegelijkertijd zal dat ervoor hebben gezorgd dat hij altijd door blijft knokken voor een topsportklimaat en individuele groei, ook al ziet hij het verder somber in.

Lees meer Eredivisie- en voetbalartikelen op de Nederlandse sportsite Tobsport.nl

Co Adriaanse:

uitspraken en uitspattingen in de media

Over de rol van de journalistiek bij zijn ontslag bij Ajax:

“Ik denk dat ik werd aangepakt omdat ik gerenommeerde spelers heb vervangen door op dat moment onbekende spelers. Het ging slecht met Ajax, het gebouw moest gerenoveerd worden. Dan begin je met slopen waarbij je de goede delen handhaaft. Alleen waren dat er niet veel. Want ja, Witschge gaat weg, Machlas is weg, Van Halst is weg, Dani, Laudrup, Hoekstra en Babangida; ik kan er zo twintig opnoemen die weg moesten, die niet meer konden brengen wat nodig was voor Ajax. Maar ik begreep ook wel dat het publiek dat niet begreep. Winter en Witschge, dat waren toch monumenten, echte Ajacieden. Dat je voor Witschge Van der Vaart opstelt, die ze helemaal niet kennen en voor Winter Galasek, die ze helemaal niet kennen, ja, logisch dat ze daar moeite mee hadden. En dan heb ik ook nog het traditionele Ajax-systeem aangepakt. Dat systeem kon echt niet meer. Dat was een ingreep! Maar het is wel goed geweest. ” (Sportweek, april 2003).

Over zijn eigen rol bij het ontslag bij Ajax:

“Ik vind niet dat ik mijn aanpak had moeten veranderen. Ik ben een hele open, joviale Amsterdamse jongen, die iets heel goed kan uitleggen. Veel beter dan (zijn opvolger, red.) Koeman. Dat is mijn vak. Ik ben onderwijzer. Ik heb alleen een imagoprobleem. Ik kom anders over, dan ik in werkelijkheid ben. Dat is enerzijds mijn eigen fout, maar het komt ook door de media, die je in een bepaalde hoek neerzetten. Ik word altijd in de verdediging gedrukt en dan nog schrijft de pers een gekleurd verhaal op. Dan krijg je op een gegeven moment de pest in en denk je: nou ja, ik geef geen interviews meer. Dat is fout geweest. Want als je bij een club als Ajax werkt, een A-merk, moet je altijd ‘on speaking terms’ met de media blijven. Wat er ook gebeurt. En dat was ik niet meer. Dat was een van de hoofdredenen waarom Ajax me ontsloeg. Mijn eigenwijsheid. De pers kon of wilde me niet begrijpen. M’n carrière is naar de klote. Ik was heel graag bij Ajax gebleven. Maar het waren niet alleen de media, ook de internationale resultaten waren niet goed. ” (Sportweek, april 2003).

Over de macht van de pers bij het bepalen van de bondscoach:

“De pers is zeer machtig. Ze bepalen toch ook wie trainer wordt van het Nederlands Elftal? Van Hanegem is toch trainer bij Oranje geworden, omdat de pers dat heel graag wilde? Het merendeel wilde naast Advocaat een oud-topvoetballer die voldeed aan de WIM-formule (Je moet aan een Wereldkampioenschap mee hebben gedaan, veel Interlands hebben gespeeld en je moet Miljonair zijn. Want dan ben je onafhankelijk.) ” (Sportweek, april 2003).

Over de samenwerking met Leo Beenhakker en zijn gesteldheid:

“Ik geloof in het goede van de mens. Ik had ook altijd het gevoel dat ik zakelijk goed met Leo Beenhakker kon samenwerken. Ik zou ook nooit achter zijn rug om kwaad over hem spreken. Dus dat verwachtte ik van hem ook niet. Ik was graag gebleven en ik zou mezelf niet ontslagen hebben. Ik zou hem na drie jaar opvolgen als technisch directeur bij Ajax. Maar ja, zo slecht heb ik het niet. Ik ben miljonair, ik heb een baan en zie er nog goed uit voor een 55-jarige. Maar m’n carrière is over. Op het moment dat ik bij Ajax ontslagen werd wist ik dat. ” (Sportweek, april 2003).

Co, over zijn verdiensten als trainer in de ontwikkeling van spelers:

“Ik haal het maximale of meer uit een elftal èn het individu. Dat zie je aan de prestaties van mijn teams. Daarnaast kan ik wel twintig spelers opnoemen die, mede dankzij mij, miljonair zijn geworden.” (Telegraaf, maart 2009).

Co, over zijn kandidatuur bij PSV:

“Als je naar mijn cv kijkt en het type voetbal dat ik breng is het normaal dat mijn naam naar voren komt in Eindhoven” (Telegraaf, maart 2009).

Co, over het ‘feit’ dat zijn stijl niet zou mixen met de gemoedelijke sfeer van de Herdgang:

“Ik ben een warm, sociaal mens. Niet hard, maar wel heel duidelijk. Ik maak altijd hele normale afspraken en die bewaak ik. Dat doe ik in het belang van het team.” (Telegraaf, maart 2009).

Co, over Cruijff:

”Ik ben wel fan van de speler Cruijff, maar niet als trainer, omdat hij zijn Nederlands niet goed beheerst. Als Jantje Appelsap iets raars zegt, zeg je niet: Dat is Appelsapiaans. Dan zeg je: hij is niet naar school geweest.” (Soccernews, mei 2007).

Co, over een eventueel trainerschap bij Feyenoord, in 2005:

“Feyenoord wil een simpele trainer. Een no-nonsense figuur, ongecompliceerd. Eentje die houdt van hard werken, mouwen opstropen en poetsen. Zo’n trainer ben ik niet. Ik ben een Amsterdammer met intellect en diepgang. Echt, ik word nooit trainer van Feyenoord.” (Soccernews, mei 2007).

Co, tegen Joonas Kolkka, die een scheet liet in de kleedkamer bij Willem II:

“Ik geef je een boete. Je scheet is niet sfeerverhogend gebleken en dus niet functioneel.” (AD, april 2009).

Wilfred Genee somt uitspattingen in Co’s werkwijze op:

“Spelers die voor straf tientallen kilometers naar het stadion moesten teruglopen (Willem II), fictieve paaseieren moesten zoeken (AZ) of strafrondjes van de persruimte naar de kleedkamer moesten maken (Arveladze). ” (AD, april 2009).

Wilfred Genee somt een aantal klassiek geworden termen, bedacht door Co, op:

“Zoals ook termen als ‘woonerfvoetbal’ en ‘scorebordjournalistiek’ onlosmakelijk verbonden zijn met de miskende trainer. Want miskend heeft Adriaanse zich altijd gevoeld.” (AD, april 2009).

Wilfred Genee vervolgt en schetst het beeld van een doemdenker:

“Al bij zijn ontslag als trainer van PEC Zwolle in 1988 riep hij: ,,Als ik niet opnieuw werk krijg, is dat het bewijs dat het betaalde voetbal echt ziek is.’’ Adriaanse was door de jaren heen altijd goed voor stevige teksten. In 2004 vertelde hij dat zijn compulsieve drang tot erkenning voortkwam uit een groot minderwaardigheidscomplex. ,,Er bestaat een verkeerd beeld van me, omdat veel journalisten me haten.’’ Zoals hij ook zeker wist dat er voor hem weinig toekomst was: ,,AZ is mijn laatste club.’’ Gelukkig niets veranderlijker dan een mens. Zeker een voetbalcoach.

,,Coaches hebben afwijkingen, topcoaches de meeste,’’ luidt dan ook zijn filosofie.” (AD, april 2009).

Bronnen:

Sportweek: Robert Heukels/Edwin Struis m.m.v. Raoul Heertje – “De Ronde Tafel” (gesprek over media en sport met Mart Smeets, Ellen van Langen, Wim Kieft en Co Adriaanse ter gelegenheid van het 5-jarig bestaan van Sportweek) (29-04-2003).

AD.nl: Wilfred Genee – “Marco ‘interessant’ Van Basten is vooral leuk als hij boos is” (01-04-2009).

Telegraaf.nl, Thijs Slegers - “Adriaanse: PSV aantrekkelijke club”. (20-03-2009).

Soccernews.nl, Marnis Mastenbroek – “Spraakmakende perfectionist” (14-05-2007).

Lees meer Eredivisie- en voetbalartikelen op de Nederlandse sportsite Tobsport.nl

Um etwas zu gewinnen, würde ich mein ganzes Vermögen dafür geben. Oder meinen kleinen Finger, zum Beispiel. (HSV-Trainer Martin Jol, im Hamburger Abendblatt)

Der HSV-Trainer Martin Jol ist hungrig und will unbedingt einen Titel. Dafür würde er sogar seinen kleinen Finger geben. Also, der Bundesliga-Titel ist auch eine Frage des Ehrgeizes. Der stärkste Gegner des FC Bayern steht von jetzt an fest: Jols Finger, d.h. der riesige Ehrzgeiz von HSV (plus Hertha und Wolfsburg). Können wir das überwinden?

Auf rumänisch. “Ca să câştig ceva, mi-aş da toată averea sau degetul cel mic, de exemplu” a declarat antrenorul lui Hamburger SV, Martin Jol, pentru Hamburger Abendblatt. Foamea de glorie a olandezului mă face să cred că titlul în Bundesliga se va decide anul acesta şi pe ambiţie, nu numai pe valoarea loturilor. De la această afirmaţie mi-e clar: cel mai puternic adversar al nostru este degetul lui Jol, adică uriaşa ambiţie a unor echipe ca HSV, Hertha şi Wolfsburg. Întrebarea care mă frământă: vom reuşi să ţinem piept unui astfel de oponent?

]]> http://fenerinkalesi.wordpress.com/2009/03/18/yapma-jol/ Wed, 18 Mar 2009 20:00:39 +0000 fenerinkalesi http://fenerinkalesi.wordpress.com/2009/03/18/yapma-jol/

Martin Jol, ”Aldığım bir habere göre ki, herhalde bunu söyleyen Fenerbahçeli bir arkadaştı, Beşiktaş taraftarları daha ateşli. Tabii burada sonuç iyiye giderse Galatasaray taraftarı coşar. Ben ,Beşiktaş taraftarını 2 sene önce görmüştüm. Müthiş bir atmosferdi. O atmosferi yarın burada görmek istemiyorum” yanıtını verdi.

Yazık lan adama…