Połowa klasy chora.
Mnie nic nie bierze. Lepiej odpukać

skopiowane ze strony http://forum.php.pl/index.php?showtopic=59786&st=1960&start=1960

@Wykrywacz nie wiem skąd to bierzesz, ale masakra

Pierwszego dnia szkoły, przed rozpoczęciem lekcji, nauczycielka przedstawia klasie nowego ucznia:
- To jest Nguyen Dong z Wietnamu. Od dziś będzie waszym kolegą.
Lekcja się zaczyna. Nauczycielka mówi:
- Zobaczymy, ile pamiętacie z historii Polski. Kto wypowiedział słowa: ”Mieczów ci u nas dostatek”?
W klasie cisza jak makiem zasiał, tylko Nguyen podnosi rękę i mówi:
- Władysław Jagiełło do posłów krzyżackich przed bitwą pod Grunwaldem, lipiec 1410.
- No i proszę, nie wstyd wam? Nguyen jest Wietnamczykiem, a historię Polski zna lepiej niż wy.
- Czy chcecie udowodnić, że “Polak przed szkodą i po szkodzie głupi”.
- No, jaki poeta to napisał?
Znowu wstaje Nguyen.
- Jan Kochanowski w pieśni o spustoszeniu Podola, 1586.
Nauczycielka z wyrzutem spogląda na uczniów. W klasie zapada cisza. Nagle słychać czyjś głośny szept:
- Bierz dupę w troki i spierdalaj do swojego gównianego kraju.
- Kto to powiedział?! – krzyczy nauczycielka, na co Nguyen podnosi rękę i recytuje:
- Józef Piłsudski do generała Michaiła Tuchaczewskiego na przedpolach Warszawy, sierpień 1920.
W klasie robi się jeszcze ciszej. Słychać tylko, jak ktoś mruczy pod nosem:
- Możesz mnie pocałować w dupę.
Nauczycielka, coraz bardziej zdenerwowana:
- Przesadziliście. Kto tym razem?
Znów wstaje Nguyen.
- Andrzej Lepper do Anety Krawczyk na IV krajowym zjeździe Samoobrony, Warszawa, styczeń 2004.
Tego jest już za wiele nawet dla nauczycielki. Biedna kobieta opada na krzesło, jęcząc:
- Boże, daj mi siłę, bo zaraz zwymiotuję.
Nguyen, nie czekając na pytanie:
- Papież Jan Paweł II na widok pielgrzymki Rodziny Radia Maryja, plac św.Piotra w Rzymie, marzec 1994.
Nauczycielka traci panowanie nad sobą. Ostatkiem sił rzęzi:
- Niech ktoś zabierze stąd tę kupę gówna.
Nguyen, niczym niezrażony:
- Borys Jelcyn, wskazując na Aleksandra Kwaśniewskiego po spełnieniu dziesiątego toastu na oficjalnym obiedzie na Kremlu w Moskwie, czerwiec 1998.
Nauczycielka mdleje. Jeden z uczniów mówi ze zgrozą:
- Jezu, to dopiero lachociąg!
Nguyen reaguje natychmiast:
- Prałat Henryk Jankowski, oceniając wysiłki ministranta Mariusza Olchowika po każdej mszy w kościele św. Brygidy w Gdańsku w latach 1998-2002.
Klasa podnosi dziki wrzask. Po chwili drzwi się otwierają i wbiega wkurzony dyrektor:
- Co wy, do diabła, wyprawiacie?! Takiej bandy debili jeszcze w życiu nie widziałem!
Na co Nguyen:
- Nicolas Sarkozy do polskiej delegacji, szczyt Unii Europejskiej w Brukseli, październik 2008.

Trzy kobiety: zaręczona, mężatka oraz panna rozmawiają o swoich
mężczyznach.
Po parogodzinnej debacie dochodzą do wniosku, że warto wnieść coś
nowego do ich życia seksualnego, postanawiają dodać sobie trochę
seksapilu i założyć pończochy, skórzane biustonosze, superwysokie
szpilki oraz maski również ze skóry. Po kilku dniach spotykają się
ponownie, aby podzielić się wrażeniami:
Zaręczona opowiada:
- Mój narzeczony wrócił jak zwykle wieczorem z pracy. Kiedy zobaczył
mnie w czarnym skórzanym biustonoszu, pończochach, seksownych butach i
masce powiedział, że jestem miłością jego życia! Potem kochaliśmy sie
przez kilka godzin.
Panna relacjonuje:
- U mnie było podobnie, kiedy mój chłopak zobaczył mnie w tym super
stroju, bez słowa rzucił się na mnie i zaczął ostrą jazdę.
Mężatka na to:
- Ja wysłałam dzieciaki do mojej matki na noc, żebyśmy mogli poszaleć.
Kiedy mąż wszedł do domu, miałam już na sobie seksowna, skórzana
bieliznę, czarne szpilki, pończoszki i skórzana maskę na twarzy.
Kiedy mnie zobaczył powiedział “co na obiad, Batmanie?”

Sot iu dha lamtumira e fundit katër policëve të vrarë ditën e djeshme në aksion për kapjen e kriminelit të shumëkërkuar Dritan DAJTI. Flamujt kombëtarë të administratës shtetërore dhe jo vetëm në çdo cep të Shqipërisë u valëvitën në gjysmë shtizë si dhe u mbajt një minutë heshtje në nderim të të rënëve të cilët u cilësuan “Dëshmorë të Atdheut”

Przechodziłem dziś obok billboardu z reklamą nowego filmu. Twórca teksańskiej masakry piłą mechaniczną czy elektryczną zaprasza na swój nowy film: Piątek 13-go. To prawdopodobnie kolejny tego typu film.

Ludzie mają skłonność do oglądania przemocy. Afirmacja bezmyślnej, tępej siły towarzyszy człowiekowi od zarania. Ciekawe, że na przestrzeni wieków dążenia i pragnienia sporej części ludzi ograniczają się do dwóch rzeczy – chleba i igrzysk. Figury te pojawiają się w każdej epoce, zmieniają się tylko formy.

W starożytnym Rzymie walki osiłków, których jedynym zadaniem w życiu było mordowanie swoich przeciwników, ściągały tłumy. Tłuszcza z takim samym entuzjazmem oglądała konających w koloseum chrześcijan, torturowanych i wieszanych skazańców, wrogów ludu ścinanych ostrzem rewolucji itd, co widownia kin ogląda mordowanych na ekranie ludzi.

Oglądane średniowiecznie narzędzia tortur często wywołują (słuszne skądinąd) oburzenie. Krzesła najeżone kolcami, koła do łamania kości, przyrządy zgniatające czaszki i inne części ciała. Ale ludzie wymyślili też bardziej wyrafinowane metody męczenia i zabijania ludzi. Chińczycy umieszczali unieruchomionego człowieka pod rurą z wodą, która powoli kapała.. Kropla po kropli, w jedno i to samo miejsce na głowie. Nie bez kozery mówi się, że kropla drąży skałę.. Albo tortury NKWD – uderzanie belami drewna w stopy leżącej osoby. Przeszywający ból rozchodził sie i promieniował wzdłuż kręgosłupa dochodząc do głowy. Potworny ból rozsadzający czaszkę. Tak, każda epoka miała swoje, mniej lub bardziej wymyslne czy widowiskowe sposoby uśmiercania ludzi. Człowiek, to brzmi dumnie..

Ludzie są żądni krwi. Nawet jeśli sami nie mordują to zwykle lubią popatrzeć jak to robili inni. W tym względzie nic sie nie zmieniło. Muzea tortur pełne zwiedzających, które dla części z nich nie są przestrogą i powodem do refleksji ale czymś zgoła fascynującym, rozbudzającym wyobraźnię. Mało kto wie, że “żelazna dziewica” została wymyślona w XIX w., a nie w średniowieczu. I to po to, żeby przyciągnąć zwiedzających..

No ale teraz mamy przecież XXI wiek. Humanizm, humanitaryzm i prawa człowieka. Większość krajów przestrzega zakazu tortur i nie orzeka kary śmierci. Jest pięknie. Przynajmniej w teorii. Bo nie trzeba wcale daleko szukać – gdzieś w bazie Guantanamo – żeby okazało się, że rzeczywistość nie jest taka różowa. Wystarczy wejść na YouTube i zobaczyć oglądalność egzekucji dokonywanych przez terrorystów. Ciekawość, nieprawdaż? Całkiem zdrowa..
A czym innym jak gloryfikacją przemocy i kontynyacja wymyslania różnych, najbardziej finezyjnych i okrutnych sposobów odbierania życia, są współczesne filmy typu Piła czy jedna czy druga Masakra? Żeby nie pisać o czymś, czego nie znam, przemogłem niechęć do tego typu filmów i obejrzałem spory fragment Piły. Mniejsza o to, której części. To co zobaczyłem było przerażające. Jak również to, co kryje się w umysłach twórców takich filmów. To nie jest pokazywanie ciemnej strony ludzkiej natury. To da się zrobić w inny sposób. To zwykłe, prostackie epatowanie przemocą. Trzeba przyznać, że na polu wymyślania nowych sposobów zadawania śmierci sporo się rozwinęliśmy od czasów starożytnych.

Cele producentów są jasne – zarobić jak najwięcej pieniędzy. Za wszelką cenę. Cel uświęca środki. Przyciągnąć ludzi do kin pokazując to co – no właśnie jakie – nieludzkie? Kolejne mordy i okropieństwa przyciągają rzesze kinomaniaków. Czego ci ludzie szukają w tego typu filmach? Czy oglądanie takich rzeczy wzbudza jakieś pozytywne emocje i przeżycia, czy zmusza do jakiejkolwiek refleksji? Czy ktoś, kto obejrzy taki film czuje sie w jakiś sposób ubogacony? A więc zwykła rozrywka? Zwykła rozrywka… Zabawa. Tak, zabawa w zabijanie. Finezja zabijania, sztuka. No ale to przecież tylko film, fikcja, aktorzy. Tyle, że oglądając taki film nie myslimy o tym, że to fikcja. Oglądamy mordowanie ludzi, tak jak kiedyś oglądano w koloseach. Podnieceni i z mocniejszym biciem serca. Te obrazy pozostają w głowach na długo. Przez tego typu filmy stajemy sie coraz bardziej znieczuleni. To co widzimy, nie odrzuca nas od ekranu. Zwyczajnie i systematycznie niszczymy swoje ludzkie odruchy.

A potem organizujemy czarne marsze i zadajemy sobie pytanie – jak to się mogło stać…?

Jak zwykle zaczęło się całkiem niewinnie – zaproszeniem na urodzinowe party przez moją najlepszą, przyjacielską duszyczkę…

Impreza którą organizujemy już od lat, tym razem miała przybrać zupełnie inny wymiar – okrasić ją miało dobrym graniem kilka elektronicznych projektów i dwóch dj. Przygotowania pochłonęły kupę energii (nie koniecznie mojej), ale udało się i tylko las musiał przygotować się na przyjęcie siejących chaos gości.

Jakiś dziwny pęd narodu do robienia szaleńczych zakupuf spowodował, że zakup chleba graniczył z cudem, a alkohol trza było prawie sprowadzać z zagranicy. Kiedy jednak udało się wyjść zwycięzką ręką z marketu, taszcząc hektolitry piwa i niewiele mniej wódki, można było zacząć się pakować. Miałam wrażenie, że ilość niezbędnych przedmiotów do przeżycia w dzikiej puszczy rozrasta się z minuty na minutę – dlatego postanowiłam ograniczyć się do dzidy, off-a i śpiworka.

Ku mej radości udało nam się dotrzeć na miejsce bez szwanku, choć samochód ledwo trzymał sie na kołach. W nagrodę dostał od nas małą, czerwoną czaszeczkę na maskę, a my mogliśmy oddać się trzydniowemu odpoczynkowi na łonie natury.

Jak do tej pory sytuacja nie wzbudza szczególnych emocji, bo jeszcze nic się nie wydarzyło. Jednak zaraz po wyjściu z samochodu obarczona zostałam butelką zimnego piwa i przywitały mnie zwłoki, które imprezowały dnia poprzedniego, ponieważ niektórzy mają większe zacięcie i trzy dni to dla nich za mało.  Ofiar śmiertelnie zatrutych było o wiele więcej – rzec by można: pandemia libacyjna.

Piątkowy wieczór upłynął pod znakiem  piwa, kiełbasy i sarmackich przepychanek w doborowym towarzystwie. Pan T. który niewinnie oddalił się na odpoczynek obudził się z ekstremalnym markerowym makijażem, niektórzy szukali butów na dachu własnego domostwa, a inni starali się nastąpnego ranka ułożyć przebieg nocy, czemu przeszkadzała niewiadomego pochodzenia amnezja (podejrzenia padały na 80% rum, który jednak miał dobra linię obrony i oskarżono ostatecznie pana absolwenta – biedak pogardzany wylądował w koszu na śmieci)

Sobota okazała się dniem, na który wszyscy czekali – dzień koncertów – nastrój zepsuła zbuntowana toaleta plująca na lewo i prawo swą przeuroczą zawartością i wyganiająca towarzystwo w leśne rejony. Odbywało się tradycyjnie – panowie na lewo – panie na prawo i tak jakoś szło. Niektórzy nawet próbowali się z nia uporać, ale okazało się to gównianym interesem.

Koncertownia przygotowana została wyśmienicie – cudne nagłośnienie – 2kW – w sam raz by zakłócić ciszę nocną i rave’ować do rana. Sprzęt zakurzony, ale sprawny w 100%.  Woodstockowy klimat został opanowany wiadrami z wodą, dzięki którym kurz stał się znośny, a parkiet bardziej przyjazny. Wśród radosnych harców, którym towarzyszyły naprwadę różniste dźwięki (od elektroniki po surowy drum’nbass), doszło do wręczenia tortu (jeśli solenizant pamięta jak on smakował niech mi przypomni).

Bardzo dobrze się bawiłam – gin&tonic – napój wyskokowo-chłodzący dodawał animuszu. Zjadłam pyszne lody tańcząc boso do punkowych kawałków Ziggy’ego Stardusta z Rozkrocku. Zostałam oblana piwem, dzięki czemu moje włosy będą zdrowsze (podobno). Nauczyłam się rozpalać grilla cudzymi rękoma. Oddawałam sie błogiemu nicnieróbstwu (wizja mgr została skutecznie związana i zakneblowana w domu) z domieszką rozjebstwa. Zyskałam kilku przesymptycznych i jakże normalnych znajomych. Kibicowałam w zawodach Szybkiego Lopeza. Zostałam obdarowana maską Borga. Zrobiłam milion kompromitujących zdjęć. Weekend uważam za czyniący z mózgu bezużyteczny organ (ewentualnie odpowiadający za sterowanie podstawowymi funkcjami życiowymi), mimo tego udany, przyjacielski spęd, który powtórzymy za rok (jeśli las się nie obraził i sarny przeżyły).

Tak, tak, to nie prima aprilis! Hejaho opanowuje świat i właśnie  zawitało w mroźnym świecie skoków narciarskich, a nawet przebiło się przez wieczną zmarzlinę głowy Waltera Hofera, prezesa FiS. (Nie, nie PiS, ale podobny potencjał) Jest to niestety zła wiadomość dla Darka Szpakowskiego, który będzie musiał szybko uczyć się matematyki, żeby podołać komentowaniu skoków w nowym sezonie!

O co chodzi? Ano panocki, o to się rozchodzi, że od teraz nie będzie wygrywać ten kto najdalej skoczy, bo w punktacji liczyć się będzie siła i kierunek wiatru. Mianowicie – za wiatr korzystny punkty będą odejmowane, za niekorzystny dodawane! Walter Hoffer informuje, że szwajcarskie zegarki pracują właśnie nad idealnym wzorem metafizycznym, pozwalającym na obiektywną ocenę skoków. Z nieoficjalnych źródeł wiemy, że Robert Mateja planuje wielki powrót na skocznie, gdzie byłby w nowych warunkach zdecydowanym faworytem (jemu zawsze źle wiało, a teraz złe warunki=więcej punktów).

Sztab szkoleniowy już opracował taktykę dla Roberta:

Łukasz Kruczek:

Znaczyyy my mamy takiego plana: puszczamy Roberta w najgorsz…eee najlepsz…, no z wiatrem w plecy ok. 50 m/s, Robert musi przeżyć, i jeśli to mu się uda, a technikę ratowania się opracował w stopniu niemal idealnym, to dostaje 500 punktów gratis za warunki i reszta go już nie obchodzi.

No to hejaho i do przodu! (z wiatrem z tyłu)

Rozpieprzony przystanek autobusowy, zdziwieni ludzie, a dalej… troche standardowego streetu z dzisiejszej wycieczki po miescie

Zastanawiam się co kieruje ludźmi, którzy potrafią z zimną krwią zabić niewinnych? Moje zastanowienie spowodowane jest tym, że w ciągu ostatniego tygodnia zginęło sporo osób i to tylko dlatego, że w nieodpowiednim miejscu i czasie stanęli na drodze szaleńcom.
Za każdym razem słyszymy, że zamachowcy byli niezrównoważeni psychicznie. Tak było w przypadku degenerata z Alabamy i tak samo tego z Winnenden w Niemczech oraz w Stanach w Illinois, gdzie psychopata zabił pastora podczas nabożeństwa.
Z tych ostatnich wydarzeń można wysnuć wniosek, że to zjawisko się nasila. W Biblii już dawno napisano, że w ostatnich czasach ludzie będą coraz gorsi. Nie trzeba o tym chyba nikogo przekonywać.

A to wiedz, iż w ostateczne dni nastaną czasy trudne. Albowiem będą ludzie sami siebie miłujący, łakomi, chlubni, pyszni, bluźniercy, rodzicom nieposłuszni, niewdzięczni, niepobożni, bez przyrodzonej miłości, przymierza nie trzymający, potwarcy, niepowściągliwi, nieskromni, dobrych nie miłujący, Zdrajcy, skwapliwi, nadęci, rozkoszy raczej miłujący niż miłujący Boga; Którzy mają kształt pobożności, ale się skutku jej zaparli; i tych się chroń. Albowiem z tych są ci, którzy się wrywają w domy i pojmane wiodą niewiastki grzechami obciążone, które uwodzą rozmaite pożądliwości; Które się zawsze uczą, a nigdy do znajomości prawdy przyjść nie mogą. 2Tymoteusza 3:1-10

Ludzie w dzisiejszych czasach nie szanują innych. Biblia ostrzega, że na tym (m.in.) polega trudność czasów ostatecznych i w zasadzie powinniśmy przyzwyczaić się to takich newsów ze świata, a nawet przygotować na to, że będzie więcej tak makabrycznych wydarzeń.

No nudzę się kurwa dzisiaj przeokrutnie. Nawet pisać mi się nie chce, dlatego bez konkretów. W sobotę jak zwykle byliśmy tam gdzie zwykle i byłoby jak zwykle gdyby nie to, że jak zwykle o tej godzinie co zwykle urwaliśmy się do Cynamonu. Masakra totalna i wieśniactwo. Laski jakieś się pobiły – obciach na maksa. Odechciało mi się tego lokalu.

To dzisiaj kilka uniwersalnych prawd, pod tytułem jak rozpoznać dzień tygodnia nie mając zegarka, laptopa, komórki i innych form kalendarza.

Jeśli czujesz euforię to znaczy, że jest sobota.

Jeśli boli cię głowa i wszystko jest wkurwiające to jest niedziela.

Jeśli głowa mniej boli i wszystko jest wkurwiające to jest poniedziałek.

Jeśli głowa nie boli i wszystko jest wkurwiające to jest wtorek.

Jeśli już nie pamiętasz dlaczego jesteś wkurwiony, ale wciąż jesteś to jest środa.

Jeśli jesteś wkurwiony, że do euforii jeszcze daleko to jest czwartek.

Jeśli wkurwienie samo z siebie ustępuje to jest piątek.

I to tyle. Więcej napiszę w innym terminie. Albo jak ktoś z Was znowu wykaże się głupotą większą niż ustawa przewiduje i będę miał nową inspirację.

(bibula.com)

Tytuł: Kinderszenen
Autor: Jarosław Marek Rymkiewicz
Wydawnictwo: Wydawnictwo Sic
ISBN: 978-83-6045-760-3

Wspomnienia o latach dzieciństwa spędzonych podczas okupowanej przez Niemców Warszawie, przeplatają się z rozważaniami na temat pułapki jaką Niemcy przygotowali dla powstańców Warszawskich. W efekcie zdarzenia dokonała się masakra wielu niewinnym ludzi, których przypadek i ciekawość były jedynymi winami.

Autor zwraca uwagę na pewne niuanse związane z pamięcią narodową i mitem historii. Niuanse, które nie tylko dzieją się jako immanentne zdarzenia procesu dziejowego ale także niuanse, które świadomie są moderowane przez ludzi.

Np. “Niemcy”… autor zauważa, że podczas okupacji niemieckiej nie było żadnych “hitlerowców”, “nazistów” czy “najeźdźców” ale byli po prostu Niemcy. Ci pierwsi powstali post-factum w wyniku zamówienia politycznego. Drugim przykładem jest Powstanie Warszawskie. Autor mierzy się z powszechnie panującymi ocenami, że był to odruch szaleństwa zakończony nieuniknioną klęską. Ale czy tak jest naprawdę – pyta autor!? Przecież dzisiaj, mówimy po polsku, piszemy po polsku, żyjemy w Polsce. Polsce suwerennej. Czy nie jest to wystarczający dowód na to, że Powstanie Warszawskie było sukcesem!? I to nie tylko w wymiarze mitycznym – tak silnie podkreślanym przez pana Rymkiewicza – ale także w wymiarze rzeczywistym jako jeszcze jeden krok do celu.

Z niektórych wypowiedzi na temat tej książki można było odczytać zarzuty o rewizjonizm stosunków polsko-niemieckich, próbę mitologizacji rzeczywistości. Dla mnie jest to zupełnie nieistotne! Demokracja daje luksus swobodnej wypowiedzi każdemu na każdy temat. Cenne jest to, że książka została napisana przez uczestnika tych wydarzeń. Taka szansa – niestety – maleje z każdym dniem. Ta lektura nie jest kwestią intelektualnego poznania lub wyzwania. To po prostu jest opis przeżyć. Dla mnie – skazanego na filtr zakładany przez “jedynie słusznie myślących“, “prących w jedynie słusznym kierunku“, bez względu na epokę, czasy czy uwarunkowania społeczne – jest to rarytas i rzadki skarb. Brama czasoprzestrzeni pozwalająca przynajmniej przez flanelę literatury dotknąć prawdziwych czasów, prawdziwych ludzi i prawdziwych czynów.

Książka porusza kwestie, w dzisiejszym świecie niepopularne i chyba trudne. Jednak są to kwestie bardzo ważne dla moich dzieci, wnuków, prawnuków i pra, pra, pra wnuków. Porusza kwestie symboli o prawdziwym “wsadzie materiałowym”. Symboli, które wyrastają z prawdziwego człowieczeństwa a nie z zaplanowanej w głowach specjalistów od reklam kampanii produkującej zafoliowane, laminowane znaczki nazywane symblami.

Jest to książka ważna, bo jest głosem pokolenia, które w mojej ocenie zostało wyrzucone na śmietnik. Pokolenia z którym politycznie, ekonomicznie, społecznie, ZUSowo, służbowo-zdrowotnie nie bardzo wiadomo co zrobić, prócz nieśmiałych propozycji eutanazji lub głodowych emerytur. Głodowych gdyż gospodarki dobrobytu nie stać na takie marnotrawstwo jak wypłacenie należności ludziom, którzy prawo własności do nich nabyli dawno ale stracili siłę do rzucania butelkami pod sejmem lub przepychania się w alkoholowym widzie przez pół Polski tylko po to aby na ulicy Wiejskiej w Warszawie palić kukły, opony i wykrzykiwać obelgi.

—

W kilka dni po napisaniu tego tekstu, przeczytałem w “Rzeczpospolitej” artykuł zatytułowany “Dobrzy sąsiedzi Niemiec“. Po jego przeczytaniu, teza Pana Rymkiewicza o “krzyżackości” natury narodu Niemieckiego umocniła się w moim umyśle. Czasy w którym kat obwołuje się ofiarą, waląc jednocześnie ofiarę na odlew w twarz, że ma czelność oponować są skazane na porażkę… właściwie to przez tolerowanie takiego stanu rzeczy okazują się porażką.

Dawno dawno temu, gdy internet pojawiał się dopiero w Polsce istniało dość wiele wyszukiwarek. Pamiętam AltaVistę, NetSprint, Yahoo. Przeskakiwało się z jednej na drugą i szukało interesującej nas strony. Oczywiście Google też istniało, ale było tylko jedną z wielu. Aż tu nagle, w sumie nie wiadomo kiedy dokładnie, narciarze jeździli nie w goglach a w googlach a ludzie zaczęli używac sformułowań: “a co ci gugle powiedziało”, “wygugluj to” i tak dalej. Powód prosty: jest to najlepsza, najszybciej rozwijająca się wyszukiwarka, więc w sumie nic dziwnego, że pewnie z jakieś 90% użytkowników internetu używa właśnie tej. Sam się do nich zaliczam.  Aczkolwiek ostatnio mnie coś tknęło. Mamy już wyszukiwarkę, od kilku lat mamy Gmaila, który stał się szybko bardzo popularny poprzez prosty trik z pseudoelitarnością posiadania konta mailowego na tym właśnie serwerze (zaproszenia i takie tam). Od wielu lat także używamy Google Maps do znalezienia adresu, miejsca, wyznaczeniu trasy czy choćby po prostu oglądaniu The Earth z kosmosu. Spoko… Dalej… Jakiś miesiąc temu usłyszałem o wydaniu przeglądarki internetowej Chrome sygnowanej logiem Google. I wtedy pierwsza iskierka mi się zaświeciła. Powoli wszystko co związane z internetem związane jest także z, można już chyba tak powiedzieć, megakorporacją Googla. Google kupiło Youtube, Flickra i nie wiem co tam jeszcze. Uważam, że tak niesamowity monopol [trzeba jednak przyznać, że wywalczony (chyba) dość uczciwie] jaki ma ta firma w internecie jest szalenie niebezpieczny. Kilka powodów:

• wyszukiwarka może nam pokazać jakąś stronę na pierwszym miejscu, może pokazać inną, pełna dowolność twórców czy tam zarządających (CHIŃSKI GOOGLE!!!!)
• na Youtube część filmików może byś reklamowanych na pierwszej stronie, inne mogą być po cichu kasowane (CHIŃSKI GOOGLE!!!!)
• przeglądarka w ogóle może zablokować nam dostęp do niektórych stron
• serwer pocztowy może dowolnie sortować sobie maila, które mają do nas dojść a które nie
• może się robić też tak, że do swojej poczty na Gmailu wejdziemy tylko poprzez Chrome
• itd…
• przykład potwierdzający: działania firmy z Richmond pod wodzą aktualnie tego pana:
  

A najgorsze jest to, że NIKT NIC NIE MÓGŁBY Z TYM ZROBIĆ, bo nawet ludzie nie wiedzieliby, że są manipulowani (na pewno w jakimś stopniu już jesteśmy). A nawet jakby wiedzieli to dla wygody, przystali by na wszelkie warunki, bo za cholerę ludzie zmian nie lubią i choćbyś wmawiał 5h, że Firefox jest lepszy od Internet Explorera i że tam też są “ulubione”, ale nazywają się “zakładki”, albo, że GG jest bleee, bo ma wiele reklam i się wiesza a inne kominukatory tego nie mają, to i tak ludzie wolą swoje ciepłe i pseudowygodne przyzwyczajenia.

Wiem, że na razie kompletnie się na to nie zanosi i mam nadzieję, że nigdy ten bardzo katastroficzny scenariusz się nie spełni (choć w Chinach już się spełnia), ale jednak trzeba zwrócić uwagę na to, jakim niesamowitym narzędziem propagandy i manipulacji stał się internet, a w rękach jednej korporacji, kilku osób decyzyjnych może stać się po prostu bronią powszechnego rażenia.

PS.: O zgrozo!! Dzisiaj się dowiedziałem o wypuszczeniu na rynek przez Google swojego pierwszego telefonu z dotykowym wyświetlaczem! Czekam na system komputerowy, lodówkę i majtki.

PS.: AltaVista istnieje! NetSprint też!!

PS.: BRACISZEK I DOMINO! !! GRATULACJE!!!