«Εκείνο το μακρύ ταξίδι των εννέα ομήρων της τυρρανίας κράτησε ακριβώς ένδεκα χρόνια, έξι μήνες και επτά μέρες. Στην ιστορία της ανθρωπότητας, της απέραντα βασανισμένης ανθρωπότητας, υπήρξαν πολλά ιστορικά προηγούμενα. Ο πόνος είναι η μοίρα της. Ο θεός δεν πρέπει να φύσηξε τη λάσπη για να πλάσει τους τους ανθρώπους: το πιθανότερο είναι να το έκανε χτυπώντας την.

Οι εννέα που σημάδεψε η μπότα της τυρρανίας ήμασταν οι: Adolfo Wasem, Raúl Sentic, Jorge Manera, Julio Marenales, José Mujica, Jorge Zabalza, Henry Engler, Mauricio Rosencof και ο Eleuterio Fernández».

Μαουρίσιο Ροσενκόφ και Νιάτο Φερνάντες Ουδόμπρο, Τουπαμάρος: Ημερολόγιο φυλακής, Εκδόσεις Κουκκίδα, Αθήνα 2009, σ.24.

. . . . . . . . . .

Οι εννέα όμηροι δεν ήταν άλλοι από ηγετικά στελέχη του Movimiento de Liberación Nacional-Tupamaros.

Ο συνιδρυτής και ηγέτης των Tupamaros Raúl Sentic πέθανε το 1989 στο Παρίσι. Ο Adolfo Wasem πέθανε πέντε χρόνια νωρίτερα το 1984. O Eleuterio (Niato) Fernandez Huidobro είναι γερουσιαστής με το  Frente Amplio.

Ο Mauricio Rosencof, ή «Ρώσος», είναι συγγραφέας, ποιητής και δημοσιογράφος και υπεύθυνος Πολιτισμού του Δήμου Μοντεβιδέο.

Ο Jorge Zabalza έχοντας διαφωνήσει με την κυβέρνηση του Frente Amplio θα αποχωρήσει και θα ιδρύσει με τον Helios Sarthou από τα ιδρυτικά στελέχη του Frente Amplio το κόμμα Asamblea Popular.

Ο γιατρός Henry Willy Engler Golovchenko, γνωστός και ως Octavio θα ασχοληθεί με την επιστήμη του, την πυρηνική ιατρική με έδρα την Σουηδία και συγκεκριμένα την Ουπσάλα.

Ο Julio Marenales, συνιδρυτής των Τουπαμάρος, επιχειρήθηκε να μετατραπεί στο κεντρικό πρόσωπο στο «βρώμικο πόλεμο» που εξαπέλυσε ο πρώην πρόεδρος Jorge Batlle εναντίον του Frente Amplio.

Από τους εννέα ομήρους, 14 χρόνια μετά το τέλος της χούντας, ο José Alberto Mujica Cordano, γνωστός και ως ο El Pepe, σύμφωνα με τα exit polls και τα πρώτα αποτελέσματα εκλέγεται πρόεδρος της Ουρουγουάης.

Ωραία τα είπε η Μαιρούλα: η σημερινή ψηφοφορία στην Ονδούρα “τερματίζει τη βραχυχρόνια ισχυρή επίδραση της αριστεράς στην κυβέρνηση της Ονδούρας, διότι οι δύο υποψήφιοι που προηγούνται είναι πλούσιοι επιχειρηματίες με κεντρώα προγράμματα”. Μια παράγραφο πριν, αξιωματούχος της κυβέρνησης των Ηνωμένων Πολιτειών ο οποίος φυσικά ζήτησε να παραμείνει ανώνυμος εξήγησε γιατί θα αναγνωριστεί το αποτέλεσμα των “εκλογών” στη χώρα: δηλαδή “τι να κάναμε, να καθόμασταν τέσσερα χρόνια και να καταδικάζαμε το πραξικόπημα;”.

159η ημέρα μετά το πραξικόπημα του Ιουνίου σήμερα. “Η ολιγαρχία ετοιμάζεται να ολοκληρώσει το τελευταίο στάδιο στο μακάβριο σχέδιό της για κυριαρχία”, έγραφε χθες ο Όσκαρ. Με εντελώς δημοκρατικές μεθόδους, όπως η διαταγή προς τους δημοσίους υπαλλήλους από το καθεστώς να κατεβαίνουν στις προεκλογικές συγκεντρώσεις του πιο “δικού του” υποψηφίου, με το νόμιμο πρόεδρο περικυκλωμένο από το στρατό στην πρεσβεία της Βραζιλίας, με 100 και πλέον νεκρούς, όπως λέει η νόμιμη υπουργός Εξωτερικών Πατρίσια Ρόδας, και τους περισσότερους πολιτικούς στη Λατινική Αμερική να μιλάνε για νομιμοποιητική “σφραγίδα” στο πραξικόπημα από την Ουάσινγκτον και τέσσερις συμμάχους της (Περού, Κόστα Ρίκα, Παναμάς, Ισραήλ, ενδεχομένως και άλλες εντελώς ανεξάρτητες ηγεσίες). Η τηλεόραση παίζει σε λούπα σκηνές από την πρόκριση στο μουντιάλ και από μανούβρες του στρατού. Ο στρατός πυροβολεί κόσμο στο δρόμο. Τα εκλογικά κέντρα άνοιξαν, αλλά όλως περιέργως είναι άδεια. Αρκετοί διερωτώνται πόση θα είναι η αποχή. To Μέτωπο Αντίστασης στο Πραξικόπημα κάλεσε τους πολίτες να μην ψηφίσουν, ο Σελάγια ομοίως, τα συνθήματα στους τοίχους το ίδιο.

Οι σημερινές “εκλογές” στην Ονδούρα δε θα αλλάξουν τις βασικές παραμέτρους της σύγκρουσης στη χώρα. Αυτό που μένει να φανεί είναι σε ποια κατεύθυνση θα κινηθεί το κίνημα που αναδείχθηκε ως ο πιο απρόβλεπτος παράγοντάς της. Και ίσως ο πιο ελπιδοφόρος.

Πολύς λόγος γίνεται περί επετείων απ’ όσο βλέπω, οπότε ας θυμίσω κι εγώ μία.

“Η Μαργκαρέτα Άντρε, μια Σουηδέζα γιατρός, βρισκόταν στη Γρενάδα τις πρώτες μέρες της επέμβασης των ΗΠΑ. Να τι είπε στην εφημερίδα Αφτονμπλάντετ της Στοκχόλμης:

Από το καταφύγιό μας μπορούσαμε να δούμε αμερικάνικα αεροπλάνα να σαρώνουν στόχους στην περιοχή του νηπιαγωγείου. Το τηλέφωνο εκεί δεν το σήκωνε κανείς. Αργότερα ανακαλύψαμε ότι αμερικάνικα βλήματα είχαν καταστρέψει τον παιδικό σταθμό. Το πρωί [. . .] μάθαμε επίσης ότι αμερικάνικα αεροπλάνα είχαν βομβαρδίσει το νοσοκομείο και ότι πολλοί από τους 130 ασθενείς του είχαν σκοτωθεί. Αυτή η αεροπορική επίθεση κόστισε τη ζωή 17 παιδιών και 47 ενηλίκων. Οποιοσδήποτε γνωρίζει έστω και ελάχιστα το νησί δεν μπορεί να μην ξέρει και τη θέση του νοσοκομείου και του νηπιαγωγείου. Οι Αμερικάνοι πιλότοι βομβάρδισαν εσκεμμένα αυτούς τους μη στρατιωτικούς στόχους”.

Γ. Γκβόζντεφ – Γ. Αλεξαντρόφ, Γρενάδα: η αμερικάνικη τρομοκρατία σε δράση, μτφρ. Νίκος Σαραντάκος, Σύγχρονη Εποχή, Αθήνα, Φεβρουάριος 1984, σ.σ. 24-25.

Πάνε, λοιπόν, 26 χρόνια και κάτι ψιλά από τότε που ο πανίσχυρος στρατός των Ηνωμένων Πολιτειών εξαπέλυε, παρά τις διαβεβαιώσεις της Ουάσινγκτον για το αντίθετο, επίθεση στην μικροσκοπική Γρενάδα, με συνολικό πληθυσμό που δεν υπερέβαινε πολύ τις 100.000 ψυχές, με διάφορα εξωφρενικά προσχήματα της κυβέρνησης Ρέιγκαν, όπως ότι το αεροδρόμιο που κατασκευαζόταν στο Point Salines επρόκειτο να αποτελέσει “βάση για σοβιετικά βομβαρδιστικά”, κάτι που ο Ρον Ντέλαμς, μέλος της Βουλής των Αντιπροσώπων —που ακόμα και σήμερα η πάνω απ’  όλα αντικειμενική Wikipedia χαρακτηρίζει “γνωστό συμπαθούντα των σοβιετικών”— κατέρριψε:

“[Β]άσει των προσωπικών μου παρατηρήσεων, συζητήσεων και ανάλυσης του νέου διεθνούς αεροδρομίου που βρίσκεται υπό κατασκευή στη Γρενάδα, το συμπέρασμά μου είναι ότι αυτό το έργο έχει σήμερα και πάντα είχε στόχο την οικονομική ανάπτυξη κι όχι τη στρατιωτική χρήση. . . Σκέφτομαι ότι είναι παράλογο, παραπλανητικό και εντελώς απρόκλητο από μέρους της κυβέρνησης των Ηνωμένων Πολιτειών να καταγγέλλει ότι αυτό το αεροδρόμιο αποτελεί στρατιωτική απειλή για την εθνική ασφάλεια των Ηνωμένων Πολιτειών”.

Ούτε η παγκόσμια κατακραυγή, ούτε η καταδίκη [.pdf] της επίθεσης από τη Γενική Συνέλευση του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών με συντριπτική πλειοψηφία (122-9) “χάλασαν το μπρέκφαστ” του Ρέιγκαν, κατά την αμίμητη ατάκα που είχε πετάξει στους δημοσιογράφους ο Αμερικανός πρόεδρος. Διότι, πέρα από τις διάφορες ανοησίες που επικαλέστηκαν τα στελέχη της κυβέρνησής του, όλοι αντιλαμβάνονταν ότι η Ουάσινγκτον κατέλαβε τη Γρενάδα απλώς και μόνο για να εγκαταστήσει ένα ελεγχόμενο από την ίδια καθεστώς και να τερματίσει το τετραετές “σοσιαλιστικό πείραμα” στην μικροσκοπική χώρα· απόφαση που, ακόμα και σήμερα, παραμένει ιδιαίτερα “δημοφιλής” (άλλος ένας λόγος που ο Ομπάμα αισθάνθηκε την ανάγκη να αποστασιοποιηθεί από τον αιδεσιμότατο Ράιτ), διότι πρόσφερε στις Ηνωμένες Πολιτείες μια αδιαμφισβήτητη “νίκη”, όσο γελοίο κι αν ακούγεται. Το αεροδρόμιο, παρεμπιπτόντως, που κατασκεύαζε μια Βρετανική εταιρία, ολοκληρώθηκε μετά την εισβολή και την επιβολή της κατοχής, από Αμερικάνικες εταιρίες, φυσικά.

Είκοσι έξι χρόνια μετά, κι ενώ οι άνθρωποι που εκτέλεσαν τον Μωρίς Μπίσοπ διότι τον θεωρούσαν “πολύ μετριοπαθή” αφέθηκαν ελεύθεροι, το μυστήριο σχετικά με το τι απέγινε η σορός του ηγέτη της Γρεναδιανής επανάστασης συνεχίζεται.

Η αποκατάσταση του Μανουέλ Σελάγια «δεν πρόκειται να γίνει αν δεν υπάρξει στρατιωτική επέμβαση» δήλωνε το πρωί της Πέμπτης ο επικεφαλής των πραξικοπηματιών Ρομπέρτο Μιτσελέτι. Το απόγευμα της ίδιας ημέρας ανακοίνωνε ότι επιτεύχθηκε συμφωνία.

Ούρλιαζαν οι ειδήσεις: Συμφωνία για την επίλυση της πολιτικής κρίσης στην Ονδούρα—το πάγιο και εκ προθέσεως λεκτικό μασκάρεμα του πραξικοπήματος της 28ης Ιούνη σε «πολιτική κρίση» συνεχίστηκε.

«Ιστορική» χαρακτήρισε την «συμφωνία» η επικεφαλής του Στέιτ Ντιπάρτμεντ Χίλαρι Κλίντον. Θριαμβολόγησε η ΕΕ. Η Λατινική Αμερική σιώπησε.

Μόλις 48 ώρες χρειάστηκε η «υψηλόβαθμη» αμερικανική αντιπροσωπεία —ο Τόμας Σάνον, υφυπουργός Εξωτερικών ειδικός για θέματα Δυτικού Ημισφαιρίου, ο βοηθός του, Κρεγκ Κέλι, και οι δύο γνωστά στελέχη της κυβέρνησης Μπους και διαπρύσιοι επικριτές της Κούβας και του Ούγο Τσάβες, καθώς και ο ειδικός σύμβουλος του Μπαράκ Ομπάμα και μέλος του Συμβουλίου Εθνικής Ασφαλείας του Λευκού Οίκου Νταν Ρεστρέπο, και φυσικά ο γνωστός σε όλους πρέσβης των ΗΠΑ Ούγο Γιόρενς— για να κάμψει τις αντιρρήσεις των Γκοριλέτι.

Και μόνο αυτό το γεγονός μας δίνει μια σαφή ένδειξη για το ποιος πραγματικά κινεί τα νήματα.

Οι ΗΠΑ εάν δεν ενορχήστρωσαν το πραξικόπημα παρείχαν το αναγκαίο οξυγόνο για να διαρκέσει 18 εβδομάδες. Για 126 ημέρες, οι Γκοριλέτι, αυτή η πραγματικά εγκληματική συμμορία αφεντάδων, with a little help from their friends, όπως της Mossad, των παραστρατιωτικών από την Κολομβία και γειτονικές χώρες, του Billy Joya, του Lanny Davis και τόσων άλλων, έκαναν ό,τι μπορούσαν προκειμένου να συντρίψουν το λαϊκό ηφαίστειο που ξύπνησε εντελώς ξαφνικά το μοιραίο πρωϊνό της τελευταίας Κυριακής του περασμένου Ιούνη.

Εκατόν είκοσι έξι ημέρες, στην διάρκεια των οποίων 13 παιδιά την ημέρα έχαναν τη ζωή τους. Χιλιάδες οι συλληφθέντες. Άγνωστος παραμένει ο αριθμός των νεκρών από την δράση των οργάνων της χούντας. Σύμφωνα με το Εθνικό Μέτωπο ενάντια στο Πραξικόπημα ο πραγματικός αριθμός των νεκρών ενδεχομένως φτάνει τους 100· ο αριθμός βασίζεται σε στοιχεία μέχρι την 21η Σεπτεμβρίου, ημέρα που επέστρεψε κρυφά ο Μελ στην Τεγκουσιγκάλπα και κατέφυγε στην πρεσβεία της Βραζιλίας. Ημέρα που οι Γκοριλέτι ανέστειλαν τις συνταγματικές ελευθερίες και έκλεισαν τους μόνους ραδιοτηλεοπτικούς σταθμούς, το Radio Globo και το Canal 36, που δεν μετέδιδαν την προπαγάνδα του μεταπραξικοπηματικού καθεστώτος.

Η συμφωνία υπεγράφη και πλέον είναι στα χέρια του Κοινοβουλίου να την εγκρίνει ασχέτως εάν ο Μιτσελέτι πρόσθεσε κατά το δοκούν και το Ανώτατο Δικαστήριο. Ο Μελ κατήγγειλε τον Μιτσελέτι για το αυτονόητο, «για βρώμικο παιχνίδι». Το Μέτωπο, ο πραγματικός πρωταγωνιστής αυτών των 126 ημερών, ο παίκτης που έβαλε τη μπάλα στο σημείο του πέναλτι εκεί που δεν το περίμενε κανένας, προφανώς δέχτηκε την συλλογιστική και εμπιστεύτηκε τον Μελ, θεωρώντας πως «ό,τι κατοχυρώνεται με νόμο, μπορεί να ανακληθεί με νόμο». Η αποκατατάσταση του Μελ είναι νίκη δηλώνει σημειώνοντας ότι η υπογραφή της συμφωνίας από τους Γκοριλέτι σημαίνει παραδοχή ότι όντως υπήρξε πραξικόπημα. Και διευκρινίζει πως «επειδή εδώ κανείς δεν παραδίδεται» θα συνεχίσει να πιέζει για την έγκριση της συμφωνίας από το ίδιο Κοινοβούλιο που 4 μήνες πριν είχε πλαστογραφήσει την υπογραφή του Μελ προκειμένου να νομιμοποιήσει το πραξικόπημα. Θα συνεχίσει να μάχεται για τη σύσταση συντακτικής συνέλευσης.

Μέχρι σήμερα η Ονδούρα μας ξαφνιάζει και μας αφήνει μόνιμα μια απορία. Απορία που μπορεί να γίνει η αρχή της κατανόησης.

Είμαστε και πάλι στο σημείο μηδέν με τους Γκοριλέτι να προσπαθούν να σπρώξουν με βία για άλλη μία φορά τους δείκτες του ρολογιού αυτή τη φορά προς την 29η Νοέμβρη. Παραμένει άγνωστο εάν ο Μελ θα αφήσει την πρεσβεία της Βραζιλίας με προορισμό το προεδρικό μέγαρο. Παραμένει άγνωστο τι θα γίνει με τις εκλογές. Το Μέτωπο έχει θέσει ως όρο για τη συμμετοχή του την αποκατάσταση του Σελάγια ενώ υπάρχουν διάφορες σκέψεις όσον αφορά τους υποψήφιους όπως το δίδυμο Κάρλος Ρέγιες και Σέσαρ Αμ. Όμως ο χρόνος είναι ελάχιστος για το Μέτωπο, που οφείλει να λάβει μέρος στις εκλογές γιατί μπορεί να πράξει το αδύνατο μέχρι σήμερα, να αλλάξει τον πολιτικό χάρτη, αλλά θα πρέπει να βρει και να στείλει 26.000 εθελοντές στα εκλογικά τμήματα ώστε να μπορέσει να αποτρέψει, εάν είναι δυνατόν, τη νοθεία που είναι δεδομένο ότι ετοιμάζεται, να χαράξει στρατηγική και το κυριότερο να μπορέσει να καταλήξει σε μια προγραμματική συμφωνία μεταξύ των τμημάτων που την απαρτίζουν, δηλαδή από τους βουλευτές του Φιλεύθερου Κόμματος ως τις ιθαγένικες οργανώσεις. Εκείνο που σίγουρα τους έμαθε το πραξικόπημα είναι ότι μπορούν να πάψουν να είναι αντικείμενα της ιστορίας και να γίνουν το υποκείμενο—οι πρωταγωνιστές της.

Το Σάββατο το βράδυ, ένα πολύχρωμο πλήθος φορώντας τα καλά του είχε γεμίσει το μπαρ La Tombola στην Τόα Μπάχα, ένα προάστιο του Σαν Χουάν, όταν μια ομάδα εκτελεστών μπήκε μέσα κι άνοιξε πυρ αδιακρίτως. Αρκετοί από τους πελάτες τράβηξαν κι αυτοί όπλα κι ανταπάντησαν. Απολογισμός: 8 νεκροί, ανάμεσά τους το παιδί μιας εγκύου, και 20 τραυματίες, ανάμεσά τους ένα κορίτσι 9 ετών. Η αστυνομία εκτίμησε ότι επρόκειτο για ξεκαθάρισμα λογαριασμών λαθρεμπόρων ναρκωτικών που μάχονται για τον έλεγχο των διαμετακομιστικών οδών στη χώρα, που ως αποικία των Ηνωμένων Πολιτειών τα τελευταία 111 χρόνια έχει ασφαλώς “προνομιακή” πρόσβαση στην μεγαλύτερη αγορά παραισθησιογόνων του κόσμου. Το οργανωμένο έγκλημα τελευταία γνωρίζει ημέρες δόξας στο Πουέρτο Ρίκο, όπου οι κοινωνικές συνθήκες επιδεινώνονται ραγδαία, με την επίσημη ανεργία στο 15,8%. Και ο “πόλεμος” που διεξάγεται εναντίον του φυσικά προτάσσεται των εργασιακών εντάσεων—π.χ. των απεργιακών κινητοποιήσεων για τις απολύσεις σχεδόν 17 χιλιάδων δημοσίων υπαλλήλων.

Photo by Ricardo Figueroa | SEIU (cc-nc-sa)

. . .από την Ονδούρα:

[via]

Από το καλό στο καλύτερο πάνε τα πράγματα στη Νότια Αφρική: οι άνθρωποι που ψήφισαν τον Τζέηκομπ Ζούμα ελπίζοντας ότι εννοούσε όσα έλεγε προεκλογικά για την αποκατάσταση των τεράστιων κοινωνικών αδικιών εξακολουθούν να διαδηλώνουν, και συνεχίζουν ν’ αντιμετωπίζονται με τα πατροπαράδοτα χημικά, πλαστικές σφαίρες και αθρόες συλλήψεις. Στο μεταξύ, η δημόσια επιχείρηση ηλεκτρισμού ανακοίνωσε ένα “αναπτυξιακό” πρόγραμμα τριετίας που περιλαμβάνει αύξηση της τιμής του ρεύματος για τους τελικούς καταναλωτές κατά 135%, πράγμα που η φτωχή πλειοψηφία είναι σίγουρο πως θα εκτιμήσει ιδιαίτερα, ενώ κατά πληροφορίες μπράβοι που σχετίζονται με το κυβερνών κόμμα δεν διστάζουν να σκοτώνουν κατοίκους παραγκουπόλεων σε περιοχές που πρόκειται να “αναπτυχθούν” εν όψει του παγκοσμίου κυπέλλου ποδοσφαίρου του 2010 προκειμένου να τους κατατρομοκρατήσουν και να τους διώξουν. Συναφώς, κι όπως αναμενόταν, η κυβέρνηση Ζούμα θα έχει την πολύτιμη αρωγή και του διεθνούς χαφιεδότσουρμου ώστε να εξαλειφθεί οποιαδήποτε “απειλή” για την ασφάλεια της διοργάνωσης.

“Στον έβδομο ουρανό όλοι αδέρφια”, κατά την εμβληματική ατάκα αθλητικογράφου καταληφθέντος από παραισθήσεις εθνικού μεγαλείου.

Διακόπτουμε την κανονική ροή των διακοπών μας για μια έκτακτη είδηση: ο Μελ μας την έκανε—ενώ τον περιμέναμε στη Νέα Υόρκη μπήκε στην Ονδούρα και κατέφυγε στη Βραζιλιάνικη πρεσβεία στην Τεγκουσιγκάλπα, έχοντας εξασφαλίσει τη “στήριξη” της διεθνούς κοινότητας, περιλαμβανομένης της Ουάσινγκτον. Ήδη ο Μιτσελέτι και η χούντα του επέβαλαν απαγόρευση κυκλοφορίας, κι έκλεισαν τ’ αεροδρόμια, εν αναμονή του Χοσέ Μιγκέλ Ινσούλσα, του ΓΓ του OAS, που αναμένεται εντός ωρών στη χώρα. Προβλέπεται ο κακός χαμός: το κίνημα εναντίον του πραξικοπήματος ετοιμάζεται για μια γενικευμένη αναμέτρηση. Ας ελπίσουμε ότι δεν θα διαρκέσει και δεν θα αποδειχθεί πολύ αιματηρή.

Υστερόγραφο: καθότι είμαστε σε διακοπές (το ξανάπα αυτό;) για ενημέρωση στα ελληνικά σπεύσατε chez Χουανίτο.

“Κανένα έλεος στους εγκληματίες”: πριν δυο εβδομάδες —απευθυνόμενος σ’ εκπροσώπους της Ιταλικής, της Πορτογαλικής και της Ελληνικής κοινότητας του Γιοχάνεσμπουργκ— ο 67χρονος Τζέηκομπ Ζούμα, που εξελέγη πρόεδρος τον Μάιο στη Νότια Αφρική, έκανε σαφές ότι η πολιτική του σε θέματα δημόσιας τάξης θα είναι πολύ σκληρότερη από αυτή των προκατόχων του.

“Όσο εμείς προσπαθούμε να είμαστε πολύ προοδευτικοί όσον αφορά το θέμα [της αντιμετώπισης της εγκληματικότητας]“, εξήγησε μειλίχια, “οι κακοποιοί σκοτώνουν [. . . ], ενσταλάζουν φόβο στην κοινωνία”. Προανήγγειλε μεταρρύθμιση του ποινικού κώδικα, του συστήματος δικαιοσύνης και αύξηση των δυνάμεων της αστυνομίας, και τόνισε ότι πρέπει να αναληφθεί “άμεση δράση”. Ιδιαίτερη ανησυχία προκαλεί στον πρόεδρο, κατά το σχετικό τηλεγράφημα του SAPA, η έξαρση των κλοπών στα malls.

Η νοτιοαφρικάνικη αστυνομία στο μεταξύ ενθαρρύνει, οργανώνει, εκπαιδεύει κι επιβλέπει ομάδες “εθελοντών αστυνομικών”, εκχωρώντας μέρος της ευθύνης της σ’ αυτές καθώς και σε ιδιωτικές εταιρίες ασφάλειας:

“Καθώς οι ανθρωποκτονίες έχουν φθάσει τις 50 την ημέρα, με πολλά από τα θύματα να εκτελούνται από ληστές στο δρόμο ή μέσα στα σπίτια τους, απλοί πολίτες σηκώνουν τα μανίκια—ενώ η αστυνομία ζητά επίμονα να υπάρξει χαλάρωση των κανόνων εμπλοκής [. . .]. Στις συνοικίες της μεσαίας και της ανώτερης τάξης, πάνοπλοι ιδιωτικοί φρουροί περιπολούν τους δρόμους με αλεξίσφαιρα αυτοκίνητα. Αναζητούν υπόπτους. Σταματούν πολίτες και τους ανακρίνουν, επιχειρώντας να προλάβουν εγκλήματα πριν γίνουν. Συναγερμοί σε σπίτια και κήπους και κάμερες CCTV συμπληρώνουν το οπλοστάσιο για την καταπολέμηση του εγκλήματος στις περιοχές αυτές. Στις πιο φτωχές συνοικίες, οι πολίτες κάνουν οι ίδιοι περιπολίες, είτε ως μέλη ενώσεων εθελοντών, είτε αυτοδικώντας. Η διάκριση δεν είναι τόσο εύκολη. Ένας από τους άνδρες [μιας] περιπόλου [εθελοντών αστυνομικών] στο κέντρο του Γιοχάνεσμπουργκ κτυπά με δύναμη στο κεφάλι ένα νεαρό μετανάστη από τη Ζιμπάμπουε διότι προσπαθεί να αποφύγει τη σωματική έρευνα. Ο νεαρός, κατάπληκτος, εξοργισμένος, εξηγεί πως νόμιζε πως ο εθελοντής αστυνομικός προσπαθούσε να τον κλέψει. Σε ορισμένες συνοικίες όπου το επίπεδο της εγκληματικότητας είναι σε δυσθεώρητα ύψη, η τιμωρία για όσους είναι ύποπτοι για την διάπραξη εγκλημάτων είναι πολύ χειρότερη—έξαλλοι πολίτες έγινε πρόσφατα γνωστό ότι έκαψαν ζωντανό έναν άνθρωπο.”

Ο δείκτης των τραυματισμών και των θανάτων στην διάρκεια τέλεσης βίαιων εγκλημάτων είναι σχεδόν 158 ανά 100.000 κατοίκους, διπλάσιος του μέσου όρου διεθνώς· οι άνδρες 15 ως 29 χρονών εμπλέκονται “δυσανάλογα” σε εγκλήματα, ως θύτες κι ως θύματα, σύμφωνα με σχετική μελέτη που τεκμηριώνει το γιατί τα ζητήματα που άπτονται της εγκληματικότητας μονοπωλούν την επικαιρότητα στη Νότια Αφρική κι ώθησαν το Ζούμα —που αναδείχθηκε στο θώκο με ποσοστό 65% των ψήφων “υποσχόμενος βοήθεια στους φτωχούς”— να δηλώσει πως αφήνει τον “προοδευτισμό” κατά μέρος.

Αλλά το θέμα δεν είναι η “συμπόνοια” για τους Τσότσι, όπως αποκαλούνται, χάρη στην ομότιτλη ταινία, οι κακοποιοί στη Νότια Αφρική. Η ιεράρχηση του Ζούμα, και των προκατόχων του, συσκοτίζει την πραγματικότητα.

Η πρεμούρα για την αντιμετώπιση της “εγκληματικότητας” από το νέο πρόεδρο και την κυβέρνηση του ANC πάει πακέτο με τη συνέχιση της νεοφιλελεύθερης πολιτικής που εφαρμόζεται στη χώρα και, παρά το επίσημο τέλος του απάρτχαϊντ το 1994, διατηρεί αυτούσια πολλά από τα πιο απεχθή χαρακτηριστικά του, με σημαντικότερο την κραυγαλέα ανισότητα στην κατανομή του πλούτου. Η αναλογία των μισθών ενός διευθύνοντος συμβούλου κι ενός απλού εργαζόμενου στη Νότια Αφρική είναι, σήμερα, 700:1, ενώ το 80% της καλλιεργήσιμης γης εξακολουθεί σήμερα να το νέμεται η λευκή ελίτ. [Κι όχι μόνο: ο ρατσισμός, όπως παρατήρησε πρόσφατα ένας αμερικανός πανεπιστημιακός, παραμένει βαθιά ριζωμένος. Ο διευθύνων σύμβουλος που λέγαμε, παρεμπιπτόντως, είναι μάλλον λευκός.]

Ο Ζούμα παριστάνει πως δε βλέπει τους λόγους που σε μια χώρα όπου σχεδόν το 22% του εργατικού δυναμικού μαστίζεται από ανεργία και μέχρι στιγμής εντός 2009, ελέω “κρίσης” σχεδόν 500.000 εργαζόμενοι πετάχτηκαν στο δρόμο, όπου η φτώχεια κάνει θραύση (60%) και όπου (επίσημα) ένα εκατομμύριο πολίτες συνωθούνται σε (άτυπα, πλέον) γκέτο υπάρχει τόσο “υψηλή εγκληματικότητα”. Αδυνατεί να διακρίνει κάποια σχέση με το γεγονός πως μετά τις μερικές ή πλήρεις ιδιωτικοποιήσεις των δημόσιων επιχειρήσεων κοινής ωφέλειας το μηνιαίο κόστος του νερού, π.χ., είχε φθάσει να στοιχίζει το 2004 περίπου 70% του εισοδήματος των πιο φτωχών οικογενειών. Στις αρχές του μήνα, λέει, έκανε μια “αιφνιδιαστική επίσκεψη” (ό,τι κι αν σημαίνει αυτό) σε παραγκουπόλεις του Γιοχάνεσμπουργκ για “καταλάβει ακριβώς τι συμβαίνει”. Πρόκειται για τις γειτονιές όπου η αστυνομία, μερικές ημέρες νωρίτερα, είχε ασκηθεί στη σκοποβολή με πλαστικές σφαίρες με στόχο διαδηλωτές που ζητούν αυτά που τους υποσχόταν: υποδομές, υγεία, παιδεία. Στο πλαίσιο της “πάταξης του εγκλήματος” προφανώς κι αυτό, όπως και η καταδίωξη όσων προσπαθούν να βγάλουν τα προς το ζην ως πλανόδιοι μικροπωλητές.

Μάλλον στο πλαίσιο της πάταξης της εγκληματικότητας αντιμετωπίστηκαν έτσι όπως αντιμετωπίστηκαν κι οι χιλιάδες των εργαζομένων που απέργησαν πρόσφατα.

Για όποιον δεν έπιασε το υπονοούμενο, ο Ζούμα το έκανε λιανά: “δεν έχω καμιά υποχρέωση στα συνδικάτα”, δήλωσε. Οι αριστεροί υπουργοί του (στην κυβέρνηση μετέχουν και στελέχη του SACP), σιώπησαν. Μάλλον τους κάλυψε ο γενικός γραμματέας του κόμματος, που χαρακτήρισε τις κινητοποιήσεις που σαρώνουν τη χώρα “ανεύθυνες”. Πάνε εξ άλλου 11 χρόνια από τότε που υπέκυψαν στον εκβιασμό του Τάμπο Μπέκι: βουλώστε το, ή φύγετε. Αλλά η ένταση στη βάση αυξάνεται.

Για τους επιχειρηματίες, τους τραπεζίτες και τις λοιπές δημοκρατικές δυνάμεις, το θέμα είναι επιτέλους ο Ζούμα να κάνει κάποια βήματα ώστε να επιτευχθεί η περιπόθητη “σταθερότητα και καθαρότητα” στο πεδίο της οικονομίας, και να “ελέγξει” τους “αριστερούς συμμάχους του”.

Εξ ου η συζήτηση περί “εγκληματικότητας” είναι τόσο βολική: βγάζει απ’  την εικόνα τις οξύτατες αντιθέσεις και κοινωνικές εντάσεις. Και η “πάταξή” της μετατρέπεται σε κυβερνητικό πρόταγμα, που “συνδέεται”, οπωσδήποτε, με την διοργάνωση του προσεχούς παγκόσμιου πρωταθλήματος ποδοσφαίρου, για το οποίο η κυβέρνηση δαπανά ανενδοίαστα 12 δις ραντ. Είναι θέμα εθνικής υπερηφάνειας.

Παρασκευή 24 Ιούλη. Σχεδόν ένα μήνα μετά την απαγωγή του και τη βίαιη απέλασή του από τη χώρα στις 28 Ιουνίου φτάνει στο Λας Μάνος, το συνοριακό πέρασμα μεταξύ της Νικαράγουας και της Ονδούρας. Αρχίζει τις συνεντεύξεις. Μετά από λίγο σηκώνει την αλυσίδα που χωρίζει τις δύο χώρες, εισέρχεται στο έδαφος της Ονδούρας. Αρχίζει να περπατά. Οι στρατιώτες κάνουν πίσω. Στέκεται κάτω από την ταμπέλα που «καλωσορίζει» τους επισκέπτες στη χώρα. Bienvenidos a Honduras. 28 λεπτά αργότερα επιστρέφει πίσω στο έδαφος της Νικαράγουας. Παραμένει εκεί μέχρι νεωτέρας.

Η πολεμική έχει αρχίσει. Ο Μελ «έχει επιδοθεί σε επικοινωνιακό σώου», «είναι τσίρκο», «παίζει με το λαό», «θα έπρεπε να προχωρήσει με όλες τις συνέπειες», «αποτελεί το alter ego των Γκοριλέτι» και πολλά άλλα ωραία. Ενδεχομένως βάσιμα, ίσως ακόμη και ορθά.  Η αλήθεια είναι ότι κάτι θετικό για το Μελ δεν έχει υποπέσει στην αντίληψή μας. Ακόμη και από τους διαδηλωτές που τα ΜΜΕ τους παρουσιάζουν μονίμως ως «οπαδούς».

Δύσκολο εξάλλου. Ο Σελάγια δεν ανήκει τη «ροζ παλίρροια» της Λατινικής Αμερικής. Προέκυψε. Πιθανότατα λόγω των συντριπτικών αλλαγών* που έχουν συντελεστεί στη χώρα του και στην ευρύτερη περιοχή και των αδιεξόδων, κυρίως οικονομικών. Μέχρι στιγμής, οι αντιφάσεις και οι παλινδρομήσεις είναι το κύριο χαρακτηριστικό του.  Η αγωνιστικότητά του εξαντλείται σε ρητορικές κορώνες. Ακόμη και η εικόνα του με το παχύ μουστάκι και το καουμπόικο καπέλο φαντάζει σουρεάλ, τουλάχιστον για εμάς εδώ στην Ευρώπη.

Όμως αυτή η σουρεάλ εικόνα είναι ενδεικτική του «στυλ» της παλαιάς αστικής τάξης την οποία εκπροσωπεί, τους  μεγάλους γαιοκτήμονες. Αστικής τάξης που σταδιακά περιθωροποιήθηκε οικονομικά, κοινωνικά ενδεχομένως και πολιτικά τις τελευταίες δύο δεκαετίες από τη νέα αναδυόμενη ολογαρχία, της οποίας η βασική ενασχόληση είναι οι επιχειρήσεις «νέου τύπου», που απαιτούν ελάχιστες υποδομές και κεφάλαιο, που βασίζονται στην εντατικοποίηση της εργασίας και προϋποθέτουν ανοιχτά σύνορα, όπως οι μακιλαδόρας, οι τηλεπικοινωνίες και όχι μόνο. Δεν είναι πρωτόγνωρο, μάλλον συνηθισμένο όταν συντελούνται τόσο ριζικές αλλαγές στην πολιτική/κοινωνική/οικονομική βάση της χώρας.  Ούτε είναι πρωτόγνωρο το γεγονός ότι μέρος της αστικής τάξης θα ριζοσπαστικοποιηθεί. Η πρόσφατη ιστορία βρίθει τέτοιων παραδειγμάτων, από την Ελλάδα, την Ιταλία, την Ισπανία, τη Γερμανία, τη Ρωσία, την Αργεντινή, την Κούβα έως σήμερα στην Ονδούρα.

Ο Μελ λοιπόν συνεχίζει τη διαδρομή της ριζοσπαστικοποίησης εν πολλοίς «εξ ανάγκης».

«Εξ ανάγκης» λόγω της σύγκρουσής του με το φυσικό του χώρο πολιτικά εξ αιτίας των «προοδευτικών επιλογών του ως πρόεδρος».

«Εξ ανάγκης» λόγω του δοκιμασμένου επί Αριστίντ αλλά και Ούγο Τσάβες τρόπου ανατροπής του.

«Εξ ανάγκης» λόγω των χαμένων ψευδαισθήσεων για την «αλλαγή στις ΗΠΑ». Τις ΗΠΑ όπου τίποτα δεν έχει αλλάξει εδώ και σχεδόν ένα αιώνα, ασχέτως εάν ήταν Δημοκρατικοί ή Ρεπουμπλικανοί στο Λευκό Οίκο: στρατιωτικές επεμβάσεις, επεμβάσεις με πραξικοπήματα, επιτυχημένα και αποτυχημένα, «βελούδινα» και μη, πραξικοπήματα, πολιτικές δολοφονίες, τάγματα θανάτου… ασχέτως βέβαια εάν κάποιες μέθοδοι εκσυγχρονίστηκαν υιοθετώντας το δόγμα «smart power».

«Εξ ανάγκης» λοιπόν έστω και με δειλά βήματα διήνυσε αυτά τα λίγα μέτρα εντός του εδάφους της Ονδούρας ανακτώντας, εν μέρει, την πρωτοβουλία των κινήσεων και μετατοπίζοντας το κέντρο βάρους από τις διαπραγματεύσεις στο Σαν Χοσέ στην εν εξελίξει εξέγερση.

«Εξ ανάγκης» παραμένει εκεί και πλέον ακόμη και σε λεκτικό επίπεδο αρνείται τη «διαμεσολάβηση» των ΗΠΑ είτε με διαπραγματεύσεις μέσω Αρίας είτε απευθείας από την Ουάσινγκτον.

Μπορεί τα κίνητρα για την παραμονή του στο Λας Μάνος και τη δεδηλωμένη προθεσή του να μπεί μαζί με χιλιάδες ανθρώπους μέσα σην Ονδούρα να είναι «σκοτεινά» ή «εγωιστικά». Δεν πρόκειται να κάνουμε δίκη προθέσεων.

Διότι απλούστατα είναι χιλιάδες αυτοί και αυτές που ρισκάρουν και τη ζωή τους ακόμη εδώ και ένα μήνα, όχι για την επιστροφή του τόσο, όσο για την προώθηση αυτών των αλλαγών που ευαγγελίζεται, για την ανάγκη αλλαγής πλεύσης της χώρας. Γιατί ο λαός της Ονδούρας «θα γράψει την τελευταία λέξη» όπως είπε και ο Φιντέλ Κάστρο και δυστυχώς ή ευτυχώς ή οτιδήποτε άλλο ο Μελ είναι ο άνθρωπος κλειδί, όπως έχουν διαμορφωθεί οι εξελίξεις και ενδεχομένως θα κρίνει και την έκβαση αυτής της αναμέτρησης. Τουλάχιστον για το άμεσο μέλλον.

Λέμε για το άμεσο μέλλον διότι αυτό που συντελείται στην Ονδούρα είναι μια πρωτόγνωρη λαϊκή κινητοποίηση, που συνεπάγεται τρομακτικές πολιτικές ζυμώσεις σε όλο το πολιτικό σκηνικό (ήδη υπάρχουν συζητήσεις για την δημιουργία ενιαίου κόμματος με βουλευτές του Φιλελεύθερου κόμματος, του UD και δυνάμεων που συμμετέχουν στο Μέτωπο), και δεδομένων των συσχετισμών στη Λατινική Αμερική είναι σχεδόν βέβαιο ότι ανεξαρτήτως της έκβασης της εξελισσόμενης μάχης, θα έχει συνέχεια: ο πόλεμος δεν έχει τελειώσει.

____________________

* Στις αρχές της δεκαετίας του ’80, οι πέντε χώρες που συνιστούν την Κεντρική Αμερική εισήλθαν σε μία μακρά περίοδο ριζικών και καταλυτικών αλλαγών όσον αφορά την οικονομική και κοινωνική τους δομή: η αγροτική παραγωγή παύει να είναι θεμέλιος λίθος των οικονομιών τους, ενώ ο στρατός από κυρίαρχος πρωταγωνιστής των πολιτικών εξελίξεων από την εποχή της αποαποικιοποίησης περνά σταδιακά στο περιθώριο, χωρίς όμως να χάνει εντελώς την εξουσία του. Σε διάστημα μόλις μερικών ετών έχουμε κοινωνικές ανακατατάξεις εξαιτίας της σχετικής περιθωριοποίησης της μέχρι τότε εθνικής οικονομικής ελίτ η ευμάρεια της οποίας στηριζόταν αποκλειστικά στην γεωργική παραγωγή, τον υπερκερασμό της από μία νέα ελίτ, η οποία είχε επιδοθεί σε επιχειρηματικές δραστηριότητες που είχαν αποκτήσει μείζονα σημασία καθώς αποτελούσαν πλέον το βασικό πυλώνα της οικονομικής δραστηριότητας και των εξαγωγών όπως την παραβιομηχανία (βιομηχανίες ή βιοτεχνίες συναρμολόγησης- maquiladoras). Την ίδια στιγμή από εξαγωγικές γεωργικές χώρες έγιναν χώρες εξαρτημένες από τις εισαγωγές τροφίμων και άλλων βασικών ειδών ενώ μεγάλο μέρος της οικονομίας της στηριζόταν στα εμβάσματα που έστελναν τα εκατομμύρια των μεταναστών, η συντριπτική πλειονότητα των οποίων βρίσκονταν στα Ηνωμένες Πολιτείες.

Ο οικονομικός μετασχηματισμός σήμανε παράλληλα και την σχεδόν ολοκληρωτική σύνδεση και αλληλοεξάρτηση των περιφερειακών ελίτ σε μία κλίμακα χωρίς προηγούμενο. Η τάση προς τις οικονομίες ή καλύτερα αγορές που «δεν γνωρίζουν σύνορα»  ισχυροποιήθηκε ακόμη περισσότερο από διμερείς ή και πολυμερείς συμφωνίες ελεύθερου εμπορίου και την Συμφωνία Ελεύθερου Εμπορίου για την Κεντρική Αμερική- CAFTA  αποτέλεσαν το βασικό στοιχείο ενίσχυσης και εγκαθίδρυσης των νέων ολιγαρχιών καθώς οι επενδύσεις και η συνεργασία σε περιφερειακό επίπεδο ήταν αναγκαία συνθήκη και μεταβλήθηκαν σταδιακά σε θεσμό για το κεφάλαιο που δραστηριοποιείτο στην Κεντρική Αμερική.

Ο μετασχηματισμός αυτός όπως είναι απολύτως φυσιολογικό έχει επιπτώσεις και στην πολιτική. Παρατηρείται λοιπόν μία συνεχώς διευρυνόμενη τάση οι οικονομικοί παράγοντες της περιοχής να επιχειρούν να καθορίσουν τις πολιτικές ηγεσίες όλων των χωρών. Το παράδειγμα του Ελ Σαλβαδόρ είναι ίσως το πλέον χαρακτηριστικό όπου ο υποψήφιος του FMLN για δύο συνεχόμενες προεδρικές ενόσω ήταν ο επικρατέστερος και μεγάλη διαφορά έχανε τελικά αναμετρήσεις (2001 ο Φακούντο Γκουαρδάδο έχασε από τον Φρανσίσκο Φλόρες Πέρες και ο ηγέτης του FMLN Σαφίκ Αντάλ από τον Αντόνιο Σάκα) μεσούντων καταγγελιών για νοθεία αλλά και μεταφορά ψηφοφόρων από γειτονικές χώρες, όπως τη Γουατεμάλα και την Ονδούρα. Έχει πλέον καταστεί σαφές ότι η ενίσχυση και επέμβαση από το περιφερειακό κεφάλαιο αυτή ήταν δεδομένη προκειμένου να αποτραπεί το ενδεχόμενο εκλογής ενός μη αρεστού προέδρου. Αναλόγως έχουμε την στήριξη και χρηματοδότηση του συντηρητικού υποψήφιου στις εκλογές του 2001 στην Κόστα Ρίκα, την άμεση ανάμειξη επιχειρηματιών από το Ελ Σαλβαδόρ για την επικράτηση του Ρικάρντο Ροδόλφο Μαδούρο Χόεστ στην Ονδούρα το 2001 και την ανάμειξη επιχερειματιών της Ονδούρας και του Ελ Σαλβαδόρ στην επικράτηση του Όσκαρ Μπέργκερ Περδόμο στην Γουατεμάλα.

Η παρέμβασή τους στις εξελίξεις στην Ονδούρα και κυρίως η αποκαλυπτική στήριξή τους στους Γκοριλέτι είναι ενδεικτική. Είτε με τις δηλώσεις του ηγέτη της αντιπολίτευσης στη Νικαράγουα, Εντουάρδο Μοντεαλέγκρε που χαρακτήρισε τον Μελ και τους διαδηλωτές «τρομοκράτες» και ζήτησε να απελαθούν από τη χώρα γιατί θέτουν σε κίνδυνο την “ασφάλειά” της. Είτε πολύ περισσότερο με τη «πρόσληψη» του Λάνυ Ντέϊβις και άλλων Clintonites εκ μέρους της CEAL, του Επιχειρηματικού Επιμελητηρίου της Λατινικής Αμερικής, για την προώθηση των πραξικοπηματιών στους κρίσιμους κύκλους άσκησης πολιτικής και εξουσίας στην Ουάσινγκτον.

O Micheleti δεν είναι πρόεδρός μου. Υπογραφή: ο λαός

Δεν νομίζω ότι έχει αποφύγει κανείς να παρακολουθήσει κάποια ταινία δράσης όπου οι «ήρωες» με αγωνία προσπαθούν να εξουδετερώσουν μία βόμβα. «Μην κόψεις το κόκκινο καλώδιο» είναι η ατάκα σήμα κατατεθέν των προσπαθειών των ηρώων να αφοπλίσουν την βόμβα ενόσω τα δευτερόλεπτα λιγοστεύουν, αποσυνδέοντας τα καλώδια με τη σωστή σειρά ώστε να αποφύγουν να ανατινάξουν ολόκληρη την πόλη…

Κάπως έτσι έχει διαμορφωθεί η κατάσταση σήμερα στην Ονδούρα καθώς οι ώρες ως την επιστροφή (;) του Μανουέλ Σελάγια λιγοστεύουν. Από την επιστροφή ή όχι θα κριθούν πολλά, όχι μόνο για την Ονδούρα και την Κεντρική Αμερική αλλά και για την ευρύτερη περιοχή.

Με βάση τα δεδομένα μέχρι στιγμής τέσσερις είναι οι πιθανές εκδοχές:

1. Ο Σελάγια τελικά αποφασίζει να μην επιστρέψει –προφανώς μετά από συμφωνία με το μεγάλο αφεντικό της περιοχής—, κα γίνεται ένας περιπλανώμενος πρόεδρος μέχρι τη λήξη της θητείας του, το Γενάρη του 2010,. Μετά βρίσκει καταφύγιο σε κάποια άλλη χώρα και είναι άλλος ένας εξόριστος, πρώην, ανατραπέντας πρόεδρος, όπως ο πρώην πρόέδρος της Αϊτής Ζαν Μπερτράντ Αριστίντ, μετά την «απαγωγή» του, το Φλεβάρη του 2004.  Στην περίπτωση αυτή ουδείς θα νοιάζεται για τους «τίτλους» του Σελάγια, αλλά για το λουτρό αίματος που θα ακολουθήσει. Δεκάδες χιλιάδες άνθρωποι, που σχεδόν μία εβδομάδα βρίσκονται στους δρόμους, διακινδυνεύοντας τη ζωή τους, υπερασπιζόμενοι τον νόμιμα εκλεγμένο πρόεδρο και κυρίως την διαδικασία που προσπάθησε να προωθήσει, θα γίνουν βορά των πραξικοπηματιών και κυρίως του Μπίλυ Χόγια και των ταγμάτων θανάτου του… Εκατομμύρια άλλοι, οι φτωχοδιάβολοι που ίσως δεν τόλμησαν μέχρι σήμερα να αντιδράσουν, να στηρίξουν ή να πιστέψουν απλώς θα απογοητευτούν και όλα θα φτάσουν πάλι στο σημείο μηδέν. Αυτά όσον αφορά στην ίδια την Ονδούρα. Εντούτοις, η συνθηκολόγηση αυτή θα σημάνει την νομιμοποίηση των Γκοριλέτι. Συνεπώς ανοίγει η «πόρτα» και για άλλες χώρες καθώς πλέον όλοι οι νόμιμα εκλεγμένοι πρόεδροι της Λατινικής Αμερικής που «ενοχλούν» τίθενται υπό αμφισβήτηση. Ήδη η αντιπολίτευση στη Βενεζουέλα προετοιμάζεται, το σκηνικό στήνεται και στη Νικαράγουα με τις «καταγγελίες» περί νοθείας του αποτελέσματος των δημοτικών εκλογών και στη Βολιβία τα μαχαίρια βγαίνουν για τα καλά αυτομάτως…
2. Ο Σελάγια επιστρέφει και συλλαμβάνεται. Η σύλληψη θα σημάνει ουσιαστικά εμφύλιο πόλεμο στην Ονδούρα. Στην περίπτωση δε που συνοδεύεται από αρχηγούς κρατών και επικεφαλείς Κοινοβουλίων, νομπελίστες κ.ά., όπως έχει ανακοινωθεί μέχρι σήμερα ώστε να σχηματιστεί ένας “κλοιός ασφαλείας”, η σύλληψη αυτή δεν πρόκειται να είναι «εύκολη», ενδεχομένως θα είναι και αιματηρή, ενώ θα σημάνει την εμπλοκή άλλων χωρών και μάλιστα νομίμως.  Σύμφωνα με πληροφορίες η Ριγκομπέρτα Μεντσού είναι ήδη στην Ονδούρα ενώ και οι Γκοριλέτι «ετοιμάζουν» όπως δηλώνουν 25.000 κόσμο –προφανώς και ενόπλους—, εκτός του στρατού της αστυνομίας,  ώστε οι εισαγγελείς να μπορέσουν να εκτελέσουν το ένταλμα. Είναι χαρακτηριστικό ότι ο Χοσέ Μιγκέλ Ινσούλσα  έφτασε την Παρασκευή με αεροσκάφος της πολεμικής αεροπορίας της Βραζιλίας στην στρατιωτική βάση της Τεγκουσιγκάλπα Ερνάν Ακόστα Μεχία όπου τον περίμενε ειδική ομάδα της αστυνομίας και εισαγγελείς με το ένταλμα σύλληψης ανά χείρας για την περίπτωση που γυρνούσε και ο Σελάγια μαζί του…
3. Ο Σελάγια να επιστρέψει και να μην συλληφθεί. Για να γίνει αυτό θα πρέπει να υπάρξει «αιφνιδιασμός». Να επιστρέψει είτε από αέρος –εξαιρετικά δύσκολο— είτε να εισέλθει στη χώρα οδικώς, από κάποια γειτονική χώρα. Αναγκαιότητα για να μην συλληφθεί, η προστασία του από χιλιάδες διαδηλωτές –κάτι που μάλλον πρέπει να θεωρείται δεδομένο— και ενδεχομένως από κάποιες μονάδες του στρατού που θα δηλώσουν πίστη στον νόμιμα εκλεγμένο πρόεδρο. Ίσως, εάν υπάρξει μεγάλη λαϊκή στήριξη, θα υπάρξει η αναγκαία ανταρσία τις τάξεις των Ενόπλων Δυνάμεων. Στην περίπτωση που ο Σελάγια κατορθώσει να μην συλληφθεί τοτε οι ώρες των «πραξικοπηματιών» θα είναι λίγες και μάλλον αυτοί, πλέον, θα ψάχνουν να βρουν πού θα καταφύγουν. Οι συνήθεις προορισμοί: Μαϊάμι και εσχάτως Περού. Η ανατροπή του πραξικοπήματος με αυτόν τον τρόπο θα είναι σημείο καμπής, παρά το γεγονός ότι η κατάσταση στην Ονδούρα θα είναι πολύ δύσκολη εσωτερικά, καθώς θα πρόκειται για νίκη όλων των χωρών που προωτοστάτησαν σε διπλωματικό επίπεδο στην καταδίκη, στην απομόνωση και στην ανατροπή τελικά του πραξικοπήματος. Θα είναι σαφές μήνυμα προς όλες τις κατευθύνσεις ότι το σκοτεινό παρελθόν είναι οριστικά παρελθόν.
4. Οι Γκοριλέτι τελικά να αποφασίσουν την τελευταία στιγμή να εγκαταλείψουν την εξουσία. Δεν πρόκειται να το κάνουν εξ αιτίας των πιέσεων του ΟΑΕ, ούτε του ΟΗΕ, ούτε οποιουδήποτε άλλου, αλλά εάν υπάρξουν ανυπέρβλητες εσωτερικές έριδες και διαφωνίες, ειδικά εάν οι ΗΠΑ τελικά εξαναγκαστούν να κάνουν την κίνηση και προχωρήσουν τελικά σε διακοπή της βοήθειας. Κλειδί σε αυτή την περίπτωση είναι ο στρατός, που ναι μεν δηλώνει «πιστός στα ιδεώδη», όμως καθώς ουδένα από τα στελέχη του προέρχεται από οικονομικές ελίτ αλλά από τη μεγάλη μάζα των φτωχών της Ονδούρας τελικά θα «υπακούσει» σε αυτούς από τους οποίους εξαρτάται η επιβίωσή του: τις ΗΠΑ.

Σε κάθε περίπτωση η κυβέρνηση των ΗΠΑ θα είναι ο μεγάλος χαμένος, όπως είναι σήμερα η διάταξη των δυνάμεων στη σκακιέρα, καθώς εάν φανεί ότι στηρίζει τους πραξικοπηματίες αυτό θα σημάνει πλήρη απομόνωσή της από τη Λατινική Αμερική, χώρο εξαιρετικά ζωτικό για την επιβίωση της χώρας ως μεγάλης δύναμης. Οικονομικά και πολιτικά.

Εκτός εάν υπάρχει ένα ευρύτερο σχέδιο για όλη τη Λατινική Αμερική, ανάλογο με αυτό της δεκαετίας ’60-’70. Φυσικά κανείς δεν μπορεί να απορρίψει αυτό το ενδεχόμενο. Εάν όντως υπάρχει ένα τέτοιο σχέδιο τότε  η Ονδούρα είναι απλώς το πρώτο επεισόδιο. Όπως ήταν η Γουατεμάλα το 1954.

Πάντως, όπως δείχνουν οι εξελίξεις η «ροζ παλίρροια της Λατινικής Αμερικής» όπως την αποκαλούν μετά το πρώτο 48ωρο του πραξικοπήματος προχωρά πολύ προσεκτικά με κινήσεις συντονισμένες ακόμη και σε «πολεμικό επίπεδο» γνωρίζοντας καλά τον αντίπαλο που προφανέστατα δεν είναι οι Γκοριλέτι. Εξ ου και οι λιγοστές και σχετικά χαμηλών τόνων παρεμβάσεις του προέδρου της Βενεζουέλας Ούγο Τσάβες, οι πολύ προσεκτικές κινήσεις του πρόεδρου Έβο Μοράλες και του προέδρου της Νικαράγουας Ντανιέλ Ορτέγκα. Αποτελεί προφανώς προϊόν σοβαρού σχεδιασμού και συντονισμού, όλων σχεδόν, το ποιοι και πώς θα συνοδεύσουν τον Σελάγια. Οι κινήσεις του “Μελ” μετά τον Παναμά, όπου παρέστη στην ορκωμοσία του νέου προέδρου Ρικάρδο Μαρτινέλι, δείχνουν να αποτελούν και αυτές μέρος συντονισμένου σχεδίου, καθώς δεν ανακοινώνει πού μεταβαίνει, απλώς κάνει δηλώσεις όταν πλέον έχει φτάσει, όπως έγινε με το Ελ Σαλβαδόρ.

Η αναμέτρηση και η έκβαση της είναι εξαιρετικά κρίσιμη, ειδικά εάν τίθενται σε εφαρμογή ευρύτεροι σχεδιασμοί.

Οι ένοπλες δυνάμεις της Ονδούρας “συνέλαβαν”, πριν λίγη ώρα, τον πρόεδρο Μανουέλ Σελάγια, την ημέρα που ο “κεντροαριστερός” πολιτικός κι επιχειρηματίας ο οποίος ασπάστηκε στην πορεία πιο προοδευτικές ιδέες —εξοργίζοντας τους πρώην υποστηρικτές του, και προκαλώντας καχυποψία σε αρκετούς στην αριστερά για τις πραγματικές του προθέσεις— διοργάνωνε δημοψήφισμα στην πάμπτωχη χώρα της κεντρικής Αμερικής με στόχο να αλλάξουν οι πολιτικές δομές. Ο ακριβής λόγος δεν έγινε γνωστός, πάντως κάποια σχέση πρέπει να έχει με το ότι ο μυστακοφόρος “Μελ” έκανε κακές παρέες.

Προσθήκη: ευτυχώς που δικαιώθηκε ο απεσταλμένος του Οργανισμού Ηνωμένων Εχθρών εχμ, Εθνών.

Προσθήκη (2): στα σχόλια δίνουμε συνδέσμους για την παρακολούθηση των εξελίξεων, επιδοθήκαμε σε κάτι σαν liveblogging. Ίσως το εξελίξουμε.

Προσθήκη (3): το παρόν μετατράπηκε σε sticky post, συνεχίζουμε να παρακολουθούμε τις εξελίξεις όσο μπορούμε. Ευχαριστίες στους Μαύρο Πρόβατο και Juan Belmonte για τους συνδέσμους. Επίσης στους Παπούλη, Y, rocean, head charge, νοσφεράτο κι όποιον άλλον έκανε τον κόπο και δεν πήρα είδηση.

Προσθήκη (4): διαβάστε την ανάλυση για τα σενάρια όσον αφορά την εξέλιξη της κρίσης.

Προσθήκη (5): ένα μήνα μετά την ανάρτησή του, το παρόν παύει να είναι μόνιμα στην πρώτη σελίδα. Κλείνω τα σχόλια εδώ (αφήνω ανοικτά trackbacks και pingbacks για όποιον θέλει να αναφερθεί σε ό,τι ειπώθηκε), διότι το ποστ έχει “βαρύνει” πολύ. Η συζήτηση συνεχίζεται στο κομμάτι Bienvenidos a Honduras.

Στη χώρα που χαρακτηριζόταν άλλοτε “η Ελβετία της Λατινικής Αμερικής”, ο αριθμός των πολιτών που βρέθηκαν αντιμέτωποι με το φάσμα της ακραίας φτώχειας έφτασε το 34% το 2003, από το 15% το 1995. Σήμερα, 251.000 άνθρωποι, κατά συντηρητικούς υπολογισμούς, ζουν σε παραγκουπόλεις, με μέσο ηλικιακό όρο τα 21 έτη. Αριθμός τρομακτικός, αν ληφθεί υπ’ όψιν το γεγονός πως το σύνολο των πολιτών της γενέτειρας του Εδουάρδο Γαλεάνο δεν ξεπερνά τα 3,3 εκατομμύρια. Η κατάσταση βελτιώθηκε μόνο όταν οι ίδιοι ανέλαβαν την πρωτοβουλία. Επί των ημερών Βάσκες η κατάσταση μπορεί να αμβλύνθηκε, και το ποσοστό των φτωχών να μειώθηκε στο 21% του πληθυσμού, αλλά τα προβλήματα κάθε άλλο παρά ξεπεράστηκαν.

Οι άνθρωποι που επέβαλαν διαδοχικές χούντες, εκτέλεσαν τον Κεν Σάρο Ουίουα, βασάνιζαν, βίαζαν κι εκτελούσαν ως τάγματα θανάτου των πετρελαϊκών εταιριών αμάχους και βομβάρδιζαν ανελέητα πόλεις για να τις “σώσουν” παρουσιάζουν μια νέα υπερπαραγωγή στο εξαθλιωμένο Δέλτα του Νίγηρα τις τελευταίες ημέρες: ο στρατός της Νιγηρίας, περί ου ο λόγος, σπέρνει θάνατο και καταστροφή σε δεκάδες χωριά στην περιοχή για την πάταξη του MEND και μικρότερων ενόπλων αντάρτικων ομάδων, αφού η “υπομονή” της κυβέρνησης και των αφανών αφεντικών της, των ΔΣ των πολυεθνικών πετρελαϊκών εταιριών, όσον αφορά την εξέγερση στην περιοχή “εξαντλήθηκε”.

Ο επικεφαλής του στρατού στην περιοχή συνταγματάρχης Ράμπε Αμπουμπακάρ διακήρυξε πως ασφαλώς “στόχος μας είναι [. . .] να απαλλαγούμε από τους κακοποιούς σε διάφορες κοινότητες στο Δέλτα”, προειδοποιώντας “τους αθώους” ότι αν θέλουν να “μην αντιμετωπίσουν προβλήματα”, πρέπει “να συνεργαστούν”. Ο συνταγματάρχης για κάποιο απέφυγε να αναφερθεί στο γιατί τουλάχιστον 500 άμαχοι είναι ήδη νεκροί: προφανώς θεωρεί ότι πρόκειται για κάτι αυτονόητο, εάν δεν “συνεργάστηκαν” αρκετά.

_______________

* Φέλα Κούτι (Olufela Olusegun Oludotun Ransome-Kuti, 1938–1997).

A group of around 30 pacifists refusing to be conscripted in the Greek army for reasons of conscience were having a discussion about arms purchases of the Greek government (amongst the biggest worldwide per capita), while at the same time the Network for Social & Political Rights convened Tuesday night, at an immigrants’ hangout in Exarcheia, Athens, when a loud bang made everybody stop what they were doing and get out as fast as they could.

A couple of hours later it was official: somebody tried to throw a hand grenade inside the place with obvious intent to kill as many as possible. Had the grenade not deflected on a window in the first floor, it would have resulted in a massacre. But the unknown thrower made the assumption that the grenade would easily break the glass window and penetrate his target, which it didn’t; it detonated outside, just causing damage to a flower pot at Tsamadou Str.; the shrapnel broke some windows in nearby buildings. It was pure coincidence that nobody was passing by—actually this writer walks his dog near there almost every night.

Amazingly, the incident was not reported by any major Greek TV station at all. Major newspapers did not carry the story until two days later, and when they did it was a mere reproduction of the police’s ‘concerns’. Originally, the only news item there was about the fact was a post in a Greek citmedia website, Indy.gr; a greek blogger, nicknamed ‘The Dog of Valia Calda’ did (not so) improbably his best covering the matter.

Other bloggers picked up the story and pointed out that this was not exactly unexpected. Two days before the attack, a newspaper famous for its connections to the Greek security apparatus, To Vima, gave its readers a colourful glimpse of what’s been discussed about the new ‘leftist terrorist groups’ in the police and intelligence ‘community’. And two days after the attack in Exarcheia, it suggested that it might be the work of ‘leftists’  who had a ‘grudge’ with the people who were meeting there for reasons unexplained.

This line of argument brings to mind a lot of false flag attacks carried out in the past in Greece—the famous ’strategy of tension’, as it became known in Italy (via) seems to be somehow strangely revived here too, after what happened in December.

Στις 17 Νοεμβρίου 1983, ιδρύθηκε ο EZLN και σαν EZLN αρχίσαμε να βαδίζουμε στα βουνά του νοτιοανατολικού Μεξικού, κουβαλώντας μία μικρή μαύρη σημαία με ένα πεντάκτινο κόκκινο αστέρι και τα γράμματα ‘EZLN’, επίσης κόκκινα, κάτω από αυτό το αστέρι. Κουβαλάω ακόμη αυτή τη σημαία. Είναι φθαρμένη και γεμάτη μπαλώματα, όμως εξακολουθεί να κυματίζει στη Γενική Διοίκηση του Εθνικοαπελευθερωτικού Ζαπατιστικού Στρατού.

Και η ψυχή μας ακόμη είναι γεμάτη μπαλώματα, πληγές που υποτίθεται ότι έχουν επουλωθεί όμως ανοίγονται εκεί που δεν το περιμένεις.

Υποδιοικητής Μάρκος

Γκλόρια Μουνιός Ραμίρες, EZLN, η φωτιά και ο λόγος, μετάφραση Νίκου Κοκκαλά, εκδ. Κουκκίδα, Αθήνα, 2007, σελ. 22.

Μου δίδαξε ο γερο-Αντόνιο πως κάποιος είναι τόσο μεγάλος όσο ο εχθρός που διάλεξε να παλέψει, κι ότι κάποιος είναι τόσο μικρός όσο μεγάλος είναι ο φόβος που τον διακατέχει. «Διάλεξε έναν μεγάλο εχθρό, κι αυτό θα σʼ αναγκάσει να μεγαλώσεις για να τον αντιμετωπίσεις. Μίκρυνε το φόβο σου, γιατί, αν μεγαλώσει, εσύ θα γίνεις μικρός», μου είπε ο γερο-Αντόνιο ένα βροχερό μαγιάτικο απόγευμα, την ώρα εκείνη που βασιλεύουν το ταμπάκο και ο λόγος. Η κυβέρνηση τον τρέμει το λαό του Μεξικού, γιʼ αυτό έχει τόσους στρατιώτες κι αστυνομικούς. Έχει ένα φόβο πολύ μεγάλο. Κατά συνέπεια, η ίδια είναι πολύ μικρή. Εμείς φοβόμαστε τη λήθη, που πάμε να τη μικρύνουμε με πόνο και αίμα. Γιʼ αυτό είμαστε μεγάλοι.

Subcomantante Marcos, Ιστορίες του γερο-Αντόνιο, μετάφραση Γιώργου Καρατζά, εκδ. Ροές/Δοκίμια, Αθήνα 2003, σελ. 79.

Δέκα τα χρόνια της προετοιμασίας. Δεκαπέντε του πολέμου. Σύνολο ένα τέταρτο αιώνα. Οι Ζαπατίστας είναι πάντα εδώ και στέλνουν το μήνυμα: Όλα για όλους… τίποτα για εμάς.

“Ο πρόεδρος Ουρίμπε είναι ένας πολύ ισχυρός ηγέτης· είναι δεσμευμένος στην δικαιοσύνη· πιστεύει στο δίκαιο· και είναι ένας άνθρωπος που έχει αποδείξει ότι μπορεί να επιτύχει πράγματα. Κι έτσι η εμπιστοσύνη μου στον πρόεδρο είναι πολύ υψηλή [. . .]. Είχαμε πολλές επιτυχίες στη συνεργασία μας. Αναγνωρίζω ότι εξακολουθούν να έρχονται εδώ πολλά ναρκωτικά. Αλλά σταματήσαμε και πολλά. Και έτσι, μπορώ να υποστηρίξω στο Κογκρέσο και το λαό ότι υπήρξαν πολλές αξιοσημείωτες επιτυχίες. Κι η αλήθεια είναι ότι η Κολομβία άλλαξε προς το καλύτερο χάρη στο Σχέδιο Κολομβία”. Τζωρτζ Ουώκερ Μπους, Μάρτιος 2007.

Η Μάρθα Γκιράλδο δε μοιάζει να συμφωνεί και τόσο.

Και δεν είναι η μόνη.

Μεταξύ του Ιουλίου του 2002 και του Ιουνίου του 2007 οργανώσεις προάσπισης των ανθρωπίνων δικαιωμάτων στην Κολομβία κατέγραψαν (.pdf, περίπου 600 ΚΒ) 1.122 εκτελέσεις πολιτών από τις ένοπλες δυνάμεις στην Κολομβία.

Ο αριθμός είναι αυξημένος κατά 68% σε σύγκριση με την προηγούμενη πενταετή περίοδο.

Από τις 535 δολοφονίες των τελευταίων 18 μηνών, μόλις στο 22% των υποθέσεων υπήρξαν έρευνες, πόσο μάλλον διώξεις.

Ο λοχαγός που μίλησε στην Μάρθα ―αυτός που έδωσε την εντολή να εκτελεσθεί ο πατέρας της, ο αγρότης Χοσέ Ορλάνδο Γκιράλδο― προήχθη έκτοτε σε ταγματάρχη.

Τα 5 δις των αμερικανών φορολογουμένων αποτέλεσαν, πράγματι, κινητήριο μοχλό μιας σημαντικής “αλλαγής”.

The mood in Greece was still very tense for a third day on Monday as thousands of people demonstrated again in central Athens and almost every major city of the country to protest the shooting of a fifteen year-old kid by a 37 year-old special guard of the Greek police. Saturday and Sunday already saw massive protests and riots—not only by ‘anarchists’ and irresponsible ’students’, as the Greek authorities and international media claimed, but very broad layers of people who were enraged because of the apparent attempt of the government to cover up the story. Things were quickly getting out of control for the ‘vulnerable’ conservative government of New Democracy (ND) and prime minister Kostas Karamanlis, already troubled by a long, unending series of scandals.

Thousands of pupils and students and private citizens were out in the streets Monday, pelting the police with fruit, bottled water, and everything else they could get their hands on; on Sunday even a senior woman in Exarcheia district reportedly threw a flower pot against police officers. Dozens of arrests were reported. Police brutality was particularly evident in Syntagma (Constitution) square, where at least three special anti-riot policemen in full gear were recorded live on national TV dragging a teenager violently Monday evening. Even a middle-aged citizen in a business suit, among others, tried to intervene to save the kid—unsuccessfully.

Sources of the Home Ministry and the General Directorate of the Greek capital’s police force, locally known as GADA, originally leaked to the broadcast media information according to which the boy was among a group of thirty to fifty ‘anarchists’ who ‘ambushed’ a police car. According to these sources, policemen acted in self defense and the boy was ‘accidentaly’ hit in the stomach by a ’stray’ bullet that did a ‘ricochet’ that would make Lee Harvey Osvald jealous. The media’s original distorting of the facts had in fact the opposite effect as eye-witness accounts began to emerge; citizens did not hesitate to immediately call media by phone to reveal that the official discourse was in fact a pack of lies and that the policeman shot the kid aiming for his heart. Not long after the boy, Alexandros Grigoropoulos, was pronounced dead by doctors in Evangelismos hospital, accounts of the incident were circulating in Greek citizens media, weblogs, Twitter and via other means of communication (Asteris, a Greek blogger and known rights activist, wrote an extensive piece about that [in Greek]) and everybody, including a leftist greek radio station, Sto Kokkino, called the episode for what it was: cold-blooded murder.

As the facts were becoming all the more clear, and it was understood that a special guard —member of a special branch trained by the Greek army’s special forces— had shot and killed an unarmed minor, hundreds of people begun to gather in the area to protest. Demonstrators chanted slogans against ‘murderers in uniform’, referring to the Greek police, set fire to garbage bins, numerous cars and shops were torched. Stores, banks, malls and other business establishments were targeted.

The arrest of the two policemen that were involved in the murder of the boy and the fact that Home Minister P. Pavlopoulos and Undersecretary for Public Order P. Khinofotis (a former chief of the Armed Forces) reportedly offered their resignations to the Prime Minister who ‘did not accept them’ were dismissed as a cheap ploy to cover things up. Pavlopoulos was soon on national TV to ‘condemn’ the killing, declare that the policemen who executed the minor would face ‘exemplary punishment’ and offer his ‘condolences’ to the boy’s family. But it was too little, too late.

Infamous Police Record

The events unfolding in Greece are not at all inexplicable if they’re put into context. Most of the international coverage is missing crucial background. The Greek police force is plagued by right-wing extremists; it was conceived during the US-supported military junta in Greece (1967-1974) and previously as a machine for ruthless repression; extensive pogroms against the left were systematically carried out by it since the thirties, during the civil war after the second world war, through the early eighties. Even people who were suspected to simply have friends in the left were sent to exile in remote Greek islands such as Makronisos, Yaros and Ikaria. Thousands of people were killed, tortured and ‘disappeared’, during those long years and thousands more were forced to migrate. Note that the police is always armed in Greece, partly because of its historic role.

The sharp divisions between the left and the greek right (the winning side in the brutal greek civil war) are still evident, although the country is today happily trapped into a two-party political system (or, more accurately, an one-party system with a center-right and a center-left denomination, as Noam Chomsky would put it). Greece is a member of the EU and NATO, sent troops in Afghanistan, Bosnia and even some to Georgia, has sent warships patrolling the Persian Gulf and had a crucial role quietly supporting the Iraq war providing a military base in Souda in the island of Crete, ignoring the general public who standed against wars of agression in principle and held huge protests against such acts. A superficial sense of economic progress in the country, mostly during the eighties and nineties, when governments of the the so-called Pan-Hellenic Socialist Movement, or PASOK, tried to create new tycoons and a new middle class, is starting to fade out. Despite the successes of greek capitalists here and there, rising unemployment, layoffs, privatizations of wide sectors of the economy, and the gradual fall of a growing percentage of the population into the ranks of the poor contributed to social tensions.

Greek police is actually no stranger to killing minors. In 1985, a 15-year-old boy, Michalis Kaltezas, was murdered by a policeman inside an armoured police van, a killing that had sparked similar spontaneous protests very similar to the ones that are happening these days. Also riots broke out after the slaying of a schoolteacher, Nikos Temponeras, in Patras during student protests in 1991. Furthermore, during the last couple of years a series of cases of police brutality —the murder of an immigrant only a month ago by cops, torture of Pakistani immigrants abducted by the secret service, the rape of an immigrant woman inside a police station, and the now-notorious beating of a student in Salonica that was recorded by TV cameras but nevertheless described by officials as an ‘accidental fall’ of the student who was ‘hurt by a flower stand’ (the jardinière case, as it became known when the media deconstructed the official folly), a crime for which the policemen involved were given a two-month suspension— created an atmosphere of anger that exploded last Saturday.

Historic Focal Point

Top brass of the police initially allowed itself to believe —making a grave error of judgement— that the case would be supressed by the media because of the single fact that it happened in Exarcheia, home to the Polytechnic, which was the focal point of protests against the junta in 1973, and remains a place where various anarchists groupings reside, often staging protests and happenings. Supposedly the police has trouble controlling the area, which corporate media routinely refer to as ‘avaton’, or no-go place. It’s a small, fairly bohemian neighborhood with lots of cafes, bookshops and galleries; gradually though it was depraved in recent years as drug addicts began to use it as sanctuary —some residents actually think and say openly that they were ‘encouraged’ to do so by a special intelligence branch of the police in order for it to plant useful informers there.

The police strategy backfired badly when details about the victim became known. A son of a wealthy civil engineer and a jeweller, described as a ‘tender’, kind teenager who ‘loved to count the stars’, Alexandros was not, in fact, even close to be a member of any of the anarchist groups in the area or even the broader left. Some of his friends did—but that was irrelevant. It was the simple fact that he was there that made the policeman decide to become judge and executioner. Eyewitnesses even said that the cop ‘touched his genitals provocatively and swore’ at a team of boys who were there that fateful evening.

Conspiracy Theories

Ironically, the police and the Karamanlis’ government tried to make it look like as if they were under attack, victims of some unknown dark ‘plotters’, ‘extreme elements’, who allegedly ‘are trying to use the incident for their own purposes’—who ‘they’ are and what their ‘purposes’ are remains a thing for fictional agents Mulder and Scully to figure out, because nobody else will. It’s not the first time this government tries to shed its responsibilities implying that is under attack by some dark powers it cannot cope with: during the wildfires in 2007, when vast parts of the country were destroyed, it claimed repeatedly that it was the work of ‘conspirators’ who were trying to topple it by arson or  foreign spies. It never provided any evidence whatsoever to back up its wild claims—its current conspiracy theories don’t seem to bare any more credibility.

The Greek left took part in demonstrations while its leaders tried to distance themselves from the rioting. The greek communist party, or KKE, the alliance of radical left, or Syriza, and many other smaller parties in the left condemned the killing and called the public to take part in protests on Monday. The resulting protests were impressively massive.  It quickly became apparent that the rage of the people was not easy to control—even embassies and consulates in Berlin, Germany, London, UK, and other European cities saw protests.

The crisis made headlines the world over; BBC started its coverage Sunday, reproducing the authorities’ version of events. Today, it noted melodramatically that

‘In a nationally televised address on Monday, Prime Minister Karamanlis called for calm, unity, restraint and a sense of solidarity with the dead boy’s family.

“Unfortunately, extreme elements have exploited this sad event for their own purposes,” he said.

Mr Karamanlis condemned the attacks on property by rioters as unjustified and said he had asked the economy minister to ensure that those who had suffered losses would be compensated.

Greek business owners have been horrified at the damage inflicted across the country. Banks have been a particular target.

Our correspondent says Mr Karamanlis’s unspoken message to Greeks at large is that if you do not stop rioting you will pay for it through your taxes in the end’.

That’s hardly the calm and reassuring approach which the goverment vowed to take. That’s not surprising, given that it has developed a pattern of knee-jerk reactions to every scandal it faced: when a prominent official tried to kill himself falling from a building late last year because he was recorded having sex with an assistant of his in the Culture Ministry, who threatened to reveal unlawful practices in the management of the ministry’s funds and assets, it also implied there was a ‘conspiracy’ against it by —you guessed it, dark and unknown ‘circles’.

Escalation

As I write, parts of the historic center of the Greek capital remain a battle zone with police forces chasing demonstrators and several buildings set ablaze. This writer cannot help the feeling that the police is actually permitting, if not leading, ‘extreme elements’ to create mayhem in order for it to have a perfect excuse to impose a state of emergency or some similar package of ’security’ measures.

That feeling is strengthened by the TV coverage speaking of ‘anarchists creating chaos and mayhem’ setting fire to buildings in Athens, even ‘looting weapons from a gunsmith’—which could be used as an excuse for policemen to open fire on protesters, or for the government to deploy the army. If that happens, it would create an even bigger backlash. The editor-in-chief of a greek daily, Kathimerini, even called the demonstrations a form of ‘terrorism’.

What the Greek government and the international media fail to understand is the depth of this thing. People are fed up; and despite the attempt of the powers that be to portray the demonstrators as ‘punks’, it is clear that this crisis is not going to go away.

Ζούμε στα Εξάρχεια εδώ και πολλά χρόνια. Χθες βράδυ, εν μέσω του χαμού, αποφασίσαμε να βγούμε με τις φωτογραφικές μηχανές στην Πατησίων, όταν οι μολότοφ, οι πέτρες και τα δακρυγόνα έπεφταν βροχή. Δύο τύποι άρχισαν να με βρίζουν―ο ένας ήταν εμφανώς πιωμένος. Μεταξύ άλλων άκουσα ότι θα μου χώσουν τα γυαλιά σε ένα συγκεκριμένο σημείο της ανατομίας μου, ότι η μάνα μου πάει με Πακιστανούς (προοδευτικότατο αυτό), ότι είμαι ρουφιάνος και ούτω καθεξής. Απάντησα ότι δεν είναι τα πρώτα επεισόδια στα οποία κατεβήκαμε, ούτε η πρώτη χώρα στην οποία κατεβήκαμε σε επεισόδια και πορείες. Η (συνήθως θερμοκέφαλη) αγάπη μου, με την ευγένεια και το ήθος που τη χαρακτηρίζουν, τους κάλμαρε. Της ζήτησαν συγγνώμη μετά από λίγο.

Δεν τραβήξαμε τίποτα. Ούτως ή άλλως, ξέρουμε τα βασικά: όχι πρόσωπα, όχι στιγμιότυπα από τα οποία οι αρχές μπορούν να αναγνωρίσουν και να διώξουν διαδηλωτές. Αλλά συνειδητά είπαμε ότι το αφήνουμε: δεν κατεβήκαμε κατ’ ανάθεσην, κατεβήκαμε από ενδιαφέρον.

Καταλαβαίνω απόλυτα την αντίδραση των ανθρώπων έναντι των δημοσιογράφων. Έχουμε αρκετά χρόνια σε αυτή τη δουλειά, ξέρουμε πως πλην ελαχίστων εξαιρέσεων οι λεγόμενοι αστυνομικοί ρεπόρτερ λειτουργούν στις περισσότερες περιπτώσεις ως εκπρόσωποι της γενικής αστυνομικής διεύθυνσης. Όσα τερατολογικά μεταδίδονταν χθες, με πολύ λίγες εξαιρέσεις, για την δολοφονία εκ προθέσεως του μικρού αρκούσαν για να καταστήσουν τους δημοσιογράφους κόκκινο πανί. Η κατάσταση σήμερα ήταν αναμενόμενο ότι θα χειροτέρευε, με αυτά που αποκαλούνται corporate media αλλά και τα κρατικά media να δίνουν ρέστα αντιδραστικής προσέγγισης στα γεγονότα, να προωθούν τα αφόρητα κλισέ περί “αβάτου” και πάει λέγοντας. Η διαφορετική στάση μερικών δημοσιογράφων είναι μια λεπτομέρεια που δεν αλλάζει τη γενική εικόνα. Το Κόκκινο είναι “μπουρδέλο”· στο Ριζοσπάστη είναι “ρουφιάνοι”· και στο Πριν και στην Αυγή· κι αυτός ο Κούλογλου, “ρουφιάνος” είναι· κι εγώ το ίδιο―και άλλα πολλά, δε συνεχίζω, πιάνετε το νόημα.

Πρέπει να πω πως τα χθεσινά δεν ήταν καθόλου απροσδόκητα για μας. Έχει τύχει να δούμε στο εσωτερικό πόρτας κλούβας αφίσα των χρυσών αυγών. Έχουμε ακούσει αστυνομικούς να συζητούν σοβαρά-σοβαρά έξω από το υπουργείο Πολιτισμού ότι το καθεστώς Παπαδόπουλου ήταν πολύ επιεικές. Η ένταξη ορισμένων ανθρώπων με ανοικτά φασιστικές πεποιθήσεις στα σώματα ασφαλείας και κυρίως η εκπαίδευση των αστυνομικών να λειτουργούν ως ολοκληρωτικός κατασταλτικός μηχανισμός είναι κάτι που δεν έχει ερευνηθεί ποτέ συστηματικά. Και η συμπεριφορά των αστυνομικών τον τελευταίο καιρό γινόταν όλο και πιο ανοικτά προσβλητική προς τους πολίτες στη συνοικία, που έχει υποβαθμιστεί κατά σύστημα. Έχουμε παρεμπιπτόντως δει πολλές φορές με τα μάτια μας προβοκάτορες να αγκαλιάζονται με συναδέλφους τους αστυνομικούς πριν πάνε να παρεισφρήσουν σε πορείες για να προκαλέσουν επεισόδια.

Η οργή είναι δικαιολογημένη λοιπόν. Συζητούσαμε χθες ότι πολύς κόσμος ενστικτωδώς τάχθηκε με τους διαδηλωτές―το ότι περίοικοι πέταξαν γλάστρες σε αστυνομικούς λέει πάρα πολλά. Αλλά αυτό που θα έλεγα στους ανθρώπους που συμμετείχαν στις κινητοποιήσεις και τα επεισόδια αν μπορούσαμε να συζητήσουμε ήρεμα είναι αυτό που είχαμε βιώσει στην Δρέσδη, όταν είχαμε πάει σε όλες τις αντιφασιστικές διαδηλώσεις μια ημέρα του εφετινού Φεβρουαρίου: οι διαδηλωτές στο black block μας πήραν μαζί ―ξένους δημοσιογράφους· για σκεφτείτε το λίγο―, μας εξήγησαν τι επρόκειτο να γίνει, τους όρους με τους οποίους μπορούσαμε να φωτογραφίσουμε (τους είπαμε ότι τους θεωρούσαμε αυτονόητους ήδη, και συνδέθηκαν) και μας έδωσαν υλικό από όλες τις οργανώσεις που συμμετείχαν. Γιατί αντιλήφθηκαν αμέσως αυτό που οι φίλοι που μας αντιμετώπισαν με αυτόν τον τρόπο χθες δεν κατάλαβαν: πήγαμε στην διαδήλωση για να την καλύψουμε. Γιατί μας ένοιαζε. Γιατί θεωρούσαμε πως έπρεπε να είμαστε εκεί.

Η πρωτοβουλία “Όχι στο Όνομά μας” ζητά θεσμική και έμπρακτη “εγγύηση των βασικών ανθρωπίνων δικαιωμάτων των κρατουμένων όλης της χώρας”, επισημαίνοντας την απεργία πείνας χιλιάδων εγκλείστων και όσα απαράδεκτα συμβαίνουν στα Ελληνικά σωφρωνιστικά (που λέει ο λόγος) καταστήματα. Αυτό που διεκδικούν οι κρατούμενοι, τονίζει, είναι το αυτονόητο: την αξιοπρέπειά τους.

Περισσότερα, στο ιστολόγιο της πρωτοβουλίας.

Ενημέρωση (21.11): λήξη της απεργίας πείνας μετά από υποσχέσεις του υπουργείου Δικαιοσύνης για την βελτίωση της κατάστασης στις φυλακές.

Τερέσα Μπαουτίστα Μερίνο, ετών 24, και Φελίσιτας Μαρτίνες Σάντσες, ετών 21. Παραγωγοί του Radio Copala, του νέου ραδιοφωνικού σταθμού του αυτόνομου δήμου Σαν Χουάν Κοπάλα, στην Οαχάκα του Μεξικού. Οι δύο νέες, πέραν των εκπομπών που έκαναν στα ισπανικά και τη γλώσσα των ιθαγενών Τρίκι, ήταν οι “φωνές” όλων των μηνυμάτων του σταθμού. Οι μεταδόσεις άρχισαν τον Ιανουάριο. Τον Απρίλιο, η Τερέσα κι η Φελίσιτας δολοφονήθηκαν από τάγμα θανάτου που πιστεύεται ότι έχει δράσει και για λογαριασμό του διαβόητου κυβερνήτη της επαρχίας, Ουλίσες Ρουίς.

Δύο χρόνια μετά το ξέσπασμα της εξέγερσης στην Οαχάκα, ο “βρώμικος πόλεμος” των ανθρώπων του Ρουίς καλά κρατεί.

Σέλσο Πόχας, ετών 45, γενικός γραμματέας της ένωσης αγροτών της πόλης Νταβάο των Φιλιππίνων. Νωρίς το πρωί της 15ης Μαΐου, του τέλειωσαν τα τσιγάρα. Είχε μπροστά του μια πολυάσχολη ημέρα. Θα συναντιόταν με μέλη οργανώσεων και εκτοπισμένους από το στρατό για να συζητήσουν για τις κινητοποιήσεις που προγραμμάτιζαν. Βγήκε να πάρει ένα πακέτο. Aυτό ήταν το τελευταίο πράγμα που έκανε: τον περίμεναν πέντε εκτελεστές.

Σύμφωνα με την οργάνωση Karapatan (“Δικαιώματα”), το 2007 στις Φιλιππίνες δολοφονήθηκαν 69 πολιτικοί ακτιβιστές, 280 συνελήφθησαν παράνομα, ενώ 2.194 έγιναν στόχος απειλών κατά της ζωής τους. Από την 21η Ιανουαρίου 2001, όταν την διακυβέρνηση της χώρας ανέλαβε η πρώην συμμαθήτρια του Μπιλ Κλίντον Γκλόρια Αρόγιο, έως την 31η Μαρτίου εφέτος, τουλάχιστον 903 άνθρωποι δολοφονήθηκαν (.pdf, περίπου 2 ΜΒ) από εκτελεστές που πιστεύεται ότι ανήκουν στις τάξεις του στρατού κι άλλοι 193 “εξαφανίσθηκαν” χωρίς ίχνος.

Ένα μήνα και κάτι πριν ο Πόχας πέσει νεκρός από τα πυρά των πιστολάδων, ο επικεφαλής της αντιπροσωπείας της Ευρωπαϊκής Ένωσης στην Μανίλα, Άλισταιρ ΜακΝτόναλντ, δήλωνε πομπωδώς ότι

“H ΕΕ θέλει να βοηθήσει το λαό των Φιλιππίνων—την κυβέρνηση και την κοινωνία των πολιτών—να συνεργασθούν για να τεθεί ένα τέλος στις εξωδικαστικές δολοφονίες και να κατονομαστούν και να προσαχθούν στην δικαιοσύνη οι δράστες”.

Η Ευρωπαϊκή “βοήθεια” αποδεικνύεται το δίχως άλλο καθοριστική· τουλάχιστον για την συγκάλυψη της ευθύνης της προέδρου για το συνεχιζόμενο μακελειό. Η ρητορική των υποστηρικτών της Αρόγιο στις Βρυξέλλες και στην Ουάσινγκτον ξεπερνά το συνηθισμένο όριο υποκρισίας: ανακοινώνουν ότι συνεργάζονται με τους εγκεφάλους της εκστρατείας κρατικής τρομοκρατίας και πολιτικών φόνων για να τη. . . “σταματήσουν”. Τη στάση της κυβέρνησης των Φιλιππίνων είχε σχολιάσει σκωπτικά πέρυσι ο ειδικός ερευνητής του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών Φίλιπ Άλστον χαρακτηρίζοντάς την “βαθιά σχιζοφρενική”. Ο ισχυρισμός ότι πολλές δολοφονίες είναι “έργο των κομμουνιστών” που “εκκαθαρίζουν τις γραμμές τους” αποτελεί την καραμέλα των ανώτατων αξιωματικών του στρατού, που διοικούν τα τάγματα θανάτου. Όπως κι η “δέσμευση” της προέδρου Αρόγιο ότι το ζήτημα θα αντιμετωπισθεί πάραυτα.

Πριν τον πάρουν για να τον εκτελέσουν, μετά από τα φρικτά βασανιστήρια στα οποία τον είχαν υποβάλει επί τέσσερις ημέρες στο Estadio Chile —κι αφού του είχαν σπάσει και τα δύο χέρια με τους υποκόπανους τουφεκιών για να μην μπορέσει να παίξει ποτέ ξανά κιθάρα—, ο Βίκτορ Χάρα πρόλαβε να αποχαιρετήσει τους περίπου 5.000 συγκρατουμένους του στο γήπεδο μουρμουρίζοντας τον πρώτο στίχο του πιο δημοφιλούς του τραγουδιού.

“Aquí va todo el pueblo de Chile,
aquí va la Unidad Popular.
Campesino, estudiante y obrero:
compañeros de nuestro cantar”.

35 χρόνια αφότου ο Ρίτσαρντ Νίξον και ο Χένρυ Κίσιντζερ έδιναν το πράσινο φως για να ανατραπεί ο Σαλβαδόρ Αγιέντε και να πνιγεί στο αίμα το κίνημα που τον υποστήριζε από τη χούντα του Αουγκούστο Πινοτσέτ, 35 χρόνια μετά την δολοφονία του Χάρα, η έρευνα για να βρεθεί ποιος είναι ο “Πρίγκηπας”, ο αξιωματικός του στρατού που τράβηξε τη σκανδάλη, ξανανοίγει. Η χήρα του εμβληματικού τραγουδοποιού του κινήματος νουέβα κανσιόν, Τζόαν Τέρνερ Χάρα, συνέβαλε στην διοργάνωση μιας συναυλίας στην μνήμη του στο στάδιο όπου εκτελέστηκε, στην οποία έλαβαν μέρος, μεταξύ άλλων, οι Ίντι Ιλιμάνι, παλιοί συναγωνιστές του, και στο τέλος της οποίας ζητήθηκε από όποιον γνωρίζει κάτι να το καταθέσει. Προέκυψαν 40 νέες μαρτυρίες και στοιχεία. Που καθιστούν πιθανό η ατιμωρησία του αξιωματικού να λάβει τέλος.

Οι τουρκικές δυνάμεις ασφαλείας συνέχισαν σήμερα το πατροπαράδοτο έθιμο της άγριας καταστολής των Πρωτομαγιάτικων κινητοποιήσεων στην Ίσταμπουλ, όμως επιτέλους, οι Τούρκοι πολίτες μπορούν πλέον να τρώνε ξύλο απολαμβάνοντας (θεωρητικά, τουλάχιστον) περισσότερη ελευθερία του λόγου: αφού, όπως σημείωσαν προσφυώς οι Βρυξέλλες, η (ολίγον άσφαιρη, όπως λέμε ολίγον έγκυος) τροποποίηση του πολυτραγουδισμένου άρθρου 301 του τουρκικού ποινικού κώδικα περί “προσβολής του τουρκισμού” και άλλων “εγκλημάτων γνώμης” αποτέλεσε ένα “ευπρόσδεκτο βήμα”. Τι κι αν τα συνδικάτα καλούσαν την κυβέρνηση να αφήσει κατά μέρος τις πρακτικές κατατρομοκράτησης των εργαζομένων; Το κόμμα Δικαιοσύνης & Ανάπτυξης επέδειξε, όπως είχε προαναγγείλει, “μηδενική ανοχή”.

Το ιστορικό υπόβαθρο των επαναλαμβανόμενων, κάθε Πρωτομαγιά, επεισοδίων στην Τάξιμ δεν είναι ασφαλώς απλό, ούτε μονοδιάστατο, καθώς αφορά ένα από τα πιο ερεβώδη γεγονότα που εν πολλοίς καθόρισαν την πορεία της σύγχρονης Τουρκίας, την περιλάλητη σφαγή του 1977.

Ένα στέλεχος της τουρκικής αριστεράς είχε επικεντρωθεί, επανεξετάζοντας αυτοκριτικά τα γεγονότα έξι χρόνια αργότερα, στις ευθύνες των ίδιων των οργανώσεών της για το μακελλειό.

“Η χρεωκοπία όσο και το δυναμικό της τουρκικής αριστεράς συμβολίστηκαν από την μαζική συγκέντρωση στην Τάξιμ, την μεγάλη πλατεία της Κωνσταντινούπολης, την Πρωτομαγιά του 1977. Η συγκέντρωση συγκλήθηκε από την Επαναστατική Συνομοσπονδία Εργατικών Ενώσεων (DISK) —την πιο ριζοσπαστική από τις δύο ανάλογες ενώσεις στην Τουρκία— και 200.000 σοσιαλιστές ανταποκρίθηκαν. Συγκεντρώθηκαν πίσω από μια θάλασσα διαφορετικών και συχνά ανταγωνιζόμενων σημαιών. Η Devrimci Yöl (Επαναστατικός Δρόμος) είχε 40.000 οπαδούς, η Kurtulus 10.000. Και οι δυο τους ήταν ανεξάρτητες ομάδες με ρίζες στην αντάρτικη πάλη της δεκαετίας του 1960. Και οι τρεις φιλοσοβιετικές ομάδες της Τουρκίας ήταν παρούσες. Υπήρχαν πολλές φοιτητικές και επαγγελματικές ενώσεις, καθώς επίσης και οι εργάτες των ίδιων των συνδικάτων. Η ιστορική καταστροφή που τους περίμενε προεικονίστηκε από τη βίαιη κατάληξη της συγκέντρωσης. Καθώς μια μαοϊκή ομάδα αποπειράθηκε να επιβάλει την άποψή της στη συγκέντρωση και να καταγγείλει τον «σοσιαλφασιστικό» χαρακτήρα της, ορισμένα από τα στελέχη της πυροβόλησαν στον αέρα. Αμέσως, μια ομοβροντία από τις στέγες κατευθύνθηκε στο πλήθος. Ακολούθησε πανικός. Τριάντα εννιά απόμειναν νεκροί, οι περισσότεροι ποδοπατημένοι στην πανικόβλητη φυγή. Από ’δω και μπρος η αριστερά θα εμπλεκόταν σε μια βίαιη πάλη με την άκρα δεξιά, έναν εχθρό που δεν ήταν μόνο πολυάριθμος και ενοποιημένος, αλλά και κοντύτερα στα διάφορα τμήματα του κράτους, όπως συμβολίστηκε από τη στρατηγική τοποθέτηση των πιστολάδων. Για τρία χρόνια η σύγκρουση κλιμακωνόταν.”

Άχμετ Σαμίμ, Η Τραγωδία της Τουρκικής Αριστεράς, μετάφραση Δήμου Βεργή, εκδ. Στοχαστής, Αθήνα 1983, σσ. 9-10.

Όμως η επισήμανση της ανωριμότητας της ποικιλόχρωμης τουρκικής αριστεράς δεν επαρκεί για την ερμηνεία των γεγονότων που οδήγησαν σε εκείνη τη σφαγή και την κλιμάκωση της στην περίοδο μιας άκρατης πολιτικής βίας που τερματίστηκε με το πραξικόπημα του στρατηγού Εβρέν το 1980.

“Οι στενές σχέσεις της μαφίας με το τουρκικό κράτος, αλλά και με τους γνωστούς Γκρίζους Λύκους, ξεκινούν στη δεκαετία του 70, όταν η άκρα δεξιά επιστρατεύεται στη μάχη κατά των αριστερών οργανώσεων και των Κούρδων. Σύμφωνα με το δημοσιογράφο Σερντάρ Τσελίκ: «Συνήθως (η μαφία) είχε στενές σχέσεις με τη ΜΙΤ, την αστυνομία και το ÖHD [Γραφείο Ειδικών Επιχειρήσεων Πολέμου —το τουρκικό σκέλος της μυστικής οργάνωσης Gladio του ΝΑΤΟ, που κατηγορείται για ‘αποσταθεροποιητικές’ και τρομοκρατικές επιχειρήσεις]. Κυρίως όμως σχετιζόταν με τους Γκρίζους Λύκους».

Η Monde Diplomatique ρίχνει περισσότερο φως στις σχέσεις της τουρκικής μαφίας με το ΝΑΤΟ, υπενθυμίζοντας ότι, σύμφωνα με έρευνα που πραγματοποίησε στη δεκαετία του 80 ο Ιταλός δικαστής Κάρλο Παλέρμο, οι Γκρίζοι Λύκοι έπαιζαν καθοριστικό ρόλο σε ένα τεράστιο δίκτυο μεταφοράς παράνομου οπλισμού της Συμμαχίας στη Μέση Ανατολή. Αν και κανείς δε γνωρίζει πώς έφταναν αυτά τα όπλα στα χέρια των λαθρεμπόρων, είναι σίγουρο ότι ανταλάσσονταν με μεγάλες ποσότητες ηρωίνης και άλλων ναρκωτικών ουσιών (. . .) στελέχη των Γκρίζων Λύκων δρούσαν στο εσωτερικό της Σοβιετικής Ένωσης, σε συνεργασία με το οργανώσεις όπως το Anti-Bolshevic Bloc of Nations (ABN), που είχε την υποστήριξη της CIA.”

Άρης Χατζηστεφάνου, Τουρκία: Ανατολικά της ΕΕ, εκδ. Πολύτροπον, Αθήνα 2005, σ. 121.

Η σημερινή “ισλαμοδημοκρατική” κυβέρνηση Ερντογάν, για την πορεία των “μεταρρυθμίσεων” της οποίας ανησυχούν διάφοροι καλοθελητές, επέλεξε να προβάλλει μεταξύ άλλων και μια πρωτότυπη δικαιολογία για να τεκμηριώσει τους λόγους που συνεχίζει να καταστέλλει μανιασμένα τις πρωτομαγιάτικες κινητοποιήσεις: όπως το έθεσε ο κυβερνητικός εκπρόσωπος Τζεμίλ Τσιτσέκ, η μετατροπή της εορτής σε επίσημη αργία “θα στοίχιζε τουλάχιστον 2 δις νέες τουρκικές λίρες στην οικονομία της χώρας”· η κλασσική διατύπωση που συνταυτίζει το εθνικό συμφέρον με τα έσοδα των βιομηχάνων δε θα μπορούσε να λείψει.