Jeg har vært ei fattiglus hele mitt liv. De fem siste årene har jeg vært mer blakk enn noen gang. Du har sannsynligvis hatt mer penger å rutte med enn meg, kjære leser. Jeg har sjelden vært over NULL på kontoen min, og har måttet tenke meg godt om hver gang jeg skulle kjøpe ei bukse. Har ønsket meg nye klær til bursdag og jul, for å slippe det regnestykket, fordi det oftest endte med at jeg ikke hadde råd. Det har hjulpet å være gift med ei veldig tålmodig og generøs kvinne, men det har vært plagsomt å være så lite i stand til å bidra til familieøkonomien.

Tidligere har jeg levd aleine, og vært enda verre stilt. Regninger har jeg vært nødt til å drite i, og ta etterhvert som pengene kom. Og de kom ikke. Jeg har mistet titusener av kroner jeg hadde krav på fra det offentlige, fordi de aldri fortalte meg det og fordi når jeg fant ut av det, var det ingen tibakevirkende virkning for mine rettigheter. Jeg har latt være å søke midler også, fra både trygdeetat, sosialkontor og arbeidsformidling, sikkert hundretusener av kroner, fordi jeg ikke orket tredemølla. Fordi jeg var for svak og syk, og manglet tillit til at mennesker virkelig ville hjelpe meg

Jeg har betalt mye mer til mine kreditorer enn jeg burde, fordi jeg har ikke har orket å se på regningene, og latt dem gå til inkasso. Jeg har opplevd å komme hjem, og finne døra til den 17 kvadratmeter store hybelen min plombert av namsmannen, på grunn av ubetalte regninger.

Jeg har, kort sagt, vært ei fattiglus.
- men det har ikke gjort meg ulykkelig. Det er ingen smerte og lidelse i en tom bankkonto.

Ulykken ligger i å mangle kontakt med seg selv, sin livsfølelse. Smerten ligger i å ikke føle noen ro. Mangel på lykke er en sjelelig tilstand; en mangel på åpne kanaler inn til vår livskraft. Tragedien er å se kjærligheten ligge brakk, fordi vi ikke får tilgang til de kreftene vi vet bor i oss.

De som tror vi kan leve lykkelig i samfunn uten høye idealer, tar feil. Samfunnet trenger likhet, frihet og brorskap i god blanding og balanse. Det gir oss den nødvendige materielle og mellommenneskelige tryggheten til å skape vår egen lykke. Men vi trenger sjelefred også, og der ligger nøkkelen.

Sjelefreden ligger i vår bevissthet; i vår evne til å holde hodet kaldt og kroppen i ro når regningene renner inn, slik at man er i stand til å ta de fornuftige grepene. Jeg var IKKE der, og som følge av det gikk regninger til inkasso, og namsmannen kom på døra. Men så snudde jeg, og begynte å snakke med kreditorer og banker, og da fant jeg en sjelefred som lot meg ta ytterligere grep. Jeg var fremdeles like forbanna fattig, men jeg slapp å plage med selv med dårlig samvittighet fordi jeg ignorerte den vanskelige situasjonen min.

For meg er dette en fortelling om hvordan sjelefred aldri kan oppnås gjennom flukt. Den kan bare oppnås gjennom å se problemene i hvitøyet, og ta ansvar for egne handlinger. Ved å ta ansvar for mine handlinger, skapte jeg det fundamentet jeg trengte for å gå dypere i meg selv, i jakt på lykken. Det høres teit ut; men jeg dro meg selv opp etter nakkehårene!

Det var en lang og utfordrende prosess. Det har tatt årevis. Og det har vært tungt for både meg selv og mine nærmeste. Men jeg er stolt av å ha gjennomført den. Jeg er stolt av resultatet. Jeg er lykkelig.

I dag står det klart for meg at lykke slett ikke skapes av ytre ting. Jeg er fremdeles ingen rik mann, men den store forskjellen ligger i hvordan jeg er menneske i dag. Velstand er ikke det samme som lykke. Lykken skapes av meg og i meg, og den ER meg når jeg lykkes med det. Slik er jeg menneske.

Greensoulid semua tau nggak apa yang paling dicari di dunia ini ? Yups, yang paling dicari didunia ini apalagi kalau bukan kejayaan, kesuksesan, kekayaan, dan ke-an lainnya. Mulai dari jaman jalan kaki, sampai jaman menunggang kuda, hingga sekarang jaman menyetir kuda juga, yang namanya kejayaan dkk selalu jadi tujuan utama hidup. Buktinya setiap jaman selalu saja ada peperangan untuk memperebutkan harta, wilayah, dan lainnya. Apalagi di jaman modern ini.

Kenikmatan, kesuksesan, kejayaan, dan ke-an ke-an yang lain di dalam dunia modern saat ini sudah menjadi sebuah gaya hidup baru. Mulai dari orang yang tinggal di kota bahkan sampai-sampai yang tinggal di hutan belantara pun memiliki persepsi yang sama (jangan sampai ngerasa ya!). Semuanya berusaha sekeras mungkin untuk menggapai mimpi tersebut. Ada yang berhasil dan ada yang tidak, ada yang celaka dan ada pula yang selamat, ada yang melayang diatas angin dan ada pula yang sampai terkubur tanah. Pokoknya semua lengkap n muantheb deh!

Tapi gak semua orang tu yang berhasil dengan cara yang normal. Untuk mencapai kenikatan duniawi , kesuksesan dan lain-lain, banyak yang rela menjalankan segala cara. Demi mencari popularitas, sahabat bahkan sanak keluarga pun dikorbankan. Untuk mencari kekayaan semua hal dilakukan, mulai dari bermain bersama bersama bintang dan angka, meminta barang orang lain dengan paksa (coba tebak!) atau mungkin meminta tanpa paksaan, merusak lingkungan, dan bahkan hingga menggadaikan ketauhidan yang menjadi landasan iman bagi setiap muslim dengan pergi meminta pangsit (eh , wangsit) kepada penunggu wc umum (emangnya dibayar apa?). Demi mendapatkan jabatan yang tinggi di tengah-tengah masyarakat, tapi tetap saja UUD (ujung-ujungnya duit), rakyat yang sudah memberikan amanah kepemimpinan kepadanya pun seakan tidak ada wujudnya lagi, sehingga yang terpikir di kepalanya hanyalah bagaimana cara untuk menambah kekayaannya.

Ketika melihat realitas seperti itu, hanya satu kalimat yang terucap melalui bibir seksi anugrah Allah yang tidak terhingga ini: inna lillahi wa inna ilaihi rajiu’n! Lho, memangnya ada yang meninggal? RW berapa? RT berapa? Eitssss, ckittt, gedubrak! Tenang dulu kakang, mbakyu, adik, kakak, tidak ada yang meninggal kok, cuma pingsan aja kalee! Sebagai seorang muslim sejati (amin), ketika diberi cobaan, bencana, ataupun terjadi sesuatu yang tidak kita inginkan kita sangat dianjurkan untuk membaca kalimat tersebut (Hayo, siapa yang tahu jawabannya? Ketik reg spasi jawaban kirim ke no di sampul depan). Sekali lagi, LHO?? Kenapa kok perbuatan di atas disebut bencana sampai-sampai harus nyebut? Bukankah tidak ada yang mencium bibir nya si seksi truk?

So pasti gitu loh! Hal-hal diatas itu yang seharusnya membuat kita merinding. Sekarang semua ukurannya materi. Apa-apa dihitung dengan keuntungan materi. Bahkan agama aja dihitung pake ukuran materi. Kalau pekerja menghabiskan waktu siang untuk sholat akan mengurangi produktivitas pabrik. Kalau kita berpuasa pasti kita gak bisa bermain sepak bola secara profesional.

Coba aja bayangkan kalo misalnya Rasulullah berada di zaman ini, di tengah-tengah penduduk Indonesia yang mayoritas penduduknya memiliki iman yang sama seperti beliau (so pasti..) sekaligus sebagai negara muslim terbesar di dunia. Kira-kira kata-kata apa yang akan meluncur dari mulut beliau yang mulia tersebut? Wah, pastinya nggak akan kebayang bagaimana sedih dan hancurnya hati beliau meilhat realitas umatnya yang dikatakan Allah sebagai khoirul ummah (umat terbaik) ini.

Maka tidak heran apabila bagi yang rajin duduk di depan kotak ajaib (baca: televisi), kita kan melihat berita-berita tentang musibah yang sering banget mampir minum kopi ke negeri kita. Masih terngiang di telinga kita bagaimana DAHSYAT-nya peristiwa gempa bumi yang terjadi beberapa waktu yang lalu di beberapa tempat, yang memakan korban manusia dan memaksa mengungsi dari tempat-tempat mereka, huru-hara terjadi di berbagai kota. Pembantaian yang telah dan terus berlangsung secara biadab terjadi di beberapa tempat dan entah berapa tempat lagi yang akan terjadi di belahan negeri ini. Busung lapar anak manusia negeri ini yang sering terdengar meskipun katanya kita berada di negeri subur nan tropis, dengan disusul jatuhnya nilai rupiah yang mengakibatkan krisis moneter yang berdampak kemiskinan, pengangguran dan kelaparan masih saja kita rasakan. Termasuk hancurnya generasi-generasi muda penerus bangsa ini disebabkan terhanyut dan tenggelam bersama aktivitas yang tidak memberi manfaat sedikit pun.

Wuih…. Lengkap banget deh 1001 penderitaan yang dialami oleh negeri ini. Meskipun di dalamnya berjubelan komunitas muslim terbesar di dunia. Tapi tampaknya fakta tersebut tidak sedikit pun membantu mengatasi masalah yang menimpa negeri ini. Sebenarnya apakah gerangan yang menyebabkan terjadinya semua bencana tersebut?

Ada yang bilang hal tersebut disebabkan oleh kesalahan penduduk negeri ini sendiri, ada yang bilang Allah sedang memberikan peringatan terhadap umat Islam yang tidak lagi menghiraukan Allah atau malahan azab menghampiri kita seperti kaum-kaum tedahulu? Memang di Al-Qur’anul Karim dikisahkan kalo orang-orang zadul (zaman dulu) akan diberikan “hadiah” azab langsung (gak pake dicicil) oleh Allah ketika mereka melakukan sedikit saja kemaksiatan (baca; melanggar perintah dan larangan Allah). Terus apakah bagi kita kaum muslimin juga berlaku hal itu juga? (naudzubillah deh kena adzab)

Mungkin kita merasa sudah mengimani Islam dan mungkin sudah hafal ajaran-ajaran Islam yang sering disampaikan di tempat nongkrong orang-orang gaul akhirat, sampai-sampai nglonthok di luar kepala, ngerasa udah meniti semua ajaran yang ada dalam Islam. Padahal banyak juga lho orang yang sholatnya dicicil-cicil (harus saadar yah kalo emang bener!)

Padahal seringkali kita mengukur islam dengan kehidupan dunia kita. Waktu sholat sering ditinggal karena ngerjakan tugas. Ketika ada perintah dakwah selalu dikaitkan dengan dijauhi teman. Apalagi kalau buat yang cewek nih. Sudah tau kalau perintah memakai jilbab itu wajib, tapi selalu aja dikaitkan dengan gak cantik lah, gak mbois lah. Yang cowok juga gak mau kalah. Ketika main bola suka pakai celana pendek. Padahal itu tidak menutup aurat laki-laki.

Tapi tunggu dulu bro! Bagi para penumpang jurusan dunia-akhirat silakan menempati tempat duduk masing-masing! Sebelum bis yang kita tumpangi keburu berehenti di final destination, kita harus tahu dulu duduk permasalahannya. Jangan nyeruduk ke sana-sini dulu tanpa arah.

Kita pastinya sudah tahu dong bahwa manusia diciptakan di muka bumi untuk beribadah kepada Allah. Kalo begitu, maka konsekuensinya adalah setiap perbuatan kita di dunia ini HARUS berwujud ibadah kepada Allah. Emang sih kedengarannya berat, tapi jangan khawatir deh! Yang namanya agama itu memang diturunkan Allah bukan untuk mempersulit hambanya, terutama yang beriman lho. Bukankah Allah sendiri sudah berjanji bahwa Allah tidak akan menurunkan perkara yang tidak akan sanggup dipikul oleh hambanya? Bener gak sih? Tetapi kebanyakan manusia, plus umat muslim jaman ini, malah mempersulit dirinya sendiri untuk dapat beribadah dan senantiasa dekat dengan Allah. Gimana nggak? Mereka malah memilih jalan yang berkelok-kelok, bahkan menyesatkan, daripada jalan lurus yang sudah dibentangkan di depannya. Ibaratnya orang yang memiliki penglihatan normal tetapi memilih buah yang busuk.

Agama juga sebenernya gak bertentangan dengan kehidupan dunia. Emang sih menurut hukum rimba gak ada kaitannya antara sholat dengan nilai bagus. Dan dipikir sampai botak pun kita gak bisa menemukan hubungan antara pakai jilbab dengan hidup sukses di dunia. Tapi sumpah! Semuanya itu sebenernya berhubungan. Kalau kita menolong agama Allah, pastilah Allah itu akan menolong kita. Kalau kita rajin beribadah, pasti Allah akan mendatangkan kebaikan bagi kita. Percaya gak ? Percaya aja deh. Liat aja kehidupan seorang yang sholeh ama yang gak sholeh blas. Pasti kehidupannya beda banget. Meskipun orang itu kaya raya pasti hidupnya menderita. Beda dengan orang yang sholeh.

Kalo dipikir-pikir bukannya kita seringkali mendengar kalo Islam itu mengatur setiap jengkal kehidupan kita? Mulai dari mimpi sampai mimpi sampai mimpi lagi. Sehingga bukan menjadi hal yang mustahil kalau hidup kita ini sepenuhnya akan menjadi amalan ibadah kepada Allah. Selain itu, satu hal yang tidak boleh ketinggalan yaitu harus ada suatu keadaan yang mendukung agar semua perintah Allah di dunia ini dapat dilaksanakan secara integral pangkat tiga (baca:lengkap). Tetapi ketika melihat keadaan saat ini, fakta yang ada tidak dapat dijadikan dalil bagi kita untuk tidak melaksanakan perintah Allah lho! So yang harus kita lakukan, terutama sebagai new generation of moslem harus menjadi agent of change bagi agama, lingkungan, dan orang-orang di sekitar kita. Wallahu a’lam (Galang)

Eg hatar rosa, egentleg. Men no, har eg kjøpt meg ei leppestift med rosa farge på og den ER SÅ FIN. Så i dag er leppene mine rosa. Og eg er fornøgd. Og eg veit at eg no går imot prinsippet med å blogge om kva eg har på meg, MEN når det gjeld feminine ting som leppestift så MÅ eg berre.Meget feminint.

Eg har og lakka neglane mine i ein farge eg trudde kom til å vere skikkeleg kul. Men det viste seg at dei vart skikkeleg harry i staden. Jaja.

Kva kan eg seie? Slikt skjer. Heldigvis er eg så kul at alt som eg har på meg er ultrakult.

Emilie er også veldig søt i dag.

Nesten like søt som meg. HE HE HE.

Der er bare så mange ting man lige pludselig bare har brug for! Det er ikke sikkert man lige har råd – faktisk er det ret sikkert at man ikke har råd, men derfor er det vel ikke forkert at drømme, vel? Bare en lille smule?

1) Den dér Gibson ES-335 jeg har kigget på, på nettet det sidste halve år, som jeg selvfølgelig ikke får råd til i dette liv…

2) En ny computer. En ny stationær computer. Alt for længe er jeg gået glip af nogle alt, alt for fede spiltitler, alt for længe har jeg måttet kigge på folk der skyder zombier og talebanere i stumper og stykker – og så er der jo heller ikke så lang tid til at Diablo III udkommer (vel, Blizzard???)

3) En fræk lille sag af en Line 6 Pocket POD amp modeler, så jeg ikke behøver at bruge alt for mange penge på ny forstærker (har helt sikkert brug for en rørforstærker, man bliver vel lidt kræsen med tiden?) og en masse effekter – det må vel være OK at tage den skrabede udgave til at begynde med, ikke?

4) Enhver mand med respekt for sig selv ejer et fadølsanlæg - og jeg har (tro det eller ej) en lille smule selvrespekt tilbage som jeg ikke har fået brugt endnu.

5) Den antikke bogreol der skal fyldes til renden med litteratur (som jeg aldrig får læst).

6) Platons samlede værker som de udkommer fra Gyldendal hvert år frem til 2014.

7) Udover et fadølsanlæg, bør enhver mand eje et skræddersyet jakkesæt fra Gioorgio Armani – gerne et stilet sort/grå m. pinstripe men også ét i rød og ét i hvid.

Oleh Harun Yahya

Segala bukti meyakinkan sebagaimana dipaparkan dalam bagian 1 artikel ini telah menyebabkan teori Big Bang diterima oleh masyarakat ilmiah. Model Big Bang adalah titik terakhir yang dicapai ilmu pengetahuan tentang asal muasal alam semesta. Begitulah, alam semesta ini telah diciptakan oleh Allah Yang Maha Perkasa dengan sempurna tanpa cacat dari ketiadaan.

Dennis Sciama, yang selama bertahun-tahun bersama Fred Hoyle mempertahankan teori steady-state, yang berlawanan dengan fakta penciptaan alam semesta, menjelaskan posisi akhir yang telah mereka capai setelah semua bukti bagi teori Big Bang terungkap. Sciama menyatakan bahwa ia mempertahankan teori steady-state bukan karena ia menanggapnya benar, melainkan karena ia berharap bahwa inilah yang benar. Sciama selanjutnya mengatakan bahwa ketika bukti mulai bertambah, ia harus mengakui bahwa permainan telah usai dan teori steady-state harus ditolak.¹ Prof. George Abel dari universitas California juga menerima kemenangan akhir Big Bang dan menyatakan bahwa bukti yang kini ada menunjukkan bahwa alam semesta bermula milyaran tahun silam melalui peristiwa Big Bang. Ia mengakui bahwa ia tak memiliki pilihan kecuali menerima teori Big Bang.

Dengan kemenangan Big Bang, mitos ‘materi kekal’ yang menjadi dasar berpijak paham materialis terhempaskan ke dalam tumpukan sampah sejarah. Lalu keberadaan apakah sebelum Big Bang; dan kekuatan apa yang memunculkan alam semesta sehingga menjadi ‘ada’ dengan ledakan raksasa ini saat alam tersebut ‘tidak ada’? Meminjam istilah Arthur Eddington, pertanyaan ini jelas mengarah pada fakta yang ’secara filosofis menjijikkan’ bagi kaum materialis, yakni keberadaan sang Pencipta. Filosof ateis terkenal Antony Flew berkata tentang hal ini: “Sayangnya, pengakuan adalah baik bagi jiwa. Karenanya, saya akan memulai dengan pengakuan bahwa kaum Ateis Stratonisian terpaksa dipermalukan oleh kesepakatan kosmologi zaman ini. Sebab, tampaknya para ahli kosmologi tengah memberikan bukti ilmiah bahwa alam semesta memiliki permulaan.” ²

Continue reading…

Gagasan Kuno Abad 19: Alam Semesta Kekal

Gagasan yang umum di abad 19 adalah bahwa alam semesta merupakan kumpulan materi berukuran tak hingga yang telah ada sejak dulu kala dan akan terus ada selamanya. Selain meletakkan dasar berpijak bagi paham materialis, pandangan ini menolak keberadaan sang Pencipta dan menyatakan bahwa alam semesta tidak berawal dan tidak berakhir.

Materialisme adalah sistem pemikiran yang meyakini materi sebagai satu-satunya keberadaan yang mutlak dan menolak keberadaan apapun selain materi. Berakar pada kebudayaan Yunani Kuno, dan mendapat penerimaan yang meluas di abad 19, sistem berpikir ini menjadi terkenal dalam bentuk paham Materialisme dialektika Karl Marx.

Para penganut materalisme meyakini model alam semesta tak hingga sebagai dasar berpijak paham ateis mereka. Misalnya, dalam bukunya Principes Fondamentaux de Philosophie, filosof materialis George Politzer mengatakan bahwa “alam semesta bukanlah sesuatu yang diciptakan” dan menambahkan: “Jika ia diciptakan, ia sudah pasti diciptakan oleh Tuhan dengan seketika dan dari ketiadaan”.

Ketika Politzer berpendapat bahwa alam semesta tidak diciptakan dari ketiadaan, ia berpijak pada model alam semesta statis abad 19, dan menganggap dirinya sedang mengemukakan sebuah pernyataan ilmiah. Namun, sains dan teknologi yang berkembang di abad 20 akhirnya meruntuhkan gagasan kuno yang dinamakan materialisme ini.

Astronomi Mengatakan: Alam Semesta Diciptakan

Pada tahun 1929, di observatorium Mount Wilson California, ahli astronomi Amerika, Edwin Hubble membuat salah satu penemuan terbesar di sepanjang sejarah astronomi. Ketika mengamati bintang-bintang dengan teleskop raksasa, ia menemukan bahwa mereka memancarkan cahaya merah sesuai dengan jaraknya. Hal ini berarti bahwa bintang-bintang ini “bergerak menjauhi” kita. Sebab, menurut hukum fisika yang diketahui, spektrum dari sumber cahaya yang sedang bergerak mendekati pengamat cenderung ke warna ungu, sedangkan yang menjauhi pengamat cenderung ke warna merah. Selama pengamatan oleh Hubble, cahaya dari bintang-bintang cenderung ke warna merah. Ini berarti bahwa bintang-bintang ini terus-menerus bergerak menjauhi kita.

Jauh sebelumnya, Hubble telah membuat penemuan penting lain. Bintang dan galaksi bergerak tak hanya menjauhi kita, tapi juga menjauhi satu sama lain. Satu-satunya yang dapat disimpulkan dari suatu alam semesta di mana segala sesuatunya bergerak menjauhi satu sama lain adalah bahwa ia terus-menerus “mengembang”.

Agar lebih mudah dipahami, alam semesta dapat diumpamakan sebagai permukaan balon yang sedang mengembang. Sebagaimana titik-titik di permukaan balon yang bergerak menjauhi satu sama lain ketika balon membesar, benda-benda di ruang angkasa juga bergerak menjauhi satu sama lain ketika alam semesta terus mengembang

Sebenarnya, fakta ini secara teoritis telah ditemukan lebih awal. Albert Einstein, yang diakui sebagai ilmuwan terbesar abad 20, berdasarkan perhitungan yang ia buat dalam fisika teori, telah menyimpulkan bahwa alam semesta tidak mungkin statis. Tetapi, ia mendiamkan penemuannya ini, hanya agar tidak bertentangan dengan model alam semesta statis yang diakui luas waktu itu. Di kemudian hari, Einstein menyadari tindakannya ini sebagai ‘kesalahan terbesar dalam karirnya’.

Apa arti dari mengembangnya alam semesta? Mengembangnya alam semesta berarti bahwa jika alam semesta dapat bergerak mundur ke masa lampau, maka ia akan terbukti berasal dari satu titik tunggal. Perhitungan menunjukkan bahwa ‘titik tunggal’ ini yang berisi semua materi alam semesta haruslah memiliki ‘volume nol’, dan ‘kepadatan tak hingga’. Alam semesta telah terbentuk melalui ledakan titik tunggal bervolume nol ini.

Ledakan raksasa yang menandai permulaan alam semesta ini dinamakan ‘Big Bang’, dan teorinya dikenal dengan nama tersebut. Perlu dikemukakan bahwa ‘volume nol’ merupakan pernyataan teoritis yang digunakan untuk memudahkan pemahaman. Ilmu pengetahuan dapat mendefinisikan konsep ‘ketiadaan’, yang berada di luar batas pemahaman manusia, hanya dengan menyatakannya sebagai ‘titik bervolume nol’. Sebenarnya, ’sebuah titik tak bervolume’ berarti ‘ketiadaan’. Demikianlah alam semesta muncul menjadi ada dari ketiadaan. Dengan kata lain, ia telah diciptakan. Fakta bahwa alam ini diciptakan, yang baru ditemukan fisika modern pada abad 20, telah dinyatakan dalam Alqur’an 14 abad lampau: “Dia Pencipta langit dan bumi” (QS. Al-An’aam, 6: 101)

Teori Big Bang menunjukkan bahwa semua benda di alam semesta pada awalnya adalah satu wujud, dan kemudian terpisah-pisah. Ini diartikan bahwa keseluruhan materi diciptakan melalui Big Bang atau ledakan raksasa dari satu titik tunggal, dan membentuk alam semesta kini dengan cara pemisahan satu dari yang lain.

Big Bang, Fakta Menjijikkan Bagi Kaum Materialis

Big Bang merupakan petunjuk nyata bahwa alam semesta telah ‘diciptakan dari ketiadaan’, dengan kata lain ia diciptakan oleh Allah. Karena alasan ini, para astronom yang meyakini paham materialis senantiasa menolak Big Bang dan mempertahankan gagasan alam semesta tak hingga. Alasan penolakan ini terungkap dalam perkataan Arthur Eddington, salah seorang fisikawan materialis terkenal yang mengatakan: “Secara filosofis, gagasan tentang permulaan tiba-tiba dari tatanan Alam yang ada saat ini sungguh menjijikkan bagi saya”.

Read more…

OH MAI GAAD (Jan Thomas-style). Skattelistene er ute, og det fyrste eg gjorde va SJØVSAGT å sjekke mitt eige navn. Ei litt fin/stygg overrasking var at det var ei anna som og heitte Ingrid Wold som var like gamal som meg. Men ho heitte ingrid MOE Wold då. Kling ikkje like godt som berre ingridwold, så ikkje like kult.

Anywhooooooo. (ja, eg veit at det er feil, og at det skal vere anyway.)
Skattelistene på VG er for det fyrste meget artige, men mest av alt er dei slemme. Om du er rik og lev livet i sus og dus med ei formue på ørtibørti hundretusen kroner, så er det nok berre fint. Men DET gjer ikkje eg.

Det starta veldig fint. Med dette biletet her. HEHEY! formua mi har jo steget til himmelen sidan i fjor! LUKKE. Jaa. Eg veit at de kan sjå kva eg tener no, men etter dette går eg ut i frå at de hadde søkt opp namnet mitt uansett.

Men så kjem dette:

fiiiint. Inntektsøkninga er verdt NULL kroner. Så kjem dei og skal samanlikne meg med KONGEFAMILIEN. Ja ok. Fint at det er drittrike folk og du har ikkje sjans til å vere så rik fordi dei har massemassemasse pengar og det har ikkje du.

MEN! Herleg er det klart når dei slår meg ned om kor mykje eg KUNNE ha fått berre vis eg hadde investert og vore ein aksjemagnat.

Men så kjem punktet då det toppar seg. Dei samanliknar meg til andre som er født i 1991 i Skodje. Folk som eg kjenner. Folk som er like gamle som meg. Og hallo, kor mange folk er det i 91-kullet i Skodje kommune? For å sei det sånn, så var vi drøye 55-60 stk i alle tiande klassane på ungdomsskulen. Og det inkluderar folk frå heile kommunen. OG SHETEIKE der er det nokre rike kidz ute å vandrar. Eg skal ikkje leggja ut akkurat den lista, men de er vel søkjekyndige nok til å finne det ut sjølve. HURRA! Ingrid Wold tener MINUS nittiåtte prosent UNDER SNITTET for 1991-kullet i Skodje.

Livet er hardt for ein allmennstudent med deltidsjobb. Jaja. Ein dag skal eg ta over verda.

Spiritualiteit is in de mode. Laten we mee doen. De materialistische economie wordt  door de zwaartekracht  getackeld, maar de spiritualiteit heeft nog nooit zo hoog gevlogen. Daar zit brood in. Of, spiritueel correcter uitgedrukt: muziek.

Moeten we het woord nu eerst definieren? Nee, daar zijn ze al een jaar of 2000 mee bezig. Laten we ons niet mengen in de discussie maar rustig de resultaten afwachten.

Hoe spiritueel ben jij? Ik best wel veel. Als ik mijn uren slaap, werk, eten,  zoon rondcommanderen, huishouden en ineffectief van het aanrecht naar de tafel heen en weer sukkelen aftrek van de 24 die er tot mijn beschikking staan, blijven er nog  wel 2  over waarin ik spiritueel bezig ben. Met levensvragen enzo. Bomen voelen.

Waarom doe je nou zo sarkastisch? Je lijkt wel boos, zegt mijn wijzere ik. Uitleg: ik heb een wijzere ik in mijn hoofd. Dat is de enige die alles tegen me mag zeggen, zelfs de waarheid.

Hij heeft wel gelijk, ik ben een beetje boos. (Het is een hij, dat geeft te denken, vind je niet? Zelf ben ik namelijk als vrouw geincarneerd.) Maar het maakt niet uit dat ik boos ben. Boos mag, sarkasme ook. Dat is het mooie van spiritualiteit. Alles is er al, dus laten we het dan ook maar toestaan er te zijn. Dat geeft minder stress en op de lange duur minder kans op hart- en vaatziekten.

Spiritualiteit is dus gezond. En ze hebben er mooie kleren van, heb je die al gezien? Met verschillende kleuren en versierselen, en stijlen door elkaar mag ook. Ziet er vrolijk uit. Als je je garderobe bij de kringloop haalt, ben je ook nog goedkoop uit.

Consuminderen, heel spiritueel. En spirituele seks, wat dacht je daarvan. Ik meen het, zulk vuurwerk heb je nog nooit meegemaakt. Goddank is lachen ook spiritueel verantwoord. Maar van emancipatie weet ik het  niet zo zeker. Ik vermoed een wrijving tussen de beide grootheden.

Maar wat mij betreft, laat ze lekker wrijven. Ik heb mijn quotum van vandaag al ruim overschreden. Ik ga slapen.

La philosophie matérialiste, la Libre Pensée et la laïcité

Thionville, vendredi 16 octobre 2009 à 20h00 à la salle du Manège à Thionville

Claude Adrien Helvétius

Une nouvelle conférence “La philosophie matérialiste, la Libre Pensée et la laïcité” aura lieu à Thionville, vendredi 16 octobre 2009 à 20h00 à la salle du Manège. Après le Marquis de Sade, le mois dernier, c’est au tour de Claude Adrien Helvétius d’être le sujet du jour. Cette conférence aura pour intervenant Paul Klein qui est vice président de la Libre pensée de la Moselle.

L’entrée est libre.

Étrangement et injustement marginalisé par la critique officielle pendant deux siècles, ce philosophe avant-gardiste des Lumières, menacé du bûcher en 1758 et sommé de se rétracter (comme Galilée), a établi un système philosophique matérialiste ouvert qui jette les bases d’une science de l’homme lucide et féconde. Comment accorder notre égoïsme naturel à celui des autres ? Sur quels principes élémentaires s’appuyer afin que la raison et l’histoire se conjuguent pour le bonheur du plus grand nombre ?
Dans sa triple dimension psychologique, sociale et politique, l’anthropologie d’Helvétius interpelle le lecteur contemporain quelque peu décontenancé par la tournure actuelle de la civilisation en nous montrant les premières voies à suivre.

Claude-Adrien Helvétius (1715-1771)

Helvétius (1715-1771) Gravure d'Augustin de Saint-Aubin d'après Michel van Loo.

« Claude-Adrien Helvétius devient fermier général dès l’âge de vingt-trois ans puis, en 1751, il obtient la charge de maître d’hôtel de la reine. Au sein des matérialistes de son siècle, Helvétius (latinisation de Schweitzer) développe un sensualisme matérialiste, où l’intérêt seul dirige les jugements et considère l’éducation comme l’élément constitutif principal de l’esprit des humains, qui sont, selon lui, tous susceptibles de s’instruire également.

Il est fortement inspiré par Locke, dont il lit très tôt l’Essai sur l’entendement humain. Ses idées sur la constitution de l’esprit humain en seront nettement influencées. Il veut dépasser cependant toute idée de Dieu en défendant un athéisme relatif. Il considère la croyance en Dieu et en l’âme comme le résultat de notre incapacité à comprendre le fonctionnement de la nature, et voit dans les religions, notamment la religion catholique, un despotisme n’ayant comme but que le maintien de l’ignorance pour une meilleure exploitation des hommes.

Souvent présenté comme un physiocrate (il monte une manufacture, fait faillite, puis connait le succès) et un philosophe matérialiste, selon Michel Onfray, Helvétius est pourtant plus à rapprocher d’un philosophe nominaliste et déiste. On trouve dans ses textes plusieurs références à Dieu et à son existence : « l’être suprême », « l’éternel », « le législateur céleste » sont des expressions qui reviennent plusieurs fois dans son ouvrage De l’Homme ; il y définit même Dieu comme étant « la cause encore inconnue de l’ordre et du mouvement ». La raison de cet amalgame est en partie due à la récupération politique de ses textes, qu’il s’agisse de discréditer son œuvre (jésuites, jansénistes, le pape Clément XIII ou encore le pouvoir royal de Louis XV) ou d’en faire un penseur incontournable du socialisme scientifique (marxistes).

Ainsi, si Helvétius est anti-chrétien, il ne nie pas l’existence d’une force dans la nature et il défend même l’idée d’une philosophie plutôt positive dans cette religion une fois épurée de son fanatisme, superstitions et institutions.

Helvétius était à la fois matérialiste et sensualiste. Le matérialisme est un système philosophique qui n’admet pas d’autre substance que la matière : il s’oppose notamment à la religion et à la notion d’âme immatérielle. Selon le sensualisme, toutes nos connaissances et nos idées découlent des sensations, dont elles ne sont que la combinaison de plus en plus complexe. Le sensualisme s’oppose à l’activité spontanée de l’esprit»

Wikipédia : voir la page de Wikipédia consacré à Helvétius

“Berusahalah untuk duniamu, seakan-akan kau akan hidup selamanya. Dan, berusahalah untuk akhiratmu seakan-akan kau akan mati esok.”

Tiap manusia memiliki pandangan tersendiri akan kehidupannya. Pandangan itulah yang dia gunakan untuk mengarungi hidupnya. Ada pandangan hidup yang baik, namun tak jarang pula banyak pandangan hidup bathil yang justru kini mewabah.

Dalam sebuah kajian pagi, bersama ustadz favorit saya, Ustadz Yunahar Ilyas, beliau bercerita tentang Pandangan Hidup  Muslim. Sepengetahuan saya, cerita ini beliau rangkum dari bukunya Tipologi Manusia dalam Al Qur’an (Terbitan dari Labda Shalahuddin). Kawan-kawan, ada yang mau?? Di pondok saya itu digratiskan loh.

Nah, menurut hemat beliau setidaknya ada beberapa tipologi pandangan hidup manusia.  Dari yang baik  sampai yang buruk sekalipun ada. Pertama, adalah tipologi yang meyakini kematian, akan tetapi menafikan akhirat. Ini merupakan pandangan hidup materialisme, yang melihat sesuatu hanya akan berakhir di dunia dan akhirat hanyalah fatamorgana. Oleh karena itu, dari pandangan materialisme  ini pula muncul turunan-turunannya yang begitu mengagungkan kehidupan dunia dan menafikan adanya hari pembalasan kelak.

Kedua, menafikan dunia dan ingin langsung bertemu dengan Tuhan. Menurut Ust. Yunahar tipe ini bisa dilihat dari kehidupan para sufi, mereka yang begitu mencintai Tuhannya, sehingga pada tahapan tertentu tidak ingin lagi berlama-lama di dunia ini. Atau dalam bahasa yang  senada, menurut Buya Syafi’i Ma’arif ini adalah Teologi Maut. Yaitu orang-orang yang begitu cinta akan kematian, namun takut akan kehidupan. Tak mengherankan, teologi ini pula yang menyuburkan terorisme di negeri ini menurut Buya.

Kedua pandangan hidup di atas bukanlah pandangan hidup kaum muslim. Karena bagi seorang muslim ada pandangan hidup yang jauh lebih paripurna, yaitu pandangan hidup ketiga. Pandangan hidup seorang muslim adalah pandangan yang tawasuth (setimbang) antara dunia dan akhiratnya seperti yang disebutkan dalam hadits Rasulullah, “Berusahalah untuk duniamu, seakan-akan kau akan hidup selamanya. Dan, berusahalah untuk akhiratmu seakan-akan kau akan mati esok.” Atau dalam hadits berbeda, Rasulullah pernah menyatakan bahwa walaupun esok hari kiamat akan datang, dan di tanganmu ada sebiji kurma. Maka, tanamlah!

Seharusnya memang seperti itulah pandangan hidup seorang muslim. Seorang muslim tidak hanya tinggal di dunia saja, atau sebaliknya hanya akan tinggal di akhirat belaka. Namun, keduanya amat berhubungan. Apa yang dikerjakan oleh manusia di dunia adalah tabungannya menuju surgaNya.

Maka teruslah bekerja demi surgaNya! Seperti apa yang disampaikan oleh Rasulullah pada istrinya selepas menerima amanah dakwah, “la roohata ba’dal yaum ya khodijah” (Tidak ada istirahat setelah hari ini, Khodijah…). Fastabiqul Khoirot saudaraku!

Comprenons enfin le cycle entier de la surproduction/surconsommation qui guide nos sociétés.

Prenons conscience de toutes les externalités négatives et toutes les interactions complexes et peu visibles de ce système.

Réalisons que la nature est sans cesse soumise à une exploitation et destruction intensives qui diminuent ses capacités à soutenir la vie humaine, et admettons que nous, être humains, sommes soumis à des conditions qui diminuent sans cesse nos capacités à subvenir à nos besoins.

Apprenons à construire notre identité sur ce que nous sommes plutôt que ce que nous possédons, à comprendre les véritables impacts de nos actions, et à refuser d’entretenir ce système qui étouffe nos valeurs humaines !

A voir : The Story of Stuff (version sous-titrée)

Documentaire très bien fait qui explique simplement et clairement le système actuel de la production matérielle.

Du 29 avril au 2 mai 2009, à la salle W-5215, UQAM

Se proposant d’interroger les rapports de la philosophie cartésienne et du matérialisme, ce colloque souhaite apporter un nouvel éclairage tant sur les études cartésiennes que sur l’histoire du matérialisme. Il s’adresse à tous ceux qui s’intéressent aux transformations de la pensée moderne, d’un point de vue philosophique, historique ou scientifique. Colloque international, il réunira les contributions d’éminents spécialistes de la philosophie moderne comme de jeunes chercheurs prometteurs, et se tiendra en français et en anglais.

• Pour connaître le programme du colloque, allez à l’adresse suivante http://www.unesco.chairephilo.uqam….

Comment notre civilisation en est-elle arrivée à perdre accès au langage symbolique qui permet de parler de l’être, de l’âme, des vertus et des principes?

Qu’est-il advenu des images qui ont du sens?

Rappelons que le langage symbolique est nécessaire pour exprimer la métaphysique, la transcendance, et les réalités non sensibles comme la Justice, la Fraternité, etc.

L’absence de symbole réduit tout au signe qui, lui, ne s’attache qu’aux choses sensibles, par exemple un signe d’arrêt octogonal au coin des rues ou des logos des chaînes de restauration rapide.

Réduire le symbole au signe, c’est donc faire de notre expérience humaine une coquille vide d’âme. C’est devenir un robot qui répond aux stimulus de ce qui est accepté par le conscient collectif.

Cette perte de relation au symbole rend la pensée contemporaine malade. Elle a perdu le sens de l’analogie. Elle est conformiste, dogmatique. Par exemple, la pensée dominante contemporaine ne peut pas imaginer d’autres solutions qu’économiques à la crise actuelle. Elle ne voit pas que la crise est humaine.

De l’homme libre-penseur et libre-rêveur, on est passé à l’homme de la masse esclave de ses instincts et manipulé comme une marionnette par les propagandistes.

Pour aider à réhabiliter le langage du symbole, voyons trois des aberrations historiques qui ont conduit au paradigme moderne, à cette société dénuée de sens.

Il y a d’abord le courant positiviste qui a prétendu que seules existent les choses mesurables, dénombrables. Quelle place reste-t-il alors à l’art (devenu simple décoration) et au sentiment religieux (canalisé de nos jours par les spectacles à grand déploiement des preachers ou par les pseudo états nirvaniques atteints dans les ashrams de l’Inde ).

Avec ce positivisme scientifique, nous en sommes arrivés à un monde de froides statistiques où l’on n’est qu’un numéro dans la machine sociale.

Les symboles ont aussi subi une réduction de sens par la psychanalyse freudienne. Toute expression d’un sens transcendantal y est considérée pathologique. Et cette pathologie provient exclusivement du “complexe d’Œdipe”, c’est-à-dire le refoulement d’un conflit non résolu lors de la petite enfance entre la libido et sa censure.

L’erreur de Freud – erreur qui s’est socialisée – est que les images, les rites, les mythes ne peuvent être selon lui que des régressions affectives, donc des maladies. La théorie du complexe d’Œdipe a depuis longtemps été rejetée mais étrangement, cela ne s’est pas socialisé…

Troisièmement, les symboles ont aussi été réduits à des images dogmatiques pour protéger certaines doctrines puissantes. On est passé de l’imagination symbolique à la pensée directe qui refoule le transcendant, qui l’escamote. On ne s’est attaché qu’à la superficie du sens. L’image s’est fonctionnarisée, elle ne porte plus de potentiel d’illumination.

De tout cela il résulte que l’impérialisme de la froide raison a vidé les images de leur sens pour ne laisser que des coquilles vides. C’est “logique” pour notre civilisation qui fait la même chose avec la Terre, vidant celle-ci de ses ressources pour ne laisser que déserts sans vie.

La crise actuelle a des racines plus profondes que des malversations boursières. Elle tire ses racines dans l’indolence collective face à la destruction du sens de la vie.

En ces temps où l’information circule plus rapidement que jamais et où des bibliothèques entières sont disponibles sur Internet, la tendance lourde de notre époque est pourtant au déclin de la culture.

Les modèles promus de toute part sont les individus les plus bas – des individus qui bien souvent n’ont à la bouche que jurons et grossièretés, et ont un mode de vie dégradant.

Certes, les communications rapides et la facilité d’accès à l’information peuvent être très bénéfiques! Elles peuvent aussi être mal utilisées et favoriser l’homogénéisation du monde, l’indifférence, la propagation de rumeurs et la superficialité.

Dans une conférence donnée à Madrid en 1984, le philosophe J. A. Livraga explique qu’il est relativement facile de définir les choses qui appartiennent au monde matériel, comme une chaise ou une table. Mais que pour tout ce qui est relatif au métaphysique, comme la vie et l’amour, il faut beaucoup plus de subtilité d’expression.

Il en est ainsi de la culture, que M. Livraga définit comme l’ensemble des connaissances et des aptitudes qu’a une personne pour se développer face à la vie et face à soi-même.

En lisant entre les lignes de la conférence du philosophe, on comprend qu’il nous est d’autant plus possible de définir la culture que nous la vivons. Il s’agit d’enclencher une sorte de cercle vertueux qui s’amplifie en nous à chaque cycle.

Ainsi, la véritable culture n’est pas un simple divertissement pour passer le temps, ni une sorte d’excitation psycho mentale. Elle est le reflet de l’Être rendu visible dans tout ce que nous faisons. La culture n’est pas une question de quantité… on ne peut pas “consommer” de la culture. On peut toutefois la vivre – ou encore y être indifférent, ce qui est la mort de l’âme.

Quand la Culture prend forme et se socialise, on parle alors de Civilisation. Un retour à une culture globale est donc essentiel si l’on veut changer le monde pour qu’il soit nouveau, pour qu’il soit meilleur.

I dag fekk eg meg eit lite sjokk. For når eg tok min daglege surf over nyheitssidene på verdsveven, kom eg over noko som, ja, daska meg litt i fjeset. For meg har det lenge vore kjend at kjendisar ikkje er noko anna enn vanlege folk. Men når eg såg det her, ja då var det noko som skrudde seg på i hovudet mitt. For kjendisar ER faktisk vanlege folk! Eg såvår alles kjære tidligare president George W. Bush i Crocs. Ja, i ein slags bronsefarga skinande tekstur med svarte sokkar og shorts attåt. Ein skulle tru at tidlegare presidentar har personlege stylistar, eller har lært noko frå dei, sjølv om ein skal vere casual. Her har tidlegare presidentar full dekning av Secret Service heilt til dei døyr (t.o.m 2008, etter det blir det 10 etter dei har gått av.), men å ha på seg sko, som folkeleg er omtala som “douche wear”, DET greier han. Eg veit ikkje om dette er Bush sitt forsøk på å vere folkeleg, og kanskje verkar det, men ikkje veit eg om det er det slag positivt. Eg syntes det nesten er litt ubehageleg. Å vite at Bush går i Crocs. Det er som at eg no skjønar korleis Crocs egentleg ser ut. EG går i Crocs (Berre på jobb!). BUSH går i Crocs. Og du går sikkert i Crocs nokon gongar du óg.

Det er som eg plutseleg skjønar korleis Crocs ser ut. Eg har jo lenge visst at idéen med oversized plastikktøflar/båtar er heilt latterleg, men at det skulle ta ein tidlegare president med bronsefarga Crocs i svarte sokkar, nei, det trudde eg ikkje. Eg veit eg ikkje akkurat ser kul ut i limefarga Crocs med ei matchande Mester Grønn arbeidsskjorte, men det er komfortabelt. Men ser eg på linje ut med Bush på veg til piknik med kyrkja, ja, då trur eg kanskje eg skal revurdere skovala mine i framtida, sjølv på jobb.

Haha. Dette er vel egentlig litt tragikomisk. Det er skikkelig latterlig skotøy, men eg kan ikkje flire så altfor godt sidan mine egne limegrønne crocs er planta på som fast skotøy på jobb.

Uff.

David Whissell, jusqu’ici ministre du travail, démissionne après qu’un scandale sur l’éthique ait pris naissance, quant à des contrats gouvernementaux octroyés à l’entreprise privée qu’il possède et dirige. Certes, des règles gouvernementales semblent protéger le prolétariat d’une pratique illégale de la part des bourgeois –les conflits d’intérêt-, mais en réalité, la situation actuelle démontre que le prolétariat ne sera jamais protégé de telles pratiques et que la bourgeoisie minoritaire et parasitaire, elle, s’en enrichira toujours.

Monsieur Whissel, troisième génération d’entrepreneur, se vante de ce conditionnement social et économique -que mentent mes adversaires idéologiques- l’ayant porté à ce statut de bourgeois, ce qu’il nomme lui, un patrimoine.  Toutefois, la réalité est, justement, que le précepte du capitalisme confinait monsieur Whissell, sauf s’il n’en n’avait pas envie, à devenir bourgeois. Ainsi, ce dernier, non précairement défini par le système capitaliste, a pu s’enrichir, non seulement sur la demande du prolétariat, mais sur la demande de celui-ci, remplie par une offre du gouvernement, supposé être neutre. Bref, monsieur Whissell a pu, non seulement s’enrichir sur la demande d’autrui, mais s’enrichir, grâce à sa position, dite élitiste, gouvernementale.

Alors, non seulement mes avancées sur le capitalisme -le bourgeois et les recettes pour devenir bourgeois- sont justes, mais en plus de cela, un ministre, du travail de plus –ce qui veut dire que cet homme, en tant que bourgeois, négocie les pourparlers entre bourgeois et prolétaires, ce qui n’a pas lieu d’être nommé comme une instance impartiale!-, peut jouer son rôle, un rôle clé, quant aux directions prises par une nation, pourtant contrôlée par un parti n’ayant pas la majorité populaire, sauf dans le précepte, lui, capitaliste ou défini par nos instances, par notre constitution, et privilégier sa propre classe, la classe bourgeoise.

Il est quand même important de préciser qu’entre servir la population qui l’aurait élu, et de servir ses propres intérêts, via l’entreprise privée qu’il possède en tant que bourgeois minoritaire et parasitaire, monsieur Whissell a choisi de préserver ses intérêts personnels, eux, basés sur l’exploitation du labeur d’autrui!

Et bien! À chacun ses priorités et ses intérêts!