Nie wiem co robić. Nie, że jestem bezradna, ale nie wiem. Głowa mnie już boli od czytania o studiach, kierunkach, poprawianiu matury, wymaganiach i egzaminach wstępnych. Już mi się nie chce, chcę wiedzieć kim chcę być i co robić. Chcę mieć jakieś zainteresowania i pasje, chcę chcieć koniecznie coś robić. A nie nie chcieć nic. :/

Jeszcze mnie nie wyrzucili.. Chyba by mi akademik powiedział, że mam się wynosić. Do dziekanatu się boję iść, w razie czego powinni mi przysłać list do domu i obiegówkę. W razie czego mama zadzwoni z wontami, że pismo przyszło o usunięciu z uczelni, a ja powiem “jak to?”, wielce zaskoczona. Potem przyjadą po mnie, może trochę polatam po WATcie, kiedy oni będą sobie “gdzieś” siedzieć, na przykład kawę pić, i pozbieram podpisy na tę kartkę i pozałatwiam wszelkie (niektóre) sprawy. Może wtedy uda mi się namówić mamę i pana Stasia, żeby odwiedzili Marcina, a ściślej to jego rodziców. Jedna jazda przynajmniej będzie.

Ano, i myślę nad poprawą matury. Bez dodawania nowych przedmiotów, tylko podwyższeniem wyniku z matmy i angielskiego. Jeśli by się w ogóle udało. Tylko na co z tym iść, no na co..?

Ich bin ein Glückskind. Oder zumindest muss ich das annehmen, wenn ich sowas hier lese:

Karin ist schwerhörig, eine von rund 500.000 Menschen, die in Österreich mit dieser Behinderung leben. Den Schulalltag hat die junge Frau gut gemeistert, an der Englischmatura sollte sie scheitern. Die Prüfer ließen sie durchfallen – weil Karin das Hörbeispiel nicht verstand. [Quelle]

Helene Jarmer, eine anfangs angefeindete, gehörlose Bundestagsabgeordnete in Österreich, sagt in dem Artikel, das sei kein Einzelfall. Schwerhörige könnten kaum die Matura, also in Deutschland das Abitur, bestehen. In einem Fall sei ein Schwerhöriger in Englisch wegen schlechter Aussprache durchgefallen worden. Das finde ich entsetzlich, macht mich aber auch nachdenklich.

Wenn ich mich an meine Schulzeit und Prüfungen zurückerinnere, dann haben mir meine Eltern immer gesagt, ich solle ganz früh mit den Lehrern reden — und ich hatte, bis auf wenige Ausnahmen, immer Glück.

Ich erinnere mich an Nacherzählungen in Deutsch und Englisch: Der Lehrer stellte sich direkt vor mich hin und sprach mich direkt an. Ein- oder zweimal durfte ich die nachzuerzählende Geschichte auch lesen, statt hören.

Ich erinnere mich an Hörverstehensübungen mit Filmen und Tonaufnahmen in den Fremdsprachen: Ich verstand schon immer nichts, was aus Lautsprechern kam. Die Aufgabe wurde bei mir nicht gewertet oder über den Daumen aufgerundet. Schließlich bekamen die Lehrer ja auch ansonsten auch einen Eindruck davon, wie hell oder wie doof ich im Kopf war und ob ich ein Gefühl für die Sprache entwickelte. Und ich erinnere mich an eine Spanischprüfung, bei der sich die Prüferin extra mit mir traf und mir die Hörbeispiele in ihrem Büro vorlas — was für mich besere Akustik und die Möglichkeit zum Lippenlesen bot.

Ich erinnere mich sogar an einen Physiklehrer der mir am Ende ganz pauschal eine Note besser gab als ich mir erarbeitet hatte, einfach weil er meinte, er müsse ja auch die mündliche Beteiligung werten und die ziehe meine Note über Gebühr herunter.

Klar, ich erinnere mich auch an Gegenbeispiele. Es gab den Französischlehrer, der steif und fest der Meinung war, dass ich mich verweigerte, ihn gar verspotten wollte. Da war an großzügiges Aufrunden nicht zu denken. Im Gegenteil, es war einiges an gutem Zureden seitens meiner Mutter und seiner Kollegen notwendig, damit er mich nicht durchfallen ließ.  (Heute und nebenbei gesagt, er hatte auch Recht, der Französischlehrer.)

Wie die Lage quantitativ ist, kann ich nicht beurteilen. Ich habe nur meine eigene Erfahrung aus den 1980ern und 90ern in mehreren normalen Schulen einer mittleren Großstadt in Westdeutschland . Und sicher, es ist alles auch eine strukturelle Frage. Die institutionellen Förderungsmöglichkeiten für Schwerhörige und Gehörlose sind ohne Zweifel verbesserungswürdig. Aber wenn’s auf der zwischenmenschlichen Ebene, zwischen Lehrern und Schülern, nicht gut läuft, dann helfen auch Gesetze weniger. Klar kann man klagen, aber niemand sollte wertvolle Schul- und Lebenszeit verlieren, nur weil sie auf das Urteil in irgendeiner Sache warten.

Was sagt Ihr dazu? Hatte ich nur unglaubliches Glück?

Gdyby słynne przemówienie Winstona Churchilla w wigilię Bitwy o Anglię oceniał komputer, a nie społeczeństwo, polityk otrzymałby notę “poniżej średniej”.

Brytyjscy naukowcy pracują nad nowym systemem, który w przyszłości może zostać wykorzystany do oceniania wypracowań maturalnych. Program jest testowany na przemówieniach polityków. Wyniki są zaskakujące. Winston Churchill z mową zatytułowaną “Their Finest Hour” wystąpił 18 czerwca 1940 roku – w przeddzień rozpoczęcia powietrznej bitwy nad południową i środkową Anglią. Mowa, pełna powtórzeń i błędów stylistycznych – jak oceniła maszyna – uznawana jest za jeden z najznamienitszych popisów oratorskich, a retoryka wypowiedzi – za celną alegorię nieugiętego ducha Albionu.

Do oślej ławki za lingwistyczne igraszki i niestrawną – dla programu komputerowego – “Mechaniczną pomarańczę” trafiłby również Anthony Burgess.

System – w obecnej wersji – nie nadaje się do oceniania dłuższych wypowiedzi pisemnych. Przyznają to również pomysłodawcy programu. Na razie sprawdza się w testach wielokrotnego wyboru i przy ocenianiu krótkich odpowiedzi na pytania otwarte.

Tam, gdzie liczą się emocje, kontekst, czy intencje piszącego, nowatorski system oceniania innych nie zdaje egzaminu.

“He, he, he”

Jacek Gmoch o pomyśle ponowego usunięcia matematyki z matury.

“TU”

wszyscy ‘chómaniści’ od siedmiu boleści mogą sobie poczytać, co to jest humanizm.

“HYMN HUMANISTY”

(Ten wiersz jest drodzy humaniści dla Was,

ja Was pierwiastkuję i biorę wszystkich w nawias.)

Mianownik – kto? co? Matematyka.

Najczulsze sfery humana dotyka,

każe mu dodawać i wzory stosować,

kiedy on ze sztuką wciąż pragnie obcować!

Profanum różniczek i całek brak taktu,

że bezczeszczą książki – najwspanialsze sacrum!

Dopełniacz – kogo? czego? (brak) Rozumu.

Wśród tłuszczy, gawiedzi, pospólstwa i tłumu,

tej istnej kolaboracji bezmózgich,

odpornych na wiedzę, otwartych na bluzgi.

Co krzyczą “precz z matmą”, machają mieczami…

…ale nie wszyscy mogą być humanistami.

Celownik – komu? czemu?  Stosować,

te wszystkie wzory? Po co pierwiastkować?

To w księgach zaklęta jest wiedza tajemna,

a te wszystkie całki… To wiedza przyziemna.

Biernik – kogo? co? (widzę) Rodacy!

Kolejki jak węże do Urzędów Pracy,

w nich stoją (i niech się to nigdy nie ziści!),

jak jeden mąż – sami humaniści!

Ścisłe umysły mają pracę i kasę,

no a humaniści – do uczenia klasę.

I pieniądze, a raczej te marne grosze,

za które się godzą mieć na głowie kosze.

Narzędnik – z kim? z czym? Z umiarem!

Matma się Wam przyda, możecie dać wiarę.

Dzisiaj takie czasy i nic nam do tego,

że najlepiej być ekspertem od wszystkiego.

Miejscownik – o kim? o czym? O pięknej myśli,

że na studia humanistyczne pójdą humaniści…

Wołacz – o!

Matematyk – o!

Tyś narodu tego jest Waterlo – o!

Żeby nie było niedomówień, skonkretyzujmy. Humanista, czyli ktoś, kto studiuje nauki humanistyczne, tudzież utożsamia się z ideologią o tej nazwie, w imię homo sum, humani nil, a me alienum esse puto. Chómanista – leń, któremu nie chce się uczyć przedmiotów ścisłych, więc wykręca się jak może, wije w spazmach i wymyśla najgorsze brednie, żeby tylko matmy na maturze nie zdawać. Jak dla mnie droga wolna – w końcu można oddać pusty arkusz i za rok to samo. I tak w kółko.

Ostatnio przywrócono jak wiadomo matematykę na maturze i z miejsca wylęgła z przestrachem acz butnie spora grupka chómanistów, coby zapiszczeć w akcie bezsensownego sprzeciwu. Że to niepotrzebne, ględzą. Że po co? Że nam, chómanistom!? Obraza. Tylko ci durnie sobie sprawy nie zdają, że po pierwsze świat nie opiera się tylko na humanistyce, a po drugie, że na kierunkach ścisłych – deficyt ludzi. Z kilku powodów. A to śmiesznie bezradnie urządzony system szkolnictwa ‘niższego’, spychający zawodówki i budowlanki na szary margines, sprawiający, że w mentalności rodaków ich uczniowie to patologia, co jest absurdem. A to właśnie dotychczasowy brak matematyki na egzaminie dojrzałości, przez co wszyscy jak jeden mąż szturmem zajęli kierunki historyczne/filologiczne (bo łatwe. Z autopsji mówię: nie łatwe!), ekonomię (bo praca w banku. Niestety liczba banków jest ograniczona), zarządzanie i marketing (bo popularne), informatykę (bo Niemcy programistów potrzebują). Kierunki stricte ścisłe cieszyły się dużo mniejszą popularnością jako w pewnym sensie nobilitujące umysłowo (bo trudne). I stąd mamy teraz ‘kierunki sponsorowane’, gdzie uczelnie płacą za studiowanie matmy (!). Ludzie jak ognia boją się np. iść na fizykę. Co samo w sobie jest brednią i błędnym kołem. Bo być może mają umiejętności, ale nie wierzą w nie (zniechęceni dajmy na to lekcjami w LO), więc wybierają coś łatwiejszego. Teoretycznie. Ja nie twierdzę, że wszyscy na kierunkach nie-matematycznych nie są z wyboru. Są ludzie z pasją, którzy przyszli studiować taką filologię polską nauczycielską, bo to lubią.

A co takiemu gamoniowi jednemu z drugim zaszkodzi napisać matematykę na maturze? Stanie mu się coś? Ubędzie mu czegoś? Pada argument, że zamiast obowiązkowej matematyki, możnaby się przygotowywać z innego wybranego przedmiotu. No wybaczcie, ale po pierwsze ja sam skończyłem LO i wiem jak owe ‘przygotowywanie się’ wygląda. A po wtóre i tak matmę trza wkuwać, bo nauczyciele tego przedmiotu z reguły nie odpuszczają, nawet w 3 klasie. Zatem powtarzam pytanie: dlaczego nie zdać matematyki? Przecież to będzie czysta korzyść, zysk intelektualny, że tak powiem. A nuż, ktoś odkryje w sobie powołanie?…

… Zatem chómaniści idźcie i nie grzeszcie więcej.

Amen.

P.S. Autor jakby nie było studiuje filologię polską.

Pierwsze podejście do matury już za nami. Wrażenia na gorąco: było łatwo. Bezproblemowo można było ją napisać na 100% zadania nie wymagały większej wiedzy tylko odrobiny czasy poświęconego przy arkuszach. Jeżeli jakiś humanista powie, że za trudno, że on z matmy noga – wybaczcie, ale gimnazjalista zdałby dzisiejszą maturę. Co do tego jak mi poszło – zadowolenie umiarkowane, w porywach małe. Błędy własne przeważyły szalę. Otwarte zadania poszły średnio, jakkolwiek na 100% próbna zdana.

Komentarz pod artykułem “Taka będzie matura z matematyki. Zdałbyś?”

<sdf>
Kabaret a nie matura… średnio inteligentny człowiek ok 3-4 lat temu zrobiłby całość w 30-40 minut ze sprawdzeniem i wszystkimi dowodami i wyjaśnieniami (bo za nie przecież można ostatnio na maturze stracić bardzo dużo). Zobaczycie co będzie za 2-3 lata jak matura z matematyki już któryś raz będzie obowiązkowa… wtedy pytania będą wyglądały tak:
Ile to jest 2+2?
a) 3
b) 4
c) nie wiem

A ocenianie tak:
a)1p – na zachętę
b)2p
c)1p – za szczerość

3 listopada – matura próbna z matematyki. Czy się stresuję? W sumie to nie, podstawowa matematyka nie jest zbytnio wymagająca, totalne obiboki mogą jedynie się obawiać. Trzymać kciuki!

Na perspektywach pojawił się artykuł odnośnie konieczności zdawania 2 egzaminów w jeden dzień w przypadku osób, które chcą zdawać egzamin maturalny z przedmiotów obowiązkowych również na poziomie podstawowym. Padają głosy oburzenia taką sytuacją, że zmęczenie, ciężko, że uczniowie nie dadzą rady. Jako tegoroczna maturzystka, na chwile obecną, czekałyby mnie 2 takie podwójne egzaminy: z angielskiego oraz matematyki. Przyjrzyjmy się na chwilę “+” i “-” takiej sytuacji:

Plusy:

• mniej stresu – odpowiednio jeden dzień stresu przed matematyką, jeden przed angielskim, nie trzeba rozkładać tego na raty
• krótszy czas trwania całej matury – 3 przedmioty obowiązkowe z czego 2 również na poziomie rozszerzonym – napisanie ich zajmuje 3 dni – a nie jak w przypadku opcji: jeden egzamin > jeden dzień – pięć dni
• mniejsze zamieszanie w szkole – dłuższy czas trwania matur, to więcej lekcji utraconych przez młodsze klasy, każda szkoła średnia w dniach matur, staje się sparaliżowana i nastawiona tylko na absolwentów

Minusy:

• zmęczenie długim trwaniem egzaminów – z jednej strony nikt się nie burzy jeżeli przychodzi do szkoły na godzinę 8:00, ma 8 godzin lekcyjnych zajęć, dodatkowo od razu po zajęciach ma fakultety, albo korepetycje, albo inne dodatkowe zajęcia;

Więcej? Brak.

Dla mnie szczerze mówiąc jest wszystko jedno. Dziwi mnie tylko długa (bo aż 2godzinna) przerwa pomiędzy egzaminami. Co ja będę w tym czasie robić? No przecież nie wrócę do domu?

hm, miałam sie ogarnac – niestety nie wyszło, trzeci dzien z rzedu siedze w domu z banalnego powodu – nie chce mi sie. zaczne chyba robic prezentacje na mature z nudy. zaczełam tez bac sie wosu, zawsze myslałam sobie ‘olka, bedzie spoko to tylko wos’ teraz wyje, bo gegra wydaje mi sie znacznie łatwiejsza. polski mam nadzieje, ze jakos ogarne, a matma? matma .
ostatnio nie mam czego słuchac, jednak pomogła mi subskrypcja na last, w sumie fajna sprawa to to. słucham teraz masta ace’a ‘brooklyn masala’. kupiłam też buty af1. peace! i niech mi tylko ktos kurwa powie, ze moda,moda

Dziś skończyłam 18 lat. Jeszcze kilka lat temu wydawało mi się,  że jest to czas kiedy osiąga się dorosłość, zdobywa powagę, jest się w pełni odpowiedzialnym, ukształtowanym, dojrzałym człowiekiem. Dziś wiem jak bardzo się myliłam. Jedyna nowość: muszę iść wziąć papierek z urzędu miasta, zrobić zdjęcia i zapłacić 30 zł za dowód. Poza tym wciąż jestem uzależniona w pewnym stopniu od Rodziców, powagi na ogół dalej brakuje, odpowiedzialność pozostaje w tym samym miejscu. Czy byłabym gotowa wyjść z domu i zacząć żyć na własną rękę? Myślę, że nie. Przede mną matura, obecnie większość czasu upływa na zasadzie szkoła – lekcje – nauka – sen. Nie wiem kiedy zdobywa się dorosłość, ale na pewno nie dzieje się to w dniu osiemnastych urodzin, bo szczerze mówiąc, patrząc na siebie i swoich znajomych doskonale wiem, że każdy z nas wciąż jest jeszcze dzieckiem.  Mówi się, że matura to egzamin dojrzałości… zobaczymy po niej jak to będzie.

PS. Na osiemnastkę dostałam min. aparat cyfrowy, więc pochwalę się i wrzucę zdjęcie mojej ulubionej części pokoju.  ( z pozostałych miłych prezentów to np. ocena bardzo dobra z poprawy sprawdzianu z matmy // z tego się w sumie bardziej cieszę niż z całej reszty)

Un oras mic, aglomerat ii servea drept loc de relaxare. Era orasul unde crescuse dar unde nu o mai cunostea nimeni.

Cei in varsta murisera, cei tineri nu apucasera sa o vada inainte de a pleca.

Ea se intoarse acolo dupa 13 ani, exact in acelasi loc : intr-un cartier de la marginea orasului, pe o alee ingusta incarcata de masini. Privi in jur pentru a descoperi schimbarile .. nimic nou. Totul era exact cum lasase. Urca la apartamentul ei. Scoase cheile si, nimerind din prima, intra in casa primitoare. Din oglinda de pe hol o privea o femeie matura, nu prea inalta sau scunda, nici prea grasa sau slaba, cu tenul alb, cu usoare riduri pe fruntea lata. 13 ani … poate de data asta e cu noroc .. gandea ea. Inspecta casa dupa care porni la o plimbare in vechiul oras.

Nori negri se strangeau, picaturi mari o loveau peste fata rece insa nu le simtea.

Buzele ii erau intr-un zambet continuu.

Nu mai era nimeni pe strada, nici om, nici masina, nici macar frunzele ruginite. La capatul strazii se opri .. era strada ei .. colt cu strada lui. I se paru ca-l zareste. Intr-adevar, el era acolo. Stia. Stia ca ea va veni. Era 13.13.1313. Au ales data asta sa se revada. Au vrut sa pun destinul la incercare. Dupa fix 13 ani s-au reintalnit.

El era neschimbat. Ochii mici si negrii pe fata lata, nerasa, niciodata zambitoare, demna de un englez get-beget. Ea, deasemenea neschimbata,visatoare, blanda ca de obicei, ea era trista ca de obicei, dar nimeni nu stia, caci ea zambea ca de obicei..

Se oprisera unul in fata celuilalt fara a scoate un cuvant. Intre ei era diferenta de o respiratie. Un singur gest si ar fi devenit unul caci asta inseamna iubirea, a fi doi si a nu fi decat unul, un barbat si o femeie ce se topesc intr-un inger.

El o apuca de mana, picaturile se pravaleau peste ei dar nu le observau.

Ea deschise gura si lasa cuvintele sa zboare .. Binecuvanteaza ocazia de a-ti apartine in intregime ..

El ii prinse fata intre palme iar buzele lui se lasau grele peste ale ei. O saruta si ploaia inceta.

 13.13.1313 era o zi cu noroc.

Sfidasera destinul.

Pentru prima oara erau impreuna. Impreuna dupa atata timp ..

Vaje in testi iz arhiva za priprave na maturo

4_matura_ponovitev_diferencialniinitegralniracun_171.pdf

4_matura_ponovitev_funkcija1_119.pdf

4_matura_ponovitev_funkcija2_360.pdf

4_matura_ponovitev_kompleksnastevila_100.pdf

4_matura_ponovitev_kotnefunkcijeintrigonometrija_709.pdf

4_matura_ponovitev_snov2letnik_3s05091997_236.pdf

4_matura_ponovitev_testa_252.pdf

4_matura_ponovitev_testb_189.pdf

Na początek zrelacjonuję wczorajszo- dzisiejsze zdarzenia:

06:30 pobudka

07:30 zbiórka pod szkołą

07:45 wyjazd

Czas w autokarze (przynajmniej ja i moja ‘busmate’) spędziłyśmy na czytaniu. Ona -  “Bez mojej zgody”, ja natomiast “Rozmowy z katem”, które zamierzam wykorzystać do swojej prezentacji z polskiego. Szczerze mówiąc przebrnęłam przez około 100 stron i dałam sobie spokój Mimo wszystko zapowiada się ciekawie, poniekąd zburzyła mój wizerunek ‘złego’, ‘niedobrego’ nazisty, ale o tym innym razem.

Przed 17:00 dotarliśmy na miejsce, bez większych przeszkód. Następnie jeszcze ‘zwartą’ grupą udaliśmy się na pierwszą część przygotowanych specjalnie dla nas na ten dzień ‘imprez’. Żeby być szczerą, miałam przekonanie ze to będzie dzień nudnych modłów, który nie przyniesie żadnych zmian, czy głębszych przemyśleń. No dobra – pierwszy wniosek, traktowany trochę z przymrużeniem oka. Jestem jak najbardziej przeciwna wstępowaniu mężczyzn do seminariów przed 40 rokiem życia! (wniosek wspólny z koleżanką). Poważnie mówiąc, Częstochowę zalała fala młodych, nieziemsko wyglądających facetów w sutannach! Wracając – pierwszy punkt imprezy – mini koncert + rodzaj pogadanki z księżmi. Z resztą zobaczcie sami:

Następnie udaliśmy się na konferencję “Ku dojrzałej miłości” ks. prof. dr hab. Andrzeja Zwolińskiego. Wykład był hm… zapadający w pamięć, skłaniający do głębszych przemyśleń, albo jak kto woli nudny. Zależy od człowieka. Dla mnie osobiście nie spodobało się kilka kwestii poruszanych tam. Ksiądz mówi o 11 letnim chłopcu w Afryce, którego porwano z rodzinnej wioski i wyszkolono na mordercę. Nazwał to dziecko głupim, stwierdził, że przegrało życie. Jednak czy to jest wina tego chłopca? Czy on znał konsekwencje swoich czynów? Wiedział, co właściwe, a co złe? Myślę, że nie.

Po konferencji mieliśmy 2h czasu wolnego. Poszłyśmy więc w typowo żeńskim gronie na poszukiwania jakieś restauracji, czy baru, gdzie można byłoby zjeść ciepłą kolację. Oczywiście średnio wyrobiliśmy się z czasem i musiałyśmy pędzić, żeby nie spóźnić się na apel Jasnogórski. Ludzi było mnóstwo, nie szło wejść do kaplicy, więc stałyśmy w zimnie na zewnątrz.

Po apelu i odmówieniu dziesiątka różańca zebraliśmy się praktycznie całą klasą (z wyłączeniem pani Wychowawczyni ) i podreptaliśmy na drogę krzyżową po wałach klasztoru. Było zimno, każdy nieźle zmarzł.  Od razu po drodze udaliśmy się z powrotem do kaplicy na różaniec. I tam szok – pełno ludzi, praktycznie brak miejsc. Na szczęście znaleźliśmy jakiś kawałek miejsca w pierwszej kaplicy i po prostu usiedliśmy na ziemi! (podobnie jak wszyscy, żałuję, że nie wzięłam śpiwora). Zasypiając, przysypiając, nie rozumiejąc wypowiadanych przez ludzi słów przetrwaliśmy godzinny różaniec.  Część ludzi zaczęła wychodzić z kaplicy, więc zwolniły się lepsze miejsca. Już nie podłoga, ale fragment podwyższenia (jakiś murek przy filarze)! (happy) Dołączyła do nas reszta dziewczyn, jednej z nich, mimo potwornego zmęczenia i znużenia, oddałam swoje miejsce siedzące. Dlaczego? Ano dlatego, że chciałam żeby była to forma ofiary złożonej przeze mnie. Pieniądze nie mają wartości w takim miejscu. Chciałam ofiarować swój wysiłek, swój trud włożony w to żeby utrzymać zmęczone, wyczerpane, niewyspane ciało w pozycji pionowej. Wielu ludzi po prostu zasnęło, zamknęło oczy, odpłynęło, nie brało udziału we mszy. Dla mnie jednak udało się wytrwać Przed błogosławieństwem wymknęłyśmy się na dwór, gdyż w kaplicy było zbyt gorąco. Na zewnątrz natomiast było przeraźliwie zimno. Po mszy szybko udaliśmy się do autokaru. I tam nie było innej opcji jak po prostu pójść spać.

08:35 jesteśmy w domu!

Podsumowanie

Moim zdaniem było warto. Wiem, że ciężko, pod względem fizycznym, jest wytrzymać trudy takiej pielgrzymki. Mam nadzieje, że podobnie jak mnie, wiele osób skłoniła ona do refleksji, przemyśleń, czy doprowadziła do konkretnych wniosków.

Objava tematskih sklopov za SM 2010

RIC jeobjavil angleške teme za maturo zaleto 2010:

“Skladno s koledarjem splošne mature so državne predmetne komisije določile tematske sklope za splošno maturo 2010.

Tematski sklopi za posamezen predmet so objavljeni na naši spletni strani (www.ric.si); do njih pridete tako, da izberete:

Za hitrejši dostop so v spodnjem seznamu zbrane povezave na vse tematske sklope, razpisane za leto 2010.”
angleščina

francoščina
geografija
glasba
informatika
italijanski jezik in književnost (materni jezik)
italijanščina kot drugi jezik na narodno mešanem območju v Slovenski Istri
italijanščina kot tuji jezik
latinščina
madžarščina kot drugi jezik na narodno mešanem območju v Prekmurju
madžarščina kot materni jezik
nemščina
ruščina
slovenščina
slovenščina kot drugi jezik na narodno mešanem območju v Prekmurju
slovenščina kot drugi jezik na narodno mešanem območju v Slovenski Istri
sociologija
sodobni ples – objavljeno v začetku marca 2009
španščina
teorija in zgodovina drame in gledališče – objavljeno v začetku marca 2009
zgodovina

Okres załamki, dół, czas kiedy tracisz wiarę w sens swoich działań. Można to nazwać na wiele sposobów. Dla mnie ten tydzień był właśnie takim momentem.  W mojej głowie formowały się pytania: co ja tu w ogóle robię, czy dam radę, czy jest sens, czy ambicje nie przerastają możliwości.  Test poszedł źle, sprawdzian tragicznie, wszystko się sypie, zajęć, czy pracy jedynie przybywa. Traci się wiarę, motywację, chęci… ale nie ma zmiłuj! Trzeba

Muzyka na dziś:

 
Ti-ai gasit costum pentru petrecerea de Halloween?

Intra pe www.jokeshop.ro

Echipa jokeshop.ro iti recomanda cateva accesoriii pentru a avea cea mai reusita petrecere de Halloween.

Dovlecelul - un cosulet special creat pentru aranjamentul de Halloween.

Schelet pentru Halloween – un accesoriu infricosator, un schelet in marime naturala, care va face ca petrecerea de Halloween sa fie una de neuitat.

Vrajitoare suspendata cu ventuza – Recuzita care va confera un plus de “groaza” evenimentului dvs. Vrajitoarea este nelipsita de la Halloween.

Schelet fosforescent – Unul dintre cele mai cautate accesorii pentru petreceri si carnaval.

Liliac suspendat – un accesoriu amuzant pentru petrecerea de Halloween si carnival.

Cornite de drac, rosii – Un accesoriu nelipsit de la petrecerile de Halloween sau gotice.

Manusi haloween, cu unghii rosii - Unul dintre cele mai frumoase accesorii pentru costume de Halloween, special creat pentru petreceri cu tematica gotica si medievala.

Set Vampir, colti si capsule cu singe –  Accesoriul perfect pentru petreceri de Halloween, sau pentru o farsa jucata prietenilor

Jest ciężko, może nie tragicznie ale mnóstwo roboty. Dziś szkoła do 16:30, w czwartek podobnie. Testy, kartkówki, odpytywania, zajęcia dodatkowe, sprawdziany…Już musieliśmy podać jaki przedmiot dodatkowy widzi się nam zdawać na maturze próbnej z OPERONu 27 listopada. Poza tym przygotowania do studniówki, do próbnej matury z matematyki, do prezentacji…MNÓSTWO ROBOTY…

Rachunek sumienia,
czyli sprawdź swoje predyspozycje

Nie możesz się dogadać ze swoimi kolegami i koleżankami? Źle się czujesz w środowisku uczniowskim, wolisz rozmawiać z dorosłymi niż z dziećmi i młodzieżą? Czujesz się szykanowany bądź dyskryminowany przez swoją klasę, popadłeś w głęboki konflikt z innymi uczniami? Jesteś nieśmiały, a przebywanie w dużej grupie ludzi odbiera Ci resztki pewności siebie? Nie masz talentu do pracy zespołowej, wolisz pracować samodzielnie, niezależnie od innych i zgodnie z własną wolą? Uważasz się za indywidualistę, samotnika, wolnomyśliciela, zamkniętego w sobie “szczura”? Posiadasz duszę pustelnika, nie lubisz towarzystwa? A może to towarzystwo nie lubi Ciebie, bo wywołujesz w nim negatywne emocje albo przeszkadzasz mu w spełnianiu codziennych obowiązków? Jeśli tak, to znaczy, że powinieneś zacząć myśleć o nauczaniu indywidualnym!

Droga przez mękę

Wbrew pozorom, nie wystarczy być “outsiderem”, żeby automatycznie uzyskać prawo do nauki w zmienionych warunkach. Walka o nauczanie indywidualne to droga przez mękę. Jeżeli koniecznie chcesz je otrzymać, musisz się nastawić na długie rozmowy z rodzicami, pedagogiem szkolnym, wychowawcą i dyrektorem szkoły oraz na współpracę z Poradnią Psychologiczno-Pedagogiczną. To nie jest łatwe ani przyjemne, zwłaszcza wtedy, gdy jesteś zdesperowany i zniecierpliwiony, a Twoje ewentualne odejście z klasy wciąż stoi pod znakiem zapytania. Nawet, gdy otrzymujesz orzeczenie z sakramentalnym “TAK”, musisz trwać w pokorze i wytrwałości, bowiem nic nie dzieje się z dnia na dzień, a szkoła potrzebuje czasu na opracowanie “strategii edukowania Twojej osoby” oraz na uzyskanie odpowiedniej sumy pieniędzy (wszak trzeba zapłacić nauczycielom za dodatkowe godziny pracy). Kiedy jednak nadchodzi Ten Wielki Dzień, czujesz, iż całe Twoje życie odwraca się do góry nogami!

Mniej lekcji tygodniowo,
czyli jak się wyrobić w ciągu 12 godzin?

Pierwszą zmianą, którą odczuwasz na własnej skórze oraz przyjmujesz z mieszaniną radości i przerażenia, jest skrócenie czasu nauki. Z tych 30-40 godzin lekcyjnych, które każdego tygodnia spędzałeś w szkole, zostaje Ci… tylko 12. Tak! Masz 12 godzin tygodniowo, przy czym “ucieka” Ci tylko jeden przedmiot – nieobowiązkowa religia (no i WF, o ile byłeś z niego zwolniony). Jeśli chodzisz do pierwszej lub drugiej klasy liceum, masz tak dużo przedmiotów, że nie zdołałbyś zrealizować wszystkich w ciągu tych 12 godzin (zwłaszcza, że języka polskiego, języka obcego i matematyki musisz mieć więcej niż pozostałych przedmiotów). Z tego właśnie powodu lekcje mniej istotnych przedmiotów odbywają się raz w tygodniu albo… raz na dwa tygodnie. Przykład: jeśli w “normalnych” warunkach miałeś dwie historie tygodniowo, to teraz będziesz miał tylko jedną. Jeśli zaś miałeś jedną lekcję WOS-u, teraz będziesz miał jedną na dwa tygodnie (szkoła liczy to jako “pół lekcji tygodniowo”, chociaż w rzeczywistości przychodzisz na ten przedmiot co 14 dni. W ogóle wszystkich godzin masz 50% mniej niż pozostali uczniowie). Dopiero w klasie maturalnej, kiedy uwalniasz się od wielu niepotrzebnych przedmiotów (np. od biologii, chemii, geografii) i uczysz się pod kątem matury, Twój harmonogram zostaje dostosowany do planów związanych z egzaminem dojrzałości (otrzymujesz dodatkową lekcję języka polskiego oraz tego przedmiotu, który chcesz zdawać na maturze, np. WOS-u. Jeśli chodzi o mnie, mam obecnie dwie godziny wiedzy o społeczeństwie).

Ostry galop

Drugą zmianą, która następuje w Twoim życiu, jest przyśpieszenie tempa nauki oraz obciążenie dodatkowymi pracami domowymi (nieraz groteskowo obszernymi). Wynika to z prostego faktu, iż masz mniej lekcji tygodniowo, ale materiał do zrealizowania – taki jak pozostali uczniowie. Właśnie dlatego na lekcjach harujesz w pocie czoła, realizując niekiedy po dwa lub trzy tematy (i nie zatrzymując się nawet na chwilkę). Na języku polskim omawiasz więcej wierszy lub fragmentów prozy, na matematyce – poznajesz więcej wzorów i rozwiązujesz więcej zadań. Zawsze dostajesz coś do zrealizowania w domu, np. zostajesz poproszony o znalezienie informacji, które – w “normalnych” warunkach – poznałbyś dopiero na następnej lekcji. Wielu rzeczy uczysz się we własnym zakresie, ale zaręczam, że nie masz prawa narzekać z tego powodu. Wszak jesteś uczniem indywidualnym, czyli takim, który zdecydował się na samotne życie. Reasumując: uczysz się tyle samo, co przed zmianą trybu edukacji, ale w zupełnie innych warunkach.

Nie jesteś “wolnym strzelcem”!

Oczywiście, nauczanie indywidualne nie czyni Cię “wolnym strzelcem” ani – jak ja to nazywam – “posłem niezrzeszonym”. Formalnie wciąż należysz do danej klasy, masz tego samego wychowawcę, jednak uczysz się w osobnej sali. Masz nawet tych samych nauczycieli; zmieniają się tylko pojedyncze osoby, które naprawdę nie mogły sobie pozwolić na dodatkowe godziny pracy. Korzystasz z tych samych podręczników, prowadzisz te same zeszyty, za to wychowawca zakłada Ci nowy dziennik. Co najśmieszniejsze, oceny z tego nowego dziennika i tak trafiają później… do oficjalnego dziennika klasowego. Jakbyś się uczył razem z innymi.

Masz prawo do kontaktów z klasą

Przeraża Cię fakt, że uczeń indywidualny zostaje trwale odseparowany od swojej klasy? Boisz się, iż w końcu zatęskniłbyś za nauką w towarzystwie koleżanek i kolegów? Nie ma powodów do obaw – uczeń, korzystający z nauczania indywidualnego, ma prawo przychodzić do swojej klasy jako “wolny słuchacz”, a nawet uczestniczyć w różnych fakultetach. Oczywiście, może sobie na to pozwolić tylko wtedy, gdy nie ma indywidualnych zajęć z nauczycielami (innymi słowy: nie może chodzić do klasy na wagary). Prawo do spędzania czasu z klasą i przysłuchiwania się wykładom to świetny sposób na tzw. “okienko”, jednak ja z niego nie korzystam. Wolę w tym czasie czytać lektury, powtarzać wiadomości ze zbliżających się przedmiotów, rozmyślać albo jeść drugie śniadanie.

“Dziurawe” plany lekcji.
To, co tygrysy lubią… najmniej.

Skoro jesteśmy przy temacie “okienek“, powinniśmy spojrzeć prawdzie w oczy – nigdy ich nie brakuje. Twój plan lekcji często się zmienia, co doprowadza do szewskiej pasji zarówno Ciebie, jak i Twoich nauczycieli. Zdarza się nawet, iż “belfrowie” – w wyniku różnych harmonogramowych zawirowań – nie są w stanie ułożyć planu korzystnego dla obu stron, bo np. nie pasuje im określona godzina. Wówczas okazuje się, że Twój plan lekcji jest “dziurawy” i wygląda np. tak: trzecia godzina lekcyjna – język polski, czwarta – “okienko” (ponieważ nikt nie może do Ciebie przyjść), piąta – WOS. To bardzo frustrujące, ale trzeba się do tego przyzwyczaić – nawet, jeśli ma się dwa “okienka” pod rząd. W życiu ucznia indywidualnego mogą też się zdarzyć takie “kwiatki” jak… połączenie jego lekcji z lekcją innego “outsidera” (układ: 2 uczniów + 1 nauczyciel). Ale to tylko wtedy, gdy obu uczniom lub nauczycielom pomylą się godziny albo nastąpi nieoczekiwana zmiana harmonogramu, o której nikt nas nie poinformował. Tego typu “rewolucje” przydarzyły mi się tylko 3 razy (stan z 2 października 2009 roku). Ani ja, ani ten drugi uczeń nie byliśmy zadowoleni z takiego stanu rzeczy, ale jakoś wytrzymaliśmy te wspólne zajęcia. Najczęściej jest jednak tak, że kiedy niespodziewanie zmienia się plan lekcji, “outsider” zostaje odesłany do domu lub idzie na zajęcia bez potrzebnego podręcznika i zeszytu (naturalnie, nie ponosi za to żadnych konsekwencji, bowiem nauczyciel także jest nieprzygotowany i zdezorientowany). Myślę, że o nagłych przekształceniach harmonogramu można powiedzieć to samo, co o Sądzie Ostatecznym: “nie znacie dnia ani godziny”.

Twarzą w twarz z paradoksem

To chyba wszystko, co mogę napisać o trybie edukacji zwanym nauczaniem indywidualnym. Kiedy uczeń odchodzi z klasy i rozpoczyna naukę w osobnym pomieszczeniu, staje twarzą w twarz z paradoksem: “niby zmieniło się wszystko, a nie zmieniło się nic”. Osoby, które zdecydowały się na to rozwiązanie, nie należą ani do wyrzutków społecznych, ani do VIP-ów. Są to po prostu ludzie, którzy stwierdzili, że dla ich dobra (i dla dobra całego świata) konieczna jest radykalna reforma stylu życia. Wyjątek stanowią osoby, które otrzymały nauczanie indywidualne ze względu na zły stan zdrowia – uczniowie przewlekle chorzy, niepełnosprawni, poszkodowani w wypadkach itp.

Wstępnie zadeklarowane przeze mnie przedmioty na maturę: polski (P), język angielski (P i R), matematyka (P i R), geografia (R). Kiedy znajomi pytali mnie dlaczego tak dużo przedmiotów, przecież angielski oraz matematyka wystarczy na dostanie się na każdą uczelnię techniczną, ja miałam wątpliwości. Czułam, że w związku z drastycznymi zmianami przeprowadzania matur zmienią się również zasady rekrutacji. Chwilę temu weszłam na stronę wrocławskiego UE i przeżyłam zaskoczenie. Pojawiły się zasady rekrutacji w 2010 roku. Wygląda to tak:

język obcy nowożytny

matematyka

oraz jeden przedmiot do wyboru spośród: geografia, historia, wiedza o społeczeństwie, fizyka z astronomią, chemia, biologia, informatyka, filozofia, język łaciński i kultura antyczna, język polski, historia muzyki, historia sztuki, wiedza o tańcu.

I szok! Trzeci przedmiot punktowany. Uf..