Denunciare non è una vergogna; è riappropriarsi della dignità di persona.

Denunciare in ogni luogo e con ogni mezzo possibile è dovere sociale e personale.

Alessandro Mazzi continua a raggirare anche per il silenzio di ciascuno di noi.

I numerosi commenti non fanno che confermare che si arriva a parlarne troppo tardi.

Non è mai troppo tardi; per sfogo, per giustizia, per rabbia: denunciamo, informiamo!

Alemazzi, Alessandro mazzi, abraxas, gtd e i mille suoi nick: basta.

Alessandro Mazzi è un losco, un truffatore bravo e consapevole di quello che fa.

Non è malattia, è un modo di vivere scelto.

Giustificarlo come malato può servirci a far stare meglio la nostra intelligenza, non è così.

C’è un progetto dietro ogni truffa.

Ed è questa la vita di Alessandro Mazzi.

I heard Sean Price is supposed to grace the stage……. Should be a good night…Make sure you get there early….These parties always have great performances…

L.B. Da Writer

Yesterday was the last Sobe Fridays event @ the Hudson Terrace. For the past 6 weeks or so, we were provided a place to hang out at on Fridays from 1-8pm…each week brought us a combination of drinks, food, music, photography, fashion and complimentary spa treatments. Did I mention it was all FREE? I went to 3 Sobe Fridays and had a great time with my fellow young professionals. Each time there were more and more people as word got around. The finale was bananas!

I got to the spot around 3:30 pm with the goal of getting the complimentary pedicure I’ve been trying to score since the first time I went. Lucky for me, Joey Too Fresh of Rule4080.com was at the very front of the line when I got there and let me jump in with him. About AN HOUR LATER, we were finally able to go upstairs, where we were met the scent of roasted corn on the cob. YUM! Upstairs, we hung out in the garden and enjoyed the beautiful weather.

AJ (of 106 & Park fame) was in attendance:

After my pedicure and a second corn on the cob (with cheese!), I went back downstairs to watch the performances. First up was Anjulie. She performed a couple of songs off her debut album, currently available in Starbucks shops.

Walked around the space after Anjulie’s set…they had Wii golf, arcade games, and air hockey. Scratch Academy was offering tutorials in turntablism. And the Sobe lizard was cutting a rug with the Retro Kidz…good times all around!

Then came time for the main event…Talib Kweli. I was disappointed that he only performed 3 or 4 songs, but of course “Get By” made me forget all that for a fleeting moment. The crowd singing along made for a wonderful feeling!

Right before Talib’s set, they cordoned off an area near the front of the stage. I soon found out that it was because Cassie was in the building.

This is the “TMZ” version (LOL):

And this is the EMA Photography version:

After Talib’s set, the grand finale really commenced, with DJ Cassidy taking over the turntables and spinning til the very end.

I’m convinced that Cassidy only wears red… He was most likely also sporting his DJ Cassidy Rockports:

When Cassidy went into the 90’s jams, it was only normal for the Retro Kidz to take to the stage to entertain the crowd. Soon after, Mazzi (S.O.U.L Purpose) joined them…I was subject to a Retro Kidz “sandwich” featuring myself. =)

Coltrane, the host for the evening, even joined in on the fun…

Cassidy winded down the evening by playing old TV theme songs such as “Facts of Life,” “Good Times,” “Cheers,” and “Three’s Company.” It was awesome, cuz everybody knew the words!

I had a fantastic time at the finale of Sobe Fridays. This is the type of event we need more of in New York City. I can only hope that it will return next summer. Shouts to Joey Too Fresh, TreZure the Empress, Rae Holliday over at StuffFlyPeopleLike.com, Jintrovert, Deephunk, Jason Negron, Petey Wheat, Maine Buchanan, Mary Pryor, Christian Law, Jey of MyUberLife.com, Rene Abdo and everyone else who came out!

I visited the homies Sucio Smash and Timmhotep at Squeeze Radio on 7/03/09. One of the many topics of disccussion was Bobbito Garcia’s influence on my career. For the folks that really know my music, this is exactly what I was talking about on my “The Voice” freestyle.

After the jump Mazzi recalls my battle days

Minął kolejny miesiąc od kiedy przeprowadziłem się do Sapporo i zamieszkałem w słynącym z rygorystycznych zasad domu studenckim. W kolejnym odcinku moich opowieści z Kraju, Gdzie Mężczyźni Noszą Stringi chciałbym podzielić się kilkoma ciekawymi spostrzeżeniami na gorąco oraz przybliżyć Wam odrobinę sytuację, w jakiej Jego Nieperfekcyjność Mazzi się znalazł. Czy dwa miesiące wystarczyło, bym został gwiazdą rocka i podbił lokalne listy przebojów? A może niczym Anjin-San z “Shoguna” otrzymałem od cesarza własną eskadrę samurajów oraz wioskę we władanie na Hokkaido? A może od jedzenia ryżu moja skóra nabrała żółtego odcienia a oczy stały się skośne?Wszystkiego dowiecie się poniżej, więc zapraszam do lektury!

Jak wynająłem pokój w Domu Strachów

Z łezką w oku wspominam czasy, gdy odwiedzałem swoich przyjaciół, mieszkających w krakowskich akademikach. Na portierni witała nas jedna, góra dwie osoby i nie było większych problemów z przyjmowaniem gości w pokojach. Minimum personelu, podstawowe zasady i względna swoboda. To rozwiązanie najwyraźniej nie sprawdza się w Japonii, gdyż w miejsce typowej, polskiej “pani Zosi” z okienka tutaj zatrudnienie znalazła spora ilość osób, na co dzień urzędująca w sporych rozmiarów biurze. Szoku nie było, bo widziałem już tu wielokrotnie osoby wykonujące niepotrzebne zajęcia. Przykładów jest wiele: noszący specjalne mundury strażnicy z lizakami, strzegący oznakowane i widoczne z daleka rozkopane dziury na jezdni; strażnicy miejscy, patrolujący przejścia dla pieszych z funkcjonującą sprawnie sygnalizacją świetlną; naciskające przyciski w windach hostessy. Kwestii nieprzydatnych stanowisk pracy poświecę wkrótce oddzielny artykuł.

Cały proces przyjmowania do akademika przypominał rozmowę o pracę w poważnej firmie, gdyż przed umówionym spotkaniem musiałem przygotować całe zaplecze dokumentów oraz zaświadczeń na temat stanu zdrowia itd.  W umówionym dniu stawiłem się w akademiku, gdzie zaproszono mnie na spotkanie w sali konferencyjnej. W krzyżowy ogień pytań wzięły mnie cztery  osoby, w tym Jej Krzywozębna Magnificencja Wielce Szanowna Pani Dyrektor-San. Było zupełnie jak na sali rentgenowskiej podczas badania, choć w miejsce zwykłej maszyny znajdował się aparat wykonawczy akademika, a zamiast płuc tutejszy personel przenikliwym spojrzeniem mistycznych źrenic prześwietlał na wskroś moją grzeszną duszę, spowiadając wszystkie jej ciemne tajemnice. Opowiedziałem o swoim życiu przed przyjazdem do Japonii, o moich obecnych planach, a następnie miałem zacząć opowiadać o życiu po życiu, ale na szczęście podziękowano mi i mogłem opuścić salę kaźni.

Sympatyczne sąsiadki

Akademik “Sapporo Kokusaikoryuukaikan” nastawiony jest na wymianę międzynarodową, więc osoby dobierane są starannie i z głową, zgodnie z ustaloną przez kierownictwo linią. Dlatego tak ciężko tutaj o pokój, ale oczywiście znalazłem dziurę w całym i udało mi się sprzedać swoją osobę. Mój pobyt w Ameryce nauczył mnie kilku sztuczek, więc odpowiednio zareklamowałem Naszą Wielką Polską Kulturę i Spuściznę, przez co otrzymałem zielone światełko. Tak zaczęła się moje sielankowe życie w nowym miejscu, gdzie żaden worek ze śmieciami nie stanowi tabu i nigdy się nie wie, kiedy personel pogwałci naszą prywatność kontrolując, czy przypadkiem puszki nie znalazły się obok pojemników po kisielu. Kolejną niedogodnością jest brak możliwości nocowania ludzi. Jest to zakazane i jedynym wyjątkiem są członkowie najbliższej rodziny. Oczywiście są sposoby na obejście tego zakazu, gdyż kiepsko opłacani strażnicy lubią sobie wieczorną porą wychylić czarkę sake i położyć się spać, co perfidnie wykorzystuje męska część akademika, bezszelestnie wkradając tutaj swoje skośnookie termofory – wszak zima na Hokkaido jest sroga, więc trzeba czymś ogrzewać pościel.

Pierwsza wizyta w moim nowym pokoju w akademiku “z piekła rodem”. Sporo się od tamtego czasu pozmieniało.

Są oczywiście plusy, gdyż mieszkając tutaj przez kilka tygodni poznałem ludzi z aż 30 państw. Wszyscy sympatyczni i pełni energii, więc nie brakuje okazji do wspólnej zabawy. Przynajmniej dwa razy w tygodniu urządzane są sympatyczne wieczorki herbaciane gdzie mamy okazję porozmawiać i od czasu do czasu oglądnąć film, czy pograć w karty. Czasem oczywiście zabawę przenosimy na zewnątrz i nie brakuje atrakcji, jak choćby nocnej zabawy w chowanego w mieszanym składzie ludzi z Polski, Rosji, Ugandy, Chin, Korei, Japonii i Kolumbii (Uganda oszukuje, bo korzysta z barw maskujących:). Dużym plusem są też odbywające się trzy razy w tygodniu spotkania z wolontariuszami, którzy oferują bezpłatną pomoc w nauce języka japońskiego. Chwile konsternacji przychodzą tylko w nocy gdy wybije północ i słychać na korytarzu zawodzący jęk stereotypowej dziewczynki z opadającymi na twarz włosami rodem z Japońskich horrorów.  W końcu czym byłby budynek w Japonii bez straszącego w nim ducha, prawda?

Jednak podstawą w nauce języka jest integracja z tubylcami

Jak przedzieram się przez gęste krzaki.

Od dawna chciałem uczyć się języka japońskiego w miarę zorganizowany i regularny sposób. Ciężko było to jednak pogodzić z pracą i innymi obowiązkami, ale od kiedy przekroczyłem granicę Ojczyzny Hello Kitty te ograniczenia przestały obowiązywać. Obecnie poświęcam mojemu hobby od 8 do 10 godzin w tygodniu (zajęcia). Podstawę stanowi 4.5 godziny zajęć na Uniwersytecie. Kolejnym udogodnieniem okazał się być program korepetycji oferowany przez uczelnie. Sprawa jest o tyle ciekawa, że nauczycielami są studenci, którzy w ten sposób mogą sobie dorobić do skromnego budżetu. Tak więc nie tylko mogę się uczyć, ale jeszcze wspieram portfel Japońskiego żaka i wszyscy są szczęśliwi. Uzupełnieniem całości są wspomniane zajęcia z wolontariuszami, na które uczęszczam, jeśli akurat mam wolny czas i nie wyjeżdżam poza miasto (weekend). Oczywiście sytuacji w których mogę skonfrontować się z językiem jest dużo więcej. Jestem dzielny, chociaż nie jest łatwo. Potrzebuję czasu by nabrać pewności w wysławianiu się, a nowych rzeczy do nauki wydaje się tylko przybywać. Niemniej jednak jestem szczęśliwy, bo zawsze marzyłem o podobnej możliwości i nie zamierzam jej zmarnować. Podobno  jednak najlepsze efekty można osiągnąć, jeśli się człowiek uczy w łóżku, grzejąc się wspomnianym wyżej termoforem.

Tym razem na obiad kurczak. Dobrze upieczony i przynajmniej nie wyskoczy na mnie z talerza

Jak infiltruje lokalną kuchnie

Japońska kuchnia jest pod wieloma względami doskonała i choć czasem wspominam z tęsknotą typowo polskie specjały, tak odkrywanie tego zupełnie nowego uniwersum doznań jest dla mnie absolutnie jedną z istotniejszych przyjemności. Postanowiłem chwycić byka za rogi, więc obok wspierania lokalnej ekonomii i pobliskich punktów gastronomicznych sam biorę się powoli za gotowanie. Ostatnio brałem udział w lekcji gotowania zupy curry, jednego z lokalnych specjałów na Hokkaido. Zupa Curry przyrządzana jest na różne sposoby, więc praktycznie każda knajpka dodaje do ogólnego przypisu ten składnik X, który sprawia, że danie nabiera charakteru. Co ciekawe, ostrość dania regulujemy wedle uznania. W każdej restauracji w karcie dań znajduje się informacja o ostrości potrawy. Zwykle obowiązuje skala od 1 (lekko ostrawa) do 8 (oznaczona trupią czachą, oznacza danie dla samobójców oraz cyrkowych połykaczy ognia. Ewentualnie ludzi z Tajwanu i czcicieli szatana), ale są też miejsca, gdzie można wybierać ostrość od 1 do 100. Moim osobistym faworytem jest zupa bezmięsna, składająca się z najróżniejszych warzyw. Potrawa jest absolutnie genialna i nie omieszkam przyjechać do Polski z odpowiednim zapasem przypraw, by choć częściowo odtworzyć tą genialną recepturę i poczęstować przyjaciół.

Zupa curry w wersji lokalnej. Musicie tego spróbować.

Lubię poszerzać swoje horyzonty smakowe, więc staram się w miarę regularnie próbować nowych rzeczy i – jak to czasem bywa – zdarzają się wypadki przy pracy. Ostatnio miałem ochotę na yakitori, czyli smażonego kurczaka podawanego na patyku (przypomina wyglądem nasz szaszłyk). Niestety w restauracji dało znać o sobie zmęczenie i źle przeczytałem znaki kanji oznaczające nazwę potrawy. W rezultacie po 10 minutach ku mojemu zdziwieniu kelnerka przyniosła mi wijącego się na ryżu, tłustego, gapiącego się na mnie wyłupiastymi oczami węgorza w sosie własnym. Niestety nie smakował jak kurczak, ale nie było wyboru, więc wziąłem się za sprawę po męsku i przedzierając się przez las ości zjadłem morskiego potwora. I tak smakował o wiele lepiej, niż wyciśnięty ze skorupy mózg innej bestii z głębin morza, jaką ostatnio wcisnął mi znajomy Japończyk (“To dobre! Spróbuj!” – kłamał:). Kuchnia japońska jest nie tylko pyszna, ale też pełna niespodzianek. Oczywiście nie było też dla mnie zaskoczeniem, że wszystkie specjały “japońskie”, jakie miałem okazję kosztować w Polsce, nie umywają się do autentycznych dań przyrządzanych z tutejszych składników.

Tyle na dzisiaj. Dziękuje za komentarze przy poprzednim odcinku cyklu i proszę ślicznie o dalsze wsparcie. Zapraszam w przyszły piątek na kolejny artykuł, poruszający temat intrygującego tańca Yosakoi Soran oraz poświęconego mu festiwalowi.  Podzielę się z Wami również moją kolejną pasją, jaką są onseny, czyli  popularne tutaj gorące źródła. Dziękuje i zapraszam ponownie!

Spoglądam w dal z nadzieją, że wrócę do domu i będą na mnie czekać komentarze od czytelników

The Tug of War Tour is a thought-provoking and multi-dimensional artistic endeavor that explores narratives of conflict and co-existence between Muslims and Jews. The brainchild of M.C. Sneakas and M.C. Serch (of Third Bass fame and VH1’s White Rapper Show), the tour features the controversial rap group Most Hated (consisting of Sneakas and Muslim-Iranian rapper Mazzi), in addition to spoken-word poets Vanessa Hidary and Tahani Salah (both of whom have been featured on HBO’s Def Poetry Jam).

One of the unique features of the show is our artists’ commitment to eschew clichés and authentically express “hot button” issues without fear of offense or name-calling. The goal is to challenge our viewers (and ourselves) to see that subjects such as religion, identity, racism, terrorism, and peace have many sides to them. The artist on the tour often vigorously disagree with one another, but succeeding where politicians have failed, we are also united by a vision of respectful co-existence.

Check out the promo video for the tour and help spread the word.

Nigdy nie zapomnę mojego pierwszego zetknięcia z japońską kulturą, co miało miejsce ponad 20 lat temu. Nie bez powodu uważa się, że telewizja ma ogromny wpływ na psychikę dziecka. Zostałem zindoktrynowany przez  imperialistyczny wytwór amerykańskich szatanów. W tym przypadku winny okazał się być serial “Szogun”, który otworzył małego chłopca na zupełnie nowy świat i wzbudził tą nową pasję do kraju, o którym nigdy wcześniej nie słyszał. Samuraje, gejsze, seppuku, ceremonia herbaciana, piękne krajobrazy, wiekowa spuścizna kulturowa, intrygująco brzmiący język – wszystko to pozostawiło w mojej głowie niezatarty ślad i sprawiło, że podróż do tego niezwykłego kraju stała się jednym z życiowych marzeń. Gdy pojawiły się pierwsze zmarszczki, ruszyłem do Kraju Tysiąca Suszarni, by sprawdzić, czy faktycznie od jedzenia ryżu można nabawić się skośnych oczu.

Moja sympatia do Kraju Kwitnącej Wiśni, z początku całkowicie platoniczna, ostatecznie okazała się być odwzajemniona. Otrzymałem stypendium rządowe umożliwiające mi podjęcie nauki w Japonii i zamieszkanie w tym kraju.  Praktycznie z dnia na dzień zamknąłem moje dotychczasowe życie, pożegnałem wszystkich przyjaciół i znajomych, złożyłem wymówienie w pracy i wsiadłem na pokład samolotu, trzymając w ręku bilet wyłącznie w jedną stronę. 20 godzin później stanąłem na murawie lotniska New Chitose w Japonii, a patrząc na pobliskie góry przywitałem się z wyspą Hokkaido, która stała się moim nowym domem na najbliższe lata. Japończycy w tym momencie tej historii nie wiedzieli jeszcze, że wpuścili do swojego kraju białego demona, który właśnie zaczął budzić się do życia:)

Położone na dalekiej północy Hokkaido bardzo różni się od innych wysp, ale potrafi oczarować swoim pięknem.

Hokkaido to druga największa w Japonii wyspa, oddzielona od Honshu przez Cieśninę Tsugaru (obie wyspy jednak połączone są podwodnym Tunelem Seikan). Początkowo zamieszkiwało ją przede wszystkim rdzenne plemię Ajnów, a pierwsi osadnicy z Honshu pojawili się tam dopiero pomiędzy XIV a XVI wiekiem. Regularna kolonizacja wyspy rozpoczęła się jednak dopiero w 1802 r. Stolicą wyspy jest Sapporo, miejscowość do dziś nosząca nazwę z języka Ajnów, znana m.in. z olimpiady zimowej w 1972 r. oraz często emitowanych w Polsce skoków narciarskich na miejscowej skoczni Okurayama (znana również w niektórych kręgach, jako: o k**wa! jama!). Hokkaido jest też głównym producentem ryżu w Japonii, przoduje w połowach ryb, uprawie warzyw. Ma to oczywiście ogromne plusy, gdyż jedzenie jest tu świeże, smaczne i w dość przystępnych (w porównaniu choćby do Tokio) cenach. Lokalną ekonomię napędza tu m.in. browar Sapporo. Ze względu na kryzys gospodarczy, miesięczne przychody browaru wspieram z kolei JA, pijąc dużo złocistego piwa i spełniając w ten sposób swój społeczny obowiązek wobec wyspiarskiego kraju. Równie ważny jest tu ruch turystyczny, gdyż amatorzy kąpieli w gorących źródłach i sportów zimowych zjeżdżają tutaj regularnie latem i zimą.

W Otaru i kilku innych miejscach na Hokkaido zjawiają się też miłośnicy kina, pielgrzymując do miejsc znanych z popularnych filmów kinowych, m.in. Love Letter oraz pewnej chińskiej produkcji, której nazwy nie wymienie, ale podobno komunistki są nią zachwycone!

Na imprezie polonijnej z okazji Wielkanocy.

Trudno również nie wspomnieć o tym, że Hokkaido jest jedną z najbardziej przyjaznych naszym krajanom wysp z Japonii, dzięki obecnej tutaj Polonii Sapporzańskiej (znanej również w niektórych kręgach, jako “polska mafia z Sapporo”:). Nie jest to liczne grono, ale nadrabia doskonałą organizacją i znane jest z wzajemnej życzliwości i pomocy. Ludzie z Sapporo celebrują większość krajowych świąt, dzielnie dopingują naszym skoczkom podczas mistrzostw i oczywiście krzewią Polską kulturę w Japonii. Hokkaido jest również kolebką dawnych, staropolskich wierzeń, jak kult Światowida, Trygława, Dadźboga oraz Swarożyca. Tradycyjne obrzędy mszalne odbywają się w każdą  środę w porach obiadowych, zaś główny ośrodek kultu mieści się w Higashi-Ku, gdzie w świątyni znajduje się ogromnych rozmiarów czterogłowy, drewniany posąg Światowida z rogiem obfitości w dłoniach, corocznie napełnianym nowym winem (w święto Libacji). Mniej więcej tak to wygląda (z nieznacznymi różnicami). Nie ma tu jednak ani jednej osoby, która by nie stanowiła indywidualności, a miło się robi, gdy słyszy się, jak ciepło wyrażają się znajomi Japończycy o naszych krajanach. Po więcej informacji odsyłam na oficjalną stronę internetową Polonii sapporzańskiej.

W Japonii znalazłem się dzięki otrzymaniu rządowego stypendium Monbukagakusho MEXT, umożliwiającego odbycie studiów podyplomowych i rozpoczęcia doktoratu w Kraju Kwitnącej Wiśni. Wszystkich zainteresowanych szczegółami technicznymi odsyłam na odpowiednie strony, a w dużym skrócie napiszę tylko, że są dwa rodzaje tego stypendium. Jedno umożliwia normalną, pięcioletnią naukę na japońskim uniwersytecie (granicą wieku na otrzymanie tego stypendium jest 25 lat). Drugie, wspomniane wyżej, skierowane jest do osób, które posiadają już tytuł magistra (tutaj granicą wieku jest 35 lat). Nie jest łatwo otrzymać to stypendium, z powodu dużej ilości chętnych, małej liczby miejsc (do 8 osób rocznie, ale rzadko kiedy wysyłana jest pełna liczba osób) i zakręconej, nie do końca zrozumiałej dla zwykłego śmiertelnika procedury. Masa roboty papierkowej – sterty dokumentów do wypełnienia, ciągła walka z czasem i różnymi losowymi przypadkami, niekompetencją niektórych urzędników, trzy etapowy proces kwalifikacji, egzaminy wewnętrzne w ambasadzie (na studia podyplomowe obowiązują egzaminy z angielskiego, japońskiego oraz rozmowa kwalifikacyjna). Bardzo ważnym elementem procedury jest też napisanie w dwóch językach ciekawego planu badawczego, zawierającego informację na temat naszych umiejętności oraz konkretne pomysły, które zainteresują stronę Japońską na tyle, by dać danej osobie szansę na ich realizacje w Japonii. Brzmi groźnie, ale dla chcącego nic trudnego. Po 3 latach kombinowania i dwóch podejściach udało mi się w końcu zakwalifikować i doprowadzić sprawę do pomyślnego końca. A raczej początku, bo tak naprawdę walka o sprawienie, by ta życiowa szansa została w pełni wykorzystana dopiero się zaczyna.

Podczas zajęć z języka japońskiego w towarzystwie wolontariuszy.

Zdecydowałem się rozpocząć naukę na uczelni ekonomicznej, umiejscowionym w malowniczym zakątku miasta Otaru uniwersytet Shoudai (Otaru University of Commerce). W pierwszym rzucie skupiłem się przede wszystkim na dalszej nauce języka japońskiego, dołączając do jednej z grup językowych na uczelni. Dodatkowym smaczkiem są tu zajęcia z wolontariuszami – 12 sympatycznymi mieszkańcami Otaru, którzy poświęcają swój wolny czas, by poprawiać naszą znajomość japońskiego. Dwa razy w tygodniu spotykam się też z moim korepetytorem, który pomaga mi wyjść ponad moje ograniczenia i przekazuje użyteczny, codzienny żargon. Równocześnie skupiłem się na swoim pierwszym dużym temacie naukowym, czyli studiowaniu kognitywistyki. Jest to nauka zajmującą się zjawiskami dotyczącymi działania umysłu i porusza taką problematykę, jak reprezentacja wiedzy, język, uczenie się, myślenie, percepcja, świadomość, podejmowanie decyzji oraz inteligencja. Temat jest wiec zarówno bardzo interesujący, ale też dość trudny, bo obok teorii zajmuje się wykonywaniem eksperymentów psychologicznych oraz poznawaniem tajników programowania i prowadzenia własnych badań. Pobyt na skośnookim uniwersytecie jest naprawdę intrygującym przeżyciem, gdyż poznaję masę nowych osób i biorę udział w pozalekcyjnych zajęciach, jak klub badmintona. Plany są oczywiście dużo większe, ale na razie skupiłem się na znalezieniu odpowiedniego miejsca zamieszkania i ruszeniu do przodu ze swoimi obowiązkami.

Oświetlony latarniami kanał w Otaru – jedna z lokalnych atrakcji turystycznych.

Pierwszy miesiąc spędziłem mieszkając w położonym niedaleko uczelni akademiku w Otaru. Był to wspaniały okres, gdyż czynsz za to miejsce był niezwykle niski, a miałem okazje zakosztować życia w ślicznym portowym mieście, stanowiącym połączenie naszego Zakopanego i Ustki, gdyż tuż obok Morza Japońskiego znajdują się góry i jeden z większych kurortów narciarskich w okolicy. Poznałem na miejscu zagranicznych studentów z wymiany, m.in. ludzi z Islandii, Niemiec, Chin, Korei, Francji i Stanów Zjednoczonych – bardzo sympatyczni ludzie, którzy podzielili się ze mną swoim kilkumiesięcznym doświadczeniem i przekazali parę cennych rad. Nieocenioną pomocą okazał się być jednak pewien japoński nauczyciel akademicki. Wziął mnie pod swoje skrzydła i dzięki jego radom udało mi się w niecały miesiąc poznać większość istotnych punktów miasta i odnaleźć się w codziennym życiu, choćby w takich prozaicznych sprawach, jak rozsądne robienie zakupów w sklepach, czy oszczędzanie na biletach. Jego wykład na temat różnych gatunków piwa nauczył mnie, że w Japonii “nie wszystko złoto, co się pieni”. Do tematu piwa w Japonii wrócę jednak przy innej okazji.

Minął jednak ten sielankowy okres i postanowiłem przenieść się do wielkiego miasta, czyli Sapporo. Robię to z kilku powodów, m.in. z powodu kilku bardzo bliskich mi osób, z którymi chciałbym mieć tam kontakt, jak i z racji moich planów naukowych. Będzie to z pewnością też bardziej rozsądne z racji mojej pracy w magazynie PSX Extreme, z racji łatwiejszego dostępu do mediów i graczy. Moim nowym miejscem zamieszkania jest Międzynarodowy Dom Studencki w Sapporo, miejsce o tyle interesujące, że mieszka tam ponad 30 różnych narodowości, od studentów z Kenii, po młode małżeństwo z Iraku. Jakby nie było, iście bombowa atmosfera! Po miesiącu na walizkach będę mógł wreszcie zarzucić kotwicę i zacząć zapuszczać korzenie. Przede wszystkim rozpakować walizkę, która zaczęła przypominać po miesiącu składowisko odpadów nuklearnych.

Zachęcam do odwiedzania mojego bloga, gdzie od tej pory pojawiać się będą kolejne historie sumujące moje doświadczenia z pobytu w Kraju Kwitnącej Wiśni, jak i tradycyjne artykuły na temat kultury i ciekawostek z Japonii. Pozdrawiam wszystkich serdecznie i proszę ze swojej strony: trzymajcie kciuki i dopingujcie, bym wykorzystał ten spędzony w Ojczyźnie Sushi czas, jak najlepiej! I komentujcie, bo to zachęca do częstszego pisania

Smutno za przyjaciółmi pozostawionymi w Polsce, ale trzeba iść z duchem czasu

P.S Swobodne przemyślenia tradycyjnie publikuje za pośrednictwem mobibloga Blip.pl, gdzie również serdecznie zapraszam.

Zapraszam do drugiego odcinka cyklu “Z Japonii”. Kliknij tutaj.

]]> http://brittandjjnz.wordpress.com/2009/04/20/1-room-on-the-down/ Tue, 21 Apr 2009 04:57:15 +0000 brittandjjnz http://brittandjjnz.wordpress.com/2009/04/20/1-room-on-the-down/

I WAS GOING TO PUT SOME PICTURES UP FOR MY MOM ABOUT HOW I’VE MADE PROGRESS IN 1 ROOM OF OUR HOUSE,  SO I GRABBED THE CAMERA TO TAKE SOME PICS AND WHEN I WENT INTO MY ROOM I SAW THIS…

I CAN’T TELL IF SHE’S PRETENDING TO SLEEP SO THAT I WON’T MOVE HER (SHE DOES THIS AT NIGHT) OR IF SHE WAS ACTUALLY FIGHTING THE BURNING SENSATION OF BEING AWAKE JUST TO SMILE FOR THE CAMERA…

SO I SAID THE KEY WORDS, “TREAT, CARROT, WALK, RIDE” TO GET THE HEAD TILT…

SHE WAS ACTUALLY TRYING TO NAP BEFORE JASON RETURNED FROM HIS CAMPING TRIP AND WAS NOT ENTHUSED WITH MY CAMERA HABIT…

…THEN I BUM RUSHED THE BED AND TACKLED HER CAUSE I CAN’T GET ENOUGH OF THE LITTLE FUR BALL!

BUT I NEEDED TO GET A FEW PICS OF THE BEAUTY ON THE FLOOR…

Raquel Evita Saraswati (aka my favorite Muslim on earth) gives ‘Most Hated‘ some Most Love.

With Roi in New York City - April 9, 2009

This past week, I attended a seder at the home of my good friend, Israeli journalist Roi Ben-Yehuda. (Read about the multifaith, modern seder Roi prepared here).

Roi’s gotten a lot of love on this blog, but also deserving of some major props is his brother, Yoni – aka “Sneakas”, a very talented rap artist. He’s not your average lyricist or performer – he turns his time on the mic into action for positive social change. I met Sneakas two years ago, when I learned that he’s hard at work using his music to promote constructive dialogue between Jews and Muslims.

Me with Sneakas - April 8, 2009

But Sneakas has taken his message of understanding a step further: he’s collaborating with Mazzi, another young rap artist. Mazzi’s an Iranian Muslim, and together they are “Most Hated” – a smart, powerful rap duo that’s set to change both the music scene and the minds and hearts of Israelis, Palestinians, Jews, Muslims and others the world over. Their single “Tug of War” tells the story of a young Israeli soldier and a would-be suicide bomber from Palestine meeting face to face. Watch the video by clicking here. Please watch through to the end – Sneakas and Mazzi explain the video in a behind-the-scenes commentary you shouldn’t miss.

And so does Shake!!! Anyways… PackFM, Masta Ace, Sha Stimuli, Sadat X, Peter Rosenberg, Skyzoo and many more talk about the many reasons that they F*cking Hate Rappers. A call of action for people to raise their standards and show respect for the art form, in an age where rapping is the last thing rappers are known for. Soo much truth is spoken during this clip, it’s not even funny. Rappers take note!

PackFM encourages hip hop lovers worldwide to take a stand and let these rappers know that you (the fans) are fed up too! Speak out and win a FREE I F*cking Hate Rappers t-shirt before they go on sale. Hit the jump for details…


Step 1. Record your own video explaining why you “F*cking Hate Rappers”

Step 2. Upload your video to youtube (or whichever video hosting service you choose)

Step 3. Email the url to IFHR@qn5.com by 11:59pm EST March 25, 2009

The winner of the contest will be announced on March 30, 2009 and featured on QN5.com and receive one FREE “I F*cking Hate Rappers” T Shirt courtesy of MooseShirts.com.

T-Shirts go on sale April 1, 2009

I’m keeping it 100: I had this post set up for something else, but once I saw that it had already gone up I changed it to something else because I didn’t want to delete the post. I’m strange like that sometimes.

Fresh Daily and Mazzi link up for a new joint off the upcoming City Limits street album. Shouts to Sav!

DOWNLOAD: S.O.U.L. Purpose & Fresh Daily – Keep It Movin’

JASON, THE PUPPY GIRLS AND I HEADED TO OKLAHOMA TO CELEBRATE BRADY AND BRY’S BIRTHDAY’S.

BRY’S 26TH BDAY WAS FEB 10 AND BRADY TURNED 16 FEB 11TH!

SATURDAY WE WENT TO THE OU BASKETBALL GAME AND THEN WENT TO DINNER FOR BRADY’S CARROT CAKE CRAVING!  IT’S TRULY SCARY FOR ME TO WATCH MY LITTLE SISTER (WHO IS STUCK AT AGE 4 IN MY MIND) BEHIND THE WHEEL OF A VEHICLE.

THIS IS THE CARD I GOT MY SISTER…

“OKAY SO I MADE YOU A LITTLE CRAZY WHEN WE WERE YOUNGER….I DIDN’T KNOW IT WOULD STICK”!

SO WHO DID IT BETTER?  YOU DECIDE!

MY GIFT TO BRADY WAS TO TAKE HER TO SEE DAVE!  (MY FAVORITE)

After this past week I officially experienced Mazzi running up in a spot — camera rolling — surprising the fuck out of folks. I’m a bit partial to #22 as I was at a few of the events mentioned. Hell you even see the cup 32 seconds in (sort of). Big shouts to Mazzi for coming through 6th Sense’s mixtape release party! And of course… the lunch/drinks after our Def Jam meeting.

Featuring the talks of DJ Khaled, Joe Budden, Slaughterhouse, DJ Babu DJ Rhettmatic, DJ House Shoes and more