Regelmatig komt er vanuit het diepste puntje van mijn endeldarm rechtstreeks terug naar boven een oprisping. Als ik weer eens ‘bontkraagtuig’ van de laagste richel in vizier heb. Even voor de duidelijkheid, in het geval dat ik voor de Dikke van Dale zou schrijven zou ik bontkraagtuig als volgt definiëren: Deel van de bevolkingsgroep bestaande uit zowel de autochtone als de allochtone minderheden, vaak herkenbaar aan zichtbare bontkraag.

Dit gezegd te hebben vraag ik mij steevast af waar het apenrots gedrag van deze individuen uit voortkomt. Is dit aangeleerd gedrag door de vorige generatie stadgorillas? Of ontstaat het door alle kleine beetjes achtergebleven apengen die samenkomen op het pleintje bij de speeltuin? Het moet toch ergens vandaan komen dat deze jongens en meiden denken dat met 3 mensen op een scooter zonder helm met een joint in je muilwerk je de koning van de apenrots maakt. Ligt de schuld bij de internetgeneratie zoals de babyboomers mischien willen doen geloven, of anders kunnen we de tv ook nog de schuld geven ? Persoonlijk denk ik niet dat een van beide factoren meespeelt bij het vertonen van dit asociale gedrag, ik zie immers nergens op t.v. mensen met de muziek op de telefoon op speaker over straat wandelen. Opgefokte scooterrijders zonder helm die tijdens het rijden aan anale sex doen zijn ook niet op tv te zien, en wanneer ik ze op internet zie verschijnen word ze steevast meer verwensingen naar het hoofd gegooid dan Geert Wilders in de Bijlmer zou horen.Nee dit is geen via de media aangeleerd gedrag, het zit in de genen en opvoeding. Vader en moeder Gorilla geven hun wijsheid mee op de volgende generatie die dit vrolijk voortzet naar de eigen zogelingen.Ik zou willen dat ik een andere verklaring had, dat zou betekenen dat er hoop was ooit vrij te zijn van dit gedrag. Maar op dit moment heb ik de hoop laten varen.

Uit de toon van dit hele stuk  druipt mijn antimening, misschien komt een deel van mijn irritatie ook wel voort uit een deel van mij dat dit soort mensen niet kan bevatten. Dan kijk ik naar mezelf en vraag ik me af wat voor oordeel deze mensen dan over mij maken, irriteren ze zichzelf aan mijn gedrag ? Als ik op de stoep opzij ga ,verwijten ze het me dan ? Want aangezien ik dit op deze manier beschrijf vind ik mezelf geen kleaudtzakje. Maar dan denk ik zij beschouwen zichzelf waarschijnlijk ook niet als asociaal , dit bewustzijn moet geheel afwezig zijn. Stel dat ik ditzelfde mis en onbewust ook tot de uitstekende keutel van de maatschappij behoor. Ik hoop het niet.

Voor diegenen die hieraan begonnen met lezen en dachten dat ik misschien een idee had waarom deze mensen zo worden komt bedrogen uit. Het is als het einde van het universum , ik kom er niet over uit.

Første indlæg, her hvor det hele skal sparkes i gang… Og er der en bedre måde end at begynde med nogle visdomsord fra den altid nærværende kok Bo Jacobsen. Til dagligt driver han sammen med sin kone Lisbeth Restaurationen. Hvis du endnu ikke har været et smut der forbi, så kan det på det varmeste anbefales. Der står den på mad, vin og varme i allerbedste og velsmagende stil, ren topklasse!

Nu kom jeg dog lidt væk fra hvad det egentligt skulle handle om, nemlig Bo’s opsang til den danske befolkning, der gladelig går rundt og trommer sig på maven og higer efter den gode livsstil og lækkert mad med kvalitet. Uden egentligt at skulle gøre så meget andet, end at gå på jagt på supermarkedernes tilbudshylder og derefter mæske sig i hvad der i nuværende uge, kan findes til billige penge!

Topkok: Vi har glemt alt om god mad! Det tog kun 40 år at miste tusind års erfaringer med dansk madkultur, skriver Bo Jacobsen.

Het Rotterdamse Havenbedrijf acht de komst van de Tweede Maasvlakte noodzakelijk om zo haar toppositie in de wereld te behouden. Door het versterken van de Rotterdamse haven blijft de Nederlands economie goed draaien. Een aardige visie, maar ben jij het er ook mee eens?

Laat je mening maar horen over de volgende stelling:

Hoi hoi

MUSE WAS ZAAAAALIG, kga der een foto bijsteken, secondje…

Euhm, mijn vakantie was SUPERDRUK, kheb vanalles en nog wat gedaan..

Nu ist school dus al trug bezig,

enja, tzelfde als altijd e,

kben moe xD

Twordt tijd da het kerstvakantie is

alee, doei doei!

x

Min blogg känns innehållslös, hållningslös och riktningslös. Jag läser en annan blogg, Monica Oswaldsson bloggar från Haiti, en blogg srivet av en psykolog som arbetar med Läkare utan gränser i Haiti. Den beskriver osentimentalt en vardag där nöden hos de hon arbetar är stor. Riktigt stor. Hon och hennes kollegor finns där och torde inte ha problem med att se sin egen nytta.

Jag blir smått oroad över att min egen skitblogg skulle vara en reflektion av mitt liv. Innehållslös? Hållningslös? Riktningslös?

Uschalinge.

Vroeger thuis lachten we veel. Uitsluitend uit. Waarmee ik wil zeggen dat we uitlachten, bijvoorbeeld de kat. De kat was nogal bangig en had het aan de stok met een stoer beest 5 deuren verderop. Tot onze vreugde had onze anti-held vaak een pak slaag te incasseren. De overbuurvrouw zorgde ook voor vermaak, hoe ze haar dochter voortrok ten koste van haar zoon. En dat bevriende echtpaar dat stond te  zoenen in hun eigen keuken, was grappig. Ik bedoel, dan ben je volwassen en je hebt twee kinderen, dan ga je toch niet staan zoenen zeg!

We scherpten onze kritiek en onze meningen aan elkaar, kruisten dagelijks verbaal de degens. Het stond goed om een ander de mond te snoeren, de oren te wassen met doorwrochte veroordelingen, vonden wij.

Vele jaren later, toen ik zelfstandig was en het interieur van mijn leven zelf mocht kiezen, besloot ik om de oordelen bij het grof vuil te zetten. Sterker nog, zelfs de meningen deed ik de deur uit.

Wat een opluchting. Ik hoefde niet langer ’s nachts mijn argumenten te repeteren. Ik kon met kinderlijke verwondering alle fenomenen beschouwen, zonder me een mening te hoeven vormen, terwijl anderen over elkaar heen vielen in het verzinnen van snedige opinies en het verdedigen daarvan. Wat zalig om niet langer te hoeven nadenken, slechts te genieten van de caleidoscoop van menselijke mogelijkheden.

Sommigen bewonderen me erom, dat oordeelloze. Het schijnt wel zen te zijn ofzo. Maar mijn zoon vindt het saai. Als hij thuiskomt van school, geïrriteerd over een achterlijke leraar of een gestoorde klasgenoot, wil hij graag mijn instemming. Die krijgt hij niet, hoe vaak hij ook probeert me ertoe te verleiden. Want ik heb geen oordelen en erger me dus nooit.

Bijna nooit. Ik sta mezelf 1 uitzondering toe. Het betreft de accordeonist voor de Lidl.

We hebben hier een AH en een Lidl. De AH is een prettige winkel, de Lidl is goedkoop. Ik bezoek ze dus beide. Wat een ellende toen die accordeonist binnen gehoorsafstand van de Lidl post vatte. Wortel schoot. Onverwoestbaar aanwezig bleef, zelfs bij tegenweer en ontij.

Hebben die lui in de Balkan een speciale training gehad ofzo, dat zelfs hagel en storm ze niet weg krijgen? Hij leek wel waterproof, net als het wanorgel dat hij zo’n 16 uur per dag zat te verkrachten. Begrijp me goed, ik houd van muziek, zelfs van accordeonmuziek uit het oostblok.

Maar dan heb ik het over muziek, niet over het dilettantistische gepruts van een voormalige loodgieter die een neef van de broer van de grootvader van de overbuurman eens had horen zeggen dat je in het westen grof geld kunt verdienen met een accordeon op schoot. Die niet had begrepen dat het enige vaardigheid vereist om wat fatsoenlijks uit het kreng te trekken.

Deze man, ik zweer het, presteerde niets. En als dat ‘niets’ nu enige variatie bood was het nog wat. Dan had je als leek nog kunnen denken dat hij Schonberg speelde. Maar dag in dag uit het zelfde mis geschoten ondeuntje in dezelfde toonsoort van niet meer dan 4 maten te moeten aanhoren! Als je aan kwam fietsen, als je snel- snel om maar zoveel mogelijk te mogen missen de fiets op slot zette, als je een karretje uit de rij rukte, als je de schuifdeur binnen struikelde, maar godbetert nog steeds als je weer naar buiten kwam, nu een stuk trager helaas, want zwaar beladen. Ik mag werkelijk hopen dat hij in de rest van zijn leven niet zo liederlijk tekort schoot als daar bij de schuifdeur van de Lidl.

Wat het allemaal nog erger maakte, was die hardnekkige met goud gevulde grijns, als hij de achterkant van mijn zeer nadrukkelijk afgewende hoofd groette. Niet een keer, nee, alle keren dat ik daar kwam, in alle maanden dat hij de omgeving van de Lidl auditief zat te bevuilen. Hoe achterlijk kun je zijn.

Ik heb het gevierd met een schwarzwalder kirschentorte van de Lidl, toen hij uit het straatbeeld verdween. De accordeonloze dagen regen zich aaneen tot weken. De zon was doorgebroken, mijn zenuwen konden zich herstellen!

Ik bad tot alle denkbare goden dat hij maar weg mocht blijven bij de Lidl. Maar deskundigen beweren wel dat je juist die dingen aantrekt die je aandacht geeft. Misschien hebben ze gelijk. Hij is recentelijk mijn leven weer komen verpesten. Nu zit hij bij de  AH.

Ik gebruik mijn blog vooral voor mijn ervaringen. Kleine verhalen en impressies. Ik verkondig bijna nooit grote meningen of waag mij zelden aan actuele thema’s waar polemieken rond bestaan zoals bijvoobeeld de ‘grote’ Pietel dat doet. Ik geloof dat mijn wereldbeeld wel spreekt uit de kleine verhaaltjes die ik vertel. Ik ben immers te ongenuanceerd en vaak ook gewoon een beetje te dom om een fundeerde argumentering op te zetten die de moeite waard is. Ik heb natuurlijk wel veel meningen.
Ik erger mij in het verkeer aan onhoffelijkheid en regelsaanhunlaarslappers die anderen storen. Ik gruwel van Yves Leterme. Ik vind de attitude van het Belgische rechtssysteem bedroevend. Ik vind dat asielzoekers met meer respect behandeld moeten worden. Enzovoort. Ik lees de krant, maar interesseer mij ook daar meer voor de kleine artikels dan voor politiek of buitenlands nieuws. Ik ben een kleine mens in een kleine wereld met een kleine mening en ik hoef die zeker niet uitgebreid te bespreken op dit blogje. Maar heel af en toe…

Ik lees het nieuws meestal op het internet. De Standaard heeft nu al een tijd de mogelijkheid dat lezers kunnen reageren op artikels. Ik heb me al lang geleden voorgenomen om die reacties zo weinig mogelijk te lezen. Ik ben immers bijna iedere keer gechoqueerd en triest als ik zie wat veel mensen denken. In mijn ogen is het zo middeleeuws, zo hard, zo lelijk en zo kortzichtig.
Dat voornemen is niet altijd zo sterk. Soms heb ik al drie reacties gelezen voor ik het doorheb. En dan sijpelt plaatsvervangende schaamte en verdriet rechtstreeks bij me naarbinnen.
“Aan de schandpaal! De doodstraf! Opsluiten voor jaren! Schandalig! Terugsturen! Hetzelfde aandoen!”

Het is vanzelfsprekend dat we meeleven met de slachtoffers van misdaden. We zoeken in onszelf de pijn die wij zouden voelen. Het is gemakkelijk om kwaad te worden op daders van vanalles. Ouders die een kind verliezen, dat moet een ondraaglijke pijn geven. De kwaadheid en de machteloosheid die ze dan voelen, dat moet allesverterend zijn. Ik word soms misselijk als ik er nog maar aan denk.
Maar het zijn niet per definitie de ‘goeden’ en de anderen de ‘kwaden’. Het zijn niet de enigen in het verhaal.
De wereldbevolking is niet opdeelbaar. Sommige daders werden het door een stom toeval of pech. Anderen uit wanhoop en sommigen uit kwade wil. Het is wel veel moeilijker om zich in te beelden hoe die zich voelt, om met de daders mee te leven.

Mensen zoeken liefst de duivel buiten zichzelf. Als die gevonden is in vluchtmisdrijvers, profiteurs, landverraders, anderskleurigen dan zijn ze blij want dan zit de duivel niet in hen. Zij zijn goed. En de wereld is beheersbaar, duidelijk en zij slapen op hun twee oren. Zij mogen naar de hemel.
Er zijn duizenden films gemaakt vanuit het oogpunt van slachtoffers. ‘Mooie’ ontroerende verhalen waar het onrecht zo zichtbaar is. De slechte mensen worden op het einde vaak neergeschoten, of vallen van een ravijn naar beneden. Het is duidelijk welke kant je moet kiezen en het verontrustende is vooral dat er slechte mensen bestaan…
Ik ken veel minder films die vanuit het oogpunt van de dader vertrekken. The Woodsman (met Kevin Bacon) is er zo eentje. Je krijgt zowaar sympathie voor de pedofiel. Dat vraagt veel meer van de kijker. Ondere andere veel lef. Het laat je op zoek gaan naar de duivel in jezelf. En dan is het verontrustende niet alleen dat er pedofielen bestaan, maar dat er ook nog eens kwaad binnenin jezelf kan zitten.
Er wordt veel gewezen naar de ander, veel gescholden en verweten. Het rechtsysteem mag in België dan serieus wat haken en ogen hebben, gelukkig zijn de reageerders op het internet de rechters niet. We zouden nogal wat executies moeten uitvoeren. En een beul is volgens mij lang geen heilige…

Afgelopen week een inventarisatie gehouden van al mijn werk van de afgelopen zes jaar. Dit betekent alles beschrijven; de werken vernissen; netjes opruimen; alle digitale foto’s overzichtelijke archiveren. Het resultaat was dat ik met alle kennis die nu heb, met andere ogen naar mijn oude werk kijk. Ik zie nu, dat er vanaf het begin een lijn, een eigen stijl te ontdekken valt, waar ik nu op uit lijk te komen. Een hele fijne ontdekking kan ik wel zeggen!!

2003

2007

werk in wording 2009

I fredags delade tidningen Leva ut Leva Bättre-priset i samband med en härlig festkväll på Berns. Priset delades ut i fyra kategorier och gemensamt för alla nominerade är att de på olika sätt jobbar för en bättre och mer hållbar värld.

En sak som jag tog med mig var en enkel fråga. Sven Heijbel var nominerad till årets eldsjäl. Han är 22 år och driver Wake Up Call, en organisation som vill utbilda och inspirera unga att engagera sig i klimatfrågan. Sven berättade hur standardfrågan från vuxna till barn och ungdomar är “vad vill du jobba med?”, men att den viktiga frågan att ställa – inte bara till unga utan till oss själva och alla människor omkring oss – är “vad vill du jobba för?”.

Den senare frågan handlar om vårt syfte, om varför vi går upp på morgonen, och om hur vi bidrar till en bättre värld för våra barn och barnbarn. För någon är svaret säkert obekvämt, för det kräver förändring. För andra är svaret skön bekräftelse. Gemensamt är att när vi väl kommer på rätt spår och tydligt jobbar för något som är viktigt bortom oss själva, flödar motivationen naturligt. Det blir så mycket mer tillfredsställande att gå till jobbet.

Och det finns mycket att jobba för just nu. Väldigt mycket. Metrologen Per Holmgren som gör ett jättejobb i klimatfrågan var nominerad till årets blåslampa. På scenen berättade han att det är inte för sent än att agera och förändra, men det är bråttom. Mycket bråttom.

Så låt oss alla ta en liten funderare om det inte redan är solklart. Vad vill vi själva egentligen jobba för?

På fredag i samfunnstimen så så vi en film om barnesoldater. Den heter “Wildchild” å handler om en som ble kalt for Jal, som ble sendt til Etiopiaav faren for og bli en soldtat med flere barn som ikke ante hva de skulle ut på. Alle trodde at de skulle få et nytt og bedre liv, sånn ble det ikke. Alle ble trent opp til og bli soldater.

Han var i krig i en veldig god stund før han ble reddet av ei dame som smuglet han til Kenya, å videre i filmen får vi se at han ble en musiker, flyttet til Storbritannia og ble kjent som en rapper.

Jeg anbefaler dere til og se den! Kjempe bra film mener nå jeg

Mens jeg satt og så på denne filmen så kom det flere tanker i hodet mitt, hvor fælt de har det der nede. Jal ante ikke engang hvor gammel han var i en voksen alder. Han tippa ca 25, men ante ikke helt. Søsteren hans hadde blitt voldtatt 3 ganger, moren døde under krig der alle de kom i fra og vi fikk ikke vite så mye av resten av familien hans.

Men fy faen, hvor forferdelig de må hatt det. Jeg har ei i klassen som har opplevd mye vondt innenfor krig, å jeg klarer ikke å sette meg inn i hennes situasjon og minner, det står i respekt av hvor godt hun klarer seg.

Jeg blir rasende når jeg tenker på at unger på 10 år løper rundt med et våpen som om det skulle vært leketøy, når det er våpen som dreper andre. Galskap sier jeg bare. Kunne jeg reist ned dit og stoppet det hele, så skulle jeg gjort det! Men når det er mange vasklige konflikter der nede så er det ikke bare bare for og si det slik.

Etter jeg startet på St.Olav vgs så har jeg blitt veldig interessert i U-landene som sliter med fattigdom, sult, krig og mye kriminalitet. Jeg vil jobbe som støttekontakt, jeg vil reise rundt å hjelpe andre. Kanskje det skjer en dag? Håper på det!

Hva er din mening?

Eén van de dingen, waar je aan moet denken als je werken tentoon gaat stellen, is welke prijs vraag je ervoor. Dit is heel lastig. Wil je dat het voor veel mensen beschikbaar is, dan moet je eigenlijk onder de 300,- euro blijven. Dit zijn echter prijzen voor uniek olieverf doeken, waar je in de kunstwereld en door de meeste mensen  in het segment amateur wordt ingedeeld. Bovendien staat het voor mij inmiddels niet meer in verhouding tot het werk en de kwaliteit van de schilderijen.Ga je boven de 1000,- euro zitten, dan begin je een beetje mee te tellen, maar dan is het de vraag of je het ook daadwerkelijk verkoopt. Dan is er nog het verschil tussen mensen die voor hun broodwinning ervan afhankelijk zijn en degenen die dat niet zijn. Hoewel voor iedereen natuurlijk geldt, dat verkoop waardering en erkenning inhoudt. Tegelijk heb je te maken met je concurrenten en of je wel of niet een percentage moet afdragen aan een tussenpersoon.

Tot slot de prijs die je vraagt, geeft aan hoe serieus jezelf je werk neemt en waardeert, maar dit moet wel in verhouding zijn met de hierboven genoemde afwegingen. Kortom…..

Naar aanleiding van dit twitterbericht dacht ik aan een briljant stukje Theo Maassen:

Wat hebben we te verliezen? De vrijheid van meningsuiting… Ik word helemaal schijtziek van die vrijheid van meningsuiting. Hele televisieprogramma’s worden ermee volgeplempt. Iemand heeft dan een mening en iemand anders WHOA die heeft dan nog een andere mening. Het enige wat die vrijheid van meningsuiting doet is dat elke mening totaal betekenisloos wordt. Afschaffen en wie dan nog zijn bek open durft te trekken, daar wil  ik wel naar luisteren, dan wordt het best interessant.

Waarschuwing: tweede helft van video (na lees verder) kan als schokkend worden ervaren, om het maar gezegd te hebben:

Maassen heeft natuurlijk gelijk. Want hoe vaak zien we niet een artikel waarin iemand naar aanleiding van ‘iets’ zijn mening wordt gevraagd. Daar mag dan iemand anders er ook iets over zeggen, beetje opleuken en klaar is het krantenbericht, het tv-programma, je internetplatform, met de valse pretentie dat er dan diepgang geboden wordt.

Maar dat is natuurlijk niet zo. Er wordt in de meeste gevallen maar wat geroepen. Zie bijvoorbeeld DWDD: Arie Boomsma die zijn kennis ventileert over een stripboek, een sidekick die een mening heeft over, ja, eigenlijk moet hij/zij over ieder onderwerp dat die avond ten berde wordt gebracht een mening paraat hebben. Dat Connie Palmen de boeken van Saskia Noort geen literatuur vindt en dat beide dames elkaar daardoor in de haren vliegen op de televee, het is grappig, maar verrijken doet het allerminst.

Te vaak: mening A tegen mening B, discussie, klaar. Wat doen we met die meningen? Gewoon wegstoppen en niets meer mee doen. Vergeten.

Toegegeven, ik doe er hier ook weleens aan mee. Ik spui mijn mening, spijker er een conclusie aan vast, zonder me te baseren op cijfers of onderzoeken. In de kroeg en ook in deze post weer: ik heb een mening over meningen. Maar ik beweer dan ook niet de diepgang op te zoeken. En het is in de marge. U leest dit hooguit omdat u me kent. U spreekt me in de kroeg. En u kunt mijn mening makkelijk negeren, door gewoon niet hier te komen.

Maar dit soort journalistiek bedrijven met belastinggeld (lees Publieke Omroep), dat is bedroevend. We kijken met zijn allen hele dagen lang naar meningen, meningen en nog meer meningen die er niet toe doen en uiteindelijk niets toevoegen.

Er is vaak gespeculeerd over de vermeende toneelaspiraties van recensenten en kunstredacteuren. En ze zullen ook zeker bestaan: broodschrijvers die dolgraag zelf in het theater hadden willen staan. De twee disciplines hebben dan ook best wat overeenkomsten: het zijn beide creatieve beroepen, waarbij tekstinterpretatie en communicatieve vaardigheden centraal staan.

Misschien verklaart dat deels waarom het aanvankelijk telkens weer onwennig is om een acteur te interviewen. Het zijn vaak gedreven vakmensen die indrukwekkend en gepassioneerd over hun vak kunnen vertellen, in mooie woorden en nog fraaiere gebaren. Hoewel je blijft incalculeren dat het hun stiel is: fraaie zinnen mooi aan de man brengen, is er altijd een korte fase van geïmponeerd zijn, voordat het gesprek zich op gelijkwaardig niveau herneemt.

Vorige week interviewde ik Joep van der Geest van Toneelgroep Oostpool, een 29-jarige toneelspeler uit Gouda. Vele jaren jonger dan ik, vele jaren ervaring armer, maar met een vanzelfsprekende overtuiging die bijna jaloers maakt. Natuurlijk ook een gevolg van eindeloos filosoferen over een voorstelling, totdat alle ins en outs bekend zijn en een stuk geen geheimen meer heeft. Maar toch is er even die grenzeloze bewondering voor zijn zelfbewuste formuleringen, de manier waarop hij zich zelfverzekerd door de ruimte beweegt. Terwijl ik me tegelijkertijd realiseer dat ook hij, hoewel veel vaker geïnterviewd, zich vast tijdelijk ongemakkelijk voelt en misschien wel een rol speelt.

Gelukkig belandt het samenzijn meestal vrij snel in de tweede fase: het aan elkaar gewaagd zijn, vergeten dat er sprake is van zoiets als een interview, kortom: een echt gesprek voeren. Geen vraag/antwoord-spel, maar een ware dialoog, waarin beide partijen gelijkwaardig zijn en evenveel inbrengen. Zodra het interview een gesprek is geworden, ben ik in mijn element. Dan vallen bewondering en onzekerheid weg en doe ik waar ik goed in ben: geïnteresseerd luisteren, maar zeker ook interrumperen, kritische vragen stellen, mijn eigen mening geven. Op zulke momenten weet ik het heel zeker: ik wil echt niet het theater in. Ik doe al precies waar ik gelukkig van word.

När jag var i Dharamsala i Indien och lyssnade på Dalai Lama kunde man köpa små tygstycken med följande text. Jag har satt ett på väggen hemma och då och då känns det bra att påminna sig.

We are visitors on this planet. We are here for ninety or one hundred years at the very most. During that period, we must try to do something good, something useful with our lives. Try to be at peace with yourself, and help others share that peace. If you contribute to other people’s happiness, you will find the true goal, the true meaning of life.

The Dalai Lama of Tibet

Een interessant hoorcollege, veel heb ik niet geleerd, maar ik zal toch iets anders tegen games aankijken. We gingen van start met het medium games in de media. Waarom worden games en gamers zo slecht gerepresenteerd? Veel mensen die niet opgegroeid zijn met games hebben een verkeerd beeld van dit medium. Onder deze mensen vallen dus blijkbaar ook bijna alle redacteuren van Nederland. Want het ongegronde beeld van een puisterige puber, die totaal incapabel is op sociaal gebied blijft bestaan. Helaas voor de ”bigots” onder ons zijn de jaren ’80 voorbij. Toen klopte dit beeld nog redelijk. Veel mensen denken ook dat games aanzetten tot geweld. Ook dit klopt niet, nieuwe media zijn altijd verketterd, maar dit ziet nog niemand in, raar zou wel mogen na al de “lessen” die we hebben geleerd. Mensen denken ook dat je snel verslaafd bent aan games.  Weer de zoon die alleen op zijn kamer uren verspeelt (ja die is leuk). Terwijl de ouders minstens net zo lang tv kijken… Hierdoor komen we bij het laatste punt games als tijdverspilling. Ook hier kan je weer een te makkelijk tegenargument geven, wat doe jij dan als je tv kijkt? Tevens spelen veel mensen als ontspanning, iets wat in onze samenleving bijna als basisbehoefte geld, misschien dat dat dan maar eens aangepakt moet worden.

Het tweede gedeelte van het hoorcollege ging over hoe je naar games kan kijken en hoe games naar de wereld kijken. Dit was zeker interessant te noemen. Veel gamescritici kijken naar games als gebruiksvoorwerpen, de kwaliteit word aan een aantal maatstaven afgemeten. Denk aan de kwaliteit van de grapihics. Terwijl games zo zijn veranderd dat ze haast niet meer zo te beoordelen zijn. Games kan je beter beoordelen als culturele producten. Zo kan je factoren als smaak meenemen, of het genre games op deze manier krijg je een completer beeld van een game. Andere media uitingen worden al langer zo bekeken. Games moeten zichzelf serieus gaan nemen, want als je het zelf niet doet, doet een ander het ook niet. Ook werd gekeken hoe je een game het beste kunt beschrijven. Games zijn:

1. Films die je zelf kan spelen
2. Interactieve bordspellen
3. Series van vermakelijke handelingen
4. Unieke ervaringen
5. Een representatie van de werkelijkheid

Alle beschrijvingen snijden hout, dit lijkt me duidelijk. Ik denk dat de combinatie van allen een game maakt. Als je naar de grote games dan dit najaar kijkt zie je alles er in terug. Een filmische ervaring, scenarioschrijvers hoeven zich niet meer te schamen om aan een game, die miljoenen keren over de toonbank gaat,  mee te werken. De vermakelijke handelingen bepalen het tempo, eerst een gebied schoonvegen van vijanden, dan het gebied verkenen om vervolgens de draad van het verhaal weer op te pakken. Door de interactiviteit en de steeds beter wordende verhalen, worden games steeds unieker in de beleving van de speler. Zo kom je steeds dichter in de buurt van een cultureel acceptabel goed. En dit kan weer wat zeggen over de werkelijkheid. Als games dan een interessante, vermakelijke, nieuwe, leuke ,of wat je er ook voor wilt plakken, representatie geven van de werkelijkheid en dus wat gaan zeggen over de wereld, dan komen games op een niveau van volwassenheid.

Voor het gemak heb ik ook maar even mijn mening laten doorschijnen en ben ik iets verder gegaan op bepaalde stellingen uit het hoorcollege. Dat je niet denkt, maar dit heb ik niet geoord. En het is een beetje lang geworden, waar het hart van vol is loopt de mond van over.

Ik las vandaag dat Bavaria een nieuwe huisstijl heeft gekozen. Dat lijkt me nou een ideaal onderwerp om wat te schrijven voor slb, bierkenner als ik ben.

Laat ik maar eens beginnen met de vormgeving: mooi. Zelfs best stijlvol en strak. Maar toch heb ik het gevoel dat er iets mist. Iets van geschiedenis. Iets van authenticiteit. En dat is naar mijn mening toch heel belangrijk bij bier.

Bij bier is het imago namelijk het allerbelangrijkst. Zo zijn er mensen die zweren bij Hertog Jan (zoals ikzelf), bij Grolsch en zelfs bij Amstel (wat ik me dus echt totaal niet kan voorstellen). En dit heeft niet bijzonder veel te maken met de smaak. Iedereen zegt namelijk wel dat ze een bepaald bier lekkerder vinden, maar hoeveel verschillen de bieren nu onderling?

Een voorkeur wordt gemaakt door het imago. Amstel heeft het imago een bier voor voetbalfans te zijn. Heineken wil iedereen aanspreken (ook niet zo’n sterke keuze, maar het werkt wel) en Hertog Jan staat gelijk aan zorg voor bier.

Bavaria heeft geen sterk imago. Het no-nonsense bier. Maar weinig mensen begrijpen wat hier mee wordt bedoeld en krijgen hierdoor een merkvoorkeur. En daar doet de nieuwe vormgeving weinig aan.

Dan de lancering met een omruilactie waarbij ze twee kleine Bavariakratjes weggaven voor één gewone krat van een ander bier. Grappig. Leuk zelfs. Eigenlijk heb ik daar geen verkeerd woord voor over. Behalve dan dat ze die actie niet bij mij in de buurt hebben gehouden.

Toch vraag ik me af of ze op deze manier heel Nederland hebben bereikt. Dat moet dan maar blijken uit de omzetcijfers van dit kwartaal.

Enligt de demokratiska spelreglerna så ska man ha rätt att tycka vad man vill och att på olika sätt få uttrycka sina åsikter.

Detta kallas åsiktsfrihet och yttrandefrihet, dessa två saker finns inte i länder som t ex Sverige och Tyskland. Man både ser och hör exempel på detta dagligen.

På tal om vad som gäller i Tyskland så stod ikväll följande artikel på SVT text-tv:

Böter för förintelseförnekare

En tysk domstol har dömt biskop Richard Williamson till 120.000 kronor i böter för att han förnekat Förintelsen i en intervju i SVT.

Den brittiske katolske biskopen Richard Williamson åtalades för uppvigling efter en intervju i Sveriges Televisions “Uppdrag Granskning” den 21  januari i år.

Rättegången hölls i tyska Regensburg eftersom det var där som rättegången ägde rum.

Att straffet skulle bli böter var väntat.

Ja, att Tyskland inte är ett demokratiskt land vet vi ju, se bara på vad som hände från c:a 1938 och fram till 1945 under andra världskriget.

Att förintelsen har ägt rum är inte så mycket att orda om, däremot är det mer osäkert hur många människor som mördades på ett visst sätt, hur många som mördades på andra sätt och hur många som dog på grund utav andra orsaker som t ex svält och sjukdomar. Vissa källor säger en sak, andra en helt annan.

För det var ju inte bara judar som dog under denna tid, utan också människor av andra folkslag. Detta finns det god bevisning för, och ändå finns det människor som fullaste allvar tror att det enbart var judar som dog under förintelsen.

Dessa personer borde ta reda på hur saker och ting ligger till, innan de uttalar sig om både det ena och det andra som har med detta att göra.

När det gäller intervjun av biskop Richard Williamson så är det mycket märkligt att Tysklands rättsväsende anser sig ha rätt att lägga sig i vad som har sagts i en intervju i ett program i ett annat lands TV-kanal.

Men det hade inte blivit något åtal om den ryggradslöse SVT-”journalisten” Ali Fegan, alltså han som gjorde intervjun, för den tyska polisen efter intervjun inte hade ljugit ihop en trevlig liten lögnhistoria för dem.

Men vad var det som Williamson hade sagt? Jo, han sade bl a att han ansåg att c:a 300 000 judar hade dött i förintelselägren och att han ansåg att det inte hade funnits några gaskamrar.

Jag såg hela intervjun med honom, så jag vet.

Är det som han sade att förneka förintelsen? Om så är fallet så är både “journalisten” Ali Fegan och alla personer i det tyska rättsväsendet redo för en enkel biljett i form utav grovt tvångsomhändertagande till mentalsjukhus för psykiskt sjuka personer som har liten kontakt med verkligheten, om ens någon alls.

Williamson förnekade inte förintelsen, däremot ansåg han att färre judar än det som sägs hade dött. Om han hade förnekat förintelsen så hade han ju sagt att inte en enda människa, oavsett jude eller ej, hade dött i förintelselägren.

Och DET hade däremot varit att förneka förintelsen.

Sedan har vi det här med ordet “död”, det förefaller nämligen som om både Ali Fegan och det tyska rättsväsendet inte vet vad detta ord betyder.

Man kan dö på olika sätt, t ex av svält och sjukdomar, vilket också många människor dog utav i dessa förintelseläger. Det är bevisat att det dog människor på dessa sätt, och inte bara genom avrättning i form av t ex gasning.

Ordet avrättning, ja, det innebär att någon blir mördad. I förintelsens fall så betyder detta inte bara gasning, utan också avrättning genom t ex handeldvapenskott i huvudet.

När det gäller hans uppfattning om huruvida det fanns gaskamrar eller inte så sade Richard Williamson att han trodde att de inte fanns, att säga en sådan sak är inte detsamma som att säga att inga människor på olika sätt dog i dessa förintelseläger.

Han sade ju alla dessa saker var för sig, och inte i samma mening. Man får skilja på olika saker här.

Att ifrågasätta saker och ting är varje människas demokratiska och mänskliga rättighet, såvida man inte befinner sig i en diktatur som t ex Tyskland.

När det gäller folkmord förresten så undrar jag när de turkar som förnekar Turkiets folkmord på assyrier och armenier i början på 1900-talet ska ställas inför rätta i icke-turkiska länder för detta.

Det finns de som påstår att detta folkmord inte har ägt rum, nämligen vissa turkar och “journalisterna” på gratistidningen Metro. Intressant är att de på Metro förnekar det som nästan alla vet, eftersom dessa typer har förnekat detta folkmord så borde de polisanmälas och åtalas för det.

Att Metro förnekar Turkiets folkmord på assyrier och armenier stod det om i förra veckan i bl a en artikel på Newsmill.

Jag har själv också personlig erfarenhet av att Metro har förnekat detta folkmord.

Och de på denna tidning kallar sig för “journalister”, ha, ha, ha.

Hela världen vet om att det som Turkiet beskylls för när det gäller detta är sant, det finns även turkar som säger att det har skett. Dessutom är detta folkmord grundligt och genomgående bevisat av bl a historieforskare ifrån olika håll i världen.

Men i Turkiet är detta folkmord en känslig fråga, en del turkar anser att det har ägt rum medan andra inte gör det.

Men när ska de turkar som förnekar Turkiets folkmord på assyrier och armenier i början på 1900-talet (har för mig att det ägde rum från 1907 och fram till 1915) och som gör det i andra länder än Turkiet ställas inför rätta för detta?

Rätt ska vara rätt!

Läs mer om biskop Richard Williamsons rätt till sina åsikter om förintelsen på http://www.newsmill.se/artikel/2009/10/02/forsvara-forintelsefornekares-ratt-att-forsvara-sig-sjalva

Ik heb deze  blog MinksT genoemd, omdat ik de laatste werken met deze naam heb gesigneerd. Is dat een goede naam om mee naar buiten te treden? Ik hou van kort en krachtig . Iemand stelde voor om alleen T. te doen.

Wat vind jij van de naam?

“There is no meaning of life, only meaning in life.”

Detta översätter jag gladeligen till det svenska och, i min mening, bättre klingande:

“Det finns ingen mening med livet, bara mening i livet.”

- Quiquid latine dictum sit altum viditur.

Dit is het kunstenaarsstatement, dat ik heb moeten maken. Door deze tekst moet de kijker een idee krijgen wat ik maak en vooral ook nieuwsgierig worden naar het werk:

Ik schilder met olieverf geabstraheerde voorstellingen. Toch is er altijd een vorm te ontdekken, waar iedereen zelf iets in kan zien.

De kleuren zijn het eerste wat een ieder opvalt aan mijn werk, heldere en vaak contrasterende kleuren. Het tweede is dat het werk uit vele lagen verf is opgebouwd. Met behulp van de kleuren en de lagen probeer ik een beeld te maken, dat herkenbare gevoelens bij de kijker oproept.  Kortom ik probeer in mijn beeldtaal emoties weer te geven, zoals jaloezie, eenzaamheid, liefde en pijn.

In mijn kleurgebruik word ik geïnspireerd door de kleuren van de natuur. De wonderen en raadsels van het leven zelf geven de inhoud aan mijn werk.

J. Bulthuis. De zitting van de eerste Nationale Vergadering, 1796.

Vandaag begint de week van de democratie. De week duurt – zoals wel vaker bij themaweken – 12 dagen.

12 dagen om stil te staan bij de zegeningen die de democratie ons gebracht heeft. Om na te denken en te discussiëren over het borgen van rechten en vrijheden.

Als liberaal ben ik een groot voorstander van democratie, het is een uitgangspunt, een vertrekpunt van gedachten en visies. Net als individuele vrijheden en rechten, maar ook een sterke eigen verantwoordelijkheid. Uit vrijheid en verantwoordelijkheid vloeien andere liberale beginselen voort: gelijkwaardigheid, verdraagzaamheid en sociale rechtvaardigheid.

In een democratie hebben burgers rechten. Recht op behoorlijk bestuur, door mensen die hen vertegenwoordigen. Recht op informatie ook, recht op eerlijke en volledige informatie door hun overheid.

Kijk voor meer informatie op www.weekvandedemocratie2009.nl om te zien of er een activiteit bij u in de buurt is.

Wat zal ik zeggen van delicious. Het lijkt inderdaad handig “favorieten” met elkaar te delen. Je moet wel een gezamenlijk doel/werksfeer o.i.d.  met elkaar  hebben. Wij als mediatheekpersoneel hebben bijvoorbeeld een community op blackboard waar wij met elkaar een dicussieboard kunnen delen. Echter dit wordt niet veel gebruikt. Wat ik dus wil zeggen, het gebruik van dit soort gezamenlijke virtuele omgevingen vergt van allemaal een zekere motivatie.

Soms denk je bij jezelf: heb ik eigenlijk alles…? Hyves *check*, Facebook *check*, Twitter *check*, een blog… shoot, die heb ik helemaal niet! En nu? Niet dat je wereld vergaat, maar in het kader van sociale media, elkaar alles elke seconde maar vertellen wat we doen en waar we zijn, hoort een blog er wel bij. Zeker voor iemand die redelijk actief is in het hele Web 2.0-gebeuren.

Er gebeurt genoeg in de wereld en middels de applicaties die intussen beschikbaar zijn hebben miljoenen hun mening er al over geTweet, geHyved, geFacebooked of geblogd. Daar kan die van mij dus vast ook nog wel bij.

Welkom op mijn blog en laat gerust je reactie achter.