Museum M. Een fenomenaal gebouw. Ook op een donderdagavond half negen. Ik dacht zo goed als alleen door de zalen te kunnen dwalen. Het was druk. Ik glipte opnieuw stiekem mee met enkele gidsen. Eén van hen vertelde zijn publiek dat het gelukkig nogal rustig was. 35.000 kochten hun ticket maanden voor de tentoonstelling. 

Rogier Van der Weyden. Een onnavolgbare schilder. Hoewel. Bij verdacht veel schilderijen prijkte naast zijn naam (naar) of (atelier). Gelukkig bleken de pareltjes echt wel van zijn hand te zijn. Al boorde hij wel eens een gaatje verkeerd.

(Noot. Jozef is niet verblind geweest. Ik heb geen flash gebruikt.)

We beukten tegen de wind. Over brede fietspaden. Dwars door de verlaten haven. We draaiden het desolate spookdorp in. Lege huizen met stukgeslagen ramen. Een drie-meter-hoge graffiti-kraai pikte naar onze ogen. Een levensechte krakershond hapte naar onze kuiten. Een petieterig molentje op de Scheldedijk vocht tegen twee kanjers van nucleaire koeltorens. Een blauwe reus stond in spreidstand op een muur. Zijn armen gespreid. Geconcentreerd. Hij verdedigde zijn Doel. Doel is cool !

Nog eentje die naar verre oorden is getrokken.  Dr. Bert maakt Stanford onveilig en schrijft theatrale stukjes. Ook hij krijgt een linkje onder ‘min moaten’.

Mt. Kofinas Olive Oil. De viersterrenmenu’s van zijn grootmoeder werden er mee bereid. En nu probeert hij het aan de man – wellicht vooral vrouw – te brengen. Hopelijk wordt het een succes. Daarom ga ik even schaamteloos wat reclame maken. Voor de g**gle – voorbijgangers: Mt. Kofinas Olive Oil is the best olive oil I ever had !

De binnenkant van het museum hebben we niet gezien. De fijne circusparade wel. Tuur en Lies, broer en zus van Leentje, liepen voorop. Fier als een gieter. En op stelten. Aiko genoot van hun aandacht. Bas wantrouwde de rondtollende vrouw-in-kanonsbal en zwaaide naar de felrode draken die achteraf giraffen bleken te zijn.

De barelijke duivel Donald Rumsfeld zei wel eens iets diepzinnigs : “As we know, there are known knowns; there are things we know we know. We also know there are known unknowns; that is to say we know there are some things we do not know. But there are also unknown unknowns — the ones we don’t know we don’t know.”.

Ze passeren niet langs Amman of Zanzibar, maar Evie en haar bonk reizen wel de wereld rond. Ook te volgen via een linkje onder ‘moaten’.

Van de ambassade in Jordanië naar een reiscafé en hotelletje in Zanzibar. Charlotte en Lennart houden er een jaartje de Via Via open. Ook te volgen via een linkje onder ‘moaten’.

Bas en ik laveerden door bejaarden en volks volk naar de beestenmarkt. Om de stadsjongen eens een ‘koe !’, ‘mèèè’ en ‘paajd’ van dichtbij te laten zien. En ingedutte biggetjes. Volgend jaar maak ik wel niet meer de fout om dwars door het centrum te fietsen. Beestenmarkt, ja ! Jaarmarkt, in geen honderd jaar meer.

Ik hing aan de toog en knikte vriendelijk naar de knappe jongeheer naast me. “Alles goed ?”, vroeg ik. “Ja, ja”, reageerde hij bliksemsnel, “mijn vriendin is iets te eten gaan halen”. Terwijl ik aan het nagniffelen was over zijn antwoord, knipoogde een blitse jonkman naar me. Ik was geflatteerd.

Wat een eer. En wat weet die mevrouw het snel, zeg. De politieke partijen zijn nog volop aan het onderhandelen. Mijn allereerste brief met als aanhef  ‘geachte mijnheer de minister’. Gericht aan mij. Op het adres van mijn ouders. Eerst wou ik hem inkaderen. Maar ik zal hem morgen toch maar aan de juiste instantie bezorgen.

Ik kon het niet laten. Ik staarde haar aan. Fascinerend. Maar niet appetijtelijk. Een vrouw met bakkebaarden. Getrimde bakkebaarden. In een scherpe punt. Gericht op haar mondhoeken. En ze was zwanger. Het was dus echt wel een vrouw.

“Goeiemorgen, mijnheer van de FOD Financiën. Ik ben al een tijdje geen zelfstandige meer, maar ik krijg nog steeds brieven om voorafbetalingen te doen. Kunt u daar iets aan doen?”

“Geen enkel probleem, mijnheer. U gooit die gewoon in de vuilbak.”

“…?!”

Vier brandweerwagens. Meer heb je niet nodig. Met loeiende sirene. En wat rook (niet bij ons). Om alle buren naar buiten te lokken.

De volledige ochtendspits was al voorbijgeraasd. En ik was de eerste die hem aansprak, vertrouwde de blinde man me toe. Hij priemde zijn witte stok in de lucht en hield zijn krantje achteloos ondersteboven vast. Nadat ik hem succes gewenst had, zwierde hij gezwind zijn zwarte cape over zijn schouders, puntte hij fier zijn oren en hobbelde hij pijlsnel richting even blinde muur.

Ik vond het wel een leuk geboortekaartje voor een pasgeboren olifantje. En een mooie naam. Kai-Mook. Parel in het Thai. Mijn vlot-Thai-sprekend-vrouwtje keek over mijn schouder en gierde het uit: “een olifant die kip heet?”. ‘Kai’ staat blijkbaar voor kip, terwijl ‘khai’ parel betekent. Veel hangt af van waar je de klemtoon legt tijdens het spreken. Wat een flater voor zo’n groots opgezette mediacampagne. Kiekens. En typisch Belgisch.

Yves, pippo, ik kàn niet op jou stemmen voor de Vlaamse verkiezingen. Je hoeft dus echt geen kaartje in onze brievenbus te deponeren met daarop alle namen van de Westvlaamse lijst die jij duwt.

De laatste uren op deze aardbol volgen de kosmonauten nauwgezet tradities. Op het journaal spraken ze over de handtekening die de kosmonauten op de deur van hun hotelkamer achterlaten, de doorweekte zegening door een priester en het zweren van een eed van paraatheid voor de hoge piefen van de Russische defensie. Wat ze niet vertelden, is dat de kosmonauten precies midden in het ritje naar de raket het busje uithobbelen om tegen het rechterachterwiel te plassen. Net als Joeri Gagarin.

Ze hadden vier keer aangebeld. Gezwaaid voor het raam. De overbuurvrouw had haar deur opengezwaaid en hen toegeroepen dat we in de tuin zaten. De overbuurvrouw ! Kan zij dwars door ons huis – zithoek, speelhoek, eethoek én kaduke veranda – heen kijken en ons in het midden van de tuin zien zitten ? Dat zint me niet.

 En ik vroeg me af waarom wildvreemden mijn klein mannen hun naam kenden …

Kaatje is een sprankelende, lieve, energieke spring-in-het-veld tussen de gele, oranje en rode sterren in een snow globe op ketnet plus. Ik vind haar ongelooflijk schattig, fris en guitig op televisie. Ongeveer elke dag straalt ze op ons scherm. Ik zou wellicht uit het raam springen na één dag met haar in eenzelfde kamer. Ik heb me altijd afgevraagd hoe ze er zou uitzien onder haar sproeten en oranjegele krulletjespruik. En nu weet ik het. Dankzij het afgrijselijke bueno-reclamespotje met de middelmatige tennisser in de hoofdrol. En met Kaatje die de laatste reep voor zijn neus weggritst.

Tijdens het debat hoorde en zag ik een snotneus, twee grijze muizen en een charmeur. Ik ben benieuwd wie het zal halen.

Ik dacht dat ik een koe hoorde loeien. Het was een mobilette die voorbij scheurde.

De helikopter hang al boven de stad. Het is begonnen. Ik ben benieuwd.

Het kwam toch nog als een schok.  In zijn laatste raadselige stukje schreef hij over zijn feestdag. Was het een voorteken ? Tja. Eén van zijn bekendste, maar ook mooiste quotes. “De oppervlakte was hem diep genoeg”, zei hij.  ”Die oppervlakte is namelijk niet oppervlakkig, je kunt er een hoop aan aflezen”, vond hij.