Een van de ergste dingen waar ik ooit getuige van was.

Een vrouw voert haar kindje. Het kindje heeft een harde plastic slab om. Dan laat hij iets uit zn mond vallen. De aanblik van het gemorste eten maakt haar zenuwachtig. Zij staat op om een doekje te pakken, maakt de slab schoon en voert hem weer verder.

Alsof je na elke hap eten je bestek gaat afwassen. Ik vond het verontrustend.

Even wat context: het was een vrouw in een groot nieuwbouwhuis in een wijk waar de straatnamen naar kinderboekfiguren zijn vernoemd, die gestopt was met werken zodra ze een kind kreeg en goedpraatte dat ze een SUV hadden gekocht, omdat ze dan niet zo diep hoefde te bukken om haar zoon in zijn zitje te plaatsen.

See previous photograph of  No. vision

Guido

More info: about

Wat zijn boeken toch fijn! Niet alleen het lezen, maar ook het met anderen praten over boeken. Of het struinen door boekhandels (echte en virtuele) op zoek naar net dat ene boek voor die ene persoon. Of gewoon bij toeval tegen zo’n boek aanlopen. Zoals bij zoveel dingen zal ik het wel weer behoorlijk romantiseren, maar lezen is ondanks dat de activiteit an sich toch vrij solitair is, zo’n bindmiddel tussen mensen, vindt u niet? Mensen die lezen kunnen volgens mij altijd wel een gemoedelijk gesprek met elkaar voeren. Of ik nu naast een vriendin van m’n moeder zit, praat met een verder onbekende medestudent of boekhandelmedewerkster, of met mensen die ik alleen via blogs of twitter ken – vaak is er op een bepaald punt zo’n moment van herkenning, over een boek dat je allbei waardeert, of gewoon omdat je er achter komt dat je allebei van lezen houdt, allebei die persoonlijke bibliotheek bij elkaar probeert te sprokkelen.

Ik heb aardig wat boeken op stapel staan om te lezen. En met twee boekenclubs en een scriptie om te schrijven heeft het lezen ook een extra dimensie gekregen; nog meer dan eerst is wat je leest iets geworden om te delen. Het liefst zou ik over elk boek dat ik met enthousiasme gelezen heb in ieder geval met één iemand die het ook gelezen heeft van gedachten willen wisselen. Niet per sé op hoog niveau, maar gewoon het gevoel delen dat je weer een boek hebt ontdekt waar je van hebt kunnen genieten. Lezen is eigenlijk – voor mij in ieder geval – een heel sociale hobby. Ik denk dat veel lezen in zekere zin mensenkennis verschaft, en zeker je horizon verbreed. Maar tegelijkertijd heeft een goed boek voor mij ook steevast het gevolg dat ik het zou willen delen – met vrienden, maar ook met die medeklant in de boekhandel die zo besluiteloos met dat fantástische boek dat ik net gelezen heb in de handen staat.

December is echt een ultieme leesmaand. Sowieso zijn herfst en winter natuurlijk uitermate geschikt (al vind ik álle seizoenen geschikt). Maar in December, met de feestdagen, de absolute vrije dagen en de behoefte om anderen blij te maken met een cadeau dat je echt speciaal voor hen uitzoekt, en die alle donkerste dagen waar je de hele dag met een dekentje om je heen op de bank zou kunnen zitten lezen, in die dagen krijgt het een bijna sprookjesachtige uitstraling.

Heerlijk, morgen is het Eerste Advent en met – hopelijk – het huis voor mezelf en véél regen tegen de ramen, hoop ik morgen in het lichte schijnsel van de adventsster die weer voor het raam hangt een heleboel te kunnen lezen. Hartelijk Advent allemaal

Voor mij hebben alle mensen een staart. Een reële staart. Zo een die aan je achterwerk hangt. Niet zichtbaar, maar wel aanwezig. Met een beetje fantasie zijn ze ook makkelijk te zien.

Voor mij betekent een staart ‘invloed’ of ‘effect’. Het gaat dan vooral over wat je achterlaat. Je komt een kamer in, je vertoeft er een tijdje en je gaat er buiten. Als je dan achterom kijkt: wat laat je achter? Een beetje rommel, wat stof, verplaatste spullen, een vuile koffiemok, een kattebelletje voor het lief. Dat is je staart… Maar een staart is ook meer. Je ecologische voetafdruk. De sfeer die jouw humeur bij anderen achterlaat. Het kribbeltje op de toiletdeur van je stamkroeg. De bacterieën die je rondniest op de bus. De vuilzak die je iedere week op straat zet.

Sommige mensen hebben reusachtige staarten die ze helemaal niet in de hand hebben. Dinosaurusstaarten. Of krokodillenstaarten. Bij de minste beweging wordt er iets omgegooid. Ze komen ergens binnen en laten een ravage achter als ze buitengaan. Drugsverslaafden hebben meestal grote staarten. Die laten gekwetste familieleden achter, geripte vrienden en meestal veel afval.
Jongeren hebben grotere staarten dan ouderen. Met blikjes bier en veel lawaai in hun studentikoze kielzog. Bloggers hebben virtuele staarten; slijmsporen op het internet.
Artiesten hebben er ook grote. Meestal kleurrijke. Ze laten een spoor van verfvlekken en kunst na. Niet per se negatief dus.
Een staart kan immers ook pluizig, zacht en vriendelijk zijn. Een oprechte ‘Goeiemorgen!’ kan een heel kantoor kietelen met opgewektheid. De zwabberstaart van mijn Poolse kuisvrouw maakt meer proper dan vuil. Maar zelfs de pluimen van een pauw brengen stof en met een onachtzame eigenaar kan elke staart destructief zijn.

Er zijn mensen die hun hele bestaan aan hun staart ophangen. Dat zijn meestal de zeurpieten en de energiezuigers. Hun staart is hun manier van leven. Als ze ergens binnenkomen smijten ze gelijk hun staart in je gezicht en laten hun gat zien.
Sommige mensen hebben vissenstaarten: glibberig gedrag en snel weg. Meestal wel nogal proper.
Zakkenrollers hebben volgens mij vissenstaarten.
Je hebt ook kangoeroestaarten: mensen springen ver met hun assertieve (aggressieve) ego’s, maar zonder staart vallen ze om. En dan de kwispelaars: zij die met hun overdreven enthousiasme vanalles omverkwispelen. Een sint Bernard aan een salontafel. De theepot ligt garantie op de grond. Zij die ‘Van Vlees en Bloed’ gezien hebben: Den Herman is een kwispelaar…

De ene dag heb je een fijne poezenstaart die je netjes in de lucht houdt, die je evenwichtig maakt en weinigen stoort. Stap je met het verkeerde been uit bed, dan heb je eerder een geschubde dikke salamanderstaart waar je iemand zo mee omver kan meppen. Soms pluimen, soms pluizig. Soms kaal en soms gekruld…

En u? Wat voor staart hebt u vandaag?

(illustratieve foto volgt nog )

Vanochtend regent het. Ik heb m’n regenpak aan en trap rustig door de regen. Ik hoef niet te haasten want ik ben ruim op tijd weggegaan, of juist te laat om de vroege trein te halen, ‘t is maar hoe je het bekijkt en ik zie het glas graag halfvol.

Marokkanen in djellaba’s lopen naar de moskee. De meesten zonder plu. Stel me al voor hoe ze druipend en rillerig in hun doorweekte katoenen djellaba op het kleed richting Mekka knielen. Koud nat Nederland of niet, in hun hoofd is het 40 graden Marokko.

See previous photograph of  No. vision

Guido

More info: about

Een vriend verhaalde over zijn ‘papa-dag’ – een emancipatorische term, want ik heb nog nooit iemand over ‘mama-dag’ horen reppen. Hij had de illusie opgegeven dat hij op deze dag voor zichzelf zou kunnen werken. Het kindje kan inmiddels kruipen en als het wakker is, moet je daarom continu alert zijn. En ja, ze slaapt overdag, maar die tijd heb je hard nodig om de bende in de keuken en huiskamer op te ruimen waar je de rest van de dag niet aan toe komt.

Mijn vriend hoorde dit verhaal met zichtbare verontrusting aan. Ik had al bij mijn zussen gezien hoe je overdag wordt opgeslokt door een klein kind. Hij had er duidelijk nog geen ervaring mee.

Een mannelijke collega vertelde laatst dat hij die hele baby- en kleine-kinderperiode verschrikkelijk had gevonden. Ik vond dat zeer verademend. Eerlijkheid! Volgens mij zijn er meer vaders en moeders die het een verschrikkelijke periode vinden en die dat niet toegeven. Het is een taboe.

Dutch altar girls in the church.

Guido

# new blog: toiletlandcapes

Of eigenlijk geen nieuws. Ik wil er niet meer naar kijken. Het is de ene ellende na de andere of zelfs allemaal tegelijkertijd.

En dan ook nog overal een mening over hebben. Vandaag is zo’n dag dat ik even niet wil.

De krant (vooral de naam van deze krant) is in dezen een belangrijk detail.

Gisterenmiddag te Leuven. Regen en heel veel wind. Vele paraplu’s hielden het voor bekeken.

Walking on the street near by the NAI (Netherlands Architecture Institute), Rotterdam

Guido

More info: about

New blog: Toiletslandscapes

Ik bracht het al vaker ter sprake: ik vind het leven van de moderne mens zeker geen makkie. De organisatie van vrije tijd is een hele klus. Ik begrijp niet hoe sommige mensen het klaarspelen. Of wordt iedereen er zo moe van als ik?
Een greep uit mijn avonturen en bedenkingen van de afgelopen week:

1.
Ik ben zo iemand die per se ieder jaar een scheurkalender wil voor op het toilet. Dit jaar had ik er zelfs twee omdat ik niet kon kiezen. De taal- en de wetenschapskalender. De wetenschapsscheurkalender hoeft volgend jaar niet terug te komen, wegens te saai. De taalkalender bevalt me beter. Maar op donderdag 12 november wierp hij een kwestie op die tot op heden onbeantwoord blijft:
Iedere donderdag is het de vergetenwoordendag die ons kennis laat maken met woorden die in onbruik geraakt zijn. Het ging over het woord ‘Rambonnetten’. Blijkbaar was meneer J.J. Rambonnet (1864-1943) een Nederlander die in 1914 de Nederlandse marine de opdracht gaf om iedere ochtend een uur ochtendgymnastiek te doen. Het woord rambonnetten stond dus voor ‘verplichte ochtendgymnastiek’. In 1918 werd meneer ontslagen en verdween het woord.
Nu frustreert het mij dat de taalkalender niet verder gaat. Ik heb immers een bedenking die heel wat mensen vermoedelijk nu ook al gehad hebben: hoe zit het met Rambo? Is het toeval of kende David Morrell (de schrijver van de Ramboverhaaltjes) het bvoenstaande verhaaltje ook? Ik zou dat dus echt willen weten. Voor in mijn favoriete schuif: absoluut nutteloze informatie. Is Rambo gebaseerd op de naam van een gekke Hollander of niet? (update: het raadsel werd ondertussen opgelost met dank aan Menck… Maar het antwoord is teleustellend. )

2.
Ik ben voor het eerst in twee jaar nog eens naar de cinema geweest. We wilden naar ‘Das Weise Band’ gaan zien, maar ‘filmprogrammaties lezen’ verreist blijkbaar een stukje intelligentie die je verliest bij het krijgen van een kind. ‘Das Weise Band’ speelde op een heel ander moment. Eenmaal bekomen van de schok en de teleurstelling gingen we dan maar naar 2012. Iets helemaal anders, ja. Maar qua tijd paste dat nog met de babysitafspraken en de aarde zie je toch best vergaan op groot scherm, dachten we. Het was te verwachten dat er weer smachtende Amerikanen op een onmogelijk happy end zouden afstevenen, hun idiote wereldbeeld stroperig op het scherm smerend. Een compleet idioot verhaal waarin alle melige hoofdpersonages natuurlijk miraculeus uit de klauwen van de dood kunnen ontsnappen en waar het ‘goede’ al speechend op het einde zegeviert. Ze kunnen het niet laten. Het moet in het Hollywoodmalletje passen of de fabriek daar blokkeert… Maar de aarde verging wel echt en de special effects gaven echt een speciaal effect! Nadien voelde de tramrit huiswaarts aan als een kleine aardbeving en vond ik het vreemd dat ik den Boerentoren niet zag instorten.
Het ergste is natuurlijk dat we ‘Das Weise Band’ nog steeds niet gezien hebben…

De man op onderstaande foto discusieerde heftig met de filmprogrammatie…

3.
Vorige zondag ging in naar het Cultureel Centrum van het Sint Andries naar Patricia Beysens kijken. Ze was ooit de vrouw van mijn vader… Ze zingt Duitse chansons van het interbellum en zo. Tadeusz vond alleen het applaudiseren leuk en het duurde dus niet lang of we stonden buiten. Het was er best een leuke omgeving. Ik denk niet dat daar in de week hard gewerkt wordt trouwens…

4.
We bezochten gisteren ook nog de jarige Lennert. Lennertje werd twee. Lennert kan al een beetje praten. Als mama hem bijvoorbeeld zegt dat hij ergens moet afblijven of moet luisteren zegt hij ‘Rustig mama, rustig!’
Verder eet Lennertje niet graag mandarijntjes thuis, maar wel in de crèche. Hij was verder erg verdrietig toen Tadeusz zijn giraf afpakte.

“People stare at me weirdly here” zei mijn vriendin de eerste week dat ze in Nederland was.

Waarschijnlijk omdat ze er iets anders uitziet dacht ik toen nog. Nog vreemder vond ik dat er ook mensen waren die haar constant op straat en zonder reden (in het Nederlands) aanspraken. Zelfs als ik erbij was. Toppunt was een jongen (daar was ik dan weer niet bij) die gewoon van zijn fiets afstapte om een praatje met mijn vriendin te maken. Nu sprak hij niet zoveel Engels dus het praatje was wel erg kort, maar toch, ik had nog nooit zoiets meegemaakt of van zoiets gehoord.

Nu ben ik de afgelopen tijd meer in Utrecht dan in Tilburg en ik ben erachter dat mensen hier inderdaad een beetje anders zijn. Om te beginnen wordt hier de ongeschreven regel van maximaal een kwarttel naar onbekenden kijken ruim overschreden (iets wat je in Tilburg niet hoeft te proberen). Dat was aan het begin best wel even wennen voor mij, maar ook vooral voor mijn vriendin.

Het gekke is, het kost hoogstens slechts een paar dagen voor je eraan gewend bent. Sterker nog, je gaat er vanzelf aan meedoen. Het maakt me nu ook niet uit wat voor geslacht, ras of uiterlijk mijn aanschouwd persoon heeft, ik staar naar en groet mensen alsof ik weer terugben in mijn geboortestadje Willemstad en de ene na de andere bekende tegenkom.

Intermezzo:

Ik moet misschien even vermelden dat ik er gisteravond achter ben gekomen dat er toch een aantal blowende jongens met lichttintje nog niet volledig in Utrecht geïntegreerd zijn. Zij waardeerden het staren en groeten om een of andere reden niet zo.

Enfin, Utrecht maakt je vrolijk. Voorbeeld:

De meeste mensen die vanaf het Centraal Station van Utrecht komen lopen, lopen via Hoog Catharijne naar buiten. Tussen het Station en het begin van Hoog Catharijne staat een “mooie man” een “mooie krant” voor “mooie mensen” te verkopen. Het maakt me niet uit dat het gewoon dezelfde lelijke daklozenkrant is die een willekeurige lelijke man ook voor de plaatselijke lelijke supermarkt staat te verkopen aan nog lelijkere mensen. Het gaat mij erom dat deze man (volgens mij) ontzettend veel mensen kort een glimlach op het gezicht tovert.

Kortom, langzaamaan begin ik te begrijpen waarom mensen Utrecht zo’n gezellige stad vinden. De mensen zijn vriendelijker, je wordt fijner onthaald en je hebt het gevoel alsof je in een kleinschalige omgeving woont.

Ondanks alles zou ik het voorlopig nog niet met Tilburg willen ruilen.