You can Have Ufone Utunes Codes from this post.

Request your UTune Code here. We will try our best to find the code for you.

Latest Ufone UTunes codes .

Kaminey Film ufone utones Codes :

Dhan Te Nan – 6782657

Fatak – 6782658

Go Charlie Go – Theme – 6782659

Raat Ke Dhai Baje – 6782660

Pehli Baar Mohabbat – 6782661

Kaminey – 6782662

8X10 Tasveer Utune Codes:

Aaja Maahi – 7003924

Haafiz Khuda – 7003926

I Got The Picture – 7003928

Kuchh Is Tarah – 7003930

Nazaara Hai – 7003932

New York Ufone Utune Codes:

Aye Saaye Mere – 5012813

Hai Junoon – Remix – 5012814

Hai Junoon – 5012815

Mere Sang – 5012817

Tu Ne Jo Na Kaha – 5012820

New York Theme – 5012818

Sams Theme – 5012819

Rab Ne Bana Di Jodi Utunes Codes:

Dance Pe Chance – 50011

Dancing Jodi – 50012

Haule Haule – 50013

Phir Milenge Chalte Chalte – 50014

Tujh Mein Rab Dikhta Hai – 50016

Rab Ne Bana Di Jodi – 5005815

Tujh Mein Rab Dikhta Hai (Slow) – 50015

Tujh Mein Rab Dikhta Hai version -50017

Ghajini Ufone Utunes Codes :

Behka – 7003725

Guzarish – 7003726

Kaise Mujhe – 7003727

Latoo – 7003728

Aye Bachchu – 7005474

Kaise Mujhe Inst – 7005476

Lucky UTunes Codes :

Aa Kar Bharlo Bazuon Mein – 5008428

Chori Chori Chupke Se – 5008429

Ek Ajnabi Sa Ehsaas – 5008431

Heyy Rama Ramam – 5008432

Kambakkht Ishq Utunes Codes :

Bebo (Club mix) – 678410

Bebo – 678411

Kambakkht Ishq – 678413

Kyun (Female) – 678414

Welcome To Hollywood – 678420

Om Mangalam – 678419

Lakh Lakh – 678417

Kyun – 678415

Om Mangalam (Reprised) – 678418

Kambakkht Ishq (Remixed) – 678412

Lakh Lakh (Electro Dhol Mix) – 678416

Pakistani Utunes Codes Collection :

Tere Bin – Atif Aslam – 00724

Kuch is Tarha – Atif Aslam – 255845

Kuch is Tarha (Remix) – Atif Aslam – 255846

Mahiya Ve Sonaya – Atif Aslam – 255847

Doorie – Atif Aslam – 255852

Doorie (Energy Mix) – Atif Aslam – 255850

Hum Kis Galli [Dance Mix] – 2551985

Tere Bin (Club Mix) – 2551991

Aadat (Remix) – 2552191

Yakeen [club Mix] – 2551992

Aadat Si (Deep Blue Version) – 2552192

Aadat – Atif Aslam – 2552193

Pehli Nazar Mein – Atif Aslam – 500487

Lambi Judai – Lux Style Awards 2008 – 5002654

Hum Ek Hain – Shehzad Roy – 2551147

Har Gayee – Shehzad Roy – 5001408

Yaad – Shehzad Roy – 502337

Shola – Shehzad Roy – 502346

Saali – Shehzad Roy – 502356

Ya Rab – Shehzad Roy -502906

Huka Pani – Ali Zafar – 007245

Rangeen – Ali Zafar -502358

Dastaan E Ishq – Coke Studio Ali Zafar -6783385

Barsaat – Adnan Sami – 5015724

Apne Jahanke – Sonu Nigam and Adnan Sami – 50010114

Some Bollywood Utunes Codes:

Kyun Kisi Ko W… – Teray Naam – 007179

Lambee Judai – Jannat – 2551004

Tum Dil Ki Dharkan Main – Kumar Sanu- 255685

Jee Karda – Sing Is Kinng – 007956

Jado hey Nasha – Jism – 00725

Pehli Pehli Bar – Sirf Tum – 007520

Pyar Kernay Waley – Hero – 007161

Matlabi hen log yahan pe – Kishore – 007160

Chakna Chakna – Himesh Reshamm… – 5001314

Bas Ek Kinng – Singh Is Kinng – 5006541

Bhootni Ke – Singh Is Kinng – 5006542

Teri Ore – Singh Is Kinng – 5006545

Ishq Bina – Taal – 5013887

Taal Se Taal Mila – Taal – 5021227

Ishq Bina Kya Jeena – Taal – 5021422

Janat Jahan – Jannat – 2551001

Zara Sa – Jannat – 2551005

Aksar Is Duniya – Dhadkan – 5007429

Dulhe Ka – Dhadkan – 5007431

Na Na Kerte – Dhadkan – 5011796

7007318 Aaya Re

7007319 Aish Karle

7007320 Dard e Tanhai

7007321 Dard e Tanhai Kilogram Mix

7007322 Main Chala

7007323 Main Chala – Unplugged

7007324 Nazrein Karam

7007325 Nazrein Karam Kilogram Mix

7007326 Tere Bin

7007892 Aur Aahista Kijiye Batain

7007893 Chandi Jaisa Rang Hai Tera

7007894 Ek Taraf Uska Ghar

7007895 Ghungroo Toot Gaye

7007896 Jheel Main Chand Nazar

7007897 Laa Pila De Saaki

7007898 Romantic Melody

7007899 Yahan Har Shaaks

Poikkeaman neljä jäsentä osallistui huopakukkaprojektiin yhteistyössä Sirkka Kannusmäen kanssa. Tehtävänämme oli nostaa Sirkan huopakukkakaupan markkinointi uusiin sfääreihin eli laajentaa asiakaskuntaa myös yritysasiakkaisiin. Siksipä päätimme toteuttaa hieman erilaisen markkinointikampanjan, jossa kuvasimme huopakukkia erilaisissa tiloissa ja teetimme kuvista neljä erilaista korttia. Kuvauspaikoiksi valitsimme proAkatemian, Scandic hotellin ja sisustus KatLinin. Valokuvaajana toimi Poikkeaman Mikael, joka ottikin upeita kuvia tuotteista. Jopa niin upeita, että Sirkka halusi teettää kortteja 200 kappaletta itselleen. Ohessa on kuvia eri työvaiheista.

Mikael hoiti valokuvauksen mallikkaasti.

Lähetimme 100 korttia eri yrityksiin kampaamoista hammaslääkäreihin. Saimme samalla Poikkeamallekin hyvää näkyvyyttä Tampereen yritysten keskuudessa. Sirkka suostui myös laittamaan Poikkeaman nettisivujen linkin omille sivuilleen. Kaiken kaikkiaan projekti oli mielestäni erittäin onnistunut ja siinä oli mukavaa olla mukana!

Kiitos Teealle, Merille, Mikaelille ja tietysti Sirkalle, kun annoit meille mahdollisuuden toteuttaa tämän projektin!

-Katriina

www.sirkkakannusmaki.fi

Sirkka tarkastaa työn laadun.

Projektitiimi pohtii ja suunnittelee toteutusta.

BUDDA Z KADZIELNICY
opowieść o łzach pewnego drzewa

Monastiraki

Każde z wielkich miast ma swój stary targ, pełen korzennych przypraw, różnobarwnych owoców i warzyw, serów, nasion, ryb i orzechów. Targ owiany tajemnicami, grzebiący ludzkie losy i kryjący stare sekrety. Targ pełen magicznych przedmiotów i artefaktów, które zagubione pośród sterty imponującego kiczu, zapomniane i zakurzone czekają na właściwego kupca, kogoś kto je dojrzy i zapłaci za nie każdą cenę. Takie przedmioty i taki targ mają również Ateny, miasto wielkiej mądrej bogini, starych drzew i gorących kamieni. Miasto mityczne, które opowiada przyjezdnym historie zapomniane.

Alon Sharr spędzał na targu Monastiraki całe godziny. Podróż wśród straganów rozpoczynał zawsze od małego sklepu z winylami u Kritona, któremu zawdzięczał miłość do rembetiko, muzyki greckiej ulicy. Z duszą nakarmioną dźwiękami harmonii i gitary Alon szedł dalej. To był dopiero aperitif. Greckie kobiety zauroczone jego pięknymi, jasnobłękitnymi oczami, zachwalały świeże granaty i figi, zachęcały do kupna soczystych winogron i słodkich daktyli, częstowały owocami. Starsi mężczyźni piekli kasztany, a dzieci podkradały z koszy pistacje. W oddali intensywnymi kolorami indyjskich jedwabi mieniły się dwa sklepy bławatne, należące do hinduskiej rodziny. Za nimi zaczynał się pchli targ, główne danie po serii wykwintnych przystawek.

Alon uwielbiał szperać wśród sterty śmiecia, wygrzebywać gazety i zdjęcia, wilgotne, śmierdzące piwniczną stęchlizną, oglądać książki w językach, o których nigdy nie słyszał, podziwiać XIX wieczne ikony, wąchać przyprawy. Wierzył bowiem, że wśród tych wszystkich przedmiotów, odnajdzie coś, co pomoże mu zrozumieć, kim naprawdę jest. Zadawał sobie wówczas w myślach pytanie, które zapamiętał z Platona, “Dokąd to i skąd Fajdrosie?”, bo choć Alon nie wiedział, czego dokładnie szuka, czuł, że znajdzie odpowiedź właśnie tu, w Grecji.

Na deser Alon szedł na Plakę. Tętniące życiem kupieckie serce miasta, pełne tawern, restauracji i kafenijonów obdarowywało jego zmysły zapachem świeżo smażonych ryb, pieczonej na rożnie jagnięciny i placków z cukinii. Spacerując krętymi zaułkami Anafiotiki Alon co i rusz przystawał, siadał na kamieniu i coś notował. Podczas jednej z takich wędrówek dotarł do skweru położonego u stóp ruin świątyni Tezeusza. W pewnej chwili jego wzrok napotkał starszą kobietę, ubraną na czarno, trzymającą w dłoniach parciany woreczek wypełniony uschniętymi gałązkami oregano. Siedziała na kamieniu i patrzyła w niebo.

Oregano

Było lato 1952 roku. Ateny rozkwitły świeżą architekturą i soczystą zielenią, gaje oliwne u stóp Akropolu niosły zapach śródziemnomorskiego słońca. Alon poczuł się jak bohater Ritsosa – “Młody Mężczyzna” z „Sonaty księżycowej”. To skojarzenie przemówiło do niego tak silnie, że wręcz czekał, aż “Kobieta w Czerni” powie swoje zaklęte słowa: „Proszę pozwolić mi iść z sobą”. Tymczasem staruszka odkiwnęła głową pozdrawiając Alona, lecz najwyraźniej nie wzięła go za przeciętnego turystę, gdyż nieoczekiwanie spojrzała mu w oczy, uśmiechnęła się i powiedziała: – Pachnie. Alon wziął głęboki wdech. Bardzo chciał poczuć zapach, o którym myślała. Zakręciło mu się jednak w głowie od dużej ilości lepkiego, gorącego powietrza, skinął więc staruszce i już miał odejść, kiedy nagle Greczynka wyciągnęła rękę, dając do zrozumienia, by pomógł jej wstać. Przeszli razem kilka kroków. Starsza Pani podziękowała, ponownie usiadła na kamieniu, uśmiechnęła się i powiedziała:

- Jeśli znajdziesz właściwe schody, wejdź na górę. Wchodź jednak powoli, rozglądając się uważnie wokół. Wchodź długo, a kiedy już dotrzesz na sam szczyt, odwróć się w stronę słońca, usiądź na najwyższym stopniu i pomyśl o mnie, a poczujesz ten sam zapach, który ja teraz czuję. Przypomni ci się gaj, w którym jesteśmy, to drzewo, słońce i kamień, na którym siedzisz. W nim zamknięte są głosy sprzed tysięcy lat. On zna tajemnice, twoje też słyszy i już na zawsze będzie naszym powiernikiem. Wszystkiego dobrego młody człowieku, czerp ze źródła, które tak kochasz. Bo to jest twój kraj, twoje drzewa, to jest twoja sztuka i twoja historia. Kiedyś to zrozumiesz.

Pewnego razu, upojony anyżowym aromatem ouzo jaki wydobywał się z kafenijonu po przeciwległej stronie Platija Eleftherijas Alon dostrzegł w głębi wąskiej uliczki otwarte drzwi jednego z domów. Jego uwagę przykuła muzyka dochodząca z sieni. Przerywany co i rusz oklaskami rodziny i przyjaciół kobiecy śpiew wydał się Alonowi znajomy. Mężczyzna wyłapywał pojedyncze słowa piosenki. Niczym wędrowne ptaki… przemierzamy kraje, gdziekolwiek byśmy nie dotarli, podąża za nami klątwa, przeklęci jesteśmy, takie jest nasze przeznaczenie… Młoda dziewczyna, do której goście zwracali się imieniem Meri, siedziała na schodach i śpiewała. Obok dwóch starszych mężczyzn, zapewne ojciec i brat, akompaniowało jej na bouzuki. Goście bili brawo, to znów śmiali się i częstowali wzajemnie winem domowej roboty. Kilku chłopaków wstało od stołu i splótłszy się ramionami zaczęło tańczyć sirtos, w niewielkim półkolu. Nagle Alon poczuł, że chwyta go za rękę dziecko o czarnych oczach i ciągnie do środka, wołane przez gości siedzących przy stole. Dziewczyna nie przestawała śpiewać.

Kadzielnica

- Chodź – powiedziała Meri. Nauczę Cię parzyć kawę. W mojej rodzinie nie przygotowujemy kawy “po grecku”, mamy własny przepis, przywieziony przez babkę z Maroka i przekazywany z pokolenia na pokolenie. Jedynie ojciec wierny jest rodzimej tradycji i nie uznaje niczego, co barbarzyńskie. Podaj mi proszę moździerz, który stoi na półce i ten niewielki przedmiot, który wygląda jak japoński imbryk.

Alon zdjął z półki starą, indyjską kadzielnicę. Było to naczynie okrągłe i brzuchate, wielkości dużego grejpfruta, umieszczonego na trzech nóżkach. Uchwyty po obu stronach miały kształt słonich głów, a rączka była niewielkim popiersiem Buddy. W wieczku artysta wyciął ażurowe otwory, przez które wydobywał się ze środka dym kadzidła. Dookoła naczynia wygrawerowano w sanskrycie fragment staroindyjskiej bajki.

Podczas gdy Alon oglądał uważnie dziwny przedmiot, Meri wyjęła z kadzielnicy kilka zielonych mieszków. Gdy obrała je z łupin, ze środka wysypały się maleńkie czarne kuleczki. – To kardamon. Wystarczy kilka zmielonych ziaren, by zwalczyć mdły smak potrawy i dodać przyjemnej ostrości. – Czujesz jak świeży ma zapach? Pachniał orientalnie. – Znalazłam tę kadzielnicę na Monastiraki. Stary Grek nie znał jej wartości, a podobno jest bardzo cenna. W naszym domu nikt jednak nie przywiązuje do tego wagi. Weź ją sobie. Od kiedy pamiętam trzymamy w niej kardamon, ale przez otworki w wieczku nasiona wietrzeją. Jest Twoja. A teraz spójrz, najpierw należy zapiec na ogniu z cukrem ubitą w moździerzu przyprawę. Dopiero potem dodać kawę… – Meri zdradzała tajemną recepturę. Alon trzymał w rękach kadzielnicę i spoglądał uśmiechniętemu Buddzie w oczy. “Co próbujesz mi powiedzieć?” – pytał w głębi duszy. Przedmiot jednak, tak jak i oblicze boga, pozostawały nieme.

Matka

Był piękny sierpniowy poranek. Meri kończyła przygotowania do podróży, gdy do drzwi domu przy Platija Eleftherijas zapukał listonosz. Alon Sharr usiadł na łóżku i zaczął czytać.

Drogi Alonie,

Mija już rok od wyjazdu, a ja wciąż nie mogę pojąć, co Cię do niego skłoniło. Przestaję powoli wierzyć, że kiedykolwiek wrócisz. Wiele lat temu utkwił w Twoich oczach odłamek szkła, który sprawił, że karmić zacząłeś swą duszę ciągłym poszukiwaniem i wewnętrznym cierpieniem. To moja wina, byłam zbyt pochłonięta karierą. Wierzyłam w duchu, że sobie poradzisz. Nie potrafiłam Cię zrozumieć, myślałam, że dałam Ci wszystko. Dziś wiem, jak niewiele ode mnie otrzymałeś. Dlatego podjęłam decyzję, że przestaję śpiewać. Mam nadzieję, że odnalazłeś to, czego szukałeś. Jesteś mądrym, dorosłym człowiekiem i sam o sobie decydujesz. Pamiętaj jednak, TU jest Twój dom i Twoje miejsce. Będę czekać.

Mama

- To od matki? – spytała Meri widząc, jak w trakcie czytania listu zmienia się wyraz twarzy Alona.
- Tak Kochanie, mama pozdrawia. Alon schował list do skórzanej torby. – Gotowa? – zapytał z lekko wymuszonym uśmiechem.

Statek płynący na Chios wydał z siebie przerażający dźwięk, niczym wieloryb raniony przez kłusowników. Spóźnieni pasażerowie, w otoczeniu niekończącej się sterty tobołków, toreb i skrzynek ze zwierzętami, w pośpiechu wbiegali na pokład. Obrazek przypominał biblijną scenę wodowania Arki Noego. Ludzie przypominający zwierzęta ratujące się przed kataklizmem krzyczeli w niebogłosy, popychali się i panikowali. Ogarnięci podróżniczym szaleństwem, zupełnie nie byli świadomi zbliżającej się katastrofy. Tłumem zarządzało kilku “patriarchów” w mundurach, zaopatrzonych w gwizdki, przy pomocy których próbowali przywrócić spokój. Sprawdzali bilety i kierowali podekscytowanych pasażerów na właściwy pokład. Alon i Meri mieli wynajętą kajutę na górze. Przemiły młody Cypryjczyk wskazał im drogę i pomógł przenieść bagaże. Statek dał sygnał do odpłynięcia. Brudny port w Pireusie ginął powoli na horyzoncie. Alon stał oparty o burtę i patrzył jak światła portu drżą w wodach zatoki.

Myślał o matce. Tęsknił, ale nie czuł żalu; miała rację wierząc, że sobie poradzi. W pewnym sensie zawsze była obok. Gdy wyruszał w podróż nucił jedną z jej piosenek. Matczyne oczy podążały za nim, sfotografowane i umieszczone na plakatach, którymi wyklejano mury i słupy. Widział je wielokrotnie w Paryżu i w Rzymie, a nawet tu, w Atenach, w sklepiku u Kritona, mimo, że muzyka zachodnia nie była w Grecji zbyt popularna. Ciągle na niego patrzyła. Jako dziecko oddychał jej śpiewem, jednocześnie dusząc się w zadymionych garderobach sal koncertowych i zakurzonych teatrów. Choć spędzał dzieciństwo wśród bukietów kwiatów, tęsknił za prawdziwą łąką. Pierwszymi ze słów, jakich się nauczył, były słowa uznania, kaligrafowane na biletach, dołączanych do koszy pełnych prezentów. Matka nigdy nie kryła swojego piękna, pozwalała się wielbić także jemu, mimo, że był tylko dzieckiem, jej dzieckiem. Zawsze była synonimem prawdziwej sztuki. Jaki jednak sens mogła mieć sztuka dla człowieka, który znał tylko słowa zachwytu.

Łzy

Kiedy dotarli na wyspę było już całkiem ciemno. Chios przywitała parę kochanków lekkim wiatrem nasączonym dziwnym żywicznym zapachem. Ojciec Meri czekał w porcie. Po krótkim, symbolicznym powitaniu, ruszyli wgłąb wyspy. Kamienny dom na południowym zachodzie, w niewielkiej wsi Mesta, należał razem z kilkoma hektarami przylegającej do niego ziemi do bogatego, greckiego rodu Livanos. Dziadek Meri, Dimitris, był jednym z najsłynniejszych zbieraczy mastichy.

- Cóż to takiego? – spytał Alon, patrząc w słońce przez kryształek mastyksu, jak przez bursztyn.
- Masticha. Łza tej wyspy i jej największa tajemnica – Meri podeszła do jednego z drzew rosnących w gaju. Zaczęła delikatnie gładzić pień, jakby chciała złagodzić ból paraliżujący roślinę. – Choć znano ją już w starożytności, dziś świat o niej nie pamięta. W Grecji jest popularnym składnikiem alkoholi i deserów. Mieszkańcy tej wyspy, co roku, w czerwcu, wyruszają na plantację drzew mastyksowych położonych tam w górze. Rytuał rozpoczyna się o poranku. Mężczyźni, kobiety, nawet dzieci, wszyscy uzbrojeni w specjalne nożyki, okulary przeciwsłoneczne i kosze czyszczą najpierw podłoże wokół drzewek, by pokryć je potem cienką warstwą białej gliny. Czynią tak po to, by żywiczne łzy mastichy, które na nią ściekają zastygały szybciej i nie brudziły się tak łatwo. To magiczne drzewo – dodała Meri głaszcząc liście – nazywamy je schinos. Rośnie jedynie na tej wyspie.

Alon oczarowany historią opowiedzianą przez dziewczynę otworzył usta. Ta położyła mu na języku niewielki kryształek. – Pogryź go – powiedziała. Za chwilę stanie się miękki i biały, można go żuć przez jakiś czas. Czujesz, jak jego żywiczny posmak rozchodzi się po całym ciele? Dziś wieczorem przyrządzimy wspólnie deser, którego nieodłącznym składnikiem jest aromat mastichy. Będzie ci smakował.

Na pniu, który gładziła dziewczyna, Alon dostrzegł nacięcia w kształcie łuku. Drzewo płakało żywicznymi, białymi łzami, jedyne świadome.

Schody

Alon szedł wąską ulicą. Tego dnia, jedynie słońce trwało niezmiennie w swym najwyższym punkcie, wskazując kierunek czarnemu orszakowi. Czterej rośli mężczyźni nieśli opartą na ramionach trumnę. Ściany domów po obu stronach ulicy przypominały pień mastichowego drzewa, pocięty, popękany, cierpiący. Z ich szczelin przezierała nicość podobna do tej, która zawładnęła sercem “Młodego Mężczyzny”. Ziemia w miasteczku zdradzała ślady wstrząsów, jakich Grecja w nowożytnych czasach nie zaznała. Trzęsienie ziemi z sierpnia 1953 roku, jakie nawiedziło greckie wyspy spowodowało straty w ludziach liczone w tysiącach ofiar.

Alon łkał w duchu. Ojciec Meri, z twarzą poważną, drżał wykonując każdy kolejny krok. Matka szła z tyłu, podtrzymywana przez braci. Orszakowi towarzyszyły opłakujące śmierć dziewczyny, wynajęte płaczki. Ich krzyki niesione przez echo powtarzały okoliczne góry.

Do kościoła prowadziły długie schody. Wchodzili powoli. Kiedy dotarli do kaplicy, Alon oślepiony blaskiem słońca przymknął oczy i usiadł. Trzymał w dłoniach starą indyjską kadzielnicę. Wewnątrz schował zebrane kryształki mastichy. Dla niej. Na pamiątkę tej podróży. Kiedy spojrzał w dół zobaczył “Kobietę w Czerni”, potem drugą i trzecią. Usłyszał głos, bliski i znajomy.

Niczym wędrowne ptaki… przemierzamy kraje, gdziekolwiek byśmy nie dotarli, podąża za nami klątwa, przeklęci jesteśmy, takie jest nasze przeznaczenie…

Konrad Piwowarczyk

Meri . http://arianecantabrejnik.blogspot.com/2009/03/7-mars.html

Meri http://arianecantabrejnik.blogspot.com/2009/03/7-mars.html

http://arianecantabrejnik.blogspot.com/2009/03/7-mars.html

Meri http://arianecantabrejnik.blogspot.com/2009/03/7-mars.html

Polegi ammu viikingiteemaatikat teinud. Päris põnev seega. Klient ise kah laevadega ja otsast viikingitegagi seotud. nagu näha, siis tööd veel jagub. Umbes kahe järgmise seansiga epaks valmis saama.
Nõel: 3round liner, 11round liner
Tint: K

It’s been a while since my last viking themed work, so, quite interesting. Client itself has something to do with ships and vikings also. As you can see, there’s a bit more to do. Should be done with next two sittings.
Needle: 3round liner, 11round liner
Tint: K

Joonista  ühele valgele paberile lainelised jooned ja teisele siksakilised. Lõika välja kalad. Joonista veetaimed, lõika välja ja kleebi kõik sinisele paberile.

Mister Maker kasutas kriidipastelle. Mul neid polnud ja kasutasin Promarkereid.

Vana hea tehnika. Oleme seda kunagi ammu palju teinud aga Mister Maker tuletas jälle meelde.

Joonista vildikatega pilt. “Värvi” veega yle. Lase kuivada. Joonista vildikatega mõned piirjooned.

Siia peale tulevad veel kalad, kui pilt ära kuivab.

Törtsuta värvi paberile ja aja papitükiga laiali. Polegi pintslit vaja.

Idee: Mister Maker

i wish i could draw.  i mean, not just draw, but draw good…  like these folks:

alexandra petracchi

tina sweep

mattias adolfsson

meri

and so many, many more!

Sie ist wieder vorbei: die alljährliche YOU Jugendmesse in Berlin. Auch dieses Jahr waren wieder viele Stars und Sternchen vertreten. Es gab zahlreiche Contest, Berufsinformationen und die allseits beliebten Werbegeschenke.

Daniel Schmacher, Annemarie Eilfeld und Sarah Kreuz, bekannt durch die Castingsendung DSDS sangen für ihre Fans sowohl allseits bekannte Klassiker als auch eigene Hits.

Wer selber von der großen Showkarriere träumt, konnte sich beim DSDS Casting beweisen, sich beim Castingportal YourChance bewerben oder am Izaio Model Contest teilnehmen.

Den Jugendlichen wurde ein breites Programm geboten. Vom Skate-Wettbewerb bis zur Breakdance-Schule war alles dabei. Musikbegeisterte konnten sich an unterschiedlichen Intrumenten, am DJ Mischpult oder den trendigen Chuck Chucks ausprobieren.

Kleine und Große Tanztalente zeigten atemberaubende Choreographien im Dance-Like-Stars Contest und brachten uns zum Staunen. Künstler wie Fabrizio,Vince Tomas und Meri heizten dem Publikum dann noch mehr ein und namen sich Zeit für Fotos und Autogramme.

(Photos by Disorderedkitten, Daniego & Messe-Berlin.de)

Weitere Bilder…

Flu Virus

merisarkar news service.
New Delhi, October 10, 2009

Health Ministry has reported on Friday that more than 380 patients have died due to H1N1 virus in the country till October 09, 2009. The ministry informed that six deaths have been reported during the day – two deaths from Karnataka, four deaths from Andhra Pradesh.

Health ministry officials said that 149 new cases of Swine Flu have been confirmed on Friday. Out of the total cases discovered on Friday only one had foreign travel history and rest are indigenous cases.

Maharashtra is the worst affected state from the disease with 153 deaths so far. Southern state of Karnataka is the second most affected state from the disease with 108 deaths so far.

Andhra Accounts for 42 deaths so far while 36 deaths have occurred in the western state of Gujarat.

15 deaths have so far been reported from national capital Delhi due to H1N1 virus.

source: http://www.merisarkar.com

As I already said I have an old, dear friend of mine, Meri, who happens to be a farmer.

A real farmer, with a farm tractor, a field full of different vegetables, a calendar of sowing and harvest, blisters in the hands and local farm markets to attend with her products corner.

She is our supplier of fresh fruits and vegetables, and throughout these last two years we gathered together 5 couples interested in her “cassetta”: me+Sara, Tozamas, Eva and Mumù, Eva’s parents, Fulvia + Teo.

Last Saturday we paid our homage to our Lady of the Fields by helping her in sowing the cabbages.. then we literally assaulted her kitchen for a serious hunger attack (you know, countrylife..)

Lovely!

Here the complete Flickr recap