I was excited to read about the opening of a store in Soho dedicated to the sale and promotion of Chilean gourmet food products and wines.  I’m always searching for new ingredients and it’s good to have a new focus for my obsession.  Puro Chile, a Hitchcock-sleek light box store on the corner of Center and Grand, is definitely obsession worthy.  What’s most surprising is how warm the space becomes the moment you step inside.  The staff is genuinely enthusiastic and the sparse room is dominated by  a large tasting table at the center.  Though they’re inventory is still growing, the shelves are lined with avocado oils and wine vinegars alongside chutneys made with murtilla, a cranberry like fruit related to the guava, and figs spiced with merkén, a Mapuche blend of smoked and dried chiles.  An adjacent wine shop is now open and carries over 200 labels.  On their website, they trace the origin of pre-Columbian Chilean culture to early human settlers in the region, no less than 13,000 years ago.  A remarkable thing to note from such an absolutely contemporary outpost.

De eerste inzending van de Change Management Online essay-wedstrijd is van Irene Coolen (Positioneringsgroep). In een wervelend betoog toont ze de waarde van het merk in veranderingstrajecten.

“Iedere organisatie heeft het, maar slechts weinigen benutten het volle potentieel ervan; het merk. Ook binnen het vakgebied Verandermanagement is de bijzondere betekenis van het merk nog onbekend. En dat terwijl in een merk of organisatiereputatie een grote veranderkracht schuilt waarmee een gehele organisatie in beweging kan worden gebracht. Merken zijn in staat om mensen te verleiden en hun gedrag te beïnvloeden. Of het nu gaat om de aankoop van een wasmiddel of een auto, de keuze voor een computer, een verzekering, een universtiteit of een ziekenhuis. Door deze unieke kracht van een merk intern te mobiliseren, kan richting worden gegeven aan het handelen van mensen in een organisatie. En daarmee krijgt strategie voor éénieder betekenis in de dagelijkse praktijk”.

Zie voor het totale verhaal ook:
De waarde van het merk in veranderingstrajecten

Tijdens de A+A vakbeurs van 3 november 2009 tot en met 6 november 2009 heeft Van Puijenbroek Textiel uit Goirle een active Bluetooth zone binnen haar stand geïntegreerd.
Tijdens de vakbeurs in het Duitse Dusseldorf presenteerde het bedrijf haar nieuw workwear, protective wear en corporate identity collectie van de merken Bucofa & HaVeP .

Binnen de stand werd de active Bluetooth zone gerealiseerd door middel van een aantal Bluetooth Servers. Binnen de Bluetooth Zone werd actief een bestand uitgezonden, waarin de kernkwaliteiten van de beide merken in beeld en tekst naar voor kwamen.

Een groot aantal bezoekers van de beurs ontving de slideshow direct op zijn mobiele telefoon.
Behalve de directe aflevering van het bestand bij bezoekers, hielp de inzet van Bluetooth Marketing om Van Puijenbroek Textiel zich tijdens de beurs te profileren als onderscheidend en innovatief.

Aangezien Van Draeckensteijn is opgegroeid in hartje Achterhoek, was er geen ontkomen aan de invloed van de Achterhoekse rockformatie Normaal. Normaal heeft de Achterhoek muzikaal op de kaart gezet. In de jaren ’80 vierde de band hoogtij met nummers die uit het boerenhart gegrepen waren. Een Normaal concert was dan ook altijd een feest, een grote braspartij, waar alles kon en alles mocht. De boerenzoons en –dochters die massaal op de optredens afkwamen, lieten zich die ene keer helemaal gaan en het moet voor Bennie Jolink en zijn mannen een fantastisch schouwspel zijn geweest vanaf het podium, al die rockend, zuipende mensen, de topless grieten die de band toejuichten zittend op de schouders van hun kerels. Klompen, afgeknipte spijkerbroeken en t-shirts die kapot mochten. Meer had je niet nodig.

Normaal had zijn eigen branding goed onder controle. De merchandise die men verkocht bij het ene concert, sneuvelde steevast bij het volgende concert. Standaard kocht je twee traytjes bier, ééntje voor de consumptie en de andere om de zaal in te gooien. Natte t-shirts overal… Prachtig.

Normaal haakte slim in op de massale bieromzet door met een eigen biermerk op de proppen te komen, het “Normaal Bier”. Wat moet dat fijn geweest zijn voor de mannen om met een vork te kunnen schrijven aan de tap, er verdwenen liters bier door de lucht.

Van Draeckensteijn bezocht de concerten in den beginne als fan, later, begin jaren ’90, professioneel. Gewapend met een perskaart moest er verslag worden uitgebracht van alles wat er rondom het concert gebeurde. Het favoriete optreden was het jaarlijkes concert in Barchem, in een megagrote feesttent. De tractoren met platte wagens erachter, waarop tientallen feestgangers al bierdrinkend richting de tent vervoerd werden, stonden in file te wachten om het weiland in te mogen rijden waar de tent stond. De politie in burger die de orde moest handhaven, feestte net zo hard mee.

In de tent hing altijd een perfecte sfeer, de geur van bier en zweet overheerste, maar dat mocht de pret niet drukken. Nog voor de eerste gitaarsnaren waren aangeraakt, was de meute al behoorlijk lam van alle drank. Een standaard ritueel naast het elkaar nat gooien met bier, was het kapotscheuren van elkaars t-shirts. Er zijn dagen geweest dat Van Draeckensteijn 4 shirts over elkaar heen aantrok, om toch nog gekleed het concert te kunnen verlaten. De boerenprocedure was simpel: gooi een meid nat met bier, wat volgde was een soort wet t-shirt contest, kijk wat voor vlees je in de kuip hebt en scheur daarna het shirt van het lijf. Je zou denken dat dat een boze reactie oplevert, niets was echter minder waar. Op de helft van het concert trof je de feestgangers m/v dus met ontbloot bovenlijf aan, de dames in de nek van hun vriendjes. En maar zwaaien naar Bennie, die er een goede gewoonte van maakte om vanaf het podium feedback te geven op de vele borsten die meezwaaiden.

Normaal had ook zijn eigen podiumacts. Hendrik Haverkamp was wel de bekendste, een lange boerenslungel met een pet en een bril met dikke glazen. Een beetje afgeschilderd als de dorpsgek, maakte hij elk optreden tot een feest. Er is zelfs een nummer aan hem opgedragen, waarin het ongeluk dat hij ooit heeft gehad, bezongen werd met de tekst “Hej zag twee felle lampen, doar wolle tussendeur…”. Prachtig. Ook de moeder van Hendrik Haverkamp had haar eigen lofzang. De tent stond pas echt op zijn kop als “Vrouw Haverkamp” werd ingezet, een ode aan de grote borsten van deze dame. Kilometers ver buiten de tent kon je het publiek horen meegillen op dat nummer. De Haverkampjes kwam je, samen met de bandleden, af en toe tegen bij café Den Tol, achter Zelhem. De kroeg werd gedreven door een oude baas met als bijnaam “De Pruis”. Een mooi figuur, eeuwig vergezeld van pet, wederom een bril met nogal dikke glazen en een wandelstok. Ook De Pruis gaf wel eens acte de presence op concerten.

Ook leuk waren de taferelen die zich rondom het concert afspeelden… Tijdens een interview met een van de beveiligingsmensen werden we afgeleid door een boerenknaap die met een kruiwagen probeerde tussen het publiek in de tent door te laveren. Uit voorzorg werd dit heerschap staande gehouden en werd er gevraagd wat hij met de kruiwagen ging doen. ‘Mien vriendin ophaolen, die is uut mien nek ‘evallen en zee heb heur enkel verstuikt’ was het antwoord. Aangezien de man stuiterzat was, besloot de beveiliging om een handje te helpen. Inderdaad, midden in de tent lag een boerendeerne kermend op de grond. Vier man sterk pakten haar bij haar polsen en enkels en jonasten haar de kruiwagen in. Haar geschreeuw klonk boven de muziek uit, nogal alarmerend. In een drafje met de volgeladen kruiwagen naar de EHBO post… De EHBO’er keek de vier beveiligers verwijtend aan… mevrouw had een drievoudige enkelbreuk, zo bleek.

Van Draeckensteijn moest bij een ander concert het zoontje van vrienden van zijn ouders op sleeptouw nemen. De beste mensen waren op visite en het kereltje verveelde zich kapot. Het leek de ouders wel gepast om hem eens kennis te laten maken met de culturele kant van de Achterhoek. Niet vreemd, want het gezin was nogal cultureel ingesteld. Geen televisie, geen stripboeken, geen popmuziek, laat staan rock. Klassieke muziek vierde er hoogtij. Joris wilde wel mee, met zijn 14 lentes was hij wel toe aan een verzetje. Toen we buiten de tent stonden, waar het feest al in volle gang was, keek hij zijn ogen uit… Het zwermde van de zatte mensen rondom de tent, urinerende feestbeesten m/v bij de sloot, voor hem onverstaanbaar gebral… We werden verrast door een stevige meid, die met een doordrenkt t-shirt op ons af kwam zigzaggen. Eerst was Van Draeckensteijn aan de beurt. De deerne wees op haar shirt, inmiddels doorschijnend van het gerstenat en zei: “Da’s Normaal bier, moj roek’n?”. (Of we even aan haar shirt wilden snuffelen dus). Twee tepelhoven zo groot als biervilten keken mij vragend aan vanachter het shirt en ik bedankte voor de eer. Toen was arme Joris aan de beurt. De meid ontfermde zich moederlijk over hem, trok haar shirt iets naar voren en zei, bijna lief: “Toe moar jong, roek ie moar’es good hoe echt bier heurt te roek’n”. Joris was gebiologeerd en de natuur in hem nam de overhand. Hij boog zich langzaam naar voren, om voorzichtig aan het natte shirt te sniffen. Toen hij binnen grijpafstand was, trok de boerenmeid het t-shirt strak over zijn hoofd, pakte zijn koppie beet en trok zijn gezicht haar blote boesem in. Van links naar rechts smeet ze zijn hoofd tussen haar enorme jongens heen en weer. Joris had zijn eerste close encounter of the third kind met cup FF…

Het arme kereltje heeft het hele concert als een zombie naast me gestaan, niet meer gesproken, tot we weer thuis waren. “En Joris,”, vroeg zijn moeder belangstellend, “hoe was het?”. Nog glazig in de verte turend zei hij, ietwat binnensmonds: “Prachtig mama, prachtig…”

Aangezien Van Draeckensteijn geen liefde kon opbrengen voor boerenvervoermiddel numero uno, de Opel, was een heuse Lada zijn means of transport. Leuk als je dan na je verslag geschreven te hebben naar huis wil, bij je Russisch vernuft arriveert en daar een koppeltje aantreft op je motorklep. Vrouwlief op haar rug, met haar klompen op de voorbumper,  vriendje met de broek op de enkels tussen de benen en maar proberen om Mientje tegen de voorruit op te werken. Geduldig ging er naast staan, beleefd genoeg om te wachten tot ze klaar waren. Dat irriteerde de boerenzoon nogal en met een bitserig “Kiek toch veur-oe!” probeerde hij mijn blik een andere kant op te dirrigeren. “Maar dit is mijn auto”, zei ik nog ter verdediging. “Ie-j kunt toch wel eff’n wacht’n tot wille kloar bunt, of neet dan?” (of ik maar even wilde wachten tot de eindstreep gehaald was), steunde het grietje. Prima. Van Draeckensteijn was ook de beroerdste niet. Ik nam alvast plaats achter het stuur van de schommelende Lada en het duurde niet lang of de twee tortels waren allebei aan hun hoogtepunt. Terwijl het dametje zich van de klep liet glijden (hetgeen onder de omstandigheden niet veel moeite kostte), startte ik de auto en reed achteruit. Met één hand de broek nog optrekkend kreeg ik een duim omhoog van de kerel en zijn meisje zwaaide nog even lief naar me.

Hoofdschuddend reed ik het weiland weer uit.

Tot besluit haal ik nog graag even een legendarische uitspraak aan van Bennie Jolink, die als antwoord gaf op de vraag, waarom ze in de Achterhoek toch allemaal Opel willen rijden: “Wat de lul is voor de hoer, is de Opel voor de boer”. Een waarheid als een Achterhoekse melkkoe.

“Het is tijd voor de Rabobank” is niet meer. Het is nu Rabobank Een bank met ideeen. Juist in deze periode van onzekerheid als gevolg van de kredietcrisis is het naar de mening van Rabobank geen tijd meer voor de Rabobank. Kennelijk is het optimisme over het prille economische herstel zo groot dat nu gekozen is voor een Bank met ideeen. Hoewel het meest recente conjunctuurbericht van de Rabobank nog geen reden geeft tot een brede glimlach.   

Op de uitleg van de pay off door Rabobank is niet zo veel aan te merken. Letterlijk staat er: “Als coöperatieve bank heeft de Rabobank haar eigen visie en opvattingen over bankieren. Ons oeridee is ’samen bereik je meer dan alleen’. Al onze andere ideeën komen hier uit voort.”

Mijn associatie met de pay off is creativiteit en innovativiteit. En ik wil wel graag creatieve oplossingen voor financieringsproblemen of lastige kredietaanvragen. In dat geval had Een bank met geld ook wel aardig geweest. Juist omdat veel ondernemers grote problemen hebben met herfinanciering of het verkrijgen van krediet voor investeringen.