Vandaag snel even aan de gevangenis van Merksplas gepasseerd. Er was een kleine solidariteitsactie van enkele cipiers na de incidenten in Leuven Centraal. Het was er rustig.

Dinsdagnacht (of woensdagmorgen) kwam ik B.W. tegen tijdens Merksplas kermis. Meerbepaald aan discotheek De Klipper, alwaar ik hem meteen een aantal keren kon platflitsen.

Onlangs passeerde ik deze twee toiletten in het bos van de Kolonie, zowat de middle of nowhere van Merksplas. Er waren geen wegenwerken in de nabije omgeving te bespeuren. Dus wat staan die toiletten daar eigenlijk te doen? Voor de eekhornen misschien?

Justitieminister Stefaan De Clerck zal gisterenmiddag een enorm déjà entendu moment hebben gekend vermoed ik. Zes gevangenen ontsnapten met behulp van een ladder uit de gevangenis van Merksplas. Vier van de zes ontsnapte gevangenen werden vrij snel weer opgepakt, de overige twee blijven vooralsnog voortvluchtig.

Amper vijf dagen geleden ontsnapten uit de gevangenis van Brugge reeds drie gevangenen met behulp van een helicopter. Onder hen o.a. Ashraf Sekkaki, die wordt gezien als het brein achter deze ontsnapping. De drie zijn nog steeds niet gevat. Het enige tastbare resultaat is voorlopig dat men weet wie de bewuste helicopter heeft besteld. Het gaat om een meisje uit Antwerpen, die zich enkele jaren geleden tot de Islam heeft bekeerd. Benieuwd of er nu eindelijk eens maatregelen gaan worden genomen, want die gevangenen zelf volgen de media toch ook, neem ik aan?

UPDATE

De eindejaarsconférence van Geert Hoste schrijft zichzelf dit jaar. Het zou me niet verbazen als hij die ‘Geert Hoste ontsnapt’ noemt. Het is nauwelijks te geloven, maar in het Brusselse justitiepaleis zijn opnieuw drie zware gevangenen ontsnapt, weliswaar met de hulp van twee gemaskerde én gewapende handlangers. ‘Onze gevangenissen zitten overvol?’ Als het zo doorgaat gaat het niet lang meer duren!

Op maandag 31 augustus start het allereerste seizoen van Munenkai Merksplas.
iedereen is welkom in het parochiehuis van Merksplas om deel te nemen aan deze eerste training.

Merksplas blijft in de ban van de villamoord: uit Gazet van Antwerpen 04/08/2008:

Er is nog geen doorbraak in het onderzoek naar de villamoord van vorige zondag. Daarbij kwam de vriendin van Wim Beckman om het leven en liep de man zelf een kogelwonde op. Hij kan de speurders niet wijzer maken omdat alles gebeurde terwijl hij sliep.

Vorige week zondag staken onbekenden de villa van Wim Beckman in brand in Merksplas. Ze hadden eerst gevuurd op het echtpaar, dat zich in de slaapkamer bevond. De brandweer moest de deur inbeuken om bij hen te geraken. Alleen Wim Beckman kan het verhaal navertellen, maar in mindere mate dan de speurders hadden verwacht.

Geen herinneringen

Ze konden hem wel verhoren, maar veel meer dan enkele mogelijke pistes aangeven, kon hij niet. Beckman herinnert zich niets van de feiten.

“Ik weet van niets. Ik werd pas wakker in het ziekenhuis“, vertelde hij. De man heeft ondertussen het ziekenhuis mogen verlaten en verblijft bij een vriend. Fysiek houdt hij een zware verwonding over aan een oog.

Geen getuigen

Hoe het nu verder moet, is voor niemand duidelijk omdat er geen getuigen opduiken van de feiten. De brand in de villa werd omstreeks 11.45u ontdekt. Een omwonende had omstreeks 10u het alarm horen afgaan.

“Ik reageerde daar niet op omdat zoiets regelmatig gebeurde”, zei de man. Hij had ook niemand gezien die het domein binnenreed of verliet tussen 10u en het tijdstip van de brand. De speurders hopen dat ze wijzer worden uit de filmbeelden van de bewakingscamera’s.

Dit is toch te gek! De persoon die er zelf bij was kan zich er niets meer van herinneren. In Merksplas gonst het ondertussen van geruchten, gaande van een afrekening tot een passionele moord. Ik ben in elk geval benieuwd wat hiervan de uitkomst gaat zijn. Merksplas: Chicago aan de Mark?

Op zaterdag 5 juli 2008 zijn Ronny Verstraelen en Inge Cox met elkaar getrouwd in de Sint-Willibrorduskerk te Merksplas. Na een jaar voorbereidingen mocht ik in de naam van de Kerk dit huwelijk inzegenen. Tijdens de viering sprak ik deze woorden uit:

Verwelkoming bij het kerkportaal

Beste Inge en Ronny,
jullie hebben lang naar deze dag, naar dit moment toegeleefd.
Het was voor mij een grote eer om daarin een beetje wegwijzer te mogen zijn. Samen bouwen jullie aan jullie huwelijk als aan jullie huis. In dit huis van de gemeenschap van God mag ik jullie nu verwelkomen. Jullie mogen er thuiskomen bij de Heer en bij al deze mensen die om jullie geven en blij zijn met jullie keuze.
Nu wil ik jullie voor gaan naar het altaar van de Heer, waar we Zijn en jullie liefde dankbaar mogen vieren.

Lezingen:
Het verhaal van Grote Haas en Hazeltje
1 Kor. 13, 1-2
Mt. 7,21.24-27

Homilie

Wie de woorden van Jezus beluistert en er naar handelt, is zoals een verstandig mens die zijn huis op een rots heeft gebouwd…

Beste Inge en Ronny,
we zijn samen ongeveer een jaar lang op weg gegaan, om op dit moment uit te komen. Wat 10 jaar geleden begon als een prille relatie wordt vandaag voor de maatschappij en voor de geloofsgemeenschap “een gezin”.
Net zoals jullie bij de bouw van jullie huis eerst plannen moesten maken en goed moesten nadenken, hebben jullie voor deze stap heel wat voorbereiding, gesprekken en denkwerk gedaan. Toen ik enkele weken geleden vroeg of jullie er klaar voor waren, was het antwoord heel duidelijk: het wordt tijd dat het zover is. En nu is het zover.
Jullie willen van jullie nieuwe huis een thuis maken. Bij het begin van de viering hebben jullie van dat huis een prachtig symbool gemaakt voor jullie huwelijk. In deze viering willen jullie de inspiratie vinden om dit waar te maken.
De lezingen van zonet kunnen daarvoor heel wat inspiratie geven. In het verhaal van Grote Haas en Hazeltje is één ding heel duidelijk: hoe meer je probeert te vertellen hoeveel je van iemand houdt, hoe meer je beseft dat zoiets niet lukt. Liefde is iets dat altijd aan onze woorden ontsnapt. We kunnen het niet vatten. Het is altijd groter en rijker dan wat we met ons hoofd kunnen begrijpen. Het lukt alleen maar met ons hart.
De eerste bijbelse lezing zet nog een stapje verder: zonder liefde is al het andere zinloos. Je mag alle talenten en gaven bezitten, rijkdom en kennis. Zonder de liefde zijn deze mooie dingen leeg en levensloos.
Jullie eigen leven vertelt hiervan: de hobby’s waardoor je elkaar hebt ontmoet, het werk dat je doet, jullie huis … en nog het meest: jullie relatie. Zonder liefde, in al haar verschijningen en intensiteiten, zou het allemaal maar een dooie boel zijn.

In de evangelielezing van deze viering zegt Jezus dat op nog een andere manier: niet iedereen die “Heer!” tegen Hem zegt zal het koninkrijk der hemelen binnengaan, maar zij die de wil van de Vader doen. Het is niet genoeg om te weten en te vertellen wat God van ons vraagt, namelijk God, elkaar en jezelf beminnen. Het moet ook in je concrete leven zichtbaar zijn.
Dat is de wil van de Vader. Dat is wat Jezus ons heeft voorgeleefd.
Wie zo doet, heeft het huis van haar of zijn leven op een stevige rots gebouwd. Huizen zijn kwetsbare dingen. Dat merk je bij overstromingen en aardbevingen, maar evengoed als er brand uitbreekt. Een huis kan van buitenaf verwoest worden, maar ook van binnenuit. Zo is het ook met jullie huwelijk. Zoals jullie zelf de fundamenten van jullie huis hebben gemetst, zo beseffen jullie heel goed dat ook jullie relatie een stevig fundament nodig heeft om doorheen de stormen en moeilijkheden van de toekomst stand te houden.
Jullie kiezen ervoor om een open huis te hebben: ook anderen zijn er welkom. In de eerste plaats zijn dat in deze periode je familie en vrienden. In de toekomst zullen daar ook jullie kinderen bij komen. Die zullen met veel liefde en goedheid begroet worden, dat durf ik voorspellen vanuit de manier waarop jullie allebei, en vooral jij, Inge, met zoveel vuur en enthousiasme vertelt over je werk.

Jullie zijn al een hele tijd samen onderweg in het leven. Vanuit de judo en de KLJ kregen jullie heel wat waarden mee, die de stap die jullie vandaag zetten steunen en mogelijk maken. Blijf trouw aan deze belangrijke bagage, deel haar met veel mensen om jullie heen en grijp er naar terug als tegenslag de kop opsteekt.
Als symbool voor en herinnering aan deze dag kozen jullie een olielamp als huwelijkskaars. Een bijzonder mooi en verstandig beeld voor wat jullie nodig hebben in jullie relatie. Om het licht brandend te houden, zullen jullie af en toe ergens olie moeten bijvullen. Tijd maken voor elkaar, ook tijd maken voor God. Hij moge vandaag en alle dagen van jullie leven jullie huwelijk zegenen, zodat het voor wie het ook maar wil horen of zien duidelijk is: deze twee mensen houden van elkaar, zoveel dat ze hun toekomst aan elkaar geschonken hebben.
Ik wens jullie daarbij alle geluk en steun toe.
Amen.

Rien n’a donc changé en Belgique depuis l’assassinat de Sémira Adamu!

Un réfugié originaire du Cameroun, enfermé au centre pour illégaux de Merksplas, s’est suicidé jeudi. Il s’est pendu.

A quel degré de désespoir devait-il être arrivé pour choisir la mort plutôt que l’expulsion?

Bien sûr, certains diront que la loi doit être respectée et que tous “ces gens” n’ont rien à faire chez nous.

Bien sûr, l’état ne se sentira pas responsable, il n’a fait qu’appliquer la loi.

Mais un homme est mort, qui ne cherchait qu’une vie meilleure.

Article 3 de la Déclaration universelle des droits de l’homme :

         Tout individu a droit à la vie, à la liberté et à la sûreté de sa personne.

Article 13

         1. Toute personne a le droit de circuler librement et de choisir sa résidence à l’intérieur d’un état.

Finanzas.com – Spain

“La importancia de este pedido es que será el primero del mundo donde nuestros motores generarán electricidad y calor con aceite vegetal de jatropha. …

Sinds begin februari zitten de Tsjetsjeense vluchtelingen Magomed-Ali Suleymanov en Milana Mazhiyeva opgesloten in het gesloten centrum voor illegalen in Merksplas. Elk moment kunnen ze uitgewezen worden naar Polen. “Dat staat gelijk met een enkeltje richting Moskou of de dood”, zeggen hun ouders die als erkend vluchteling in Mechelen wonen.  

Moe van de oorlogsterreur ontvluchtten Magomed-Ali Suleymanov (29) en zijn vrouw Milana Mazhiyeva (17) eind oktober 2007 de Tsjetsjeense hoofdstad Grozny met eindbestemming Mechelen. “Ik had hen nog zo gevraagd om als het enigszins mogelijk was Polen te vermijden”, zucht Magomed-Ali’s vader Magomed Suleymanov. “Want aan de grens wordt er bijzonder streng gecontroleerd. Maar mijn zoon wou het erop wagen. Net als zoveel andere Tsjetsjenen werden ze door de Poolse grenswacht tegengehouden. Ze hadden geen andere keuze dan in Polen asiel aan te vragen.”

De Suleymanovs – vader Magomed, moeder Taisa, zoon Oumar en dochters Silan en Iman – leven als erkende vluchtelingen in Mechelen. “We keken ernaar uit om na al die jaren onze verloren zoon terug in onze armen te drukken”, zegt moeder Taisa. “Hun arrestatie in Polen was een lelijke streep door onze rekening.”Van zodra de kust enigszins veilig was, reisden Magomed-Ali en zijn vrouw eind januari door naar België. “Toen ze in Brussel op de dienst Vreemdelingenzaken asiel aanvroegen, werden ze opgepakt”, vertelt vader Magomed. “Eerst zei de ambtenaar dat alles in orde was. ‘Jullie kunnen een tijdje bij jullie ouders blijven.’ Maar amper een kwartier later werden Magomed-Ali en Milana naar het gesloten centrum voor illegalen in Merksplas afgevoerd. Vreemdelingenzaken beweert dat wij indertijd bij onze asielaanvraag verzwegen hebben dat er een zoon van ons in Tsjetsjenië was achtergebleven. We hebben dat toen wel gezegd, maar het is hun woord tegen het onze. Volgens Vreemdelingenzaken zijn de identiteitspapieren van mijn zoon en schoondochter waardeloos omdat het kopieën zijn – hun echte papieren hebben ze noodgedwongen moeten achterlaten. Magomed-Ali en Milana kunnen nu elk moment naar Polen teruggestuurd worden. We zijn bang dat de Poolse autoriteiten hen vervolgens naar Moskou zullen deporteren.”

Volgens Stany Buysse, de advocaat van de familie, is die kans reëel. “Afgewezen Tsjetsjeense vluchtelingen worden door veel voormalige Oostbloklanden zonder pardon op transport naar Moskou gezet”, zegt hij. “Een paar maanden geleden behandelde ik een gelijkaardig geval: een Tsjetsjeen die hier familie had, was via Tsjechië naar België gekomen. Omdat hij eerst in Tsjechië asiel had moeten aanvragen, beriep Vreemdelingenzaken zich op de Conventie van Dublin en werd hij naar Praag gedeporteerd. Hij is daar onmiddellijk op een vliegtuig naar Moskou gezet. Zijn familie heeft sindsdien niets meer van hem vernomen.” 

Conventie van Dublin

De Conventie van Dublin is een afspraak tussen EU-landen en bepaalt dat de lidstaat waar de asielzoeker het eerst voet aan grond zet, verantwoordelijk is voor de aanvraag. Die eerste lidstaat moet de asielzoeker ook opnieuw opnemen als hij zich later illegaal in een andere lidstaat bevindt. “Volgens de letter van de wet moeten mijn cliënten dus terug naar Polen”, zegt Stany Buysse. “Maar Tsjetsjenen krijgen nauwelijks bescherming in nieuwe EU-lidstaten zoals Polen, Slowakije of Tsjechië. Volgens een recent rapport van Caritas International wordt minder dan 10% van de Tsjetsjenen in Polen erkend als vluchteling, terwijl in België de grote meerderheid van de Tsjetsjeense asielaanvragen positief behandeld wordt. De kwaliteit van het Poolse asielonderzoek beantwoordt niet aan de normen van een fatsoenlijke democratische rechtstaat. De Belgische overheid hanteert de Conventie van Dublin als een handige manier om haar verantwoordelijkheid te ontlopen.”

 Wanhoop

Ondertussen maakt vader Suleymanov zich grote zorgen. “Mijn zoon en zijn vrouw zitten nu anderhalve maand in Merksplas. Als we er op bezoek komen, horen we afschuwelijke verhalen. De wanhoop is er immens. Magomed-Ali vertelde ons dat er hardnekkige geruchten rondgaan dat er vorige week drie mensen zelfmoord gepleegd zouden hebben, of een poging daartoe zouden hebben ondernomen. We zijn bang dat onze kinderen ook de moed zullen verliezen. In principe hebben we recht op familiehereniging, maar omdat Vreemdelingenzaken aan onze familieband twijfelt, riskeren we onze zoon voorgoed te verliezen. Waarom organiseren ze geen dna- of bloedtest als ze ons niet geloven?” 

Volgens Pieter Stockmans van Vluchtelingenwerk Vlaanderen laat de asielprocedure in Polen te wensen over. “De kans is reëel dat Tsjetsjeense afgewezen vluchtelingen naar Moskou teruggevlogen worden.” Stockmans bezoekt regelmatig de gesloten instelling van Merksplas. Klopt het dat er vorige week drie zelfmoorden of pogingen geweest zijn? Pieter Stockmans: “Dat verhaal gaat rond, maar de directie van het centrum ontkent dat.”

Woordvoerster Katrien Jansseune van Vreemdelingenzaken bevestigt dan weer ronduit dat in de gesloten centra regelmatig mensen zich van het leven proberen beroven. “Van al die pogingen is er nog maar één gelukt – in oktober vorig jaar. De meeste zelfmoordpogingen beschouwen wij als manieren om aandacht te trekken. Als iemand zich in de douchecabine probeert te verhangen vlak voor er iemand toekomt, zien wij dat als een manier van aandacht zoeken. Maar al die pogingen worden correct – met doktersassistentie – afgehandeld.”

Hoeveel zelfmoordpogingen gebeuren er per maand in de gesloten centra? Jansseune: “Sorry, daar hebben we geen cijfers over.”

© jan@janstevens.be