hari ini gw mellow deh. akhirnya berasa juga bahwa hari ini adalah (Insya Allah, amiiin) jadi hari terakhir gw ujian tertulis setelah menempuh wajib belajar 16 tahun. dari namanya EHB, ulangan, sampe ujian.  dan hari ini, 23 desember 2009, gw melewati ujian tertulis terakhir gw. yaaaa…. kalo diberi kesempatan kembali, gw akan ujian tertulis lagi di S2, Amiiin.

ok, kenapa hari terakhir ujian malah jadi mellow, itu karena gw tersadar bahwa segalanya akan berubah. dan perubahan yang menyesakkan adalah PERPISAHAN. man, gw paling ga suka menghadapi perpisahan. kalo dalam ilmu etika yang gw pelajari, istilahnya: dilema yang tak terhindarkan. mau gimanapun ya ga bisa lo hindari. bukankah di setiap pertemuan pasti ada perpisahan?

yang tambah me-reinforce kesedihan gw adalah film Sang Pemimpi. hikkkkssss….. persahabatan haikal, arai, dan jimbron bener2 bikin gw sesek. asli, tiba-tiba pengen meluk dan megang erat tangannya yuli sama yuris. sediiiiiihhhh…. dalam perjalanan pulang kembali ke kampus, gw cuma bisa bilang ke mereka: “i love u both. i mean it.”

ya Allah, tolong rengkuh jiwa yang rapuh ini agar dapat merasa tenang.

ketika kau menyakitiku (lagi) yang hanya mampu kulakukan adalah  mengingat bahwa kau sering mengulurkan tanganmu untuk membantuku.

ketika kau menyakitiku (lagi) yang hanya mampu kulakukan adalah mengingat kata-kata penghiburanmu untuk laraku.

ketika kau menyakitiku (lagi) yang hanya mampu kulakukan adalah mengingat waktu menyenangkan yang telah kita lewati bersama.

ketika kau menyakitiku (lagi) yang hanya mampu kulakukan adalah  mengingat bahwa aku juga pernah menyakitimu.

ketika kau menyakitiku (lagi) yang hanya mampu kulakukan adalah mengingat bahwa aku menganggapmu sebagai teman baikku.

dan aku pun (selalu) berharap, kau menganggapku sebagai teman baikmu.

Majoritatea ştiu despre Dămăroaia că este un cartier limitrof, un rebut al Bucureştiului, locul unde “şi-a înţărcat dracu copiii”- aşa cum apare în literatură. Pentru mine însă, Dămăroaia este mai mult decât atât. În primul rând, cartierul are în mentalul meu numele de “Dame du roi” cum era la origine, aşa cum îmi povestea bunica mea când era mică.

Iubesc cartierul cu o pasiune greu de redat în cuvinte, fiindcă aici am crescut. Am fost botezată la biserica din capăt, în curtea de pe Piatra Morii o aşteptam pe mama weekend de weekend ca pe un Mesia, pe scările din faţa conacului cu uşi sculptate manual mă jucam pe preş cu păpuşile. Mai mult decât atât, aici am legat primele prietenii, aici am jucat faţea la statuie, aici am stat cu păturile în mijlocul străzii până la 3 dimineaţa, fără să ne pese de violatori, de pedofili, de restul.

Ascultam poveştile cu gârla-cele cu iele- cu sufletul la gură şi ne strângeam ori la una, ori la alta. În colţ la Turnu Roşu am băut prima mea bere, pe Acumulatorului, faţă-n faţă cu staţia de pompieri, m-am sărutat prima oară, pe Omului mergeam în misiuni de recunoaştere. Iernile eram pe teren, bătându-ne cu zăpadă până când nu mai simţeam mâinile şi feţele de frig. Hălăduiam pe Câineni, pe strada cu buteliile, la capătul lui 331. Ne plimbam cu autobuzul când nu aveam bani de altceva. Eram fericite atunci, cu dilemele noastre sentimentale, când ne-ntrebam ce naiba se-ntâmplă în timpul sexului, cum se simte când săruţi pe cineva. Lumea noastră era Dămăroaia. Şi eram fericite aici, nu ne trebuia nicio altă lume în plus.

Verile mergeam la Murătură, magazinul paralel cu şcoala, ca să ne luăm îngheţată. Mâncam cireşe de la mine din curte, fiecare în felul ei. Bunică-mea ne dădea mereu dulceaţă de trandafiri şi ciocolată, cico şi “ciungă”.  Mama, care lucra pentru Piasten, ne aducea tarte şi bunătăţuri italieneşti. Am mâncat biscotti toate, am mâncat pişcoturi, pricomigdale şi alte trufandale la care nu aveau acces mulţi. Era vremea aceea în care nu ştiam ce înseamnă egoismul, în care nu conta că purtam papuci din piaţă cu arici. Prima mea mare dragoste, Victor, fratele Paulei. Aveam 9 ani şi-mi tremurau genunchii de fiecare dată când mă privea. Îmi reproşea că-s prea copilă, deşi el avea 11 ani. Eu am bănuit mereu că mă plăcea în secret, aşa cum se-ntâmpla mai mereu. Atunci i-am căutat numele în cărţi şi am aflat că Victor Emanuel a fost un rege al Italiei. Şi nu orice rege al Italiei.

Noi nu am crescut în Bucureşti, noi am crescut în Dămăroaia. Noi mergeam două staţii pe jos până la intersecţia cu Bucureştii Noi ca să ne luăm îngheţată la dozator. Una dintre noi nimerise un gândac în ea, dar asta nu ne oprea să o mâncăm hulpav în continuare.

La 13 ani ai mei l-am pierdut pe Nick. A fost pentru prima oară când toate am simţit aceeaşi durere. Îl cunoşteam de puţin timp şi-l cooptasem în gaşca noastră veselă. Era pentru prima oară când murea cineva atât de drag nouă, atât de apropiat vârstei noastre, atunci am realizat că nu suntem invincibile şi nici măcar nemuritoare, că cei pe care-i iubim nu vor fi aici la infinit. Atunci am aprins o lumânare pentru el la mine în cameră. Nu strânsesem bradul şi nici decoraţiile de Crăciun. Eram nişte copii în faţa unei găuri negre. Nu ştiam cum se cuvine să ne purtăm într-o asemenea situaţie. Jerba de garoafe albe, Tweety-ul îngeraş, batista cu bănuţ. Aceeaşi biserică din capăt, cimitirul care adăposteşte doi dintre oamenii pe care i-am iubit atât de mult.

Astăzi am ieşit cu ele. Nu cu toate, cu Sima şi cu Pay. Şi culmea e că suntem la fel, cu toate că ştim ce se-ntâmplă când faci sex.  Vorbim despre iubire, despre filosofie, despre deontologii şi alcool,  despre Dumnezeu- pe care-l disecăm atunci când bem vin. Nu vorbim despre rondurile cu trandafiri roşii, despre vinăria de lângă staţia cu butelii, despre Nick, despre Nea’ Victor care avea chioşcul de ziare de pe Căiuţi.

În Dămăroaia a început povestea mea,  alergând după tramvaiul 24, pe care-l pândeam din curte. Aici am citit primele cărţi de legende istorice, în spatele curţii sub nuc. Aici am mâncat prima bătaie din viaţa mea – pe care mi-a administrat-o brutal un băiat fix pe Turnu Roşu. Aici am învăţat ce-nseamnă să-ţi pese cu adevărat de cineva.  Iubesc cartierul acesta fiindcă am iubit şi iubesc încă oamenii din el.

Atenţie deci la detalii. Păşeşte cu grijă, fiindcă nu există stradă pe care eu să nu fi fost înaintea ta. Acesta a fost primul meu câmp de luptă.

Il y a quelques temps j’ai eu l’extréme privilège d’être invité à un cours d’horlogerie chez Jaeger-Lecoultre dans le cadre de leurs nouveaux séminaires ” MasterClass” qu’ils sont entrain de dispenser en Europe.

Je remercie mon ami Arnaud Lassaussois ( Les Montres )  qui m’a fait ce grand honneur et ce réel plaisir .

Etant totalement amateur en matière d’horlogerie , j’ai trouvé ce cours,  dispensé par des experts Jaeger-Lecoultre , parfaitement passionnant et stressant puisqu’il consistait à démonter et essayer de remonter par soi même un mouvement mécanique de chronographe Jaeger-Lecoultre.

Plus jeune je n’étais pas doué pour les Maquettes et bien après quelques vis perdus lors du remontage , j’ai eu la certitude que je ne serai pas Horloger !

Je vous laisse découvrir un extrait de la vidéo explicative sur un mouvement mécanique de chronographe JL

Sinon j’ai eu le plaisir de faire la connaissances d’autres amateurs de Montres ( Epicuriens et fans de motos ) forts sympathiques qui participent mensuellement à la vie du club Chronos .

Si vous avez un Iphone , télécharger la petite application J.L qui vous permettera de rentrer dans l’univers de la haute horlogerie de Jaeger-Lecoultre .

Application iphone Jaeger-Lecoultre

Voici quelques photos prises durant cette formation d’exception !

MasterClass Jaeger-Lecoultre

MasterClass Jaeger-Lecoultre

MasterClass Jaeger-Lecoultre

L'expert débute le démontage d'un chronographe J-L

L'expert débute le démontage d'un chronographe J-L

un lot de mouvements mécanique J-L

Mouvement mécanique Jaeger-Lecoultre

Arnaud commence le démontage

Un petit air de Eric Von Stroheim

Philippe entrain de rerirer la roue à colonne

J'ai dèjà perdu une vis !

Mais où est cette roue à Colonne ?

une autre vis se fait la malle !

Les pendules Jaeger-Lecoultre

J'ai enfin retrouvé mes 2 vis et je suis content !

La série Master Compressor Jaeger-Lecoultre

une magnifique reverso Jaeger-Lecoultre

…es lo que se siente cuando tu mejor amiga empieza a trabajar en un lugar donde hay robots.

Mon ami Yves Belaubre ( qui a survécu aux harcèlements incessants de la ligue contre le tabac ) nous a organisé cette année un diner dans le domaine TARIQUET .

Bien entendu avec mes amis Philippe Bolac et Anne-Claire & Marc Guillaumet nous avons répondu présents !

Donc vendredi 20 novembre , nous avons pris un vol easyjet en direction de toulouse Blagnac .

Arrivés aux alentours de 10 heures , nous avons rejoints nos amis Michel Daloglou et Michel Fainsilber pour rejoindre Yves et Agathe Belaubre pour notre déjeuner prévu à Lanepax à l’Auberge les caprices d’Antan. Superbe déjeuner dans un cadre très convivial en compagnie de la patronne/cuisinière qui nous raconta son long périple au brésil . Un endroit épatant avec des menus à12 euros et 25 euros . De plus ils possèdent une véranda très adaptée pour les fumeurs de cigares !!!

Puis en route pour la ville de Condom pour aller à notre hôtel ( le continental en bord du port de  la rivière La Baise ).

Nous y retrouvons nos amis David Droulez, Francois de Rougane, Marc Copti pour reprendre un bus qui va nous amener au Domaine de Tariquet proche du lieu dit Le Prada peu loin de Eauze.

Nous commençons cette soirée inoubliable ” Folie Tariquet ” par une visite de la propriété ( installations , chais ,..) et par une première dégustation des vins blancs et rosés du Domaine TARIQUET commentée par Armin GRASSA.

Puis nous rejoignons un bâtiment réservé à l’alambic de Tariquet ( qui distille tous les bas Armagnac de Tariquet) où a été installé une longue table qui va accueillir tous les convives priviligiés de cette soirée .

Ce sublime diner sera sous la houlette d’un chef local  ”haut en couleur ” ( Bernard DAUBIN dont le restaurant se situe à Montreal du Gers ) qui va nous régaler toute la soirée et les différents mets seront accompagnés de vins blancs et Bas armagnac du Domaine Tariquet servis à volonté.

Voici ce que nous avons dégusté !

Foie gras

Huitres Gillardeau N°4

Bouquet de crevettes

Gambas flambés au Bas Armagnac de Tariquet

Langoustes grillés

Cuisse de grenouille rotis sur un feu de braise

Petits oiseaux (Or….ns ) bardés aux lards

Cochons de lait rôtis

Fromages frais sucrés au bas armagnac

Croûstade de pommes

et pour accompagner ce gargantuesque repas , tout le monde a dégusté ses cigares cubains !

Ce fût une soirée inoubliable organisée de main de maitre par Yves Belaubre , rémy et armin Grasse et Bernard Daubin.

voici quelques photos immortalisant ce diner de rois !!

J’ai hâte d’être à l’année prochaine pour la prochaine “folie” imaginée par Yves Belaubre.

toutes les photos de notre périple dans le Gers

Bientôt un an depuis la parution du dernier numéro de Cigare et sensations et six mois après la clôture de la très émouvante “campagne de solidarité” initiée et conduite par Denis auprès des lecteurs et amis du magazine pour nous aider à assumer les procédures et condamnations… Je suis heureux de l’occasion qu’il m’offre de témoigner encore à tous ceux qui nous ont soutenus de ma gratitude et de mon amitié.

L’argent récolté nous a permis de régler les 8000 euros du second procès qui nous vit condamnés (et moi-solidairement à la société éditrice) pour “propagande en faveur du tabac”. J’ai déjà indiqué ailleurs tout le mépris que je porte à l’usage juridique de ce terme de propagande et au scandale que constitue sur ce point la lettre (le bénéfice du doute est pour l’esprit) de la loi Evin. La propagande, dans toutes les sociétés coercitives et non démocratiques n’est rien d’autre que la parole de ce qui pensent autrement.

Le complément de la somme rassemblée (environ 4000 €) par tous les amis donateurs nous a permis pour une faible part d’organiser la petite fête de juin et pour la plus grande part est maintenu en réserve dans l’attente des résultats de l’appel du dernier des trois procès que nous a intenté la milice moraliste-sanitaire DNF. Ce dernier procès nous a vu condamné à 8000 € en première instance pour avoir rendu accessible à l’intention des participants, sur notre site internet, un pdf de l’invitation à la première grande Fête du Cigare, pdf d’une page donnant les informations et au bas de laquelle en tout petit se trouvait au milieu des logos de nos partenaires celui de Vega Fina. Il y a là en effet matière à telle condamnation:  le jugement de première instance confond notre affaire avec l’affaire qui nous suivait ce jour-là au tribunal en mélangeant dans sa rédaction même des éléments et des noms qui ne nous concernent pas (qui a dit que la Justice française était bien portante?) à l’énoncé de notre condamnation!   Mais il y aurait surtout matière à rire si cette Justice n’avait pas tué par sa partialité et son puritanisme un magazine de grande qualité et mis en difficulté la dizaine de personnes qui, sans prosélytisme aucun, croyaient à la liberté d’expression en le réalisant.

Il est bon de savoir que s’il nous est reproché dans ce dernier procès cette publication sur internet d’un logo en petit au bas d’un pdf qu’il fallait télécharger pour le trouver, la milice DNF, elle, semble avoir le droit de publier sur son site (nous en avons extrait la preuve pour ce procès et chacun peut la trouver en s’y rendant) le pdf de la liste complète des cigares et des cigarettes avec les prix , les conditionnements et les noms et adresses des importateurs ou distributeurs! La milice DNF a le droit de publier, nous non. La Justice a les yeux bandés, on le sait, mais on espère encore que l’appel de ce dernier procès nous vaudra un peu plus de lucidité.

Yves Belaubre, le 13 Novembre 2009

Sometimes you just have to say it, so people will understand.

and

Sometimes you just have to listen, so you will understand.

Sofi   dice:
wow, viste que murió Levi Strauss, todos pensábamos en lo viejito que era y seguía bien. 100 años
andee   dice:
no sabía
es el de los pantalones?
es el de los pantalonessss?
Sofi   dice:
nono Antropólogo
el de la famosa explicación sobre la prohibición del incesto
andee   dice:
ay siempre pense que era el de los pantalones!
pero los pantalones decian levi strauss!!!
debi haber quedado como un tonto miles de veces

i hate when this feeling backs. reminds me about everything that makes my chest full. sick.

i’m sorry

it’s all that i can say. i’m so sorry.

may every hurtful feeling’ll forgive me.

i’m sorry.

mmm… one of my lovely junior tagged me on her notes. it’s about her gratitude for all the SnapArt 2009 crews. i repost sum of it:

saya tahu ini sangat telat. seharusnya sudah diucapkan jutaan menit yang lalu. saya sudah bilang pada waktu untuk tahan sebentar. ada terima kasihyang harus saya ucapkan. namun, sayangnya waktu gak pernah berhenti walau sekejap dan sebelum waktu semakin jauh berputar saya menuliskan ini untuk kalian semua…

thanks to :

kak nyunski , ya ampun kak.. aku masih bingung kenapa milih aku untuk jadi pj panggung? hahah.. dasar pertemanan yang menjerumuskan!! tapi thanks ya kak, ini pengalaman yang sangat berharga banget. membuat aku keluar dari zona nyaman dan berani untuk mencoba tantangan yang lebih besar dari sebelumnya. dalam kepanitiaan ini, aku bertumbuh dan berkembang. belajar banyak hal.. terima kasih untuk semuanya. sukses ya, skripsinyaa.. hhaha.. love you!

she never knows that she taught me BIG THINGS in my life: COMMITMENT and WORKING HARD. shame on me. thank you dear. you’re not just my junior, you are my FRIEND IN NEED, FRIEND INDEED.

Loads best wishes and may Allah gives blessed life, also brings joy to u, my dear. Hugs!!!

gw suka banget kuliah pelatihan kemaren. ‘Broken Square‘: MANTAB. PUAS BANGET

i LOVE my last quality time with Yuristie Lamsinar Sihombing, Ranti Wulandari, Wikan Putri Larasati, Rizka Puspitarani, dan Retno Prajanti.  what a LOVELY chitchat

dan jumat gw pun ditutup dengan sempurna

siang-siang pas lagi buka facebook, eh ada notification: gw di-tag sama temen gw tercinta, Taufiqul Furqan, sebuah notes yang membuat gw terharu bacanya. bagus. cukup nampar

berikut repost notes beliau:

Understanding God

How God work?

……. Here is a wonderful explanation ……
Seorang anak memberitahu ibunya kalau segala sesuatu tidak berjalan seperti yang dia harapkan. Dia mendapatkan nilai jelek dalam raport, putus dengan pacarnya, dan sahabat terbaiknya pindah ke luar kota .
Saat itu ibunya sedang membuat kue, dan menawarkan apakah anaknya mau mencicipinya, ‘dengan senang hati’ dia berkata:
‘Tentu saja, I love your cake.’
‘Nih, cicipi mentega ini,’ kata Ibunya menawarkan.
‘Yaiks,’ ujar anaknya.
‘Bagaimana dgn telur mentah?’
‘You’re kidding me, Mom.’
‘Mau coba tepung terigu atau baking soda?’
‘Mom, semua itu menjijikkan. ‘
Lalu Ibunya menjawab, ‘ya, semua itu memang kelihatannya tidak enak jika dilihat satu persatu. Tapi jika dicampur jadi satu melalui satu proses yang benar, akan menjadi kue yang enak.’
Tuhan bekerja dengan cara yang sama. Seringkali kita bertanya kenapa Dia membiarkan kita melalui masa-masa yang sulit dan tidak menyenangkan. Tapi Tuhan tahu jika Dia membiarkan semuanya terjadi satu persatu sesuai dengan rancanganNya, segala sesuatunya akan menjadi sempurna tepat pada waktuNya. Kita hanya perlu percaya proses ini diperlukan untuk menyempurnakan hidup kita. Tuhan teramat sangat mencintai kita. Dia mengirimkan bunga setiap musim semi, sinar matahari setiap pagi. Setiap saat kita ingin bicara, Dia mendengarkan. Dia ada setiap saat kita membutuhkanNya, Dia ada di setiap tempat, dan Dia memilih untuk berdiam di hati kita.

Understanding….

Seorang konsumen datang ke tempat tukang cukur untuk memotong rambut dan merapikan brewoknya. Si tukang cukur mulai memotong rambut konsumennya dan mulailah terlibatpembicaraan yang mulai menghangat. Mereka membicarakan banyak hal dan berbagai variasi topic pembicaraan, dan sesaat topik pembicaraan beralih tentang Tuhan. Si tukang cukur bilang,

“Saya tidak percaya Tuhan itu ada”.
“Kenapa kamu berkata begitu ???” timpal si konsumen.
“Begini, coba Anda perhatikan di depan sana, dijalanan…. untuk menyadari bahwa Tuhan itu tidak
ada. Katakan kepadaku jika Tuhan itu ada, Adakah yang sakit ??, Adakah anak terlantar?? Jika
Tuhan ada, tidak akan ada sakit ataupun kesusahan. Saya tidak dapat membayangkan Tuhan Yang
Maha Penyayang akan membiarkan ini semua terjadi.”
Si konsumen diam untuk berpikir sejenak, tapi tidak merespon karena dia tidak ingin memulai adu
pendapat. Si tukang cukur menyelesaikan pekerjaannya dan si konsumen pergi meninggalkan tempat si tukang cukur.

Beberapa saat setelah dia meninggalkan ruangan itu dia melihat ada orang di jalan dengan rambut yang panjang,berombak kasar “mlungkermlungker- istilah jawa-nya”, kotor dan brewok yang tidak dicukur. Orang itu terlihat kotor dan tidak terawat. Si konsumen balik ke tempat tukang cukur dan berkata,”

Kamu tahu, sebenarnya TIDAK ADA TUKANG CUKUR.”
Si tukang cukur tidak terima,” Kamu kok bisa bilang begitu ?”.
“Saya disini dan saya tukang cukur. Dan barusan saya mencukurmu!”
“Tidak!” elak si konsumen.
“Tukang cukur itu tidak ada, sebab jika ada,tidak akan ada orang dengan rambut panjang yang
kotor dan brewokan seperti orang yang diluar sana”, si konsumen menambahkan.
“Ah tidak, tapi tukang cukur tetap ada!”, sanggah si tukang cukur.
“Apa yang kamu lihat itu adalah salah mereka sendiri, kenapa mereka tidak datang ke saya”, jawab
si tukang cukur membela diri.
“Cocok!”-kata si konsumen menyetujui.”Itulah point utama-nya!.

Sama dengan Tuhan, TUHAN ITU JUGA ADA !, Tapi apa yang terjadi… orang-orang TIDAK MAU DATANG kepada-NYA, dan TIDAK MAU MENCARI-NYA. Oleh karena itu
banyak yang sakit dan tertimpa kesusahan di dunia ini.”

understanding….

Apakah Tuhan menciptakan segala yang ada? Apakah kejahatan itu ada? Apakah Tuhan
menciptakan kejahatan? Seorang Profesor dari sebuah universitas terkenal menantanG mahasiswamahasiswanya
dengan pertanyaan ini,
“Apakah Tuhan menciptakan segala yang ada?”.Seorang
mahasiswa dengan berani menjawab,
“Betul, Dia yang menciptakan semuanya”.
“Tuhan menciptakan semuanya?” Tanya professor sekali lagi.
“Ya, Pak, semuanya” kata mahasiswa tersebut. Profesor itu menjawab,
“Jika Tuhan menciptakan
segalanya, berarti Tuhan menciptakan Kejahatan. Karena kejahatan itu ada, dan menurut prinsip
kita bahwa pekerjaan kita menjelaskan siapa kita, jadi kita bisa berasumsi bahwa Tuhan itu adalah
kejahatan.”
Mahasiswa itu terdiam dan tidak bisa menjawab hipotesis professor tersebut. Profesor itu merasa
menang dan menyombongkan diri bahwa sekali lagi dia telah membuktikan kalau agama itu adalah
sebuah mitos.Mahasiswa lain mengangkat tangan dan berkata,
“Profesor, boleh saya bertanya sesuatu?”
“Tentu saja,” jawab si Profesor
Mahasiswa itu berdiri dan bertanya,
“Profesor, apakah dingin itu ada?”
“Pertanyaan macam apa itu? Tentu saja dingin itu ada. Kamu tidak pernah sakit flu?” Tanya si
professor diiringi tawa mahasiswa lainnya.
Mahasiswa itu menjawab,
“Kenyataannya, Pak, dingin itu tidak ada. Menurut hukum fisika, yang
kita anggap dingin itu adalah ketiadaan panas. Suhu -460F adalah ketiadaan panas sama sekali. Dan
semua partikel menjadi diam dan tidak bisa bereaksi pada suhu tersebut. Kita menciptakan kata
dingin untuk mendeskripsikan ketiadaan panas.
Mahasiswa itu melanjutkan,
“Profesor, apakah gelap itu ada?”
Profesor itu menjawab,
“Tentu saja itu ada.”
Mahasiswa itu menjawab,
“Sekali lagi anda salah, Pak. Gelap itu juga tidak ada. Gelap adalah
keadaan dimana tidak ada cahaya.
Cahaya bisa kita pelajari, gelap tidak. Kita bisa menggunakan prisma Newton untuk memecahkan
cahaya menjadi beberapa warna dan mempelajari berbagai panjang gelombang setiap warna. Tapi
Anda tidak bisa mengukur gelap. Seberapa gelap suatu ruangan diukur dengan berapa intensitas
cahaya di ruangan tersebut. Kata gelap dipakai manusia untuk mendeskripsikan ketiadaan cahaya.”
Akhirnya mahasiswa itu bertanya,
“Profesor, apakah kejahatan itu ada?”
Dengan bimbang professor itu menjawab,
“Tentu saja, seperti yang telah kukatakan sebelumnya.
Kita melihat setiap hari di Koran dan TV. Banyak perkara kriminal dan kekerasan di antara
manusia. Perkara – perkara tersebut adalah manifestasi dari kejahatan.”
Terhadap pernyataan ini mahasiswa itu menjawab,
“Sekali lagi Anda salah, Pak. Kajahatan itu tidak ada. Kejahatan adalah ketiadaan Tuhan. Seperti
dingin atau gelap, kejahatan adalah kata yang dipakai manusia untuk mendeskripsikan ketiadaan
Tuhan. Tuhan tidak menciptakan kajahatan. Kajahatan adalah hasil dari tidak adanya kasih sayang
Tuhan dihati manusia. Seperti dingin yang timbul dari ketiadaan panas dan gelap yang timbul dari
ketiadaan cahaya.”
Profesor itu terdiam. Nama mahasiswa itu adalah Albert Einstein.

Quotes from some sources

bagus kan? gw suka banget bacanya. gw juga senyum-senyum karna tau tofiq yang ngirim. jadi teringat segala ‘heavy chat’ kami dulu

andee - …entonces estábamos yendo por la ruta ocho, yo al lado del chico que manejaba, mirando uno de esos mapas gigantes para no perdernos y siguiendolo por el nombrecito de los pueblos, y cuando estábamos por llegar a Córdoba, un idiota nos quiere pasar. No solo no nos puede pasar, sino que nos lleva puestos y terminamos al costado de la ruta, con el auto abollado. Hablamos un rato largo, cambiamos números de seguros y fuimos a una estación de servicio chiquita, a tomar un café y festejar el fin del viaje, que recien empezaba pero que no pudimos seguir por miedo a que el auto no aguante.
sofi - faa…
andee - y tus vacaciones como estuvieron? como fue el viaje a la isla y la superfiesta que se hacía.
sofi - en la tarde que llegamos se largó una tormenta terrible, nos fuimos a refugiar en la carpa, pero el viento y la lluvia la terminó rompiendo. Dejamos todo ahí tirado y nos fuimos a agarrar fuerte de un árbol, porque el viento era terrible y te llevaba. Yo pensé que me moría ahi.
andee - faa…

(Parece que no fue un buen fin de semana para irse de vacaciones)

aku bangga. aku senang. aku bersyukur.

makasi ya Allah :)

*metal lah pokoknya hahaha

Mes amis, mes amours, mes emmerdes sur TF1

Mes amis, mes amours, mes emmerdes, 20h45 sur TF1

Episode 1 sur 6

Un homme voit débouler dans sa vie son fils caché, âgé de 12 ans. Ses amis tentent d’aider sa femme et sa fille unique à accepter cette réalité.

Episode 2 sur 6

Olivier se réveille à l’hôpital, entouré de Caroline et de ses amis accourus à son chevet. Son premier mot est «Cécile», le prénom de la mère de son fils caché. Hors d’elle, Caroline quitte la chambre. Nathalie, Fred, François et Marie tentent de la retrouver, mais en vain. Olivier ne réalise pas ce qui s’est passé et n’a pas conscience de la gravité de son état. Selon les médecins, il ne marchera plus jamais…

Et pour la suite de votre soirée…

Dr House sur TF1

Docteur House, 22h40 sur TF1

Saison 1 – Episode 19 sur 22

Alors que l’hôpital est débordé par un afflux massif et soudain de patients, le docteur House s’intéresse au cas atypique d’une adolescente.

Saison 1 – Episode 20 sur 22

Le docteur House, qui a tant effrayé un patient qu’il en a fait une crise cardiaque, a rendez-vous avec Cameron, ce qui alimente les rumeurs.

tik…tik…tik…

seconds to away…

may the pain will be over…

and may the happiness will come to every single breath who wishes for the best…

amiinnn…

one day left before the D day. Bismillah

- Cualquier cosa yo los guardo acá, porque sabemos que es un garrón necesitarlos y no tenerlos a mano (…) más allá de las enfermedades, puntualmente me preocupa el tema de que si no te cuidás hay bebés.
- Andee, yo no tengo esa preocupación…
- Uy, tenés razón, que bueno! otro punto a favor para la homosexualidad.

*tulisan ini gw repost dari notes temen gw , nindia nahardita, di facebook. terharu!*

hello!

masih inget nggaakk yel2 kitaa? gue sih lupa haha. tapi gue mau nulis seinget gue, harap dibantu yaa

2006..

Kami psiko..kami psiko
Kami psiko..kami psiko..

123
(Wisnu the maskot)
P.. Pintar
S..Sehat
I..Imut
K..Kreatif
O..Objektif
L..Lincah
O..Oke
G..Gembira
I.. INILAH KAMI

*lagu tu wa ga pat*
Hei kakak kakak… teman teman… yang disini yang disana dimana-mana!
liat kami! psiko UI siap beraksi, kamu harus setuju!

Semangat ayo ikut PSAU, say duwadi dididam dididum (HEY!)
tetap ceria walau badan penuh debu, say duwadii dididam dididum (HEY!) duwadi dididam dididum

kalau kau psiko UI tepuk tangan (prok3x)
kalau kau psiko ui tepuk tangan (prok3x)
Psiko UI unggulan, anaknya sopan2, kami Psikologi UI

jengjengjengjengjeng..

*lagu animaniacs*
kami psikologi UI
siap jadi psikolog
berbangga dan berkarya jadi anak ui
kami psiko nol enam!

*lagu sinchan*
Seluruh maba psikologi angkatan nol enam
berbangga dan berkarya
semangat tiada henti2nya
kami disini siap beraksi dan siap unjuk gigi
oh senangnya..
kami senang sekali!

*lagu OB*
Psiko inilah kampusku penuh canda tawa, slalu ceriaaa..
psiko inilah kampusku penuh canda tawa, slalu ceriaaa..

cowo: duh..kayanya kita butuh psikolog ni
cewe: *lagu naif* mengaapaaa? kau butuh psikooooo?

*karena wanita ingin dimengerti ada band *
Karena manusia ingin dimengerti..
berbagai pribadi saling mencintai
karena manusia ingin dimengerti..
manjakan dia, dengan kasih sayang..

PSIKO PSIKO PSIKO HU!

HAPPY BIRTHDAY 2006.. meskipun kita bukan maba lagi, sudah semakin berumur (haha) malah udah angkatan terakhir di tahun terakhir (amien) tetap kompaak yaa. 2006 terbaik tak terbantahkan!

ps: yeey kita masih punya last performance buat banci tampil haha :p

schizophrenique