<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><!-- generator="wordpress.com" -->
<rss version="2.0"
	xmlns:content="http://purl.org/rss/1.0/modules/content/"
	xmlns:wfw="http://wellformedweb.org/CommentAPI/"
	xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/"
	>

<channel>
	<title>metodoloxia &amp;laquo; WordPress.com Tag Feed</title>
	<link>http://en.wordpress.com/tag/metodoloxia/</link>
	<description>Feed of posts on WordPress.com tagged "metodoloxia"</description>
	<pubDate>Tue, 18 Jun 2013 05:13:08 +0000</pubDate>

	<generator>http://en.wordpress.com/tags/</generator>
	<language>en</language>

<item>
<title><![CDATA[Ideoloxía ou nacionalismo?]]></title>
<link>http://preguiza.wordpress.com/2009/07/10/ideoloxia-ou-nacionalismo/</link>
<pubDate>Fri, 10 Jul 2009 16:49:47 +0000</pubDate>
<dc:creator>Preguiceiro</dc:creator>
<guid>http://preguiza.wordpress.com/2009/07/10/ideoloxia-ou-nacionalismo/</guid>
<description><![CDATA[A cuestión dos trade-off entre nacionalismo e ideoloxía que mencionaba na última entrada, me motivou]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<p style="text-align:justify;">A cuestión dos <em>trade-off</em> entre nacionalismo e ideoloxía que mencionaba na última entrada, me motivou para replicar as análises que fixo un amigo meu sobre Cataluña con datos galegos. A cuestión é a seguinte: cal das dúas dimensións pesa máis na decisión de voto? Dende os supostos do modelo espacial do voto (o modelo downsiano de toda a vida), a predicción nunha única dimensión é clara: votarei polo partido que considere que está máis preto de min. Con dous partidos, un localizado no 4 e outro localizado no 6, se eu me localizo no 3, o máis probable é que vote polo primeiro partido. <em>So simple, so good</em>.</p>
<p style="text-align:justify;">Con dúas dimensións e tres partidos a predicción no está de todo clara e dependerá en boa medida do peso que o votante lle outorgue a cada dimensión. En términos prácticos a cuestión ven sendo doada: con dous partidos, un un chisco máis afastado na dimensión ideolóxica e outro na dimensión nacionalista, por cal optarei? Hai moitas alternativas de enfrontar a pregunta con datos de enquisa pero seguramente a máis doada é estimar un pequeno modelo que prediga a decisión de voto condicionada ás distancias subxectivas nas dúas dimensións entre un votante e cada un dos partidos.</p>
<p style="text-align:justify;">Os resultados, repetindo o modelo para cada unha das provincias (cos datos das preelectorais das autonómicas do 2009 no CIS-2783), pode verse mellor que na táboa de coeficientes, neste gráfico. Nel aparece a probabilidade de votar por un determinado partido condicionado ó cuadrado da distancia en cada dunha das dimensións. En vermello, a distancia na dimensión nacionalista; en negro, na dimensión ideolóxica.</p>
<p style="text-align:justify;"><a href="http://preguiza.files.wordpress.com/2009/07/conditional.png"><img class="aligncenter size-medium wp-image-129" title="conditional" src="http://preguiza.files.wordpress.com/2009/07/conditional.png?w=300&#038;h=300" alt="conditional" width="300" height="300" /></a></p>
<p style="text-align:justify;">Que a probabilidade de votar por un partido decreza coa distancia en calquera das dimensións é tranquilizador (aínda que parcialmente conducido polos supostos dos modelos que estimei). O rechamante é o feito de que, salvando para Lugo, a distancia na dimensión nacionalista se penaliza moito máis rápido que na dimensión ideolóxica. Poñamos o caso de Ourense: a probabilidade de votar a un partido é máis ou menos independente da distancia ideolóxica, pero a medida que o partido se vai afastando de nós na escala nacionalista, a probabilidade de votar por el decrece de contado.</p>
<p style="text-align:justify;">O modelo para toda Galicia en conxuto é moi semellante ó que aparece para A Coruña: os votantes están dispostos a grandes sacrificios na escala ideolóxica por pequenos incrementos na dimensión nacionalista. Os resultados son rechamantes cando se comparan co que acontece en Cataluña onde a relación entre as dimensións é exactamente a contraria: a distancia ideolóxica é máis castigada que a distancia nacionalista <i>para o mesmo tipo de eleccións</i> que analizo neste caso.</p>
<p style="text-align:justify;">Chega o momento das preguntas. Por que acontece esto? Resulta agora que, contra todas as expectativas, o votante galego é moi inmóvil nunha dimensión, a nacionalista, na que se outorga a si mesmo valores medios relativamente moderados? Se o votante galego se declarase moi nacionalista nas enquisas políticas, podería ter sentido este resultado, pero dende logo non parece compatible co que sabemos sobre a súa identificación. <i>Food for future thought.</i></p>
]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[Ligazóns atlánticas]]></title>
<link>http://grupoalea.wordpress.com/2009/06/27/65/</link>
<pubDate>Sat, 27 Jun 2009 12:43:15 +0000</pubDate>
<dc:creator>gaapdec</dc:creator>
<guid>http://grupoalea.wordpress.com/2009/06/27/65/</guid>
<description><![CDATA[Anunciamos a publicación dun volume coordinado polas profesoras da Universidade de Santiago de Compo]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<p style="text-align:center;"><img class="size-full wp-image-67  aligncenter" title="11834_Cover" src="http://grupoalea.files.wordpress.com/2009/06/11834_cover1.jpg?w=174&#038;h=261" alt="11834_Cover" width="174" height="261" /></p>
<p style="text-align:left;">Anunciamos a publicación dun volume coordinado polas profesoras da Universidade de Santiago de Compostela Manuela Palacios e Laura Lojo. O seu título é <em>Writing Bonds: Irish and Galician Contemporary Women Poets</em> (Oxford: Peter Lang, 2009) e a táboa de capítulos incorporados <a href="http://grupoalea.files.wordpress.com/2009/06/indice-writing-bonds1.pdf">pode verse e descargarse aquí</a>.</p>
<p style="text-align:left;">Chus Nogueira, membro do GAAP, participa con dúas colaboracións, unha sobre as representacións do feminino na poesía galega de hoxe e outra consistente nunha entrevista a Luz Pozo Garza. Outros colaboradores son, ademais das propias coordinadoras desta nova entrega da colección <a href="http://www.peterlang.com/Index.cfm?vSiteName=SearchSeriesResult.cfm&#38;vSeriesID=HSCI&#38;vLang=F" target="_blank">Hispanic Studies: Culture and Ideas</a> da editora internacional, Mary O&#8217;Donnell, Manuel Fernández Rodríguez, María Jesús Lorenzo-Modia e Cristina Fernández Méndez, Luz Pichel e Carmen Blanco.</p>
<p style="text-align:left;">No prefacio do volume lense estas palabras de Irene Gilsenan Nordin, directora do Dalarna University Centre for Irish Studies:</p>
<blockquote><p><em>In their introduction, the editors set out their aim for the collection,which is to demonstrate that Galician debates about contemporary woman poets are relevant to the Irish literary system, and debates in Ireland are just as relevant to Galicia. Common themes in both traditions, apart from the strong nationalist and Celtic bonds between them, are the themes of religion, language, and land. Closely associated with land is the trope of nature, which in the Irish tradition can be traced back to Amergin’s song of praise. This trope is addressed by Palacios in her eco-feminist reading of Irish and Galician woman poets, one of the highlights of the study, focusing on how our perception of nature is affected by social forces and the mediation of language and culture.</em></p></blockquote>
<p><em> </em></p>
]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[Poñámonos no seu lugar: "My teacher is a donkey"]]></title>
<link>http://cadernodelingua.wordpress.com/2008/09/19/ponamonos-no-seu-lugar/</link>
<pubDate>Fri, 19 Sep 2008 17:03:04 +0000</pubDate>
<dc:creator>romanlandin</dc:creator>
<guid>http://cadernodelingua.wordpress.com/2008/09/19/ponamonos-no-seu-lugar/</guid>
<description><![CDATA[O comezo de curso é un bo momento para reformularmos a nosa práctica docente&#8230; e é que ás veces]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<p style="text-align:center;"><a href="http://temasmatematicos.uniandes.edu.co/Seminario/paginas/Seminario_06/index.htm"><img class="aligncenter" src="http://farm4.static.flickr.com/3222/2869957297_971755d61a.jpg?v=0" alt="" width="517" height="354" /></a></p>
<p style="text-align:justify;">O comezo de curso é un bo momento para reformularmos a nosa práctica docente&#8230; e é que ás veces esquecemos que fomos estudantes. O seguinte relato é un texto que tomo prestado de <a href="http://www.blogoteca.com/madeingaliza/">Séchu Sende</a>. Onde pon Inglés, poñamos Lingua Galega, Historia, Física e Química, Matemáticas, Bioloxía&#8230;</p>
<p><strong><span style="color:#000080;">My teacher is a donkey</span></strong></p>
<p style="text-align:justify;"><span style="color:#000080;">Xis Magarinhos tinha trinta e cinco, gostava de viajar a países exóticos no verao –o último fora Dinamarca-, tinha uns lentes redondos e era o xefe de estudos do instituto.</span></p>
<p style="text-align:justify;"><span style="color:#000080;">Era um licéu pequeno, em cuarto de secundária só havia sete alunos e tres alunas, e em terceiro, quince em total. Magarinhos nunca tivera tantas horas livres e havia días nos que, com o aborrecemento, chegava mesmo a colher sono.</span></p>
<p style="text-align:justify;"><span style="color:#000080;">Sempre preparava as aulas dez dias antes e deixava-lhe as fotocópias ao zelador com umha semana de previsom. Estava mui bem organizado. E sempre colhia de primeiro o jornal da sala para fazer a sopa de letras. Mas, aínda que sempre havia algo que fazer na xefatura de estudos, um dia veu num cristal como na boca aberta lhe entrava umha mosca.</span></p>
<p style="text-align:justify;"><span style="color:#000080;">Caía pior que melhor porque com el suspendia bastante gente e era um desses profes que crem que a sua materia é a mais importante. E nom parava demasiado com os companheiros e companheiras, sempre lhe custara colher confianza, e mais mante-la.</span></p>
<p style="text-align:justify;"><span style="color:#000080;">Ademais tinha outro problema: as línguas davam-se-lhe fatal. Por isso sabia que nom era um modelo explicando –sempre com digresóns e reticéncias-, que nom tinha o que se di dom de palavra –ás vezes chegava a tatexar-.</span></p>
<p style="text-align:justify;"><span style="color:#000080;">Mas o que pior levava era o inglés que intentara aprender inutilmente durante tantos anos, de neno e despois na adolescéncia.</span></p>
<p style="text-align:justify;"><span style="color:#000080;">Lola dava inglés. A princípio de curso, recém chegado de Irlanda ou Viena ou Praga, Magarinhos sempre lhe dicía Merda, é que nom tenho nem idea, som um desastre para o inglés! Um dia tenho que matricular-me numha académia&#8230; Aínda que no fondo sabia que nunca o faria.</span></p>
<p style="text-align:justify;"><span style="color:#000080;">Começara a ir ao ginásio tres vezes e á piscina quatro ou cinco e sempre acabava deixando-o. E com o inglés sabia que passaria o mesmo ou pior. Nos últimos dez anos começara um curso por fascículos e outro por correspondéncia e os dous abandonara-os antes de dar aprendido bem os números.</span></p>
<p style="text-align:justify;"><span style="color:#000080;">Assi que um dia tivo umha ideia, que lhe veu como um flash num cámbio de aula.</span></p>
<p style="text-align:justify;"><span style="color:#000080;">El saía e Lola entrava em 4º A. Entretivera-se com a soluçom dum problema e Lola chamou á porta&#8230; Olá?</span></p>
<p style="text-align:justify;"><span style="color:#000080;">- Ah, Lola, desculpa, é que nos liamos&#8230; Já acabei.</span></p>
<p style="text-align:justify;"><span style="color:#000080;">- Nom te preocupes, Xis.</span></p>
<p style="text-align:justify;"><span style="color:#000080;">Quando se cruzarom na porta Lola dixo-lhe Se queres quedar&#8230; E chiscando um olho: Hoje vamos ver algúns verbos doados.</span></p>
<p style="text-align:justify;"><span style="color:#000080;">- Falha me fazia&#8230; Dixo abrindo os olhos e encolhendo os ombros&#8230; Venha, chau.</span></p>
<p style="text-align:justify;"><span style="color:#000080;">Na biblioteca, fichando os dez livros novos, pensou E por que nom?. E no recreo foi onde Lola.</span></p>
<p style="text-align:justify;"><span style="color:#000080;">- Lola, umha cousa&#8230;</span></p>
<p style="text-align:justify;"><span style="color:#000080;">- Di-me.</span></p>
<p style="text-align:justify;"><span style="color:#000080;">- Vai-che parecer umha tonteria. E si que o é&#8230; Digo eu&#8230; E que che pareceria se fosse ás tuas aulas de inglés de 4º A?</span></p>
<p style="text-align:justify;"><span style="color:#000080;">- Como?</span></p>
<p style="text-align:justify;"><span style="color:#000080;">- Nom sei, suponho que nom será mui legal e todo isso, ou ao melhor si, eu que sei, mas&#8230;</span></p>
<p style="text-align:justify;"><span style="color:#000080;">- Tu estás mal da cabeça&#8230;</span></p>
<p style="text-align:justify;"><span style="color:#000080;">- Ahá&#8230; Podiamos ve-lo… algo así como um experimento, um exercício didáctico, umha proba metodológica, eu que sei. Eu vou ás aulas e aprendo inglés e…</span></p>
<p style="text-align:justify;"><span style="color:#000080;">Patatim, patatám, ao final convenceu a Lola e o primeiro día que quedou na aula aos sete alumnos e tres alumnas explicou-lhes –com digresóns e reticéncias- que aquilo era parte dum projecto pedagógico e que desde aquela até final do curso seria o seu companheiro nas aulas de inglés.</span></p>
<p style="text-align:justify;"><span style="color:#000080;">A primeira avaliaçom suspendeu-na.</span></p>
<p style="text-align:justify;"><span style="color:#000080;">- Lola, sinto-o&#8230; –dixo-lhe envergonhado- É que com a xefatura e o lio que tivem na casa com a mudanza&#8230; Já ves que quando me ponho vou fazendo os deberes&#8230; Mas&#8230;, nom sei&#8230; De veras, na segunda avaliaçóm vou ponher-me em sério e adiante&#8230;</span></p>
<p style="text-align:justify;"><span style="color:#000080;">Magarinhos sabía que o inglés non acabava de&#8230; El intentava-o mas&#8230; A gramática, o léxico&#8230;, uf. Na aula distraía-se umhas vezes com o voo dumha mosca e outras com os ruxe ruxe dos rapaces e as rapazas que, quando descubrirom que o inglés se lhe dava tam mal como a eles –agás a Vítor e a Ugia, que semelhavam ter um instinto especial- começarom a deixar-lhe os deberes quando el nom os sabia fazer, ou se esquecia de traze-los, e a pedir-lhe os seus quando eles nom os levavam da casa.</span></p>
<p style="text-align:justify;"><span style="color:#000080;">A segunda avaliaçom foi um pouco melhor. Aprobou dous parciais e suspendeu um. Mas seguia a ter-lhe pánico aos exercícios orais que, entre tatexo e tatexo, faziam que se sentisse ridículo.</span></p>
<p style="text-align:justify;"><span style="color:#000080;">Um día levantou a mao e atreveu-se a sugerir:</span></p>
<p style="text-align:justify;"><span style="color:#000080;">- Lola, por que nom nos pos algo de música?, nom sei, algo dos Rolling Stones ou&#8230;</span></p>
<p style="text-align:justify;"><span style="color:#000080;">- Si, si, ou de Eminem, dixo Vítor.</span></p>
<p style="text-align:justify;"><span style="color:#000080;">- Nom sei, Lola, para trabalhar com algo diferente assi de vez em quando&#8230;</span></p>
<p style="text-align:justify;"><span style="color:#000080;">- Os Rolling Stones? Sabes, Magarinhos, aqui no programa nom aparece por ningúm lado nada sobre rock contemporáneo. A minha forma de dar aulas é assi. Seguro que hai mil formas de impartir inglés, mas esta é a minha, a tradicional, já sabes: trabalho e esforço&#8230; Para aprobar o que se necessita é esforço&#8230;</span></p>
<p style="text-align:justify;"><span style="color:#000080;">- Já, aprobar é importante, Lola, mas o que eu quero é aprender, aprender inglés&#8230;</span></p>
<p style="text-align:justify;"><span style="color:#000080;">Lola tusiu. E como sempre fazía quando um aluno se enfrontava a ela dixo:</span></p>
<p style="text-align:justify;"><span style="color:#000080;">- Venha, cambiamos de tema, e se hai algúm problema ves falar comigo despois.. E agora um ditado.</span></p>
<p style="text-align:justify;"><span style="color:#000080;">Nom foi falar com ela despois. Magarinhos tinha o seu orgulho.</span></p>
<p style="text-align:justify;"><span style="color:#000080;">E tamém suspendeu a segunda avaliaçom, como o resto de 4ºA menos Vítor e Ugia.</span></p>
<p style="text-align:justify;"><span style="color:#000080;">- Uff, Lola, juro-che que desta me esforcei. Fixem sempre os exercícios da casa –mentiu- e na aula&#8230;</span></p>
<p style="text-align:justify;"><span style="color:#000080;">- Nom sei, Magarinhos, sigo sem ver os frutos do esforço. Fixeche bem duas probas mas o resto&#8230;, o resto foi um desastre. E na aula, vexo-te distraído, ás vezes estás em Bábia e o outro dia nom parache de falar polo baixo com Humberto, aínda despois de que vos chamara a atençom&#8230; E que me dis das probas orais?</span></p>
<p style="text-align:justify;"><span style="color:#000080;">Vale, o inglés daba-se-lhe fatal. E estava totalmente desmotivado. Pensou em deixa-lo, e mesmo começou a sonhar que tamém suspendia a terceira avaliaçom, e a durmir mal. Ademais, nom queria problemas com Lola… Rosa, a de língua, já lhe preguntara com um risinho malicioso no corredor: Que, Magarinhos, semelha que hai problemas com o inglés, eh? E começava a escoitar ao resto da clase, especialmente a Víctor, rindo del quando se equivocava nalgumha resposta.</span></p>
<p style="text-align:justify;"><span style="color:#000080;">Mas se conseguira acabar a carreira e aprobar as oposiçóns nom era possível que puidese suspender aos trinta e cinco o inglés de 4º da ESO. Passa-se o que passa-se nom abandonaria. Tinha que esforçarse mais.</span></p>
<p style="text-align:justify;"><span style="color:#000080;">Mas aquelas tres horas eram as piores da semana. Ponhíam-no de mal humor. Saía delas cada dia mais frustrado e chegou a pensar que Lola sempre lhe fazia as perguntas mais complicadas, como se lhe tivese manía ou algo assi.</span></p>
<p style="text-align:justify;"><span style="color:#000080;">E quando chegava á casa abrir o libro de texto e a libreta era o esforço mais custoso do dia. Ademais, tinha que ler <em>Romeo e Juliet</em> numha versom reducida de 80 páginas e nom conseguia acabar um parágrafo seguido sem se perder.</span></p>
<p style="text-align:justify;"><span style="color:#000080;">O dia do exame final viu aquilo na pizarra quando entrou a primeira hora: “<strong>My teacher is a donkey”</strong>. Sabía que donkey nom era nada bo, e borrou-no mordendo a rábia. Nom se ía pór á altura dum neno de quince anos. Mas a letra era a de Vítor e se as cousas nom fossem como eram&#8230;, pensou, ninguém o librava de comer um par de óstias.</span></p>
<p style="text-align:justify;"><span style="color:#000080;">No exame Lola preguntou-lhe como perderam a vida Romeo e Juliet e el nom se acordara de como se diciam nem <em>veleno</em> nem <em>coitelo</em> em inglés. Quedou bloqueado e começou a tatejar the&#8230;they loving, she she death, the lo love, oh, my my my god, Lola&#8230; até que lhe pediu, por favor que lhe perguntasse qualquer outra cousa, que el lera case todo o livro, que mesmo abrira o dicionário e que&#8230;</span></p>
<p style="text-align:justify;"><span style="color:#000080;">- Zanks, sit daum&#8230;, escoitou.</span></p>
<p style="text-align:justify;"><span style="color:#000080;">Todo dependia do exame escrito que entregou pensando que fora o melhor exame de inglés da sua vida e que recebeu corrigido ao dia seguinte com umha palavra em vermelho a encher todo o fólio: Suspenso.</span></p>
<p style="text-align:justify;"><span style="color:#000080;">Esse curso todos os alunos e alunas de 3º e 4º de secundária aprobaron matemáticas, Xis Magarinhos pediu o traslado do centro, matriculou-se num curso de checo e o último dia do instituto, sem que o visse ninguém, escrebeu com umha chave na porta do Citröen de Lola: <em>DONKEY</em></span></p>
]]></content:encoded>
</item>

</channel>
</rss>
