Dom, to miejsce, w którym powinniśmy czuć się bezpiecznie i komfortowo. Warto więc zadbać o jego wykończenie i zrobić to dobrze i solidnie.
W dzisiejszych czasach popularne są domy rozłożyste i jednokondygnacyjne. Mimo wszystko ludzie nadal budują kilkupiętrowe budowle, w których bardzo ważnym elementem są oczywiście schody. Jeżeli w domu mieszkać będą małe dzieci, to wybór tego elementu powinien być dodatkowo przemyślany. Zarówno same schody, jak i poręcze muszą być masywne i wytrzymałe. W dużym stopniu wpływa to na komfort poruszania się po nich i bezpieczeństwo.
Kolejny ciekawy element, który może wprowadzić odpowiedni klimat do naszego mieszkania są podświetlane sufity podwieszane. Są one stosunkowo łatwe do zamontowania, a efekty wizualne, które takie sufity podwieszane mogą nam dostarczyć są naprawdę fascynujące.
Jeżeli zbudowaliśmy dom jednorodzinny, to ważne również jest to by odpowiednio ogrodzić posesję na której się on znajduje. I tutaj pojawia się kolejny element który wpływa na bezpieczeństwo naszych mieszkań, a mianowicie bramy. Dobranie dobrej i solidnej bramy nie powinno nam jednak sprawić większego problemu.

Nastroje wybitnie znizkowe, taki sezon emocjonalnych wyprzedazy. Pewnosci nie ma, bo nie robimy wykresow slupkowych, ale chyba osiagnelismy i minelismy poziom sprzed roku kiedy to rownanie miejscowka+budzet+pogoda+perspektywy dawalo jednak sume nie ujemna. No to teraz jestesmy pod kreska.

Kojelny dzien przynosi wciaz ta sama refleksje: to nie jest kraj dla biednych ludzi. Nie jest to tez kraj dla ludzi nie mowiacych po krajowemu i nie bedacych nativami jezykow kolonialnych (pieprzona szlachta nie mogla ruszyc za morze zamiast na dziki wschod? co oni mieli w tym Gdansku – wodoloty?). Nie jest to kraj dla ludzi z wyksztalceniem humanistycznym (chociaz taki kraj jest chyba jeden i nazywa sie “kampus uniwersytetu paryskiego”), bo humanistyka jest w Niskich Krajach kosztownym hobby i to potencjalnie wrogim biznesowi (moze rodzic watpliwosci odnosnie sensu slow w rodzaju ‘proaktywny’).

Poza tym mieszkamy w getcie (“maly Surinam”, nie mylic z “malym Marokiem”, ktore jest blizej centrum) i to jest nagle na maksa odczuwalne, gdy podroz “do miasta” jest wydatkiem. Zwazywszy na czas dojazdu do centrum to jest spelnienie bombastycznych snow hip-hopowej ursynowskiej mlodziezy. Golym okiem widac jak gettoizacja kielkuje w glowie – 20 minut w metrze to jest przeciez hardcore – a dopiero potem zapuszcza korzonki w przestrzeni spolecznej – 20 lat w tej samej dzielnicy i masz hardcore. Dlatego tez nikt sie nie spieszy do wynajecia pokoju na zadupiu, tym bardziej ze nagle pojawilo sie mnostwo tanich ofert. Wiadomo, wszyscy czekali na sezon wyprzedazy. Mieszkamy wiec w zbyt drogim mieszkaniu z duza iloscia pustej przestrzeni, ktorej nie potrzebujemy.

Tzw. tryb zycia osiagnal klinicznie rutynowy przebieg, ale to sie teraz zmieni, bo sad w Utrechcie (takie miasto w sasiedniej prowincji) wymierzyl sprawiedliwosc mininovej, ktora podzielila los napstera (na pytanie “kto pociaga za sznurki?” nie  ma prostej odpowiedzi chociaz wiadomo, ze sedzia ma nowego iPhone’a). Rzutem na tasme udalo nam sie pozbawic tantiem autorow rewelacyjnego Bonda, ktory wspaniale smakuje z nudlami – hitem obnizkowego sezonu. Timothy Dalton skoczyl na mojej liscie tuz pod Daniela Craiga (swoja droga – bardzo obiecujaca konfiguracja).

Z plusow: nie mamy juz dzikich wspollokatorow, sasiad z wielkim silnikiem w motorze i malym fiutem przestraszyl sie temperatur i przestal wypalac kolka z gumy na parkingu, zmaknieto grillo-smazalnie na tarasach pietro nizej. Pojawily sie tez fantastyczne dekoracje swiateczne, ale zadne tam krwawe pasje czy gwiazdy znad Strefy Gazy tylko neutralnie abstrakcyjne esy-floresy. Lepiej dmuchac na zimne.

Spodobalo mi sie sformulowanie Uli “jak sie zyje na tym zachodzie”, bo to slowo ma u nas piekna tradycje i przywoluje dokladnie te konotacje, co trzeba, zeby samemu udzielic odpowiedzi. Zarobkowo, zyje nam sie zarobkowo.

Rok sie konczy, wiec lada chwila bedzie trzeba wysylac aplikacje doktoranckie. Na tzw. “krotkiej liscie” (nie mylic z “lista”, nie ma takiego slowa “lista”) swieca niczym gwiazdy – niezmiennie odlegle i pelne nadziei – cztery miasta obiecane.

1. Berlin, czyli Poczdam. Jak to malowniczo okreslil Roland tamtejszy uniwersytet znajduje sie w NRD, co oznacza, ze jest zadupiem, wiec bez trudu dostal (uniwersytet, nie Roland) w tym roku grant z UE na kilkanascie doktoratow humanistycznych w jakistam sposob dotyczacych hasla “Oswiecenie”. Slusznie, kasa na pewno sie nie zmarnuje. Najwieksza zaleta to oczywiscie to, ze z NRD jest bardzo blisko na Kreuzberg czy inne Leipzigerstrasse. Stypendium tez ma zachecajace cyferki, wiec trzeba strzelac. Dojrzewa mi w glowie taki para-filozoficzny projekt a la Foucault, o ewolucji systemow wiedzy czy cos rownie bezceremonialnego.

2. Gandawa, czyli “zeby chociaz robili czekoladki”. To jest taki tetniacy zyciem akademickim skansen, w ktorym robi sie dwie rzeczy: podziwia zabytki albo pisze doktoraty o filozofii nauki, filozofii ekonomii lub stosowanej etyce, zwlaszcza w kontekscie human agency jako societal and market factor. Niestety za podziwianie krzywych domkow z czasow, gdy w Belgii mieszkaly krasnoludki nikt nie placi, wiec trzeba bedzie wysmazyc projekt dla Pana Profesora, ktory szuka czeladnika. Miejsce jest jedno, a w wymaganiach pan majster napisal, ze szuka kogos z inicjatywa, i zeby organizaowal konferencje, i zeby duzo publikowal i nawiazal wspolprace miedzynarodowa. Sciagnalem juz sobie nawet wyklady z filozofii ekonomii i moze dowiem sie co to jest ten neoliberalizm, bo na studiach mowili mi tylko dlaczego jest zly. Wroc, nie zly tylko obciachowy.

3. Florencja, czyli jak z pioniera sztuki queer w przestrzeni publicznej stalismy sie kuznia brukselskich ideologow. Uczelnia o fantastycznej nazwie Europejski Instytut Uniwersytecki (pewnie byl konkurs audiotele w RAI, prowadzony przez kochanke Berlusconiego). Dostaja tam kochane pieniazki od producentow czekoladek przez co stawiaja piwo wszystkim przyjetym doktorantom (rowniez tym z Polski, bo zamknelismy jakies negocjacje, a tacy Czesi nie, o czym dowiedzialem sie z ulubionego dzialu ‘funding’). W perspektywie takich przywilejow fakt, ze nie ma tam studiow filozoficznych sensu stricto jest szczegolem czysto technicznym, bo mozna pisac prace z teorii spolecznej i politycznej, a sadzac po tematach tamtejszych szczesciarzy najlepiej w odniesieniu do ojczystej, tajemniczej republiki Zachodniego ZSRR. Moze cos o Solidarnosci jako realizacji komunistycznego idealu szerokiej koalicji robotniczo-inteligenckiej?

4. Essex, czyli wschodni seks. Brytole daja ostatnio kase tylko, jesli dowiedzie sie istotnych powiazan z Krolestwem (dziadek w RAFie bombardowal Hamburg), ale sa tez forsiaste uczelnie, czyli Oksford i Cambridge. Wlasnie tam nie jedziemy, bo po pierwsze to sa miejsca niegodne naszych bezrobotnych doswiadczen zyciowych, a po drugie ostatni nie-anglosaski filozof, ktory jest tam czytany umarl czterysta lat temu (prawdopodobnie wlasnie z tego powodu). Dlatego pozostaje uniwersytet dla petite bourgeoisie i mlodszych aspirantow (czyt. nie dostalismy sie do Oxbridge, polnocna Anglia jest za daleko na polnoc, a godzina do Londynu to jeszcze nie jest tragedia). Co prawda w zeszlym roku udalo mi sie zakonczyc korespondencje z tym miejscem listem zaczynajacym sie od slowa “Unfortunately”, ale ktostam kiedys gdziestam tez zdawal ilestam razy, a teraz prosze panstwa kazdy przeciez przyzna ze.

Oktawiusz wlasnie wrocil z kieratu, zobaczyl, ze pisze i zapytal czy podalem numer konta. No bez przesady, numer konta wysyla sie mailem.

W takich chwilach moi rodzice mawiaja ‘byle do wiosny’. Ale na wiosne sa wybory samorzadowe, ktore wygra platynowy Aryjczyk i Niski Kraj stanie sie bardziej obciachowym miejscem niz Ojczyzna Czlowieka, Ktory Zostal Papiezem-Polakiem. Najsmutniejsze, ze prysnie ostatnia sciema uzasadnienia zwiazana z cool factor. Niedoszly lokator – Holender, ktory porzucil kraj swoj, a teraz wrocil i szukal mieszkania, no ale nie na zadupiu – powiedzial nam wprost: u Was znikna blizniaki, a u nas przyjdzie Wilders i nie bedzie juz mozna robic uwag. Sprawiedliwosc dziejowa? Konsekwencja karmiczna? Rownowaga energetyczna we Wszechswiecie? Nie, raczej spoleczenstwo poprze projekt polityczny oparty na tezie, ze Islam jest nieholenderski tak, jak Polacy poparli opinie, ze rower jest niewarszawski.

Ech zima, zima…

(Btw, bardzo niedobranockowa scena: chodzaca emocjonalna ambiwalencja szukala milosci, a trafila na Ryjka…)

Na odtrutke – wesola zabawa internetowa, czyli “Daj Glos”, wydanie pierwsze:

Bez zbędnych ceregieli. Lejdis end dżentelmens, oto nasza kuchnia:

sporo jeszcze przed nami, ale zapowiada się nieźle

Prace w sypialni powoli postępują. Może już wkrótce jakieś zdjęcie z frontu remontowego. Dalej trzymam się wersji o turkusowych dodatkach  w sypialni- mam już zasłonki oraz dywan (no dobra – to jest tylko włochaty dywanik na razie) oraz turkusowe plany dotyczące szafek nocnych, które nic nie podejrzewając leżą spokojnie na strychu u dziadka Onego.

Tymczasem po małej orientacji w kwestii dostępności i cen poszewek na poduszki w kolorze turkusowym, dostępnych na polskim rynku,  postanowiłam na razie zrobić je samodzielnie. Wczoraj zakupiłam włóczkę, gdyż na razie w planach jest wykonanie ozdobnych poszewek na szydełku.  Kolorystyka na razie zgodnie z planem – turkusowa. Włóczkę mam turkusową, brązową i białą. Myślę jeszcze o dokupienie ciut ciemniejszego turkusu i jaśniejszego brązu, albo brązową zastąpiłabym czarną? Sama nie wiem do końca…

Jeśli chodzi o wzór to chciałabym aby wyglądały mniej więcej tak:

znalezione tu

znalezione tu

Albo będą paski, takie jak tu:

albo te znalezione tu

Ale jaki i kiedy będzie efekt tych moich planów to trudno powiedzieć. Na razie czekam jeszcze na zamówioną książkę z wzorami szydełkowymi, licząc, że znajdę w niej wzór który jest na tych prezentowanych poszewkach inaczej pozostanie mi improwizacja a wtedy to już w ogóle nie wiadomo co wyjdzie…może coś zupełnie innego…Nie zmienia to faktu, że chciałam pokazać te mega kolorowe poszewki bo bardzo mi się podobają

Póki co moje szydełkowe wyczyny ograniczają się do: 2 czapek, 1 szalika, 3 pokrowców na komórki, korali i kilku kwiatków na broszki więc te poszewkowe plany to naprawdę wyzwanie. Mam nadzieję, że starczy mi zapału…

Na zakończenie – kolorowa Kubanka od Szewczykany, która dotarła kilka dni temu:

Pozdrawiam wszystkich zaglądających

Finansując budowę mieszkania w niesprawdzonej firmie deweloperskiej, możesz ryzykować utratę pieniędzy w przypadku jej bankructwa. Dlatego warto szukać wśród ofert tych, które prezentują sprawdzone firmy lub decydować się na zakup gotowego już mieszkania. Choć wybór lokali jest wówczas mniejszy, masz pewność, że nie kupujesz kota w worku.
Na koniec września 2009 roku znaczącą większość, bo 67 proc. oferty mieszkaniowej Poznania, stanowiły lokale pozostające jeszcze w budowie. Oznacza to, że z 2 670 ofert dostępnych na rynku, zaledwie 880 lokali to mieszkania już wybudowane. Dzieje się tak między innymi dlatego, że deweloperzy rozpoczynają sprzedaż lokali przeważnie już w momencie uzyskania pozwolenia na budowę, niejednokrotnie jeszcze przed rozpoczęciem jakichkolwiek prac. Stąd tak duża ilość wspomnianych ofert. Ale te dane pozwalają też sądzić, że mieszkania ukończone cieszą się większą popularnością niż te, na których odbiór trzeba jeszcze poczekać. – Kupujący mieszkania w Poznaniu, tak jak i w całej Polsce, zdecydowanie częściej wybierają te w budynkach już ukończonych, bądź o bliskim terminie realizacji niż te, których budowa ma jeszcze trochę potrwać. W 2009 roku mieszkania gotowe stanowiły przedmiot 47 proc. transakcji w I kwartale, 57 proc. w II kwartale i 65 proc. w III kwartale. Łącznie w ciągu 9 miesięcy lokale oddane do użytku stanowiły prawie 57 proc. wszystkich mieszkań zakupionych na rynku pierwotnym w Poznaniu ? podkreśla Emilia Puławska z RedNet.

Skąd tak duże zainteresowanie już gotowym M? Przy zakupie takiego lokalu kupujący nie ponosi ryzyka, że realizacja inwestycji się opóźni, bądź zostanie zupełnie zawieszona, jeżeli deweloper będzie miał problemy finansowe. – W tym przypadku nie musimy polegać wyłącznie na projektach i wizualizacjach. Przed zakupem mieszkania mamy szansę dokładnie je obejrzeć i sprawdzić na co wydamy pieniądze. Poza tym mamy szansę poznać sąsiadów i wybrać środowisko, które nam najbardziej odpowiada. Trzeba jednak pamiętać, że wybór lokali może być już ograniczony ? podkreśla Agnieszka Węgrowska z Nickel Development, który wśród swoich inwestycji ma w ofercie już gotowe apartamenty nad Wartą w Pelikanie, luksusowe mieszkania na Nowych Garbarach i właśnie ukończonym Zaułku Piątkowskim. Dużym powodzeniem cieszą się także gotowe mieszkania inwestora w Dąbrówce pod Poznaniem.

Niemniej jednak 43 procentowy udział lokali dopiero budowanych w całościowych obrotach na poznańskim pierwotnym rynku mieszkaniowym to wynik imponujący. Do takich transakcji skłania klientów przede wszystkim duży wybór proponowanych ofert. Jednak decyzja o tym czy zakupić mieszkanie gotowe czy w budowie zależy w dużej mierze od sytuacji finansowej nabywcy. ? W zakresie finansowania zakupu nieruchomości, spory potencjał oferuje obecnie rynek kredytów złotowych, a w przypadku walut obcych ? euro. Z reguły wymagany jest wkład własny na określonym poziomie, chociaż w ostatnim czasie coraz więcej banków udostępnia również kredyty na 100 proc. wartości zakupu – w PLN. Kredytowanie całości inwestycji w walutach obcych w dalszym ciągu możliwe jest w niektórych instytucjach dla osób o bardzo dobrej sytuacji finansowej ? mówi Maciej Molewski, Dyrektor Departamentu Bankowości Hipotecznej Deutsche Bank PBC.

http://e-gratka.info/wiadomosc/703

Tadeusz Wenda, Eugeniusz Kwiatkowski, Franciszek Sokół

Załączam artykuł, jaki parę lat temu popełniłam dla Jantarowych Szlaków, w związku z 80-leciem nadania Gdyni praw miejskich.

Artykuł – niestety z ogromnymi zmianami – ukazał się w druku. Nie wszyscy czytelnicy zgadzali się z poczynionymi zmianami i skrótami – twierdząc, że po nich tekst stracił spójność i sens. Istotnie.

Tutaj więc zamieszczam go w całości, jednak z osobnych “oknach”, co mam nadzieję, nie zmieni jego sensu.

Artykuł podzieliłam na 3 części – tak jak to było moim zamysłem od początku. Każdą częśc zamieszczam osobno (niestety są dość długie )

Całość traktuje o trzech indywidualnościach Gdyni. Śmiało można powiedzieć, że ci trzej spowodowali to, co dzisiaj nazywamy Fenomenem Gdyńskim. Jak wyraził się jeden z ekonomistów – gdyby ci trzej żyli do dzisiaj – nie byłoby problemu stoczni dzisiaj.

Nie ma dzisiaj w Polsce Polityków czy Społeczników tej miary. Dziś są tylko politykierzy i społecznikowcy…

Szkoda.

-           *          -

W roku 1634 inżynier Jan Pleitner (przybyły do Gdańska w orszaku króla Władysława IV) wymyślił sobie port.

Po niemal 300 latach, w roku 1920  pewien skromny pan z mapą w ręku zdecydował, że ten wymyślony port wybuduje. Inny – doceniając położenie tego skrawka ziemi na morzem, zainicjował połączenie go magistralą kolejową z resztą kraju. Potem do tego duetu, godnego zapamiętania, doszedł człowiek, który spowodował rozbudowę infrastruktury nowopowstałego miasta przy porcie.

Tych trzech panów, to inż. Tadeusz Apolinary Wenda, Eugeniusz Felicjan Kwiatkowski i Stefan Franciszek Sokół.

A skrawek ziemi nad morzem z wymyślonym portem – to Gdynia.

Gdynia miała w swoim istnieniu szczęście do ludzi zdolnych. Miała szczęście do ludzi otwartych umysłów i odważnych decyzji; miała wreszcie szczęście do Patriotów. Patriotów, myślących o przyszłości, potędze i realnych zyskach… Myślących dla kraju.

-           *          -

Wszyscy ci trzej opisani przeze mnie Ludzie Gdyni, wraz z wieloma innymi, o których te krótkie notki nie wspominają, to postaci, którym to miasto zawdzięcza fakt iż mimo czasu, jaki dzieli jego dzień dzisiejszy od powstania – Gdynia jest wciąż miastem o szerokich perspektywach.

Jest ciągle wizytówką Wybrzeża.

A port, budowany w pierwszym dwudziestoleciu XX wieku, wciąż jest nowoczesny.

Gdynia wciąż zadziwia rozmachem i „wielkomiejskim oddechem”.

-           *          -

W opracowaniu powyższego tematu o Ludziach Gdyni korzystałam z życzliwej pomocy pracowników Muzeum Miasta Gdyni (gdy jeszcze nie było mowy o nowym pięknym budynku przy Riwierze, a biura mieli przy ul. Chrzanowskiego…) także z pomocy członków Towarzystwa Miłośników Gdyni, oraz z lektury Roczników Gdyńskich (nr  8, 10, 11), Bedekera Gdyńskiego Kazimierza Małkowskiego, jak również z uroczej książki Mirosławy Walickiej „Gdynia – pejzaż sprzed wojny”.

-           *          -

(uzupełniłam w lutym 2009 – przed kolejnymi urodzinami Miasta z Morza i Marzeń…)

-           *          -

Niestety – nie ma już takich ludzi – tym razem Stocznia nie została obroniona, a polityka i partykularyzm wciąż liczą się przed ekonomią i zdrowym rozsądkiem…

grudzień 2009

Myślałeś o tym aby mieć DOM ?

Kto by nie chciał ?!!  – odpowiesz napewno

Chcę pokazać Ci sposób na to jak  mieć DOM .

Swój. Wymarzony !

I TO BEZ KREDYTU !

ORAZ WKŁADU WŁASNEGO !

Interesujące ?

W jaki sposób inwestować w nieruchomości, aby zarabiać więcej od konkurencji? Jest na to jeden sposób, który stosują najlepsi w biznesie nieruchomości. Tanie mieszkania są dostępne tylko dla tych, którzy potrafią skutecznie sprawdzać i porównywać oferty. Poza tym jest jeszcze wiele innych aspektów, które powinieneś znać.

Więcej znajdziesz tutaj

Ogólnie to powinienem ponarzekać na to jak przez właściciela naszego mieszkania i pewnego kasiastego skurwiela prawie zmieniliśmy mieszkanie po niecałych dwóch tygodniach od rozpakowania się. Dostaliśmy całe 48h na wyprowadzkę, pomimo 30 dniowego okresu wypowiedzenia umowy – to było “najweselsze”. Nie chce mi się jakoś specjalnie rozpisywać to przejdę od razu do happyendu czyli nigdzie nie muszę się przeprowadzać, ale nerwów przez takiego “biznesmena” można stracić masę.

Wolny czas, którego jak dotychczas mam dużo, spędzam m.in. grając w ProEvo z moim współlokatorem – niejaką łomżyńską mendą i menelem Olgierdem. W skrócie Olguś. Gramy bitwę o Anglię – dla niekumatych Anglia vs. Niemcy.

(Mój bramkarz zrobił daleki wykop w okolice środka boiska, oczywiście wyskakuję do główki.)

Olguś: No kurwa! Ty z Anglikami chcesz wygrać na główkę?

ja: …no w sumie racja. To tak jak próbować wygrać z Niemcami na holokaust.

Jesień miała u nas mocne wejście, czyli kilka dni ciągłego deszczu, a co taka pogoda robi z głową najlepiej pokazuje ten szlagier. Mieszkamy już sami i mamy to na papierze (wcześniej mieszkaliśmy sami nieoficjalnie), poszukiwania ewentualnych flatmates trwają, ale niezbyt intensywnie. Mieliśmy wizytę chętnej pary wczesnodwudziestoletnich Antylczyków (jest takie słowo?), ale ona była chyba bardziej chętna niż on, co zważywszy na to, że to jednak on miałby tu mieszkać robiło decydującą różnicę, i sprawa rozeszła się po kościach. Za to po raz pierwszy chyba usłyszałem od kogoś “I love this neighbourhood, all my friend’s live here”.

Poszukiwania pracy też, póki co, nie przyniosły efektów. Świta na horyzoncie posada w niezwykle prestiżowym sklepie sprzedającym niezwykle overpriced ubrania zdecydowanie nie fairtrade’owe. Zobaczymy czy jestem wystarczająco ‘fashion conscious’. Za to trafił się job na uczelni – trzydniowa konferencja Holenderskiego Towarzystwa Estetycznego organizowana przez samego Pana Dyrektora Wydziału Filozofii, który z żalem pisał ile może nam zapłacić za pomoc (przynajmniej pokryje dojazdy i może dwa obiady). Ale oczywiście takich rzeczy nie robi się dla pieniędzy tylko możliwości poobcowania z mądrymi głowami prelegującymi o kondycji sztuki w zglobalizowanej współczesności etc.

Mamy internet, ale mamy też karaluchy (po powrocie widzieliśmy dwa, czyli o dwa za dużo). W ruch poszły dwa kolejne opakowania trutki (prosto z Polska – dzięki Agata!), a kuchnia przypomina laboratorium czy może królestwo idealnej amerykańskiej gospodyni domowej z lat pięćdziesiątych: każda – jedna – rzecz – zapakowana – w – osobny – plastikowy – pojemniczek. Tylko zlew nam się zapycha, a w Holandii nie ma kreta tylko jakieś żałosne namiastki (kret jest nieekologiczny, powiększa dziurę ozonową, zmniejsza terytorium Królestwa i w ogóle jest asociaal), więc możliwe, że szykuje się walka z rurami.

Na poprawę humoru pozostaję taki oto paryski klip z kategorii “nic się nie dzieje, a wciąga” (miejmy nadzieję, że działa w pl). Enjoy;)

Nowa stancja, nowy współlokator, a problemy tak jakby te same. Wystrój a la lata 60-70′ i odorek po starych ludziach pomijam. Dwa lata temu spać mi nie dawał sąsiad zza ściany, który robił remont. Rok temu sąsiedzi – fani hitów muzyki dance i pop. W tym jest to sklep, a raczej proces jego powstawania. Jak na złość, najgłośniejsze prace odbywają się od 7 do 10 rano, w tym przerwa na browarka. Nie ma to jak pobudka przy dźwiękach wiertarki udarowej. Widać taki mój studencki los. Z dodatkowych atrakcji nowej stancji można wymienić temperaturę mieszkania. Łagodnie mówiąc – jest dosyć chłodno, a grzejniki nie grzeją na razie. Trzeba się dogrzewać złotym napojem. Na wydziale to samo co podczas lat poprzednich w pierwszych tygodniach – burdel na dobry początek. Plan oczywiście stworzony tak, że trzeba biegać od gabloty do gabloty albo otwierać milion, no dobra – trzy PDF’y i szukać wszystkiego. Po 2 latach zmienili nam podział grup, na alfabetyczny. Oczywiście informacja na www wydziału pojawiła się w pierwszy dzień zajęć, dzięki czemu dosyć skutecznie wprowadzono chaos na naszym roku. Wesoło było, przypomniały się trochę czasy liceum kiedy to klasy zamieniały się nauczycielami

A teraz coś z zupełnie innej beczki.

Wróciwszy na weekend do domu. Na mieście, w celu zakupienia jakiejś spoko bluzy. Przymusowo w towarzystwie ojca, bo czekał nas wspólny rajd po mieście. Znalazłem coś na podobę oldschoolowych bluz Adicolor.

ja: O, czegoś takiego szukałem. Idę przymierzyć.

ojciec: Wiocha. W takich to teraz chodzą dresy.

Tyle w kwestii tego jak się ubieram. A mówią, że to małe dzieci są okrutne.

Nic nie mogę zrobić   z remontem znaczy się. Tylko obiadek a potem już cichutko – żadnego szlifowania – bo hałas, żadnego opalania farby  - bo śmierdzi (została tylko jedna, ostatnia framuga w łazience!). A to dlatego, że On pracuje w domu dodatkowo popołudniami, zarabia ciężko pieniądze na remont… Dzielny mężczyzna to jest. Znosi jakoś moje gadanie z Barsą (z nim nie mogę bo się skupia), kulinarne szaleństwa (no coś robić muszę), i kolejne pomysły na urządzanie mieszkania (choć ostatnio powiedział, że na razie zamykamy listę pomysłów, bo najpierw trzeba zrealizować to co wcześniej zostało wymyślone). No to sobie robię retrospekcję z remontu. Jak dobrze, że  już tyle za nami:

Nie ucieknę od tego tematu. Praca się opłaca i dlatego Porządni Ludzie mają mało czasu na pisanie bloga. A praca fajna – dziś np. dzwoniłam do Firmy Gospodarującej Odpadami udając klientkę.

Poza tym – warto się domem zająć. Szukam pomysłu na nietypową szafkę na buty oraz wieszaki na ścierki itp. do kuchni. Może mi ktoś coś podsunąć?

A, i jeszcze się pochwalę: ukazało się. Szukajcie mojego nazwiska na samym dole.

Taki króciutki, subiektywny przegląd lamp. Oczywiście ten spis nie wyczerpuje tematu. Zapewne to tylko wierzchołek góry lodowej.  Jakby ktoś natknął się na jakąś “dmuchawcową” lub “kokonową” lampę to proszę o info Bardzo lubię jak w designie nawiązuje się do organicznych elementów i inspiruje światem przyrody.

RAIMOND -  wisząca lampa LED:

Projekt Raimonda Putsa zrealizowała firma OX-ID

Cena ok. 5511,96 zł

RANDOM LIGHT:

Lampa firmy Moooi wykonana z włókien szklanych formowanych na balonie.

Cena za białą ok. 4402 zł  za czarną ok  5315 zł

PALM – lampa wisząca:

Prejktu Janne Kyttanen dal firmy Freedom of Creation

Cena od: 1659 zł

Lampa Dandelion projektu Richarda Hutten’a dla Moooi:

Cena ok. 6965 zł

Firma: Moooi. Projektant: Bertjan Pot:

Lampa w kształcie kokonu wykonana z włókna szklanego pokrytego żywicą epoksydową.

Pendant Lamp: Av Mazzega Murano

Projekt i wykonanie: BIOS Oriano Favaretto.

Lampa LUA:

Projekt: Martin Azua;  Firma: Arturo Alvarez
Lampa dmuchawiec:

Projekt holenderskich projektantów ze studio OOOMS
Zrobiona jest z kabli powiązanych ze sobą i pociętych.
IKEA PS MASKROS:

Lampy Dandi:

Projekt: Benjamin Hubert Studio
Lampy Dandelions projektu Harry’ego Bertoia:

Polscy projektanci nie ustępują zachodnim:

Lampa KOKON:

Projekt firmy AZE Design

Cocoon Lamp:

Ręcznie szydełkowane lampy od wewnątrz pokryte żywicą.

Projekt: razy2.com

Niektóre z lamp można kupić w Polsce np. w sklepie zoomzoom.pl – skąd te orientacyjne ceny.  No właśnie te ceny…

Oto nowy dzień zaświtał i veyDer trzeci raz zakończył swoją podróż na drugi koniec świata (PL -> NZ, NZ -> PL, PL -> NZ). Trzeci raz również zdecydował się na prowadzenie bloga.

No cóż, zobaczymy jak to będzie. Na razie jestem ponownie w Nowej Zelandii od ostatniego piątku po kilkumiesięcznym pobycie w Polsce i nie zapowiada się, żebym ruszał się stąd na dłużej w najbliższej przyszłości (czyt. przynajmniej w ciągu następnych trzech lat, bo na tyle dostałem work permit). Oczywiście nie wykluczam krótkich wypadów na lato do Polski, bo na szczęście mam wizę z prawem wielokrotnego wjazdu, ale to już zależy od innych rzeczy (np. finansów).

Jeśli chodzi o moją aktualną sytuację w NZ, to pokrótce w punktach:

• mieszkam znowu u Pablo, mojego pierwszego flatmate’a w NZ
• pracuję nadal w OleOle jako niezależny konsultant
• gram sobie w pokera
• jako, że w NZ (a zwłaszcza w Auckland) bez samochodu to jak bez ręki (a zwłaszcza dwóch nóg ) kupiłem sobie kolejny postrach szos (zdjęcia wkrótce)

Podróż opiszę szczegółowo w następnym wpisie, na razie tylko przestroga: nigdy nie lećcie przez Istambuł!!!