Dar cum lucruri misterioase se intampla totdeauna si peste tot in lume, tot in America de Nord vom gasi ramura feminina X, plecata din Europa, din nordul spatiului Carpato-Dunarean, pe o ruta nestiuta. La ce a dat ea nastere, vom vedea mai tarziu. Vedem astfel cum, de la originea primei Eve, din sud-estul Africii, de fapt a radacinilor primordiale feminine – L1, L2 si L3 – din care se va pastra numai una (L3), se vor naste cele 18 ramuri cunoscute ca “haplo groups”, dar cunoscute popular ca cele 18 fiice ale Evei. Originea paterna, arborele cromozomial “Y”, am gasit-o in cartea “Genes, people and language”, aparuta in luna martie a.c. si scrisa de dr. Luca Cavalli-Sforza, fara insa sa avem o comunicare oficiala a cercetatorilor de la Stanford. Acest arbore are 10 ramuri principale.

Primele trei ramuri I, II si III au fost gasite exclusiv in Africa. Ramura III migreaza insa in Asia, din ea desprinzandu-se ramurile de la IV pana la X, care vor popula lumea. In Marea Japoniei gasim fiul IV, in nordul Indiei – fiul V, iar in sudul Marii Caspice – fiii VI si IX. Dr. Cavalli-Sforza considera ca aceste ramuri ale cromozomului “Y” ar putea fi asociate cu grupurile principale de limbi vorbite in lume. Cand Dr. Wallace a fost intrebat daca ramurile mitocondriale ADN sunt si ele in corelatie cu limbile principale vorbite in lume, el a fost mai circumspect.

Intr-un articol publicat in martie a.c., in “The American Journal of Human Genetics”, Dr. Wallace identifica o populatie in sudul continentului african, nord-vestul desertului Kalahari, Vasike Kung, a carei vechime crozomiala este cea mai apropiata de radacina cromozomiala originala. O alta populatie africana, care este aproape la fel de veche ca cea sus-amintita, este cea a pigmeilor Biaka, din centrul Africii. Amandoua grupurile de populatie traiesc in regiuni izolate si aceasta pare a fi cauza pentru care ADN-ul lor mitocondrial nu arata prea multe schimbari fata de cel ancestral. America fiind tara care investeste cei mai multi bani in aceste studii, are si cei mai multi cercetatori in acest domeniu de pionierat. Astfel, dr.Joseph Greenberg, lingvist la Stanford University, a propus trei migratii, corespunzatoare cu cele trei grupuri lingvistice ale americanilor, cunoscute ca: amer-ind, Na-Dene si Eskimo-Aleut

Studiul mitocondrial al dr.Wallace arata ca sosirea primelor grupuri in America a fost mult mai complexa decat o simpla migrare de populatie. Din ramurile A, B, C si D gasite la populatia bastinasa nord-americana, A, C, si D se gasesc si in Siberia, sugerand ca principala sursa migratia acestora in America de Nord. Absenta ramurii B in Siberia ne sugereaza sosirea acesteia de undeva de peste ocean. Surpriza mare s-a produs in anul 1998, cand dr. Wallace gaseste ramura X, o ramura europeana foarte rara printre nativii Americii de Nord, ca Ojibwa si Sioux. La inceput, el a considerat ca aceasta a aparut in urma casatoriei localnicilor cu europenii moderni. Dar, X-lineage-ul american s-a dovedit a fi…pre-columbian (!), avand o varsta intre 15.000 si 30.000 de ani. X-lineage-ul european a avut doua cai de a ajunge in America: una trans-Siberiana, dar nu s-au gasit urmele ei in populatia siberiana; alta trans-Atlantica…acum mai mult de 20.000 de ani!!! Cand primii oameni “moderni” au inceput sa paraseasca Africa, acum 50.000 de ani, au facut-o probabil in grupuri mici, de cateva sute, aventurandu-se ca vanatori, in cautarea hranei. Ei au venit in contact cu populatia de Neanderthal, care i-a precedat.

Biologul Edward O. Wilson, intr-un interviu acordat in The Wall Street Journal, vorbind despre istoria originii rasei umane, spunea: “noi trebuie sa rescriem epopeea originii rasei umane”. Si tot el adauga : “Homo Sapiens a avut si are o istorie data naibii! Si cand spun asta, ma refer la acea istorie indepartata, la istoria evolutiei, la istoria lui genetica, la care trebuie sa adaugam si istoria culturala si religioasa a ultimilor 10.000 de ani” .

Multi biologi ai lumii, care reconstruiesc istoria rasei umane, spun:”Noi toti suntem frati africani la origine”! Cand oare si istoricii nostri se vor trezi si vor accepta originea poporului nostru Carpato-Dunarean ca fiind cel ce a dat nastere poporului european modern, cand se va termina cu basmul romanizarii populatiei dacice si se va accepta si de catre ei adevarul: ca spatiul Carpato-Dunarean este vatra Vechii Europe, iar poporul nostru este cel mai vechi popor european?

Napoleon SAVESCU, Dacia Revival International, New York, SUA

ORIGINEA RASEI UMANE: CEI ZECE ADAMI SI CELE OPTSPREZECE EVE

(preluat de la editura for you)

Na mijn stage als journalist in Suriname – nu bijna drie jaar geleden – zwoer ik dat ik er ‘ooit’ nog zou terugkeren. Sommigen hadden er hun twijfels bij, en toegegeven: ik was er ook niet altijd zo zeker over of dat (financieel) wel haalbaar zou zijn. Maar de tijd gaat snel! Enkele dagen geleden heb ik na een onderhandelingsperiode een contract getekend met mijn plaatselijke werkgever. Ik word politiek en economisch redacteur bij het ochtendblad ‘de Ware Tijd‘, gevestigd in Paramaribo.

Het contract gaat in op 1 februari 2010, geldt voor een jaar en is verlengbaar. Ik zie wel wat er allemaal gebeurt en hoe lang ik er uiteindelijk zal blijven, maar ik zal dus toch voor minstens een jaar in Suriname wonen.

Ik word dus een migrant! Mijn precieze vertrekdatum weet ik nog niet, dat hangt af van het tijdstip waarop de ambassade van Suriname in Brussel mijn werkvergunning uitreikt.

Het is namelijk een hele karwei om alle vergunningen en papierwerk rond te krijgen. Ik probeer jullie een idee te geven van de hele papierwinkel.

Ten eerste moet ik een ‘Machtiging Kort Verblijf’ (MKV) regelen. Dat is een visum, geldig voor een langere periode dan de simpele toeristenvisa. Om een MKV te verkrijgen op de ambassade van Suriname in Brussel dien ik in te dienen:

• Twee recente goedgelijkende paspoortfoto’s per gezinslid (geen scan of computer foto’s)
• duidelijke kopie alle beschreven pagina’s van het paspoort
• een originele geboorteakte (of een gelegaliseerde kopie daarvan)
• een bewijs van goed gedrag en zeden
• een kopie v/d arbeidsovereenkomst/werkgeversverklaring (waarvan het origineel in Suriname dient te worden overgelegd)
• een kopie van een referentverklaring/garantieverklaring (waarvan het origineel in Suriname dient te worden overgelegd)
• een geldige ziektekostenverzekering

De wachttijd voor het verkrijgen van een MKV is…. drie maanden! Maar dat is helaas nog niet alles. Ik moet me ook

• uitschrijven uit mijn gemeente in België
• na aankomst aanmelden op het consulaat in Paramaribo om me daar te domiciliëren (dat doe ik om dubbele belastingen te vermijden, als ik me niet uitschrijf uit mijn gemeente moet ik niet enkel belastingen betalen in Suriname maar ook in België, aangezien tussen Belgie en Suriname geen belastingsverdrag gesloten is)
• een werkvergunning in Suriname laten aanvragen door mijn werkgever, daarbij moet ik onder meer kopieën indienen van mijn in België behaalde diploma’s
• mutualiteit, bank, RVA, VDAB etc inlichten
• een internationaal rijbewijs aanschaffen
• mijn plaatselijke belastingskantoor inlichten dat ik verhuis en nog een laatste aanslagformulier invullen
• alle inentingen checken
• een bijkomende internationale verzekering afsluiten
• hopen pasfoto’s laten maken om op tientallen documenten te kleven

Een mens begint te begrijpen waarom er slechts 50 Belgen in Suriname wonen… Ik zal de komende drie maanden die ik nog in België ben, dus heel goed kunnen gebruiken. Ik voel trouwens al een eerste krantenartikel kriebelen, over de gevolgen voor Suriname van een te strak afgesloten internationale arbeidsmarkt.  Zeker nu ze ook de voorwaarden voor stagiairs gevoelig verstrengd hebben.

P.

Een project met Brusselse jongeren. Rond het probleem van schoolverlaters schreven ze een rapnummer. Dat wilden ze illustreren met een actie en een videoclip. Dit is het resultaat.

done

Fluturii monarhi sunt renumiţi pentru migraţia lor spectaculoasă din Canada în Mexic, pe o distanţă de peste 4000 de km. Monarhii se orientează cu ajutorul soarelui şi prin intermediul ceasului biologic plasat în creier care le conferă “simţul circadian”. Însă în călătoria lor, fluturii trebuie să ţină cont de deplasarea aparentă a astrului pe bolta cerească astfel că trebuie să aplice o corecţie direcţiei lor de zbor: ceasul acesta se află însă în antene, contrar aşteptării cercetătorilor. Un ecolog atrage însă atenţia că unele mistere rămân încă nerezolvate – cum ştiu fluturii unde să migreze în primul rând. Acesta mai adaugă că pe măsură ce se fac tot mai multe studii, cercetătorii descoperă cât de complicat este sistemul de navigaţie a fluturelui.

Astfel, ceasul biologic din creier şi cel din antene formează un sistem de complexitate ireductibilă pentru că dacă unul dintre acestea ar lipsi fluturele şi-ar pierde capacitatea de orientare şi nu ar mai ajunge la ţintă.  Acest sistem este foarte improbabil de a se fi format prin acumulări infime succesive care ar fi direcţionat migraţia fluturelui şi nu există dovezi că migraţia s-ar fi putut produce şi altfel.

Sursa: ScienceNOW

Photo by Derek Ramsey (Ram-Man) – Gnu Free

Inleiding

We hebben het de laatste dagen genoeg mogen horen en zien in de media. De begroting geraakt maar niet in evenwicht, met alle toekomstige gevolgen van dien (denk aan de rentesneeuwbal), de economie toont nog geen duurzame verbetering waardoor de financiële macht van het Westen (en daarmee zowat alle macht) nog steeds zeer fragiel blijkt, de ineenstorting van grote bedrijven lijkt dan wel gestopt maar bij de toeleveringsbedrijven is het huilen met de pet op, etc…

De vrije meningsuiting?

MAAR! Laten we even deze grote problemen vergeten want… er is iemand die een Hitlerportret en een portret van Bert Eriksson heeft hangen en een VMO-vlag in haar living heeft staan. Deze vrouw is dan ook nog eens erkend door Kind&Gezin en vangt dus kinderen op. Op één persoon na, die zijn reactie dan nog via internet deed, zijn er nooit klachten geweest over de kwaliteit van de opvang. Als het zo’n monster zou zijn, dan is het mijn inziens, zeker met de mediahetse in gedachte, absoluut niet moeilijk om véél meer verontruste ouders te vinden. De vrouw zelf heeft ook nog eens, zonder dat er enig probleem is geweest, in een joods rusthuis gewerkt. Maar haar denken, los van enige morele beschouwingen daarover, past niet thuis in het brave burgerlijke liberale denken en de sociale moord moet gepleegd worden. Ze moeten eerst stevig gekauwd worden door de media, die het verhaal daarna voorgekauwd uitbraakt in de geesten van de maatschappij die haar vervolgens kan uitspuwen (met excuses voor de misschien té plastische beeldtaal).

En het was nog makkelijk ook want Hitler roept 63 jaar na zijn dood nog steeds de grote schrikbeelden op van het nazisme, de holocaust en Wereldoorlog II. Vrije meningsuiting, hoe walgelijk de denkbeelden ook moge zijn, kon (nee, moest) even vergeten worden in naam van de heilige strijd voor de verdraagzaamheid. Voltaire draait zich om in zijn graf. Maar het ergste moet eigenlijk nog komen. De partij van de vrije meningsuiting kon niet diep genoeg in het stof kruipen om te tonen dat zij dan wel voor de vrije meningsuiting is, maar niet voor die van “nazisten, communisten of maoïsten”. Ze klagen, vaak terecht, dat ze te weinig of niet aan bod komen i.v.m. constructieve oppositie in de parlementen. Dat men dan gewoon had gezegd: “Zodra de media daar aandacht aan wilt geven, willen we ook over andere zaken praten. Voor de rest kunnen wij geen controle uitoefenen over het denken van al onze leden. En als partij van de vrije meningsuiting wensen wij dit ook niet”. Punt en gedaan. Nu, over die “nazisten, communisten en maoïsten.” Dat het Vlaams Belang het nodig vindt om dat laatste te vermelden is nogal bizar, maar wie weet zitten er toch een paar bij, men weet maar nooit. En al ben ik voor geen van de drie genoemde ideologieëen te vinden, toch vind ik dat ze alledrie vrij uitbaar moeten zijn. Want wat is de volgende stap? Als extreem-linkse en extreem-rechtse ideëen verboden worden en enkel de “aanvaardbare” ideëen overblijven, trekken de grenzen van het “extremisme” steeds meer op naar het centrum tot het verschil tussen politiek aanvaardbaar en extreem hoogstens 2 millimeter bedraagt op de politieke as. Het volgende zal immers kritiek zijn op de christen-democratie omdat zij vanuit religieuze standpunten vertrekt en dus een inbreuk is op de scheiding van kerk en staat.

De selectieve willekeurigheid bij het afnemen van vergunningen voor kinderopvang kunnen we dan ook in bepaalde dingen terugvinden:

http://www.demorgen.be/dm/nl/989/Binnenland/article/detail/996882/2009/09/17/Kind-en-Gezin-gaat-alle-dossiers-herbekijken.dhtml

Volgende week start in Mechelen de rechtszaak tegen de crèche waar in oktober 2006 een vier maanden oude baby stierf. Zijn ouders vinden het onbegrijpelijk dat het kinderdagverblijf nog steeds open is. Eén van de betrokkenkinderverzorgsters zou immers tijdens een ondervraging toegegeven hebben dat er fouten gemaakt zijn. De ouders begrijpen niet waarom de nazi-onthaalmoeder uit Hoboken en de vrouw van imam Nordin Taouil wél op non-actief gezet worden zelfs al waren er bij die laatste blijkbaar geen klachten en de Mechelse crèche niet.

Een onwaarschijnlijke bondgenoot

Als het nu echt enkel een probleem was met iemand het nationaal-socialisme aanhangt, dan konden we zeggen dat het puur op die ideologie gericht is. Maar kijken we naar iemand die ook lijdt onder de liberale meningsdictatuur, dan zien we wel dat er een andere agenda speelt. Imam Taouil heeft nu ook mogen ondervinden wat het is om deze mediabehandeling te krijgen. Meneer Taouil, welkom bij de club van de uitgespuwden. En, hoe raar het ook moge klinken, de man is op veel vlakken onze bondgenoot!  Waar staat de man o.a. voor en hoe is dit toepasbaar op dat waar wij voorstaan?

• Nadruk op traditie i.p.v. modernisme: de man ijvert voor het behoud van bepaalde culturele traditionele kenmerken en wijst op het belang van traditionele culturele uitingen. Dat maakt van hem geen extremist, dat maakt van hem een conservatief.
• Nadruk op het belang van het religieuze i.p.v. het extreme secularisme: gelovigen moeten elke dag bijna wel eens horen hoe slecht religie, en zeker de openbare uitbundige uitingen, wel niet is. Dat het merendeel van de kunst van Europa uit religieuze hoek komt en dat stijlen als de gothiek puur uit religieuze hoek is ontstaan, wordt dan maar wijselijk vergeten. Secularisme is geen toelating van alle godsdiensten, laat staan tolerantie. Het is een poging tot het uitwissen van bepaalde eigenheden die de individuen aan elkaar binden. Het totalitaire individualisme in de praktijk!
• Nadruk op de gematigdheid i.p.v. de individualistische excessen: wij moeten elke dag horen hoe goed het is om individualistisch te zijn en vooral het eigenbelang na streven, gemengd met de massaconsumptie. Hiertegenover staat het gemeenschapsgevoel, de solidariteit en de collective identiteitsbeleving van een conservatieve visie voor. In dit geval een islamitische, maar ook één die zéér nadrukkelijk aanwezig is in de katholieke en orthodoxe visies op de wereld.

Dat imam Taouil oproept tot het stichten van moslimscholen vind ik dan persoonlijk ook weer een zeer positieve evolutie. Een volk zijn cultuur afnemen is immers misdadig en om een volk ten volste zijn cultuur te laten beleven, moeten zij dat kunnen doen in een omgeving waarin die cultuur is ontstaan, geëvolueerd en gedijt. Daarom is het ook meer dan wenselijk om te ijveren voor een terugkeer naar de eigen streek in plaats van hun kinderen te vergiftigen met liberale en/of extreme seculiere ideëen. De joodse gemeenschap heeft immers ook haar eigen scholen en daar hoor ik toch niemand druk over doen?

Conclusie

Taouil is op vele vlakken dan ook een onverwachte en onwaarschijnlijke bondgenoot. In een strijd tegen de afbraak van tradities, tegen extremistisch secularisme, tegen het dwingend willen opleggen van de liberale gedachte, tegen de sociale moord op mensen met een afwijkend gedachtegoed. En als de criticasters nu zeggen: “Hij is voor de islam te verspreiden en de islam is een bedreiging voor Europa, dus hij is onmogelijk een bondgenoot!” dan kan ik daar kort op antwoorden. Het probleem met de islam is een etnisch en demografisch probleem, geen cultureel. Zowel het christendom als de islam zijn missioneringsgodsdiensten. Als hier geen toevloed van migranten zou zijn en de islam zich dan nog zou verspreiden, dan is het een cultureel probleem. Maar dan ligt dat probleem bij ons. Bij wij die onze christelijk-heidense wortels hebben verworpen ten voordele van een individualistisch en seculier discours. Gemengd met de demografische neergang is er een vacüum in de geesten ontstaan. Vacüums blijven echter niet bestaan en de islam vormt enkel dat gat op.

Wat moeten wij dan doen? Terug durven ijveren voor de terugkeer van het merendeel van de vreemdelingen, waarbij de moslimscholen een hulp moeten zijn, en terug durven ijveren voor het herstel van de christelijke-heidense waarden van Europa. Want al ben ik een overtuigd katholiek, ik zal op elk moment de traditionalisten van Wodan verkiezen boven de liberale afgod van het individualisme!

Het hoofddoekendebat woedt in alle hevigheid. Maar zowel voor- als tegenstanders, althans toch degenen die in de media worden gehoord, gaan voorbij aan een analyse waarom de hoofddoek opeens terug zo belangrijk is geworden in de identiteitsbeleving. Toen ik het boek “Islam: a short history” van Karen Armstrong las, viel mijn oog dan ook volgende passage:

“After the humiliating defeat of the Arab armies in the Six-Day War against Israel against 1967, there was a swing towards religion throughout the Middle East. The old secularist policies of such leaders as al-Nasser seemed discredited. People felt that the Muslims had failed because they had not been true to their religion. They could see that while secularism and democracy worked very well in the West, they did not benefit ordinary Muslims but only an elite in the Islami cworld. Fundamentalism can be seen as a post-modern movement, which rejects some of the tenets and enthusiasms of modernity, such as colonialism. Through the Islamic world, students and factory workers started to change their immediate enviroment. They created mosques in their universities and factories, where they could make salat, set up Banna-style welfare societies with an Islamic orientation, demonstrating that Islam worked for the people better than the secularist governments. When students declared a shady patch of lawn – or even a noticeboard – to be an Islamic zone, they felt that they had made a small but significant attempt to push Islam from the marginal realm to which it had been relegated in secularist society, and reclaimed a part of the world – however tiny – for Islam. They were pushing forward the frontiers of the sacred, in rather the same way as the Jewish fundamentalists in Israel who made settlements in the occupied West Bank, reclaiming Arab land and brining it under the aegis of Judaism.

The same principle underlines the return to Islamic dress. When this is forced upon people against their will (as by the Taliban) it is coercive and as likely to create a backlash as the agressive techniques of Reza Shah Pahlavi. But many Muslim women feel that veiling is a symbolic return to the pre-colonial period, before their society was disrupted and deflected from its true course. Surveys show that a large proportion of veiled women hold progressive views on such matters as gender. For some women, who haev come from rural areas to the university and are the first members of their family to advance beyond basic literacy, the assumption of Islamic dress provides continuity and makes their rite of passage to modernity less traumatic than it might otherwise have been. They are coming to join the modern world but on their own terms and in an Islamic context that gives it sacred meaning. [...] In the West, people often flaunt their tanned, well-honed bodies as a sign of privilege, they try to counteract the signs of ageing and hold on to this life. The shrouded Islamic body declares that it is oriented to transendence, and the uniformity of dress abolishes class differences and stresses the importance of community over Western individualism“

ARMSTRONG, K., “Islam: a short history“, Orion Books, Londen, 2001, pp. 145-147.

Mijn inziens één van de weinige analyses over de hoofddoek die zeker kloppen. De identiteitsbeleving van vele mensen zal immers sterker worden wanneer zij worden geplaatst tussen een andere identiteit, die haaks op de hunne staat. Zet bv een heiden tussen een hoop katholieken en hij zal zich snel als een overtuigd heiden profileren en omgekeerd ook. Het probleem met de hoofddoek ligt dan ook niet zozeer bij de Islam, integendeel. Vanuit volksnationalistisch én solidaristisch oogpunt is het denken achter de hoofddoek, zoals hierboven beschreven, zelfs lovenswaardig. Één van de grootste problemen vandaag de dag is dat er geen tegencultuur is. Tegenover de hoofddoek kan het Westen geen eigen cultuur meer plaatsen, buiten de individualistische, egoïstische maatschappij van de massaconsumptie.

Moeten wij de moslims dan aanraden om de hoofddoek te gaan dragen? Natuurlijk niet. We moeten het echter hen ook niet gaan afraden. Het is immers iets van hun eigen cultuur en het is aan de moslims om, in hun eigen culturele context, zelf te beslissen welke kant ze uitwillen daarmee. Het is echter ook een feit dat de islamitische cultuur enorm verschilt van de westerse en dat beide zijn gegroeid in bepaalde geografische en socio-economische contexten. Wanneer men immers kijkt naar de Koran (of naar welk ander heilig boek of collectieve religieuze verhalen, zij het heidens of monotheïstisch) ziet men dat deze is geschreven in de context van het Arabische volk. De Islam dient dan ook te gedijen in de culturele context waar de Islam vandaan komt. Pleiten voor een Europese Islam kan men gerust doen, maar dan gaat men volledig voorbij aan heel het principe van een godsdienst. Men zou beter de moslims hun eigenonderwijs geven hier in Vlaanderen, maar wel met de voorwaarde dat dit een terugkeer naar de Islamitische wereld betekent. Geen eigen rechtssysteem geven, de sharia is immers iets dat in de moslimlanden zelf al genoeg op weerstand stuit, of toegevingen aan belachelijke eisen i.v.m. varkensvlees en alcohol, maar een onderricht in de eigen culturele gebruiken en geschiedenis waarna zij terug kunnen keren naar het land van herkomst om daar de nieuwe elite te gaan vormen.

En ja, ik ben mij bewust van het fenomeen tussenculturen. Vele moslims hier zitten vast tussen hun eigen cultuur en de Westerse. Het is echter ook vaak zo dat zij van beide elementen de slechte elementen hebben overgenomen, vandaar ook de opkomst van radicale religieuze groeperingen die deze eruit willen halen. Maar hoe langer men hier nog gaat proberen moslims te laten blijven op deze manier, hoe hoger men de problemen gaat stapelen. Met een hoofddoekenverbod gaat men niets uithalen, buiten wat reacties uitlokken van moslims en enkele dolgedraaide linksen (die trouwens ook ideologisch volledig stuurloos zijn). Het is nodig om op lange termijn te werken aan een beleid van remigratie en reintegratie van de moslims in hun eigen gebieden.

Wilt dat trouwens zeggen dat alle verwijten van racisme e.d. dus effectief waar zijn? Uiteraard niet. Als er één groot obstakel is voor integratie, is het wel de progressievelingen die alle tegenslagen steken op anderen. Op die manier zal men immers nooit werken aan een verbetering, want het is toch allemaal de schuld van een ander. Ik zou alvast ook geen poot meer uitsteken als ik zou denken dat alles wat tegenslaat een ander zijn schuld is. De moslimfundamentalisten die Europa willen islamiseren dient men trouwens ook als eerste buitenzetten of zelfs opsluiten. Wij hebben ons niet te moeien in hun cultuur, net zoals zij zich niet te moeien hebben in onze cultuur. Als iedereen immers voor zijn eigen deur zou vegen, zou de straat al snel proper zijn.

Niet te geloven gewoon… Dat moet zowat mijn eerste gedachte zijn geweest toen de affiche van de 82ste IJzerbedevaart voor mijn ogen verscheen. Een miskleun eerste klas gewoon. Waar moet ik beginnen met te klagen?

Volksnationalisme en de IJzerbedevaart?

Voor mij is volksnationalisme het benadrukken van de identiteit in de diversiteit van de volkeren in de wereld. Centraal staat de eigenheid van het eigen volk in een globaal geheel, het globale en het identitaire in één verenigd dus. Dit houdt dus in bij bijeenkomsten zoals de IJzerbedevaart, waar ook nog eens de band met het verleden wordt gelegd (namelijk de IJzertragiek), op de eerste plaats de kenmerken van de eigen cultuur dienen te primeren. En wat krijgen we nu? Een verzameling etnieën waar Vlaanderen zijn deuren blijkbaar voor moet openzetten. Ik vraag me af of dit soort affiches in Afrikaanse landen zouden kunnen waar blanken meestal de allochtonen zijn, en nog vaker de onderdrukte minderheid.

De affiche nader bekeken

Maar goed, concreet dan. Als men de afgebeelde figuren van links naar rechts goed bekijkt, kan ik zeggen dat de eerste vier mij niet al teveel kunnen schelen. De linkse artiest als een deel van de globale diversiteit van volkeren waarin wij onze eigenheid zoeken. En aangezien ik een sociale/solidaristische invulling van het volksnationalisme voorsta, heb ik ook niets tegen de drie volgende afgebeelde personen/koppels. Maar dan…

De jongen het met oranje t-hemd komt mij over als een stelling dat we alle vluchtelingen in de wereld net naar hier moeten halen zonder dat ze in hun eigen landen orde op zaken zouden kunnen stellen. Dan de dame met de hoofddoek. Onder moslims zelf is er een grote discussie over het belang van de hoofddoek in de vorming van hun eigen identiteit. Een discussie die hun eigen goed recht is trouwens. Maar in plaats van te kiezen voor een afbeelding waarbij integratie voorop zou staan, kiest men hier duidelijk voor een Vlaanderen waar de moslimbevolking zich blijkbaar moet opsluiten in segregatie.

Een Belgische vlag…

Maar als u denkt dat ik mij het ergste zou storen aan haar, dan bent u mis. Het is de punker die mij veruit het meeste stoort. Het IJzerbedevaartcomité is er zowaar in geslaagd om, kijk maar goed naar zijn haarkleurcombinatie, een Belgische vlag te verwerken in een affiche van de IJzerbedevaart! Ook is er absoluut geen verwijzing meer naar de  IJzertragiek, geen AVV/VVK of naar de Vlaamse ontvoogdingsstrijd. Wanneer we ons dan ook vorig jaar de vraag stelden: “Kan het nog erger” kunnen we nu duidelijk stellen dat het antwoord “Ja, helaas wel.” is…

Racisme?

Ben ik nu een racist door hier opmerkingen over te maken? Helemaal niet. Integendeel. In mijn visie heeft elk volk zijn eigen plaats en kader waarin de gebruiken zijn gegroeid. De massamigratie zorgt voor een ontworteling van de cultuur van de allochtoon en een botsing met de cultuur van de autochtoon, waarbij de allochtoon maar zelf moet gaan zoeken wat zijn identiteit eigenlijk inhoudt. Het multiculturalisme wilt de eigenheid der volkeren op een globale schaal vervlakken tot er enkel een grijze blubber overblijft waar geen eigenheid meer is.

Als we trouwens onze cultuur niet gaan benadrukken en de eigenschappen naar voren plaatsen, en die dwingen om over te nemen om bij ons te horen, hoe kunnen we dan van allochtonen überhaupt verwachten zich te integreren? Integratie in iets wat er niet is, kan immers niet. En de vele allochtonen met een islamitische achtergrond hechten tenminste terecht nog een belangrijk belang aan het hebben van een identiteit. Hun kritiek op het decadente en zielloze Westen kan men, mede door dingen als deze affiche, ook enkel maar als terecht beschouwen…

Verschenen in het laatste nieuwe nummer van Revolte:

Inleiding

Het zijn troebele tijden, het zijn rare tijden, ik hoef de lezer van dit artikel er waarschijnlijk niet van te overtuigen. De economie is aan het wankelen, al moet de grote crisis nog komen, maar oplossingen zijn er precies niet meer. Geen socialisten of liberalen die met grote ideologische oplossingen komen vertellen hoe de maatschappij hervormd moet worden. De pogingen tot marxistische systemen zijn ingestort aan het einde van de 20ste eeuw, de kapitalistische systemen staan aan de rand van de instorting aan het begin van de 21ste eeuw. We moeten ons dan ook ten volste beseffen dat we op een kantelpunt staan in de geschiedenis. De grote democraten en heren politici kijken naar hun kiezers en weten niet meer wat doen. Politieke slogans van de partijen zijn onderling inwisselbaar geworden en ideologische keuzes durft niemand nog te maken. Socio-economisch gezien zit bijna iedereen in het centrum, de ene een paar millimeter meer naar rechts of links dan de andere.

Is dit het einde van de strijd van de ideologieën? Moeten we nu rustig ons hoofd op het kapblok leggen en wachten tot de slag ons velt op het altaar van het politieke en maatschappelijke status-quo? Natuurlijk niet! Ons volksnationalisme en ons solidarisme kunnen een baken van licht zijn in de duistere tijden die op ons wachten. En zelfs al zeggen onze tegenstanders dat ons lichtbaken maar een kleine vonk is, iets moet toch het pad verlichten dat zij verduisterd hebben.

Oh vrolijke crisistijd!

Crisis, recessie, banenverlies, faillissementen, onzekerheid over de toekomst, etc… Termen die helaas de laatste tijd veel te veel in het nieuws komen. Met het risico dat mensen die hun baan kwijt zijn nu heel kwaad gaan worden op mij; het kan eigenlijk geen kwaad dat dit soort mondiale crisissen eindelijk plaatsvinden. Het systeem waar wij ons nu in bevinden is rot tot in de kern, aangezien de kern wordt gevoed door een overdreven ijveren naar concurrentie tot in het verenigingsleven toe. Homogeniteit en stabiliteit moeten plaatsruimen voor totalitair pluralisme en iets wat ik fugu-economie noem. Maar op beide termen kom ik verder in deze tekst nog terug.

Jarenlang hebben politici ons afgedaan als extremisten, fascisten en God weet wat nog allemaal om maar aan te tonen hoe diep kwaadaardig wij wel niet zouden zijn. Niet dat daar veel verandering in is gekomen tegen vroeger, maar eris wel een verschil in de socio-economische achtergrond. Waar vroeger politici konden zeggen; “Het zijn extremisten, wij zijn de goeden want kijk maar eens naar de welvaart” is dat laatste deel van hun argumentatie opeens wel heel waardeloos geworden. Nu zijn wij het die de kans hebben om te tonen dat de pilaren van hun systeem eigenlijk wankel zijn en eindelijk zodanig aan het rotten dat de ondersteuning zeer moeilijk wordt. Door hun agenda te laten bepalen door het grootkapitaal hebben de politici dan wel hun eigen zakken kunnen vullen en de schijn gegeven van een welvarende maatschappij, uiteindelijk blijkt het maar wankel te zijn.

Voor men mij verdenkt van marxistische terminologie te gebruiken, sta me toe om die term grootkapitaal te verduidelijken en te zeggen waarom zij niet aan onze kant staan. Het grootkapitaal is een kleine groep mensen, een elite, die geen belang hecht aan het bestaan van naties. Ze voelen zich met niemand buiten hun eigen kring verbonden en zullen enkel streven naar het eigen geldgewin. Zij zijn niet de oude burgerij, die zich tenminste nog met een cultuur en volk verbond, en zijn kapitaal tenminste ook nog ten dienste stelde van kunstenaars en musici. Dit grootkapitaal, dat zich steeds verder en verder op een globale schaal organiseert, wilt helemaal niet beperkt worden in hun doen en laten. Zij zullen dan ook altijd streven naar een verdere liberalisering van de economie.

Fugu-economie

Fugu is een woord dat niet zo bekend is, wat niet hoeft te verbazen. Het is immers de Japanse naam voor de kogelvis. De kogelvis is een vis met zeer giftige organen, maar wiens vlees wel als een delicatesse wordt beschouwd. De truc bestaat er dan ook in om die organen deskundig te verwijderen zodat de rest veilig kan worden opgegeten. Wel, ons huidig systeem kan men vergelijken met het opdienen van de Fugu. Zolang men politici had die giftige stukken konden verwijderen, of toch de illusie scheppen dat die stukken eruit waren, bleef het gaan. Nu blijkt echter dat we een enorme portie gif op ons bord hebben gekregen en dat het wel even zweten wordt omdat eruit te krijgen. Want wat is het probleem geworden van de Europese economie? Ze draait teveel rond de handel in geld en te weinig nog op reële goederen. En dit kan werken, met geld kan je immers goederen kopen, maar zodra de geldstroom stopt, stopt ook de import. Dit heeft destijds nog geleid tot de val het Spaanse Rijk. Volgend citaat komt dan ook misschien akelig actueel over; “Een Marokkaanse ambassadeur in Madrid in 1690-1691 had een scherpe kijk op dat probleem: ‘[...] Zo wordt er ook neergezien op de ambachten die door de lagere klassen en gewone mensen bedreven worden [...] Degenen die zulke ambachten in Spanje beofenen, zijn meestal Fransen [die] naar Spanje trekken om daar werk te zoeken… [en] er in korte tijd fortuin maken’ Een land dat het zozeer van gastarbeiders moet hebben, geeft blijk van onvermorgen om de eigen vaardigheden en ondernemingszin te ontwikkelen. ”[1] Het is dan ook dringend tijd dat geld terug wordt gebaseerd op iets werkelijk bestaande (bv. goud) en niet langer bijna willekeurig wordt bepaald wat de waarde van geld is. Ook is het nodig om een Dietse Volksstaat in het leven te roepen die op elk moment kan ingrijpen in de financiële sector om woekerpraktijken te voorkomen of te stoppen.

Wie zijn de Belgische Turken, of anders gezegd, de migranten van Turkse afkomst?

Een relevante vraag op een actueel onderwerp. Want net zoals ons zal ook u wel gemerkt hebben dat de Turkse gemeenschap meer dan ooit de aandacht krijgt in onze samenleving. Niet alleen op politiek vlak wordt er hevig gediscussieerd over allerlei hekelige aspecten. Ook de man op de straat wordt bezig gehouden door het onderwerp. België is dan ook lang niet meer het heterogene land dat sommigen wel eens denken. Steeds meer floreren onze steden van de etnische verschillen en dat is maar goed ook, toch? Maar wie zijn dan deze ‘kleurrijke verschijningen’ in de straat? Wij vonden het tijd om eens op zoek te naar de betekenis van ‘de Belgische Turk’, in de hoop zo enkele stereotype beelden uit de weg te helpen.

 Vooraleerst we deze stereotypen aanpakken, starten we bij het begin van het verhaal. Een verhaal van hoe de eens gewenste en gevraagde Turken in België kwamen werken als gastarbeiders en vandaag de dag vaak aanzien worden als onwelkome vreemdelingen. Het verhaal van ‘de Belgische Turk’…

 De Turkse migratiestroom naar België van vroeger tot nu  

 De jaren ‘60, een uitzichtloze socio-economische situatie heerste in Turkije waardoor vele Turken werkloos waren of een onzeker beroepsleven leidden. In tegenstelling tot Turkije, beleefden vele andere West-Europese landen de ‘Golden Sixties’. Dit bleef natuurlijk niet onopgemerkt in Turkije en velen besloten om de stap te wagen en te migreren naar het buitenland. Met de hoop op een betere toekomst trok ongeveer 75% naar Duitsland, maar daarnaast verwelkomde ook België verscheidene migranten. Naast deze migratie vanuit eigen beweging zagen we ook dat België en vele andere landen zelf migranten gingen aantrekken. In de heropbouw van ons land na WOII, was er namelijk veel nood aan arbeidskrachten in de steenkoolmijnen. Deze steenkoolwinning was namelijk zeer arbeidsintensief en fysiek uitputtend. Men vond dan ook vaak niet voldoende Belgische arbeiders dewelke bereid waren om, vooral tijdens de zware wintermaanden, deze harde job uit te voeren. Het aanwerven van seizoenarbeiders was dan ook noodzakelijk om te voldoen aan de grote vraag naar steenkool. (De Neve, 2007) 

Aan het einde van de jaren ’70 waren er ongeveer 2,5 miljoen Turken in Europa. Deze migratiegolf bereikte zijn hoogtepunt in de periode 1968-1973. België floreerde in deze jaren, waardoor er een intense rekrutering van gastarbeiders uit Turkije was. De tewerkstelling in de steenkoolgebieden maakte plaats voor werk in grote steden en havens, de verzorgingssector en de land- en tuinbouw. De nieuwe migranten gingen zich daar dan ook vestigen. (Keten, 2002)

Later werd duidelijk dat de gastarbeiders langer zouden blijven dan verwacht. Als reactie hierop werden ook sociale zekerheid en het verblijf van gehele families en het onderwijs geregeld. (De Neve, 2007)

Enkele jaren later, namelijk in 1974 kondigde men de migratiestop aan, omwille van de recessie in Europa die versterkt werd door de oliecrisis. Er vond nog wel migratie naar Europa plaats, maar dan in de vorm van (illegale) immigratie, gezinshereniging en geboorte. Sommige vreemdelingen kregen toch nog toestemming om naar België te komen ondanks de migratiestop. (Keten, 2002)

De redenen hiervoor zijn:

• als er tijdens een marktonderzoek in België geen geschikte arbeider op de eigen arbeidsmarkt worden gevonden, schakelt men buitenlandse arbeidskrachten in;
• er zijn ook personen die zonder een marktonderzoek in België mogen komen werken, maar die wel een arbeidskaart moeten aanvragen, namelijk: hooggeschoold personeel, leidinggevend personeel, gespecialiseerde techniekers, stagiairs, …;
• journalisten, consuls, diplomaten, … moeten geen arbeidsvergunning aanvragen;
• zelfstandige arbeiders moeten enkel een beroepskaart aanvragen;
• mensen die in de EU-wonen hebben vrij verkeer om in een andere EU-lidstaat te werken zonder dat ze een visum of arbeidskaart moeten aanvragen

(Adriaensens, Defieuw, Hofman, Van Dingenen, Van Heden & Van Tongel, 2008)

Maar wat is nu het verschil tussen een arbeidsvergunning, een arbeidskaart en een beroepskaart?

• Een arbeidsvergunning geeft de werkgever de toelating om een buitenlandse werknemer in dienst te nemen;
• Een arbeidskaart is voor de werknemer;
• Een beroepskaart is voor de zelfstandige gastarbeider.

(Group S, 2008)

Zijn de redenen van migratie vandaag de dag anders dan voorheen? 

Zoals we hierboven reeds aanhaalden, was vroeger voor een Turk dé hoofdreden om te migreren naar België voornamelijk de aantrekkelijk job die hem hier aangeboden werd. 

Na de arbeidsmigratiestop kreeg de aanwezigheid van familie en vrienden een veel centralere rol in het verloop van het migratieproces. Dit is op de dag van vandaag nog steeds zo. 

De reeds gevestigde familieleden geven de nieuwe migranten informatie over het bestemmingsland en helpen hen op verschillende manieren zodat de migratie een gemakkelijkere en minder risicovolle onderneming wordt. In de meeste EU-landen verschaft men bovendien ook de migrant de legale toegang tot het bestemmingsland, voornamelijk via gezinshereniging en huwelijk. (Heering & Esveldt, 2001)

Met andere woorden, de hedendaagse situatie in verband met Turkse migranten is als volgt: wanneer een migratieproces al lang geleden op gang kwam, zoals in Duitsland of België, is er sprake van andere motieven dan wanneer het proces pas recent van start ging, zoals in Italië en Spanje. Bij de ‘oude’ landen spelen economische motieven nog steeds een rol, maar familieredenen zijn het meest bepalend. (Heering & Esveldt, 2001)

Naast de redenen van sociaaleconomische of van familiale aard, bestaan er nog andere redenen waarom mensen ervoor kiezen om te migreren. Ook angst voor vervolging of gebrek aan een democratisch gehalte van de samenleving kan een rol spelen. (Heering & Esveldt, 2001)

Ondanks verschillen in culturele en sociaal-economische achtergrond tussen landen van herkomst, verloopt het migratieproces op ongeveer dezelfde manier. Meestal zijn het vooral jonge mannen die vertrekken en daarna gevolgd worden door hun vrouwen en kinderen. (Heering & Esveldt, 2001)

Waardoor wordt het bestemmingspatroon van migranten gevormd?

Wanneer we kijken naar het bestemmingspatroon van migranten merken we meteen verscheidene aspecten op. Eerst en vooral hangt veel af van het land van herkomst. Daarnaast zien we ook dat de koloniale banden, de aanwezigheid van familie en vrienden en het toelatings- en economisch beleid een sterke invloed heeft op de uiteindelijke keuze. Verder bepalen ook historische ontwikkelingen mee de richting van de huidige migratiestromen. Rekening houdend met al deze aspecten werd uiteindelijk Duitsland het meest gekozen land. Maar ook andere Europese landen, waaronder België, mogen we zeker niet uit het oog verliezen. (Heering & Esveldt, 2001)

Belangrijkste landen van bestemming voor Turkije:

(Heering & Esveldt, 2001)

Het profiel van de migrant van Turkse afkomst

Met het overlopen van de geschiedenis van het migratieproces trachtten we jullie als lezers al wat meer bewust te maken van het proces dat ‘de Turken’ in België hebben afgelegd. Hiermee hoopten we het stereotiepe beeld al wat meer te vervagen. Hopelijk bent u als lezer er zich nu meer van bewust dat ‘de Turk uit het straatbeeld’ niet zozeer ‘een vreemdeling’ is, maar misschien familie of afstammeling is van een gastarbeider. Om deze stereotiepen nog verder te ontkrachten, lichten we nu toe hoe de ‘gemiddelde Belgische Turk’ eruit ziet. Hiervoor baseerden we ons op de steekproef van een onderzoek van de Koning Boudewijn Stichting (2007) waarin men 400 Turkse Belgen ondervroeg over hun migratieproces. Maar hier later meer over. We starten eerst met enkele begripsverklaringen…

Wat verstaan wij onder een ‘Turkse Belg’?

 Als we het woord ‘Turk’ in het woordenboek (Van Dale, 1996) opzoeken, vinden we het volgende:

Turk (de ~(m.); ~en) 0.1. staatsburger van Turkije 0.2. (arch.) mohammedaan, moor 0.3. Turks restaurant     3.2. aan de ~en overgeleverd zijn slecht behandeld worden.

 Een Turk is met andere woorden een inwoner van Turkije, die dan ook de Turkse nationaliteit heeft. Máár… In de volksmond spreekt men ook over een Turk wanneer deze persoon een ‘Turkse achtergrond’ heeft. Factoren die bepalen of iemand een andere etnische achtergrond heeft, zijn: de afkomst van de (voor)ouders, de cultuur, de taal, de etniciteit en/of de religie… Men moet dus niet noodzakelijk in Turkije wonen en de Turkse nationaliteit hebben, om als een Turk beschouwd te worden.  Ook ‘migranten van Turkse afkomst’, of dus Turkse Belgen, vallen onder deze algemene term.

Het VMC (2009) beschrijft een ‘migrant’ als volgt: “Een ppersoon die vanuit een land emigreert om langdurig te verblijven en te werken in een ander land.  Ook de familieleden van deze persoon worden soms migranten genoemd.”

 Emigratie vs. Immigratie EmigratieVanuit het standpunt van het land van herkomst= zijn land verlaten om zich te vestigen in een ander land
 Immigratie vanuit het standpunt van het andere land = een ander land binnenkomen om zich daar te vestigen 

Het paspoort van Azým

 Op basis van gegevens uit de steekproef van een onderzoek van de Koning Boudewijn Stichting (2007) stelden we een ‘paspoort’ op van de fictieve persoon Azým. Deze Turkse man staat symbool voor ‘de gemiddelde Turk’. Met al zijn persoonlijke gegevens willen we enkele vooroordelen rond de Turken de wereld uit helpen! 

(Koning Boudewijn Stichting, 2007)

Men zegt wel eens ‘onbekend maakt onbemind’ en gelijk heeft men. Want ondanks het feit dat de Turkse gemeenschappen heel wat stof doen waaien, merken we dat er heel wat onwetendheid bestaat rond deze ‘vreemdelingen’. We kozen er dan ook voor om het verhaal van ‘de Belgische Turk’ even kort voor u neer te pennen. Van de gastarbeider tot de vreemdeling en van de werkzoekende tot ‘de Turk’ die we vandaag in de straat tegenkomen. Alles werd overlopen en in een klaarder licht geplaatst. Met wat meer informatie over hun beweegredenen hopen we zo het onbekende wat bekender te maken en het onbeminde wat geliefder. Ware liefde kan je niet dwingen, maar begrip kan men creëren. Genoeg stof om over na te denken dus…