Gisternamiddag moest ik in het UZ zijn voor een controle, met een afspraak om 14.50 u. Daarvoor nam ik een halve dag verlof.
Aangezien ik in de buurt van het Sint-Pietersplein werk, was het niet interessant om eerst naar huis te gaan en dan weer naar het UZ, kwestie van toch niet de hele namiddag onderweg te zijn.
Het plan was om over de middag nog op het werk een broodje te eten, onderwijl nog wat computerwerk voor gentblogt te doen, en mij dan op het gemak naar het UZ te begeven, in het gezelschap van Stieg Larsson. Geef toe, het leven kan er slechter uitzien.

Streep door de rekening: tussen 12 en 13 u. werd op het werk de stroom afgesloten voor elektriciteitswerken, dus viel er niets te computeren. Overgeschakeld naar plan B, en ergens een broodjeszaak gevonden waar nog een zitplaats was (niet evident op dat uur tussen al die studenten). Genoten van soep en broodje en boek en van het feit dat ik mij niet moest opjagen.
Vervolgens naar het UZ. Aangezien het stralend weer was, en die banken zo uitnodigend waren, en ik nog ruim de tijd had, heb ik me met Stieg gezellig op een bank naast een van de grasvelden op het UZ genesteld, in het zonnetje zowaar (wie mij kent, weet dat dat niet evident is, van dat zonnetje). Zalig gewoon. Tot er een koppel diezelfde bank uitkoos om daar hun sigaretje te roken. Weg zaligheid. Ik ben dan maar opgestapt, naar de kassa. Daar was tot mijn grote verwondering geen volk, maar ik verkoos om van de gelegenheid gebruik te maken om de elektronische kassa eens uit te proberen (vorige keer had ik die pas opgemerkt toen ik al betaald had). En zowaar, een fluitje van een cent: SIS-kaart insteken, uw gegevens op het scherm bevestigen, verbaasd opkijken dat jouw afspraak gewoon op het scherm verschijnt, samen met het bedrag (ik verwachtte mij aan een menu waarop je moest aanduiden op welke dienst je moest zijn), Bancontactkaart insteken, betalen, wachten op betalingsbewijs en klaar was kees. Op geen tijd. Wat een gemak. Leve de vooruitgang.

Ik had moeten weten dat Murphy in vorm was, dit ging te gemakkelijk. Aan de receptie van de dienst betalingsbewijs samen met wit kaartje afgegeven, om het personeel te horen foeteren dat het weer zo eentje was. Heu, wat, is er iets mis? Ah ja, op die betaalautomaat staat een verkeerd bedrag ingegeven, en ze hadden dat al enkele weken gesignaleerd en het ging in orde komen, maar blijkbaar is dat nog steeds niet het geval, en er hing eerst een briefje en dat mocht dan niet meer, enz. Resultaat, moeder mocht weer 9 verdiepingen naar beneden (samen met nog iemand die hetzelfde voorhad) naar de kassa om de toeslag te betalen en dan weer 9 verdiepingen terug (je kan daar soms een behoorlijk tijdje wachten op de lift). Gelukkig was ik ruim op tijd zodat het geen probleem was om nog eens over en weer te lopen en ik kon achteraf zelfs nog – onafgebroken – ettelijke pagina’s in Stieg verder lezen. Wat een luxe.

Minder luxe is het weer huiswaarts keren (pakweg een 7 km): ruim een uur nadat ik het kabinet van de dokter verliet, was ik weer thuis. Als je dat nagaat, is dat toch behoorlijk tijdrovend: je bent nagenoeg een volledige vrije namiddag op schok om uiteindelijk amper een kwartier bij de dokter te zijn. Soms is het openbaar vervoer toch niet ideaal (en neen, hoe jammer ook, de fiets is voor mij geen alternatief).

Ik moest eigenlijk alweer een tijdje naar de huisarts. Niet zozeer omdat er iets scheelde, maar eerder met een boodschappenlijstje. En dus was het niet zo dringend. En dus kwam het er maar niet van.
Maar wat is dat nu met dat boodschappenlijstje?
Wel. Een tijd geleden stuurde ik een van de kinderen – voorzien van geld en voorschrift – naar de apotheker. Bij terugkomst, bleek dat ze een nieuw voorschrift nodig hadden: het bestaande bleek niet meer geldig.
Enkele dagen later, hetzelfde scenario (ging weliswaar om een ander medicijn). Maar toen was de boodschapper wederhelft E. en die vroeg uiteraard een woordeke uitleg. Blijkt dat ze bij de mutualiteit een stuk strenger geworden zijn (lees, een maatregel van twee jaar oud strikt beginnen toe te passen) en dat voorschriften slechts drie maanden geldig zijn.
Pffff. Ik begrijp wel dat er soms misbruik gemaakt wordt, maar erg praktisch is het toch allemaal niet. Kunnen we dat nu weer in de gaten beginnen te houden en zorgen dat we op tijd naar mijnheer doktoor gaan, enkel en alleen om wat papierkes te gaan halen. Want dat is het nadeel van een dagske ouder te worden: een mens heeft al eens last van wat chronische mankementen waarvoor een pilleke of een zalfke soelaas bieden. ‘t Zal nu een kwestie worden van de data op de voorschriften in de gaten te houden. Want blijkbaar is daarvoor een oplossing voorzien, op dat voorschrift, met het invullen van een tweede datum, zijnde deze waarop het farmaceutisch product afgeleverd mag worden.

Gisteren werd ik dan bijgestaan door het lot, en had ik een reden om richting mijnheer doktoor te gaan (en ondertussen die hele papierwinkel af te handelen): zoon S.W. had alweer enkele dagen pijn in zijn knieën en dat verontrustte hem nogal erg. Je moet weten dat hij zo’n goeie 9 jaar geleden ook een probleem met zijn knieën had, dat hij soms met moeite de trap op kon vanwege de pijn, dat dat een groeistoornis bleek te zijn, dat er een probleem was met een stukje bot dat slecht doorbloed werd (de oorzaak van de pijn) met als risico dat dit zou kunnen afsterven en afbreken (officiële naam voor wie het mocht interesseren: osteochondritis dissicans) en dat hij toen veroordeeld werd tot twee jaar rust: niet lopen, springen, zwemmen, sporten, enz. … enkel nog wandelen en fietsen. En dat overkwam S.W., mijn grootste woelwater, mijn zoon waarvan ik placht te zeggen dat ik hem ging verhuren aan Electrabel om al zijn vrijgekomen energie ergens op te slaan en nuttig aan te wenden. Een jongen van 9 die tijdens de speeltijd op een bank moet blijven zitten ipv met zijn vrienden te voetballen. Wij (en hij) hebben afgezien.

En nu is de kans groot dat hij een gelijkaardig probleem heeft, maar dan op een andere plaats. Voorlopig enkele weken afwachten en als het dan niet beter is, doorverwijzen voor foto’s en orthopedist en we zien wel wie nog allemaal. Inmiddels dezelfde veroordeling: kalm blijven en niet belasten. Gelukkig mag hij nog naar school fietsen.

En nog meer gelukkig, heeft hij toch iets om naar uit te kijken: overmorgen vertrekt hij weer naar het noorden, voor de herfstvakantie. Ze kan hem dan eens goed vertroetelen.

Pfffff. Geen tijd om adem te halen de voorbije week, allez zo voelt het toch, en dus is het er zelfs niet van gekomen om hier iets te schrijven.
Niet dat er wereldschokkende gebeurtenissen gepasseerd zijn, maar toch, meer dan een week is te lang. Mea Culpa. (grr, typen op een klavier dat je niet gewoon bent, is toch wennen).

In navolging van dit kan ik wel melden dat vorige week donderdag reeds de verpleegster de laatste keer is langs geweest, aangezien er niet echt nog iets was om een wiek in te proppen. Vrijdag nog een dag met een verbandje rondgelopen, en sinds vrijdagavond is alles vrij (wat dus zeer goed was voor mijn vel daar rond, want dat begon steeds meer geïrriteerd te geraken).
Nu staat er nog een brede korst op, en geleidelijk aan moet dat allemaal verkleinen tot een smal lijntje. De jeuk is inmiddels ook weg (hoop ik toch), maar als ik stap, zeker bij wat doorstappen, voel ik het op die plaats toch nog dikwijls trekken. Het is dus dicht, maar helemaal genezen is het toch nog niet, denk ik. Ik heb zo’n vermoeden dat dat nog eventjes kan duren. Maar zolang ik er niet echt last van heb, dan moet het maar allemaal zijn tijd duren.
Tot zover het medisch bulletijn.

En verder:
- kwam tijdens het eerste weekend van oktober de prinses uit het noorden op bezoek
- is het ticket voor zijn herfstvakantie in het noorden alweer gereserveerd
- heeft dochter E. nu al wat meer meubels op haar kamer (meubelen kopen is één zaak, ze in elkaar krijgen een heel andere! – gelukkig hebben we zonen met inzicht), nu nog enkel wat afwerking (de radiator zou ze inmiddels wel weten te appreciëren) en aankleding (de gordijnen zijn inmiddels besteld)
- namen we vorige vrijdag deel aan een interessante rondleiding op de archeologische site van het Braunplein voor onze gentblogtlezers
- hebben we vorige zaterdag de 79ste verjaardag van mijn schoonmoeder gezellig gevierd met een kaas- en wijnschotel bij ons
thuis
- waren er vergaderingen
- bleven de gebruikelijke huishoudelijke klussen in veel te grote hoeveelheden komen
- gaan we morgenavond laat naar het Filmfestival (naar Marching Band) (zal zeer te benieuwen zijn of ik erin slaag om wakker te blijven)
- wil dochter E. naar de F.A.C.T.S.-beurs
- liggen er een aantal Gentblogt-artikels te wachten om geschreven te worden
- vergeet ik hier wel nog een en ander
- ziet het er niet naar uit dat de verveling eerstdaags zal toeslaan.

Een enthousiaste verpleegster eergisteren: oh, ‘t is bijna dicht, nog een half centimeterke, hier in dat hoekske (en effectief, de wonde is bijna volledig dicht, aan één kant zit er nog een gaatje van ca een halve centimeter diep). ‘t Zal niet lang meer duren en het is volledig gedaan.
Zei ze.
Joepie dus (want heb bijna geen vel meer van de plakkers)

Begin vorige week zei ze wel net hetzelfde (evenwel zonder opgave van afmetingen).
Ben dus zeer benieuwd.

Mijn knie (allez, is eigenlijk niet de knie zelf, eerder de binnenkant van mijn rechterbeen ter hoogte van mijn knie) geneest heel mooi – ik kreeg zelfs alle lof van de verpleegster – maar is nog helemaal niet dicht. Daarvoor moet ik nog een week, of twee misschien, geduld hebben. Aan de energievoorschriften wordt voorlopig dus wel voldaan: ventilatie is er nog steeds, maar ik voel me wel minder en minder een opgevulde kalkoen. De wiek die erin moet, wordt steeds meer een wiekje.
De vrachten antibiotica en ontstekingsremmers zijn sinds vorige week op/gestopt, en ik heb doorgaans niet zoveel pijn meer. ’s Nachts kan ik ook weer in mijn favoriete houding (buiklig) slapen, wat de nachtrust ten goede komt (en ja, ik weet het, vroeger gaan slapen zou ook helpen).

Sinds gisteren ben ik ook weer aan het werk. Ik was wel wat benieuwd, uren op een stoel zitten, dat had ik nog niet echt geprobeerd. Meestal zat ik in de zetel, met mijn knie ondersteund op de poef (leve de laptop), maar lang op een stoel zitten was veel lastiger (dat ventilatiegaatje zit dus wel ter hoogte van de plooi in mijn been). Ik ga niet zeggen dat ik gisteren niets van last had, maar het was toch ook niet echt erg en het belemmerde ook de werkzaamheden niet. Soms eens een steek, of een wat zinderend gevoel, en sinds gisteren vooral een vervelende jeuk (en ja, ik weet dat dat een goed teken is, maar dat maakt het niet minder vervelend). Ik dacht dat het door die speciale pleisters kwam waarmee je kan douchen (zalig!), maar het blijkt toch de wonde zelf te zijn, vermits er nu een gewone pleister opligt. Toen ik gisteravond thuiskwam, was ik wel doodmoe, en had ik vreselijke hoofdpijn. Gelukkig heb ik goeie medicijnen tegen die migraine.

Maar soit, het geneest mooi, het gaat vooruit, ik heb de voorbije weken een hoop lectuur kunnen inhalen (ook al liggen er nog steeds stapels) en over enkele weken is dat allemaal nog slechts herinnering. Straks, na twee weken, weer colruyten en morgen staat de jaarbeurs op het programma, want we hebben een en ander nodig. Zolang stappen, heb ik ook nog niet gedaan, dus verloopt dat hopelijk ook probleemloos. Anders zoek ik mij daar wel voor enkele uurtjes een comfortabele zetel uit.

Ik heb deze week nog eens ondervonden dat je echt misselijk kan worden van de pijn.

Als ze met een injectienaald zitten te koteren om een zwaar ontstoken plaats te verdoven, dan doet dat echt geen deugd.

Je wassen aan de lavabo is veel minder comfortabel dan onder de douche. Maar dat laatste zal helaas nog niet voor subiet zijn. En morgen moet ik zo ook nog mijn haar wassen.

Als je een onverbeterlijke buikslaper bent, is ‘verplicht’ op je rug slapen niet bevorderlijk voor een goede nachtrust (net zomin als een kleine kat die met je voeten begint te spelen, op jou springt, of met haar spitszuster in het midden van de nacht de kamer begint te verkennen). En dan zwijg ik nog over de ongemakken in je rug.

Als onze huisarts geen grapjes begint te maken of begint uit te weiden over geschiedenis, actualiteit, boeken of om het even wat, is de toestand ernstiger dan je zelf dacht. Hij wist me vandaag zelfs te zeggen dat iets dergelijks vroeger automatisch resulteerde in een ziekenhuisopname. Ben ik toch wel heel erg blij dat ik thuis mag blijven.

Het personeel op spoedafdelingen (en bij uitbreiding alle hulpdiensten) moet uit een speciaal hout gesneden zijn om om te gaan met de meest uiteenlopende mensen, de verwijten die die mensen soms naar hun kop geslingerd krijgen, amai. Dinsdagavond was het ook weer prijs. Echt hoedje af.

Het is niet praktisch om te typen met een kleine kat die per se op het klavier van de laptop wil gaan liggen.

Verbazingwekkend hoe een lokaal probleem (enkele vierkante centimeters noem ik wel lokaal) zo’n invloed kan hebben op je algemene fysieke toestand. Ik ben doodmoe, en me concentreren op iets is er niet bij. Het is alsof mijn hersenen ook met iets geïnfecteerd zijn. Ik ging hier van alles schrijven en het komt er niet van.
Tussendoor lukt het wel om zo af en toe iets te doen (een was insteken, die was uren later opplooien, gisteren de boeken gekaft en de papierwinkel ingevuld), maar dan is het dringend rusttijd.

Op de trappen en ladder voel ik mij helemaal een oud madammeke: trede per trede (kan mijn been niet goed plooien).

Als je een laptop een hele poos op je schoot houdt, blijkt dat op de duur echt door te wegen.

Maar ik hoop dat ik van de situatie wat kan profiteren en een en ander kan bij lezen (en hier een en ander aanvullen).

Inmiddels is 1 september hier voorbijgevlogen, en blijken we al aan 3 september te zitten (ben compleet mijn tijdsgevoel kwijt: moet altijd even nadenken welke dag en welke datum we zijn), maar als je mijn impressies over de eerste schoolochtend wil lezen, klik dan hier (heb geen zin om het hier nog in een apart stukje te gieten )

Zijn we weer vertrokken voor een nieuwe behandeling van de wratten bij dochter E. Ze heeft een nieuw product voorgeschreven gekregen, dat moet ik op de wratten doen en vervolgens moet ik er pleisters op aanbrengen: benieuwd hoelang die houden (een pleister op je voetzool is niet zo evident) en of we uiteindelijk resultaat zullen boeken.

Of hoe een stom ongelukje van enkele maanden geleden nog steeds gevolgen kan hebben.
Ergens in de maand mei. Dochter E. ligt in bad en ik wil het raam openen of sluiten (dat weet ik niet meer). Om aan het raam te kunnen moet je in het bad stappen (nog niet afgewerkt, weet wel) maar nu was ik zo stom om met 1 voet in een vol bad te stappen, dus jawel, ik glij even uit en sla met mijn andere been met volle kracht tegen de badrand. Eigenlijk niets ergs, behalve een blauwe plek op de binnenkant van mijn knie om u tegen te zeggen. Die trok weg, maar inwendig bleef gelijk een redelijk groot een hematoom zitten. Aanvankelijk deed dit pijn bij druk, maar ook die pijn trok weg en toen we op vakantie vertrokken zat het ding er wel nog, maar ik had er geen last van.

Onlangs moest ik toch bij de huisarts zijn, en ik sprak er hem over, omdat die redelijk grote, langwerpige bobbel niet echt verkleinde en ik moest een echo laten nemen. Gisteren maakte ik eindelijk een afspraak voor woensdagavond na het werk. Ik zal evenwel nooit te weten komen welke behandeling hij in petto had, want vannacht werd ik, zoals elke nacht, een paar keer wakker, en het viel mij op dat die plek weer pijn deed. En ongewoon, ook als er niets op drukte. Het was vreemd. Ik maakte mij toch wat ongerust en kon de afspraak voor de echo verplaatsen naar deze namiddag. Inmiddels werd de pijn steeds erger en wist ik niet meer hoe ik mijn been moest draaien of keren. De huid rond mijn knie zag rood, stond helemaal gespannen en gloeide gelijk een stoofke, waardoor ik een ontsteking vermoedde, bevestigd door de echo. De radioloog vroeg of ik geen koorts had, maar ik had geen idee. Wel had ik het al de hele tijd koud, en ik dacht dat het door de regen en de iets lagere temperaturen vandaag kwam. Thuisgekomen (na de echo zag ik het echt niet meer zitten om nog te werken, de pijn was nog erger geworden, en het huilen stond mij nader dan het lachen) bleek ik 38°C te hebben (ik die bij ziekte nooit meer haal dan 37,2 of 37,3).

Vanavond dan naar de huisarts (inmiddels was de koorts met nog enkele tienden van een graad gestegen), en toen kon het grote wachten beginnen. Eerst gewoon in de wachtkamer. Verdict: een behoorlijk abces, dat liefst zo snel mogelijk werd opengesneden. Dus contact opnemen met de spoed van AZ Sint-Lucas. Dat lukte niet meteen, dus weer in de wachtkamer terwijl hij andere patiënten zag. Vervolgens naar de spoed. Wachten. Gelukkig niet zo lang, want ondanks de drukte daar, hoorde ik al snel mijn naam. Bleek dat daarbinnen ook nog een wachtkamer was, alwaar we plaats konden nemen. Na ruim een half uur kregen we dan toch een hokje. Wachten. Eerst op de spoedarts, vervolgens op de chirurg. En ondertussen telkens het hele verhaal vertellen.

Ik had al beelden van opname en operatie en algemene verdoving (we hadden inmiddels al het thuisfront verwittigd dat ze zelf voor hun eten mochten zorgen) in gedachten. Groot was mijn verwondering toen de chirurg zei dat hij onder plaatselijke verdoving een snee ging geven, de holtes volledig leegmaken en schoonmaken, en dat ik nadien naar huis mocht. De wonde moest wel openblijven en werd gevuld met een wiek van naar mijn gevoel enkele meters (maar dat ben ik niet zeker). Dus zit ik nu wat geïmmobiliseerd met een gat van een viertal cm aan de binnenkant van mijn rechterknie (en een vracht pijnstillers en antibiotica naast mij).
Het was na tien uur toen we, uitgehongerd, weer thuis waren (maar die boeken – vandaag 1 september – zijn vanavond wel niet meer gekaft geraakt).

Vandaag heb ik nog een dagje verlof opgenomen, na anderhalve week moest dat alweer kunnen, vond ik.
Maar het was geen dagje om op mijn lui gat te zitten, zoals dat plastisch omschreven wordt.

Iets langer geslapen. Of toch een poging gedaan tot (ik droom van de dag dat we een echte slaapkamerdeur hebben en dat de badkamervoorraden op de badkamer staan en dat dochter E. op haar eigen kamer ligt: om dan niet gewekt te worden door dochter M. die van de ladder komt, of van dochter E. die haar dekbedovertrek aan het goedsteken is, of van een van de kleine katten die met mijn dekens (en letterlijk met mijn voeten) aan het spelen was, of van dochter M. die ik weet niet wat uit de voorraadkast moest hebben)
Na douche en ontbijt een laagje verf op de deuren gelegd.
Een beteken gecomputerd (mails en zo gelezen)
Auto in op weg naar Deerlijk, naar Okay en Meubelen Gaverzicht. Niet te geloven hoeveel lelijke dingen we gezien hebben, amai mijne frak, maar gelukkig toch wel die ene kleerkast die dochter E. (en ook ons) beviel (en helaas toch iets duurder uitviel dan verwacht, maar soit).
Teruggereden naar Gent, maar vooraleer thuis te gaan middagmalen, eerst een ommetje gemaakt naar de brillenwinkel vermits er een accidentje was met de bril van dochter E. Tot mijn – aangename – verrassing bleek die nog onder garantie te vallen, het is nu alleen kwestie van dezelfde nieuwe montuur te vinden. Voorlopig hebben ze haar gelukkig wel gedepaneerd.
Thuis middagmalen (liep inmiddels wel al tegen drieën).
Ondertussen zoon J. – eindelijk – naar de bank voor het openen ener jongerenrekening, waarbij hij opbelde dat hij dat niet kan omdat ze bij de bank mijn nieuwe identiteitskaart nog niet ingelezen hebben (of zoiets) en toen bleken ze ook nog de kaart van wederhelft E. nodig te hebben. Soit, hij over en weer om die kaarten, om veel te snel weer thuis te staan. Morgen moet hij nu terug want … inmiddels lag het computersysteem van de bank plat. Grrrr. Niet te doen, die instellingen.

Nog een laatste laag verf gelegd op de deuren. Nu enkel nog de kastdeuren van zoon J.
Snel naar de dermatoloog met dochter E. want die heeft vreselijk last van wratten op haar voeten. We dachten dat ze nog een vriesbehandeling ging krijgen, maar blijkbaar was de toestand weer verergerd, dus zou het toch niet helpen (en de dokter was zo lief om haar niet nodeloos pijn te doen). Een nieuw product voorgeschreven gekregen en over twee maanden terugkeren. Ik hoop toch dat ze er eens vanaf geraakt.
Vervolgens zelf naar de dokter omdat ik enkele voorschriften nodig had, en inmiddels naar een paar vervelende dingen wou laten kijken (niets ergs). Resultaat: twee verwijzingen voor twee verschillende onderzoeken op twee verschillende plaatsen. Holadiejee.

Gelukkig op een redelijke termijn weer thuis (een goeie drie kwartier, da’s bij hem in spoedtempo, maar veel geluk gehad: geen patiënten voor mij, en onmiddellijk een bus).
Avondmaal.
Dan eindelijk tijd om een uurtje buiten te zitten met de krant.
Genoten van een aflevering van de ongelooflijk knappe miniserie To Play the King.
Nog wat van planning gedaan, nog wat mails gelezen, nog wat blogs gelezen, nu wat schrijven en inmiddels weer hoogtijd om te gaan slapen, want morgen is het weer werkdag.

De voorbije week nogal in de weer geweest met de poezen.

Tornado moest dinsdag ‘onder het mes’: het is te zeggen, zijn tanden hadden een grondige opkuisbeurt nodig en dat moest onder volledige verdoving. Aanvankelijk hadden ze gezegd dat er tanden moesten getrokken worden, maar gelukkig bleek dat achteraf niet het geval. Heel die ‘operatie’ is eigenlijk geruisloos voorbijgegaan (’s ochtends binnen, ’s avonds ophalen, heel veel slapen achteraf en dat was het), behalve in de portemonnee (meer dan € 170, maar daar zaten ook nog inentingen en behandeling voor de kleine poezen bij).

Ik had toen ook een afspraak voor Nabucco en Raspoetin voor hun herhalingsinenting. Nabucco heeft ze evenwel nog niet gekregen. Vorige vrijdag bleek die ineens ziek te zijn: snotteren, niezen, verstopte neus, hoesten en zo van die dingen. Ik wou de dingen nog even afwachten maar tegen de avond was het beestje echt ziek. Bovendien wou ze niet meer eten, maar het was te laat voor ons om nog naar de dierenarts te gaan. Zaterdag twijfelde ik eraan om de dierenarts van wacht te bellen, maar toen toonde ze zich wat beter. Zondag was ze nog beter, wat actiever en alerter maar eten deed ze nog steeds niet, en bij zo’n klein beestje waren we daarover toch wat ongerust. We hadden al afgesproken dat dochter M. maandag onze dierenarts zou bellen, maar zondagavond begon ze plots toch iets te eten. Zelden geweten dat je zo blij kon zijn om een kat te zien eten. Maandag dus niet naar de dierenarts, het kon wachten tot dinsdag. Ze bleek een opstoot van niesziekte te hebben en kreeg toch nog antibiotica voorgeschoteld. Maar – zoals verwacht – een inenting was te riskant. Inmiddels is ze er helemaal door. Onze voormalige slokop komt weer continu om eten vragen (ze springt zelfs gewoon op je rug of in je zij als je aan tafel zit en niet snel genoeg reageert) en dolt en springt weer zoals alleen een kleine kat dan doen.

Maar als je in de loop der avond onheilspellende berichten hoort over het dochtertje van mensen die je na staan, als je hoort dat het letterlijk gaat om een zaak van leven of dood van de grootste schat die een mens maar kan hebben, zijn kind, dan verdwijnen die zorgen om een ’stomme’ kat in het niets. Uiteraard is dat laatste niet helemaal waar, dat weet ik wel, die beestjes hebben meer dan recht op de verzorging die ze nodig hebben. Maar we waren voor die poes al zo bezorgd, en het waren dagen van in de gaten houden, je afvragen of ze er nu inderdaad wat beter uitziet of zou ze weer zieker zijn, je zorgen maken dat ze zienderogen vermagerde en niet wou eten. Wat moet dat dan niet zijn als het om je kind gaat. Gelukkig gaat het inmiddels al een ietsiepietsie klein beetje de goede richting uit. We blijven duimen en hopen op een goede afloop, dat moet gewoon, en zoals, ik deze week tegen iemand zei, indien kleine Anna ermee geholpen zou zijn dat we allemaal aan haar bedje zaten om de positieve energie rechtstreeks door te sturen, het UZ zou te klein zijn.

Anna meiske, blijven vechten hé, zodat we snel weer kunnen genieten van je blonde krullen en stralende ogen. En van de lach van je mama en papa en broers en zus.

We hebben momenteel in huis massaal last van virussen.
En niet op de pc.
Dus ook niet op te lossen met een goeie antivirusscan.
Alleen maar met geduld en wachten tot het overgaat.
De jongens hebben het zitten, en de vriend van dochter M., en sinds eergisteren ik nu ook: een virale keelontsteking. Bleh.
Weliswaar niet doodziek maar behoorlijk belabberd.
En hersenen die niet goed meewillen.
Dus veel zinvols valt hier eerstdaags ook niet te lezen.
Ik wou nochtans een en ander schrijven over dokters en specialisten (woensdag was weer zo’n doktersdag) en over polsen (bij dochter M.) en schouders (bij zoon J.) en wat daar allemaal mis mee is en wat er moet gebeuren, maar het is mij te lang en te ingewikkeld.
Zal dus voor een andere keer zijn.
Of ook niet.
Eerst weer helder kunnen denken.

Ik hoor het mij vrijdagavond nog tegen wederhelft E. zeggen: “Ik ga blij zijn als het maandag is.” Hoogst ongebruikelijk van mij om zoiets te zeggen, maar toen had ik nog een volledig werkweekend voor de boeg (want gisternamiddag ben ik nog een paar collega-archieven gaan bezoeken, wat uiteindelijk ook werken is).
Gisteravond was ik dan ook uitgeteld en vanochtend (op het moment dat dit gepubliceerd wordt is het al dinsdag maar dit verhaal slaat wel degelijk op maandag) stond ik voor het dilemma: langer slapen of mee opstaan met de kinderen om dan een langere dag te hebben. Toch maar voor het laatste gekozen want ik wou een en ander doen: een hoop huishoudelijke dinges die waren blijven liggen, maar vooral ook gewoon een beetje lummelen en nietsdoen.

Ik was naarstig aan de slag met de was (vandaag 6 machines laten draaien, en de inhoud van 2 wasmanden die er nog stonden, opgeplooid) toen ik vanochtend met afgrijzen weer geconfronteerd werd met de toiletsoap! Jawel, het ding is nog steeds niet definitief opgelost. Gelukkig werd het probleem in de loop van de dag verholpen, maar inmiddels was mijn humeur behoorlijk onder nul gezakt en kwamen alle bouwfrustraties en wanhoop weer volop aan de oppervlakte, wat op zijn beurt weer geen goed deed voor het humeur.

Maar bon, het is ook een kwestie van er te leren mee leven en positief te denken zeker, dus toch genoten van wat boekskes te lezen in de namiddag.
Inmiddels was zoon J. thuisgekomen met zijn verhaal over de les LO. Ze waren blijkbaar naar de wielerpiste Eddy Merckx (op de Blaarmeersen) geweest voor een les pisterijden. Eigenlijk onverantwoord, vinden we: een klas compleet onervaren leerlingen met een zeer summiere voorbereiding laten rondcrossen op een piste (met een fiets zonder remmen volgens zoon J.). Wat te verwachten viel, gebeurde ook effectief: vlak voor hem een valpartij van twee medeleerlingen die hij ternauwernood kon ontwijken maar waarbij hijzelf ook tegen de vlakte (of liever ’schuinte’) ging omdat hij geen idee had wat hij in zo’n geval kan of moet of niet mag doen. Resultaat: twee schaafwonden op zijn elleboog en een blauwe plek op zijn zij. Gelukkig niet erger, en een doktersbezoek lijkt niet aangewezen.

Om het leed te verzachten, besloot ik bananenmilkshake te maken, iets waar ze hier verzot op zijn. Bananen, ijs en melk in de blender, laten draaien en voilà, heerlijke milkshake. Terwijl ik de glazen nam, viel mijn oog op een plek melk, vlak naast de bodem van de blender. En langs de andere kant nog een. “Tiens, dat loopt hier gelijk uit.” Ik schroefde snel de kan los om zo vlug mogelijk de glazen te vullen, maar dat had ik dus beter niet gedaan: bij het opheffen van de kan stroomde dus een douche milkshake over de keukenkast en op de grond en een deeltje op mijn kleren. Ik controleer normaal gezien altijd of dat mesgedeelte er goed opzit, maar vandaag dus niet, vraag me niet waarom. Resultaat: een hele hoop plakboel op te kuisen (het moet wel gezegd, dochter M. en zoon J. hebben het grootste deel voor hun rekening genomen), mijn humeur weer onder het vriespunt, en vooral, geen milkshake.

En dan schiet het op een bepaald moment door je hoofd: “nu hebben we het wel gehad voor vandaag”, maar doe dat dus niet, zo’n dingen denken (dat schoot vlak erna door mijn hoofd), want we bleken het nog niet gehad te hebben. Dochter M. ging vanavond, zoals elke maandag naar de zangles op de muziekschool maar vertelde bij thuiskomst dat ze was aangereden door een auto. Ze reed met de fiets toen vlak voor haar een auto uit zijn parkeerplaats wegreed (duidelijk zonder kijken) en zich keerde in de straat om de andere richting uit te rijden. Ze heeft toen zo hard mogelijk geremd en stuurde daarbij naar rechts, achter die auto, in een poging om hem te ontwijken en niet te vallen. Maar plots reed die achteruit, waardoor ze wel gevallen is (door de chaos van het ogenblik weet ze niet goed meer of die auto haar geraakt heeft of niet) en daarbij het stuur van haar fiets tegen haar borstkas gekregen. Die auto is evenwel prompt weggereden. Ze is dan maar naar huis gereden (ondanks het aanbod van omstaanders om haar te brengen of naar het ziekenhuis te voeren), maar niemand heeft een nummerplaat of zo.
Onze avond zag er plots helemaal anders uit (was inmiddels al kwart over negen of daaromtrent): eerst naar de politie om het – tegen beter weten in – toch wel aan te geven en dan naar de spoed. Daar werd ons aangeraden om eerst naar de spoed te gaan, alwaar ze ons een attest zouden bezorgen. Onderzoek, foto’s nemen, wachten e.d.m. maar op het eerste gezicht zijn er enkel wat kneuzingen en die moeten vanzelf genezen. Ik hoop vooral dat ze wat kan slapen vannacht. Vervolgens weer naar de politie voor de aangifte en dan eindelijk weer naar huis, inmiddels na middernacht.

En nu ga ik slapen en deze bewogen dag eindelijk afsluiten (en dan wel zien wat morgen brengt zeker?)

Een tijd geleden vertelde ik tijdens een van mijn bezoeken aan het UZ (ik heb soms het gevoel dat ik daar woon) over een probleem aan mijn maag, waarop prompt een afspraak voor een gastroscopie (bevallen is daarbij vergeleken een ontspanning, ook al duurt het veel langer) en voor een bezoek aan de desbetreffende specialist werd gemaakt. Die laatste vroeg zich af waarom tijdens die gastroscopie geen biopsie werd genomen om de eventuele oorzaak van het probleem te achterhalen. Ik kreeg al koude rillingen bij het idee om dat nog eens te ondergaan, maar geen nood, er bestond nog een andere test. Vier weken later, ik dus opnieuw naar het UZ voor die tweede test (kwestie van bezig te blijven), waarvan ze de uitslag naar de huisarts (die de verdere opvolging kon doen) gingen opsturen, maar dat kon wel een week duren.

Ruim een week later, het was een donderdag, belde ik naar onze huisarts, maar ja, er was een poststaking geweest, dus over een kleine week terugbellen zodat de post de tijd had om de achterstand in te lopen. Vorige week was het er door allerlei redenen niet van gekomen om te bellen en omdat er inmiddels nog zaken moesten gevraagd en bekeken worden, besloten wederhelft E. en ik om gisteravond maar naar zijn spreekuur te gaan. We waren daar slechts enkele minuutjes over zeven, maar wetende dat zijn spreekuur over het algemeen serieus kan uitlopen, leek ons dat geen probleem. Helaas, driewerf helaas, gisteren dus wel. Het licht in de wachtkamer was reeds gedoofd, en na een druk op de bel bleef alles stil.

Vandaag dan maar een stuk vroeger gegaan. En wat bleek: hij had helemaal niets ontvangen. Een maat voor niets dus, ware het niet van die andere zaken. Hij zal morgen nu zelf contact opnemen met het UZ en hij heeft reeds voorschriften meegegeven, zodat ik niet moet terugkeren.
Ik beloofde hem ook om de precieze onderzoekdatum door te mailen. Zo gezegd, vanavond zo gedaan. En wat denk je dat er gebeurde? Ik kreeg de mail prompt terug. Voor zover ik kan nagaan zit zijn mailbox vol.

Is dat abnormaal dat ik het gevoel krijg dat ik het niet mag te weten komen?

Update: ik belde gisteravond opnieuw naar de huisarts, maar nee hoor, die dienst was op woensdag gesloten. Morgen eens terugbellen aub.
Dat vanavond dan maar gedaan, mij al afvragend waarom ik nu niets te weten zou komen, maar jawel, er was een resultaat. Negatief. Dus kan ik nu naar de apotheker om die andere medicijnen.
(en voor jullie je ongerust maken, er is niets ernstigs aan de hand hoor, maar dat maagzuur kan behoorlijk vervelend zijn)

Toen ik onlangs dit las, deed me dat onmiddellijk denken aan een ervaring van bijna 16 jaar geleden.

Ik werkte toen in overheidsdienst (bij de provincie Oost-Vlaanderen) en zoals hoort te gebeuren, werd ik opgeroepen voor een medisch onderzoek. Ik werd meteen teruggevoerd naar de sfeer van de medische onderzoeken op school: uitkleden (“u mag uw bh en slip aanhouden”), eerst bij de verpleegster voor o.m. oogtest, potje plassen, meten en wegen (altijd een pijnlijk moment geweest), en vervolgens bij de dokter.
De man zat aan zijn bureau te schrijven en keek niet op of om, en zeker niet echt naar mij. Hij begon vanalles te overlopen en kwam uiteraard op het punt van het gewicht. Ik vertelde hem dat dat inderdaad een probleem was, maar nu wel een vertekend beeld gaf door de zwangerschap. Waarop hij drooggeweg vroeg hoeveel weken ik zwanger was. 38 weken zwanger, dat steek je niet zomaar ergens weg, ook niet als je dik bent, en zeker niet als je in je ondergoed staat.
Ik zei toch dat mijnheer doktoor mij amper een blik waardig keurde.

Gelukkig werd ik wel goedgekeurd voor de dienst.

En over dokters gesproken: ik moest vanmiddag op controle in het UZ, en bij de diëtiste was er 3,3 kg af sinds begin november, wat een totaal geeft van -7 kg sinds tweede helft augustus.
En het hart, dat is, mits het blijven innemen van medicijnen tegen die hartkloppingen, ook in orde. Geeft toch een goed gevoel.

Ik weet het, het is hier redelijk stil, maar zo gaat dat blijkbaar. Kalmpjes op de blog gaat nogal dikwijls samen met hectisch in het echte leven.
Ik weet zelfs al niet goed meer wat ik zaterdag allemaal gedaan heb, de gewone huishuidelijke klussen, denk ik. Ah ja, en ’s avonds nog gezellig op nieuwjaarsvisite (jaja, u leest het goed) bij de peter van dochter E.
Zondag hadden we zelf bezoek: mijn ouders en mijn schoonmoeder kwamen ’s middags eten voor de verjaardag van wederhelft E. Daardoor ben je toch gauw een hele dag in de weer.

Maandag had ik een dagje vrijaf genomen. Ik moest ’s ochtends met dochter E. bij de dokter voor wratproblemen. Tegen alle verwachtingen in werden ze niet verwijderd: het waren er een beetje te veel en te grote om ze te bevriezen (slechte moeder, weet u wel). Dus moet ze er eerst een aantal weken zeer regelmatig een product op aanbrengen om ze te verkleinen, en tijdens de paasvakantie wordt het vriesscenario bovengehaald.

’s Namiddags waren we van plan om naar een elektrozaak te gaan voor een nieuwe stofzuiger (ik wil er een voor beneden en een voor boven, want een stofzuiger verplaatsen via de ladders is niet zo evident) en een nieuwe diepvriezer. De onze is nu zeventien jaar oud en vertoont al te vlug nieuwe ijsafzetting, wat economisch noch ecologisch is. Maar Murphy roerde zich opnieuw want na controle bleek dat de winkel op maandag gesloten is! Gelukkig dat ik het nakeek want ik denk dat het gevloek, om na een rit naar Oostakker voor een gesloten deur te staan, in heel Vlaanderen hoorbaar zou zijn geweest.
(en vanavond wilden we ons licht opsteken in een zaak aan de Brusselsteenweg, maar door de files zijn we maar onmiddellijk huiswaarts gereden).

Aangezien ik toch al een tijdje zin had om te ‘homeshoppen’, besloten we een bezoek te brengen aan de roemruchte nieuwe Ikea. Met de wagen. Langs de R4. Gemakkelijk van bij ons thuis en slechts een vijftal minuutjes rijden. Tot aan de afrit naar Flanders Expo. En dan begon het: op een gegeven moment zagen we aan de linkerkant Ikea heel vlakbij. Toen werden we naar rechts gestuurd om vele, vele kilometers verder, na een hele zwaai en over een eng smal bruggetje aan gans de andere kant de parking van Ikea te bereiken. We hebben dus langer op het terrein zelf gereden dan van thuis tot aan de afrit. En toen begon het pas goed. Ik wou maandag gaan omdat ik vermoedde dat er minder volk zou zijn dan op zaterdag, maar ik had een heel klein ieniemienie ietsiepietsie detail vergeten: het was vakantie. En ik vermoed dat er in heel onze meest westelijke provincie geen kat meer thuis was, vermits het nagenoeg de enige taal was die ik in de winkel hoorde. Na enkele rondjes op de parking rondgereden te hebben vooraleer een parkeerplaats te vinden (waarbij ik toen al zin had om terug te keren naar huis, maar wederhelft E. is nogal van een koppige soort), was het in de winkel een kwestie van je gewoon te laten meevoeren met de stroom. Zeker in het begin. Later verminderde de drukte en konden we beter rondkijken. Veel interessants valt er verder niet over te vertellen. Meubelen hebben we niet gekocht, wel enkele kleine spullen. Hier en daar zagen we wel merkwaardige ontwerpen. Zoals kleerkasten met schuifdeuren waar zich langs de ene zijkant een opening van enkele centimeters bevond. Echt ideaal tegen stof. Of een – voor ons bruikbaar – badkamerkastje met spiegeldeuren. Tot we een deurtje openden: ook heel de binnenkant was in spiegelglas en je zag stukjes van jezelf links en rechts en boven en onder, als in een caleidoscoop. Ideaal om op slag migraine te krijgen. Het zal bij gelegenheid duidelijk de witte versie worden.

Al bij al waren we later thuis dan gepland, en waren we te moe voor het geplande avondje bioscoop. Dat hebben we dan maar verplaatst naar dinsdag. We hadden nog vrijkaarten voor de Sphinx, en waren van plan om naar Dirty Mind te gaan. Tot bleek dat ze die niet draaiden om acht uur. Gelukkig maar, want zo hebben we ontzettend genoten van Slumdog Millionaire. En van het feit dat er geen publiciteit en trailers gedraaid werden. En dat de zaal na afloop niet vol popcorn en lege drinkbekers lag. En van het feit dat het lang geleden was dat we onder ons tweetjes naar de bioscoop geweest zijn.

Voor diegenen die zich misschien afvragen hoe dat nu eigenlijk zit met die UZ-controles en dieettoestanden.

Deze week nog op controle geweest bij mevrouw doktoor endocrinoloog en ze was redelijk tevreden, zeker met de feestdagen achter de rug. Er was 2 komma en nog zoveel (weet niet goed meer) kg af sinds het vorige bezoek (ergens tweede helft oktober). Dat maakt dat wederhelft E. nu sinds half augustus (moment van de voorlichtingsvergadering, toen ik op eigen initiatief al een beetje strenger geworden ben) al vijf kg minder heeft om graag te zien, zoals hij zegt.

Ik weet het, het is allemaal niet spectaculair maar mevrouw doktoor zei dat het beter zo is, dan snel 10 kg afvallen en niet volhouden. Het enige wat mij ferm tegensteekt, is het feit dat er de laatste weken geen beweging meer inzit. Natuurlijk uitgerekend woensdag, dag van controle, was het wat naar beneden, waardoor ik er niet over gesproken heb. Silly me. Want gisteren en vanochtend was het weer gebeiteld op het gewicht van de voorbije weken, en dat is behoorlijk frustrerend.

Bovendien gaan we vanavond op nieuwjaarsvisite bij mijn lieve zus en schoonbroer, waar het altijd zeer gezellig is, maar waar we ook steeds bijzonder weelderig ontvangen worden. Dus vermoed ik dat er wel beweging in de balans zal zitten, maar weer naar boven toe
(maar ik heb al een hoop calorieën verbrand met hun cadeau te kopen: in de eerste winkel was het uitverkocht en bij de tweede winkel stonden we die avond merkwaardig genoeg voor een gesloten deur. Twee dagen later was die winkel wel open, het gewenste was gelukkig nog beschikbaar, en toen ik aan de bushalte was, waren mijn armen enkele centimeters langer door het gewicht ervan).

Maar bon, ik doe mijn best en we boeren rustig voort.

Ik was bezig aan een stukje over het feestje zaterdagavond en de komst van de Sint zondagochtend, maar ik heb het voorlopig maar zo gelaten. Het zal voor een volgende keer zijn, wegens te moe en te veel besognes.

Zoon J. is nog steeds ziek en hoe het nu verder moet om zijn gemiste examens in te halen is nog niet duidelijk, dochter E. geeft de indruk het redelijk goed te doen voor de examens maar heeft duidelijk de nodige aanmoediging nodig om te studeren en zoon S.W. heeft wilde toekomstplannen die wel eens realiteit zouden kunnen worden, maar waarbij heel veel komt kijken. Op het werk is het momenteel ook heel druk en op de koop toe is Kiara, een van de poezen, nu ook ziek. Er zit niets van leven in het arme beest, dus zal er morgen toch iemand met haar naar de dierenarts moeten.
Ik kan alvast niet gaan want ik moet morgen zelfs vroeger opstaan dan anders om op tijd de trein te halen voor een studiedag in Schaarbeek. Gelukkig weet ik inmiddels dat daar rechtstreekse treinen naartoe rijden

… op alweer een redelijk hectische week.

Dinsdagavond was er om half zes een plechtige eerstesteenlegging op het werk. Na afloop nog een beetje nagepraat, waarbij we toch wel honger kregen. Het liep tenslotte toch al tegen negenen. En die overheerlijke petit-fours – die ik eigenlijk niet mocht eten maar waarvoor de verleiding helaas te groot was – stilden die honger uiteraard niet echt. Even contact opgenomen met het thuisfront, waar bleek dat de kinderen uitstekend hun plan hadden getrokken (wat een gemak toch, grote kinderen – soms). Omdat ik er een hekel aan heb om op dat uur nog te beginnen koken, trokken wederhelft E. en ik naar ons ’stam’restaurant voor een gezellige afsluiter van de dag. Wel wat sneu voor onze jarige dochter M., maar op het moment dat ik belde, was ze naar de muziekschool, dus kon ik niet verder afspreken met haar.

Woensdagavond moest wederhelft E. de hort op en heb ik mij aan de pc onledig gehouden. Redelijk onproductief evenwel, want de kinderen keken ondertussen naar Eragon, niet onmiddellijk de film van het jaar te noemen.

Donderdagavond was het toneelavond: we hadden kaarten voor Zus van, een monoloog waarin Ismene haar versie van en kijk op de opeenvolgende tragedies in haar familie gaf, en schitterend vertolkt door Elsie De Brauw. (Als ik deze week nog een gat vind, schrijf ik daarover nog een stukje voor Het Project, maar ik durf dat nooit goed beloven, want ik schrijf altijd zo verschrikkelijk traag aan die artikels, dat er soms te veel tijd overheen gegaan is, om het nog actueel te houden. Ik kan het ook niet helpen).

Vrijdagavond gingen we – nogmaals – uit eten, ditmaal met mijn broer en mijn zus + haar wederhelft. We brachten een heel gezellige avond door in Eetkaffee Multatuli en genoten uiteraard ook van het lekkere eten. Zeker voor herhaling vatbaar (zowel gezelschap als locatie uiteraard, stel dat ze hier meelezen ). Ondertussen hebben we alvast ook de grote lijnen van het kerstmenu besproken. Niet te geloven dat het vanavond over precies een maand al kerstavond is!

Het weekend was gelukkig redelijk kalm en werd grotendeels besteed aan huishoudelijke beslommeringen, en pc-activiteiten voor het Project. Gelukkig moest ik niet zoveel de deur uit, en kon ik van binnenuit genieten van de sneeuwvlokken. Gisteravond trokken we dan toch naar buiten want dochter M. wou in uitgesteld relais toch nog iets van verjaardag vieren en we zijn zijn allen Indisch gaan eten (helaas eigenlijk niet met zijn allen: zoon S.W. was nu eindelijk – na bijna drie weken – genezen en nu was zoon J. gesneuveld, serieuze buikpijn. Ik vraag mij toch af wat dat is met die jongens. Hij is vandaag niet naar school gegaan, wat morgen dus andermaal een bezoekje aan de dokter oplevert)

(Oh ja, en voor diegenen die daarvoor enige belangstelling hebben: de afgelopen week was niet zo gunstig op gebied van minder eten en aanverwanten. Driemaal op restaurant, op het werk waren er woensdag nog te veel petits-fours over om gezond te zijn, donderdag werd er getrakteerd met frangipanetaartjes, en vrijdag waren er nog taartjes over én bleek er plots ook een doos pralines te zijn. Maar vrijdag heb ik aan alle verleidingen weerstand kunnen bieden. Overdag toch. ’s Avonds ben ik toch gezwicht voor een dessert.
Deze week toch maar weer streng de vijs erop zetten)

De voorbije dagen stonden nogal in het teken van dokters.

Donderdag moest ik om kwart over elf in het UZ zijn voor een fietsproef (ik heb al een tijdje last van wat voelt als hartkloppingen, maar zonder versnelde hartslag). Die dokter liet mij al weten dat de proef goed was. Alvast een hele geruststelling.
Nadien snel ergens een broodje eten want om een uur moest ik bij de diëtiste zijn. die mij gisteren een minder goed gevoel gaf dan de vorige keer. Het toppunt vond ik het moment op de weegschaal, waarvan zij vond dat het toch niet zo een echt goed resultaat was, terwijl ik een vermindering van 2,4 kg (sinds 30 september) toch wel behoorlijk vond, zeker wetende dat ze iedereen voorhouden dat ze geduld moeten hebben en op niet meer dan een kg per maand mogen rekenen. Achteraf beschouwd, denk ik dat ze in de war was betreffende de termijn, maar op het moment zelf vond ik dat maar een bizar antwoord.

Vervolgens afspraak bij de cardioloog voor de resultaten van de onderzoeken. Bij het vastleggen van die afspraak, had men mij verzekerd dat ik gewoon na de diëtiste naar de dienst kon komen, het uur dat ze opgegeven hadden (half drie) was meer pro forma. Ik was daar om kwart voor twee, maar heb toch zitten wachten tot drie uur. Enfin, uiteindelijk bleek ik duidelijk last te hebben van ritmestoornissen, wat op zich helemaal niet verontrustend is, maar waarvoor ik toch medicijnen voorgeschreven kreeg (met als belangrijkste nevenwerking vermoeidheid; hmm, zou ik eigenlijk verschil opmerken). Om goed half vier stond ik weer buiten, maar nog niet thuis. Om vanuit de K12 met het openbaar vervoer naar huis te gaan, moet ik toch op ruim een uur rekenen. Gisteren kwam daar nog een ommetje langs de opticien bij, omdat een van onze viervoeters ’s nachts mijn leesbril op mijn bureau zeer interessant speelgoed vond (anders steek ik die altijd netjes in het doosje, woensdagavond dus niet). De montuur was maar zo’n heel klein beetje veel verwrongen, zodat ik dat liever door professionals liet goed zetten.

Thuisgekomen tegen vijf voor vijf, om dan om kwart voor zes met zoon S.W. opnieuw de bus te nemen, richting huisarts. Want zoon S.W. is dinsdagmiddag naar huis gekomen, andermaal met buikproblemen en vooral pijn. Medicijnen voorgeschreven gekregen, rusten en vooral leren om problemen en ergernissen niet zo op te kroppen. Om in de sfeer te blijven, heb ik dan maar meteen (lees eindelijk) een afspraak voor een gynaecologisch onderzoek vastgelegd, want het is ook alweer al te lang geleden.

Gelukkig had ik ’s avonds nog een vergadering met allemaal leuke mensen, want het was wel een dag die aan de ribben bleef plakken.

Gisteren nog een dagje werken, en vlak na de middag een korte chat met dochter M. gehad. Jawel, ik ben soms een echte e-mama en communiceer af en toe met mijn kinderen via de pc (soms zelfs thuis: ik beneden en zij op hun kamer – vind ik aangenamer dan te staan brullen onderaan de trap). Ze had last van haar ogen. Oh neen, help! Visioenen van de vorige keren staan mij voor de geest, met een ontsteking in haar ogen, waardoor ze niets, maar dan ook niets van licht kon verdragen (haar ogen dichthouden alleen is dan zelfs niet voldoende, ook ooglapjes zijn nodig). Bijzonder praktisch. En beide keren op de meest onmogelijke momenten (eenmaal in Londen, een tweede maal in het weekend), toen de gewone oogarts niet bereikbaar was. Gelukkig had ze nu haar lenzen onmiddellijk uitgedaan, waardoor het weer beter ging, maar ik kon haar toch overhalen om naar de huisarts te gaan (het antwoordapparaat van de de oogarts liet weten dat hij uitgerekend nu veertien dagen met vakantie is) om een voorschrift voor de nodige druppels en zalfkes. Indien het in het weekend weer zo erg zou worden, moet ik maar een apotheker van wacht zoeken, wat iets gemakkelijker is dan een dokter van wacht. Voorlopig blijft alles gelukkig in orde.

Gisteravond, na onze gulle bijdrage aan de winstcijfers van Jef Colruyt, moesten we nog naar het oudercontact voor dochter E. Om de wachttijden bij die oudercontacten te beperken – vroeger moest je enkel opgeven bij welke leerkrachten je wilde gaan, en kwam je op het uur dat je paste, met dikwijls lang wachten tot gevolg – mag je nu nog slechts drie namen van leerkrachten aankruisen, en krijg je later een uur van afspraak. Zo werden we om 19.54 u. verwacht bij de leerkracht Frans (een vak waar ze niet echt dol op is, en dus ook een eerder ondermaats resultaat) en om 20.10 u. bij de leerkracht Nederlands, haar klastitularis. De juf Latijn was ‘volzet’.
Gelukkig doet mijn intuïtie af en toe haar werk naar behoren. Ik had de kinderen immers de opdracht gegeven zelf voor eten te zorgen, want daarvoor was na het beëindigen van de boodschappen geen tijd meer geweest, en wij zouden dan zelf wel uit eten gaan. Als het op school wat later werd, zou ik geen zin meer hebben om nog te beginnen koken. En inderdaad, we waren pas buiten om kwart over negen, nadat we gehoord hadden dat dochter E. inderdaad nogal gesloten is, maar wel zeer goed meewerkt in de klas en over het algemeen zeer mooie resultaten heeft. Ze waren unaniem: dochter E. is een aangename leerlinge om aan les te geven. Hoe je het ook draait of keert, als ouder doet dat deugd om te horen.
Ook het etentje achteraf deed deugd: altijd leuk om eens ongestoord met zijn tweetjes over vanalles en nog wat te kletsen.

De afgelopen weken heb ik alle afspraken in het UZ afgewerkt. En daarvoor een aantal halve verlofdagen opgenomen, want ja, daar wordt alleen tijdens de kantooruren gewerkt.
Eerst een uitgebreid bloedonderzoek, om o.m. een aantal hormonen, waaronder insuline, te meten. En als ik zeg uitgebreid, dan bedoel ik ook uitgebreid: ik was daar tegen acht uur, nuchter, en weer buiten tegen kwart voor twaalf, nog altijd nuchter. Hoewel, niet helemaal, want na de eerste bloedafname kreeg ik zo’n glucosesiroopke te drinken. In totaal hebben ze vijf keer bloed afgenomen, en al die tijd mocht ik niets doen, alleen maar rustig in de wachtzaal zitten, zelfs niet tot aan de ingang lopen om een luchtje te scheppen. Maar bon, er zijn veeeeeel ergere dingen in het leven, en zo kon ik nog eens ongestoord wat lezen.

De bezoeken aan resp. de diëtiste en de dokter vielen qua sfeer dan weer beter mee dan verwacht. Veel begrip en geen verwijtende opmerkingen of beschuldigende blikken, a la “ja madam, ‘t is een beetje uw eigen schuld hé”, zoals ik soms het gevoel krijg in de media als het over dit onderwerp gaat.
Voedings- en bewegingspatroon kunnen, uiteraard, beter maar zijn qua basis zeker niet slecht.
Wat de diëtiste reeds vermoedde, werd door de dokter ook bevestigd: er is sprake van een insuline-intolerantie (wat het precies inhoudt kan ik hier niet zo direct uitleggen, het is geen suikerziekte, maar het kan er wel naartoe gaan) wat ook een oorzaak kan zijn dat het vermageren zo moeilijk gaat, en daarvoor heb ik nu medicijnen gekregen, die gecombineerd met dieet en proberen meer te bewegen, resultaat zouden moeten opleveren.

Wat ik inmiddels ook geleerd heb:
- het meest verbazingwekkende advies: ik moet meer eten, niet in hoeveelheid uiteraard, maar wel gespreid over de dag. Tussendoortjes móeten ingebouwd worden (natuurlijk wel geen chocoladetoestanden of zo), ik moet ervoor zorgen dat a.h.w. de kachel blijft branden waardoor de kamer niet volledig koud wordt (en er dus veel energie nodig is om het weer warm te krijgen).
- het drinken van fruitsap is uit den boze, omdat je dan veel te veel suiker ineens inneemt. En het is ook niet goed voor de kinderen en zo, ook omwille van die grote dosis suiker. En dan denk je als ouder dat je gezonder bezig bent door je kinderen fruitsap ipv frisdrank te laten drinken. Eén keer een glas kan niet veel kwaad uiteraard, maar dagelijks is toch te veel. En dat geldt blijkbaar ook voor ongezoet fruitsap en zelfs voor versgeperst sap!

Waar dit alles naartoe zal leiden, weet ik niet. Ik probeer het stap per stap, dag per dag te bekijken en dan zien we wel verder zeker. Er is al een resultaat, – 1 kg, en dit is natuurlijk slechts een begin, maar wel degelijk een begin. Momenteel lukt het redelijk goed, en dat vind ik al heel wat waard. Hoelang het zo blijft, is iets waar ik nu absoluut niet wil aan denken.
Als ik erin zou slagen om mij al wat fitter te voelen, dan zou ik daarmee al zeer blij zijn.

Vooreerst bedankt aan al die lieve mensen voor hun warme steun.

Gisteravond liep het inderdaad zoals ik verwachtte.
Of toch niet helemaal.
Eigenlijk was het nog erger.
Ik dacht eerlijk gezegd meer dan eens: “Ik wil hier niet zijn, ik wil hier weg”

De intake-avond ging door in de bibliotheek van de dienst Endocrinologie (K12), een ongezellige ruimte zonder ramen en een akelige neonverlichting die op de duur zeer vermoeiend werd.

De dokter die de hele uitleg gaf over obesitas en de risicofactoren en zo van die dingen, was helaas niet echt begiftigd met de gave van het woord: ze las de puntjes op de slides gewoon af en als ze tussendoor wat extra uitleg wou geven, geraakte ze niet uit haar woorden (maar hopelijk is ze wel een goed dokter). Ik vond het wel ‘grappig’ toen ze, bij haar uitleg over insulineresistentie en de behandeling ervan, doodleuk vertelde dat ze dan willen dat de patiënt gewicht verliest. Ja hallo, dat wil iedereen die daar aanwezig was, en we zaten daar wel omdat dit al te veel keer mislukt is.

De uiteenzetting van de diëtiste was voorspelbaar. Zag er wel een sympathieke madam uit.

Tot slot kregen we nog een uitleg van een chirurg die de operatieve mogelijkheden kwam toelichten, de voorwaarden en vooral de risico’s ervan.
(Even terzijde: wat mij op een bepaald ogenblik opviel was een staaltje van de medische hiërarchie. De chirurg kwam binnen toen de diëtiste nog aan het praten was, en prompt veranderde haar houding en deelde ze mee dat ze hem eerst aan het woord ging laten en nadien dan de rest van haar uitleg zou geven. Mijnheer de chirurg zag er een aimabele mens uit en verzekerde haar dat ze gerust nog even kon voortdoen, want hij moest toch nog zijn gegevens op de pc klaarzetten. Zo gezegd, zo gedaan. Maar dat daar maar 1 pc stond, en dat dus, terwijl hij zijn documenten aan het zoeken was, haar slides niet meer zichtbaar waren, dat was blijkbaar geen probleem)

Uitleg hoe alles concreet in zijn werk ging, kregen we dan weer niet. Ja, door vragen van de aanwezigen kwamen we een en ander te weten.
Zo werd duidelijk dat de allereerste fase een afspraak in het labo is, voor een onderzoek naar het al dan niiet voorkomen van die insulineresistentie. En dan volgt er een afspraak met de arts en het blijkt dat je ongeveer tegelijk al een afspraak bij de diëtiste moet maken. En dat er een heel team is, tot en met een psycholoog, waarop je eventueel kan terugvallen. En ik ben vergeten te vragen of je ook buiten de kantooruren terecht kan, want als ik daar telkens verlof moet voor nemen, belooft dat wel.

Ik zal een dezer dagen dus bellen voor een afspraak. Uiteindelijk heb ik niet veel keuze. Maar dat het zwaar zal worden (hm, wat een woordspeling) dat weet ik nu al. Dus neem het me aub niet kwalijk als ik hier af en toe een potje kom zeuren. Misschien helpt dat wel om een en ander vol te houden.

Het zijn drukke tijden tegenwoordig en dan lukt het niet altijd om hier te passeren.
Zeker niet op avonden als dinsdagavond. Het was weer van huisje weltevree, en we konden andermaal een hoofdstuk aan ons eigen medisch boek (stilaan een encyclopedie) toevoegen.

Om een lang verhaal kort te maken: zoon J. voelde zich niet lekker met als resultaat dat hij is beginnen te hyperventileren (alleen wisten we dat toen nog niet) en ik (eerst hopend dat het vanzelf weer zou overgaan) wist dan ook niet goed meer wat aan te vangen. Naar de huisarts van wacht gebeld en dan, op diens aanraden, naar de ziekenwagen, en daar zeiden ze dat ook de MUG ging meekomen omdat daar een dokter bij was, en toen zat de eetkamer plots vol volk, en toen moest hij toch mee naar de spoedafdeling en toen hebben ze wat onderzoeken gedaan (hart en bloed en zo nog van die dingen) en toen is hij na verloop van tijd eindelijk gekalmeerd, en toen mocht hij weer naar huis, en toen heeft hij goed geslapen en gisteren is hij dan zijn laatste examen (Engels) gaan afleggen.
Oef. Gedaan.

Maar ondertussen zit je de hele avond op een emotionele rollercoaster: je bent wel niet in paniek, maar toch ongerust, je moet praktische zaken regelen (telefoneren, papieren bijeenzoeken, zorgen dat hij zijn schoenen meeheeft – die we dan alsnog vergeten zijn), je moet de anderen opvangen (die allemaal verschillend reageren), je bent moe (en inwendig vloek je ook wel een beetje omdat je je de avond toch wel lichtjes anders had voorgesteld), je moet wachten in de wachtzaal (en ondertussen verplicht naar oranje voetballende mannekes kijken), je denkt met schrik terug aan een gelijkaardige periode drie jaar geleden (toen dochter M. zwaar te kampen had met hetzelfde maar met compleet andere symptomen), je zorgt en draaft en luistert (en ’s anderendaags krijg je de weerslag, de eerste uren lukten niet echt goed om te werken, maar ook dat gaat – gelukkig – voorbij).

En dan zijn er ook nog van die zaken die eruit springen.
Nadat je de situatie zo toch eventjes bekeken hebt en tevergeefs vanalles geprobeerd hebt om het tij te doen keren, staat er maar een ding meer te doen: hulp bellen. Omdat hij volledig bij bewustzijn was en tijdens adempauzes kon communicereren, besloot ik de huisarts van wacht te bellen.
Dus ik bel naar de centrale huisartspost (was inmiddels ergens rond half tien) en kom uit bij een secretariaat.
Verhaal gedaan (1ste maal).
“En u woont in Gent zelf mevrouw?” Ja dus. “Ah maar voor Gent zelf is hier geen huisarts beschikbaar. De Gentse artsen spreken de wachtdiensten onder elkaar af. Bel gewoon naar uw eigen huisarts.”
Eigen huisarts gebeld. Na lang rinkelen kom ik uit bij een secretariaat.
Verhaal gedaan (2de maal).
“Een ogenblikje mevrouw, ik probeer uw huisarts te bereiken. Blijft u aan de lijn.
Mevrouw, ik kan uw huisarts niet bereiken en schakel u door naar de dokter van wacht. Blijft u aan de lijn.”
Huisarts van wacht aan de lijn.
Verhaal gedaan (3de maal).
“Ja mevrouw, ja daar moet inderdaad naar gekeken worden maar ik heb nog spreekuur en kan voorlopig niet weg. Het is best dat u een ziekenwagen belt, dan kan hij eventueel opgenomen worden om te onderzoeken wat er aan de hand is.”
Dan ben ik zo stom om in de verwarring 101 te bellen i.p.v. 100, maar volgens de mevrouw aan de dispatching is dat geen probleem.
Verhaal gedaan (4de maal).
Enkele gegevens gecheckt en dan “Ik schakel u door naar de dienst 100, en blijft u vooral aan de lijn, u zal even niets horen, maar blijft u vooral aan de lijn (en dat een keer of twee, drie).”
Doorgeschakeld naar de 100.
Verhaal gedaan (5de maal).
Na nog wat uitleg en checken van gegevens, kreeg ik het bericht dat ze een ziekenwagen gingen sturen.
Een minuut of vijf later. Telefoon. Dat de ziekenwagen onderweg is en dat ook de MUG zal komen.
Ziekenwagen arriveert.
Verhaal gedaan (6de maal).
MUG arriveert.
Verhaal gedaan (7de maal).
Zoon J. mee met de ziekenwagen naar de spoedafdeling.
Toen wij daar dan aankwamen, kreeg ik de mededeling dat de dokter bezig was met hem te onderzoeken. Of we wat wilden wachten in de wachtkamer, ze zouden ons dan roepen.
Na een half uur was het mij toch wel beu en ben ik nog eens gaan informeren en vragen of ik er niet bij mocht. “Maar natuurlijk mevrouw”. Hij lag daar dan moederziel alleen (ik geef toe dat het wel behoorlijk druk was die avond) in zo’n unit en was nog steeds niet beter. Ik had inmiddels vernomen dat alle onderzoeken ok waren en dat hij naar huis mocht als de ‘aanval’ voorbij was. Gelukkig kwam er een verpleegster bij die hem zeer kordaat uitlegde hoe hij moest ademen, en nadien is het geleidelijk gebeterd en konden we naar huis (was inmiddels al rond middernacht).

De afgelopen jaren hebben we helaas al kennis mogen maken met de spoeddiensten van de voornaamste Gentse ziekenhuizen en ik heb nooit te klagen gehad over opvang en begeleiding. Jammer genoeg was dat dinsdagavond minder het geval. Zoon J. vertelde achteraf dat ze tijdens de rit in de ziekenwagen tegen hem bezig waren dat hij moest stoppen met komedie spelen, en dat hij zijn familie ongerust aan het maken was, en dat het alleen was om de aandacht af te leiden van zijn minder goed examen van ’s ochtends. En blijkbaar hoorde hij het verplegend personeel in het ziekenhuis tegen elkaar ook zo over hem praten. Echt een ideale manier om een jongen die in paniek is (want uiteindelijk houdt dat een aanval van hyperventilatie grotendeels in stand) tot rust te brengen. Integendeel, want inwendig was hij zich daarover serieus aan het opwinden wat de hele historie zeker geen goed gedaan zal hebben. Ik vrees alleen dat ze misschien al te veel gezien hebben met tieners en daarom wellicht bevooroordeeld zijn. Misschien. Maar het zou toch niet mogen.

Ze willen mijn bloed.
Ze willen ook jouw bloed.

Onlangs kreeg ik dus een brief van het Rode Kruis met de volgende boodschap:

“Dagelijks zijn er mensen die bloed nodig hebben, bij een operatie, een bevalling, een verkeersongeval … om deze mensen te helpen, zamelt het Rode Kruis-Vlaanderen bloed in.
Jaarlijks zijn er 12 % donoren die afhaken om diverse redenen: verhuis, ziekte, risicogedrag, behalen van de leeftijdsgrens … Deze donoren moeten vervangen worden.

Ben je gezond, tussen 18 en 66 jaar, dan kan je vrijwillig bloed afstaan. Het vraagt maar een kwartiertje van je tijd en je helpt er patiënten mee.”

Vroeger, toen ik nog bij de provincie Oost-Vlaanderen werkte, heb ik af en toe bloed gegeven (het Rode Kruis kwam daar ter plaatse), maar dat is omwille van praktische redenen (lees, een zekere luiheid) helaas gestopt toen ik van werk veranderde. Vorig jaar in september heb ik die draad, op aandringen van dochter M., na een oproep alhier weer opgenomen – we zijn zelfs gefilmd door AVS: ze wilden dochter M. volgen omdat het haar eerste keer was – en inmiddels is ook wederhelft E. donor geworden.
Dus krijgen we nu regelmatig brieven en uitnodigingen van het Rode Kruis. Met o.m. de oproep om ook andere mensen ervan te overtuigen om bloed te geven. Dat kan normaal gezien alle werkdagen tot 19.30 u., maar vier keer per jaar opent het bloedtransfusiecentrum zijn deuren op zaterdag om zo ook de werkende mens de kans te geven enkele deciliters bloed af te staan.
De eerstvolgende keer is dus nu zaterdag 14 juni, tussen 10 u. en 16.30 u. Dan is het bovendien werelddag van de bloedgever en u kan in de bloedtransfusiecentra van Leuven, Gent, Brugge, Antwerpen en Genk niet alleen terecht om bloed te geven maar u kan er tevens ook een kijkje nemen achter de schermen. Meer info vindt u ook op de site van het Rode Kruis.
Voor Oost-Vlaanderen geef ik u hierbij alvast de contactgegevens:

Bloedtransfusiecentrum Oost-Vlaanderen
Ottergemsesteenweg 413, 9000 Gent
Tel.: 09/244.56.56
E-mail: oostvlaanderen.bloed@rodekruis.be

Het staat alvast genoteerd in onze agenda.

Ik ben wel benieuwd wat de dokter zal zeggen over dochter M. De laatste keer kreeg ze het bericht dat haar bloed afgekeurd was wegens een tekort aan ijzer. Later bleek het zelfs een ernstig tekort te zijn en moest ze twee maanden aan de pillen. IJzerpillen welteverstaan. En nu staat ze erop om opnieuw te gaan, terwijl ze nog twee weken examens voor de boeg heeft en nadien een zeer zwaar repetitieschema zang en dans voor de Gentse Feestenproductie. Mij lijkt het niet verstandig, maar ja, wat hebben moeders nog te vertellen nietwaar.

Ik heb de indruk dat de virussen bedwongen zijn (hout vasthouden, veel hout). Gelukkig maar. Vanmiddag ga ik weer aan het werk. En vanavond ben ik ingeschreven om mee te doen aan een Cultuurquiz (ik hou mijn hart vast, want ik heb mij een beetje laten overhalen maar ik kom tot de vaststelling dat ik over dat onderwerp bedroevend weinig weet – ik hoor en lees links en rechts wel vanalles maar ik onthou het allemaal niet zo goed meer. Enfin, we zullen wel zien en ik hoop alleen dat mijn teamgenoten mij na afloop nog zullen willen bekijken). En morgenavond krijgen we bezoek. Dus allemaal redenen om blij te zijn dat die smerige beesten uit mijn lijf zijn.

Gisteravond nog naar Crouching Tiger, Hidden Dragon van Ang Lee gekeken, de film die dinsdag gratis bij de Humo zat. Hm, misschien zijn wij té kritisch maar we (zijnde wederhelft E. en ik) waren er niet wild van. Ondanks de talrijke prijzen die de film blijkbaar al gekregen heeft. De kinderen vonden het wel prachtig, maar wij vonden het een beetje ‘erover’. We hadden eerder het gevoel van naar een opeenvolging van beelden te kijken en minder naar een film. Alleen ben ik helaas niet onderlegd genoeg om exact te omschrijven wat er ons precies tegenvalt. En ook al was het bedoeld als een sprookje, sommige scènes, zoals dat gevecht in het bamboebos, kwamen ons toch zeer ongeloofwaardig en dus wat overdreven over. Ik ben absoluut geen liefhebber en dus ook geen kenner van het genre, maar een hele tijd geleden zag ik stukken van Hero van Zhang Yimou en die film maakte een veel sterkere indruk op mij, ook al is het verhaal en de beeldtaal misschien even ongeloofwaardig. Ik zal hem nog eens in zijn geheel moeten bekijken.
Enfin, dit is dus slechts onze eigen, bescheiden mening.

En nu, klaarmaken om weer aan de slag te gaan. Alvast allemaal een prettig weekend gewenst (en duim eens vanavond dat ik niet helemaal door de grond zak van schaamte)!

Al maanden zijn we op het werk bezig met de voorbereiding van een boek en al weken steken we een tandje bij om enkele omkaderende activiteiten klaar te hebben. Vanavond was het dan het orgelpunt met de feestelijke voorstelling van de publicatie en ik keek er echt naar uit. Uitgerekend deze ochtend mocht ik toch wel naar wederhelft E. bellen om mij te komen ophalen omdat het echt niet meer ging: flanellen benen, maagpijn, overgeven (iets dat mij pas om de zoveel jaar eens overkomt), krampen, enz. Ik moet er geen tekeningske bij maken zeker. Ik had tegen mijn baas gezegd dat ik ging zien of ik ’s avonds alsnog kon komen, maar in de loop van de namiddag bleek dat ijdele hoop. Ik bleek veroordeeld tot volstrekte en platte rust. Bedankt alweer, mister Murphy, indien het dan toch moest, een dag later ware even zo goed geweest.

Bovendien is het ook thuis een streep door mijn rekening, want ik ben bezig met een artikel voor Het Project en loop met nog ideetjes rond voor andere artikels, en jullie hebben normaal gezien morgen nog een bevallingsverhaal te goed, want onze jongste spruit ‘viert’ vanavond haar laatste dag als elfjarige. Nog even geduld dus, het zal voor later deze week zijn. Hoop ik.