De grote supermarktketen Tesco staat er om bekend om het landschap te verknallen met hypermalls en om de overbodige benzine/kerosinemijlen per product. Maar Tesco leidt een nieuwe generatie ondernemers op voor de formule van een lokale economie waarin een zo klein mogelijke ecologische voetafdruk wordt gezet.

MA 30-11 21.30 BBC1 Panorama – Can Tesco save the world?

Goed nieuws voor de wereldverbeteraars onder ons! Je kan namelijk al een steentje bijdragen door Ben&Jerry’s te eten.

Jawel je leest het goed! De overheerlijke -om je vingers af te likken (of in ieder geval het dekseltje)- ijscrème van Ben&Jerry’s is meer dan alleen maar ’s werelds lekkerste ijs. Het merk koppelt haar naam namelijk niet enkel aan fairtrade, maar ook aan recyclage, klimaatneutraal en groene energie.

Voor de enkelingen (die niet weten wat ze missen en) die geen flauw benul hebben wat Ben&Jerry’s precies is, even dit woordje uitleg…

Ben Cohen en Jerry Greenfield hebben allebei een ongelooflijk passie voor eten en openden in 1978 een klein schepijssalon in een vervallen benzinepomp in Vermont. Grote stukken chocolade, fruit en noten werden hun handelsmerk.

Aangezien hun geweldig gevoel voor smaken omgekeerd evenredig bleek te zijn met hun gevoel voor boekhouding, sloten ze al gauw 2 maanden hun winkel en hingen een bord uit met daarop de toepasselijke tekst: “we zijn dicht om uit te zoeken of we wel geld verdienen.” Dit bleek niet het geval te zijn, maar beide heren leerden snel bij en tegenwoordig is Ben&Jerry’s uitgegroeid tot een echte succesformule.  

Persoonlijk ben ik helemaal verslaafd aan hun “Chocolate Fudge Brownie”. Een ijsje dat je het best zou kunnen omschrijven als euhm.. chocolade, met stukjes brownie, chocolade en, hoe raad je het,  nog meer chocolade…

Voor de chocolade addicts onder ons dus een werkelijke aanrader. En wat meer is… De stukjes brownie komen uit de Greyston-bakkerij in New-York die daklozen de kans heeft werkervaring op te doen en in hun eigen levensonderhoud te voorzien.

Niets dan goeds dus…

Waar wacht je nog op om je gehele diepvries vol te proppen met deze verrukkelijke (en toch ook wel unieke) potjes!

-Do the world a flavour-  

Sketch des Düsseldorfer Kommödchens anlässlich des Henri Nannen Preises 2008 am 8. Mai im Deutschen Schauspielhaus in Hamburg

Het begint er steeds meer op te lijken dat burgers en het bedrijfsleven het kind van de rekening worden van dit kabinet (dat zijn we eigen al), daar de kosten van het dagelijks leven fors omhoog worden geschroefd en nog weinig overlaat voor eigen besognes. Je kunt je afvragen waar het kabinet nu eigenlijk mee bezig is om de burger en bedrijfsleven om willen van zijn klimaatdoelstelling aan alle kanten financieel te kaal te plukken (waardoor we het overigens kouder krijgen).

Wat wil het kabinet, Qual?!!!

Dit: “Het kabinet wil van Nederland een van de het schoonste en zuinigste energielanden in Europa maken. In het programma ‘Schoon en Zuinig’ beschrijft het kabinet de ambities voor Nederland.” (Wij hebben enkele correcties aangebracht…)

Het kabinet moet zo doorgaan en de run op allesbranders wordt een feit en dat zal dan ook weer zijn effect hebben op het milieu! Nu wordt het echt, de hobby’s van rechts en links in dit geval, een mix van politieke stromingen, moet betaald worden door Jan met de Pet! U en ik dus, maar ook door Marie met het Sjaaltje…

Energierekening fors omhoog voor milieu

AMSTERDAM -  Vanaf 2012 gaan huishoudens enkele honderden euro’s meer betalen voor energie. Grote investeringen van het kabinet zijn de boosdoener. Op die manier hoopt het kabinet zijn klimaatdoelstelling voor 2020 te halen, zonder dat dit op de begroting drukt.

Van der Hoeven Foto: Fotobureau Dijkstra

Dat staat , zo weet de Volkskrant, in het concept van een brief die minister Maria van der Hoeven van Economische Zaken binnenkort naar de Tweede Kamer stuurt. De precieze verdeling van de kosten onder bedrijven en particulieren is nog niet bekend.

Sponsor Climate Bike! Jef Van Damme en Willem Stevens fietsen van Brussel naar de klimaattop in Kopenhagen. Goed gek? Dat ook, maar vooral zinnens om niet aan de kant te blijven staan als er in Kopenhagen over onze toekomst wordt beslist. Tijdens hun tocht fietsen ze ook langs voorbeeldprojecten die de globale CO2-uitstoot verminderen en informeren ze het thuisfront dagelijks over wat de klimaatwijziging concreet betekent. Tenslotte willen ze ook geld verdienen. De opbrengst is niet voor henzelf maar voor de Brusselse milieu- en natuureducatieve werking van de vzw GREEN.

Lees ook: Sponsoring « Climate Bike Blog

Notre site est en construction, merci de revenir nous voir dans quelques semaines!

gestern war ein cvjm-abend zum thema sinus-millieus. ein thema das ich sehr interessant und wichtig finde. denn diese „sinus-millieu-studie“ zeigt was für menschentypen in deutschland wohnen. früher wurde ja zwischen ober, mittel, und unterschicht unterschieden. durch die studie wurde klar das menschen auch unterschiedliche grundwerte haben, die von traditionell/konservativ bis hin zu zukunftsorientiert gehen. wenn man nun die schichten als y-achse nimmt, und die grundorientierung als x-achse, dann tummeln sich in deutschland 10 millieus. das ganze sieht dann so aus:

© www.sociovision.de

zu jedem milieu gibt es nun spezielle eigenschaften, grundwerte, einstellungen, etc. wenn nun die traditionellen alles beim bewährten alten belassen möchten, können sie leicht mit den experimentalisten aneinanderraten. das ist zum einen für die interne vereinsarbeit interessant und wichtig, zum anderen aber auch für die zukünftige planung. auch für mein aufgabenfeld ist es interessant. woher kommen die schüler, was für angebote gibt es, wer wird damit angesprochen und wer nicht. gibt es angebote die fehlen, oder sollte irgendwo abgebaut werden. fragen über fragen. wer mehr zu den einzelnen millieus wissen möchte für den sind sicherlich folgende seiten interessant:

http://www.sociovision.de/loesungen/sinus-milieus.html

http://www.bdkj.de/index.php?id=sinus-downloads

Hamburgerketen McDonalds vervangt alvast in Duitsland zijn rood gele logo door een groen gele variant.

Blijkbaar wil McDonalds zich ook op deze manier meer en beter profileren als een keten die op verschillende manieren probeert ecologische initiatieven te nemen en te ondersteunen. mooi zo!

Kleinere winkelketens, inividuele winkels, horecazaken, enz.. vragen zich dikwijls of zij wel inspanningen kunnen doen voor een beter milieu en hoe zij dan wel een ‘ecologische’ bijdrage kunnen leveren. Deze blog wil hen daarbij helpen door een aantal interessante initiatieven te signaleren en praktische tips te geven om ecologie en business te combineren.

Het motto is (en moet zijn) ‘elke kleine bijdrage is een bijdrage’. Het is niet omdat de bijdrage geen onmiddellijke en immense impact heeft dat ze géén impact heeft. Vele kleine bijdragen vormen samen één groot verschil.

“Let’s not pretend,” he said by way of introduction. His blind date was taken aback by the comment but nodded in a mute approval.

Her name was Sandra Quibb and she was wanted for murder in seven states for a mixture of self defense and homicidal rage. The first man she had honestly defended herself from, the other eight she had picked fights with and then finished off. The looks on their faces was a thing that haunted her sleep, but not in the way you might suppose.

He was Drake Capone. He was unrelated to the famous bearer of that name but in a city like this, The City, he was fool enough to pretend he was and it had him ignored, mocked, and marked in equal portions.

The blind date had been arranged by a copious friend of the two that was as aware of their pasts as they themselves, but neither was privy to just how much their mutual acquaintance knew.

The restaurant was a busy place but quiet, steeped in atmosphere and candle light. The air was heavy with imported wines and sizzling platters. There was a smoke being pumped in from a cherry wood fire. It gave the place a crisp holiday flavor and filled the patrons with warmth of body and spirit.

The Liar and the Killer faced each other across a table and smiled enormously phony grins above a linen tablecloth. Later that night they would still be locked, eye to eye and grin to grin, between a set of silk sheets in a room across the street and ten floors up, but we are getting ahead of ourselves.

Milieu was the starting point of their tale, and the first shot had been fired in the clumsy fashion that the Liar thought to be suave. The Killer sent the second across in the mistaken tone that she thought of as vulnerable, “What is their to pretend?”

The first course was oysters, the second a sizzling rice and yogurt concoction, the third a braised lamb, the fourth berries in a heavy cream sealed and flash burned in sugar castles. The conversation was hollow, false, full of bluster and tightly held words. They laughed, they smiled, they planned the eventual end of their evening. He would mount her at the end of  a campaign of daring lies and masterful coercion. She would stab him in the chest with a shoe and strangle him out the window with a phone cord.

“Penny for your thoughts,” he said as her dessert was shattered with a tapping of a spoon spilling its red and blue guts upon the plate in the exact same intoxicating series of colors as her first victim’s head had done as it met the concrete. He went the extra mile and actually slid a coin across to her. She smiled at it and placed her hand on his over the coin.

She looked from the dessert plate to their hands to his eager face. There she saw through the lies to the frightened thing inside. A boy of a man hollering and smashing against the glass of his soul. There she saw her brother before he had been shipped to the war. There she saw her own conscience looking sad and alone.

He saw her gaze move and shift, saw his opportunity slip away as a tear formed in her eye.

They were both wrong.

Een filmverslag over de officiële uitreiking van het derde MOS-logo in Brussel, gemaakt door Johan Storme.

Quoi de plus intéressant et agréable qu’une location saisonnière ? Par exemple les locations saisonnières à la mer qui sont les plus appréciées par les touristes .

Sur 3-2-1-Partez.com , tout comme  les locations vacances en pleine nature , les locations de vacances en ville ou encore les locations vacances en bas des pistes , vous dénicherez des locations de vacances à la mer présentant un luxe similaire au confort d’un gîte ainsi qu’un loyer comparable à un emplacement de camping classique .

En résumé , que vous souhaitiez trouver plus une location saisonnière à l’océan , une location saisonnière à la campagne , une location saisonnière en ville ou bien une location saisonnière à la neige , si vous souhaitez découvrir un hébergement économique mais confortable pour vos prochaines congés , pensez aux locations vacances présentées ici-même .

It’s horrible to see the forests turn into plantations, to make palm oil, which is mainly used in bathroom products such as shampoo and bodyshower.  It’s not like i’m really into the green, bio stuff. But it’s sad to see this happen. I do really care about the animals that live in these forests. How could we stop this, so the orang utan’s have a save home.

Van de ‘verandering’ die Obma in zijn verkiezingscampagne vorig jaar beloofde, komt niet zeer veel terecht. Dat is, een jaar na zijn verkiezing tot president, inmiddels duidelijk. We zien dat bijvoorbeeld aan zijn eigen erkenning dat de sluiting van het gevangenenkamp Guantanamo Bay niet binnen de door hemzelf beloofde termijn zal plaatsvinden. Ook op een ander punt waar Obama veel stevige woorden aan wijdde, loopt de zaak bepaald stroef. Dat punt is het klimaat – met gemak het belangrijkste vraagstuk waar de mensheid mee te maken heeft.

“De Amerikaanse president Obama en andere wereldleiders hebben vastgesteld dat er op de klimaattop in Kopenhagen, vanaf 7 december, geen wettelijk bindend akkoord komt”, meldt Trouw. Verderop in het stuk zien we één van de redenen: “Obama, op rondreis door Oost-Azië, betoogde daar enkele maanden extra nodig te hebben om Amerikaans klimaatbeleid door het Congres te loodsen.” Ik ben niet verbaasd. Obama heeft het immers veel te druk met overleggen of hij 10.000, 20.000 of wellicht 60.000 extra militairen naarde hopeloze oorlog in Afghanistan zal sturen. Dat gaat, als je de grootste mogendheid bent en wilt blijven, vanzelfsprekend vóór. En intussen komt de catastrofe die het op hol slaande klimaat teweeg brengt, steeds dichterbij. De protesten die rond de Klimaattop zullen plaatsvinden, en waartoe in Nederland onder meer de Internationale Socialisten oproepen, zijn zeer terecht.

Ik ga hier niet uitvoerig uitleggen dát, en hóé, menselijk handelen dat klimaat op hol helpt slaan. Ik ga de sceptici op dat punt hier niet overtuigen. Ja, er kan twijfel bestaan over hoe groot de rol van CO2-uitstoot vanwege vervuiling door industrie, auto- en vliegverkeer is, welke rol ontbossing speelt, en welk deel van de temperatuurstijging ana deze vormen van economische ontwikkeling kan worden toegeschreven.

Er zijn vragen over de impact van natuurlijke factoren op het klimaat, met name zonne-activiteit. Onderzoek en discussie daaromheen dienen natuurlijk in alle ernst en openheid te worden voortgezet. Maar dát de huidige vorm van economische ontwikkeling en het bijbehorende  patroon van energieverbruik het klimaat op hol helpt slaan, dat lijkt me niet aan serieuze twijfel onderhevig.

‘Kopenhagen’ en mijnheer Obama gaan ons niet tijdig redden, dat wordt steeds duidelijker. En we kunnen ook niet gaan wachten op een vólgende topconferentie, of op andere, maar soortgelijke, politieke leiders. Het is zaak om helder te krijgen hoe de klimaatramp voorkomen, of althans binnen draaglijke perken, gehouden kan worden. Dat vereist een fundamentele breuk met de huidige maatschappelijke orde.

Laten we het eens stap voor stap bekijken. Het probleem is: broeikasgassen inde atmosfeer, met name C)2. Hoe meer CO2, hoe meer warmte de atmoisfeer vasthoudt, hoe meer de gemiddelde temperatuur op den duur stijgt, met alle nare gevolgen van dien. Dat CO2 komt uit fabrieken, auto’s, vliegtuigen, noem maar op. Oplossing één is dan ook: ontwikkel schone productietechnieken, zodat er veel minder CO2 uit de schoorsteen en de uitlaat komt.

Probleem: dat kost geld. Doet bedrijf één het wel, en bedrijf twee niet, dan is bedrijf twee een vijand van het milieu. Maar bedrijf één is een dief van de eigen portemonnee. In een economie waarin bedrijven elkaars concurrenten zijn, gaat dat laatste vóór. Bedrijven zullen daarom niet uit zichzelf de extra kosten voor schone technologie gaan ophoesten. Daar zullen ze toe moeten worden gedwongen.

Daarom kijken veel mensen naar de staat om een oplossing af te dwingen. De regering moet bedrijven domweg verplichten tot de invoering van schone technologie. Dan heeft geen enkel bedrijf voor- of nadeel ten onzichte van andere bedrijven, dan krijgen bedrijven geen concurrentievoorsprong of achterstand vanwege hun milieubeleid.

Maar daarmee verschuift het probleem naar een hoger niveau. Want regeringen behartigen doorgaans het belang van de economie -in essentie: van de bedrijven van dat land tezamen – tegenover de economiën van andere landen. Tussen staten bestaat ook concurrentie. Als staat  één haar bedrijven dure milieumaatregelen oplegt, en staat twee doet dat niet, dan heeft staat twee kostenvoordeel, én een gunstiger concurrentiepositie.

Daarom zoeken staten zelf ook naar een internationaal akkkoord, zoals eerst Kyoto en nu Kopenhagen. Alleen een bindende afspraak voor in principe alle staten samen, kan bedrijven en afzonderlijke staten ertoe brengen om een serieus klimaatbeleid te voeren. Maar precies omdát al die staten elkaars concurrenten blijven, is het maken van bindende klimaatafspraken tegelijk ook buitengewoon moeilijk – zoals rond Kopenhagen weer blijkt. Landen waarin schonere technologie al een eind gevorderd is, komen daarmee bijvoorbeeld op voordeel te liggen vergeleken bij landen waar die invoering nog goeddeels moet beginnen. Het eerste soort landen heeft immers  de daarvoor benodigde kosten al voor een flink deel achter zich en is relatief goedkoop uit. Het tweede soort landen heeft de meeste benodigde investeringen echter nog voor de boeg.

Zo zien we dat een heel fundamentele eigenschap van de economie een snelle oplossing vn het klimaatprobleem in de weg staat. Die eigenschap is de concurrentie, de wedloop om een zo groot mogelijk marktaandeel te houden, een zo groot mogelijke afzet, tegen zo laag mogelijke kosten, om een zo groot mogelijke winst binnen te slepen. het is de kapitalistische aard van de economie die het wezenlijke obstakel vormt.

Dat wil niet zeggen dat er niets gebeurt. Er zijn bedrijfstakken waarin juist schone energie wordt ontwikkeld. Hún concurrentiepositie vergt extra aandacht voor het milieubeleid. Er zijn politici die verkiezingen weten te winnen door milieuvriendelijke beloften. Af en toe zetten zij wat stapen in de goede richting, om niet elke geloofwaardigheid te verliezen. Er is de druk van milieubeweging en van kritische wetenschappers, die zich gelukkig niet helemaal laat negeren. maar het gaat allemaal traag, te traag.

En tegenover die druk ten goede staat een enorme druk ten kwade, zélfs als de technologische ontwikkeling in schonere richting gaat. Kapitalistische ontwikkeling is dwangmatige groei. Wie niet meedoet, staat buitenspel, wordt met bankroet bedreigd. Dat betekent meer fabrieken en machines, meer auto’s en vliegtuigen, noem maar op. Dat betekent datde invoering van schonere machines, en bijvoorbeeld ook energiebesparing, op zichzelf niet adequaat is. Als alle auto’s half zoveel CO2 uitstoten, maar er zijn dan twee keer zoveel auto’s, dan is de uitstoot van CO2 nog gelijk gebleven.En het klimaat reageert niet op CO2 per auto. Het klimaat reageert op absolute hoeveelheden CO2, of die nu van 10 auto’s afkomstig is, of van 100 miljoen auto’s. Voor andere vormen van schonere technolgie en voor energiebesparing geldt een soortgelijk probleem.

Dat betekent dat we voorbij de kwantitatieve logica – schonere energie, minder CO2 per auto, energiebesparing – moeten stappen, en een paar kwalitatieve punten moeten maken. Het belangrijkste punt is: we moeten stoppen met CO2-uitstoot. Het doel moet zijn: nul komma nul  extra CO2 in de atmosfeer. Dat betekent ook: het stopzetten van het gebruik van fossiele energiebronnen: olie, gas, steenkool. Jazeker. Stopzetten, nul komma nul procent. Nee, dan kan niet van de ene dag op de andere. Maar dat moet wel de inzet zijn.

Dat doel leidt dan tot een aantal zeer concrete punten. Energie-opwekking uit olie, aardgas en vooral het erg smerige steenkool, dient stopgezet te worden. Milieu-activisten doen er daarom goed aan om kolencentrales te behandelen zoals milieu-activisten rond 1980 kerncentrales behandelden. Dit soort centrales dienen niet te bestaan, de aanbouw van nieuwe kolencentrales verdient grootschalige, maar ook harde actes. De bouw van nieuwe centrales verdient fysieke verhindering met directe acties, zoals menselijke blokkades. Bestaande centrales verdienen een soortgelijke aanpak.

Een tweede punt is autoverkeer.  Dat is een zeer milieu-onvriendelijke vervoersvorm, die onhoudbaar is, ook als de motoren wat schoner worden. Maar zolang regeringen slechts mondjesmaat inzetten op openbaar vervoer, en het bevorderen van fiets- en loopverkeer, zullen mensen – logischerwijs – auto blijven rijden. Zolang regeringen filevorming beantwoorden met méér autowegen, zullen mensen auto blijven rijden. Zolang de maatschappij autorijden behandelt als logisch en aanvaardbaar, zullen mensen auto blijven rijden.

Daarom moeten we tegelijk vechten tegen de huidige automobiliteit, en vóór de alternatieven. Van regeringen moeten we een totale stopzetting van nieuwe wegenaanleg eisen. Geen nieuwe snelwegen, geen nieuwe proviciewegen, geen meter asfalt erbij. Alleen bestaande wegen worden onderhouden, en goed onderhouden.

Deze stopzetteing heeft meteen twee gunstige gevolgen. Er gaat een boodschap van uit: autoverkeer is niet langer vanzelfsprekend, geniet niet langer onbeperkte maatschappelijke steun. En er komt geld vrij, dat anders aan wegenaanleg werd besteed. Dit geld gaat naar het openbaar vervoer, naar fietspaden, naar wandelroutes.

We gaan echter niet wachten tot regeringen deze ommezwaai maken. Klimaatactivisten kunnen zelf iets doen, net als tegen kolencentrales. Wat mij betreft verdient elke aanleg van een nieuwe weg dezelfde behandeling als  in 1982 de aanleg van de weg door het bos Amelisweerd bij Utrecht: stevige, directe actie. Als elke begin van een nieuwe snelweg tegenover duizenden vastberaden mensen komt te staan, die zich aan bomen vastketenen, met grote aantallen op de plek waar de aanleg moet beginnen gaan zitten, als er keer op keer ME wordt ingezet om deze mensen te verdrijven, en lang niet altijd met succes - dan wordt wegenaanleg een duur en politiek onverkoopbaar beleid. Leerzaam en inspirerend in dit verband is bijvoorbeeld ook hoe actievoerders – GroenFront, samen met plaatselijke bewoners, met flinke steun van de SP -  eind 2005, begin 2006 in Schinveld een stuk bos verdedigden dat gekapt moest worden om extra ruim baan  te maken voor militaire AWACS-lawaai-luchtvoertuigen. Dat soort activoeren hebben we nodig. Als er tegelijk een harde strijd gevoerd wordt voor meer en frequentere stads- en streekbussen, en als dit gevecht met de strijd tegen autowegen verbonden wordt, dan kunnen we de omslag die nodig is en die regeerders uit zichzelf niet gaan doen, afdwingen.

Langs deze weg kunnen we de voortdenderende machine die ons de klimaatramp bezorgt, dwarsbomen, ontregelen, steeds grotere stukken ervan onklaar maken. Maar we kunnen en moeten nog verder gaan. De machine zelf – deze maatschappelijke orde – is aan vervanging toe, juist ook vanwege dat klimaat.

Als bedrijven afzonderlijk, vanwege de concurrentie, niet uit zichzelf milieuvriendelijk worden; als regeringen afzonderlijk, om dezelfde reden, niety milieuvriendelijk worden; als verdragen  tussen regeringen, alweer om die reden, te weinig en te traag hulp bieden - wat dan? Om bedrijven en regeringen de goede kant op te dwingen , is een macht nodig die sterker is dan afonderlijke bedrijven en regeringen, eentje die de concurrentie effectief buiten spel zet. Dat kan in principe op twee manieren.

Er kan een macht boven de huidige regeringen gevormd worden, een soort wereldregering. Maar die zal niet uit een vrijwillig samengaan van staten voortkomen – juist vanwége die concurrentie. Zoiets kan wel op een andere, zeer griezelige manier, tot stand komen: als één mogendheid de rest onderwerpt. Als de VS – of China, in de toekomst  ook een kanshebber – de wereldheerschappij wint, dán kan die ene overgebleven regering een effectief klimaatbeleid bindend opleggen.

Maar op weg naar die wereldheerschappij ligt oorlog na oorlog na oorlog. Andere mogendheden laten zich niet onderwerpen. En een VS die er niet in slaagt Afghanistan te onderwerpen – net zo min als China Xinkiang en Tibet er echt onder houdt - is ook niet echt in conditie voor die wereldheerschappij.

Mocht die er toch komen, dan wordt dat een nachtmerrie van slavernij. Een bewind dat mensen een goed milieu door de strot gata rammen, al merken dat die mensen niet alleen dat bewind, maar ook het milieubeleid ervan, zullen verafschuwen en waar mogelijk dwarsbomen. Terecht!En het idee dat machthebbers die tot elke oorlog bereid zijn om hun positie te verstevigen, de aangewezen personen zijn om ons milieu te redden is ook enigszins problematisch. Zo héél goed zijn al die oorlogen – met al die tanks en vliegtuigen die op olie draaien – nu ook weer niet…

Langs de weg van de machtsvergroting van machthebbers ligt dus geen aanvaardbare oplossing. Er is een ander soort macht nodig, eentje die gedragen wordt door de mensen zelf die nu de prijs van milieuvernietiging moeten dragen. Een democratische krachtsontplooiing van de overgrote meerderheid van de mensheid, tégen de macht van regeringen, bedrijfsdirecties en -bezitters in – dat is wat we nodig hebben. Daarmee kunnen we de logica van concurrentie doorbreken, daarmee kunnen we een maatschappij vestigen waar menselijkheid en milieu de prioriteit krijgen die ze verdienen – de hoogste.

« Stéphane Godin, représentant de la majorité invisible sans aucune particularité, expose son concept de la “moyennitude” à travers son univers totalement (extra?) ordinaire. »

Etre « moyen » est un concept : ni trop bon, ni trop mauvais, ni trop riche, ni trop pauvre, ni trop beau, ni trop moche. Les “moyens” sont cette catégorie de personnes transparentes : pas de gratulations, pas de bourses,  pas de copines mannequins… On se rappelle rarement du prénom du moyen car on ne le remarque pas.

1H30 de one man show retraçant des anecdotes sur le français moyen : le foot, le bistrot, le romantisme. Cette descrption peut laissé croire que ce spectacle est « beauf ». Non ! Godin met en avant notre côté insconscient ou inavoué beauf.

Entre humour et interaction avec le public, Stephane Godin est remarquable, dynamique et drôle.

Pendant cette heure et demie, Stephane prend à partie chaque femme de la salle. Sans embarras. Sans doute grâce au côté convivial de la salle : pas plus de 80 personnes.

C’est pas cher, (10 euros sur Billetreduc.com ), c’est original, et c’est tout sauf moyen.

Pour apprécier encore plus le moment, allez y avec votre amoureux(se) ! Vous vous regarderez et vous direz : « tu entends, il a raison » !

A VOIR ABSOLUMENT !

DU 8 NOVEMBRE AU 27 DECEMBRE

DIMANCHE ET LUNDI À 21H30

AU MELI MELO D’AMELIE (4 rue Marie Stuart, Paris 2^ème)

Je ne suis pas fan de ce teaser, sans grand intérêt, on sourit si on a vu le spectacle, mais il donne une image presque négative du spectacle…

Mais je vous recommande vivement ce spectacle !

Nasty

Is onze energie te duur of juist niet duur genoeg.

Hoe komt het dat in 2008 de prijzen fel stegen, om nu te dalen?

En wat zal de toekomst brengen?

Op deze en nog andere vragen trachten we u een antwoord te geven.

OP MAANDAG 07 DECEMBER 2009 OM 20 UUR

Een vrije energiemarkt, vloek of zege ?

 VOORDRACHT GEBRACHT DOOR TOM DE MEESTER

Energieverantwoordelijke van de PVDA

Toegang is gratis