Final de ano se aproxima e com ele, surgem as famosas festas de Reveillon em locais públicos ou casas de amigos e parentes.

Se você já se programou através de nossa dica dada anteriormente (se não, clique aqui). Tudo bem!

Se ainda não, você corre o risco de passar a virada em um daqueles eventos tradicionais no meio das multidões; Seja em Copacabana (nunca fui, mas recomendo), na Avenida Paulista (já fui e não recomendo), em Itumbiara (já fui e recomendo) ou no Acre (não fui e não recomendo). Em qualquer um destes locais você com certeza irá beber muito, e  terá um problema que há anos assusta a humanidade:

A hora de usar o banheiro.

Os eventos públicos são conhecidos pela falta de um bem universal muito importante: banheiros adequados.

Nossa primeira dica é de como se comportar nas enormes filas que sempre surgem na hora de usar o banheiro coletivo em eventos públicos.

Uma poderosa dica que dou é: NÃO ENTRE EM PÂNICO!

Nunca! Jamais! Isso só irá complicar as coisas para você. Mantenha a calma e o pensamento positivo de que tudo irá dar certo.

Quem chega primeiro, usa primeiro

Se houver uma fila, multidão, corda de veludo, cordão de isolamento, fita policial “zebrada” em amarelo e preto ou até mesmo um display LCD com número de senha; isto quer dizer o óbvio: que todos que estão ali na sua frente irão usar o banheiro antes de você.

É a lei da sociedade, não adianta se desesperar. Este o sistema do lugar e pronto.

Guarde isto na sua mente: todo mundo que está presente na fila antes da sua chegada tem um direito dado por Deus de ir antes de você.

Portanto, não tente comprar lugar, furar fila, não fique gritando “que a organização do evento é uma merda”, “que o mundo é injusto” ou coisas do tipo. Resfrie o pensamento e pense que daqui a umas duas horas, será você que estará lá na frente, rindo dos coitados que estão no fim da fila.

Uma vez em um evento de fim de ano na Avenida Paulista, havia banheiros “unisex”. Caso isso ocorra, sempre opte pela fila onde a maioria seja do sexo masculina. Não é machismo. Os homens simplesmente tendem a ser mais rápido na casinha, devido ao seu…* * equipamento.

Banheiro não é salão de belezas, nem Sala de conferências.

Se você (tomara Deus) irá passar seu Reveillon em um evento elegante, onde a quantidade de banheiro é proporcional ao número de pessoas presente, ok.

Você pode usar o banheiro para se socializar com as pessoas, arrumar o cabelo, ver se tem patê nos dentes. As mulheres podem rir, chorar, fazer maldades, fofocar, se maquiar, fazer tudo o que quiserem. No entanto, se for um lugar onde há um banheiro para cada 64 pessoas e, ao olhar para trás, você vê uma multidão com os olhos marejados, saltitando com as pernas cruzadas, olhares de angústia e cara de aflito. Por favor, não faça onda no banheiro.

Crianças sempre precisam de banheiro

Se você for maluco ao ponto de levar o seu sobrinho, seu irmão mais novo ou qualquer criança para estes locais. Parabéns! Você é um idiota.

E irá pagar todos os seus pecados na hora de levá-las ao banheiro. Crianças são lentas, desarrumadas, rudes e fedidas. Portanto, não mande uma criança sozinha, pra usar estes banheiros públicos, a não ser nos casos em que você queira puni-los.

Na casa dos outros treine o “tiro ao alvo”

Eu fico até envergonhado de ter q dizer isto, mas, por favor, levante a tampa do vaso sanitário tipo… SEMPRE!

E fique de olho na mira para não fazer papelão. Se por um acaso você estiver enchergando três vasos sanitários, vale a dica dado ao Rocky Balboa: Mire no do meio.

Abraços

@danielpsv

Asa nu suport cand am o stare de cacat si toata lumea ma intreaba “ce ai?”, “ce s-a intamplat?”, “pot sa te ajut cu ceva?” si vin pe capu’ meu si ma compatimesca si vor sa ma inteleaga, eventual poate le alimentez lor orgoliu propriu cand ma vad pe mine ca sunt darmata. Si daca ma apuc sa le spun replica lor e “nu stiu ce sa zic”. Da’ pana sa ma uit in gol si sa nu mananc, pana sa ajung in momentul critic in care imi vine sa zbier, unde sunteti toti, prietenii mei care imi purtati de grija?

N-am chef sa vad pe nimeni si nici sa ascult ca totul va fi bine. Vreau sa ies singura din cacatu’ asta, vreau sa fie decizia mea, vreau sa pot eu sa ma ridic si sa dau ochii cu lumea, dar pana atunci poate ar fi mai bine sa ma izolez de tot si am sa ascult piesa asta pana la refuz.

In the midst of such dysfunction, function is necessary. That is what Raju would have said. His voice still rings deep in her consciousness, as she climbs down the muddy staircases down the hill in that hot sunny afternoon. The white clouds are misty and slowly dancing around up in the sky, but she is sure they will dare not meddle with the sun up in her village and down in the well she’s going to. The ‘staircases’, she notices, have lost their structure in some places -  it must have to do with the haphazard scramble-up-the-hill moves the Maoists were forced to last night. The grasses, on the sides, are also uprooted at some places. She finds a chunk of grass uprooted in one of the bends downhill, and puts her gagri* down by the path and bends down with the hope that she would be able to see one of the bullets. The mud is dry and wet. The grass, green and shiny. She pokes her finger around the hole. She even bends over to see if she finds any hole that will ease her search. But she doesn’t see anything. Tired and unsuccessful, she bends back and leans against the terrace to see all rice paddies and the beautiful trees down by the river and her friends’ house way in the distance. The sun is really on today, she thinks, as she lays her feet flat on the path and soaks up the heat while trying to rip up some of the grass beside her.

“Mira! What are you upto?”, she hears.

“Oh, Ram daju*! I was just enjoying the sun a little bit. How are you doing today?”

“I am okay. I just wanted to see how my daughter is doing.”

“Oh. Ramila didi* is fine. I met her earlier while I was getting ready to cut the hay for the cattle. She said that Ravi and Raghav were crying all night long. I couldn’t sleep way till the morning myself,” she said.

“Neither could we! We could hear the gunshots and that blast. That even shook our house. I am pretty sure police station is black and white now.”

“I guess so. My brother used to say that that would be the first thing he and his friends would go after. I thought he’d stop by the house last night. But, I guess not when there are bullets flying everywhere. Our front wall has two of such bullet-holes. But I just hope that Raju’s not hurt.” She added, “But yeah. I am not sure how many people died in the attack. Papa said that the Maoists took all their casualties in big baskets and sacks, and that there are only like three policemen who are really hurt.”

“So, technically, no one knows how many are dead?”

She slightly nods her head in affirmation.

“Ok, I guess, I will go meet Ramila now. I will see you later Mira.”

“See you Ram daju!”

Mira could feel her feet soaking up the heat. Up in the sky, however, the clouds were mischievously getting closer to the sun which was itself trying to hide from her behind the tall trees up in the hill.  She scrambles herself up, dusts off the back of her kurta*, and continues her journey down holding the gagri by the fingers.

The well was down at the foot of the hill, with the trees giving it a very cool shady feel. As she got close to the water, and dipped her gagri down in the water, she noticed that the water looked very unusual and different. In fact, against the bright tingles in her eyes, she could tell that it looked a little red. Then, she got scared. She blinked hard and fast trying to wash the tingles away. When she tried to gaze at the water again, she saw it. A dead body – flat on the ground just by the water. She couldn’t see the face, but she could see that his left arm on top of the bamboo stump was red and had blood dripping all the way down to the fingers and onto the water. Although, she wanted to freak out and run, she walked around the water close to the body. The left side of the face was flat on the mud; but thankfully, from the other half, she knew that it was not his brother. She didn’t know who he was. But, she couldn’t stand the sight any longer. She turned back, grabbed her gagri and then ran up the same path she came from.

She still remembers telling Raju not to join the Maoists. “Think about your family,” she had said. “What would dad do without you? We don’t want to lose you.” She knew what Raju was going to say: “My country is my family now. My brothers here in the village and the towns afar need my support. We have had enough with this shitty government. Ever since there has been democracy here, people are getting poorer and the bureaucracy is rotting every minute. We need communism. I cannot watch my brothers suffer and die alone. I have to help them. You will see the change yourself sister, come 10 months.” It hadn’t even been more than three months that she last heard those words from her brother. She was getting scared as she swiftly climbed the muddy staircase to tell her father of what still remains of the terror last night.

************The End*************

Legend:

*gagri = It is  a special type of water urn, that (nepali) women use to carry water around.

*daju = nepali word for brother (not necessarily own relative)

*didi = nepali word for sister

*kurta = a special light outfit worn mostly by women in Nepal. (Men also wear them in the south of the country and in India).

Duch zasępił się i dobre kilka minut nie odpowiadał na propozycje Balalaiki, gapiąc się przez ten cały czas na swoje dłonie. Walczył ze sobą, walczył ze swoją przeszłością. W Jeruzalem prawie każdy, niezależnie od grupy społecznej, miał na tyle bogate życie, iż można by z niego stworzyć wiele ciekawych książek…gdyby tylko ktoś je spisał. Spokój dany był naprawdę nielicznym osobnikom. Lecz co mógł skrywać on, genialny zabójca?

- O swojej przeszłości wole opowiedzieć póki dziewczynka smacznie śpi. – uśmiechnął się wbijając smutny wzrok w rozmówczynie. Tak przynajmniej początkowo sądziła kobieta, lecz już po chwili zrozumiała, że Duch nie patrzył się na nią. Spoglądał w krwawą historie swojego dotychczasowego życia. Nie było w niej miejsca na słabość, strach i niezdecydowanie…

- Niewiele pamiętam z wczesnych lat dzieciństwa…czasami mam wątpliwości czy kiedykolwiek je miałem. Nie zrozum mnie źle, nie jestem jakimś pieprzonym robotem. Dorastałem w rodzinie podróżników, w której odkąd schodziło się z rąk matki trzeba było zaczął pomagać pozostałym. Życie na zewnątrz miało swoje uroki, ale było zbyt niebezpieczne. – dopiero po chwili słowa mężczyzny do niej dotarły. On nie urodził się w Jeruzalem! To przecież niemożliwe…

- Zgadza się.

- Co proszę? – odpowiedziała lekko zdezorientowana kobieta.

- Widziałem już to spojrzenie. Zawsze jak zdradzałem komuś, że pochodzę spoza murów spotykałem się właśnie z taką reakcję. Takim specyficznym zdziwieniem. Niemniej jednak jest to prawda. – przerwał na moment, żeby zebrać myśli i napić się kawy, po czym wrócił do poprzedniego wątku –  Mając dwanaście lat stałem się pełnoprawnym mężczyzną…kiedy miąłem piętnaście po raz pierwszy mój świat został wywrócony do góry nogami. Miałem szczęście, że spotkałem wtedy pewnego zbieracza, który przygarnął mnie i uratował tym samym moje życie.

- Zed’a?

- Tak, to był Zed. Sporo razem przeszliśmy na otwartych terytoriach, wiele od siebie się nauczyliśmy, a gdy staruszek wrócił do Jeruzalem, zabrał mnie ze sobą. Miasto dla mnie było czymś zupełnie nowym. Jego ogrom i mnogość ludzi przytłaczała. Ku niechęci mojego mentora nie stałem się jego wspólnikiem. Powiedzmy, że nie chciałem wracać na zewnątrz. Imałem się wielu zawodów. Poznawałem miasto…każdy jego skrawek, każdą ścieżkę i każdą kryjówkę. Choć byłem tutaj obcy po kilku latach znałem je lepiej niż ktokolwiek z jego mieszkańców. Potem spieprzyłem sprawę ponownie.

Przerwał i zaczerpnął kilku łyków gorzkiej i czarnej jak noc kawy. Była bardzo aromatyczna i mocna. Pobudzała zmysły.

- Zed ponownie mi pomógł i wciąż we mnie wierzył. Dobrze ulokował swoją wiarę, najnowsze zdobycze techniki i pieniądze. Jakieś dziesięć lat temu po raz pierwszy wykorzystałem swoje umiejętności do zabicia kogoś. Byłem w tym zbyt dobry…przerażało mnie to. Czasami miałem nadzieję, że znajdzie się ktoś lepszy ode mnie, a wielu próbowało swojego szczęścia. Gildia zabójców rozprawia się z nielicencjonowaną konkurencją szybko i boleśnie. W moim przypadku musieli odpuścić. W każdym razie jakiś tydzień temu tamten okres w moim życiu się zakończył.

- Tak jak i w twoim. – mężczyzna wskazał palcem kobietę, a jego wzrok wyrwał się z uwięzi i „pobiegł” za tym gestem zatrzymując się na biuście Balalaiki. Materiał kombinezonu zbyt dokładnie przylegał do jej ciała, bezczelnie ukazując w pełni kształt jej sutków. Było to spojrzenie wygłodniałego mężczyzny, który dawno nie miał żadnej kobiety. Potrafiła to rozpoznać, miała w końcu w tym praktykę. Duch gwałtownie obrócił głowę w innym kierunku nie dając nic po sobie poznać. Ten człowiek zdecydowanie miał problemy w kontaktach z ludźmi.

– Może do niedawna byłaś jeszcze dziwką, ale teraz jesteś kimś zupełnie innym. Chciałbym poznać historię właśnie tej nowej kobiety. Jak to całe zamieszanie się zaczęło?

Balalaika zgodziła się i opowiedziała historię kilku ostatnich dni, w których jej życie i życie wszystkich mieszkańców Jeruzalem wywróciło się do góry nogami. Jej rozmówca słuchał uważnie, a po chwili zaczął nawet robić notatki w swoim notesie. Co jakiś czas jedynie przerywał jej żeby dopytać się o jakiś szczegół. Kiedy skończyła byli zbyt pobudzeni kawą żeby od razu położyć się spać. Gospodarz dość niechętnie, ale uległ jej namową i odpowiedział jej trochę o okrutnym i jałowym świecie zewnętrznym, o pustyniach, o pełnych niebezpieczeństwa ruinach starej cywilizacji, a przede wszystkim o swojej dziesięcioosobowej rodzinie. Może nie był urodzonym mówcą, ale jego opowieść ukołysała kobietę do snu.

***

Śniła

Znów była w lodowej twierdzy, ale nie sama. Radża stąpała tuż obok niej, patrząc na nią błagalnym wzrokiem.

Podała jej dłoń.

Szły przez ciemne korytarze pełne ciał. Szkielety ludzi w białych fartuchach trzeszczały swoimi białymi zębami z zimna. Lodowate, stęchłe powietrze wypełniało płuca. Czemu było tak ciemno? Coś zasłaniało okna…lód, gruba warstwa lodu.

Chłód zdawał się przenikać przez skórę uderzając wprost w serce. Lodowate igiełki lodu wbijały się coraz głębiej i głębiej…

DALEJ POZOSTAJE JUŻ TYLKO ROZPACZ

Wiedziały dokładnie dokąd idą.

Zostały wezwane. Balalaika nie chciała…nie chciała stanąć raz jeszcze przez obliczem Sfinksa. Z każdym pokonanym centymetrem martwa twarz kreatury stawała się coraz wyraźniejsza w jej myślach.

Stanęły przed wielką ścianą. Spływała z niej ciemna krew tworząc na podłodze sporą kałużę. Posoka była jeszcze ciepła.

Radża zaczęła pląsać po kałuży w obłąkańczym rytmie. Śmiała się, a ten śmiech był najmniej ludzką rzeczą, jaką kiedykolwiek była dziwka usłyszała.

- Miał skrzydła…obiecywał…obiecywał, że mnie nie zostawi. Hahahaha….wyrywałam jedno piórko po drugim, aż przestał opowiadać takie kłamstwa…

Skrzeczący głos dziewczynki był nie do zniesienia. Ta jednak szybko przestała, podeszła do Balalaiki i złapawszy ją za rękę zaczęła prowadzić nią w kierunku ściany. Kobieta chciała się zatrzymać…tak bardzo zapragnęła się obudzić. Wiedziała co czeka na nią po drugiej stronie tej ściany.

To same owalne pomieszczenie…ten sam postument…konający potwór. Sfinks dalej stał nieruchomo, lecz w jego prawym boku widniała ogromna dziura, z której wypływała cała masa krwi. Pokrywała podłogę cienką warstwą.

DALEJ POZOSTAJE JUŻ TYLKO ROZPACZ

To nie monstrum przemówiło…

Mężczyzna odziany w białe szaty wyszedł zza postumentu…miał narzucony kaptur.

Zbliżał się chwiejnym krokiem do Balalaiki, a gdy był zaledwie dwa kroki od niej upadł do przodu tuż pod jej nogi. Jego kaptur odpadł ukazując twarz człowieka, którego kiedyś poznała.

Immam

Zamiast oczu miał wstawione symbole miasta.

- Zabiłem…zabiłem go…dalej pozostaje już tylko rozpacz…popatrz jak nagrodzili mnie za moją służbę! – krzyczał próbując złapać za ją za kostki.

Obraz powoli zaczął się rozmywać, lecz zanim zniknął zupełnie usłyszała jeszcze słowa Sfinksa.

NA GRANICY TAM GDZIE LÓD WIECZNIE ZIEMIĘ POKRYWA, POPATRZ PRZEZ OKO A DOTRZESZ DO MNIE

POŚPIESZ SIĘ…

***

Obudziła ją Radża wtulając się w nią ze wszystkich sił. Łkała bardzo żałośnie. Obie leżały na wielkiej rozłożonej kanapie. Dopiero po chwili w ciemnościach wyłapała czujne spojrzenie Ducha, który cały czas je obserwował z jednego ze swoich foteli.

Reteta: pleci dintr-o trupa pentru ca te-ai decis sa canti solo, faci o piesa buna, sound original, ii dai si un nume cat se poate de nesimtit, toata lumea pronunta titlul melodiei, un fel de buna ziua, succes garantat.

Mira o si quieres
regresas de donde viniste
el hecho es que algún día
en la calle o un baño público
podemos llegar a hablar
me lleno de ese verbo
que ni dios sabe pronunciar
y por causa de que
a alguien se le ocurrió
tildar las vidas
me toca vivir con las cosas
todas las cosas
que entraron en nuestra
vida como inmigrantes sin visa
ahora tengo que llevar
las horas con la indecisión
adivinando si esto es poesía
o la más pura locura
mira, que las experiencias se mutaron
   ni te conocí
y si tal vez se materializa esa dimensión
donde un yo y un tu
logran intercambiar un par de gestos
justo ahí o en décadas siguientes
   sustraer o dividir
quiero saber que otras palabras
le hubieras dado
a la vida que nació
   sin palabras.

Poemas Nihilistas

A new skate park near the Miramar shopping centre promises to be a huge draw as it set out to rival similar parks in Sweden and Germany. Set on a plot of 5,828 square metres, the Skate Park, which will be officially inaugurated in a few weeks, will become one of the largest youth-orientated leisure facilities in the municipality of Fuengirola.

Ana Mula, Fuengirola´s councillor for Town Planning, said “it would offer a unique space for young people to skate board, BMX ride or roller-blade. They are growing activities and now we have provided the best new facilities.”

As well as the skaters’ and bikers’ ramps there will an additional 3000 square metre park with amenities including bowls. “We are extremely proud to have developed these purpose-built, outdoor facilities,” added the councillor.

Benjamin Carsson, who spent the first half of his 28 years in various Scandinavian countries, now runs a shop which specialises in skating, clothing and accessories in Fuengirola.

“It definitely seems to be getting more popular. This year we have notice lots of kids getting into it for the first time. With these bug new skating zones I hope we’ll be able to hold some major international championships like in America”

Source: Sur in English, November 20th to 26th 2009, author George Prior

Este es el resumen de actividades realizadas por Alexis Castaneda, a partir de mi ingreso como participante en el Curso Concurso.

1. Llene encuesta del Grupo Territorial [viernes 18 de septiembre/09].

2. Mesa de trabajo [Encuestando] – Restaurante Casa Vieja – Chamblee, Ga [Sábado septiembre 19/09]

3. Bingo pro recaudo fondos, Domingo Septiembre 20/09 en la Oficina del Señor Carlos Aguirre.

4. Reunión Grupo territorial en mi casa, septiembre 25/09, fui nombrado como Coordinador.

5. Reunión Grupo territorial, casa de Gloria Hurtado, Domingo 27 de septiembre/09 – Mesa de Trabajo pro evento Gastronómico.

6. Se me asigno la elaboración de actas por parte del Grupo territorial y me ofrecí para elaboración de DVD’s institucionales MIRA, pro evento Gastronómico y uso posterior de Mira Atlanta.

7. Se presento donación pro evento gastronómico por parte de una tienda musical, participe por dos días en la selección y recolección de artículos en dicha tienda. Luego se hizo traslado de artículos a la bodega[storage].

8. Impresión de información [boletín], aviso de renovación de Cédula de Ciudadanía Colombiana, encuestas y otros materiales. Conformación de carpetas informativas. También participe en diseño y orden de fabricación de los lapiceros-recordatorio MIRA para evento gastronómico y posterior uso.

9. Participe en la realización de el Garage Sale, venta de Garaje pro recaudo de fondos, la noche anterior [viernes octubre 9/09] seleccionando artículos y el día sábado [octubre 10/09] en el evento animando a los asistentes a comprar, mostrando artículos y en el montaje y desmonte del evento.

10. Participe también en otro bingo pro recaudo de fondos, realizado en la Ciudad de Duluth, Ga un día domingo en la tarde en la casa de una familia que nos apoya.

11. Realizamos un asado con propósito de recaudar fondos, realizado este en un parque de la ciudad de Norcross, una tarde de sábado.

12. Posteriormente al Evento Gastronómico tuve participación en reuniones y ejecución de Consulado Móvil en la Ciudad de Atlanta, donde facilitamos a los Colombianos el proceso de inscripción de Cédulas para proceso electoral del 2.010. Estuve presente en las mesas de inscripción en 4 oportunidades.

13. Participe de reunión en Duluth, martes Noviembre 17/09, se nos solicito aporte y por ello realice una pequeña investigación acerca de la Violencia Intra-familiar en Chile, datos tomados del Internet, para conocer el impacto de este flagelo en dicho país. Noviembre 18/09.

Evil Butterfly Man? Momo dead? Sysy, Uncle Peter and Nathan in one room? Hiro Nakamura from ze future?

(Author wants you to know that this Review of Sorts isn’t in order of the show. It follows one set of people. Namely, her favourite character and whoever was around him to make him bad ass in last night’s episode. ^_^ For a SUMMARY of events, see the Heroes Wiki [heroeswiki.com/Main_Page])

Heroes’ 9th episode in season four starts with Hiro and Samuel arguing over Charlie, that Hiro will not get Charlie back unless Hiro goes back in time by 8 weeks and retrieves something Mohinder Suresh destroyed. The show takes us back to see Mohinder arguing with his girlfriend Mira about his father’s research (author says with Indian accent). He throws the box of research away and gets on with his life, until he is kept awake because of the intrigue his father’s work brings him. He gets out of bed, digs through the box and finds a film reel titled “Samuel” (Author wants you to know that she got super excited at this point). Mohinder hooks the reel up to a projector and sits back in the darkness to watch his a young Chandra Suresh, his father, proclaim to the camera about earthquakes and tremors and other earthly things coming from a pregnant woman. Well this woman is Samuel Sullivan’s mother and the video pretty much tells us that Samuel’s powers are really, really cool. Anyway, Mohinder uses some equations from his dad’s film to create a compass (which the audience knows has been used by Samuel) and he falls asleep. Mira wakes him up and tells him that if he goes on an adventure, she will not wait for him (beeotch!). Mohinder leaves for the Carnival and mets Joseph Sullivan (Author was really excited at this point too) who tells him that Samuel is his brother. They go to meet Samuel (Author wants to tell you that she was really excited when she saw Samuel as he looked VERY bad ass in black leather), tell him a bogus story about Mohinder writing a book about traveling carnies then Joseph sends Samuel to a fire (Samuel’s hot enough, Joseph!) and leads Mohinder inside the trailer. They speak of Samuel’s ability and Joseph pretty much says “No way in HELL am I going to let Samuel’s ability get more powerful” so Momo leaves (Author got tired of typing out his name so resorted to Revvie’s nickname for her secret lover). Little do Joseph and Momo know, Samuel was outside listening in! So, Momo is at his hotel room telling Mira’s answering machine to please forgive him. Then he takes out the reel, sets it in a trash can, lights a match and drops it. Hiro freezes time as the match is in midair. He switches the reels and time returns. Samuel barges into Momo’s room to watch the flames slowly eat the reel. Samuel argues with Momo over it, shows him a rock that he crushes with his terrakinesis then makes the rock bits plunge into Momo’s chest. Panicked, Samuel flees and Momo falls back and is apparently dead. Then, MIRACLE OF MIRACLES, Momo is ALIVE! Hiro pops out from behind the bed as Momo is wondering what the heck just happened. Hiro had put a Kevlar vest to protect Momo from the future Hiro saw ’cause his power messed up and was first brought to the hotel 10 minutes later. Hiro asks Momo to hide for 8 weeks and pretend he’s dead so Samuel doesn’t really kill him. Momo refuses so Hiro teleports him somewhere. We next see Hiro give present day Samuel the reel and ask for Charlie. Samuel doesn’t comply. Then we see Momo in a mental institution (which REALLY cracked the Author up!!!). *end Hiro/Mohinder*

The rest of the episode was hilarious, suspenseful, and AMAZING! The hospital scene with Peter, Nathan, and Sylar (and Parkman…) was HOT (except Parkman, sorry Grunny). Tracy freezing Claire cracked me UP! Samuel is MY evil butterfly man. And I really recommend that you save #Heroes and #WatchHeroesLive Mondays 9/8c on NBC.

Det var tur för min del att inte all träning har gått åt skogen i alla fall. Segras träning idag (har varit slapp med det på sistone så det har inte blivit mycket tränat) gick finfint. Vi tränade på apportering, “ligg” på kommando från sitt och stå, “lägg dig” på kommando från sitt och stå, fotingång både på tävlingspose och på “fot”, vändningar på stället, ligg kvar, sitt kvar, stå kvar och frivilliga växlingar mellan stå och sitt. Det sistnämnda var svårast men jag tror att vi fick till det någorlunda till slut.

Zazzi och Mira fick träna på apportering. Bägge kunde vid träningspassets slut sitta, ta apporten och hålla kvar den i några sekunder tills jag tog handen under och klickade. Stora framsteg här!

Vinna fick förutom lydnadspasset även köra ett pass med Running Moose. Nedgången på balansen är numera bara någon dm från marken. Vi har inte riktigt hittat flytet på den här nivån än, men det började lossna lite mot slutet av passet.

Och så har jag även hunnit med lite vallträning till. Jag och Elin åkte nämligen till Carin igår för att träna lite på fåren på egen hand. Vi har nu avancerat såpass att vi har fått tillåtelse att åka och träna själva emellanåt. Vi startade med en liten genomgång av dagens plan. Sedan fick jag och Vinna ta in fåren från mellanhagen till träningshagen. Det var lite spännande att se hur det skulle gå, men det gick förvånansvärt enkelt. Nöjd över hur vi skötte oss här.

Därefter jobbade Elin och Tvist vidare med lydnaden, försning och lite rundning. Vinna och jag jobbade vidare med fösning. Först körde vi enbart fösning längs med staketet i hagen. Nästa pass föste vi dem fram till fållan, öppnade den, Vinna tog in fåren och så stängde jag. Lycklig över hur fint det gick. Öppnade sedan för att låta Vinna ta ut dem igen. Även det gick jättefint och lugnt och sansat. Därefter fick hon ta ut dem i mellanhagen igen för att träna vidare på fösning där. Då blev det genast lite mer att jobba med. Fåren har ett enormt drag upp mot fårhuset, men Vinna sprang duktigt och stoppade dem och tog tillbaka dem när det försökte smita. Fösningsträningen den här dagen gick mycket bättre. Jag börjar lära mig och Vinna börjar bli mer lyhörd.

När jag filmade Elin och Tvist när de jobbade i mellanhagen fick jag se i ögonvrån hur Vinna smyger ibäg mot ankorna som gick på andra sidan i hagen. Rundar dem fint åt vänster, helt lugnt och i skritt. Driver dem sedan lugnt och behärskat genom hela hagen till mig, medan jag står och filmar Elin. Lilla sötfia! Hon jobbar otroligt fint med ankorna (även om det inte var meningen att gå och valla ankor just här då) och anpassar sig mycket bättre med dem. Sänker farten bättre när det behövs och är mycket mer förutseende. Fåren har hon en tendens att bröta på lite mer med.

Så vallträningen på egen hand gick faktiskt jättefint. Både Tvist och Vinna jobbade väldigt bra. Ja, Elin och jag skötte väl oss någorlunda vi med

Pentru domnisoara de mai jos am si un raspuns:

Anne Hampson – Geliebter Vagabund

Grüne Wiesen, zauberhafte Täler und ein endlos weiter Himmel – mit ihrer Reise durch Irland erfüllt sich Lynn Seldon ihren größten Traum. Und als sie dann auch noch dem aufregenden Zoltan de Gais begegnet, scheint der Urlaub perfekt. Bis er sie in einer stürmischen Nacht entführt.

Der Schreibstil ist sehr unrund und abgehackt vor. Am Anfang eher wie eine Aufzählung von Tatsachen. Nach einer Weile liest man sich rein. Dennoch denke sind einige Fehler drinnen, die mich stören. Ob auch dieser abgehackte Schreibstil nicht eher vom Übersetzen herrührt ist eine Überlegung wert. Eine Bessere Übersetzung wäre vielleicht auf Dauer erstrebenswert.

Maragret Mayo – Die Cottage im Wald

Was für ein unhöflicher Mensch, denkt Carin, als sie dem zurückgezogen lebenden Sean Savage das erste Mal begegnet. Doch je öfter sie ihn trifft, desto größer wird ihr Wunsch, das Geheimnis um den attraktiven Fremden zu lüften.

Für kalte Herbstabende eine nette kurzweilige Unterhaltung ohne großen Tiefgang. Die Figuren sind grob skizziert und das nachvollziehen von manchen Handlungsweisen fällt daher einen eher schwer. Der Schreibstil ist jedoch recht flüssig so, das das lesen keine große Mühe macht.

Emma Richmond – Irische Liebesträume

Kaum auf dem imposanten Gut im malerischen irischen Ort Slane angekommen, begegnet Ellie dem beeindruckend attraktiven Feargal McMahon. Sofort verzaubert er sie mit seinen tiefblauen Augen, doch eine alte Familienfehde scheint ihrem Glück im Weg zu stehen.

Die schönste und romantischte Geschichte dieses Buches. Mit einem schönen flüssigen Schreibstil verzaubert die Autorin die Leser. Die Figuren sind schön geschildert, man lernt sie kennen und kann gut mitfühlen. Die Tiefe fehlt ein wenig, was aber beider Kürze des Buches kein Wunder ist. Aber mit den wenigen Seiten schaffte die Autorin einen schöen kurzweiligen Roman.

Wenn man keine großen Ansprüche stellt, sich nur etwas ablenken lassen will ist dieses Buch geeignet. Für etwas seichte Unterhaltung, auch wenn man mal wenig Zeit hat, da die einzelnen Teile schnell zum weglesen ist. Das Buch fängt leider mit dem ersten Roman eher schlecht an, steigert sich dann aber bis zum gelungenen 3. Teil des Buches.

©Tine Schweizer

____________________________________________________________________________________________

ISBN: 978-3-89941-658-9 Preis: 8,95 Euro Verlag: Mira-Taschenbuch

2010-daihatsu-mira-cocoa c 1500×938 picture wallpaper of 2010-daihatsu-mira-cocoa c 1500×938
to view full size click 2010-Daihatsu-Mira-Cocoa C 1500X938 picture ( 2010-Daihatsu-Mira-Cocoa C 1500X938 picture )

- Ubierz się. Głupio byłoby po tym wszystkim złapać grypę lub jakieś inne paskudztwo. –skomentował wejście kobiety, cały czas nie odrywając od niej wzroku. W jego oczach błysnęły ogniki wesołości. Musiał być rozbawiony całą tą niezręczną sytuacją i nawet, jeśli zdawał sobie sprawę z powodów takiego zachowania Balalaiki, to nie dawał tego po sobie poznać. Na jego obliczu kobieta również nie dostrzegła uczucia, do którego przyzwyczaiła się już tak dawno temu.

Brakowało pożądania. Tej pierwotnej emocji, która zawsze towarzyszyła mężczyznom w jej pobliżu. Faceci po prostu nie mogli się powstrzymać widząc ją. Jeszcze niektórzy potrafili powstrzymać się, gdy była ślicznie upakowana w jeden ze swoich kuszących kostiumów, lecz taka sytuacja jak ta była czymś zupełnie nowym dla niej.

Tylko, dlaczego?

Nikt nie musiał wypowiadać tego pytania, które zawisło pomiędzy nimi niczym niewidzialna bariera, jaka uniemożliwiała im jakiekolwiek bliższe relacje. Na szczęście zabójca wreszcie odwrócił wzrok i wziąwszy kilka ubrań ze sobą skierował się do łazienki, z której cały czas dochodził dźwięk lejącej się wody. Zanim zamknął za sobą drzwi odwrócił się w kierunku pięknej „współlokatorki” i powiedział:

- Możesz odpocząć. Nic ani nikt wam tutaj nie zagrozi. – szczególnie podkreślił słowo „nikt”, rzucając jej przy tym dosyć jednoznaczne spojrzenie. No tak, będąc tak dobrym mordercą nie mógł być jednocześnie tępakiem, choć zabójczo oszczędne w swojej obojętności zdania mogły świadczyć o czymś innym.

- Zapomniałaś tego. – rzucił jej czarny kombinezon, a Balalaika odruchowo wyciągnęła po niego rękę w sposób tak gwałtowny, iż materiał, jakim się owinęła zjechał jej do pasa całkowicie odsłaniając dwie idealne krągłości. W ostatniej chwili udało jej się pochwycić „ręcznik” inaczej całkowicie odsłoniłaby się przed nieznajomym. Czy zrobił to specjalnie? Jak zwykle martwy wyraz twarzy nic nie mówił. Niemniej jednak dopiero po chwili skierował wzrok w stronę łazienki.

- Mówią na mnie Duch. – rzucił na koniec, po czym już ostatecznie zatrzasnął za sobą drzwi. „Duch” – nie było to imię, lecz na początek i tak powinno to wystarczyć. Mogłaby przysiąc, że już kiedyś słyszała to określenie. Próbując sobie to przypomnieć, zabrała się za zmianę ubioru. Obawiała się początkowo, że ciuchy będą nieciekawie pachniały, ale na szczęście okazało się, że gospodarz musiał o nie dbać i prać co jakiś czas.

Kombinezon rzeczywiście pasował prawie, że idealnie. Był jedynie zbyt wąski w biodrach, przez co pośladki kobiety odznaczały się na nim dosyć wyraźnie. Kiedy skończyła i usiadła na jednym z foteli przypomniała sobie wreszcie skąd pamiętała ksywkę zabójcy.

Jeden z jej klientów, ekspert w dziedzinie elektroniki – co w Jeruzalem oznaczało wysoki status i ogromne pieniądze – wspomniał raz , że nastraszono go listem, w którym ponoć grożono mu, iż sam Duch go dorwie. Jako, iż nie był zbyt wylewny niewiele jej na ten temat opowiedział.  Jednakże pamiętała, jakich określeń używał opisując tego człowieka: morderca bez skrupułów, bezmyślny zabijaka za pieniądze. Czy było w tym ziarno prawdy ciężko stwierdzić, ponieważ jej klient żył dalej, jednak dziwnie szybko osiwiał i stał się bardzo nerwowy.

Po kilku minutach Duch wyszedł z łazienki ubrany jedynie w czarne spodnie i podkoszulek. Choć minęło może piętnaście minut, teraz wyglądał na bardzo zmęczonego człowieka. Na staroświeckim gazowym palniku postawił niewielki czajnik, a następnie oklapł na drugi.

- Kawy? – zapytał niewyraźnie. – Jeśli chcesz się mnie o coś zapytać to nie krępuj się.

Pozbywszy się najgorszego brudu, Balalaika myła się szybkimi, nerwowymi ruchami, cały czas nasłuchując, czy mężczyzna nie zdecyduje się wtargnąć pod prysznic i dotrzymać jej towarzystwa. Z pewnością musiał być samotny, a fakt, że Radża usnęła, kładąc ledwo głowę na gałganie, który służył jej za poduszkę, bynajmniej nie uspokajał Balalaiki. Nagle wybuchła cichym, histerycznym śmiechem.

A nawet jakby wszedł, to co? Wziąłby, co mu się prawem gospodarza należy, nabił pewnie parę siniaków, bo nie wyglądał na łagodnego kochanka… no i? Czym to się różniło od jej codzienności sprzed kilkunastu dni? Balalaika zakryła usta dłońmi, by jej dziwny śmiech nie dotarł do uszu zabójcy i dziecka.

„ Stałam się straszna cnotką przez ten koniec świata…”

Ta myśl rozbawiła ją jeszcze bardziej i dopiero kolejna spowodowała bolesny uścisk w żołądku. Czyżby właśnie wpadła na przyczynę powściągliwości mężczyzny? Od początku traktował ją jak powietrze, natomiast małej Radży okazywał coś jakby suchą, męską czułość i opiekuńczość, wyraźnie też ucieszył się, gdy dawna prostytutka wspomniała, że chce zniknąć pod prysznicem, a teraz… został sam z małą.

Nagle włoski na karku kobiety podniosły się. Usłyszała głuchy jęk Radży. Czując jak blednie na twarzy, Balalaika wypadła spod prysznica, nie zakręcając nawet wody i owinąwszy się byle jak płachta materiału, który przy odrobinie wyobraźni mógł uchodzić za ręcznik, wyparzyła z łazienki. Nie wiedziała co prawda jak powstrzyma wyszkolonego mordercę, ale jednak resztka przyzwoitości nakazywała jej zareagować.

Wbiegłszy do pomieszczenia, stanęła w progu i szeroko otwartymi oczami spojrzała na zabójcę, który siedział teraz na krzywym krześle i kreślił coś w małym notatniku do czasu, aż kobieta stanęła przed nim półnaga. Teraz spoglądał na nią badawczo, oblicze miał jednak obojętne – jak zwykle. Wzrok Balalaiki przeskoczył tymczasem na Radżę, która akuratnie przekręciła się na swoim posłaniu, jęcząc przy tym przez sen. Rumieniec oblał policzki kobiety.

- Łazienka… wolna. – wykrztusiła.

POLLYANNA COWGIRL RECORDS PODCAST
SHOW #50 – 50^th Show Special!
November 4, 2009

Song 01: THE DEAD SNARES – “Strike Up the Band”
Song 02: THE DEAD SNARES – “City Sparks”
Song 03: THE DEAD SNARES – “The Age of Fear”
Song 04: AUTUMN’S GREY SOLACE – “Human Shell”
Song 05: AUTUMN’S GREY SOLACE – “Treasure Box”
Song 06: AUTUMN’S GREY SOLACE – “Fodderwing””
Song 07: VENETIAN EFFECT – “Between Water and Fire”
Song 08: VENETIAN EFFECT – “Between Water and Fire”
Song 09: VENETIAN EFFECT – “Between Water and Fire”
Song 10: VENETIAN EFFECT – “Between Water and Fire”
Song 11: ASTRONAUT WIFE – “Cape Canaveral”
Song 12: ASTRONAUT WIFE – “Where Will We Go?”

Song 13: VAPORTRAIL – “Eta Carina”
Song 14: NADA SURF – “Do It Again”
Song 15: KARMACODA – “Turn”
Song 16: MELLOW DRUNK – “Seeker”
Song 17: TYGS IN SPACE – “Canman”
Song 18: MISSY ROBACK – “New Britain””
Song 19: THE URBANE DECAY – “Lunatic and Saturnine”
Song 20: THE URBANE DECAY – “You Said You Would Call”
Song 21: DONNETTE THAYER – “Sleepwalker”
Song 22: DONNETTE THAYER – “Gabriel”
Song 23: SKELETON ED – “Message for Judy”
Song 24: SKELETON ED – “The Planets are Tangled”

Song 25: SOJO GLIDER – “Heather”
Song 26: TEARWAVE – “Lotus Flower”
Song 27: MIRA – “Space”
Song 28: MIRA – “Adrift”
Song 29: MELODYGUILD – “Panamint”
Song 30: MELODYGUILD – “Flicker”
Song 31: ASTRONAUT WIFE – “Flying Saucer”

PLEASE SUPPORT THE ALS CHARITY CD FOR PATIENT CARE AND RESEARCH, “SONGS FOR JENNY” @ WWW.SONGSFORJENNY.COM

ALL THINGS TONY PUCCI @ WWW.TONYPUCCI.COM

The direct mp3 url is:

http://m.podshow.com/media/17171/episodes/195681/pcowpodcast-195681-11-04-2009.mp3

The feed is:
http://www.mevio.com/feeds/pcowpodcast.xml