Het Openbaar Ministerie in Groningen is zo tegen het einde van het jaar een beetje de weg kwijt.

Schreef ik eerder over een drugsdealer die twee keer in zijn nek werd gestoken en nog niet kon rekenen op de kwalificatie poging doodslag, vandaag deed zich opnieuw een soortgelijk incident voor.

Maar dan andersom.

Stel je de volgende situatie eens voor:

Een man belt aan bij zijn schoonvader, steekt hem met een groot slagersmes in het hoofd en houdt de bloedende man vervolgens een tijd lang in zijn eigen huis gevangen. Deur op slot en zonwering naar beneden.

Later blijkt dat hij ten einde raad is. De dochter des huizes heeft het uitgemaakt en daarmee zijn leven verwoest. De man hoopte via haar vader de relatie te redden. 

Je zou je voor kunnen stellen dat hij daar niet helemaal in is geslaagd.

Later blijkt dat de man, Sergio genaamd, ook niet zo aardig was tegen de dochter. Hij stalkte haar met een groot aantal bedreigende sms’jes.

Een messteek in het hoofd, een vrijheidsberoving en stalking. Wie daar de maxima in het wetboek bij opzoekt, zal de schrik om het hart slaan. Makkelijk een kerstboom of tien in de gevangenis.

Officier van justitie Fred Janssens (bijnaam: Fredje Vrijspraak) begon vandaag voortvarend aan zijn betoog. Sergio was in geen velden of wegen te bekennen. Janssens sprak van ernstige feiten en een regelrechte poging doodslag. Wie met een groot slagersmes het hoofd van een ander raakt, neemt de kans op de dood immers op de koop toe. Het hoofd is een kwetsbaar onderdeel.

Behalve als dat hoofd aan het lichaam van een drugsdealer zit, dacht ik toen.

Janssens vervolgde zijn betoog en kwam tot een bewezenverklaring voor alle drie de strafbare feiten.

Maar hij moest natuurlijk ook rekening houden met de persoon van de verdachte.

Ik weet niet waarom, maar ik voelde meteen nattigheid. Waarschijnlijk door de manier waarop Janssens het een en ander formuleerde.

Volgens de officier heeft de politie het afgelopen jaar geen last gehad van Sergio. Bovendien is hij as we speak als loodgieter werkzaam in de Randstad. Een dergelijk arbeidzaam leven wil justitie toch ook niet frustreren.

En dus eiste Janssens een werkstraf van 240 uur en vier maanden voorwaardelijke gevangenisstraf.

Begrijp me goed, ik ben voorstander van de nuance en tegenstander van zware straffen.

Maar deze eis begrijp zelfs ik niet.

Geloof het of niet, maar bovenstaande factuur is van een hooggeplaatste chef van de regiopolitie Groningen.

Ruim 900 euro voor een etentje….

Deze week werd duidelijk dat er korpschefs zijn die nogal heftig declareren. Deze factuur zou je daar mooi voor kunnen gebruiken.

Is die gast nou helemaal gek geworden? Wie gaat er nu 900 euro stukslaan voor een etentje? Ruim tweeduizend gulden!

Journalistiek is echter niet alleen het vergaren van informatie. Het is ook het duiden van diezelfde informatie. Wat zit er eigenlijk achter dit cijfer?

Met de chef in kwestie hoeven we heus geen medelijden te hebben. Zijn salaris is toereikend.

Maar hij krijgt geen vaste representatiekosten.

Bovenstaande factuur is absoluut het bewijs van een avondje lekker eten.

Maar de chef heeft al die honderden euro’s niet zelf stuk geslagen. De rekening moet worden gedeeld door vijftien zakengasten en dat betekent ongeveer 60 euro per gast.

Daar kun je heel verontwaardigd over lopen doen.

Mij lijkt het alleszins redelijk.

Ik schreef deze week twee verhalen voor het Dagblad van het Noorden over twitterende agenten.

De regiopolitie Groningen is namelijk een proef gestart met de razend populaire internetdienst die het mogelijk maakt om in 140 tekens een boodschap op het internet te plaatsen.

Chatten 2.0

Vier buurtagenten en een jeugdagent zullen een half jaar lang hun belevenissen duidelijk maken op het internet. Het is aan de buurtbewoners om actief mee te denken, te praten en vragen te stellen.

Ik ben zelf razend benieuwd hoe de proef gaat lopen en ging daarvoor afgelopen vrijdag even op bezoek bij plaatsvervangend korpschef Erik van Zuidam. Een sympathieke man met een geheel eigen kijk op de politie-organisatie. Een man met visie. Er zij mensen die hem de filosoof van het korps noemen.

Een man ook die uitgebreid kan vertellen over zijn kleurrijke carriére binnen het korps. Waaronder zijn tijd als chef van de divisie zware georganiseerde criminaliteit. Van Zuidam kent zijn pappenheimers. Hij weet wie je serieus moet nemen en wie volstrekt niet.

Van Zuidam wil af van de aloude topdown-benadering. Oftewel: de hoge heren beslissen wat er moet gebeuren en die boodschap moet vervolgens  eerst door de hele organisatie naar beneden druppelen om vervolgens door de mensen op de werkvloer omgezet te worden in daden.

De plv korpschef wil meer zelfstandigheid bij de agenten zelf. Zij moeten het werk doen en mogen daar best wat meer vrijheid in hebben.

Die vrijheid komt tot uiting in het  Twitter-experiment.

 Daarnaast is het zo dat de politie altijd gezegd heeft dat de burger ook verantwoordelijk is voor de veiligheid. Dat diezelfde burger ook mee moet denken over hoe de maatschappij beter kan. Volgens Van Zuidam is dat nog steeds zo, maar moet de politie dan wel de informatie aandragen waar de burger wat mee kan. Dan, denkt Van Zuidam, is de burger best bereid om actief mee te werken.

Van Zuidam is een optimistische man. Ik ben nu twee keer bij hem op de koffie geweest en ‘ken’ hem al iets langer via Twitter. De plv korpschef ziet kansen en mogelijkheden en gaat daar dan ook voor.

Ik ben wat pessimistischer ingesteld als het over de menselijke aard gaat. Zo leuk zijn wij niet.

Nederlanders (ik ook) moeten altijd wat te klagen hebben. Het weer, de politiek, die verwende voetballers. Het gaat maar door. Klagen over de politie mag een ieder ook graag doen.

Over agenten bijvoorbeeld die zich nooit laten zien, behalve als het te laat is.

Of als er flitsboetes uitgedeeld moeten worden.

Voor de notoire klagers in Groninger wijken de Indische Buurt, De Hoogte en Oosterhaar (Haren) is de tijd van legaal klagen echter definitief voorbij. Zij staan sinds kort 24 uur per dag (in theorie) in contact met de twitterende buurtagent.

Die weelde schept ergens ook een verplichting. Ga naar twitter.com, log gratis in en volg de buurtagenten die dagelijks digitaal te benaderen zijn.

Stuur ze aan vanuit je luie stoel, kom met suggesties en kijk met zijn allen uit naar boeven en ander gespuis!

Leerling voor Pta-skool beroof

Jy kan nie, meisie of 2 alleen, in die straat staan en wag vir jou ma/pa nie. Daar is ‘n rede hoekom skoolhekke gesluit word – either om die kriminele kinder binne te hou of die kriminele elemente buite.

Daarom staan jy in die skoolgronde agter toe hekke en wag TOT jou ma by die hek stop. En selfs dan is julle nie veilig nie, nie eers in ‘n oorwegend wit buurt nie.

Ek verstaan dat dit nie so hoort nie (maar dit is nou maar deel van die tyd en samelewing waarin ons ons bevind) , maar dit is elkeen van ons se verantwoordelikheid om die kans dat iets met ons kan gebeur deur ons optrede en reaksies te verminder.

Word tog wakker . . .

Befok,

Vloermoer

Als u de aandrang voelt om een ander eens flink lastig te vallen, dan is onderstaand verhaal misschien een wake-up call.

Stalken (belaging) lijkt een beetje een modetrend te worden. Gefrustreerde exen, gezworen vijanden of gewoon mensen die een conflict hebben. Stalken lijkt de uitlaatklep van deze tijd.

De komst van het internet heeft het er niet beter op gemaakt.

Het internet schenkt onverlaten een uitstekend podium om een ander eens flink dwars te zitten.

Met een computer en een internetverbinding is iedereen ineens publicist en in theorie in staat een groot publiek te bereiken.

Daar komt bij dat het internet geen filters kent. Iedereen is vrij om te schrijven wat hij of zij wil. Een leugen lijkt op het internet al snel op een waarheid.

Het is dan ook niet zo moeilijk om een ander te beschadigen. Met lappen tekst op een weblog, een hoofdrol in een seksverhaal of vermelding van naam en telefoonnummer op een sex-contact site heb je het zo voor elkaar. Het is haat vanaf een veilige afstand.

Maar valt wel onder het misdrijf stalking.

Ik merk op dit weblog en via mijn mailadres dat cyberstalken erg populair is. Zo populair dat de politie serieus nadenkt over middelen om hier tegen op te treden.  

Waar de politie nog in het nadenk-stadium zit, heeft de rechtbank de eerste klap al gemaakt. Ik heb het niet exact bijgehouden, maar stalkingszaken eindigen voor de stalker praktisch altijd in een veroordeling. Dat is ook niet zo gek. Een cyberstalker laat op het internet letterlijk een spoor van vernieling achter.

Deze week volgde een voor  mij nieuwe stap in de strijd tegen stalking. Een veroordeelde stalker kreeg naast een forse werkstraf ook een flinke schadevergoeding voor de kiezen.

Hij moet de vrouw die hij maanden lastig viel met sms’jes een vergoeding betalen van maar liefst tweeduizend euro.

Tweeduizend euro voor maanden van terreur, dat klinkt misschien niet veel. Maar het strafrecht in Nederland is normaal gesproken niet zo scheutig met schadevergoedingen. Met een bedrag van tweeduizend euro zit je al akelig dicht in de hogere regionen.

De schadevergoeding betekent niet alleen enige genoegdoening voor het slachtoffer, maar ook erkenning van de rechtbank voor de schade die stalken met zich mee brengt.

Het lijkt mij een stevige waarschuwing voor stalkers.

Moet je het strafrecht overal bij de haren bijslepen of kan het ook allemaal wel wat minder?

Daar moest ik vandaag aan denken bij een ogenschijnlijk simpele rechtszaak.

Voor de rechter stond een vader uit een dorp in Groningen. De beste man probeert al jaren zijn iets te drukke zoon op een speciale school te krijgen. Ergens waar hij wat beter uit de verf komt. Waar hij niet door andere kinderen wordt gepest.

Het streven van de man is onlangs gelukt, maar dat ging niet zonder slag of stoot.

Op zomaar een doordeweekse dag ziet de vader vanuit zijn woonkamer een ruzie ontstaan tussen zijn zoon (10) en een schoolgenoot. De ruzie op het schoolplein escaleert en al snel kan de zoon geen kant meer op. De vader ziet hoe de jongen behoorlijk wat klappen en schoppen krijgt. De speciaal daarvoor aangestelde pleinwacht is in geen velden of wegen te bekennen.

Jongetjes vechten en daar is helemaal niets mis mee, maar dit gaat wel heel ver. De vader besluit in te grijpen, stampt het schoolplein op en grijpt de boosdoener bij de nek. Met de hand stevig om de nek van de jongen duwt hij hem het schoolgebouw in. Binnen ontdekt hij de pleinwacht, die gewoon in de klas staat.

Goed, zou u zeggen. Gesprekje tussen betrokkenen. Stout, niet meer doen. School bekent schuld. Inderdaad, boze vader. We hadden beter op moeten letten. En het klopt dat we daar gisteravond nog met u over hebben gesproken. Maar zou u de volgende keer iets minder hard op willen treden?

Even goede vrienden?

Helaas ging het allemaal niet zo.

Ergens in het hele traject besluit iemand om aangifte te doen van mishandeling. Niet de jongen die zo in elkaar werd geslagen, maar de jongen die even stevig in zijn nekvel werd gegrepen.

En dus brengt het Openbaar Ministerie de boze vader voor de rechter.

Mishandeling.

Anders dan u wellicht denkt, hoeft er bij een voltooide mishandeling helemaal geen letsel te ontstaan. Als het slachtoffer zegt pijn te hebben gehad, dan is het juridisch gezien mishandeling.

Tijdens de zitting bekent de vader de jongen bij zijn nek te hebben gegrepen en daar had hij nog goed over nagedacht ook. Hij wist donders goed dat een klap of schop niet mag en dus heeft hij voor deze oplossing gekozen.

Zijn eerlijkheid zal hem niet helpen. Pijn bij het slachtoffer staat nu eenmaal gelijk aan mishandeling. En dus is de vader de bok. De rechter is nog wel zo aardig om geen straf op te leggen, maar legt de schuld wel bij de vader. Schuldigverklaring zonder oplegging van straf.

Geen straf.

Maar wel een strafblad. 

Tsja.

Sover ek werk toe ry, lees ek die hoofopskrifte van die Beeld teen die lamppale.

Vandag kan ek nie die koerant deurblaai nie. Ek sal maar net die cartoons lees. Die opskrifte is genoeg om mens met ‘n moerse fokkin depressie te slaan.

Befok,

Vloermoer

Er zijn mensen die beweren dat rechters zwaarder moeten straffen. En dat werkstraffen belachelijk zijn.

Er zijn ook mensen die het verschil tussen een poging doodslag (een geschrokken agent) en een voltooide doodslag (een dode agent) uit het wetboek willen halen.

Ontmoet de 19-jarige Isis.

Studente Isis is volwassen, maar oogt nog als een meisje. Tenger. Breekbaar. Ze doet een opleiding voor dierenarts-assistente en werkt twee dagen per week in een dierenwinkel.

Niet iemand die je in een rechtszaal zou verwachten.

Toch loopt ze op zomaar een donderdagochtend zittingszaal 14 binnen. Ze staat terecht op verdenking van een poging tot doodslag. Wat zeg ik: een dubbele poging tot doodslag.

Wat is er aan de hand?

Iris kan soms een beetje impulsief zijn. Knappe koppen verdenken haar ervan behept te zijn met een vorm van ADHD.

Als Iris op een avond met een vriendin aan de cola-whisky gaat (allebei twee), is het tijd om impulsief te doen. Ze pakt de auto van haar moeder en gaat samen met haar vriendin een ritje maken door de stad. Zonder rijbewijs en bovenal zonder licht.

Als het donkere duo over de Radesingel rijdt, vallen ze nogal uit de toon. Zo erg zelfs dat twee agenten besluiten de bestuurder toch maar even aan te houden. Een onverlichte auto, daar komen immers  maar brokken van.

Wat dan volgt is enigszins onduidelijk. Al was het alleen maar omdat Iris vanaf dat punt weinig herinnering over heeft. De twee agenten weten het echter nog wel. Als zij midden op de weg gaan staan en zwaaien met hun lantaarntjes, zien ze dat Iris met haar lichten knippersignalen geeft en daarna op het gas stapt.

De dienders zien tot hun schrik de auto snel naderen, kijken naar eigen zeggen even ‘de dood in de ogen’ en springen dan geschrokken aan de kant. Iris knalt met vriendin en al een kruising over en botst zonder vaart te minderen over een trottoir. Getuigen zien onder de auto een ware vonkenregen. Net als in de film. 

Iris weet niet meer hoe het is gegaan, maar haar vriendin legt een nogal belastende verklaring af. In de auto zou heel kort gesproken zijn over de mannen die ineens op de weg stonden. ‘Was dat nou politie? Dan zegt Iris tegen de vriendin dat ze zich goed vast moet houden.

Die opmerking bezegelt het lot van Iris.

De officier van justitie weet heus wel dat het tengere meisje nooit de bedoeling heeft gehad de agenten aan te rijden, laat staan te doden.Maar door te doen wat ze heeft gedaan, heeft ze die aanmerkelijke kans wel op de koop toe genomen.

Een ernstig feit dus. Poging tot doodslag.

Ernstig genoeg voor een gang naar de rechtbank. Maar niet heftig genoeg voor een gevangenisstraf. De officier vond ondanks de zware kwalificatie een werkstraf van 240 uur en een rijontzegging van een jaar wel voldoende.

Op dat punt in de rechtszaak aangekomen, moest ik denken aan een paar rechtszaken terug. Toen vond een officier van justitie dat twee keer steken in de hals geen poging doodslag op kon leveren.

Inrijden op twee agenten die niet worden geraakt, is dat wel.

En meteen daarachteraan moest ik denken aan al die mensen die menen dat taakstraffen niet van deze tijd zijn en dat een poging doodslag (een geschrokken agent) hetzelfde zou moeten worden afgestraft als een doodslag (dode agent).

Tsja.

Het is soms ook niet zo gek dat mensen kiezen voor de PVV.

De Telegraaf pakt vandaag uit met een heel verhaal over een man (illegaal) die ooit is veroordeeld tot een gevangenisstraf van vier jaar.

In 1997!  kwam hij op vrije voeten en de man wist daarna aan de Rijksuniversiteit Groningen een studie rechten te volbrengen. Nu staat hij andere asielzoekers bij.

Mooi verhaal, zou je zeggen. Eindelijk een allochtoon die zich aanpast, integreert en iets van zijn leven wil maken. Is dat niet wat we willen?

Maar nee. De Telegraaf blaast van verontwaardiging. Bizar noemt men de gang van zaken. Hoe kan het dat een illegaal in Nederland verblijvende moordenaar nu ineens zomaar in de rechtbank op kan treden als advocaat?

Ik snap de verontwaardiging van de wakkere ochtendkrant niet. De krant wil blijkbaar dat deze man het land verlaat. Dat gebeurt niet, omdat hij simpel gebruik maakt van zijn recht om zijn illegale status met succes aan te vechten.

Om het verhaal nog wat op te blazen, gebruikt de krant de term ‘advocaat’. Schandalig dat een moordenaar zomaar advocaat kan worden!

De werkelijkheid is anders en is gewoon aan het einde van het artikel te lezen. De man is slechts gemachtigde in civiele zaken.

Dat is helemaal niet zo gek.

Ook u en ik kunnen morgen gewoon een rechtbank binnen stappen om op te treden namens een ander. Of we er nu verstand van hebben of niet.

Iedereen die in Nederland een straf heeft uitgezeten, verdient een tweede kans. Een veroordeelde komt vrij, mag een opleiding volgen en kan weer aan de slag.

 Sterker nog: we geven met zijn allen ieder jaar miljoenen euro’s uit om veroordeelden weer op het rechte pad te krijgen. En dan gaan we nu verontwaardiging veinzen als iemand succesvol is?

De reacties op het artikel in De Telegraaf liegen er niet om. Al in de derde bijdrage komt de PVV weer op de proppen. Maandag zullen er ongetwijfeld kamervragen komen.

Ik vraag me bij dit soort krantenverhalen steeds af wat de bedoeling is.

Valt dit nu onder het objectief en neutraal verhalen over wat er in de samenleving speelt?

Of is dit gewoon campagne voeren?

Ik heb afgelopen maandag de film Batman Begins (2005) op tv gezien. In deze film worden de hoofdrollen gespeeld door Christian Bale als Bruce Wayne/Batman, Michael Caine als Alfred, Morgan Freeman als Lucius Fox, Gary Oldman als Jim Gordon, Rutger Hauer als Earle, Cillian Murphy als Dr. Jonathan Crane, Liam Neeson als Henri Ducard, Ken Watanabe als Ra’s Al Ghul, Colin McFarlane als Loeb en Katie Holmes als Rachel Dawes.

De kleine jongen Bruce Wayne zag zijn ouders voor zijn ogen wreed vermoord worden: een trauma dat hem voor de rest van zijn leven vervult met wraakgevoelens. Het lot laat hem zijn wraak echter niet uitvoeren. Hij vlucht naar het Oosten, waar hij opgevangen wordt door de ninja-leider Ra’s Al-Ghul, en als hij terugkeert naar zijn thuisstad Gotham City vindt hij die in de handen van maffiabendes en andere gangsters. Hij besluit een nieuw persoon te worden, één die de harten van misdadigers met vrees vervult: Batman! Met de hulp van politieman Jim Gordon zet Batman zijn eerste stappen in zijn strijd tegen het onrecht. Zijn strijd begint tegen de maffiabaas Don Falcone, de gekke dokter Jonathan ’Scarecrow’ Crane en een mysterieuze derde persoon …
[FilmTotaal.nl]

Ik vind dit een hele goede Batman-film. Juist het fet dat de beslissing die Bruce Wayne neemt om als Batman de misdaad te bestrijden halverwege de film genomen wordt vind ik moedig en is verder heel goed uitgewerkt.

Wat ik ook heel goed vind is dat je ziet dat Bruce Wayne altijd last heeft gehad van het feit dat zijn ouders voor zijn ogen vermoord zijn. Ook wel leuk om te zien dat Bruce Wayne bij een groep Ninja’s terecht gekomen is om zichzelf te stalen en veel te leren.

Verder blijft Gotham City gewoon erg gaaf om in beeld te brengen en dat is ook in deze film heel goed gelukt. De nieuwe batmobiel is natuurlijk supergaaf!!

Al met al een film die gewoon zeer goed en onderhoudend is.

Is het leven van een drugsdealer minder waard dan van een willekeurige voorbijganger?

Daar moest ik vandaag aan denken tijdens een rechtszaak over een op het eerste gezicht klip en klare poging tot moord.

Wat wil het geval? Op 8 augustus loopt de verslaafde Arno op drugsdealer Mohammed af. Hij moet scoren en weet tegen overhandiging van zijn mobieltje wat cocaïne te krijgen.

De bijzondere deal wekt de woede op van Arno als blijkt dat de drugs nep zijn.

Ze doen het niet.

Arno realiseert zich - enigszins melodramatisch – ‘dat hij wel dood had kunnen zijn’ als hij de neprommel bijvoorbeeld zou hebben ‘geshot’.

In zijn door drugsgebruik en slaaptekort opgewekte woede stampt hij op Mohammed af en steekt hem met een schroevendraaier in zijn hals en hoofd. Als Mohamed op de grond valt, pakt Arno snel zijn portemonnee en mobiele telefoon af. Dan maakt hij zich uit de voeten.

Het filmpje van de brute overval haalt zelfs YouTube. Lang leve de vele geneugten van het internet.

De dagvaarding van het openbaar ministerie spreekt van een heuse poging tot moord danwel poging tot doodslag. Niet zo verwonderlijk, eigenlijk. Arno had 50 meter voor zijn ontmoeting met Mohammed de schroevendraaier al getrokken en hij was pislink. Bovendien steekt hij het scherpe gereedschap in zowat het meest kwetsbare onderdeel van een menselijk lichaam, de hals.

Tijdens de zitting zwakt officier van justitie Oebele Brouwer geheel onverwacht de zaak rigoreus af. Zonder veel uitleg verklaart hij een levensdelict uitgesloten. Met pijn en moeite komt hij tot een poging tot het toebrengen van zwaar lichamelijk letsel, met voorbedachte raad. Het slachtoffer in de zaak is na een eerste behandeling in het ziekenhuis niet meer teruggekomen, de officier moet dus raden naar het herstel van het letsel. Dat maakt een juridische kwalificatie er niet makkelijker op.

Aan het eind van zijn betoog zegt de officier nog iets opmerkelijks. Hij wil in de strafmaat rekening houden met het ‘type’ slachtoffer. De man was immers geen willekeurige voorbijganger ‘en daar moeten we ook rekening mee houden’.

Ik kan het verhaal van de officier best volgen, maar denk wel terug aan rechtszaken waar toch tot een andere keuze werd gekomen. En ik kan mij niet aan de indruk onttrekken dat het type slachtoffer in deze zaak wel een hele grote rol speelt.

Hoe vaak gebeurt het niet dat een officier een vurig betoog de zaal in spuwt als iemand in het uitgaansleven een ander een tik geeft en daarna een schop na? Hoe vaak komt er dan niet een poging tot doodslag uit? Omdat het hoofd immers een kwetsbaar onderdeel is?

Oebele Brouwer stelt terecht vast ‘dat hier doden hadden kunnen vallen’.

Dat zijn grote woorden.

Waar hij in zijn betoog verder helemaal niets mee doet.

De eis: 18 maanden, waarvan 6 maanden voorwaardelijk.

Pta-tiener moor oupa ná rusie

Hoedefok dink jy daaraan om jou oupa met ‘n mes dood te steek na ‘n rusie? Wat van draai om en loop weg? Of slaan dan maar ‘n deur of 2 stukkend met jou vuise soos dit deesdae die tendens onder tieners is. Maar moord?

Hulle noem hom “versteurd”, maar as jy kombuis toe loop en ‘n mes gaan haal en dan na jou oupa se kamer toe terug keer, noem ek dit berekende moord. En dan moet jy maar dieselfde straf as die ander misdadigers kry. Dit kan seker nie die eerste voorval van geweld of woede deur die deun gewees het nie? Mens steek dan tog die fokkin messe weg, dan nie?

Ek hoop julle sluit jou virfokkinewig toe en moer die sleutel weg.

Befok,

Vloermoer

Verdachten als Wieteke zien we niet zo vaak in de rechtszaal.

De jonge blonde vrouw heeft stijl en ziet er tot in de puntjes verzorgd uit. Haar vriendinnen op de publieke tribune maken het plaatje compleet. Gebruinde koppen. Type carriére-vrouw.

In 2004 richt Wieteke op verzoek van haar man Gert een BV op. Met de bedrijfsvorm onderneemt ze geen enkele activiteit.

Samen met haar man en een zakenpartner begint ze WeWork. Een uitzendbureau in de stad Groningen.

Dan begint het goede leven. Een ring van 21.000 euro. Een veel te groot zwembad (25 duizend euro) in een veel te kleine tuin. Etentjes in restaurants waar een flesje champagne 250 euro doet.

Ook Gert weet wel raad met het geld. Hij laat zich voor enkele duizenden euro’s op de wachtlijst plaatsen voor een Aston Martin. Het stel koopt een Range Rover.

Als ze er even tussenuit gaan en naar Parijs afreizen, slapen ze in Hotel Ritz, waar de goedkoopste kamer 550 euro per nacht kost en huisdieren welkom zijn, zolang ze niet meer dan 5 kilo wegen. 

Wieteke stelt geen vragen bij haar nieuwe levensstijl. Volgens Gert gaan de zaken goed en wie is Wieteke om daar nader onderzoek naar te doen? Ze tekent documenten zonder ze te lezen. De jaarstukken van de zaak interesseren haar niet. En waarom ook? De zaken gingen zoals ze zelf zegt immers crescendo.

Ook stelt ze geen vragen als haar loon van 2500 euro voor haar werkweek van twintig uur, ineens gezelschap krijgt van een maandelijkse ‘managersfee’ van ruim 11 duizend euro.  Het kan er allemaal vanaf.

Maar dan.

Is het mis.

De zaken gingen toch niet zo goed als ze werden voorgespiegeld. WeWork gaat failliet. Mede door vele honderdduizenden euro’s die als bij toverslag van de bankrekening verdwenen.

Zo in de lege BV van Wieteke.

Gert houdt het tot op de dag van vandaag vol. Hij heeft niets verkeerds gedaan. Het vele geld dat hij uit de zaak trok, kwam hem toe.

Justitie is een andere mening toegedaan, evenals de zakenpartner van het stel. Zij zeggen dat Gert en Wieteke ruim 630.000 euro uit de zaak hebben gehaald.

Om er zelf lekker luxe van te kunnen leven.

Tijdens de rechtszaak zegt Wieteke dat ze van helemaal niets wist. En dat ze best begrijpt dat de rechters dat een beetje naïef vinden. Dat het ook wel klopt dat ze niet dom is. Maar ja..

Wat de officier van justitie betreft moet Wieteke bloeden voor haar naïviteit.

Ik twijfel. Wist Wieteke echt niets van die verdwenen tonnen?

Of speelt ze met overtuiging de vermoorde onschuld?

Dit was vir baie ‘n moeilikke naweek en Vrydag die dertiende het deur gegaan en aanhou gebeur to Sondag die vyftiende. Dit sluit ook die nederlaag in Frankryk in. Nee elke span het die reg om te verloor, maar elke land het die reg tot Trots.

Pensie verstaan dat sekere kunstenaars die reg het tot intrepetasie(waar is my HAT?) maar wat my dwars in die krop steek is dat daar geen meer protocall is om afgevaardigdes in te lig oor hoe en wat van hulle by openbare geleenthede verwag word nie.

Blykbaar is die Sanger trots op sy voordrae van Inkosi se gedeelte van die stem en die res van ons maak beswaar oor sy insette oor die res van die Stem. Ek wil my verstout deur te sê die krake begin wys en die Malema era is aan die orde van die dag. Nou nie dat dit vir Mnr. Malema enige berusting bring as ek kyk na die opskrifte wat handel oor die grote van sy lyfwag nie.

Ek meen Mnr. Malema jy behoort veilig te voel in die land wat die stryders vir hul kinders geskep het. Ek verstaan die pyn wat geheers het gedurende Apartheid en kan met trots sê my bydrae was om vir almal ‘n veiliger lewens standaard te bied en as my bydrae enigsins vir die kriminele ‘n doring in die vlees was sal ek nie daarvoor verskoning vrae nie.

Al wat ek wil sê aan die organiseerders van so ‘n event is dat julle julle se koppe in skaamte kan sak en julle se tyd vir voorbereiding vir 2010 het klaar geraak. As dit die respek is waarmee julle die Wêreld gaan begroet in 2010 maak julle ‘n bespotting van alle voor vaders wat in die land gestry het teen die regime van hulle tyd… JOUNE INKLUIS …

]]> http://rechtbankverslaggever.wordpress.com/2009/11/14/hoe-ver-kun-je-gaan/ Sat, 14 Nov 2009 13:03:22 +0000 rechtbankverslaggever http://rechtbankverslaggever.wordpress.com/2009/11/14/hoe-ver-kun-je-gaan/

De kwestie is door het ‘nieuws’ over de deal van Peter R. de Vries met de ontvoerders van Heineken weer eens actueel.

Hoe ver  kun je als journalist gaan om het nieuws boven water te tillen?

Moet je tipgevers betalen? Hoe benader je verdachten? Is het oké om het criminele onderwerp van je boek mee te laten delen in de winst?

Ik vind persoonlijk dat je als (misdaad)journalist ver kunt en moet gaan om je doel te bereiken.

Maar het moet niet ten koste gaan van de waarheidsvinding.

Journalisten die betalen voor nieuws of een verhaal lopen het levensgrote risico dat het betaalde geld van invloed is op het verhaal. Geld is in de regel nu eenmaal niet echt een dienaar van de waarheid.

Ik heb zelf nog nooit een cent uitgegeven voor een verhaal en van mijn directe collega’s ben ik er ook vrij zeker van.

Maar zou het een probleem zijn om iets te betalen? Een journalist heeft natuurlijk meerdere manieren om een ‘betaald’ verhaal te checken en een goede journalist zal ook andere bronnen raadplegen.

Iets anders is de benadering van verdachten.

Ik heb onlangs iets bijzonders meegemaakt. In het kader van een onderzoek naar een moord in de provincie sprak ik samen met een collega af met een aantal betrokkenen. Om het gesprek niet meteen op een soort verhoor te laten lijken en de sfeer wat te breken, dronken we een biertje met ze.

Daar kun je heel politiek correct over gaan lopen doen, maar de realiteit is dat je met deze mensen nu eenmaal niet in een theehuisje gaat zitten om onder het genot van een petit four en een kopje kruisbessen-thee van gedachten te wisselen. Zo werkt dat gewoon niet.

Het Openbaar Ministerie in Groningen was niet bepaald blij met onze actie. En een van de advocaten van een verdachte in deze zaak al helemaal niet. Betrokkenen ‘dronken voeren’ om de waarheid boven water te krijgen, dat doe je gewoon niet. 

Bij mij was de verbazing groot toen ik hoorde dat mijn collega door het OM werd aangesproken op deze gang van zaken.

Ik denk niet dat het de taak van het OM is om zich te bemoeien met onze nieuwsgaring. Zolang wij ons aan de wet houden, lijkt mij bemoeienis uit den boze.

Het probleem zit hem ook helemaal niet in het drinken van een biertje (van dronken voeren was absoluut geen sprake). Een eventueel probleem zou pas ontstaan als je op deze manier informatie krijgt die niet klopt.

Ik durf hier wel te beweren dat hier geen sprake van is. Geen zichzelf respecterende journalist zal dronkemanspraat voor waar aannemen, laat staan zomaar publiceren. Een gesprek onder het genot van een biertje is oriënterend van aard. De informatie die je krijgt slechts een startpunt om verder te kijken.

Dat is geen onterechte beïnvloeding.

Dat is gewoon goede journalistiek.

Henk (52) werkt zes dagen per week van vroeg tot laat om zijn vier kinderen te kunnen onderhouden. Op zondag zit hij trouw in de kerk.

Volgens Henk is de kortste weg tussen twee punten een kaarsrechte lijn. Hij houdt van regels, geboden en verboden. Geen gezeur.

De kinderen van Henk weten wanneer nee nee is en ja ja.

Hij noemt zichzelf desgevraagd ‘een harde klootzak’.

Henk is geen type om uit te dagen of te provoceren. Hij is lang en fors. Zijn handen lijken – excuus voor het vreselijke cliché- inderdaad op kolenschoppen.

Voor mij zit het slachtoffer van Henk. Een 12-jarig meisje. Klein van stuk. Haar tengere lijf trilt gedurende de hele rechtszaak onophoudelijk. Astrid.

Als Astrid haar bekertje water in haar handen neemt, zie je een bekertje met vingers. Als Henk zijn bekertje pakt, verdwijnt die volledig uit het zicht.

Achter me snottert de (bijstands)moeder van Astrid zich een weg door het in eerste instantie moeizaam verlopen verhoor van Henk.

Henk benadert de rechters met een vreemd genoeg wat aandoenlijke vijandigheid. Het is duidelijk hoe hij over de zaak denkt en hij laat zich door die nieuwsgierige rechters niet van de wijs brengen. Als de plaatselijke jeugd hem niet maandenlang lastig had gevallen, dan had hij dit meisje nooit aangevallen.

Zij was die avond blijven staan en dat was haar niet best bekomen. Ik denk niet dat ze had verwacht dat Henk achter de voordeur zou staan. Wachten tot er weer een onverlaat aan zou bellen.

Toen de bel ging, rukte hij de voordeur open en greep hij naar het lange haar van Astrid. Hij sleurde haar mee naar een lantaarnpaal en gaf haar met zijn enorme kolenschoppen een paar ongenadig harde klappen. Volgens getuigen werd Astrid bovendien hard tegen de benen geschopt. Tengere Astrid schreeuwde nog om genade, maar Henk ging door.

Toen hij haar uiteindelijk losliet, wankelde het bloedende meisje naar haar groepje terug. Op de terugweg naar huis viel ze nog twee keer flauw.

Het incident levert Henk een fikse dagvaarding op. Poging tot het toebrengen van zwaar lichamelijk letsel. Met voorbedachte rade. Alles bij elkaar goed voor een – op papier- maximale gevangenisstraf van acht jaar.

Het verhoor door de rechters levert een rare achtbaan van emoties op. Henk slaat verbaal wild om zich heen. Meent dat het eigenlijk Astrid is die vandaag op zijn stoel zou moeten zitten en ‘bedankt’ haar moeder vol afkeer voor de rechtszaak die hem nu overkomt. 

Tot Henk breekt.

Een van de rechters is het gelukt om door zijn harde pantser te breken. Door hem simpel te vragen of hij wellicht niet andere problemen heeft.

Ellende, waardoor hij zo hard is geworden.

Dat blijkt het geval. Henk is naar eigen zeggen zo hard gemaakt door een verblijf in een psychiatrische inrichting. Toen hij 21 jaar was en zijn zus stierf.

Het hoofd van Henk zakt op zijn borst en hij huilt. De norse man gebroken.

Om niet heel veel later opnieuw oorlogstaal uit te slaan als hij de eis hoort. Tweehonderd uur werkstraf plus een schadevergoeding van drieduizend euro voor Astrid.

‘Dan komen zij er weer bekaaid vanaf!’, zijn de laatste woorden van een opnieuw bozige Henk.

Oud- Tweede Kamerlid Joost Eerdmans staat weer eens in de krant.

Hij werpt zich op als beschermheer van slachtoffers van geweldsmisdrijven. Die komen er wat hem betreft bekaaid vanaf in de rechtspraak.

Ik ben bepaald niet onder de indruk van de ronkende retoriek van Eerdmans. 

Hij zegt bijvoorbeeld het volgende over het spreekrecht tijdens rechtszaken:

” Nabestaanden mogen nu alleen iets zeggen over de gevolgen van het misdrijf en niets over of tegen de dader, omdat dat te kwetsend kan zijn voor de dader. Aan die beperkingen moet een einde komen”

Nog los van het feit dat deze stelling niet juist is, vergeet Eerdmans voor het gemak maar even dat een rechtszaak helemaal geen daders kent, slechts verdachten. Dat klinkt als een futiliteit, maar is van essentieel belang. Rechters worden namelijk geacht tijdens het verhoor ter zitting uit te gaan van de onschuld van de verdachte.

Dan is het raar als een nabestaande ineens begint te praten tegen een dader.

Ik heb op deze plek al eerder gezegd dat ik tegen het spreekrecht ben. Het recht van een slachtoffer of nabestaande om tijdens een rechtszaak te spreken vloekt met de onschuldpressumptie. Het is wat mij betreft een ongepaste poging om rechters te beinvloeden en past niet in een volwassen rechtstaat.

Maar Eerdmans gaat verder.

Hij wil dat moordenaars en verkrachters van kinderen standaard levenslang krijgen. Dat is een minimumstraf in optima forma en daarbij ga je voorbij aan het unieke karakter van iedere rechtszaak. Bovendien geef je de rechter geen enkele speelruimte om een passende straf op te leggen. Geloof het of niet, maar moorden kun je niet vergelijken.

Ook zijn idee om moordenaars iedere week een foto van hun slachtoffer(s) te laten zien, stuit mij tegen de borst. Wat is hier het nut van? Leedtoevoeging?  Zullen nabestaanden nu echt beter slapen als ze weten dat een moordenaar gedwongen naar een foto moet kijken?

Eerdmans pleit vurig voor een betere positie van slachtoffers van geweldsmisdrijven. Ik ben het daar volledig mee eens. Maar de positie van slachtoffers kun je op vele manieren verbeteren.

Rommelen aan de rechten van verdachten hoort daar wat mij betreft niet bij.

Op 5 september 2008 slaat de 64-jarige Elzelien K. met een bijl haar echtgenoot (61) en dochter (22) uit het leven.

Moord en dus een lange gevangenisstraf, zou u zeggen.

Dat valt nog maar te bezien.

Haar advocaat bracht tijdens de rechtszaak naar voren dat niet K. de fatale slagen met de bijl toebracht, maar het middel Seroxat.

Seroxat behoort tot de groep van antidepressiva. Volgens de advocaat is de vrouw, normaal keurig en vriendelijk, specifiek door dit middel agressief geworden.

Ach, zult u zeggen. Het is de taak van de advocaat om te proberen de schuld af te schuiven. Daar gaat een rechtbank vast niet in mee.

Dat zou kunnen, ware het niet dat de advocaat in kwestie steun krijgt uit onverdachte hoek. Desgevraagd laat de  klinisch farmacoloog professor Anton Loonen weten het ‘waarschijnlijk te achten dat er agressieve reacties kunnen zijn opgeroepen door een verkeerd gebruik van seroxat’.

Een dergelijke conclusie kan grote gevolgen hebben. In Nederland is het namelijk zo dat niet alleen de daad strafbaar moet zijn (als je iets doet wat niet onder een wet valt, dan is het ook niet strafbaar), maar ook de dader.

Een persoon die in een psychose een moord pleegt, is niet strafbaar. Er volgt ontslag van rechtsvervolging. Geen straf dus, maar er kan wel een maatregel worden opgelegd. Tbs bijvoorbeeld.

Een psychose is echter niet hetzelfde als het innemen van middelen.

Bij de inname van alcohol bijvoorbeeld heeft een dader geen poot om op te staan. Rechters redeneren dat het algemeen bekend is dat alcohol ontremmend werkt. Als je dat vantevoren weet, ben je ook verantwoordelijk voor de gevolgen. Juridisch gezegd: culpa in causa.

Seroxat lijkt een ander verhaal, hoewel agressie als bijwerking wel beschreven is.

Kern van de zaak is de specifieke verwachting die K. kon hebben van het middel. Als zij wist dat de inname van Seroxat zou leiden tot agressie, dan is ze schuldig.

Als ze dit niet wist, dan zou er heel goed sprake kunnen zijn van een niet strafbare dader.

Maar er spelen meer zaken.

Heeft K. bijvoorbeeld wel de juiste dosering genomen of met een te grote hoeveelheid pillen een onnodig risico genomen? Haar dokter schreef haar een iets zwaardere dosering voor, omdat hij dacht dat ze het middel al een tijdje op doktersrecept slikte. Dat bleek niet het geval. K. had haar eerste recept niet ingenomen.

Opvallend genoeg kan de uitspraak van de rechtbank (over twee weken) grote gevolgen hebben voor gebruikers van Seroxat. Als een rechter namelijk vaststelt dat Seroxat de oorzaak is van agressie, dan zouden toekomstige daders wel eens wat meer moeite kunnen hebben om zich te ‘verschuilen’ achter dit ‘excuus’.

Johan wordt geboren op 24 maart 1974 in een dorpje in Groningen.

Zoals wel vaker in kleine dorpjes heerst de kerk. Johan groeit op in een gesloten gereformeerde gemeenschap.

Hij leert al vroeg wat het betekent om een buitenstaander te zijn. Omdat Johan niet gelovig is, mag hij niet met zijn gereformeerde vriendjes spelen.

Hij is niet zoals zij.

Het isolement van Johan blijft niet beperkt tot zijn jeugd. Ook als hij de volwassenheid bereikt, blijft hij een buitenstaander, al woont hij zijn hele leven al in het dorp.

Johan heeft een hekel aan de mensen en aan zijn omgeving. Iedereen heeft de mond vol van naastenliefde, maar Johan merkt daar bitter weinig van.

Ergens begin 2009 slaat de hartgrondige hekel om in haat als de buurman de politie belt met de mededeling dat Johan 27 hennepplanten in zijn woning heeft staan. De boef.

Johan verliest hierdoor zijn huis en het laatste restje compassie voor zijn woonomgeving. De maat is vol. Hij zal ze krijgen.

En Johan krijgt wat hij wil.

Drie maanden lang heeft hij drie dorpen in zijn greep. Dorpsgenoten durven niet meer te gaan slapen en praten nergens anders meer over.

Drie maanden lang brand.

Het dorpshuis. De school. Auto’s. Schuurtjes. Een caravan. Soms wel vier branden in een enkele nacht.

Het dorp gonst: wie doet dit? en wie is de volgende?

De branden stoppen pas als een dorpsbewoner ziet hoe Johan te werk  gaat en zijn naam doorgeeft aan de politie.

Twaalf branden en drie pogingen daartoe. Een dagvaarding om u tegen te zeggen.

Strafbare feiten kun je in Nederland indelen. Van heel zwaar tot vrij licht. In de top 10 van delicten staat brandstichting steevast bij de eerste drie. Pal achter moord en doodslag.

Officieren en rechters hebben er een broertje dood aan. Vuur boezemt niet alleen ontzag in, maar ook veel angst. Het is niet of nauwelijks te controleren en kan met een beetje pech zomaar dodelijke slachtoffers opleveren.

Wie een boerenkar in de brand steekt op een weiland is dom bezig, wie een caravan aansteekt naast een huis levensgevaarlijk.

De eis van justitie liegt er dan ook niet om. Vijf jaar gevangenisstraf en tbs met dwangverpleging. Zonder behandeling slaat Johan onverbiddelijk weer toe.

Als de rechtbank de forse straf en de maatregel overneemt, zien ze Johan de komende tien jaar niet meer terug in het dorp.

Ze zullen er allebei niet rouwig om zijn.

De burgemeester van Eindhoven heeft een poging ondernomen om een veroordeelde pedofiel uit zijn stad te weren.

Een in meerdere opzichten ongelukkige actie.

De rechtbank heeft hem onlangs teruggefloten. Mag niet.

Die beslissing lijkt wereldvreemd, maar is het niet. De burgemeester heeft namelijk zijn besluit gebaseerd op een artikel uit de Gemeentewet.

Dit artikel (172, lid 3) gaat over de verstoring van de openbare orde. Niemand wil een pedofiel als buurman, maar aannemen dat de openbare orde in het gevaar komt, dat is een brug te ver voor de rechter.

Ik denk dat hij daarin gelijk heeft. Met enige regelmaat opent ergens in Nederland een gevangenispoort voor een pedofiel. De man in kwestie keert terug in de maatschappij. Zijn straf zit er op. Hij krijgt een tweede kans.

Hoor je niemand over.

Normaal gesproken ben ik een vurig voorstander van het tweede kans principe. Zo werkt ons systeem en dat is goed. Het is een teken van beschaving om mensen perspectief te bieden.

Bij pedofielen heb ik daar iets meer moeite mee. De kans op herhaling is er vaak en die kans is op zich al ongewenst.

Maar.

Ik durf hier wel te stellen dat Eindhoven in meerdere opzichten een verkeerde keuze heeft gemaakt. De lichtstad had bijvoorbeeld een slachtoffer van de man op moet zoeken en die over moeten halen om bij de kort gedingrechter een gebiedsverbod te vragen.

Een dergelijk verbod is nog niet zo lang geleden voor de stad Groningen opgelegd.

Ik heb daar toen over geschreven en ik meende toen wat ik nog steeds meen. Een gebiedsverbod gaat veel en veel te ver. Het is het begin van een opjaagbeleid en als je iets niet moet doen met pedofielen, dan is het wel opjagen. Daar heeft hoogleraar forensische psychologie Corine de Ruiter al eens het nodige over gezegd.

Bovendien is die jacht ook helemaal niet nodig.

De reclassering heeft tegenwoordig prachtige middelen om pedofielen in de gaten te houden. Satellietcontrole bijvoorbeeld. Met een GPS-zender en ontvanger kan van minuut tot minuut bekeken worden waar de pedofiel is. Het alarm gaat af als de man bij ongewenste plekken in de buurt komt. Speeltuinen en scholen zijn verboden gebieden.

Behandeling, begeleiding en toezicht. Dat moet de sleutel zijn van de bestrijding van pedoseksueel gedrag. Desnoods levenslang toezicht.

Het tijdperk van de pek en veren ligt wat mij betreft ver achter ons.

Het CBS heeft een overzicht uitgebracht van de statistieken betreffende criminaliteit in Nederland tot en met 2008.(1) Hieruit blijkt onherroepelijk, hoe tegendraads dit ook moge lijken gegeven de publieke discussie van het moment, dat de misdaad wederom gedaald is. Het slachtofferschap onder de bevolking is gedaald van circa 32% in 2004 naar 25% in 2008. Het aantal geweldsdelicten bleef hierbij nagenoeg constant, evenals vandalisme, maar het aantal vermogensdelicten (inclusief alle vormen van diefstal) daalde significant. Ook de delicten jegens bedrijven is in alle sectoren gedaald ten opzichte van 2004.

Wel zijn er enige statistieken die verklaringen bieden voor het gevoel van onbehagen, met name in de grote steden. Zo blijkt niet alleen dat jongeren het meest slachtoffer zijn van delicten, iets wat met ouderdom afneemt, maar des te belangrijker dat met name de armste 20% van de bevolking het vaakst slachtoffer is. Dit bewijst wederom het vaak geobserveerde fenomeen dat de meeste misdaad die van armen jegens andere armen is. Daarnaast zijn, gecorrigeerd voor leeftijd en urbanisering, autochtonen vaker slachtoffer dan niet-westerse allochtonen. Men kan zich dan indenken dat de autochtone bewoners van de armere wijken in de steden zich dus met enig recht bedreigd voelen (hoewel het verschil niet groot is). De meeste misdaad heeft overigens niet een enorme weerslag op de beleving van veiligheid: slechts 9% van de misdrijven heeft een emotioneel effect op de slachtoffers, volgens de enquêtes, en het percentage van de bevolking dat zich onveilig voelt in het land is ten opzichte van 2004 ietwat gedaald, hoewel het tegen de trend in wel de laatste jaren is toegenomen. Dat laatste is toe te schrijven aan de wijze waarop sommige populistische politici hebben gepoogd door bangmakerij stemmen te werven.

Een veel gehoord weerwoord is dat de misdaad helemaal niet werkelijk gedaald zou zijn, maar alleen het aantal aangiftes afgenomen, omdat mensen de hoop maar helemaal opgeven. Hoewel het al te vaak zo is dat mensen vergeten aangifte te doen, hetgeen tot gevolg heeft dat de politie de zaak wettelijk niet kan behandelen zelfs als dit mogelijk is, is dit toch aanwijsbaar niet een verhullende factor van stijgende misdaad. De aangiftebereidheid van misdrijven ligt op 36%, hetgeen sinds 2004 wezenlijk onveranderd is. Het is overigens zelfs een toename ten opzichte van de jaren ‘90. 73% van de bij de politie bekende delicten wordt aangegeven, hetgeen betekent dat, zoals opgemerkt, nog steeds bijna een kwart van de delicten onnodig niet wordt behandeld. Maar het is geen weerlegging van het feit van de dalende misdaad.

Opmerkelijk is dan ook de dramatische stijging van de private beveiligingsbranche in Nederland. De netto-omzet in deze sector is meer dan verdubbeld sinds 2000 en vertegenwoordigt nu 1.7 miljard euro per jaar, ongeveer 0.22% van het totale BNP, terwijl de geraamde schade voor het bedrijfsleven van misdaad ’slechts’ 622 miljoen euro is. Deze ontwikkeling, samen met de even sterke stijging in de hoeveelheid gevangenen in Nederland, loopt parallel met dergelijke ontwikkelingen elders in de wereld. Hierbij lijkt de gevangenisstaat Amerika tot voorbeeld te dienen, zoals eerder is opgemerkt.(2) De steeds verdere repressie in Nederland, aangewakkerd door de nieuwe populariteit van rechts-populisme en opportunistische praat, leidt tot dramatisch meer gevangenen en langere opsluiting. Toch blijken de aangewakkerde gevoelens van onveiligheid ongegrond te zijn, en ook helpt het niet de misdaad te bestrijden: het oplossingspercentage misdrijven is bij de politie gedaald van 30% in de jaren ‘80 tot 23% nu. In de jaren ‘90 was dit percentage zelfs nog lager: toch voelden mensen zich toen veiliger dan nu. Kortom, het is nodig tijd dat de bevolking zich niet wapent met privé-beveiligers en repressiemiddelen voor de korte termijn, maar met statistiek.

(1) http://www.cbs.nl/NR/rdonlyres/EC06F697-64DA-49B1-B60B-F3EE4A848FED/0/2009criminaliteitrechtshandhavingpub.pdf.
(2) Zie http://nieuwerijnkrant.wordpress.com/2009/09/08/het-nieuwe-blauw/

Ik heb eerder op dit weblog en in het Dagblad van het Noorden geschreven over het gevaar van autisten.

Dat werd me bepaald niet in dank afgenomen. Sterker: het leverde zelfs een boze ingezonden brief op in de krant.

Er zijn zelfs mensen die menen dat je überhaupt niet mag schrijven over psychiatrische patiënten.

Dat zal mij er niet van weerhouden opnieuw aandacht te vragen voor deze kwestie.

Op 23 februari 2009, zo rond lunchtijd, loopt manager Frits even een blokje om. Hij wil een frisse neus halen.

Als hij op straat langs een jonge jongen loopt, voelt hij plotsklaps een hevige pijn in zijn nek. Frits valt op de stoep en voelt in zijn nek het koude staal van een mes. Onder zijn rechteroor zit een gapend gat.

Als hij het scherpe wapen uit zijn nek trekt, blijft een deel van het metaal in zijn keel steken. Onder het hoofd van Frits ontstaat een steeds groter wordende plas bloed.

De jonge jongen met het mes heet Ralph en is achttien jaar jong. Ralph kan niet bij zijn gevoel en daar kan hij niets aan doen. Hij heeft het syndroom van Asperger. Een autistische stoornis.

De stoornis van Ralph zorgt ervoor dat hij niet goed mee kan komen in de maatschappij. Hij heeft moeite om anderen te doorgronden. Het sociale verkeer is voor hem een grote poel van tegenstrijdige signalen. Alles wat niet te verwachten valt, is eng. Problemen kan hij zelf niet oplossen.

Ondanks zijn stoornis gaat Ralph wel gewoon naar school en dat is voor hem een bron van spanning. Zijn voorliefde voor geweldsfilms maakt het er ook niet beter op. Hij raakt gefascineerd door het idee om zelf iets heel ergs te gaan doen. Misschien dat hij dan eens een keer iets voelt. Misschien dat hij dan iets van zijn spanning kwijtraakt.

Op 23 februari 2009 slaat hij toe. Gewoon op straat. Een willekeurige voorbijganger.

Zonder emotie.

Het is tijdens de rechtszaak niet prettig om te luisteren naar de slachtofferverklaring van Frits. Wat hem is overkomen, is met geen pen te beschrijven. Doodsangst, sondevoeding, doorgesneden zenuwen, een litteken van twintig centimeter. Het waarom. Die steeds maar groter wordende plas bloed op de stoep. Stemverlies.

Nog niet zo lang geleden publiceerde het Algemeen Dagblad een verhaal over de toename van psychiatrische patiënten in de maatschappij. De politie in de Randstad heeft er de handen vol aan.

De Randstad is Groningen niet.

Maar ik weet zo wel een handvol ernstige incidenten met autisten in de stad.

Geachte bezoekers,

Ik ben inmiddels grofweg een jaar bezig met dit specifieke weblog.

Tijd om de balans op te maken.

Voor u zit een tevreden man.

Mijn bezoekersaantallen zijn van 5 per dag, via 200, gestaag gestegen naar een dikke 400 dagelijkse bezoekers. Soms schiet de daggrafiek ineens naar de 1600.

Wauw.

Ik heb met dit weblog een nummer 1 notering gehad in de top 100 van Nederlandse WordPress-blogs. En een aantal keren stevig in de top 4. Ik deed er iets langer dan een jaar over om de toch wel magische 100.000 grens te passeren.

Ik heb een aantal vaste fans en een aantal vaste critici. Ergens pikte ik een gefrustreerde (cyber)stalker op, die ik na een forse inspanning ook weer heb verloren. Soms sputtert hij nog wat onbeholpen na.

Er zijn bezoekers die mijn nuance waarderen en mijn ogenschijnlijke provocaties op juiste waarde weten in te schatten.

En er zijn bezoekers die niet kunnen wennen aan mijn stijl en mij van alles blijven verwijten. Bijvoorbeeld dat ik regelmatig aandacht schenk aan de desastreuze plannen van de PVV.

Het zij zo. 

Het is niet mijn intentie, noch mijn aard om een ieder te plezieren. De boodschapper heeft het soms gedaan, het is niet anders.

Door dit weblog heb ik interessante mensen ontmoet en misschien een extra bron van inkomsten geregeld.

Maar bovenal schenkt dit eigen stukje internet mij buitengewoon veel plezier. Ik heb een mogelijkheid tot verdieping en duiding. Ik kan schrijven wat ik zelf wil.

Ik ben publicist, uitgever en hoofdredacteur in een.

En dat is pure rijkdom.