After reading the article titled “Teachers’ Technological Pedagogical Content Knowledge and Learning Activity Types: Curriculum-based Technology Integration Reframed” by Harris, Koehler and Mishra (2009), I immediately began to reflect on what areas of teaching I was missing.  I know that my content knowledge is good, my technology knowledge is pretty good, and my pedagogical knowledge is good.  However, when I start to combine the different aspects, I realize that I am probably lacking in the areas where they combine.  I liken the aspects like different limbs moving.  The aspect I seem to be lacking is coordination.  I would like to coordinate the different aspects of teaching but I think the best way to do that is not necessarily through professional development explained by Harris Koehler and Mishra (2009) but by being encouraged to integrate all of them and document that progress.  I will learn what works to integrate and what does not.

The primary problem with TPACK is that Technology knowledge can (and should in my opinion) be combined with Pedagogical knowledge.  What it looks like to me is that the authors took one aspect of pedagogy and separated it out from pedagogical knowledge.  Why then do we not separate out Psycological knowledge from Pedagogical knowledge? Or perhaps one could separate out Communication knowledge?  I think that understanding the different aspects of pedagogy is important, but teachers should not waste any more time thinking about new labels and take more time to improve their teaching.

Here’s a blog post about someone using TPACK and bringing up some of their issues with it:

http://llcurious.wordpress.com/tag/sdsu/

by Business Standard, November 16, 2009.

The Orissa cabinet chaired by the chief minister Naveen Patnaik today put its seal of approval on the new corporate governance manual drafted by the Hyderabad based Administrative Staff College of India (ASCI).

This will apply to 32 statutory corporations, state owned enterprises where 51 percent or more of the share capital is held by the Orissa government and the companies are registered under Companies Act 1956.The new manual seeks to consolidate the position of the PSEs after various reform measures were implemented in the functioning of these enterprises, industry secretary, Saurabh Garg said.

Garg said, the manual envisages to have efficient and effective board of directors in PSEs. The secretary of an administrative department will develop the mandate for a state owned enterprise in consultation with the chief secretary, secretary in the public enterprises (PE) department and representatives from the finance and the planning and co-ordination department every five year…(continue reading)

Finally, I have come across a research-based model that I have been looking for in the past couple weeks. It eloquently puts the thoughts I have been reflecting on towards educational technology in an academic framework. The TPCK (Technological Pedagogical Content Knowledge) model created by Matthew Koehler and Punya Mishra gives all educational technology professionals a framework to assess technology integration. It only makes sense that technology cannot be looked upon as a separate entity, rather a complex relationship between content knowledge and pedagogy. As Mishra and Koehler state, “knowing how to use technology is not the same as knowing how to teach with it.” Much of the focus on technology integration is on how to use and get trained on individual instructional technologies. Often as educational technology trainers, we forget to leave out the complexities of how teachers have to use these technologies in their particular environment during professional development. As the framework states, “true technology integration is understanding and negotiating the relationships between these three components of knowledge.” It was inspiring to read and will from now on provide the foundation for any of my future professional development training. The research is a must read for any K-12 Ed Tech professional: Technological Pedagogical Content Knowledge: A Framework for Teacher Knowledge

Sehwag will be playing for Delhi Daredevils in the upcoming CLT20 (Pic Courtesy Cricinfo)

The CLT20 starts in few days and no one is excited about the same. India’s early exit from the CT has barely evaporated our minds and we have this meaningless tournament from BCCI. CLT20 is money making venture from BCCI to cash in on the success of IPL. It has domestic teams from other countries too but I can care less as to whom they are. Deccan Chargers (IPL Champions), Delhi Daredevils and Bangalore Royal challengers will participate from the IPL in this event which is set to begin in few days time.

India’s exit from the CT and also the World T20 has left people questioning their rankings and I hope that the players take this time to work on their weakness. India is going to take on the Aussies at the end of this month and this extravagant circus cannot be an ideal preparation. I am happy that Ishant and Bajji aren’t a part of this. I would have been happy if the Indian players hit the nets and practice harder on developing their skills rather than participate in this meaningless tournament.

No matter what Amit Mishra says, the Indian bowling has been a disappointment over the past year and Dhoni was right to criticize the same. No matter how good your batting is, you cannot expect them to score 300 every time they walk out to bat. Ishant Sharma has lost his pace and seems pedestrian and so does RP Singh. It seemed as though the Indian bowlers are just going through the motions thinking that the batsmen would dig them out of the hole as they have done often in the past. When that does not happen, the Indian bowling gets shown pretty badly.

Bowlers have to be rotated especially in a busy season like this. We cannot keep going back to the same bowlers again and again. If RP was injured, he should have played domestic cricket to prove himself before making a comeback into the Indian team. He looked pretty listless in the CT. The selectors have to get Sreesanth back into the team and have to try out Sudeep Tyagi in the X1 against the Aussies. It seems like Munaf also looked good in the recently concluded Irani Cup game. If kick on the backside is something what the Indian bowlers are looking for then the selectors have to give it to them. It has been proven in the past that the Indian bowlers start well but within their first year lose their effectiveness.

Does money and adulation play a part? Yes it does. Ishant Sharma gets paid $950000 to play 40 days of cricket in the IPL, so why will he work on his fitness and improve? If getting bashed around for 40 days can earn you that much why work on your bowling and improve? It seems like only the players who want to make a comeback to the Indian team take even IPL seriously. India has a long season ahead of them and just a year and a half away from the WC. I hope that the selectors take the hint from the captain and blood some youngsters in the team.

Dhoni’s comment of IPL not being the gauge to pick players for the longer format is not far from the truth. Yusuf has proved the same over the past year. India needs to do something with their bowling otherwise they will be left behind in the race. I hope that India becomes the number 1 team in both the formats but for that to happen, we need a good bowling attack. Sudeep Tyagi, Sreesanth, Ishant, RP, Nehra, Munaf, Zaheer, Mishra, chawla and Bajji are the bowlers for India for coming few years and we have to identify the right combination by rotating them often.

Abid Nabi - Considered one of the fastest in India, does not get even mentioned in team selections

India is almost out of the champions Trophy and barring a miracle, they will pack their bags and head home tomorrow. As I wrote earlier India’s bowling problem hurt their chances in the Champions Trophy. The Indian bowlers were pathetic against Pakistan in their first game allowed them to escape from a precarious 65/3 to 302 which in the end proved too much for the depleted Indian batting lineup. This has been the problem with the Indian team for the past 1 year or so.

The batting strength was able to shield this weakness but with the absence of couple of key players it was exposed even further against the Pakistanis in the Champions Trophy. So the perennial question is where are the bowlers? So much of domestic cricket being played, so much of talent but why do we keep hearing the same names again and again? Are the selectors good at actually tapping good talent? India has loads of talent in the Domestic arena but has been reluctant to try out new players in the National squad. Three years back when Guru Greg was at the helm there was a bowler named Abid Nabi who was touted as the next big thing in Indian cricket. He was even summoned to bowl at the Indian batters in the nets but where is he now? He signed up for the ICL and could not be considered but still his name was never mentioned during selection anytime. He is now in the list of players who has accepted the BCCI “Amnesty” program. Another one of BCCI’s ridiculous act but at least he can be in contention now.

And then there is Sudeep Tyagi who has been performing very well in the domestic cricket, had a good IPL and also performed brilliantly in the recently concluded Emerging Players trophy in Australia but he is nowhere close to selection. The Indian selectors are known to waste talent in domestic cricket for ages now and it has hurt Indian cricket. There are loads of names which come to mind. Where is Piyush chawla, Pujara? Both have been performing consistently in the domestic arena. Chawla though has done quite well when he has been given chances at the National level but still continues to be ignored by the selectors. The Indian selectors are short sighted which is the major problem. They always look to fix the current issues but fail to look at the larger picture.

When we speak of All rounders, it always has to be the Pathan brothers but what about Ravichandran Ashwin who has been brilliant for Tamil Nadu? Ashwin has been brilliant for TN and could be an asset in the Indian team but has never been in consideration. The Indian team needs to find some good bowlers to complement Zaheer and unless they do that we cannot claim ourselves as the contenders for the Number 1 spot. Ishant Sharma needs a break to sort himself out and if possible needs to take a break from the IPL to concentrate on his bowling. India has the talent to develop into one of the best teams in the world even after the retirement of the greats but the selectors need to be smart about this.

Grooming and nurturing young talent is really important and unless that happens, Indian cricket will continue to suffer. Right talent needs to be encouraged irrespective of where they come from. Players like Ashwin, Nabi, Pujara, Tyagi, Chawla, Mishra, Kohli, Badri, Vijay etc have to be in the Indian plans for the future and need to be given chances regularly to prove their worth. India play a 7 match ODI series against the Australians and it will be the right time to rest some bowlers and give chances to youngsters. They cannot perform worse than the current pack. Keep Ashish Nehra and change the rest of the bowling, RP Singh, Ishant and Harbajan need a break and have to be challenged. They have been performing badly for about a year now without being shown the door in ODI cricket and need to be given a break.

If India needs to be considered as the number 1 team in the world they have to work towards it. I hope that Dhoni and the selectors are listening.

                    Let me greet all Indians on the 62^nd Independence Day and also assure the rest of the world that our Independence and strength will always be used and utilized for the betterment of society and global good as we always believe on Vasudeva Kutumbakam! (The whole world is one family).

This is an occasion, when we need to do introspection and self reflection and be a part of the solution of the problems the country is facing. After all, we are in a democracy and we need to enjoy our rights as well as duties. And we need to help strengthen the democracy and the governance system and bring transparency in the system and work towards bringing equity in the society.

Unequal income and resources in hand of some is increasing disturbances in the minds of millions of underprivileged and the political class is even in these times mostly concerned for votes. What options do we have and what all we can do is the question? Not all in important positions are bad. We need to align with the good people everywhere and support them in their fight with the evil forces in the system and help reduce / clear corruption.

Interacting with a wide and diverse range of people form the lowest to the highest strata, there are some points of wisdom, I would like to share on this day.

• It is very easy to find gaps, faults, and a sense of “apathy” almost everywhere, at the same time there is a sense of hope, valor, love, a commitment to rebuild, and to be there for each other.
• As self reflection, one should ask what change I need to bring in my life so that as a first step I myself can be the very change I like to see surrounding myself. And, this is not easy.
• Get rid of the “individual or collective apathy,” we are all very easily lured to as Indians. It is easy to say, “There is someone else to clean up the mess and I can go with my own petty life and its petty priorities.” After any major accident or shocking incident, like the Mumbai attacks many of us feel or say, “Anyway, it didn’t happen in my neighborhood, I do not need to go to those fancy five star hotels, it is someone else’s problem, let me just watch the fun and the associated colorful drama on the TV set.” Are we not clearly and shamelessly shirking our responsibilities?
• Going forward, we might need to / will have to start paying more for lot of things taken for granted, which includes freedom, safety, a sense of well being and well meaning, and a sense of hope for the future.
• We have to be disciplined and honest if we do not want the rapid increase in anarchy in the streets and far off places to reach everywhere.
• Though I am not a hardcore fan, but I am very fond of his statement, that says hat there is sufficient on earth for everyone’s need, but not for greed. So we should adopt the concept of Sustainable Development as we had been doing for over two millenniums till we were forced under foreign rule.
• Clean Air, Water, nutritious and seasonal food, fruits and vegetables, decent housing, clothes, Clean Energy, good Education, Employment & Health facilities, good Public Transport and Communication facilities are some of the basic requirements of everyone and it is not very difficult to fulfill these, if we have a pragmatic approach, with integrated and decentralized plans and their proper implementation. Places like Ralegaon Siddhi, Gopalpura village and Hiware Bazar – A village with 54 millionaires and leaders like Chewang Norphel, Mahesh Chandra Mehta, Dr M S Swaminathan, Chandi Prasad Bhatt, Anna Hazare, Sunderlal Bahaguna, Prof. Veer Bhadra Mishra, Arvind Mehta, Kallyan Pukkadan, Medha Patkar, Murlidhar Devidas Amte and Rajendra Singh are worth emulating. And we should not wait for tomorrow.
• Some statistics that may help all of us think more on this:

Greenhouse gases have quadrupled since the 1950s.

20% of the world’s population lacks access to safe drinking water and 50% to sanitation systems.

80% of the world’s original forest cover has been cleared or degraded and 39% of the remaining forest is threatened by mining or logging projects.

25% of the world’s mammal species may be totally extinct.

More than 50% of the world’s coral reefs are threatened

Let’s take the first step and identify good people and form an action group and have actionable local plans in different parts of the country.

* Radiance News, Features & Content Service

Secretary of State Hilary Clinton on Wednesday defended a US request to Twitter to postpone a planned maintenance shutdown as a way to allow Iranians to speak out and organize. (1)

The last presidential election in Iran that caused many protests throughout the capital city of Tehran continues. Despite the government’s Tweeter blockage; tweets, pictures, SMS messages, Facebook pictures and messages continue floating around the globe.

Many of these protesters who are sending tweets out to the world are using proxy IPs, trying to confuse Iranian security services.

Twitter has been the instant front-runner of what many call “Iranian Twitter Revolution.” Posting images, opposition activist shared with the world photographic evidence of bloody protests and notified each other about scheduled protests in Tehran. (3)

When I’m not connected to Twitter it means that I’m disconnected from the world because the state TV doesn’t report many things!” one Iranian Twitter user told the AP.

Mishira who have organized social media activism in India, says the main reason to use this tools is the attention it generates in the international media. (2)

“Political organizers use these tools because they create a multiplier effect—not only do you get a story about the campaign but then you also get a story about the fact they are using social-networking tools,” Gaurav Mishra says. “So you get two stories for the price of one. The international media loves [the] social-networking world. But India or in Iran, their use is still somewhat limited.” (2)

The lack of on the ground reporters and the difficulty covering a story due to gubernatorial rules makes it really difficult to get an objective and realistic story in Iran.

“For now, these tools represent the best chance the demonstrations have of getting continue coverage,” says Ethan Zuckerman, a senior researcher at Harvard University’s Berkman Center for Internet & Society. “Social media are helpful in exposing what’s happening to the outside world, but it’s a mistake to think that these protests [in Iran] are because of social media. It’s more conventional things like word-of-mouth and phone calls that really bring massive numbers of people into the streets.” (2)

Other websites as Facebook, YouTube and Flickr have constantly been updated with information about these protests.

The Facebook “fan” page “The Leaders of Iran’s Election Coup,” currently has 22,108 “fans” and appears to the be the major hub on the social networking site for protest information. (2)

It is important to keep in mind that most information gathered from these social networks are biased and tend to favor the presidential main rival Mir Hossein Mousavi.

Most journalist who had visas to cover the elections have now been told that they have to leave the country. And the journalist who have permanent press cards have been told that are absolutely not allowed to film in the streets, it is prohibited. (4)

Edited by Roberto Araujo

(1)

http://www.google.com/hostednews/afp/article/ALeqM5h6iCR8fA4XQ4OHnzc0sxe3aadMxg

(2)

http://www.businessweek.com/technology/content/jun2009/tc20090617_803990.htm?chan=top+news_top+news+index+-+temp_top+story

(3)

http://www.msnbc.msn.com/id/31409312/?GT1=43001

(4)

http://firstread.msnbc.msn.com/archive/2009/06/17/1968447.aspx

Magia i Magowie

Okultne Symbole Magii

Pentagram jest to gwiazda pięcioramienna wyrażająca złoty podział, jest jednym z najpopularniejszych, ważnych i najlepiej rozpoznawalnych symboli stosowanych w magii i kojarzonych z magią. Pentagram to obraz jaki zatacza w swym ruchu wokół słońca planeta Wenus w ciągu ośmiu lat.  Można powiedzieć, że pentagram to duchowy symbol cyklu energetycznego planety Wenus albo znak wenusjańskiego wtajemniczenia duchowego. Magia Wenus to w sposób oczywisty magia miłości, boskiej miłości, agape, premy. Magia inaczej Czarostwo, a naukowo Parapsychologia czy Psychotronika to praktyki wpływania na ludzi, przedmioty, zdarzenia czy zjawiska fizyczne za pomocą środków paranormalnych lub okultystycznych, a więc zasadniczo nie poddających się weryfikacji za pomocą nauk Marksa, Engelsa i Lenina czyli całej ateistycznej “metody naukowej”, kolidujących z podejściem bardzo przeziemnym, materialistycznym i dialektycznym, racjonalistycznym czyli marksistowskim.

Powyższe określenia mogą również odnosić się do praktyk stosowanych przez kogoś w celu posłużenia się wspomnianym wpływem, oraz do wierzeń, które wyjaśniają rozliczne zdarzenia i zjawiska w obrębie magii. Pojęcie magii towarzyszy ludzkości od początków dziejów. Różne ludy usiłowały w różny sposób wyjaśnić zjawiska zachodzące w otaczającym je świecie i następnie wpłynąć na nie dla swojej korzyści. Dlatego znane obecnie praktyki magiczne są bardzo różnorodne – postulują znacząco odmienne zasady funkcjonowania rzeczywistości i metody wpływania na nią.

Słowo ‘magia‘ pochodzi pierwotnie od Magów (staroperskie maguš, gr.μάγος), astrologów-kapłanów Zoroastryzmu z ludu Medów. W okresie hellenistycznym, greckie μάγος (magos) mogło być używane jako przymiotnik, lecz przymiotnik μαγικός (magikos, łac. magicus) również jest potwierdzony jako używany w I wieku (Plutarch), typowo występujący w rodzaju żeńskim, w sformułowaniu μαγική τέχνη (magike techne, łac. ars magica) “magiczna sztuka”. Słowo magic weszło w użytek w jęz. angielskim pod koniec XIV wieku, pochodząc od starofrancuskiego słowa magique.

Termin magia z uwagi na swoje pochodzenie wskazuje, że mag jest w podstawach swego wykształcenia dobrym astrologiem, a także kapłanem Ognia, znawcą modlitw i rytuałów. W swej istocie, bez znajomości wpływu księżyca, słońca, planet i gwiazd stałych rytuały magiczne mogą okazać się nieskuteczne. Praktyka  magii jest rozpowszechniona w większości systemów wierzeń etnicznych – plemiennych społeczności Afryki i Oceanii, rdzennych Amerykan oraz rodzimych wierzeń średniowiecznej Europy i części jej współczesnych kontynuatorów – wierzeń rodzimych.

Do XVIII wieku w Europie magia była karana śmiercią (zazwyczaj spaleniem na stosie) przez zbrodniczą katolicką i protestancką inkwizycję. Magię zwalczały upiorne siły demoniczne jakie przejęły kontrolę nad tymi ludobójczymi religiami oriońskimi (szemchazajowymi, satanistycznymi). Celem zwalczania magii było pozbawienie ludzi dostępu do boskiej mocy i świadomości duchowych wymiarów bytu, czego skutkiem jest powszechny upadek religii pozbawionych magicznej boskiej mocy, materializm i ateizacja.

Mag, czarownik, szaman to osoba parająca się magią, odwieczną boską sztuką tworzenia i niszczenia. Stosuje różnorakie gesty (mudry), zaklęcia (mantry), wypowiada inkantacje i wykonuje inne czynności rytualne dające mu władzę nad siłami nadnaturalnymi, które dadzą mu moc zmiany rzeczywistości. Także osoba pełniąca funkcję religijną polegającą na sformalizowanej i instytucjonalnej więzi ekstatycznej z istotami nadludzkimi, duchami przodków, demonami lub bogami.

Niektórzy współcześni “magowie” bezmyślnie odrzucają tradycyjne rytuały na rzecz technik zainspirowanych psychologią czy NLP. Dla ateistów rzekomy brak możliwości stwierdzenia powiązania między zastosowanym środkiem a ewentualnym efektem powoduje jednak, że skuteczność działań magicznych i istnienie postulowanych przez magię sił nadnaturalnych pozostaje w sferze wiary. W istocie zaobserwowanie związków przyczynowo-skutkowych dla działań magicznych wymaga uważnej i długotrwałej rzetelnej obserwacji.

Wydawałoby się, że znana od pradawna magia odchodzi w zapomnienie, jednakże jest wprost przeciwnie. Obserwujemy renesans magii, ezoteryki i okultyzmu. Jedynie nieliczni znają starodawne i sprawdzone przez wieki techniki rzucania uroków i klątw oraz ich zdejmowania. W obecnych czasach popyt na klątwy i uroki nie zmalał, a przeciwnie zwiększył się niebywale. Często bywa tak, że odpowiednio rzucona klątwa bądź urok jest jedynym sposobem na osiągnięcie spokoju czy innego celu. Ludzi bowiem od dawien, dawna przyciągało wszystko to co tajemnicze, pasjonowały ich sytuacje przerastające rzeczywistość i ludzką wyobraźnię. Ludzie wierzyli w sprawczą moc niewidzialnej i nie dającej się wytłumaczyć w racjonalny sposób siły wyższej, która często objawiała się w życiu codziennym. Siłę tą można było przywołać za pomocą zaklęć, czyli ogólniej mówiąc magii, która była zjawiskiem powszechnym, a obecnie, na skutek postępu cywilizacyjnego i rozwoju techniki, stała się sztuką zapomnianą i dostępną tylko nielicznym wtajemniczonym magom.

Dawniej znano praktycznie ogromną moc klątw i uroków, zarówno tych pozytywnych, jak i negatywnych. Przeklęty człowiek skazany był na nędzę i samotność – kiedy został wyklęty odsuwała się od niego nawet najbliższa rodzina, w obawie, że tajemnicze siły, kierowane ogromną mocą, skoncentrują swoje działanie także na nich. Doświadczano też w potęgi wiedźm, które mogły rzucić urok na każdego, kto nieopatrznie wszedł im w drogę. Osoba, która zakłóciła spokój wiedźm bardzo cierpiała i spotykały ją liczne nieszczęścia, które spowodowane były klątwami przez nie rzucanymi. Każdy z nas słyszał opowieści, mówiące iż w dawnej przeszłości żyły czarownice i czarownicy zajmujący się rzucaniem klątwy i uroków. Kiedyś były lepsze czasy, a magia została zapomniana głównie z powodu nastania materialnego wieku Kali Jugi.

Co prawda czasy się zmieniły, a postęp cywilizacyjny koncentruje się na technice i na tym, co nauka może wyjaśnić w racjonalnie prosty sposób. Powoli zaczyna zanikać świadomość sfery pozamaterialnej, która także otacza człowieka i jest nierozerwalną częścią rzeczywistości. Coraz mniej osób kieruje się intuicją, telepatię zaczęły zastępować telefony komórkowe, a ludzie zaczęli tracić naturalne dary postrzegania świata pozazmysłowego. Zaczęto skupiać się na tym co da się dotknąć i zmierzyć, zapominając, że istnieje jeszcze świat nie podlegający materialnym prawom, że istnieją siły, które kierują materią i całym światem który znamy. Siły, które istniały od początku i istnieć będą nadal nieprzerwanie, siły, które już w starożytności i na wszystkich kontynentach były wykorzystywane do kreowania rzeczywistości.

Obecnie tylko nieliczni zdają sobie z tego sprawę. Tylko nieliczni, wybrani ludzie, o bardzo dużej wrażliwości, potrafią dostrzec wpływ mocy drzemiących w świecie pozamaterialnym. Reszta tłumaczy wszystko podporządkowując wydarzenia pod racjonalistyczne normy i znane schematy myślowe, nie zastanawiając się głębiej nad istotą rzeczy. Wydawałoby się, że magia odchodzi w zapomnienie, jednakże jest wprost przeciwnie. Wielu magów nadal w sekrecie praktykuje skuteczne techniki magiczne, które były przekazywane w największej tajemnicy z pokolenia na pokolenie, także w obawie przed inkwizycją i jej zbrodniami na magach. Jedynie nieliczni znają starodawne i sprawdzone przez wieki techniki rzucania uroków i klątw. W obecnych czasach popyt na te usługi nie zmalał, a przeciwnie zwiększył się niebywale. Często bywa tak, że odpowiednio rzucona klątwa bądź urok jest jedynym sposobem na osiągnięcie celu.

Odpowiedzmy wiec sobie na pytanie czym jest pochodząca z niebios i dana ludziom przez anioły magia. Najprościej mówiąc magią określamy świadome działanie na odległość przy pomocy woli, rozumu i czucia na ukryte siły przyrody. Do tego celu wykorzystuje się specjalne rytuały, obrzędy i zaklęcia, które pozwolą osiągnąć panowanie nad żywiołami oraz ludźmi. Praktycznie nad każdym aspektem życia można zapanować stosując odpowiednie techniki magiczne, z których religia zna w postaci szczątkowej modlitwę. Można odnieść wrażenie, szczególnie na Zachodzie, że religie są szczątkami magii, chociaż mówi się w religii o charyzmatycznej mocy czy duchu świętym (ruh qudus, rucha kadosz).

Do podstawowych form magii zalicza się:

• powodowanie czyjejś choroby lub uzdrowienia,
• magię miłości lub nienawiści,
• magię prześladowczą lub obronną,
• rzucanie lub odwoływanie zaklęć,
• magię śmierci.

Typowy akt magiczny składa się z następujących części:

• inwokacja
• zaklęcia
• działanie symboliczne
• fetysz (jest to każdy przedmiot, który został magicznie zaklęty i obdarzony mocą magiczną).

Magia to zdobywanie kontroli nad przyrodą za pośrednictwem nadprzyrodzonych środków, na które składają się klątwy, uroki i inne metody, które dają człowiekowi to czego nie jest w stanie osiągnąć swą normalną, ludzką mocą. Mag odwołuje się do bytów duchowych i sił mających wpływ na materię i przyrodę ożywioną. Dzięki zaklęciom jest w stanie przywołać te siły i dzięki nim wpływać na przebieg wydarzeń. Może rzucić klątwę bądź urok.

BIAŁA I CZARNA MAGIA

Magia to wielka nauka o porozumiewaniu się i kierowaniu ponadfizycznymi, nadprzyrodzonymi potęgami. Magia jest również umiejętnością rządzenia i  rozkazywania siłom przynależnym do niższych sfer. Biała magia w przeciwieństwie do czarnej magii obejmuje czary działające na korzyść innych, tudzież używane do dobrych celów lub przynajmniej niewyrządzające nikomu szkody. Biała magia jest magią boską pochodzącą od bóstw nieba, aniołów i archaniołow, od niebiańskiej hierarchii dobrych duchów. Do białej magii należą szkoły ezoteryczne i okultystyczne ukierunkowane na altruistyczne dążenia i działania dla dobra całego świata i wszystkich istot.

Użytkownicy białej magii zwani są czarodziejkami oraz czarodziejami, a swoje praktyki zasadzają na dobrych, anielskich duchach i niebiańskich bóstwach. Biała magia zwana jest inaczej magią słonecznego białego światła. Tradycyjnie uważa się, że magia czarna to inaczej magia diabelska nauczana przez Szatana i demony, czyli sztuka obcowania z demonami oraz korzystanie z ich pomocy, a także czarnych, brunatnych i szarych energii piekieł. Osoby korzystające z pomocy piekieł i demonów w wywoływaniu zjawisk paranormalnych czy jakiś cudownych efektów zwane są czarnoksiężnikami. Mówi się, że czarną magię utrwalił i rozpowszechnił Cham i jego syn Misraim, a Bóg zesłał potop aby uwolnić Ziemię od czarnoksiężników którzy uczynili ją nieczystą. W zachodnich szkołach magicznych uważa się Chama i Misraima za mistrzów-ojców czarnej magii.

Istnieje wiele rozbieżności w pojmowaniu różnicy pomiędzy białą a czarną magią. Większość współczesnych neo-magów, szczególnie należących do zachodniego kręgu kulturowego, żadnemu rodzajowi magii nie przypisuje kolorów, twierdząc, że magia jest tylko narzędziem, a sposób jej wykorzystania zależy tylko od woli maga (to mag może być “czarny” lub “biały”, a nie jego narzędzie). Z drugiej strony na przykład na Syberii funkcjonuje ścisły podział pomiędzy “białych” a “czarnych” szamanów, który generalnie jest całkowicie zdeterminowany przez ich pochodzenie i przynależność do dolnego świata demonów lub górnego świata bóstw. O ile jednak w części średniowiecznej Europy podział ten był ścisły o tyle w innych jej częściach nie był on aż tak wyraźny jak się wydaje. Ówczesny aspekt magii pojmowany np. jako sięganie do sił demonicznych które pierwotnie w wierzeniach np. Greków lub Słowian miały charakter ambiwalentny lub boskich, również wskazuje na różne podejście w kwestii jej klasyfikacji. Tym samym reprezentowanemu przez pewną część współczesnych czarowników, magów lub szamanów braku rozróżniania rodzajów magii, nie można przypisać wyłącznie charakterowi współczesnej kultury zachodniej ale od starożytności dzielono magów na czarnych (piekielnych) i białych (niebiańskich, anielskich).

W kulturze popularnej biała magia to zwykle magia, która wykorzystywana jest do dobrych celów i dobrymi sposobami, zaś czarna magia służy złu, wykorzystywania jest do niecnych zamiarów i zwykle wiąże się z wykonywaniem jej na mroczne sposoby. Podobne podejście stosowane jest w religii Wicca gdzie magia rozróżniana jest na białą i czarną według zasady “Czyń to, co chcesz, pod warunkiem, że Twoje czyny nie skrzywdzą nikogo” – czyny nie sprawiające nikomu krzywdy kwalifikują się tu jako magia biała, zaś ta wyrządzająca krzywdę to magia czarna. Według Alistera Crowleya magia biała to wszelkie działania maga wykonywane w zgodzie z jego Wolą (co nie jest równoznaczne robieniu co się chce). Wszystkie inne działania magiczne sprzeciwiające się Woli uznawane były przez niego za magię czarną. Co ciekawe, choć Crowley był orędownikiem (wszak jego własnej) filozofii Woli, w związku z czym nie powinien korzystać z magii innej niż biała, w swoim domu w Szkocji posiadał dwa oddzielne pomieszczania do magii białej i czarnej, którą również się posługiwał. Ze względu na nie zawsze dokładne granice wyznaczone przez te pojęcia, pojawiło się także pojęcie “szara magia”, które oznacza magię balansującą na granicy tych dwóch. Istotnym dla rozgraniczenia pomiędzy magiem białym, a czarnym jest rodzaj źródła i sfery zaświatów z których mag czerpie moc. Sfera demonów, diabłów, to magia czarna, a sfera aniołów, bóstw to magia biała. Generalnie, kto neguje i odrzuca anioły czy bogów ten praktykuje czarną magię, nawet jak wydaje się naturalną.

TEURGIA

Teurgia (gr. θεουργία – cud) – praktykowanie rytuałów niekiedy o magicznym charakterze, występujące w późnej starożytności i średniowieczu. Słowo “teurgiczny” pojawia się dopiero w II w. n.e. i wydaje się być tworem autora lub autorów Wyroczni chaldejskich, używanym na oznaczenie wysiłków zdolnych oczyścić duszę i jej “pojazd”, ciało astralne – w celu umożliwienia jej kontemplacji bogów. Rytuały te składają się z ablucji, ofiar, inwokacji zawierających słowa rytualne. Teurgię od magii różni fakt, że ta pierwsza nie zmusza do niczego bogów, lecz podporządkowuje się ich woli, spełniając wymogi rytuałów, co do których sądzi się, że sami bogowie je ustanowili. Później pod pojęciem teurgii rozumiana była wiara w możność ożywiania posągów lub obrazów poprzez wcielenie bóstwa w ich formę. Teurgię uprawiał m.in. Proklos.

GOECJA (Goetia)

Goecja (z gr. wycie) – słowem tym określa się system magiczny opierający się na przyzywaniu duchów i demonów z piekła do realnego świata by służyły one celom przyzywającego je maga. Tradycja goetii jest bardzo stara, a jej korzenie wywodzone są powszechnie od biblijnego króla Salomona, któremu Bóg miał dać władzę przyzywania i kontroli demonów. Władza nad demonami jest także charyzmatem chrześcijaństwa, które od samego początku z tej władzy duchowej korzystało.

Jakkolwiek sama Biblia na ten temat milczy, wiele śladów takiego wierzenia występuje od starożytności w żydowskich legendach, Talmudzie, pismach Józefa Flawiusza i Koranie. Ponoć Salomon zamknąć miał wszystkie duchy w specjalnym naczyniu, które wrzucił do jeziora nieopodal Babilonu. Babilończycy jednak odnaleźli je i myśląc, że zdobyli skarb nieopatrznie otworzyli naczynie wypuszczając duchy. Jedynie Belial (68 duch) skrył się w pustej figurze i zajął się przepowiadaniem przyszłości tym, którzy oddawali mu cześć.

Szczególnie mocno wierzenie to zostało podchwycone przez kabalistów, którzy nie tylko wierzyli, że Salomon mógł przyzywać demony, ale również przypisywali mu autorstwo traktatów magicznych opisujących jak należy to robić. Najsłynniejszą z okultystycznych ksiąg, za autora której uważa się króla Salomona, jest “Goecja” – I księga “Lemegetonu” (często zwanego Mniejszym Kluczem Salomona). Drugą księgą “Lemegetonu” jest “Theurgia Goetia”. Jakkolwiek “Goecji” przypisuje się wzmiankowane wcześniej starożytne korzenie, wszystkie zachowane wydania tych ksiąg datuje się najdalej na XVI i XVII w.

Sam system magii demonów opisany w księgach jest niezwykle skomplikowany, podobnie zresztą jak inne systemy magii ceremonialnej z tego czasu. Duchy (jest ich 72) posiadają ścisłą hierarchię, w rytuałach wymaga się spełnienia wielu bardzo konkretnych i niełatwych warunków. Rytuały muszą być odprawiane w bardzo konkretnym miejscu, czasie, z użyciem bardzo konkretnych narzędzi. Dodatkowe warunki dotyczą samego przyzywającego, który musi osiągnąć doskonałość by nie paść ofiarą przyzwanych ciemnych potęg. “Goecja” doczekała się swego najbardziej znanego wydania w 1904 r. dzięki Aleisterowi Crowleyowi i McGregorowi Mathersowi, którzy praktykowali czarną magię demonów.

MAGIA NA CODZIEŃ

Osoby praktykujące magię uznają, iż w każdym etapie naszego życia mamy z nią do czynienia, niejednokrotnie nie zdając sobie nawet z tego sprawy. Najbardziej widocznym elementem jest według praktyków potęga myśli. Choć niektóre aspekty tego zagadnienia zostały w obecnych czasach już częściowo udowodnione przez psychologów, nadal wiele pozostaje uznawanych za typową magię przez ogół społeczeństwa. Magowie (choć nie ze wszystkich kręgów) jawnie uznają za prawdę fakt, że jeśli poświęcamy czemuś bardzo dużo uwagi, ma to większe szanse spełnienia, obojętnie czy to będzie obawa przed czymś, czy też pragnienie osiągnięcia czegoś. W podobny sposób działają nasze przekonania, określające nasze doświadczanie. To znaczy, że jeśli nauczono nas, wpojono nam, bądź my sami uznaliśmy za prawdę fakt, że dany autobus bardzo często się spóźnia, to najprawdopodobniej jeśli następnym razem pójdziemy na przystanek, autobus także się spóźni. Ten pogląd jest m.in. często używany przez ezoteryków do osiągnięcia zdolności paranormalnych poprzez zmianę wpajanego im od dzieciństwa np. przez rodziców poglądu, że nadprzyrodzone zdolności są niemożliwe.

SZAMANIZM JAKO MAGIA

Szamanizm to zespół praktyk i wierzeń opierających swe pojmowanie relacji świata namacalnego do świata duchowego na fundamentalnej roli szamana jako osoby zdolnej do podróży ekstatycznych w zaświaty dla dobra swojej wspólnoty bądź jej poszczególnych członków. Szamanizmem właściwym nazywamy szamanizm występujący w społecznościach plemiennych Syberii i środkowej Azji, w których szamanizm stanowi fundamentalny czynnik życia religijnego. Ślady szamanizmu, obecne są bardziej lub mniej w religiach tradycyjnych na wszystkich kontynentach świata, co skłania badaczy do przyjęcia tezy o archaicznym pochodzeniu tych wierzeń, opartych na dwóch rzeczywistościach (namacalnej i duchowej) oraz na trzech piętrach organizacji świata (kosmologia): duchowy Świat Dolny, Świat Środkowy – ziemski i Świat Górny, niebieski świat duchowy. Z podziałem tym związana jest też idea drzewa kosmicznego, które łączy ze sobą trzy światy.

Pochodzenie słowa szaman nie jest dokładnie znane, a wszelkie propozycje materialistów wyjaśniające jego genezę oparte są na spekulacji i niepewnych analizach porównawczych. Problem etymologii związany jest również z zagadnieniem pochodzenia samego szamanizmu. Badacze nie mogą rozstrzygnąć podstwowej kwestii − czy szamanizm powstawał niezależnie w różnych miejscach świata, czy też został “wynaleziony” w jednym miejscu, skąd rozprzestrzenił się po niemal całej Ziemi. Jedno jest pewne, że podstawowe funkcje szamana wykonuje kapłan wedyjski częściej nazywany “Saman“, a to od śpiewania rytualnych pieśni mantrycznych. Słowo Saman czytane jest w Indii ludowo jako Szaman. Saman wywoływał pieśnią pożądane skutki, przywoływał magiczne i cudowne moce czyli siddhi.

Słowo szaman być może pochodzi z języka wschodniosyberyjskich Ewenków (dawniej znanych jako Tunguzi), także w formie saman. Inna wersja − siaman, występuje u Goldów, u Mandżurów zaś sama, tak jak ceremonia ekstatycznych pieśni i tańców w kulturze Indii. W językach tunguskich wyraz sa oznacza czasownik wiedzieć, jest jednak rzadko używany i prawdopodobnie obcy. Jeżeli zaś szamanizm wywodzi się z Indii i indyjskiego języka pali, z pierwotnej wersji śraman lub ćraman oznaczającej ubogiego, wędrownego mnicha-ascetę, przeniesiony został do Syberii za pośrednictwem języka chińskiego wraz z rozprzestrzenianiem się buddyzmu, na co wskazuje np. podobieństwo językowe między szamańskim drzewem turu oraz drzewem Buddy zwanym taru. Według J. S. Wasilewskiego do języków europejskich termin szamanizm wszedł za pośrednictwem książki pt. “Trzyletnia podróż do Chin z Moskwy przez Wielki Ustiug, Zyrianię, Permię, Syberię, Daurię i Wielką Tartaryę”, wydanej po rosyjsku we Frankfurcie w 1707 roku przez moskiewskiego posła Everta Yssbranta Idesa.

SZAMAN A SPOŁECZNOŚĆ

Szaman, czyli Mag jest centralną postacią w każdej społeczności uznającej ryty szamańskie, magiczne. Słowo to pochodzi od rdzenia “sza” oznaczającego w języku Ewenków wiedzę; szaman to więc ten, który wie. Osoba ta ma ambiwalentną pozycję w społeczności: darzona jest zwykle wielkim szacunkiem i bywa bardzo hojnie obdarowywana, jednak posiadane przez nią moce oraz jej bliskie stosunki z potężnymi siłami natury każą również zachowywać rezerwę i dystans. O ile w Ameryce Południowej szamani bywają pełnoprawnymi członkami grupy, to częste u mieszkańców Syberii jest izolowanie szamana, który nierzadko zamieszkuje w odosobnieniu, nie uczestniczy w polowaniach i pracach gospodarczych. Jego całkowite uzależnienie od społeczności można wiązać również ze szczególnymi cechami charakteru, które uniemożliwiają normalne funkcjonowanie. W Indii lokalnymi szamanami, magami są wędrowni asceci, znani lepiej jako sadhu.

Szaman, jako “ten, który wie”, jest darzony wielkim autorytetem. Jego bogata wiedza na temat roślin często prowadzi do przejęcia roli lekarza lub – szerzej – “opiekuna medycznego”. Szaman potrafi leczyć ciężkie obrażenia i choroby oraz codzienne niedomagania, potrafi również przyspieszyć rozwiązanie lub złagodzić bóle porodowe, jest wzywany do osób opętanych przez demony lub złe duchy; pełni zatem role analogiczne do, odpowiednio – chirurga, lekarza pierwszego kontaktu, akuszera, anestezjologa, psychologa i psychiatry oraz egzorcysty. Największą umiejętnością szamana jest jednak bezpośrednie kontaktowanie się ze światem duchów i aniołów.

Szamani nierzadko proszeni są o radę lub przestrogę dotyczącą przyszłości. Ze względu na swoje niezwykłe doświadczenia szaman potrafi skupić uwagę grupy przy wieczornym ognisku swoimi niezwykłymi opowieściami o duchach, przyrodzie i historii oraz półimprowizowanymi pieśniami na te tematy. Zależy już od indywidualnych umiejętności narratorskich i osobowości danego szamana, czy jego opowieści i pieśni staną się stałym elementem kultury danej społeczności i zaczną żyć własnym życiem jako samodzielna kosmogonia i mitologia, czy też będą towarzyszyć wyłącznie rytualnym spotkaniom starszych, rytom inicjacyjnym i innym rzadkim okazjom, jak święta astronomiczne.

KLĄTWA A UROK

Urok nie jest tym samym co klątwa. Urok jest czymś mniejszym, ogranicza się do pewnego aspektu życia człowieka. Na przykład do sfery ekonomicznej albo emocjonalnej. Urok jest rzucany przez jedną osobę na drugą i działa tylko na nią. Możliwe jest rzucenie uroku na konkretną sytuację, przedmiot działalności człowieka, sferę uczuciową, a także emocjonalną. Często uroki bywają rzucane, by osiągnąć awans społeczny, zawodowy, by ograniczyć wpływ konkurencji, podobnie w sferze uczuciowej urok może powodować spadek zainteresowania jedną osobą, a znaczny wzrost zainteresowania inną. Osoba, na którą rzucono urok zmienia sposób postrzegania świata i sama nieświadomie poddaje się działaniu uroku. Klątwa natomiast jest urokiem spotęgowanym, bo zwykle dotyczy wielu aspektów życia człowieka. Może być rzucona nawet na całą społeczność, a także na miejsce, które również może być obłożone klątwą. Zwykle powoduje destrukcyjny wpływ na podmiot klątwy, ludzie, na których została rzucona podupadają na zdrowiu, popadają w długi, tracą status społeczny i majątkowy, a także nierzadko życie rodzinne i towarzyskie staje się koszmarem. Klątwa powoduje, że wszelkie działania człowieka, na którego została rzucona, zmierzające do naprawy sytuacji, jeszcze bardziej obracają się przeciw niemu. Sprawia, że nie jest on w stanie funkcjonować na dotychczasowych zasadach, a życie jego staje się walką z prześladującym go pechem i serią niepowodzeń na każdym kroku. Pierwszymi oznakami działania klątwy są niewytłumaczalne wydarzenia towarzyszące nam w życiu. Prześladuje mnie pech mówią niektórzy nie zdając sobie sprawy z tego, że komuś na tym zależy. Często jest też tak, że ignorujemy bardzo długo taką możliwość, ponieważ nie wierzymy, że klątwy istnieją. Skutki działania klątwy mogą być podobne do opętania poprzez ducha lub demona. Ogrom ich zależy tylko od stopnia wtajemniczenia osoby rzucającej klątwę lub odporności psychicznej poszkodowanego.

WPŁYW ANIELSKICH BÓSTW

Duchy oraz anioły czy bóstwa, które pomagają osobom zajmującym się magią są na tyle silne, by w sposób realny działać w ludzkim życiu. Czyż sami nie spotkaliśmy się z ludźmi, którzy mają taką potężną moc spojrzenia iż spojrzawszy na jakieś ładne zwierzę lub roślinę rzucają urok dokonując zniszczenia w najbliższym czasie: zwierzę padnie lub zachoruje, a roślina uschnie? Najważniejsze jest to, że chcąc rzucić na kogoś skutecznie urok lub klątwę nie zawsze możemy robić to sami, to nie jest zabawa, należy się zwrócić do doświadczonego maga profesjonalisty, który nam pomoże. Porównajmy to do sztuki gotowania: gotować każdy może, ale nie każdy się do tego nadaje, a dobry kucharz nigdy nie zdradzi swojej tajemnicy, bo nie tylko w przepisie tkwi sekret, ale i w talencie. Podobnie jest z magią: każdy może rzucić urok, ale nie będzie on skuteczny, jeżeli nie zostanie rzucony właściwie, właściwym zaklęciem – odpowiednim do danego uroku i przez osobę doświadczoną oraz obdarzoną mocą duchową, która nie jest każdemu dana. Tylko nieliczni ludzie mają sprawczą moc czynienia czarów.

NA KOGO KLĄTWĘ

Celem działania klątwy bądź uroku mogą być:

• osoby, które w przeszłości okazały się nieuczciwe, zdradliwe i plugawe,
• osoby, które mówiły szkodliwą nieprawdę na twój temat,
• osoby, które chełpią się swoim majątkiem czy urodą,
• osoby, które zabrały Ci coś cennego,
• osoby nie darzące szacunkiem innych ludzi,
• osoby nie dochowujące tajemnicy,
• osoby łamiące przysięgi i obietnice,
• osoby cudzołożące, niewierne,
• dłużnicy i oszuści oraz lichwiarze,
• osoby na które należy rzucić urok miłości,
• osoby nieumiarkowane w każdym postępowaniu,
• wszystkie osoby co do których zachodzi potrzeba sprowadzenia pecha czy roztoczenia złej aury,
• członkowie rodziny bliskiej i dalszej,
• osoby przeciwstawiające się Twojej woli na Twoją szkodę.

JAK SIĘ BRONIĆ

Możliwa jest także magiczna obrona przed działaniem rzuconych uroków i klątw. Istnieją specjalne zaklęcia i techniki magiczne umożliwiające obronę przed urokami i klątwami. Nigdy bowiem nie wiadomo, czy właśnie w danej chwili nie staliśmy się przedmiotem uroku czy klątwy. Takie zaklęcia ochronne pomagają zminimalizować działanie złych czarów, a nawet je odwrócić. Podobnie jak na różne choroby są różne lekarstwa, także i na różne klątwy i uroki wymagane są odrębne zaklęcia odczyniające, które często wymagają wiele więcej wysiłku od maga, aniżeli rzucanie klątw i uroków. Wzmacnianie aury czy budowanie sześciokątnej tarczy należą do najprostszych środków ochronnych, podobnie jak magiczne lustro, jednak ich skuteczność zależy od doświadczenia i osobistej mocy duchowej.

CEREMONIE I RYTUAŁY

Rzucanie klątw i uroków, a także odczynianie ich jest sprawą niezwykle poważną i wymaga wiedzy połączonej z praktyką. Niewłaściwe rzucenie uroku i klątwy może się obrócić przeciw osobie, która daną klątwę rzuca, dlatego samodzielne rzucanie klątw może być bardzo niebezpieczne. Człowiek, który nie ma praktyki z siłami i bytami pozamaterialnymi nie powinien pod żadnym pozorem samodzielnie się do nich odwoływać, gdyż są to ogromne siły i niewłaściwie przywołane mogą obrócić się przeciwko osobie, która je przywołała. W celu rzucenia na kogoś uroku, klątwy, bądź odczynienia rzuconego uroku najlepiej skontaktować się z odpowiednimi osobami, które przeprowadzą wszelkie wymagane rytuały i zapewnią bezpieczeństwo i skuteczność. Czasem bywa tak, że niektóre klątwy i uroki wymagają ściśle danego rodzaju magii. Trudno jest bowiem rzucić klątwę samym gestem, jeżeli warunki i okoliczności temu nie sprzyjają. Tak, jak podczas rzucania klątw zwykle stosowana jest magia słowna, tak podczas rzucania uroków zwykle wykorzystuje się magię ceremonialną. Wymaga ona użycia pewnych przedmiotów, które symbolizują siłę, do której odwołuje się mag, bądź przez którą czyni dany urok. Przywołana siła musi zostać właściwie ukierunkowana, inaczej ma niszczycielską moc i w skrajnych przypadkach może doprowadzić niedoświadczoną osobę do choroby psychicznej albo nawet śmierci.

Byty duchowe, szczególnie boskie współpracują tylko z tymi, którzy okażą się tego godni. Żaden amator nie jest w stanie rzucić uroku z wykorzystaniem magii, gdyż wymaga to wielu lat pracy i starannych przygotowań. Magia opiera się o żywioły: ziemię, wodę, ogień i powietrze. Mag jest pośrednikiem i przewodnikiem w świecie rzeczywistym i niematerialnym i to on kontaktuje się z właściwymi bytami podczas rytualnej ceremonii. Każdy rodzaj ceremonii wymaga odrębnych rytuałów i odpowiedniego bytu ze świata niematerialnego, który na prośbę maga wpłynie na rzeczywistość i odpowiednio ukierunkuje ją, zwykle przy pomocy różnych nieoczekiwanych zdarzeń i zbiegów okoliczności, w których tylko wtajemniczeni dostrzegą wpływ magii. Ceremonie magiczne i rytuały wymagają niekiedy sporo przygotowań, jak choćby zebrania odpowiednich ziół, otrzymania wody o magicznych właściwościach, odpowiedniego czasu, czy też miejsca. Ceremonia magiczna często trwa od zmierzchu do świtu, czyli jest to rytuał sprawowany przez całą noc, bywa, że przez kilka dni czy kilka tygodni.

Podczas gdy rytuały stanowią sztywny zestaw określonych działań, to ceremonie są wypracowanymi przez wieki zachowaniami maga podczas czynienia rytuałów. Rozszerzają one rytuały wzbogacając je, bądź umożliwiając nasilenie efektów magii. Podczas gdy rytuały odwołują się głównie do żywiołów: ziemi – symbolu siły, wody – symbolu życia i oczyszczenia, ognia – symbolu miłości i sprawiedliwości oraz  powietrza – symbolu łączności człowieka ze światem niematerialnym – ceremonie wprowadzają inne elementy, jak elementy należące do osób na których czyniony jest czar, bądź elementy symbolizujące te osoby, dzięki którym kierunkują oddziaływanie żywiołów i bytów niematerialnych. O sile magii decyduje doświadczenie maga i wrodzone predyspozycje. Rzucając urok czy klątwę mag ma pełną świadomość jej oddziaływania i tylko on może ją cofnąć, gdyż tylko on wie jaką ceremonią urok był rzucony i poprzez jaki byt. Rzucona klątwa i urok generalnie zawsze się spełnia i nie ma od tego wyjątków. Czasem efekt jej spełnienia nie jest widoczny od razu, jednakże już w momencie odprawienia rytuału, osoba której on dotyczy może odczuć wpływ magii. Magia jest bowiem wszechobecna i przejawia się w różnych momentach życia, choć nie zawsze można to dostrzec na pierwszy rzut oka.

CZARY I UROKI MIŁOSNE

W miłości stosowane są różne sztuczki, jak wdzięk, czy urok osobisty. Jeżeli zaś to nie zadziała, może okazać się, że trzeba sięgnąć do całkiem innych sposobów – do magii. Pozytywna energia którą emanują ludzie może uczynić życie szczęśliwszym, uporać się z problemami czy też wręcz powodować uzdrawianie chorób. Czary miłosne pozwalają na nowo rozniecić uczucia lub wzbudzić je w osobach, które chcemy w sobie rozkochać. Prawa, które rządzą w świecie materialnym, działają niezależnie od naszego umysłu, jednak to, co dotyczy energii ducha, musi zostać wprawione w ruch energią ducha. Magia przynależy do wyższych wymiarów wszechświata i pozwala kierować również sferą duchową. Jest częścią podstawowego budulca wszystkiego, co istnieje w myśli. Dlatego też siłą myśli, a co za tym idzie siłą magii możemy sprawić, by działanie magii objawiło się w materialnym świecie. Ludzie, którzy nie wierzą w istnienie magii i jej realne działanie, nie doświadczają magii, nie zdołają sprawić, by magia zadziałała. Niewiara, ateizm jest pewną niezdolnością do postrzegania i doświadczania wyższych wymiarów życia.

Urok na miłość, jest to sposób wywołania miłości w danej osobie ku innej. Od początku swojego istnienia magia splatała się z ludzkimi emocjami, a przede wszystkim z miłością. Dlatego też ilość zaklęć, jakie stosowano aby przywabić lub odepchnąć kochanka, jest imponująca. Oczywiście do różnych sytuacji stosuje się różne zaklęcia, gdyż nie ma uniwersalnego zaklęcia na miłość. Do każdego przypadku musi być odpowiednio dobrane zaklęcie, by zadziałało. Dlatego też ważna jest wiedza z zakresu magii, by skutecznie rzucić miłosny urok. Dawniej stosowano magię wynikającą z wierzeń i tradycji ludowych. Dziś trudno jest ludziom wierzyć w działanie takich zaklęć, jednak nadal urzekają one swą prostotą i bezpośredniością skojarzeń oraz efektywnością. Wówczas wszystkie miłosne czary stosowano głównie podczas pełni Księżyca, który przez swój związek z wieloma pogańskimi boginiami miłości jest patronem zakochanych. Dziś wiadomo, że wpływ Księżyca ma znaczenie, jednakże magię można stosować nie tylko podczas jego pełni. W różnych fazach Księżyca stosuje się różne typy zaklęć, gdyż właśnie Księżyc potrafi wzmocnić ich działanie.

Czary miłosne należy dokonywać w skupieniu i powadze, bardzo dbając o zachowanie tajemnicy. Jest to jeden z najtrudniejszych rodzajów czarów, gdyż wpływa on bezpośrednio na wolę drugiej osoby. Najprostsze czary polegają na przygotowaniu specjalnego prezentu lub poczęstunku, który należy podać wybranej osobie. Taki rodzaj magii był praktykowany na wsi. Gotowały kobiety i to one głównie rzucały miłosne uroki i mimo, że były one proste, to się również sprawdzały. Wiejskie znachorki serwowały także tajemnicze napoje z dodatkiem krwi z serdecznego palca, a przede wszystkim najważniejszego miłosnego zioła – lubczyku. Rzucający urok musiał także zakręcić supełek na kosmyku włosów osoby, którą zamierzał posiąść. Sznurki i supły odgrywały ważna rolę w magicznych przedsięwzięciach. Zawiązane służyły powstrzymaniu namiętności lub spleceniu swego losu z życiem wybranej osoby. Supłów na sukni lub bieliźnie strzec się musiały panny młode – przynosiły im one problemy ze skonsumowaniem związku.

MAGICZNE OBRZĘDY

Większość miłosnych uroków które nie przynosiły jednak skutku brały się stąd, że osoby je rzucające nie dopełniały wszystkich warunków rytuału, nie stosowały właściwie dobranych zaklęć, a także nie spełniły najważniejszego warunku – nie wierzyły w moc magii. Właśnie takie powątpiewanie powodowało, że magia była nieskuteczna, bo nie była ona przywołana mocą woli. Obecnie ten warunek mocy woli jest także decydujący. Osoba, która pragnie rzucenia miłosnego uroku nie może wątpić w jego działanie. Czasem moc miłosnych uroków może być osłabiona przez działanie innych sił magicznych. Takimi siłami mogą być zaklęcia ochronne, amulety i talizmany, a także wpływ złych mocy, które zawładnęły wolą danej osoby i przez to nie jest ona podatna na czary. Z chwilą rzucenia miłosnego uroku osoba, na którą go rzucono jest emocjonalnie czynna i uczuciowo otwarta na osobę, która ten urok rzuciła, lub zleciła jego rzucenie. Oznacza to, iż wówczas jest najlepszy okres na zawiązanie się uczucia i jeżeli ono powstanie, to będzie trwałe.

Moc uroku z upływem czasu jednak zwykle słabnie i jeżeli osoba, która taki urok rzuciła, w odpowiednim czasie nie stworzy sytuacji, która zapoczątkuje uczucie, to urok taki powoli wygaśnie. Ważne jest także działanie magii ochronnej, która strzeże zakochanych przed innymi urokami i złorzeczeniami, które mogą zniszczyć ich związek. Wbrew przypuszczeniom właśnie bardzo wiele uroków jest rzucanych na szczęśliwe i zakochane osoby, chociażby przez osoby zazdrosne i zaborcze. Bywa tak zwykle z powodu zawiści, lub chęci odbicia partnera, chęci przejęcia cudzego szczęścia. Jeżeli więc zakochane osoby nie znajdują się w mocy zaklęcia ochronnego są one podatne na uroki, co może spowodować rozpad związku. Czasem skuteczną ochroną bywają kwiaty z palmy wielkanocnej, jednakże działają one jedynie na bardzo proste – amatorsko rzucone uroki.

RZUCANIE KLĄTW I UROKÓW

Do rzucania uroków miłosnych wykorzystywane bywają rytuały pochodzące sprzed kilkunastu wieków i odwołujące się do zasady czterech żywiołów: gdzie oleje roślinne i zmielone ziarna zbóż symbolizują wysłanników Ziemi; woda jest siłą oczyszczającą, życiodajną; świece symbolizują oczyszczający ogień;  a zapach roślin i ziół symbolizuje powietrze. Również z miłością związane jest powodzenie związku, a co za tym idzie – wróżby. Od najdawniejszych czasów ludzie pragnęli poznać swoją przyszłość, odgadnąć, jaki los ich czeka i czy mogą liczyć na jego przychylność w dalszym życiu. Bardzo popularnym sposobem przepowiadania przyszłości są wróżby karciane, a wśród nich chyba najbardziej rozpowszechniony jest Tarot, w którym z ułożenia kart można przepowiedzieć losy osoby, której Tarot jest stawiany. Do stawiania Tarota potrzeba jednak sporych umiejętności. Konieczne jest, by tarocista zaznajomiony był z ezoterycznymi możliwościami Wielkich Arkanów. Dlatego trzeba poszukać naprawdę bardzo doświadczonej i rzetelnej osoby, aby nie napytać sobie biedy. Są bowiem liczne dowody na to, że po nieprawidłowo postawionym Tarocie los osób, którym go stawiano, znacznie się pogorszył.

W przeciwieństwie do praw fizyki, chemii itp. magia działa tylko wtedy, gdy wierzymy w jej realną moc. Nie musimy wierzyć w istnienie prądu, by żarówka się zaświeciła; nie musimy wierzyć, że penicylina naprawdę niszczy bakterie, by nas wyleczyła. To, co dotyczy materii, działa niezależnie od umysłu człowieka, ale to, co dotyczy energii ducha, musi zostać wprawione w ruch energią ducha, a właśnie magia jest jedną z metod kierunkowania energii ducha. Przynależy ona do wyższych wymiarów wszechświata. Jest równie realna jak wszystko co nas otacza, ponieważ magia jest wszędzie i stanowi budulec rzeczywistości, choć często mówi się o przypadku i zbiegu okoliczności, nie zastanawiając się nad tym, że może być to działanie magii. Większość uroków, wbrew pozorom jest trudna do wykonania, gdyż wymaga specjalnych przygotowań i czasu. Dlatego też czasem bywają uroki, które nie działają od razu, gdyż podczas ich rzucania odwołano się do siły, której wpływ związany jest z określonym czasem, bądź zjawiskiem. Magii nie można wziąć do ręki, obejrzeć ani zmierzyć, gdyż kieruje się ona odrębnymi prawami, do których nie można stosować schematów myślenia wyniesionych z materialnego świata. Przede wszystkim należy być cierpliwym i pozbawionym negatywnych emocji, gdyż to właśnie one mogą zakłócić działanie uroku. Jeżeli osobie dla której wykonano urok nie towarzyszą negatywne emocje, a także jest ona przekonana o sile działania uroku i nie robi tego jedynie po to by wypróbować magię, wówczas skuteczność i sprawdzalność uroku jest bardzo wysoka. Magia jest ogromną siłą, która towarzyszy człowiekowi i odpowiednio ukierunkowana może człowiekowi służyć i ochraniać go.

ATAK PSYCHICZNY i PRZECIWDZIAŁANIE

Co powinno się zrobić w razie podejrzenia iż jest się celem ataku psychicznego :

1. Najważniejszą rzeczą jest sprawdzenie czy żywione przez nas uczucie ataku jest rzeczywiście skutkiem ataku, czy też tylko odczuciem płynącym z nas samych (czyli urojony atak). Pewne zjawiska mogą sie wydawać podobne do objawów ataku, niemniej jednak nie są one skutkiem działania sił zewnętrznych, a ich chwilowe i impulsowe odczuwanie jako pozorny skutek działania “obcych” sił mogą powodować fałszywe alarmy.

2. Sprawdź czy nie wysyłałaś/eś gdzieś na zewnątrz energii (np. w postaci zaklęcia lub przekleństw), która mogła ulec odbiciu i powraca właśnie do ciebie. Nic takiego nie zachodzi w przypadku wrogiego ataku. Wiele osób boryka się często z zjawiskiem odbicia ich czaru które jest zbliżone do efektu “echa” albo jest odsyłką.

3. Wytwórz tarczę uziemiającą. Energia ataku będzie kierowana ku Matce Ziemi, która przyjmie i wchłonie ową energię psychiczną. Uziemianie jest podstawową umiejętnością jaką trzeba opanować aby móc skutecznie i bezpiecznie używać magii. Jeżeli czujesz iż są jakieś zaburzenia z przepuszczeniem energii poprzez ciało ku ziemi, po prostu użyj prostszej metody: odbij energię po skierowaniu jej w dół – ku Ziemi – co jest prostsze i szybsze do wykonania. Dokonując uziemienia, dokonujesz najprostszego i najmniej zajmującego z licznych możliwych sposobów obrony.

4. Medytuj używając wizualizacji (wyobraźni) z białym światłem w trzecim oku, czyniąc je pulsującym źródłem srebrzysto-białego, słonecznego światła, niczym jasną gwiazdą o blasku tysiaca słońc! Recytuj przy tym w myśli sylabę OM (AUM, brzmiącą jak polskie Ą), która mocno oczyszca od negatywnych przesyłek z zewnątrz.

Czego nie powinno się się robić na początku Ścieżki Magii:

1. Szukanie źródła ataku i próba kontrataku. Skupianie na nadawcy negatywności powoduje wzmożony odbiór negatywnej jego przesyłki, co jest niekorzystne. Myślać o wrogu przyciągasz wroga i otwierasz się na jego działania. Jeżeli się pomylisz lub jesteś nie dość silna (silny), możesz tym samym wzniecić nienawiść w osobie na której dokonujesz kontrataku. Możesz mieć rację w sensie konieczności podjęcia tak silnych metod obrony, ale też druga strona może nie być świadoma swego przypadkowego i czasami niezamierzonego, przypadkowego ataku – co doprowadzi do sytuacji rodzących konflikty. Nawet gdy masz słuszność, atakując często zwiększasz nienawiść i skalę konfliktu. Kontratak to jedna z najczęściej potępianych form reakcji na atak psychiczny, ale rekomendowana tylko dla zaawansowanych adeptów magii.

2. Wytwarzać lustrzanej tarczy, odbijającej energię do nadawcy. Mimo iż jest to najczęściej dokonywana rzecz, nie jest to zalecane początkującym. Nie jest to niezbędne z prostego powodu: jeżeli możesz wytworzyć lustrzaną tarczę, to tym samym możesz także ukierunkować ją tak, aby odbitą energię kierowała ku Ziemi gdzie zostanie wchłonięta i się rozproszy albo poprzez ziemię wróci do nadawcy. Nie ma żadnego powodu, dla którego miałabyś (miałbyś) uziemić większą ilość energii niż możesz odbijać od nadawcy (o ile poprawnie wykonujesz odbijanie uziemiające). Z pewnych powodów, skuteczność odbijania nigdy nie będzie w pełni idealna u początkujących adeptów. Możesz uderzyć odbiciem blisko nadawcy, zarazem nie trafiając, a jeżeli nie zdołasz wtedy skierować uderzenie ku ziemi, możesz narobić sobie kłopotów przypadkowo uderzając rykoszetem w inną osobę.

Czasami uważa się iż odbicie energi do nadawcy (atakującego), nakłoni go do zatrzymania się i zaprzestania ataku z powodu uświadomienia mu jego czynu a także ponieważ powracająca (odbita energia) może sie okazać zbyt duża do poradzenia sobie z nią przez pierwotnego nadawcę. Ta ważna rzecz jest rzadko poruszana z uwagi na to, iż jeżeli nadawca (atakujący) był świadomy dokonywania ataku, to może być przygotowany na ewnetualną konieczność ponownego odbicia do celu np. za pomocą luster lub innych technik przekierunkowania energii. Stąd też, jeżeli skorzystamy z prawie idealnego lustra odbijającego i zaczniemy zwiększać ilość odbijanej mocy, to możemy uzyskać efekt lasera psychicznego; któż bowiem po drugiej stronie lustra będzie w stanie przechwycić aż tak bardzo skupioną wiązkę energii?

Jeśli druga osoba nie będzie świadoma tego że wysłała swą energię, to prawdopodobnie uzna że została zaatakowana i spróbuje dokonać kontrataku. Jeśli postąpi zgodnie z trzema krokami opisanymi powyżej to nikomu tym nie zaszkodzi. Jednakże wiele osób natychmiast pomyśli o natychmiastowym postawieniu lustra obronnego, lub nawet mogą zdecydować o tym żeby dać nauczkę osobie ich atakującej. Kilka osób naturalnie odpowie na odczucie ataku pozytywnie szczególnie jeśli są w tak złym nastroju że wysyłają swą energię nawet nie mając o tym świadomości. Inną ważną sprawą jest przyciąganie do siebie nieuświadamianej sobie nienawiści wobec nas samych i waśni z powodu naszych własnych słabości. Zazwyczaj zdarza się że ktoś odbija dokładnie to co otrzymał jednak bez dodawania swej własnej energii w trakcie odbicia. Lecz te same osoby które się bronią, mogą dokonać “odbicia z radosnym dodatkiem”. Wydaje się wtedy że można się łatwo wyczerpać z powodu swego sprawiedliwego postępowania w przypadku większości osób które dokonują ataków i jest bardzo trudno nie móc sobie wyobrazić w konkretny sposób, satysfakcjonujących efektów powrotu odbitej energii do nadawcy. Takie coś można podciągnąć pod “kontratak” nawet jeśli się tego nie realizuje. Uziemianie tak nie skutkuje.

Przyjrzyj się sobie kiedy ludzie dyskutują o “powrocie do nadawcy”, zobacz jak bardzo często występuje wtedy u ciebie skryte pragnienie zemsty lub ukarania, skrywane za drapieżnym pragnieniem “panowania nad sytuacją” – i odbijaniem ich normalnych prób podczas pozostawaniu w skupieniu dzięki pragnieniu nie dokonywania niczego więcej niż “usprawiedliwionego zachowania się”.  Usprawiedliwione zachowanie się nie jest zagadkowym zachowaniem lecz jest to własna wiedza i zrównoważenie. Jest też inna, podobna sprawa która pojawia się często w dyskusjach: chęć “dania nauczki osobie wysyłającej energię”. W niektórych przypadkach można usłyszeć o usprawiedliwianiu się poprzez “chronienie społeczności”. Czy to że Bogini  Matka dała ci status strażnika “zasady trójpowrotu” i symbol strażnika zasad, zwalnia cię od wszelakich konsekwencji i odpowiedzialności “ponieważ jesteś tylko pośrednikiem”? Owa pycha wymaga doznania twardej nauczki, lecz samodzielne wyznaczenie się na strażnika zasad może być główną przyczyną działania jako główny odbiorca wysyłanych energii. O wiele zdrowiej było by odrzucić swą własną obłudę i ogłosić że nasze własne ego prowadzi do waśni. “Uczenie innych poprzez dawanie im ciężkich nauczek” prowadzi część adeptów do wpadania w pułapki swej własnej obłudy, prowadzi ku drodze która osłabia ich za pośrednictwem własnych pokus.

Rozważać też trzeba to czy pomimo początkowego wrażenia, negatywna energia nie pochodzi z wnętrza, z siebie samych? Czy dobrze czynimy “odbijając ją od siebie” możliwe że wraz z dodatkowymi uświadomionymi lub nieuświadomionymi sobie żądzami lub też uziemiając ją? Zauważ nie nigdzie nie powiedziano że nie ma się “prawa” do wytworzenia tarczy odblaskowej, owszem – każdy ma takie prawo i jest to w pełni sprawiedliwe. Czasami, mimo że jest to możliwe i uzasadnione to zarazem jest to nieroztropne postępowanie. Istnieje też pewna różnica pomiędzy prawem do samoobrony, a tym co się pod tym pojęciem rozumie. Odbijanie tego nie jest konieczne, ani też nie zaskutkuje pozytywnymi skutkami, ale jeśli ma to stanowić naukę którą trzeba zrozumieć to czemu o tym wspominam? Każdy wybiera własny sposób postępowania i dlatego też powinno tak być. W końcu jeśli ktoś z adeptów o tym rozmyśla to powinien dobrze wiedzieć co czyni. Dobrzy magowie rozeznają jaki sposób obrony wybrać w każdym indywidualnym przypadku. Dobrze najpierw oczyścić się z własnych podświadomych negatywności, uspokoić swojego gremlina jak się przyjęło współcześnie mówić, a dopiero potem szukać na zewnątrz.

ŚWIAT DUCHÓW

Szamanizm rozkwitł na tle wierzeń animistycznych które zakładają ciągłą obecność świata duchowego we wszystkich przejawach natury. Wiele kultur animistycznych przedstawia sobie świat jako kosmos trzypoziomowy: pośrodku znajduje się płaski dysk Ziemi, pod spodem świat duchów złych czy nieżyczliwych, a nad Ziemią świat duchów dobrych, pomocnych czyli aniołów, bóstw. O ile każdy człowiek doświadcza obecności duchów pod postacią sprzyjających zdarzeń, choroby, leczniczej rośliny itp., to właśnie szaman jest osobą wybraną do bezpośredniej styczności z tymi istotami. Warto podkreślić słowo “wybrany”, gdyż nie można samemu upoważnić się do kontaktów ze światem duchów: inicjatywa zawsze pochodzi ze świata “z góry” (lub “z dołu”‘ więcej na ten temat poniżej). Osobom wybranym przez wyższe siły czasem trudno jest nieść tę odpowiedzialność i wynikłe z tego funkcje. Magiem nie zostaje się poprzez wykształcenie w teologicznej szkółce lecz poprzez naznaczenie przez świat duchów.

Kontakt z duchami następuje w ekstazie w którą szaman, mag wprowadza się najczęściej poprzez rytmiczne bębnienie, monotonny śpiew oraz bardzo rzadko poprzez spożycie “roślin wizyjnych” (halucynogennych), które jednak zalicza się do czarnej magii. W czasie rytuału dla widza z zewnątrz traci częściowo przytomność, podczas gdy jego dusza wędruje swobodnie po świecie duchów, korzystając z pomocy sprzyjającego ducha (por. totem). Podczas wędrówki szaman może ujrzeć rzeczy niedostępne dla reszty społeczności, stąd przekonanie, że w mocy szamana jest widzieć przyszłość i przeszłość. Dodajmy, że choć najczęstszy w szamanizmie jest motyw duszy opuszczającej ciało w swoich wędrówkach, czasem w transie aktywną rolę odgrywa ciało, oddając się duchom i ulegając czasowemu “opętaniu”. Szaman zdolny do takiej formy kontaktu z duchami mówi ich głosem, wieszczy, wreszcie w formie improwizowanej dramy przedstawia w tańcu i śpiewie to, co każą mu przekazać władające nim moce. Ważnymi punktami styczności z zaświatami są dla każdego człowieka narodziny i śmierć, stąd szaman asystuje więc przy porodzie i odprowadza umierających, pełniąc rolę tzw. psychopompa. Gdy więc dusza wstępuje w nowonarodzone dziecko, zadaniem szamana jest dobrze ją w tym ciele “ulokować”, by uniknąć “niedopasowania”, skutkującego w późniejszych zaburzeniach duchowych i psychicznych, a również energie opuszczające zmarłego dzięki zręcznej asyście psychopompa łączą się z zaświatami we właściwej harmonii.

OSOBOWOŚĆ SZAMANA MAGA

INICJACJA I PRZYMIOTY

Nie zostaje się magiem, szamanem czy czarownikiem z własnej woli. W wielu kulturach podaje się, że małe dziecko, które kiedyś zostanie łącznikiem ze światem duchów, nosi od narodzin fizyczne ślady swojej inności: dodatkowe kości wewnątrz ciała, szósty palec, deformacje, znamiona na ciele, znaki na dłoniach i stopach. Inicjacja następuje zwykle w wieku młodzieńczym: chłopiec odczuwa narastające napięcie, zachowuje się nietypowo, agresywnie, szuka izolacji – są to pierwsze widoczne objawy szczególnie bliskiego kontaktu z duchami. Gdy młodzieniec poczuje właściwy “zew”, opór psychiczny powoduje narastanie niepokojących objawów. Słowami “Gdybym nie został szamanem, zginąłbym” określił tę konieczność szaman z plemienia Niwchów (Giliaków) z Syberii. Wspomniany zespół syndromów psychologicznych kazał niektórym europejskim badaczom poszukiwać korzeni szamanizmu w zaburzeniach psychicznych. W istocie odrzucanie magicznego powołania może wywoływać zaburzenia psychiczne jako skutki, dlatego osoby z zaburzeniami psychicznymi należy gruntownie badać pod kątem ich ewentualnej służby w charakterze szamanów lokalnej społeczności.

Kluczowym momentem jest tak zwana “choroba szamańska”. W pewnym momencie przyszłego szamana odprowadza się na odosobnienie, nierzadko wiele kilometrów od osady, i zostawia w szałasie, napojonego specjalnym wywarem sporządzonym z roślin sprowadzających wizje. Następuje potem utrata przytomności, trwająca od wielu godzin do wielu dni, co traktuje się ją jako pierwszy “prawdziwy” kontakt ze światem duchów. W niektórych kulturach uważa się, że w tym czasie przyszły szaman jest cięty na kawałki przez duchy, które chcą w ten sposób odnaleźć dodatkowe kości lub w inny sposób potwierdzić “odpowiedniość”, “autentyczność” tej osoby. W kulturach o bardziej totemistycznym zabarwieniu, wtedy właśnie odchodzący szaman przekazuje młodemu adeptowi swój totem, co oznacza, że  przekazane zostaje mu wsparcie określonego ducha-zwierzęcia, zwierzęcego co do postaci anioła gatunku. Niektórzy nie przeżywają tak przeprowadzanej próby, a ci, którzy przeżyją, zostają szamanami. Normalnie rośliny sprowadzające wizje stosowane są jedynie w celach inicjalnych, acz jeśli to możliwe, stan ekstatycznej czy transowej świadomości osiągany jest siłą woli, co jest preferowane.

W czasie pierwszego okresu przysposobienia szaman uczy się swoich magicznych powinności. Młody mag uczy się rozpalać rytualne ognie oraz podtrzymywania wiecznego płomienia, uczy się zielarstwa, stosowania magicznych roślin, uczy się rytuałów z ogniami czy świecami. W kulturach, w których pierwsze znaczenie ma bęben, wtedy właśnie jest odpowiedni czas na jego skonstruowanie. Ponieważ to właśnie dźwięki wydawane przez bęben sprowadzają duchy, naciąg musi zostać nierzadko wykonany ze skóry określonego – totemicznego – zwierzęcia. Szaman zaczyna odbywać swoje pierwsze wyprawy w zaświaty, podczas których nawiązuje kontakt ze swoim duchem prowadzącym czyli z aniołem stróżem (ang. guiding spirit). Jest on tym przedstawicielem zaświatów, który będzie wspierał i kierował duszę ludzką w czasie szamańskiej podróży. W niektórych kulturach te pierwsze spotkania determinują charakter szamana, który może trafić pod opiekę dobrego lub złego ducha. W swoich wędrówkach będzie więc on odpowiednio wznosił się do świata jasności lub opadał w ciemność. W innych tradycjach nie akcentuje się tak bardzo charakteru danego szamana i jest on zdolny do wszechstronnych podróży, a szamani wprowadzający nowicjusza dbają o to, aby kontakt był z jasnymi duchami dobra. W praktyce złe duche przejmują zwykle kandydatów źle przygotowanych, pozostawionych bez opieki innych magów czy samozwańców nie należących do żadnej magicznej rodziny szamanów.

W każdej społeczności istnieje określony zestaw atrybutów, którymi tradycyjnie charakteryzuje się szaman. Uwzględnia to przede wszystkim strój, gdzie np. tylko szamanowi wolno nosić określone kości zwierząt albo określoną ich ilość. Jak wspomniano powyżej, szaman jest też blisko związany ze swoim bębnem. Czasem tylko on może przygotowywać lecznicze wywary, jest więc posiadaczem odpowiednich narzędzi i naczyń lub samych roślin. Wciąż istnieją kultury oparte rdzennie na szamanizmie, głównie w Ameryce Południowej oraz Azji Północnej i Afryce, ilość ich jednak dramatycznie spada z powodu postępującego pochodu współczesnej ateistycznej cywilizacji. Jedną z rdzennie szamańskich, magicznych kultur duchowych jest tradycyjne Voodoo (Wudu). Na fali odrodzenia dawnych wierzeń (neopogaństwo, neodruidyzm itp.), zwiększa się również zainteresowanie szamanizmem, magią, ezoteryką czy okultyzmem. Spotyka się rzecz jasna określenie “neoszamanizm”. Osoby propagujące powrót do szamanizmu upowszechniają wiedzę o tym jednym z najstarszych przejawów ludzkiej religijności, duchowości i magii. Organizowane są warsztaty, a nawet “kursy szamanizmu”, magii czy ezoteryki. Istnieją też ciągle hermetyczne nieformalne organizacje skupiające odpowiednio uzdolnionych magów, którzy wpływają nawet na losy świata czy narodu.

OKULTYZM

Okultyzm (łac. occulo – ukrywać, trzymać w tajemnicy; occultus – schowany, ukryty, tajemny) – doktryny ezoteryczne, które zakładają istnienie w człowieku i przyrodzie sił tajemnych, nieznanych i bada możliwości ich wykorzystania, oznacza rzecz “tajemną”, “niedostępną”. Okultyzm nazywa się również wiedzą tajemną (scientia occulta). Zjawiska paranormalne badane od zawsze przez okultystów stanowią współcześnie przedmiot zainteresowania parapsychologii i psychotroniki. Zjawiska, którymi zajmują się okultyści są znane i w różnej mierze akceptowane we wszystkich światowych religiach, np. buddyzmie (tantra), hinduizmie, islamie (głównie w sufizmie), w chrześcijaństwie (mistycyzm).

Okultyzm jest zakazany i paranoicznie zwalczany jako rzekomy przejaw satanizmu przez zdegenerowane kościoły chrześcijańskie oraz z innych powodów przez wiele innych religii. W rzeczywistości nie należy mylić okultyzmu jako duchowej wiedzy tajemnej z czarną magią czy satanizmem jako kultem Szatana i innych złych duchów. Chrześcijaństwo zakazuje magii i okultyzmu, chociażby z tego powodu, że na szczeblu swoich biskupów samo uprawia groźną czarną magię w postaci klątw i ekskumenik, podobnie jak islam uprawiający czarnomagiczne fatwy. W zakazie chodziło o to, aby techniki i moce magiczne zarezerwować wyłącznie dla wyższego duchowieństwa chrześcijańskiego, tak aby prosty lud nie mógł przeciwdziałać klątwom i ekskumenikom znosząc ich działanie pzez uziemnianie czy odbijając tym którzy je rzucili.

Jako system wiedzy, okultyzm ujmuje świat i człowieka w 2 triadach: makrokosmosu (świat duchowy, astralny i eteryczno-fizyczny) i mikrokosmosu (duch, dusza i ciało). Jako praktyka, jest systemem metod myślowych, uczuciowych, wolitywnych i fizjologicznych, umożliwiających człowiekowi poznanie, rozwinięcie i wykorzystanie zdolności własnych i mocy innych istot. Oznacza to, że narzędziem poznawczym okultyzmu jest przede wszystkim sam podmiot ludzki. Okultyzm zajmuje się tymi samymi istotami i mocami nadnaturalnymi, z którymi mają do czynienia religie, ale przyjmuje wobec nich postawę poznawczą (gnoza), a w praktyce oddziałuje na nie przez ludzką wolę (magia). “Tajemne moce” badane przez okultyzm są dziś już (lub jeszcze) niezrozumiałe dla większości ludzi, ale stają się przedmiotem stale rosnącego zainteresowania, a w ruchu Nowej Ery (New Age) przeżywają swój renesans.

Okultyzm dysponuje licznymi systemami ćwiczeń i medytacji, które mają na celu:

1) przekształcenie sfery biologicznej, społecznej i kulturowej życia człowieka, czyli dezintegrację struktury osobowości człowieka, a także przemianę sfery sensu i wartości (przejście od postawy ekstrawertycznej do introwertycznej),

2) reintegrację na nowym i wyższym poziomie rozwoju, połączoną z indywidualną antycypacją przyszłego poziomu kolektywnego, tj. zmianę ontycznego statusu człowieka (unadczłowieczenie) przez aktualizację nadbudowy duchowej, przemianę duszy i ciała, rozszerzenie i pogłębienie możliwości poznawczych, aksjotycznych i kulturotwórczych.

Okultyzm wpłynął również, bezpośrednio lub pośrednio, na powstanie wielu szkół filozoficznych, a także takich nauk, jak np. astronomia (poprzez astrologię) czy chemia (poprzez alchemię). Okultyzm bowiem, podobnie jak nauka, posługiwał się i posługuje obserwacją i eksperymentem, tworzy hipotezy i teorie (modele). Wizję świata kreowaną przez okultyzm cechują: spirytualizm, realizm, koncepcja wielopoziomowości bytu, koncepcja hierarchiczności istot, dośwoadczalne przekonanie o nieskończonych możliwościach rozwoju człowieka i kosmosu (reinkarnacjonizm).

TANTRA

MAGIA I OKULTYZM WSCHODU

Tantra (dewanagari तन्त्र ) – w buddyzmie, hinduizmie i dżinizmie tradycja duchowego rozwoju oparta na filozofii niedualistycznej, uznająca, że wszystko, co istnieje, stanowi manifestację jednego bytu. Byt ten jest rozumiany najczęściej jako forma czystej świadomości, a w buddyzmie tybetańskim jest to jedność świadomości i pustości. Tantra dosłownie znaczy “narzędzie służące do rozciągania (świadomości)”, od sanskryckiego rdzenia tan- “ciągnąć” z przyrostkiem -tra (por.: mantra, jantra): tanyate, vistaryate dźnianam, anena iti tantram ( rozciąga, rozszerza poznanie, dlatego nazywana jest tantrą). Tantra to inaczej magia i okultyzm wschodni, główne źródło całego zachodniego okultyzmu.

Buddyzm i Tantra

Pojęcie to odnosi się do stanu świadomości, w którym zwykły świat jest nieoddzielny od doskonałego oświecenia, w taki sposób, jak dwie nici splecione są w gęstej fakturze materiału. Taki poziom umysłu jest dlatego długotrwały i niezniszczalny. Kruche i niepełne doświadczenie oświecenia, np. jedynie intelektualne zrozumienie, można z kolei porównać do łaty naszytej na materiał – ma ograniczoną powierzchnię i z biegiem czasu może się oderwać.

Adepci tantry nie wykluczają żadnego przejawu życia i świata, uznając że wszystko jest doskonałością i może być umiejętnie użyte na drodze oświecenia. Stosują różnego rodzaju praktyki, zawierające elementy jogi, medytacji czy magii, przekazywane często jedynie ustnie w nieprzerwanej linii od nauczyciela do ucznia. Na Zachodzie tantra przywołuje na myśl przede wszystkim otwarty i szczery stosunek do seksu, jako że podejście to różni się znacznie od znanego nam stereotypu duchowości – ascezy.

Według szkół buddyzmu tybetańskiego Sakja, Kagyu i Gelug wyróżnia się cztery klasy tantr: (1) Kriya Tantra, (2) Carya Tantra, (3) Yoga Tantra, (4) Maha Anuttara Yoga Tantra (tzn. Najwyższe Joga Tantry). W Japonii również istnieją nauki tantryczne linii przekazu Shingon. Są to dogłębne nauki również mówiące o naturze umysłu, które można porównać do tantr klasy Kriya, Carya i Yoga. We wszystkich klasach tych tantr kultywuje się w praktyce cztery rodzaje czystości: (1) czyste formy, tzn. jidamy, (2) czyste miejsce, tzn. mandala, tzw. pałac jidama z otoczeniem, (3) czyste widzenie, tzn. jedność “pustości” i błogości, (4) czystą aktywność – nieograniczoną, dla pożytku wszystkich istot.

W praktykach tantr ważne jest utrzymywanie poglądu Szentong odnoszącego sie do zrozumienia “pustości” i Natury Buddy, bądź tak jak np. w szkole Gelug poglądów Prasangiki i Czittamatry. Podstawą praktyki tantrycznej jest również współczucie i praktyka dla pożytku wszystkich istot (skt. bodhicitta).

Hinduizm

Trzy Szkoły Tantry

Śri Meru Yantra z Andhra Pradesh to często pokazywany symbol magii orientu. W hinduizmie istnieją trzy szkoły tantry: Kaula Tantra, Miszra Tantra i Samaja Tantra.

Samaya Tantra: Samaya (Samaja) Tantra nazywana jest również “Tantrą prawej ręki”. Uczniowie Samaya Tantry praktykują medytację na ćakrze Sahasrara. Zdobywają również wiedzę o ćakrach, nadi i pranach. Samaya Tantra uważana jest za najczystszą i najbardziej duchową z trzech ścieżek tantry. Jest to magia Korony.

Miszra Tantra: Uczniowie Miszra (Mishra) Tantry praktykują medytację oraz praktyki zewnętrzne, mające na celu otworzenie ćakry Anahata. Jest to zatem magia serca.

Kaula Tantra: Kaula Tantra nazywana jest również “Tantrą lewej ręki”. Jej adepci medytują nad energią kundalini i wykorzystują praktyki zewnętrzne (rzadko seksualne) w celu otworzenia ćakry Muladhara. Uważa się niesłusznie, że praktyki te są często nadużywane w szkodliwy sposób. Jest to magia dolnego zbiornika, magia pępka i bioder, a także magia Bogini Kundalini Śakti Devi.

VOODOO (WUDU)

Wszyscy słyszeli z pewnością o voodoo (czytaj: wudu), jednak mało kto wie, czym ono jest naprawdę. Rytuały voodoo, podczas których duchy “dosiadają” swoich wyznawców i przemawiają przez ich usta, należą do jednych z najbardziej intrygujących, natomiast magia związana z tym systemem religijnym zaskarbiła sobie sławę niezwykle skutecznej. Ten niezwykle interesujący i rozbudowany system religijny łączy w sobie wierzenia plemion Afryki Zachodniej, rodowitych mieszkańców Haiti oraz europejskiego katolicyzmu. Mieszanka tych, tak pozornie różnych, wierzeń, jest zaskakująco spójna, a jednocześnie tajemnicza. Voodoo (inne formy Vodun (Benin); również Vodoun (kreolski), Sevi Lwa) jest synkretyczną magiczną religią afroamerykańską wyznawaną obecnie głównie na Haiti i na południu USA.

Podstawę voodoo stanowią rdzenne wierzenia ludów zachodnioafrykańskich (szczególnie Joruba, Kongo, Fulanie) wraz z elementami religii katolickiej i spirytyzmu. Wykrystalizowała się ona na Haiti wraz ze sprowadzeniem w XVII/XVIII w. niewolników z Afryki, którym próbowano siłą narzucać katolicyzm. Niewolnicy nie odrzucili swoich rdzennych wierzeń łącząc je z nową religią. W voodoo istnieje wprawdzie wiara w Bon Dieu (jednego Boga), nie oddaje mu się jednak czci (koncepcja deus otiosus). Istotny jest za to kult wielu miejscowych i afrykańskich loa (duchów/bogów), uważanych za tożsame z katolickimi świętymi lub aniołami. Te, które pochodzą z Afryki, nazywane są Rada Loa (z Dahomeju) lub Wangol Loa (z Angoli); te zaś, które objawiły się na Haiti, nazywane są Petro Loa. Słowo “voodoo” wywodzi się z języka plemienia Fulanów i oznacza duch. Wyznawcy voodoo uprawiają także kult przodków oraz czynnie włączają do swego panteonu ludzi zasłużonych dla narodu lub lokalnej społeczności.

Podstawą kultu są tak zwane “rytuały opętania, owładnięcia” polegające na ekstatycznym połączeniu swego umysłu z bóstwem w jedną istotę. Ważną rolę odgrywają w nich bębny, za pomocą których wygrywa się skomplikowane polirytmie. Dzięki nim uczestnicy wchodzą w stan transowy, uwznioślony, podczas którego loa opanowują jedną lub więcej osób. W języku wyznawców mówi się wtedy, że “loa ujeżdża swojego konia”. Osoby te zostały zazwyczaj wcześniej inicjowane w kult lub posiadają specyficzne predyspozycje do wejścia w magiczny stan transowy. Houngan (kapłan-szaman) lub mambo (kapłanka-szamanka), posiadają wielką wiedzę na temat życia loa i sposobów kontaktowania się z nimi. Są oni także centralnymi punktami socyete (wspólnoty wiernych) w Voodoo, bez których nie mogą się toczyć rytuały. Każdy z loa posiada swój własny odrębny symbol (veve), malowany kredą na ziemi przed rozpoczęciem obrzędu.

Szamani i szamanki używają także laleczek voodoo aby uzdrowić lub rzucić klątwę na wyznawcę religii Voodoo, Hoodoo lub chrześcijaństwa. Wierzą, że czar w postaci klątwy można rzucić tylko na człowieka, który popełnia złe czyny, inaczej spadnie zwrotne cierpienie. Wśród wyznawców Voodoo występuje też przekonanie, że dzięki magii można ożywić ciało zmarłego i spowodować, iż będzie ono np. pracować na polu jako pewnego rodzaju organiczny automat – zombie. Dana osoba staje się takim zombie wskutek zatrucia szczególnym rodzajem trucizny, przygotowanej przez bokora (czarownika). Nie jest to jednak element kultu, ale składnik wierzeń ludowych, który nie ma żadnego związku z właściwym oddawaniem czci. Należy przy tym podkreślić, że, wbrew rozpowszechnianym przez chrześcijaństwo stereotypom, magia voodoo nie służy wyłącznie czynieniu zła, ale przede wszystkim Voodoo pomaga osiągnąć szczęście, poznać przyszłość, przyciągnąć miłość czy pieniądze, a także leczyć.

Voodoo na świecie

Obecnie, z początkiem XXI wieku Voodoo praktykowane jest szerzej w Ghanie, Togo i Beninie, na Dominikanie i Haiti, w Brazylii i Luizjanie (USA). Szczególnie dużą rolę odgrywa Voodoo na Haiti, gdzie wyznawcami tej religii są także najwyżsi urzędnicy państwowi, np. sprawujący przez kilka miesięcy w 1994 r. p.o. prezydenta Haiti Émile Jonassaint. Voodoo została tam podniesiona w 2003 roku przez byłego prezydenta Jean-Bertrand Aristide do rangi jednej z religii państwowych tego kraju. W latach 70-tych XX wieku prezydent Czadu François Tombalbaye pod wpływem swojego zaufanego doradcy Haitańczyka André Vixamara próbował nadać ludności Czadu voodoo jako religię państwową, pod pretekstem “powrotu do afrykańskiej tradycji”. Zobligował urzędników państwowych do uczestniczenia w rytuałach inicjacji, oporni byli podobno torturowani, a nawet zabijani. Ta próba wprowadzenia voodoo zakończyła się niepowodzeniem, kiedy w 1975 Tombalbaye został zabity podczas zamachu stanu.

Bóstwa Voodoo

Najważniejszymi bóstwami (Mana Loa) voodoo są:

* Oxala – bóg miłosierdzia, występuje także pod postacią Jezusa,
* Szango – bóg burzy, pod postacią Jana Chrzciciela,
* Papa Legba – bóg strzegący granicy między światem żywych i umarłych, pod postacią św. Piotra,
* Ogoun – bóg wojny,
* Erzulie – bogini miłości i płodności,
* Damballah – bóg-wąż, pod postacią św. Patryka.

Oprócz bóstw i innych loa czczone są duchy śmierci Guédé, którym przewodzi złowrogi Baron Samedi.

MAGIA GWIAZD

Fazy księżyca a ich wpływ na ciało i samopoczucie

Księżyc – naturalny satelita ziemi, co już jakiś czas temu udowodniono, prócz wpływu na cykle przypływów i odpływów mórz i oceanów, wywiera pewien wpływ na funkcjonowanie i samopoczucie ludzi. Przecież w końcu woda stanowi znaczną część ludzkiego organizmu i zmiany faz księżyca oddziałują nań w podobny, lecz nieco słabszy sposób niż na zjawisko pływów wodnych. Poniżej zestawione są cztery fazy księżyca a ich wpływ i działanie na organizm ludzki, dzięki któremu będziecie mogli nieco dopasować realizację planów do faz księżyca pod kątem zwiększonej szansy na sukces. Bardziej szczegółowo omawia się każdą kolejną dobę w cyklu księżycowym, co jest bardzo dla magów przydatne do pracy.

* Pierwsza kwadra – gdy księżyca przybywa.
Mamy wtedy dużo energii, lecz gorszy nastrój.
Organizm nastawiony jest na regenerację, niczym gąbka chłonąc wszelkie substancje odżywcze.
Dobra pora na upiększające zabiegi kosmetyczne – gdyż przywrócą wtedy skórze jędrność i elatyczność oraz wygładzą zmarszczki.
Podczas tej fazy księżyca można odczuwać też wzmożony apetyt, albowiem organizm pragnie wtedy gromadzić zapasy i lepiej przyswaja pożywienie.
Najlepiej w tym czasie jeść wiele warzyw i owoców, aby oszukać głód i zaopatrzyć organizm w jak najwięcej witamin.

* Pełnia – gdy widać cały księżyc.
Podczas pełni odczuwalny jest podenerwowanie, często narzekamy na bóle głowy a kobiety mają obfitsze niż zwykle krwawienia miesięczne.
Najlepiej unikać podczas pełni wizyt u dentysty lub zabiegów chirurgicznych a także oczyszczania cery, gdyż rany w tym czasie się źle goją.
Organizm podczas pełni zatrzymuje najwięcej wody, toteż mogą się zdarzać iż skóra wygląda lekko napuchnięta.
Opuchliznę pomoże usunąć poranny, zimno-ciepły prysznic i masaż miękką szczotką, zawsze w kierunku serca.
Wieczorem zaś, by ukoić nerwy i szybciej zasnąć, można zafundować sobie odprężającą kąpiel w wannie z dodatkiem kilku kropli olejku aromatycznego, np. z melisy, lub jałowca.
Czas pełni jest czasem w którym można łatwo przybrać na wadze.
Lepiej jest wtedy jeść mniej, unikać tłuszczu, słodyczy oraz soli – sprzyjającej zatrzymywaniu wody w organizmie.
Pełnia jest złą porą na rozpoczęcie kuracji odchudzającej.

* III kwadra – gdy księżyca ubywa.
Tracimy wtedy siłę i energię życiową.
Niemniej, to doskonała pora na rozpoczęcie odchudzanie lub oczyszczanie organizmu z nadmiaru wody i toksyn.
Porę trzeciej kwadry księżyca cechuje dużo szybsza przemiana materii i mniejszy apetyt.
Najlepiej jeść wtedy potrawy obfitujące w błonnik, np. warzywa, brązowy (niełuskany) ryż, kasze, pełnoziarniste pieczywo i ziemniaki.
Warto pić dużo niegazowanej wody mineralnej.
Dobra pora na wizytę u stomatologa, gdyż nawet poważne zabiegi niosą za sobą małe ryzyko, i lepiej trzymają się mostki i plomby.

* Nów – gdy księżyca całkiem nie widać.
Podczas tej fazy księżyca, bardzo często odczuwamy osłabienie.
Jest to jednak niemniej dobra pora na przeprowadzenie operacji, gdyż łatwiej się wtedy goją rany, nie dopuszczając do tworzenia blizn i zmniejszone jest ryzyko krwotoków.
Organizm, podobnie jak księżyc, przygotowuje się do nowego cyklu.
Jest to dla nas czas gruntownego oczyszczania ze złogów i toksyn – najlepiej jednodniową głodówką.
Nów jest doskonałą porą na rozpoczęcie walki z nałogami, najłatwiej jest wtedy rzucić palenie, ograniczyć spożycie alkoholu lub słodyczy.

MAGOWIE W GRACH OKULTNYCH

Mag: Dla większości magów nauka tajemna, mistyka czy ezoteryka jest celem samym w sobie, choć zdarzają się osobnicy, którzy ze swych umiejętności czerpią bardziej wymierne korzyści. Choć magowie to bardzo niejednolita grupa, mają swój wspólny mianownik: umiłowanie nauk magicznych, ezoterycznych, okultnych. Główne Umiejętności maga to: Mistycyzm, Zniszczenie, Przemiana, Iluzja, Przywrócenie. Poboczne Umiejętności to: Zaklinanie, Przywołanie, Krótkie Ostrze, Alchemia, Bez Zbroi. Pierwszorzędne Atrybuty: Inteligencja, Siła Woli. Specjalizacja: Magia

Mag Bitewny: Specjalna grupa magów wyszkolona zarówno w tajnikach magii jak i konwencjonalnej sztuce wojennej. Magowie bitewni nie są tak wszechstronni jak ich koledzy po fachu, ale rekompensują to sobie prawdziwym mistrzostwem w dziedzinie magii ofensywnej. Główne Umiejętności: Przemiana, Zniszczenie, Przywołanie, Topór, Ciężki Pancerz. Poboczne Umiejętności: Mistycyzm, Alchemia, Zaklinanie, Długie Ostrze, Celność. Pierwszorzędne Atrybuty: Inteligencja, Siła. Specjalizacja: Magia Obronna.

Mag Uzdrowiciel: Uzdrowiciele to specjalna kasta magów, którzy składają przysięgę uzdrawiania rannych i leczenia chorych. W obliczu niebezpieczeństwa Uzdrowiciele posługują się magią obronną, do przemocy uciekając się wyłącznie w sytuacjach krytycznych. Główne Umiejętności: Przywrócenie, Mistycyzm, Przemiana, Walka Wręcz, Retoryka. Poboczne Umiejętności: Iluzja, Broń Obuchowa, Lekki Pancerz, Alchemia, Bez Zbroi. Pierwszorzędne Atrybuty: Siła, Osobowość. Specjalizacja: Magia Uzdrawiania.

Czarownik: Czarownicy bywają traktowani jako podrzędna kasta Magów, choć w rzeczywistości należało by raczej nazwać ich Magami-specjalistami. Czarownicy są bowiem mistrzami w sztuce przyzywania i zaklinania. Często spotyka się ich w towarzystwie podległych im ożywieńców lub daedrycznych służących. Główne Umiejętności: Zaklinanie, Przywrócenie, Mistycyzm, Zniszczenie, Przemiana. Poboczne Umiejętności: Iluzja, Krótkie Ostrze, Celność, Średni Pancerz, Ciężki Pancerz. Pierwszorzędne Atrybuty: Inteligencja, Wytrzymałość. Specjalizacja: Magia

CZARNA MAGIA KLĄTWY WIELKIEJ

Znamy wiele katolickich i chrześcijańskich klątw i modlitw, co to się nimi papieże modlą co rano i wieczór, a taki też sam obowiązek mają biskupi i kardynałowie. Zamieszczam jedną tylko klątwę rzymsko-katolicką, co to każdy biskup ma obowiązek odmawiać za heretyków, ezoteryków, szamanów czy innowierców, za wszystkich uznawanych przez kościół katolicki za zło i odstępstwo. Klątwa taka robiona bywa imiennie przez biskupa i 12-tu kapłanów z zapalonymi świecami, gdzie elementem rytuału jest rzucenie i zdeptanie świecy symbolizującej wyklętego. Ekskumenika czyli klątwa taka jest wcale nie łatwa do odwrócenia, a jej skutki mogą być odczuwane w kolejnych wcieleniach osoby wyklętej. Kompleksowa chorowitość, gdzie nie ma w organizmie zdrowego członka, może być skutkiem dawnej fatwy, podobnie spustoszenie mieszkania co pewien czas czy zarobaczenie, pękanie narządów wewnętrznych, samobójstwa i próby samobójcze, zdradliwość etc. Rzucanie takiej klątwy o ile nie jest sprawiedliwą zemstą za realną krzywdę, tylko z powodów światopoglądowych jest praktyką kościelnej czarnej magii. I nic dziwnego, że reperkusje spadają na całe chrześcijaństwo za nadmierne wyklinanie wszelkich heretyków i innowierców…

EXCOMUNIKATIO MAIOR

KLĄTWA WIELKA

Przeklęty niechaj będzie w domu i na dworze, przeklęty w mieście i na roli;
Przeklęty niechaj będzie siedząc, stojąc, jedząc, pijąc, robiąc i śpiąc;
Przeklęty niech będzie tak, iż w nim zdrowego członka nie będzie, od wierzchu głowy aż do stopy nożnej!
Niechaj wypłyną wnętrzności jego, a ciało jego niechaj robactwo roztoczy.
Niechaj będzie przeklęty z Ananiaszem i Zafirą,
Niechaj będzie przeklęty z Judaszem zdrajcą;
Niechaj będzie przeklęty z Abironem i Dathanem, których ziemia żywcem pożarła;
Niechaj będzie przeklęty z Kainem bratobójca;
Niechaj mieszkanie jego będzie spustoszone;
Niechaj będzie wymazany z Ksiąg Żyjących i ze Sprawiedliwymi niechaj nie będzie pisany, a pamiątka jego na wieki niechaj zaginie!
Niechaj na Ostatnim Sądzie przeklęty będzie z Diabłem i demonami jego i na wieki niechaj zginie, jeśli się nie upamięta!
FIAT! FIAT!
ANATHEMA!

Warto zastanowić się gruntownie jakie praktyki i działania odwracające tę i podobne klątwy katolickie podjąć, jeśli nawet w niewielkim stopniu odczuwamy dolegliwości które mogą być skutkami takiego ekskomunikowania nas czy naszych przodków i ich pokoleń.Pierwszym lekarstwem jest uziemnianie oraz medytacje białego światła, czyli techniki medytacyjne wiadomo dlaczego zwalczane przez kościelnych inkwizytorów…

(Artykuł napisany na zlecenie portalu http://antylicho.pl gdzie “wisiał” kilka miesięcy, jednak z powodu poczytności został bez ostrzeżenia i podania przyczyny usunięty przez  pana Mirosława Mazura. Prawda jest taka, że był jednym z nielicznych czytanych przez internautów zainteresowanych takimi tematami. Ostrzegam innych autorów przed tym, co może ich spotkać, jak napiszą artykuł na zamówienie pana Mirosława Mazura.)

Ph.D. Prema Dharmin

Deccan Chargers x Delhi Daredevils

Gilchrist asked Delhi to bat first, and I think that was a wrong decision. Well… one can easy say that in hindsight ofcourse, to be fair with Gilchrist.

Two things that went against Deccan in their loss to Delhi were Bhatia and their fielding. Bhatia, the Man of the Match, bowled an amazing spell towards the end of the match – spinning the match on it heads. Earlier, it was Deccan’s bad form with the catching that gave Delhi breathing space to score such a mammoth score. 

Dilshan, De Villiers, and Karthik played well for Delhi. Both Dilshan and De Villiers got timely “life” from Deccan fielders. I dont know why fielders are losing so much catches. I think its something to do with the ground and lighting facilities or the lack of it.

Karthik in my opinion made a big difference, playing really obstreperous shots towards the end of the inning. He hit Chamida Vass for 23 in the last over, and in the end those runs came handy for Delhi. Dilshan too played breakneck shots when he was going hell for leather. It would have helped Delhi if he had stayed and played a much longer innings than what he played today.

Sehwag made a came back to the team. He did not fire as expected though. He was’nt timing the ball well. Hope he will find his touch towards the end of the series.

Delhi has become the first team to reach semi-finals with this win. Now, all the other teams, except maybe KKR, will have to play for that 3 remaining spots. 

Deccan started well with Gichrist hitting out from the very first over. Deccan’s problem seems to their domestic Indian players. Domestic players and international players played all together a different match today. Internationals played well and domestic ones disappointed. 

Rohit Sharma as usual got out to a soft dismissal. I dont know why he plays such adventurous shots early in his innings. 

It was Gilchrist who kept Deccan in the match till STT with playing some awesome shots. At one point, he was clearing the boundary ropes frequently. Even with Gilchrist going over 200 strike rate, required rate was over 10 with domestic players..not playing to the equation of the side.

When Gilchrist got out to a wonderful yorker from Sangwan, the mantle was taken over by Andrew Symonds. He continued from where Gilchrist left. Australians must be happy to see their “Big Player” in good form just ahead of the Twenty20 World cup. Symonds played the inning of the match with lot of deaf touches and huge hits. He more or less played a balanced inning. He was careful yet brutal. More than his big hits, I enjoyed how he handled spinners with careful lofty shots. Unfortunately for Deccan he got out in a critical situation, missing a full from Bhatia. 

When Bhatia removed Dwayne Smith in the same over, it was all clear that Deccan has fizzled.

3ardent is a passionate entreprise driven by 3 mavericks. It’s a cumulative effort to instill omnipresence among social and economic domain.

We aim to bring about entreprise wide and blog based solutions.We work to bring about disruptive changes through its ideas and ventures. The presence of 3ardent can be felt in the upcoming domain of advertisements through blog-blogertisements. It works to create blogs for small and big entreprises, with all the features and aspects of a web domain.

Blogertisement, a new word coined for the new era of online advertisements through blogs.The simple way to advertise on the internet is writing a blog about the product or services, so if you want to boost you business go ahead and blogertise.

Upload content, photos and commercials about your product or services and experience a breakthrough into a whole new world of consumers.

The mavericks can be contacted at

EMAIL: 3ardent@gmail.com

CONTACT NO

Arunabh Mishra  (+91)9052-222-635

Anubhav Tuli      (+91)9000-666-138

Ankit Chopra      (+91)9052-006-448

A collage of the 5 years of college. Look for your name Old or new, you’re probably in here somewhere if you’ve made a difference.

Xavier’s.
Aneri Pali. Tanya Jain. Jamie Janumala. Ashlene Cardoza.Divyak. Anusuya. (Sancha..the gym..Vineet!!! Naturals..Lokhandwala..Kanchanjunga <3 )
Dosa, pohe and upma. Naqvi– guaranteed power nap. Deceit. Pain. Tears. Meherzad. Riddhi…etc. DRAMA. Bang Bang, you’re dead. Mihir, Sonam, Ritika,Amel.
Exams- fail in 3/6.. Raza.

RAZA

English substitute professors. Cutlet pav.Raza. Neha, Nazneen.Simon .Hahahaha. Pia.Akshay Singh. Pranauuu.Basketball. Hahahaha. Mondy’s. Pain.
Blacklists. Fake certificates. Real tears. No excuses. Out. 75% Move on.
Mahabanoo. Viraf. Anusuya. Santa Claus.

Jai Hind

Fear. Jai. Security. Bhoomika
Sarah, more Tanya, Taha. Shafaq. More Raza. New friends. Big group. Oxford. Canteen. Colaba. The annexe.

BLACK COMEDY
Danesh. Azmin.Reuben.Rahoul.Kedar (Lol). Monaz. Sandeep. Raza.
ASH. Mad fun. Diwali vacations. Nervous. Get on stage. Applause. Alcohol. Uninhibited. Hit!!!
SHOUTT- Romeo and Juliet. Meczaad. Dhruvi. Disaster. Depression.
Exams. 70 something percent.
DEOLALI ZINDABAD. Prince. DJ.
Scholar’s List. Malhar. Vaspaan, Prabal, Jamie, Manizaay, Zeel, Sreeti, Shreya. Bhoomika. Justine. Street dance. Elims. Finals. Raza. Priyank. Eugh. Piyush. Hairy. Danesh. Hug.
Craig Fernandez. Letters. Envelopes. Podi. Poda.
Kscope. DKT. Retard. CATS. Alfu. Losing weight. 16 kilos. Raza.
Exams.
Simmin MTV. HT. DNA. Westside Plus.
Percept. Rajiv Jadhav. Bombay Chamber of Commerce. Neil. Lights, camera, action.
Rajesh, Mishra, Sharma, Dev, Amit, Dharmendra, Ranjit, Prakash, Madan, Mukesh, Balaji……
Mrs. Choudhary. Simmin. Mrs. Jadhav. EA. ADITI Zafar Karachiwala. LOOT. Avik. Karan. Vaspaan. Mihir. Sudeep. ARZAN. Friyana. Ash. Sweat. Blood. Curse. Toil.
Love. Awesome. December 27th. Raza.

Delhi
Rohan. Dilshad. Akshit. Friend’s Colony. Rin tin tin. Tequila. Pubs. Ego. Anu Fights. Bitching. Cars. Debating. Woadka. Sudeep. Houuuuzzzeeee. Cold. Cold. COLD. Brilliance. Love you guys like you will probably never know.

Valentine’s. Less said the better. Hahaha.
Rohan’s party- Hahaha. Drinks, drinks. drinks…
Matheran. Vagina. Monologue. Ash. Shivangi. Avik. Jai. Diloo. Varun.
Met: Shail. Rushi.
Dates. Arjun. Utsav.Varun. Prachi, Payal. Madness.
Exams. Ouch.

TY
XAVIER’S
Play. Tanya. Taha. Decide. Back. Admission. Dwaipayan. Hahaha. 92.7. Mohena. Dhvani. Class. Political Science. Devika. Aruna. Pratibha. Angie. Nandini. Devika. Apeksha. Alone. Sad.
Atiya. Devanshi. Aparna.
KSCOPE. AAGREDEEEE!!!!!!
Prabuddh. Manas. Mane. FLIRT!!!! Shawn. Sonia. Love!
DKT- Female Lead, Writer, Director – 1st.
Singing- MJ- 2nd
Wat-a-Riot- Maneka Gandhi- 2nd.
Three Masketeers- Blonde bimbette- 2nd.
Tidy sum. Awesome memories. Sad truths. Steeling up.
Soli. Eugh.
Love you, Arzan.
Exams. Eep.Mohena. Owls.
Himanshu Vartak. Blog. Humbled.
Diwali. Project. Eugh. Antas. Topi. Margaret. Cigarette.
Theatrecian. Piyush. Jai. Prabal. Tathagata. Siya. Manoti.
26/11. 60 hours. Try my best. NSG. *respect*
Arjun- Lollies.
Mood I: Spectacular. Nikhil. Gokul. Old Monk. Ouuuch. LR 51. Shawn. <3 Nice guy
Poland!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
Babcia. Ciociu. Kasia. Peter. Agnieszka. Michael.
Winter. Snow. -7 degrees. Old Market. New Browar. Food. FOOOOOOOD. Chicken, duck, dumplings, ham, poppy seed cake, apple cake, cheesecake, donuts, sauerkraut, sausages, cheese, jam, wine, nalewka, chocolates, PIERNIK!!………
Christmas. New Year’s
Jayanth. 18th. <3
Bombay. College. Projects. Khandala. Aakriti. Tanya. Hectic. Vivek Wali. Shalaka Pai.
JAN 31- www.cranialrumblings.wordpress.com
Jai. Aakriti. Nikhil. Aakriti. Atiya. Shawn. Devanshi.
Exams. Aparna. Devika.
Dev.D.
Blog blog blog. Hits hits hits. Woohoo!!
Vivek Wali.
Valentine’s. *Slurp*
Arjun Chatterjee. I will not forget. I will not forgive.
Graduation.
Farewell. Top hat. Moulin Rouge. 2.30-5.15.
London. Bribes.
Old friendships. Bhoomika…..
Writing…writing….writing…………..

The ups and downs, laughter and tears. 5 years flew by. And as I look back, I realised that I loved EVERY fucking moment. For teaching me not to expect, to believe, to have faith, to grow up…for helping me become me.
Every person here has contributed to that process, and I thank you. For better or for worse, you made a difference. A difference that counts.
Can’t wait for more to come..

First of all happy new year to everyone. A challenging 2008 has given its way to an exciting 2009. 2009 is also going to be the year where we are going to witness some pulsating series in my favorite sport…Cricket. This year is going to be the year where India is looking to defend its T20 title. And also England trying to regain its lost ashes. The current world champions are going through a lean period against South Africa and would hope for a reversal this year. So all in all its going to be an exciting year for cricket and I am going to express and rank the rookies who could turn in to greats in the coming years.

10. Raqibul Hasan: Raqibul hasan from Bangladesh occupies the tenth spot. He is a pretty good middle order batsman who showed signs of some consistency among his inconsistent team mates.

9. Yusuf Pathan: This man from Baroda is known for his big hitting and proved that in the inaugural Indian premier league. Although he had a rough start in international cricket, I believe he is going to be the next Afridi (of his prime).

8. Tim Southee: The kiwi seam bowler who excelled in under-19 world cup made his debut this year. He had a successful start to his international career and may go on to become a good bowler for the kiwis.

7. Praveen Kumar: This guy made his debut in 2007 but proved his mettle in the tri series in Australia. A bowler who can swing both ways he can be handful in bowling friendly conditions.

6. Greame Swann: Well he is not a rookie but made his test debut in the recent series against India. He actually out bowled the two main spinners from both teams and went on to become England’s second choice spinner.

5. Amit mishra: This haryana leg spinner made his debut against Australia and picked up his first five for. A leg spinner in the classical mould he can be deadly if the batsman cannot pick him from his hand.

4. Jason Krejza: The man who made a crazy debut at Nagpur occupies the 4^th spot. He is essentially an off spin bowler of attacking nature. He may be the answer for Australia’s spin trouble.

3. Jesse Ryder: The kiwi batsman has been consistent in all forms of the game and also is an attacking player. He bowls medium pace like many of the kiwi batsman and also a character.

2. Jean-paul Duminy: He is the batting rookie of the year and made a stunning 50 in the record run chase at Perth. He went one step better at MCG and played a series winning knock.

1. Ajanta Mendis: The latest spin wizard from sri lanka destroyed India in asia cup final and in the following test series. He is the ICC emerging player of the year and also my rookie of the year.

Well, This is my personal list and people who differ can post their views.

Rookie batsman of the year

The much awaited Australia’s tour of India is over. India has won it 2-0. There is a sense of euphoria over the victory, but also disappointment over the quality of Aussie cricket. This was supposed to be the Border Gavaskar Trophy, the revenge series to avenge Sydney 08, the spirited fightback from both sides, with every session, if not every ball. There were phases of that, but sadly, what was supposed to last an entire series lasted only three sessions. The series was essentially one sided and I won’t be exaggerating in saying that we, Indian fans, were robbed.

Let’s look at this in a bit more closely, if you will.

Australia Batting: Top heavy, middle mostly missing except for Hussey with a fairly long tail. Yes, that’s the sort of batting that India had in the mid 90s. Their reliance on Hussey was reminiscent of India’s on Dravid until a very lately. Hayden was unable to score and by the time Katich found his foot to convert starts, the series was over.

Australia Bowling: Pacers did not take wickets, spinners made up the overs. Not much of a story there. Watson learnt some towards the end, but it was too little too late. Kreja is a definite prospect, but has a long way to go.

Disappointed: Brett Lee, Mathew Hayden, Michael Clarke, Mitchell Johnson (to some extent)

Ousters: Shane Watson, Cameron White, Stuart Clark

Still Shining: Michael Hussey is the lone Aussie shining

Captaincy: Ponting’s chinks in captaincy (and batting) are showing. Nagpur Day 4 overrate tactics was shocking, even raising suspicions of match fixing in some minds. That apart, we’ve seen nothing more than less than average captaincy. He’s been riding on the good fortune of having some champion performers in the past. Now that they’re gone, some creativity was required, which was lacking. But then again, the captain is as good as his team!

India Batting: Satisfactory, but could have done better given the big names and the conditions. Only Bangalore had low bounce, others seemed to aid batting more than bowling. So we should have gotten more runs. Harsh? Yes. We are a greedy lot when it comes to our famed batting line up. Gambhir did well, but has more to prove. If he survives the New Zealand series test, I’ll put a check mark next to his name. Viru, was his usual self. Dravid had a nightmare series, maybe when the Waugh curse passes, it will take the bad form along with it. I’ve said much about Dravid, so I’ll pass here, and just pray he finds his foot and grandly. To me, he’s still got it for two years at least. Sachin was again typical self- explosive at times, inglorious at other times. Ganguly impressed the most, and succeeded in his attempt to prove that he really shouldn’t be retiring. There was a sense of purpose in his batting, one so obvious in his ever since his 2006 comeback. Sad it had to be him, but the cries were almost deafening. Laxman, mostly good, mostly typical, but that is expected isn’t it? Dhoni, also typical, will butcher on a flat pitch and flop on anything else. I still think he’s got a long way to go as batsman. He’s banking on the “fear factor” he creates for the opposition. The new recruit and Ganguly-recommended Murali Vijay seems very solid. Is he the next Rahul Dravid? It’s too soon to give such huge tags.

India Bowling: Pacers very impressive on bata wickets. Spinners, could have done better, given the reputation, but maybe that has to do with the fact that the pitches didn’t exactly crumble. New recruit Mishra impressive, but again, lot to prove.

Disappointed: Rahul Dravid

Ousters: None

Still Shining: Sourav Ganguly, VVS Laxman, Ishant Sharma, Zaheer Khan

Captaincy: Kumble, satisfactory. It’s sad that both the drawn matches were captained by him. Dhoni, also satisfactory. Some of the field settings were refreshing, but I thought a couple of times, his keeping dipped ever so slightly during captaincy. Time will prove whether he can indeed keep and captain. He’s got a lot to prove before we can truly hail him.

In summary, perhaps it is Greg Chappell, who seemed to be behind Ponting’s century in Bangalore! Again, promising much and delivering nothing. After all of RCA’s hospitality, 22 odd different pitches, extra practice matches and all, this is all Guru Greg could do! Couldn’t resist that dig!

India create history in Nagpur, as they bring home the Border-Gavaskar Trophy

The nation revelled today (Nov 10), as India, under the captaincy of MS Dhoni, created history by registering a 172 run victory in the fourth and final Test at Nagpur against world champions Australia, to bring home the Border-Gavaskar Trophy with a 2-0 series win. India now lead the overal series wins by 4-3 in the last decade.

This historic Test also saw the end of one the most celebrated Indian cricketers career — Sourav Ganguly. The classically elegant Ganguly had announced that he will play his last Test in this Orange City before hanging up his boots.

Earlier, set the daunting task of scoring an imposing 382 to win the fourth and final Test against India, Australia were tottering at 111 for three wickets at lunch on the fifth and final day in Nagpur today.

As play resumed post lunch India continued to inch closer to victory with their spinners bringing about the dismissal of the dangerous Michael Hussey and Matthew Hayden. Soon, the Australian wicketkeeper too fell prey to the spin web wound by India as he fell prey to Amit Mishra having been caught by Sachin Tendulkar at mid-on.

This catch has given the Master Blaster another berth in the record books, as he claims his 100th Test catch.  The batting maestro, who holds several batting records in Tests and ODIs, reached the milestone in his 154th Test to follow compatriots Rahul Dravid (179), Sunil Gavaskar (108), VVS Laxman and Mohd Azharuddin (105) into the record book. The world record for the most number of catches in a Test career, 181 in 128 matches, stands in the name of Mark Waugh of Australia.

Soon, Shane Watson too fell prey to the the 300 wicket taker Harbhajan Singh for nine runs. In no time, leg spinner Amit Mishra got rid of ten wicket hauler on debut Jason Krejza and Brett Lee.

Mitchel Johnson and Cameroon White looked to consolidate and defend towards the end of the innings, however, failed to save the Test as Bhajji claimed the last wicket of Johnson.

Brief scores: India: 441 and 295
Australia 355 and 209 (Matthew Hayden 77; Amit Mishra 4/64, Harbhajan Singh 3/27)

Earlier, the batsmen out in the visitors’ second innings, after they had commenced at the overnight 13 for no loss, were first innings centurion Simon Katich (16), captain Ricky Ponting (8) and his deputy Michael Clarke (22), promoted up the order in quest for quick runs despite being unwell.

Ishant Sharma, India’s most successful bowler of the four-Test rubber, was easily the pick of the attack this morning and accounted for Katich and Clarke, while Ponting was run out through a brilliant piece of fielding and throwing by Amit Mishra.

The home team should have ended the session with more Australian wickets in their clutch but for a few dropped catches and a few edges that eluded the slip cordon.

India triumph over Australia to go 1-0 up in the Border Gavaskar Trophy 2008-09 with a historic win in the second Test at Mohali. Team effort and proactive captaincy made this possible. Australia have been bringing the best out of India for the past 5 years now, with each victory arguably better than the other in quality.

Congratulations, India! A well earned victory! Cheers!

But the series isn’t over yet and there is still some good work to do.

Where now from here for India? India need to keep the intensity just where it is, if not turn it up another notch. The bowling attack with Ishant, Bhajji and Zaheer is rocking.  Mishra had a compelling debut. Delhi will be key and the selectors will have one hell of a task picking a playing XI. I shall save that for another discussion, but I must add that for once, I’m glad that this selection isn’t my job!

India’s batting is still a bit of a concern. Ganguly has been the best performer so far – he’s looked solid in defence, characteristic in attack and has played his natural game. Viru and Gambhir closely follow. There are still a few question marks around the others in the batting order with respect to solidity, based on current form.

As for the Aussie, I would give anything to hear from Greg Chappell. I’ll save my comments on him till the end of the series. Ponting has some sorting out to do. Clarke is good only in patches. I don’t understand how Shane Watson and Cameron White made it to the side. The only reason I can think of is thier familiarity to the conditions from IPL. Watson, course played for the Rajasthan Royals and White, rather unimpressively for Bangalore Royal Challengers. I find it hard to believe that the Aussies don’t have anything better in the closet. Haddin has a long way to go – an average keeper and below-average Test batsman. Siddle was hyped beyond proportions, might be (along with Johnson) the better ones from the newer lot. Lee is obviously out of form/rusty. Two players hold the key – Hayden and Hussey. While lashing out at the apparent lack-of-quality/experience in the Aussie line up, in the back of my mind, there is this dark thought that India might face this very situation (maybe even worse with the batting) when the Fab four disappear from the scene. But that is not for this day.

This day, we celebrate for going one step ahead to re-gaining the Border Gavaskar Trophy! Cheers!

MOHALI

India completed a crushing victory over Australia by a record margin of 320 runs in the second Test on Tuesday to seize a 1-0 lead in the

four-match series.

Scorecard

Left-arm paceman Zaheer Khan grabbed three wickets in four balls and Australia, chasing an improbable victory target of 516 runs, were dismissed for 195 before lunch. It was only Australia’s second defeat in 28 Tests since their 2-1 loss in the 2005 Ashes series against England.

Both reverses have come against India. “We were outplayed,” Australia captain Ricky Ponting said. “In batting, bowling and probably in fielding as well.”

It was India’s biggest ever Test win by runs, bettering their 280-run success over South Africa in Kanpur in 1996. Khan struck in the first over to dismiss Brad Haddin and snuff out any slim Australian hopes of salvaging a draw.

Australia vice-captain Michael Clarke top-scored with 69 before being the last man out, pulling leg spinner Amit Mishra to mid-wicket. Mishra finished with a match haul of seven for 106 after claiming five wickets in the first innings on his Test debut.

An off-colour Australia, reduced to 141 for five overnight, subsided against pace and spin on a slow Mohali pitch. Khan struck his first blow when he bowled Haddin on his overnight score of 37 with a perfect off-stump yorker.

In the next over, he forced Cameron White (1) to edge a drive to give wicket-keeper Mahendra Singh Dhoni a low catch and he bowled Brett Lee first ball to be on a hat-trick.

Clarke, who added 84 runs for the sixth wicket with Haddin, put on another 50 for the ninth with Mitchell Johnson (26) before Mishra had the tail-ender caught and bowled.

Harbhajan Singh took five wickets in the match to leave himself one short of becoming the third Indian bowler to claim 300 Test wickets.

Sachin Tendulkar claimed the world record for most Test runs and Sourav Ganguly struck 102 in his farewell series to help India amass 469 in their first innings. The first Test in Bangalore ended in a draw. The third Test starts in New Delhi on October 29.

Some Interesting Facts

What a memorable Test match this has been, Sachin Tendulkar became the highest run scorer and the first batsman to reach 12000 runs in Test cricket.

Sourav Ganguly became the fourth Indian to score 7000 Test runs before notching up his 16th Test century. Amit Mishra became the sixth Indian to take five wickets on Test debut.

Dhoni became only the third wicket-keeper batsman and captain to make half-centuries in both the innings of a Test.

Gautam Gambhir got his first Test century in India.

And of course India registering their biggest Test match victory ever in terms of runs and it tastes sweeter as it has come against Australia. Congratulate Team India