Uprzedzenia, zwiedzenia, wymówki
W rozmowach z różnymi ludźmi, odkryłem, że w naszym narodzie funkcjonuje wiele zwiedzeń i wiele uprzedzeń wobec Pisma Świętego, z powodu których ludzie go nie czytają. Podawane wymówki można podsumować następująco.

Strach przed odrzuceniem
Jedni nie sięgają po Pismo, bo boją się, że w rodzinie czy w otoczeniu ktoś zaszereguje ich do pogardzanych sekciarzy.
Biblia księgą dla duchownych
Inni uważają, że Pismo Święte jest księgą, którą mogą czytać tylko duchowni. Aby je czytać trzeba mieć specjalne wykształcenie teologiczne, bez którego można zbłądzić.
Biblia księgą dla prostaków
Z kolei osoby, które pogardzają życiem religijnym rzekomo z powodu naukowego spojrzenia na świat, uważają, że Biblia jest księgą dla ludzi ciemnych, prostych i niewykształconych.
Od Biblii można zwariować.
Dosyć popularną wymówką jest slogan, że od czytania Biblii można zwariować.

Biblia księgą z innej kultury
Spotkałem się też z zarzutem, że Biblia jest księgą z innej, obcej nam kultury. Antysemici dodają, że Biblia jest z kultury żydowskiej i to już powinno wystarczyć, aby ją odrzucić.
Biblia księgą z przeszłości
Jeszcze inni uważają, że Biblia jest księgą z innej epoki, która nie ma nic do powiedzenia ludziom XXI wieku. Tutaj popełniany jest błąd logiczny, jakoby prawdy z przeszłości dzisiaj już nie obowiązywały. Są jednak prawdy ponadczasowe. W czasach Jezusa 1+1 równało się dwa. Dzisiaj jest tak samo. W czasach Jezusa ludzie byli grzeszni i potrzebowali Zbawiciela. W XXI wieku ludzie nadal są grzeszni i również potrzebują Zbawiciela. Jedynym Zbawicielem, który przyszedł na świat jest Jezus, którego możemy poznać przez Pismo Święte.
Nie mam czasu
Jeszcze inni nie czytają Biblii, bo mówią, że nie mają czasu, że muszą pracować, a kiedy wrócą z pracy, muszą odpocząć, zrelaksować się, posłuchać wiadomości o tym co się dzieje w świecie, itp.

Smutną sprawą jest to, że również w środowiskach protestanckich, gdzie poprzednie pokolenia poświęcały wiele czasu na studiowanie Pisma Świętego, coraz mniej ludzi czyta regularnie Pismo. Pocieszającą przeciwwagą dla tego zaniedbania są ruchy przebudzeniowe w Kościele Katolickim, gdzie duży nacisk kładzie się na poznawanie Pisma Świętego. Pismo Święte można dzisiaj znaleźć w milionach polskich domów, choc nie zawsze jest ono czytane. Zachęcam tych, którzy kochają Słowo Boże, aby modlili się o to, by Bóg zesłał w serca naszego narodu pragnienie poznawania Biblii, przyjmowania i honorowania tego, czego ona uczy. Jeśli te miliony Biblii zostanie zdjęte z półek domowych bibliotek, jeśli ludzie zaczną czytać i przyjmowac to, co ona mówi, to możemy być świadkami przebudzenia duchowego naszego narodu, jakie nawet nam się nie marzyło.

Modlitwa:
Panie Boże, przebacz nam grzech pogardy wobec Twojego Słowa i tych, którzy je kochają i rozpowszewchniają, przebacz, że nie mamy upodobania w Twoim Słowie. Ześlij na nasz naród pragnienie poznawania Twojego Słowa i honorowania tego, czego ono uczy. Włóż w nasze serca pragnienie posłuszeństwa wobec Słowa i odwagę do odrzucenia tego, co się sprzeciwia jego nauce. Ufam, że ta prośba jest zgodna z pragnieniem i wolą Jezusa Chrystusa.

Czy kościoły w Polsce włączą się do zadania usuwania barier oddzielających ludzi od Słowa Bożego? Potrzebni są wierzący lingwiści, wierzący teolodzy czy wierzący nauczyciele, którzy wyjadą, aby pracować nad przekładem Biblii albo organizacją edukacji. Potrzebni też są ludzie, którzy będą wspierać misję modlitwą i darami. Każdy z nas może być częścią zespołu misyjnego.

Więcej o misji i stanie tłumaczenia Biblii na języki świata na stronie Biblijnego Stowarzyszenia Misyjnego.
Husyta

Według językoznawców na świecie istnieje ok. 6900 języków, spośród których tylko niewiele ponad 2400 ma dostęp choćby do fragmentów Słowa Bożego. Szacuje się, że aby dać wszystkim ludziom na świecie możliwość poznania Ewangelii w języku, którym mówią na co dzień, trzeba je przetłumaczyć na conajmniej 3000 języków. Na ogół nie mają one jeszcze formy pisanej. Aby przetłumaczone i wydrukowane Słowo Boże było czytane, trzeba w tych językach zorganizować edukację podstawową.

Czy kościoły w Polsce włączą się do zadania usuwania barier oddzielających ludzi od Słowa Bożego? Potrzebni są wierzący lingwiści, wierzący teolodzy czy wierzący nauczyciele, którzy wyjadą, aby pracować nad przekładem Biblii albo organizacją edukacji. Potrzebni też są ludzie, którzy będą wspierać misję modlitwą i darami. Każdy z nas może być częścią zespołu misyjnego.

Więcej o stanie tłumaczenia Biblii na języki świata na stronie: Biblijnego Stowarzyszenia Misyjnego

W marketingu i/lub w biznesie nie ma piękna ponieważ są tylko narzędziami. Biznes nie jest celem samym w sobie.

Marketing i biznes mogą stać się piękne, gdy nasycimy je etyką i/lub moralnością, lub gdy biznes ma powołanie (misję) nasyconą etyką i/lub moralnością.

Kobiety są piękne, szczególnie te, które osobiście kochamy. Dla niektórych piękna jest matematyka, przyroda… Piękne jest także – między innymi – to, co służy innym.

Marketing to postawa służebności wobec klientów. Jakże wielu o tym zapomina.

Klientem mogą być także pracownicy, inwestorzy, dostawcy i inni interesariusze. Wobec nich także można i należy stosować marketing. Jakże wielu nigdy nie zdało sobie z tego sprawy.

Marketing ma jednak w praktyce pierwiastek perswazyjny (“przekonać” jest celem) oraz drugi – generowania zysku (“zarobić”). Zanika gdzieś cel “służyć”. Zatem wymienione dwa czynniki sprawiają, że definicyjna służebność marketingu w praktyce bywa zamieniana w pasterstwo klientów, wysiłek ku wyższym zyskom, walkę konkurencyjną oraz działania na niekorzyść klienta, który nie zawsze wie, co jest dla niego dobre lub najlepsze.

Przez to marketing traci swoją duszę i trudniejszym jest uczynienie go pasją i/lub misją, o ile nie nasycimy go na powrót etyką, moralnością, służebnością, powołaniem (misją) na poziomie wyższym niż marketing (poziomie biznesu lub całego przedsiębiorstwa), duszą i pięknem.

Dlaczego dla człowieka biznesu piękne jest to, co ma cel?

Praca pochłania nam sporą część czasu dziennie i to, co robimy oraz czy mamy z tego frajdę jest bardzo ważne.

Jeśli coś robimy, to chcemy, aby to komuś służyło, prawda?

W każdej pracy, przy każdym zajęciu można spełniać jakąś misję. To jest ta wewnętrzna świadomość, że to, co robimy komuś służy, w czymś pomaga i my mamy z tego satysfakcję.

Misja to coś, czemu chcemy się poddać.

Komu chcesz służyć? Tak, służyć.

Komu możesz pomóc?       

W czym pomóc?

O pracy nauczyciela mówi się, że to jest misja. I jest to racja o tyle, o ile my traktujemy naszą pracę jak spełnianie misji. Faktem jest, że jeżeli nie odczuwamy wewnętrznego „powołania” do tego zawodu, tylko znaleźliśmy się w szkole przypadkiem, to naturalnie ograbiamy się z tej porcji satysfakcji i spełnienia, które odczuwają ludzie mający poczucie misji….

Spełniać jakąś misję, to wcale nie oznacza, że poświęcamy się nie oczekując materialnej satysfakcji.

Poczucie misji nie na tym polega. Polega na tym, że chcemy i możemy komuś służyć, że wykonujemy naszą pracę, robimy coś mając na uwadze dobro innych. Nie tylko swoje. Swoje też, ale jest ono pochodną, produktem ubocznym naszych działań. Często zresztą bardzo wysokiej wartości produktem ubocznym, o jakim mogą tylko pomarzyć ci, którzy tego poczucia misji nie mają.

„Wszyscy ludzie sukcesu mają jedną wspólną cechę: absolutne poczucie misji”. Zig Ziglar

Czy potrafisz sprecyzować swoją misję w kilku zdaniach?

Jaka jest Twoja misja? Komu chcesz służyć? Komu możesz pomóc? W czym pomóc?

Informacje o audycji

“…MĘSKIM OKIEM

Spójrzcie męskim okiem na duszę wraz z Piotrem Michalskim, na swój wolny czas z Marcinem Bąkiem a na Twoje cztery koła ze specjalistami z MOTO BIZNES. Panowie znajdźcie trochę czasu w poniedziałki o 19:10….”

Od kilku dni walki w Czadzie nabrały intensywności. Rebelianci zaatakowali wojska rządowe stacjonujące w stolicy. W Afryce trudno mówić o liniach frontu – wojny mają charakter plemienny, przypominają walkę o władzę panów feudalnych. Obecny prezydent Czadu zdobył urząd drogą zamachu stanu w 1990 r., a partyzanci starają się – w ten sam sposób – go obalić. W gruncie rzeczy walka toczy się o dochody ze złóż ropy naftowej, odkrytych w latach 90. na południe od stolicy. We wschodniej części kraju zlokalizowane są obozy dla uchodźców z Darfuru, których miejscowa ludność nienawidzi. Terytorium kraju swobodnie penetrują oddziały sudańskich dżandżawidów, niosąc chaos i zniszczenie. Popierany przez Francję, dawną metropolię, prezydent Idriss Déby reprezentuje wyłącznie plemię Zaghawa – republika uznawana jest za jeden z najbiedniejszych i najbardziej skorumpowanych krajów świata, obok Haiti czy Somalii. Od 2005 r. do 2007 r. Czad był oficjalnie w stanie wojny z Sudanem, którego władze oskarża do dzisiaj o próbę destabilizacji kraju. Obecnie obowiązuje zawieszenie broni. Oficjalnie. W takie otoczenie mieli trafić Polacy, jako drugi największy komponent kontyngentu Unii Europejskiej.

Planowana misja w Czadzie miała na celu ochronę pracowników humanitarnych oraz uchodźców z sudańskiego Darfuru. W liczącym 3700 żołnierzy kontyngencie, po traktujących afrykańską republikę jako swój obszar wpływów Francuzach, Polacy z ok. 500 żandarmami mieli stanowić drugą siłę. 3 lutego przedstawiciele sił europejskich uznali, że misja nie może być realizowana w obliczu regularnych działań wojennych, więc należy ją przełożyć. Bogdan Klich powiedział dzień później:

Wydałem polecenie, by wyhamować przygotowania do wyjazdu pierwszej grupy żołnierzy w kwietniu. Sytuacja musi się tam ustabilizować. A to już nie nasza sprawa, tylko Francuzów, którzy w Czadzie mają swoich żołnierzy.

Na początku stycznia Klich był w Waszyngtonie, gdzie postawił jasno sprawę tarczy antyrakietowej: z punktu widzenia polskiego rządu konieczne jest porozumienie dotyczące wzmocnienia obrony przestrzeni powietrznej Polski poprzez dwustronną umowę o gwarancji przez USA bezpieczeństwa, oraz przekazania amerykańskich zestawów Patriot 3 lub THAAD (tych ostatnich Amerykanie nie udostępnili nawet Izraelowi, więc nie mam cienia nadziei, że jest to możliwe). Sprawa wydaje się oczywista: to Amerykanom zależy na lokalizacji w Polsce i Czechach elementów tarczy. Administracji republikańskiej zależy w dodatku na czasie, bowiem wiele wskazuje, że jeśli działania w tym kierunku nie zostaną podjęte przed wyborami prezydenckimi w USA, projekt padnie. W takim wypadku nie można by potraktować tarczy w Europie Środkowej jako sukcesu ekipy Busha. Bogdan Klich spotkał się zatem z Robertem Gatesem, dla którego bardziej asekuracyjna postawa Polski po ubiegłorocznych wyborach nie jest może niespodzianką, ale z pewnością kiepską informacją. Administracja Busha użyła zatem najpierw rzecznika Pentagonu, aby skrytykować Polskę, ale bezpośrednio potem zastępca Gatesa, Daniel Fried, przyleciał do Polski porozmawiać na temat tarczy z Radosławem Sikorskim. Minister spraw zagranicznych nie odrzucił budowy instalacji, ale podkreślił ponownie, że polskiemu rządowi nie spieszy się z decyzją i może ona poczekać do jesiennych wyborów w Stanach. Takie stanowisko postawiło Amerykanów pod ścianą. Podczas wizyty Sikorskiego w USA 1 lutego Condoleezza Rice oświadczyła:

We understand that there is a desire for defence modernisation in Poland, and particularly for air defence modernisation in Poland. This is something that we support because it will make our ally, Poland, more capable, it will make Poland, as the foreign minister has said, more able to operate with us.

W odpowiedzi Sikorski zapowiedział, że rząd polski zgadza się “co do zasady” co do lokalizacji w Polsce elementów tarczy antyrakietowej. Nieoficjalnie wiadomo, że Amerykanie zgodzili się uczestniczyć w modernizacji systemu polskiej obrony powietrznej, co należy rozumieć jako zgodę na przekazanie Warszawie zestawów Patriot, być może w wersji PAC-3, chociaż nie dałbym za to głowy.

Postawiliśmy Amerykanów w dość trudnej sytuacji, ale osłabionych w związku z listopadowymi wyborami. I oni pierwsi opuścili wzrok. Tak prowadzi się politykę zagraniczną. Nie na kolanach. Nie politykę “białej flagi” jaką imputowali rządom III RP bracia Kaczyńscy. Po prostu, skuteczną, zdecydowaną politykę zagraniczną. Zbigniew Lewicki pisał w Gazecie Wyborczej, aby nie drażnić goryla, ale tu nie o to chodzi. Chodzi o pokazanie gorylowi, jakie są granice tolerancji pozostałych małp w zoo. Cienkiej czerwonej linii nie przekroczyliśmy – ostatecznie i tak będziemy musieli ze sobą współpracować. Tym, którzy mówią, jak dzisiaj Tomasz Sakiewicz o testowaniu przyjaźni polsko-amerykańskiej przypominam, że gdzie zaczynają się interesy, kończy się przyjaźń. George Bush podczas swojej podróży po Bliskim Wschodzie w grudniu podziękował za wkład w misję w Iraku sojusznikom, wymieniając Brytyjczyków, Kanadyjczyków, Duńczyków i Australijczyków, nie zająkując się słowem o polskim kontyngencie.

Na koniec, wszystkim dumnym z potencjalnego uzyskania przez polskie siły zbrojne sprawdzonych podczas wojny w Iraku zestawów Patriot, dedykuję poniższy materiał z testu działa elektromagnetycznego, które ma wejść na wyposażenie US Navy – a konkretnie nowej klasy niszczycieli rakietowych DDG-1000 – ok. 2020 r. Bez użycia ładunków prochowych ma ono wystrzeliwywać pociski z prędkością ok. 7 Mach na odległość 200 mil. Tak będzie wyglądać nowa amerykańska broń (także) przeciwlotnicza.

(klik op de foto en hij wordt groter)
Morgen hebben we Misja 3 weken. En het gaat met de dag beter. Je moet alleen veeel
geduld hebben. Yasmien valt haar gelukkig niet meer elke keer aan, dat deed ze
voorheen dus wel! Nu is het zo af en toe, als Misja aandacht krijgt van ons bijvoorbeeld.
Of als ik eten neerzet, dan mag Misja niet komen kijken bij het eten van Yasmien.
Eerst Yasmien, dan Misja, zo denkt zij, geloof ik! Yasmien is een echte dagpoes,
en Misja volgens mij een nachtdiertje…. tegen etenstijd ‘s avonds begint ze rond te
snuffelen. En dan ligt Yasmien lekker in der hangmatje in de slaapkamer.
Deze foto’s zijn vandaag gemaakt, wat een schatje is Misja he!!! En lekker aanhalig…..