La suppression obstinée, par l’épiscopat français, des fêtes patronales de la France, est compensée, dans le Missel des dimanches, par l’arrivée en masse de fêtes que l’on n’avait jamais vues, avant la messe en français, s’introduire parmi les célébrations catholiques. Nous lisons dans ce « missel » :

Le 29 novembre 2009 : « Dans la communauté musulmane, Aid al Kabir, fête du sacrifice du bélier qu’Abraham a immolé en remplacement de son fils. »

Du 12 au 19 décembre : « Fête juive de Hanoukkah commémorant la victoire des Maccabées et la nouvelle dédicace de l’autel du temple de Jérusalem après sa profanation par les Grecs en 160 avant notre ère. »

Le 18 décembre : « Fête du nouvel an pour la communauté musulmane. »

Le 27 février 2010 : « Fête juive de Pourrim où la communauté fait mémoire du jeûne d’Esther, lorsque le peuple a été libéré du projet d’extermination des juifs exilés en Perse. »

Page 192 : « Il y a quatorze siècles, en 610, Mahomet, alors simple caravanier, commença à prêcher pour ramener le peuple de La Mecque à la religion du Dieu unique et lui enseigner la soumission à la volonté divine. »

Le 21 mars : « Collecte des dons pour le CCFD. »

Le 19 mai : « Fête juive de Chavouot, fête des moissons et du don de la Loi. »

Le 12 août « commence pour les musulmans le mois de jeûne du Ramadan ».

Le 18 septembre « la communauté juive célèbre le grand pardon, Yom Kippour, le jour le plus solennel de l’année, consacré à l’expiation des péchés ».

Du 23 septembre au 1er octobre, « dans la communauté juive, fête de Soukkot ou des Tentes, commémorant le séjour au désert lors de l’Exode ».

Dernier dimanche d’octobre : « Fête de la Réformation. »

Ce n’est plus un missel.

Un missel, dit le Littré, est le « livre ecclésiastique qui contient les messes propres aux différents jours et fêtes de l’année ». Selon le Grand Larousse, c’est le « livre qui contient les prières de la messe ». Selon le Grand et le Petit Robert, il s’agit bien du « livre liturgique qui contient les prières et les lectures nécessaires à la célébration de la messe pour l’année entière ». Et si l’on trouve ces références sémantiques trop exclusivement profanes, interrogeons le Dictionnaire de la foi chrétienne publié par les très catholiques Editions du Cerf, il confirme que le missel est bien un « livre liturgique contenant les textes et les rubriques pour la célébration de la messe ».

Je laisse à de plus savants le soin de décider quelle qualification juridique et morale mérite donc le (soi-disant) Missel des dimanches 2010 : « abus de confiance » ? « tromperie sur la marchandise » ? ou quelque autre ? En tout cas le fait est là : ce prétendu missel contient aussi d’autres choses que les « textes et rubriques pour la célébration de la messe ». Il serait plus honnête de lui donner désormais un autre titre que celui de « missel ». Simple suggestion à l’adresse de Mgr Robert Le Gall.

Aux plus savants je laisse aussi la charge d’examiner si les insuffisances théologiques de cette messe modernissime ont été réellement corrigées. Limitons-nous ici à quelques-unes des observations qui peuvent sauter aux yeux du simple laïc.

Par exemple, page 65, nous apprenons que dans la messe en français, ce sont « les fidèles qui vont donner la communion », sans aucune mention des supposées « circonstances exceptionnelles » qui avaient naguère servi de prétexte (provisoire) pour introduire cette communion laïcisée. Elle est devenue le rite ordinaire et obligatoire de la messe en français.

On remarquera aussi la suppression obstinée du « consubstantiel » dans le Credo. Cette suppression dans la messe en français est antérieure de plusieurs années à la promulgation d’une messe nouvelle par Paul VI : par quoi l’on voit qu’en France, le vrai problème n’est pas purement et simplement celui de la messe de Paul VI, mais en outre et surtout celui d’une messe particulière, et particulièrement inacceptable : la messe en français, la messe de notre épiscopat, à nulle autre pareille.

JEAN MADIRAN

Article extrait de Présent n° 6968 du samedi 14 novembre 2009

Source : La Porte Latine

El passat dissabte a la nit vaig tenir l’oportunitat de gaudir de la primera nit house aborigen que s’ha fet en aquest país. Va ser a Manresa en motiu de la Fira Mediterrània. Vaig anar amb les orelles ben destapades i ulls com taronges, és a dir, amb ganes d’escoltar, veure i observar atentament el que es presentava davant meu. No hi tenia cap tipus d’expectativa dipositada. Sabia dels artistes convidats, però d’aquests, van caure a última hora en Carles Belda i l’Enric Casasses. Aquests van ser substituïts per Jaume Aguza, Alba Loganpel i pel també poeta Josep Pedrals. Amb tot però haig de dir que l’espectacle va ser prou curiós. La mescla de música d’arrel i popular, amb la música i bases d’allò més  innovadores em va resultar si més no interessant. Fusionar música electrònica amb gralles, trompeta, una cobla i la música de banda, no és gens senzill. I el resultat, tot i que la combinació sembli estrambòtica, prou original i innovador. Una pantalla on s’hi projectaven imatges com si fossin efectes musicals, una posada en escena amb un escenari que compartia protagonisme amb la cobla ciutat de Manresa i la banda de la Unió Musical del Bages, disposades a banda i banda de l’escenari. Tot ben cuidat, fins a l’últim detall. A més l’espectacle va comptar amb la presentació en societat de l’Electrosimfonieta número 1 d’en Marcel Casellas, on s’incloïa el Sermó neofital d’en Francesc Pujols. Recitat per en Pau Riba. I com a colofó final d’aquest  projecte, en Pedrals va recitar un poema d’en Jacint Verdaguer, en Mossèn Cinto, referit a la muntanya sagrada del país, i en Pau Riba va cantar el Virolai més innovador que s’hagi escoltat.

De fotografies, vídeos i material audiovisual (sobretot d’un servidor) no en faltaran, però a causa d’uns problemes tècnics, això haurà d’esperar. Però si d’una altra festeta musical voleu gaudir, podeu dirigir-vos aquest dissabte al centre comercial Sant Jordi, a l’autovia de l’Ametlla km. 27,3, a tocar de la vila vallesana, on s’hi celebrarà el 2n aplec modernista vallesà. A partir de les 23h hi haurà festa sonada. Música modernista del país i de franc!

“… i a la Terra en general,

per viure li cal oxigen,

rebolcar-se en els orígens…

copular amb l’universal”

Marcel Casellas

La Ronda del Rector Mareta, situada entre les Plaça de la Creu i la Plaça Viladomat és la prolongació natural del Carrer del Roser, i per tant, la continuació del seu pas per dins Berga de la comercial 1411

Cal Cuberes

La General

Ronda Rector Moreta, 16-18

Ronda Rector Moreta amb C/ Pompeu Fabra

Casa Padros, tallers

Denne eneboligen har hentet elementer fra flere andre eneboliger tegnet av John-Erik Hassel. Takhøyde, store glassarealer, mulighet for sirkulasjon, soner for privat, sosial og arbeid etc. er tydelige elementer i denne boligen. Tanken er at den skal bygges i hvit murpuss, alternativt hvitmalt tre.

Glassflatene vil oppfattes som svære og noen kanskje er redd innsyn, men med effektive solskjermningsløsninger vil hverken for mye lys, for lite lys eller innsyn være et problem. Boligen har fem soverom, stue, TV-stue på mezzanine, bad, vaskerom m. toalett og innvendig bod. Hallen og stuen har hele 5,5 m takhøyde. Mezzaninen er effektivt utnyttet og hovedsoverommet har en stor garderobe med skyvedører på hver side av sengen. Mulighet for direkte dør inn i baderom er mulig, men ikke nødvendig.

Kjøkkenet, noe tilbaketrukket i bakkant av huset har store vinduer og en effektiv spisebordsløsning. Vaskerom, toalett og bod i bakkant av boligen henger sammen og har direkte adgang til kjøkken, hall og hovedsoverommet. En overdekket terrasse utenfor stuen med opphøyet takhøyde åpner opp imot en mulig utsikt. Boligen er på totalt 175 kvm med mezzanine og kan enkelt plasseres på de fleste flate boligtomter. Hvis ønskelig kan vindusplasseringen planeres slik at boligen også kan plasseres i skrånende terreng.

 Par erreur, le Bureau de presse du Saint-Siège a annoncé, peu après la première rencontre de travail entre Rome et la Fraternité Sacerdotale Saint Pie X, que les échanges se poursuivraient “à une cadence probablement bimensuelle”. Depuis, le Père Federico Lombardi, a tenu à préciser que le rythme des réunions serait en fait bimestriel et non bimensuel, ce qui trahit la complexité des discussions en cours, et la difficulté de parvenir à un consensus satisfaisant pour toutes les parties. Et, sans doute, malgré – officiellement – le climat relativement positif de la première rencontre, la persistance d’un certain antagonisme récurrent ou même émergent.

En tout cas, selon le quotidien italien « La Repubblica », une “polémique“ serait survenue dès les premières discussions entre Rome et les traditionalistes. Polémique confirmée par certaines informations, selon lesquelles les experts envoyés par la Fraternité Saint-Pie X auraient particulièrement relevé les “dangers“ liés à la liberté religieuse voulue par le Concile Vatican II et “l’erreur“ que représente le choix de comparer la religion catholique aux autres religions. Ce qui ne prélude pas d’un consensus facile à trouver.

Ainsi, lors des prochaines rencontres, les théologiens de la Commission pontificale « Ecclesia Dei » et les experts nommés par la Fraternité sacerdotale Saint-Pie X évoqueront les questions relatives “au concept de Tradition, au Missel de Paul VI, à l’interprétation du Concile Vatican II en continuité avec la Tradition doctrinale catholique“, mais aussi “aux thèmes de l’unité de l’Eglise et des principes catholiques de l’œcuménisme, du rapport entre le christianisme et les religions non chrétiennes et de la liberté religieuse“.

Selon d’autres informations, les difficultés ne viennent pas seulement des positions traditionalistes, mais de l’irritation des théologiens conciliaires désignés par le pape pour les négociations. Ils estiment en effet que la “conception traditionnelle n’est pas catholique”. C’est pourquoi Benoît XVI devra se garder de son parti lui-même. Parfois, on n’a pire ennemi que ceux dont on est frère.

Alvar Aalto (1898 – 1976)

I Skandinavia kanskje Alvar Aaltos mest kjente design er Savoyvasen med sine myke linjer. Disse linjene finner man igjen i flere av Aaltos prosjekter. Aalto, utdannet ved Helsinki Polytechnic åpnet sitt eget arkitektkontor allerede i 1921. Han var professor i arkitektur ved MIT 1946-1948 og Leder for Academy of Finland 1963-1968. Få har påvirket Finsk design som han, om noen?

Aalto er i likhet med mange andre skandinaviske formgivere i skillet mellom flere epoker. Hans tidligere arbeid lånte impulser fra nyklassisme men han gikk gradviss mer og mer over til modernismen og dess enkle og funksjonelle formspråk. Aalto har en stor produksjon utenfor Finland bak seg bl.a. i Tyskland, USA og Sverige og hans arbeid inneholder detaljer og form som svært få andre i hans samtid kan vise til. Form og planlegging var Aaltos sterke sider, hans bygninger samspillet meget godt i forhold til natur og materialvalg i tillegg til at han fremgangsrikt fikk det funksjonelle aspektet fremholdt i alle sine bygg. Mennesker, natur og bygninger hørte sammen ifølge Aalto.

Blant de mer kjente av Aaltos verk er Paimio Sanatorium, Villa Mairea, Villa Carre og hans egen sommerbolig. Han har også flere kirker, bibliotek og samfunnshus blant sine meritter. Aalto er også kjent for sin møbeldesign og selvfølgelig design av glass. Han blir regnet som en av etterkrigstidens fremste arkitekter.

Alvar Aalto ble introdusert for Harry og Maire Gullichsen i 1935 gjennom Nils-Gustav Hahl (møbeldesigner). Maire var datteren til Walter Ahlström, eier av Ahlström Timber. Hun studerte kunst i Paris i begynnelsen av 20-tallet og gifte seg med forretningsmannen Harry Gullichsen i 1928. Villa Mairea er bygget som et sommerhus, et sted å komme seg bort fra hverdagen. Visjonen var å finne ”det gode liv”. I slutten av 1937 begynte Aalto å arbeide med villaen som han hadde fått frie hender til å oppføre. Gullichsen ønsket at Aalto skulle eksperimentere og gav beskjed om at Aalto ikke skulle få skyld hvis prosjektet ikke ble vellykket. Etter noen utkast som ikke var helt etter Gullichsens smak fikk Aalto inspirasjon fra USA. I begynnelsen av 1938 holdt Frank Lloyd Right på å planlegge arbeidene med gjestefløyen ved Falling Water i Bear Run, Pennsylvania. Selve villaen hadde fått internasjonal oppmerksomhet takket være en utstilling på MoMA i New York. Våren 1938 gav Gullichsen tillatelse til å bygge Villa Mairea. Mye hadde blitt endret fra de første tegningene og i 1939 stod huset klart. I dag er Villa Mairea en verdenskjent villa som blir sett på som Aaltos fremste mesterverk.

Alvar Aalto dog i 1976 i Helsingfors.

El Casino Berguedà és un edifici que és cafè i fonda amb teatre. Cal de Martín és un edifici d’habitatges amb un cobert. Aquests edificis tot i tant diferents en la funció que han sigut dissenyats els poso junt per tres motius:

• Tots dos són de principis del segle XX.
• Els dos han estat dissenyats pel mateix arquitecte, Ignasi Maria Colomer (1.878-1.967)
• I estan situats un davant l’altre a la Ronda de Queralt.

Motius suficients per mostrar-vos junts els dos edificis molt iguals en forma però molt diferents en ús.

Casino Berguedà

Cal de Martín

Cobert de Cal de Martín

WAT, HOE en WIE… ofwel andere, betere en nieuwe woorden voor wat ik eerder heb gezegd.

Ik heb de indruk dat veel mensen in deze tijd meer gevoelig zijn voor het HOE te geloven dan het WAT van het geloof. Als we dan ook teveel nadruk leggen op Wat we geloven, zonder veel aandacht op HOE we geloven dan zouden we welleens de aansluiting kunnen missen.

Sterker nog: ik zie juist om mij heen dat er christenen zijn die opmerken dat het HOE te geloven steeds belangrijker wordt, maar in plaats van hier een wijze les uit te trekken en aandacht te geven aan het HOE van het geloof, wordt het voor hen belangrijk om nog harder en duidelijker te roepen WAT we geloven.  In hun onmacht voelen ze de aansluiting ontbreken en weten niet waar het nu precies aan ligt.

Anderen zijn flexibeler en ontwikkelen een eigentijdser en hipper WAT van het geloof. Maar volgens mij slaat deze reactie nog steeds de plank mis zodat de kloof zal blijven.

Ik zal eerst een klein beetje geruststellen dat ik het HOE en WAT zie als twee aspecten van geloven die niet te scheiden zijn – 2 kanten van dezelfde medaille. Het HOE vraagt om een WAT en het WAT om een HOE. Anderzijds wil ik ook uitdagen door hier te roepen dat we het HOE te geloven langere tijd hebben verwaarloosd en het in deze tijd extra aandacht vraagt.  Voor mij is het op dit moment prioriteit geworden en ik ervaar nu al een positieve uitwerking op WAT ik geloof. Maar laat ik eerst proberen te verduidelijken WAT ik hiermee bedoel.

het WAT van het geloof

Het WAT van het geloof houdt zich dus vooral bezig met ‘wat’ we nu precies geloven. De geloofsinhoud. Ik zal nu een algemeniserend beeld geven van het WAT van het geloof, zoals ik dat zie. Dit WAT is voor ons veelal de inhoud waar we zelf van overtuigd zijn geraakt. Onze geloofservaringen spelen hierin een belangrijke rol. Met ervaringen bedoel ik ook datgene wat we in onze omgang met elkaar, met God en met de bijbel beleven. Daarnaast is de inhoud vaak ook sterk bepaald door de groep waar we toe (willen) behoren. Dat geeft een gezamenlijk wat. Dan kan opvoeding een rol spelen of socialisatie, maar we ontkomen niet aan het moment om daar op te reageren met een persoonlijk antwoord waar we voor kunnen/willen leven. WAT we geloven kan soms conflicten opleveren met onze afkomst of de groep waar we bij (willen) horen een reden om conflicten te krijgen. Soms is het niet eens zozeer in WAT we geloven, maar eerder HOE we datgene WAT we geloven ook in woorden gieten. Hierbij kunnen we denken aan de vroegere woorden uit de belijdenisgeschriften en concilies en de evangelische varianten in leerstellingen over de doop, de heilige Geest of Israel en de profetieen. Ik beschrijf het hier enorm horizontaal, maar houdt er rekening mee dat de Geest in alles werkzaam kan zijn. Hoewel ik daar liever ook voorzichtig mee wil zijn.

Orthodox is een term die dan veel valt. Orthodox ben je wanneer je ‘recht’ op het pad van de aloude kerk wandelt. ‘Ortho’ betekent dan ook recht en ‘doxa’ betekent mening. Nu is dit voor veel kerken meestal ook weer verschillend geweest en waren er altijd weer twistpunten die de ‘orthodoxe’ kerk uit elkaar dreef. 1 van de eerste twistpunten in de kerk was de vraag in hoeverre Jezus nu God en mens is. Daaruit ontstond de geloofsbelijdenis van Nicea in 325

Grote nadruk op het WAT van het geloof kan gemakkelijk tot twist en scheuring leiden wanneer het HOE te geloven geen gezonde aandacht krijgt.

Sporen van HOE?

Het HOE van het geloof is langere tijd meer op de achtergrond gebleven, in mijn beleving. Ik denk dat Luther zeker op het HOE te geloven heeft gereageerd tijdens de reformatie. Het was het machtsmisbruik van de kerkleiding die hem ertoe aanzette om de praktijk te bestrijden. Zo maakte hij zich sterk voor de emancipatie van individuele gelovige – om het in eigentijdse “hoe-termen”  te zeggen.

Zo zijn er nog meer uitzonderingen te vinden, maar naar mijn indruk bevestigen deze uitzonderingen de grote nadruk die er is geweest op het WAT van het geloof. Dit jaar is het Calvijnjaar en het is mijn indruk dat er met Calvijn toch een grote nadruk is gekomen op het WAT te geloven. Misschien lag dit aan zijn juridische formele achtergrond of aan zijn karakter, maar in zijn spoor kwam nog veel – vaak mannelijke – inbreng die toch meer gericht was op WAT van het geloof.

Ook bij de opwekkingsbewegingen meen ik dit patroon te zien. Het begon met sprekers die mensen aanspraken op hun HOE te geloven. Zo kwamen er veel mensen bij de kerk, waardoor na verloop van tijd een cultuur ontstond met de nadruk op het WAT van het geloof. Doopopvatting en gaven van de Geest waren nog wel sterk gericht op het HOE te geloven. Maar niet weinig uit een sterk overheersend WAT van het geloof. Een beter voorbeeld vind ik de grote nadruk op het profetisch woord en het dispensationalisme (bedelingenleer). Ook de inspanning om het profetisch woord naast de gebeurtenissen van vandaag te leggen, valt onder deze aandacht. Dan ben je – in mijn beleving – toch meer bezig met het WAT van het geloof dan het HOE te geloven en kan toch erg ver komen te staan van een praktisch geloofsleven. 

Als je hier eerdere blogs hebt gelezen dan verbaast het je niet dat ik hierin verbanden zie met het algemeen heersende klimaat in de westerse samenleving. Daarover in mijn volgende blog meer…

La Plaça Sant Pere es segurament la zona més coneguda de Berga. És l’escenari on es realitza la Patum. No, no posaré fotografies de la Patum, si busqueu per Internet trobareu pàgines dedicades en exclusiva. Aquí posaré fotografies del continent no del contingut.

L’Església de Santa Eulalia la reservo per un altre àlbum

Casa Comuna

Cal Terrisser

Plaça Sant Pere 9

Bar de la Barana

Dat we in een bijzondere tijd leven,  is al heel vaak en om verschillende redenen geroepen. Maar ik wil daar toch graag bij aansluiten om redenen die ik nu zal noemen. Ik heb de indruk dat we echt in een heel bijzondere tijd leven. Ik heb ook het gevoel dat veel mensen ermee geholpen zijn met een soort bewustwording van bepaalde ontwikkelingen in deze tijd. Dit klinkt misschien wat betuttelend, maar ik bedoel eigenlijk alleen maar te zeggen dat het mij enorm heeft geholpen en dat ik de indruk heb dat anderen hier ook iets aan kunnen hebben. En ik ben me altijd weer bewust van mijn beperktheid en mijn behoefte aan aanvulling.

Sinds veel ontwikkelingen in de vorige eeuw hoeven we ons minder te laten imponeren wat de grote verhalen ons voorschrijven. Dat geldt voor religieuze grote verhalen, maar dat geldt zeker ook voor wetenschappelijke grote verhalen. Dit besef kan zowel gevoelens van angst als gevoelens van bevrijding oproepen. Maar met een open waarachtige houding en een gezond besef van identiteit in je rugzak heb je genoeg ego-kracht om op avontuur te gaan =)

Voor dit avontuur heeft het postmodernisme al veel lof gekregen, maar het lijkt me fair om ook eens de mensen te noemen, waarbij de postmodernen op de schouders staan. De ontwikkelingen gaan – volgens mij – het postmodernisme ver te boven. Alleen is het een handige term die aanhaakt bij ontwikkelingen en bij mensen die in deze bewustwording zitten.

Ik ben me bewust dat met de volgende mensen nog lang niet alles is gezegd, maar het lijkt me op z’n minst een aanvulling op de grote nadruk die er tegenwoordig op het postmodernisme ligt. Het lijkt me ook een aanvulling die voorbij het relativisme gaat van sommige postmodernen. Er is niet alleen deconstructie, maar er is ook nog zoiets als een bewustwording van nieuwe verbanden en nieuwe loyaliteiten. Dat is wel mijn ervaring. Ik noem het maar even voor het gemak “nieuw traditionalisme”. Om niet gelijk te denken aan klederdracht en klompendans is “NewTrads” misschien hipper =) Eerst noem ik wat namen die de weg hebben bereid om uiteindelijk te verduidelijken wat ik met NewTrads bedoel. En misschien kom ik er straks achter dat er allang zoiets bestaat. 

Martin Heidegger

We hebben Heidegger al eerder genoemd en geroemd als degene die de eeuwenlange nadruk op de epistemologie bekritiseerde door een nieuwe ontologie te ontwikkelen waarbinnen epistemologie een plek heeft. Niet wat we kunnen weten is de belangrijkste vraag in de filosofie, maar de vraag naar ons zijn en onze verbondenheid met onze omgeving is de belangrijkste vraag in de filosofie. Onze kennisleer volgt dan als een interpretatie van deze verbondenheid met onze omgeving. Dit lijkt me het dynamiet geweest onder de cartiaanse gedachte dat we ons primair moeten richten op onze rationele verbondenheid met onze omgeving. En daarmee richtte hij de aandacht niet op de omgeving maar op onszelf. Daar zijn – volgens Descartes – de belangrijkste ideeen al in zuivere vorm aanwezig. Heidegger haalde dit onderuit en maakte onze verbinding weer meer dan rationeel. Het denken vindt immers plaats als onderdeel van ons zijn en onze zijnsverbondenheid.

Ludwig Wittgenstein

Een andere “wegbereider” is de filosoof Ludwig Wittgenstein. Niet zozeer in zijn hoofdwerk: Tractatus logico philosophicus, maar vooral ook in zijn latere leven (door sommigen Wittgenstein 2 genoemd). Ik wil de komende tijd zijn biografie lezen, dus dan heb ik wat meer now-how. Daarin staat nog meer over zijn geloofshouding, die voor Wittgenstein belangrijker is geweest dan zijn filosofische en wetenschappelijke activiteiten. Ik ben dat ook al tegengekomen in zijn boek “Over zekerheid” (zie citaat hieronder)  waarin aantekening zijn verzameld van de jaren vlak voor zijn dood. Nu kan ik zeggen dat hij – net als Heidegger – een bijdrage leverde om de overheersing van de grote imponerende verhalen te ontkrachten. Niet door de ontologie erop los te laten, maar veel meer door een “sociologische” benadering van kennis voor te stellen. Als wij kennis opdoen of een taal ontwikkelen en daar ook regels voor opstellen (methodieken) dan heeft onze kennis/taal alleen de geldigheid binnen het taalspel waar ze functioneren. Dit geldt voor wetenschappen onderling, maar dit geldt ook voor wetenschappelijke kennis ten opzichte van onze algemene kennis. De regels die we immers vooraf afspreken zijn geldig voor een bepaald terrein. Aldus mijn gebrekkige weergave van zijn theorie. Later heeft hij dit nog verder uitgewerkt en zelfs genoemd dat het boek van de formele kennis ondergeschikt is aan het boek van het leven. Maar hier wil ik dus meer over lezen.

Thomas  Kuhn

Een andere filosoof die we minder terughoren, maar die voor een enorme mokerslag heeft gezorgd in de hedendaagse kennisleer is Thomas Kuhn. Uit een Joods gezin geboren Amerikaan. In zijn boek “The structure of scientific revolutions” geeft hij een belangrijke bijdrage aan de verzwakking van de imponerende wetenschappelijke verhalen door vanuit de geschiedenis en de sociologie te wijzen op het tijdgebonden karakter van wetenschappelijke paradigma’s. Deze paradigma’s evolueren niet naar een punt van hoogste perfectie – zoals de logisch positivisten meenden – maar veranderen sprongsgewijs onder invloed van sociale en historische ontwikkelingen. Hij onderscheid hierin vier fasen: 1. pre-wetenschap: de fase zonder paradigma en eenstemmigheid (geen vooruitgang) 2. normale wetenschap: de fase met  paradigma en eenstemmigheid 3. crisis: de fase waarin onverklaarbare verschijnselen binnen de theorie openlijk worden onderkent 4. revolutie: deze leidt tot een nieuwe normale wetenschap.

Deze visie koppelt de geldigheid niet alleen aan de gebieden waarin ze geldig zijn, maar ook nog eens aan de tijd waarin zij geldig zijn. Historicisme of historisme zijn ook termen die ermee in verband worden gebracht. Kennis is dus niet langer meer het ultieme verhaal voor overal en voor eens en altijd. Maar onze kennis heeft tijdelijke, contextuele geldigheid. Tenminste als het om wetenschappelijke kennis gaat, want daar gaat zijn boek over.

De theorie van Kuhn kan – grappig genoeg – niet uit onder zijn eigen conclusie en dat brengt ons bij de vraag vanuit welk tijdelijk paradigma Kuhn zijn uitspraken doet en of zijn theorie inmiddels over de houdbaarheidsdatum is geraakt  =)

Verzwakking van het funderingsdenken

Funderingsdenken – in originele vorm – wil graag funderen op een fundament van algemeengeldende onbetwijfelbare zekerheden.  Nu deze er niet meer zijn (volgens deze jongens) kan het funderingsmodel dus beter worden vervangen door een ander model. Fritjof Capra kwam zo bijvoorbeeld tot zijn netwerkmodel die beter past bij de nieuwe ontdekkingen binnen de natuurkunde. Een (holistisch) model wat daar nog steeds vrij gangbaar lijkt te zijn – heb ik me laten vertellen door een natuurkundige vriend.

De geldigheid van de hermeneutiek

De filosofische hermeneutiek is echter niet zo afhankelijk van deze metaforen. Omdat het vanuit de directe ervaring al een contextuele manier is van kennis verwerven en rekening houdt met het voortschrijdend inzicht, maar ook met de persoonlijke factoren hierin, heeft het een houdbaarheid die vrij lang meegaat. Er zijn geleerde heren die hermeneutiek dan ook verwant zien aan de manier waarop er in het jodendom al veel langer met kennis om wordt gegaan als het gaat om kennis van de Thora. Dit wordt altijd al in samenhang met de traditie, maar ook met nieuwe ontwikkelingen en persoonlijke factoren gepraktiseerd. Hermeneutiek is “a way of life”, zei Gadamer al.

Nieuwe theologie

Omdat theologie zich ook als een wetenschap wil laten gelden, ontkomt deze dus niet aan de kritiek van bovengenoemde mensen. Sommige christenen worden dan ‘een beetje’ bezorgd omdat we dan misschien zouden moeten twijfelen aan de basisbeginselen van ons geloof. Een gezonde zelfkritiek hierin kan altijd heilzaam werken, maar het lijkt me niet echt nodig om met dit belemmerende  doemscenario te beginnen. De kritiek waar het hierom gaat reikt niet verder dan onze ‘wetenschappelijke’ of ‘formele’ formuleringen van ons geloof. Het heeft geen geldigheid op het terrein van onze beleving en ook niet direct op onze persoonlijke overtuigingen. Inderdaad kunnen we theologische schema’s en dogma’s kritisch bekijken in hun “taalspel” en hun  ”tijdelijkheid”. Maar zijn veel mensen in de kerk zich al langere tijd van bewust. Hoewel dit besef helaas niet altijd leidt tot bescheidenheid. Anderzijds hoeven we niet bezorgd te zijn omdat deze kritiek juist ook een verzwakking betekent van de moderne theologie die het gezag van de bijbel heeft willen ontkrachten vanuit wetenschappelijke paradigma’s. Zo is het project van de “historische Jezus” en de moderne schriftkritiek nu ook niet meer dominant, omdat het uitgaat van een historisch paradigma die tijdgebonden is. De bijbel mag best kritisch worden bekeken vanuit historische optiek, dat kan ons zelfs helpen om de bijbel te verstaan en onze relatie met God te verfrissen.  Echter is de invloed veranderd van dominant naar dienstbaar. Deze theorie imponeert niet langer en heeft geen uiteindelijk gezag bij ons persoonlijk bijbellezen. Dit gebeurt immers vanuit de ervaringen die wij in ons persoonlijk leven opdoen. Epistemologie heerst niet langer over de ontologie, kunnen we filosofisch zeggen. 

De waarde van traditie

Als Vattimo na het postmodernisme de “geloofs-loyaliteit” niet zoekt met wetenschappelijke paradigma’s, maar met de brede christelijke traditie neemt hij de kritiek van de bovengenoemde heren zeer serieus. Traditie is geen wetenschappelijk paradigma waarbinnen ‘de’ logica vooral voor samenhang/coherentie moet zorgen en alle kennis moet worden herleid tot het fundament. Logica heeft een rol, maar deze is ondergeschikt aan de relatie van mensen onderling en de relatie van mensen met God waarin de bijbel een centrale plek inneemt. De bijbel als fundament – zoals vele christenen nog steeds terecht roepen – is een ander soort fundament dan het fundament uit de modernistische wetenschap. De bijbel leent zich – volgens mij – voortdurend voor herinterpretatie in een persoonlijke context aan de hand van persoonlijke ervaringen. Daarbij heeft de traditie van oudser minder pretenties gehad dan de idealen die de wetenschap na de verlichting heeft verkondigd. Dat komt – volgens mij – door de rol die het mysterie in (een groot deel van) de traditie is blijven spelen. In die zin werd de wetenschap nog religieuzer dan de christelijke traditie. Met de overmoedige ont-tovering van de werkelijkheid konden zij zich – met weinig verantwoording van hun eigen subjectieve tijd/plaatsgebonden uitgangspunten – stevig in het zadel hijsen met hun professoren als nieuwe dominees en goeroes en hun methodieken als hun nieuwe liturgie.  Zeker in de tijd van de logisch positivisten.  In een traditie kan er – volgens mij – beter worden omgegaan met zaken als tijdelijkheid, subjectiviteit, paradoxen en tegenreacties. Dat hoort bij de menselijkheid van een traditie. Dit geldt helaas niet voor alle traditionele christenen die in een tegenreacties op de moderniteit zich bedienen van hetzelfde objectivistische jargon. Ik moet mezelf hierin dus wat terugfluiten. Er zijn te veel uitzonderingen geweest die hun traditie als moedertraditie hebben gesteld en alle andere tradities hebben verketterd, maar in deze tijd lijkt deze houding niet meer dominant aanwezig. En dat vind ik winst. Tradities waarin hierarchische structuren aanwezig zijn, lijken mij het meest traag in dit proces. Daar is nog meer invloed van ambtelijke individuen die hun status quo bedreigd zien worden.  Maar zelfs de katholieke traditie en de gereformeerde traditie zijn in deze tijd meer open en meer bescheiden dan ooit. Natuurlijk zijn veel moderne en liberale christenen het  on-eens met de openheid van de hedendaagse kerk, maar zij beweren dit op grond van hun modernistisch paradigma, waarin het gaat om enkele leerstellingen die door het moderne theologische paradigma waren verworpen. Vanuit die optiek zijn de tradities die vasthouden aan de lichamelijke opstanding en Jezus als enige middelaar “fundamenalistisch” en vergeten ze dat deze geloofsinhoud niet alleen vanuit een fundamentalistisch paradigma kan worden onderbouwd, maar ook kan groeien vanuit een nieuw paradigma waarin de ERVARING met Jezus en de ERVARING met bijbellezen tot deze overtuiging  of geloofsinhoud kan leiden. Dan is er geen historisch fundament nodig. Hoewel historisch besef dan wel weer kan groeien en kan verrijken. De kerk kan dan een club van mensen worden die Jezus als “de middelaar” hebben leren kennen en waarvoor de historische gebeurtenissen in het leven, sterven en opstanding van Jezus van doorslaggevende betekenis zijn geweest. 

De nieuwe traditionelen – NewTrads

Kortom we leven in een boeiende tijd waarin er veel vrijheid is. De vrijheid die was voorbehouden aan moderne en liberale theologen is nu vooral ook de vrijheid die van de “nieuwe traditionelen” geworden. En dat is iets anders dan nieuwe fundamentalisten =) Nieuwe traditionelen zijn in mijn beleving “ervaringsgericht traditioneel”. Denken niet in bouwwerken met stevige funderingen, maar komen elkaar tegen in netwerken met beginpunten en perspectieven. Ze zijn trouw aan hun ervaring en zoeken manieren om hun loyaliteit met de breedte van de christelijke traditie vorm te geven. Maar zoals het een nieuw traditioneel past wil ik hier niet te stellig over zijn en ben ik altijd bereid om in gesprek te gaan met deze interpretatie van de hedendaagse ontwikkelingen. Het is immers maar mijn interpretatie =) Maar je bent hier altijd welkom met kritiek, herkenning, aanvulling en vragen. Ik laat me heel graag aanvullen vanuit theologische invalshoek, omdat ik besef dat dit in dit hier wat beperkt naar voren komt. Dus doe je best.

NewTrads betekent dus niet traditioneel shoppen. Shoppen heeft veel te maken met welke BEHOEFTE je hebt. Dat veronderstelt een consumptief-paradigma. Wat NewTrads bewegen is loyaliteit vanuit hun persoonlijke en gedeelde ervaring.  Het gaat om de waarachtige beleving/ervaring van verbondenheid. Een verbondenheid die een verbondenheid van de Geest kan blijken te zijn. Maar dat is mijn persoonlijke overtuiging geworden.

“Ik weet niet alleen dat de aarde al lang voor mijn geboorte bestond, maar ook dat het een groot lichaam is, dat met dat heeft vastgesteld, dat ik en de rest van de mensheid vele voorouders hebben, dat er boeken over al deze dingen bestaan, dat zulke boeken niet liegen, etc. etc. En dat weet ik allemaal? Ik geloof het. Dit geheel van kennis is me overgeleverd, en ik heb geen grond er aan te twijfelen, wel velerlei bevestigingen. En waarom zou ik niet zeggen: ik weet dat allemaal? Dat is toch wat men zegt? Maar niet alleen ik weet of ik geloof dat alles, maar anderen ook. Liever gezegd, ik geloof dat ze het geloven.”

Ludwig Wittgenstein in “Over zekerheid”  nr 288 p.80

Revenind la perioada în care am fost în vacanţă supun dezbaterii dvs. o dilemă de-a mea : De ce oare părinţii italieni îşi ţin plimbă copii în căruţ până la vârsta înaintate ? Din fotografii se vede că unii dintre copii fiind prea mari pentru acel cărucior ţin picioarele peste bara din faţă pentru a nu atârna direct pe asfalt, iar alţii chiar “sufocă” atelajul, mai ales cei care stau 2 în căruţ!
Să fie această grijă exagerată a părinţilor pentru copii lor motivul pentru care italienii sunt ataşaţi de părinţi şi îşi întemeiază propria familie la vârste foarte înaintate?

Ik luisterde vandaag nog een liedje van technoband ‘Simian Mobile Disco’ genaamd “Of the map”. dat zou een mooie titelsong zijn voor Boele’s boek. Maar het nummer viel wat tegen…

Nu heb ik dan eindelijk Boeles boek uit. Een boek waar ik hoopvol aan begon en bij het lezen een feest van herkenning meemaakte. Echter zo rond pagina honderd begon ik mij te storen aan de algemeniserende toon. De postmoderne houding waar Boele over sprak herkende ik niet in zijn opstelling. Een houding die hij graag gepassioneerd noemt, maar op mijn gevoelige postmoderne ziel soms intimiderend overkomt met zijn stellige uitspraken en zijn generalisaties. Maar hiervoor heeft Boele al geruststellend spijt betoond op zijn site.

Deze houding kon ik ook moeilijk rijmen met zijn sympathie voor de filosofische hermeneutiek. Een uiterst voorzichtig en persoonlijk proces van interpretatie.

Maar ik wil beslist niet zeuren, want al verder lezend won mijn sympathie toch weer terrein. De thema’s die Boele aandraagt vind ik wel zo relevant dat al het andere bij mij inmiddels ver naar de achtergrond is verdwenen.

Meer ruimte in de kerk voor (echte) twijfelaars lijkt me zeer noodzakelijk. En dan niet alleen de gepassioneerde twijfelaar, Boele, maar ook de twijfelaars die hun passie zijn kwijtgeraakt. Niet iedereen is zo sterk om gepassioneerd te blijven als de twijfel opspeelt.

Het hoeft weinig betoog dat ik bijna alle thema’s die Boele noemt een warm hart toe draag. Zijn thema’s zijn hier in eerdere blogs te vinden. In Boele’s nadruk op het koninkrijk herken ik mijzelf wat minder. Daar heb ik in een eerder blog al op gereageerd (heb lief en doe wat je wilt 3/3)

Een thema die er voor mij positief uitsprong is: ‘van waarheid naar waarachtigheid’. Een stokpaardje wat ik hier meermalen heb bereden en waarvan ik vind dat we het nooit genoeg kunnen benadrukken. Het heeft voor mij een persoonlijke revolutie betekent.

Dit licht ging bij mij aan toen ik in mijn Heidegger-verdieping las over het bijbelse woord voor waarheid > aletheia. Door de etymologie van dit woord opperde Heidegger al om waarheid niet op zn Platoons en Cartiaans in te vullen als absoluut idee, maar om het in het licht van de bijbel ook de te zien als “een onthulling van datgene wat bedekt was”. En onthulling is meestal een ‘gebeuren’ dat zich in de tijd afspeelt. Een proces van (gezamenlijke) interpretatie, van hermeneutiek dus. Of om het filosofisch te zeggen “zijn en tijd, waarbij ‘zijn’ eerder wordt beleeft als ‘worden’ “. Daarin past geen stelligheid, maar een besef van voorrationele verbondenheid (sein im welt) die om een proces van verheldering vraagt. Bewust van je eigen vooringenomenheden en bewust van je onvolledige kennis van zaken in het gesprek met de ander. Een proces naar helderheid en openheid waarin je als mens niet langer meer een afstandelijk toeschouwer kunt zijn die in het bezit is van een gestolde waarheden die je als koude harde ijsklontjes in de koelkast bewaart met de deur goed dicht. Het zou zomaar eens kunnen smelten…. En hoewel ze in een glas Sangria erg welkom kunnen zijn, worden ze toch altijd weer in vloeibare vorm genoten (en nu is de metafoor wel voldoende uitgebuit =)

Voor mijn bijbellezen heeft dit erg verrijkend gewerkt. Er kwam een soort openheid en onbevangenheid. Ik hoefde niet eerst alles te ‘begrijpen’ voordat ik het een plek kon geven in mijn beleving en praktijk. Een plek in mijn praktijk leidt vanzelf wel weer tot nieuwe inzichten en van daaruit weer tot nieuw gedrag en weer nieuwe inzichten en weer….. Zo werd de bijbel voor mij weer een levend boek. Soms bemoedigend, soms bevestigend maar soms ook tegenover me met uitspraken die ik niet kon volgen en (nog) niet snap. Het gezag van de bijbel was voor mij niet langer autoritair, maar vriendelijk en dienend, niet van bovenaf, maar van binnenuit. Zoals ik bij Karl Barth al tegen was gekomen, Gods woord wordt pas Gods woord voor mij als ik erbij betrokken ben en de geest het in mij tot leven wekt. En woorden van gelijke strekking had ik ook al gelezen bij Bonhoeffer. Het leven stroomt en is vloeibaar. Zo ook de weg die tot leven leidt en zo ook Jezus zelf. Dat is wel mijn ervaring tot nu toe.

Zo vind ik in Boele dus een geestverwant, vooral als hij na twee stellige “alles van boven. komt van beneden” weer kiest voor openheid door een komma achter deze zin te zetten.

Of zou hij hiermee uit zijn op een schokeffect om het bolwerk – die de ‘verfoeilijke’ associatie met Kuitert niet kan onderdrukken – even op zijn voegen te laten kraken? Boele de theoloog met de hamer =) Een hamer die hard nodig is bij een beeldenstorm. Geen beelden van steen en ijzer zullen aan diggelen moeten, maar beelden van de geest. Een innerlijke reformatie is dan een woord wat ik daar goed bij vind passen.

Zoals Boele weer de nadruk legt op ‘beneden’, zo deed de tot het christendom bekeerde Frans-Joodse filosoof Gabriel Marcel, dat ook al halverwege de vorige eeuw.  Hij gaf al aan, dat we ons eerst beter in de sfeer van het conrcete “hebben” kunnen begeven voordat we transcendent opstijgen. Of in zijn taal: de weg naar ‘zijn’ loopt altijd via ‘hebben’. Dat de bijbel vooral ook heel menselijk is en dat Jezus ook heel menselijk was, is toch vaak erg onderbelicht geraakt naar mijn indruk. Dat zal nog een beetje de schrik zijn vanuit een diepgeworteld dualisme, die bang is dat we bij teveel nadruk op het mens-zijn het God-zijn moeten inleveren. Dualisme is altijd weer een hardnekkige plaaggeest gebleken.

Daarom spreek ik hier de hoop uit dat het boek nog lang en uitgebreid mag worden besproken in de kerk en daarbuiten. Het lijkt me een prima document om tot goede zelfs constructieve gesprekken te komen. De kerk wordt ‘weer’ een kerk van gewone mensen, waarin buitenstaanders zich beter kunnen herkennen zodat ze de aansluiting weer kunnen vinden.

Tjonge wat hebben we daar nog een slag te slaan als christelijke kerken en verenigingen! Ik heb mij vaak moeten schamen toen ik alle verhalen van buitenstaanders moest aanhoren bij ons nachtprogramma Helpdesk Live. Mensen die in bange kerken een gesloten deur vonden en door hun bange christelijke familie in de kou werden gezet, terwijl ik van binnen voel dat de liefde van God zo enorm op zoek is naar hen! De volmaakte liefde die alle vrees verdrijft.

Ik hoop dat we vanuit deze liefde weer de aansluiting mogen vinden met deze mensen. Als ze ons niet nodig hebben, dan hebben wij ze wel hard nodig om met beide benen op de grond te blijven staan.

L’année scolaire va bientôt commencer et je continue à parler de mes excursions estivales… C’est que j’ai comme qui dirait un surplus photographique! Voici un autre chapitre, à Calgary cette fois. À la mi-juillet, il me fallait retourner chez le concessionnaire où j’avais pris possession de Bernadette, car celle-ci devait recevoir une inspection bisanuelle liée à un traitement qui a été appliqué à la carrosserie.

J’avais bien vu, lors de mon bref passage du mois d’août 2007, cet édifice qui se dressait de l’autre côté de la rue, mais j’étais plutôt pressé de rentrer à Red Deer. Je n’étais pas revenu dans ce coin depuis, mais il me fallait attendre deux heures pendant qu’on bichonnait ma voiture. Il y avait bien le centre d’achat voisin, mais après une heure à m’y promener, je voulais prendre l’air. C’est alors que j’ai ré-aperçu cette église, Saint Luke’s, et que la curiosité m’a poussé à y entrer. Ceux qui me connaissent savent bien que je suis fasciné par l’architecture moderne et par les aménagements liturgiques.

L’extérieur de l’église est un exemple parlant de «brutalisme», cette vogue qui visait à mettre en valeur la texture brute des matériaux comme le béton ou la pierre. Les formes du bâtiment sont audacieuses et elles ont conservé leur intérêt malgré un agrandissement en 2004 qui en a modifié quelque peu le volume original. À l’intérieur, ce qui pourrait avoir l’air d’un cube de béton sombre se révèle être empli de lumière naturelle.

Les vitraux, au niveau du sol, ne sont pas dénués d’intérêt. Ils ont été réalisés par Robert Oldrich et représentent des aspects de la création. Ils baignent les bas-côtés de la nef dans une douce lumière multicolore qui donne à ce bâtiment beaucoup de chaleur.

Le baptistère est de facture plus récente; il a été installé durant les travaux d’expansion et de rénovation réalisés en 2004. Comme il se doit, il se trouve près de l’entrée de l’église, symbolisant par sa présence l’entrée dans la vie chrétienne de chaque baptisé qui entre dans le lieu sacré. Je ne suis pas certain d’aimer le choix de l’aménagement en ce qui concerne le lien avec l’architecture générale du bâtiment, mais sa dimension symbolique est indéniable.

Les travaux d’expansion ont amené la construction d’un centre communautaire qui donne au bâtiment l’aspect d’un garage sur certaines façades… un choix douteux. Néanmoins, cette communauté est manifestement dynamique et avait besoin de bâtiments pour héberger ses nombreux services à la population environnante. J’ignore comment se vivent les célébrations liturgiques dans ce lieu, mais j’aurais envie de le savoir.

Dessin architectural de l'église telle qu'elle a été construite en 1968

Vue de l'église depuis les travaux d'agrandissement de 2004. Les bas-côtés ont été ajoutés et l'édifice du presbytère lourdement modifié.

Agricultură fac şi italienii , dar cu mai multă implicare a maşinilor şi utilajelor agricole fiind exclusă sapa, cunoscută sub numele condeiul ţaranului la noi, de la prăşitul porumbului sau a viei prin folosirea de ierbicide.
M-a uimit însă şi felul în care este cultivată via acolo şi anume butucii sunt înălţaţi peste 1,70m şi de acolo încep lăstarii, parcă ar fi copaci de struguri şi nu butuci.

Josef Frank (1885 – 1967)

Josef Frank ble født i Wien men emigrerte til Sverige i 1933. Hans liv kan karakteriseres som et liv i stadig rørelse. Hans arbeid bidro til at redefinerte svensk modernisme og det strekker seg fra arkitektur til møbler, glass og tekstiler. Josef Franks fantasi og kreativitet har gett seg uttrykk i vilt forskjellige arbeider og det er vanskelig å plassere Frank i noen spesiell stilart til tross for at han i hovedsak blir sett på som modernist.

I Falsterbo, Sverige tegnet Josef Frank en håndfull sommerhus for venner og familie i årene etter han ankom landet. Husene er tegnet etter modernismens prinsipper og står i dag, snart 70 år senere, frem som enkle og funksjonelle sommerhus, men noen av husene bær preg av å være mer påkostede og med flere kreative løsninger enn de andre. Franks innflytelse på svensk byggestil og innredningsnormer har vært stor og gjennom virksomheten Svenskt Tenn, fant Frank sitt kreative hjemmested frem til sin død i 1967. Svenskt Tenn åpnet i oktober 1924 i Stockholm av gründeren Estrid Ericson (1894-1981). Hun arbeidede med flere kjente svenske kunstnere men det var først da samarbeidet med arkitekturprofessor Josef Frank kom i gang i 1934 som Svenskt Tenn fikk sitt absolutte gjennombrudd. Sammen skapte Ericson og Frank møbler, tekstiler og innredningsformål som ennå i dag er fundamentet til Svenskt Tenn. I årene 1909-1950 designet Frank over 200 mønster, mange hvilke er i stor kontrast til de lineære, kantete og stramme mønster som modernismen og Bauhausskolen stod for.

Josef Frank ble i Sverige til sin død i 1967 til tross for at man i Østerrike prøvde å få ham hjem etter krigen. I 1965 ble Frank tildelt den Østerrikske Statsprisen for Arkitektur og hans bidrag til moderne Østerriksk arkitektur blir satt i samme rekker som arbeidene til Otto Wagner, Adolf Loos og Josef Hoffmann. Frank fikk sin utdannelse ved den Tekniske Høyskolen i Wien. Mellom 1919 – 1925 arbeidet Frank som lærer for Byggkonstruksjoner ved Kunstgewerbeschule i Wien. Grunnlaget for Franks tanker om moderne arkitektur var eneboligen og hans aller mest fantasifulle tegninger viser flere villaer i ulike former og fasonger, eneboliger som dessverre aldri ble bygget. Frihetstankene i Franks hode gir seg sterke uttrykk i både hans arkitektur og design av møbler og tekstiler.

Josef Frank må regnes som en av modernismens banebrytende arkitekter.

Mer om Josef Frank se: http://eng.archinform.net/arch/957.htm?ID=b5gk1sj47eis2ttjqkltrlpuh3

Omdat ik nog niet goed weet hoe ik zo’n eenvoudige verwijzing maak naar een andere site, doe ik het even zo:

http://josdouma.wordpress.com/2009/09/02/omdat-het-mij-raakt/#comment-197

Een feest van herkenning wasde zeer aansprekelijke blog van Jos Douma over “wonen in het huis van de liefde” als het gaat om het gesprek wat naar aanleiding van Boele’s boek op gang is gekomen.

Natuurlijk vind ik het jammer dat ik het zelf niet eerder had bedacht, want het verwijst naar een boektitel van Grun =)

Maar het is niet mijn zwakke ego wat telt, maar de liefde die bovenaan staat. Ook in de bijdrage van Jos Douma en dat vind ik de nodige lijm in het debat naar aanleidng van “Van de Kaart”.

Met een citaat van Levinas:
“Vooraf aan het begrijpen gaat het om het stichten van een societeit.”

En dat is precies wat Jos met zijn blog doet. Liefde die de band schept van respect om vervolgens elkaar echt te kunnen begrijpen, zonder belemmerende angsten.

cool!

Dit is een reactie op Boele’s blog van vandaag. Ik heb het proberen te posten, maar dat lukte wederom niet. Nu kan het toch echt niet aan de lengte liggen, Boele?!

Beste Boele,

Fijn dat je mijn opmerking ter harte neemt. Toch zie ik ook nog mogelijkheden om gepassioneerd te zijn en niet stellig.

Passie houdt je juist dicht bij jezelf wat jij beleeft en wat jij ervaart. En dat lijkt me niet alleen volop postmodern, maar ook nog eens authentiek.

Karikaturen en algemeniseringen lopen juist bij jezelf vandaan. En hebben dus minder met je passie te maken, maar meer met… andere dingen =)

Of niet?

Volgens mijn bescheiden mening wordt je verhaal er ook beter van, wanneer je dicht bij jezelf blijft.

Ga zo door Boele! =)

vriendelijke groet,

Ronald