Promethea by Alan Moore

Here’s what I’ve been reading in the last month or two. There is something to like in all of them.

Hungry As The Sea by Wilbur Smith

Wilbur Smith writes exhilarating sentences that pull you along through page after page of cliff-hanging action. When it comes to describing how to rescue a stricken cruise ship from the icy wastes of the Antarctic, he is awesome. But ask him to play with the relationship between a petite curvy blonde and a fearless rugged adventurer and he falls back on hollow clichés. He’s still far ahead of Colleen Collins but he’s a long way behind Maugham, while Flaubert is just a tiny speck on his horizon. His prose never falters but he has no vocabulary for the nuances of lived emotion.

A Spy By Nature by Charles Cumming

This introspective and accessible novel appears to be based on real experiences. It has the stamp of authenticity in part because the protagonist is gauche and immature, an intriguing blend of intelligence and stupidity that makes you fully believe he could be rejected by MI6 and used instead for a piece of trivial industrial espionage in which the the height of danger is the possibility of being caught at the photocopier. There is a touching scene in which he is almost seduced by a lovely American woman who turns out to be working for the CIA. Who would have guessed? There are some nicely observed descriptions of, for instance, a piece of bread dissolving in olive oil. The ending made me wince. What an oaf!

A Sentimental Education by Gustave Flaubert

Sublime and beautiful. Frédéric Moreau is another naive and gauche young man and at times I wanted to wring his neck. I could relate better to the cynical and louche Arnoux. But when you start to feel like this about the characters it’s because the details are so masterfully drawn. The story lacks the narrative verve of something by Wilbur Smith and I had to re-read many passages because my concentration wavered, but the personalities and the events linger on in the imagination long after the book is back on the shelf.

The Dark Forest by Hugh Walpole

I downloaded this from Project Gutenberg. Hugh Walpole was a bestselling novelist in the 1930s and I was curious about the quality of his work after reading that his success was largely due to his ability to make social connections and take his detractors out for a good dinner at an expensive restaurant. The Dark Forest is based on his experiences with the Red Cross on the Eastern Front in World War One. It’s sombre, earnest and very slow. The characterisation is painstaking but desperately dull. Wilbur Smith would have had a lot more fun with this material.

Promethea (Book 1) by Alan Moore

This is brimming with mischievous ideas, as you might expect from a work extolling the virtues of the creative imagination. Alan Moore lets his interest in magic and the occult have free rein in this comic series, which is about a young woman who becomes the mythical creature she is researching. This mystic mayhem and witty hocus pocus is definitely good for the soul. I love the way Alan Moore’s playful imagination makes use of everything it encounters. He’s one the boldest adventurers in the realm of the Immateria, which is the place where stories live.

The Brothers Karamazov by Fyodor Dostoyevsky

I love this novel. I enjoyed every moment. It has depth, insight, humour, pathos, subtlety and suspense. I find it hard to analyse because I just like the way Dostoyevsky thinks and the fun he has with his characters. He lets them talk and talk. Sometimes they seem to talk about whatever comes into their heads. I loved this about The Idiot too. It was reading The Idiot as a teenager that made me decide to spend three years studying comparative literature at university. I thought to myself, whatever else happens in my life, I will always make time for reading the novels of my friend Fyodor Mikhaylovich.

Shock Waves by Colleen Collins

The subtitle of this novel is Sex on the Beach, which kind of gives away the whole plot. I was hoping to identify with the heroine, Ellie Rockwell, who likes Lou Reed. (I like Lou Reed.) She also likes Marilyn Manson. (I don’t like Marilyn Manson.) Her dubious musical tastes and the fact that she is really a black-haired goth rather than the blonde beach babe she has turned herself into, are her guilty secrets as she tries to seduce and hang onto her childhood idol, Bill Romero. I didn’t like Bill Romero. Unfortunately, I didn’t like Ellie Rockwell either. I think she likes Lou Reed for the wrong reasons. Still, it was a very easy book to read with simple but effective vocabulary.

Medea by Euripides

What a shocker! After bringing his exotic barbarian wife home to civilised Corinth, Jason deserts her in order to marry a local princess. Who is the barbarian here? Understandably, Medea is plunged into despair. But she puts on a false face, poisons the rival princess and stabs her own children to death in order to deprive Jason of the joy of holding them in his arms. She gets away with it, too, fleeing the scene in a chariot whisked through the heavens. The scene with the chariot is pretty impressive but, disappointingly, the horrible deaths happen off-stage. This is a failing in French classical tragedians too. Didn’t anyone explain to them the show-don’t-tell rule? Thank goodness modern film makers have read all those books on how to write screenplays.

Les Femmes Savantes by Molière

This is what happens when you bring together the disciplined focus of classical French theatre and the exuberant buffoonery of improvised Italian farce. Sheer comic genius. Molière is a model for writers everywhere. There are some lessons for grammarians here too.

The Hairless Mexican by W. Somerset Maugham

This is a spy story based on Maugham’s experiences in World War One. It’s more exciting than A Spy By Nature, funnier than The Dark Forest, sexier than Shock Waves, more ironic than Hungry as the Sea and shorter than The Brothers Karamazov.

Wiki

Bu sayfa yalın bir şekilde yaygın kullanılan veya zaman içinde önemli bir konuma getirilmiş Latince deyişlerin (“veni, vidi, vici..”) listesidir. Bu deyişlerden bir kısmı Yunanca deyişlerin Latince çevirileridir, bunun en büyük nedeni Yunanca‘nın Antik Roma’da retorik ve edebiyat gelişmeden çok önceleri retorik ve edebiyat açısından gelişmiş olmasıdır.

A

A bene placito
Memnun edilmiş birinden

A bove ante, ab asino retro, a stulto undique caveto
Öküzün önünde, eşeğin arkasında, aptalın her tarafında hazırlıklı ol

Ab ovo usque ad mala
Yumurtadan elmalara (Baştan sona anlamında: Romalıların geleneksel yemek sırasından esinlenerek, Horatius, Satir 1.3)

Absentem lædit, qui cum ebrio litigat
Sarhoşla kavga eden, yerinde olmayan birini döver (Publius Syrus, Sentences)

Ab uno disce omnes
Bir şeyden herşeyi öğren (Bir tek örnekle ya da gözlemle çıkarımlarda bulunulabileceği anlatılır, Virgilius,

Aeneid)

Abusus non tollit usum
Suistimal düzgün kullanmayı iptal ettirmez. (yani bir şey suistimal edilince onun düzgün kullanımını

etkilememelidir)

Ab imo pectore
Kalbin derinliklerinden (dürüstlükle)

Ab inconvenienti
Uygun olmayan bir şeyden

Ab initio
Başlangıçtan

Ab Jove principium
Jüpiter’le başlayalım

Abyssus abyssum invoc
Uçurum uçurumu çağırır. (Bir hata diğerlerinin doğmasına sebep olur)

A cane non magno saepe tenetur aper
Yabandomuzu hep kendinden küçük köpeklere yem olur

Accipe Hoc
Bunu al.

Acta est fabula
Oyun bitti (Caesar Divi Filius Augustus‘un son sözleri)

Acta non verba
Hareket, söz değil. (ABD Ticari Deniz Akademisi mottosu)

Actibus immensis urbs fulget massiliensis
Marsilya şehri, müthiş eylemlerle ışıltı saçıyor.

Ad astra
Yılıdızlara doğru

a Deucalione
Dökalyon’dan beri (çok uzun zamandan beri anlamında)

A divinis
Kutsal şeylerin dışında

Ad augusta per angusta
Doruklara doğru dar yollardan (Başarı kolay kazanılmaz) (Hernani, Victor Hugo – sahne IV)

Adequatio intellectus et rei
Aklın ve gerçeğin uyumu (Gerçekin bir tanımı.)

Ad libitum
Kendi isteğine bağlı olarak (ad lib. olarak kısaltılır)

Ad gloriam
Zafer için

Ad hoc
Belli bir amaca yönelik

Ad hominem
Bir argümana cevap verirken argümanı eleştirmekten ziyade argümanı yapan kişiye saldırmak.

Ad impossibilia nemo tenetur
Hiç kimse yapamayacağı şeyler için söz vermemelidir.

Ad majorem Dei gloriam
Tanrı’nın ihtişamlı görkemi için (Haçlıların, Cizvitlerin ve Şikago Üniversitesinin mottosu)

Ad kalendas graecas
Grek Kalendas’ta. (Kalendaslar Romalı’dır, bu yüzden bu deyim var olmayan bir tarihi belirtir: çıkmaz ayın son

çarşambası)

Ad litteram
Harfi harfine

Ad multos annos !
Nice yıllara!

Ad nauseam
Miğde bulandırana kadar (kabak tadı vermek)

Ad oculos
Kendi gözlerinle (Bariz, herkesin gözü önünde anlamında)

Ad patres
Eskilerin yanına (Ad patres’e göndermek: öldürmek)

Ad perpetuam memoriam
Sonsuz anısına (Genelde-nın sonsuz anısına olarak kullanılır ve adı anılan kişinin ölümünden uzun yıllar sonra

dahi hatırlanması dileğidir)

Adsum
Buradayım (Absumun zıddı)

Adversus solem ne loquitor
Güneş aleyhinde konuşma (Açık ve belli şeyleri tartışma)

Ad vitam æternam
Sonsuz bir hayat için

Addendum, çoğul addenda
Eklenecek şey(ler)

Ad victoriam
Zafere (Daha çok zafer için olarak tercüme edilir, Romalılar savaşta böyle bağırırlardı.)

Ægroto dum anima est, spes est
Hasta nefes aldıkça, umut vardır. (Erasmus, Adages, 2.4.12)

A.E.I.O.U. (« Austria Est Imperare Orbi Universo. »)
(5 sesli harf) Avusturya tüm dünyayı yönetmeli (Habsbourg mottosu ; Almancası: « Alle Erde Ist Oesterreich

Untertan. »)

Ære perennius (exegi monumentum aere perennius)
Tunçtan daha sağlam bir yapı diktim. (Horatius, Odes, III, 30)

Age quod agis !
Ne yapıyorsan onu yap!

Agnus Dei
Tanrı’nın kuzusu (İsa için kullanılır)

Alea iacta est
Zarlar atıldı. (Jül Sezar)

Alibi
Başka yerde (Hukuk terimi: Zanlının suçun işlendiği tarihte başka bir yerde olduğunu göstermesiyle yaptığı savunma)

Alis grave nil
Hiçbir şey kanatları olandan daha hafif değildir. (Pontifical Katolik Üniversitesi dövizi)

Alis volat propris
Kendi kanatlarıyla uçar (Oregon’un dövizi. Alis volat propriis olarak da söylenir.)

Alma mater
Süt annesi

Alter ego
Bir başka kendi

A mari usque ad mare
Bir denizden diğer denize (Kanada’nın resmi mottosu)

Amantes amentes
Aşık olmak deliliktir.

Amicus certus in re incerta cernitur
Arkadaşlar kötü günde belli olur.

Amor est vitae essentia
Aşk hayatın özüdür. (Robert B. Mackay)

Amor omnia vincit
Aşk her güçlüğü yener.

Amor patriæ nostra lex
Vatan sevgisi kuralımızdır/yasamızdır

A posteriori
Deneysel verilerden yola çıkarak

A priori
Deneyden önce

Aquila non capit muscas
Kartallar sinek avlamazlar. (Erasmus, Adages, 3.2.65)

Argumentum ad hominem
Tartışmanın kalitesi, tartıştığın kişinin kalitesine bağlıdır

Argumentum baculinum
Sopa argümanı (tehdit ya da güçle ikna etmek) (bkz. Molière, Scapin’in Dolapları)

Ars est celare artem
Gerçek sanat sanatı gizli tutabilmektir

Ars gratia artis
Sanat için sanat (MGM film şirketinin mottosu)

Ars longa, vita brevis
Sanat uzun, yaşam kısa

Ars similis casus
Sanat tesadüfe benziyor (Ovide)

Asinus asinorum in sæcula sæculorum
Yüzyılların gördüğü eşeklerin en eşeği.

Asinus asinum fricat
Eşek eşeğe sürtüyor (birbirlerine aşırı iltifat edenlere söylenir)

Asinus equum spectat
Eşek ata bakıyor.

Audaces fortuna juvat
Talih cesaret edene güler.

Audemus jura nostra defendere
Hakkımızı aramaya cesaret ediyoruz. (Alabama şehir mottosu, 1923)

Audere est facere
Cesaret etmek, yapmaktır. (Tottenham Hotspur Futbol Klübü)

Audi, vide, tace, si vis vivere
Dinle, gör, sus, eğer yaşamak istiyorsan

Audiatur et altera pars
Diğer tarafı da dinleyelim (Mahkeme gibi yerlerde söylenir)

Auri sacra fames
Altına duyulan tiksinç açlık (Virgilius, Énéide, III, 57)

Aut Cæsar, aut nihil
İmparator ya da hiç! (Cesar Borgia mottosu)

Aut disce aut discede
Ya öğren, ya terket.

Ave Cæsar, morituri te salutant
Selamlar Sezar, ölecekler seni selamlıyor! (Dövüşten önce gladyatörlerin selamı, bkz. Suétone, Claude, 21)

Avaro omnia desunt, inopi pauca, sapienti nihil
Cimrinin herşeyi, fakirin bazı şeyleri eksiktir, bilgin’in ise hiçbirşeyi eksik değildir.

Ave Europa nostra vera Patria
Selam Avrupa! Gerçek anavatanımız! (Pan-Avrupa görüşü mottosu)

Ave Maria
Selam Meryem (Roma Katolik Duası, İsa‘nın annesi Meryem‘e.)

B [değiştir]

Barba non facit philosophum
Sakal felsefe yapmaz (Plutarkhos’tan alıntı)

Barbarus hic ego sum quia non intellegor ulli
Beni burda barbar sayıyorlar, çünkü beni anlamıyorlar.

Beati pauperes spiritu
Ruhu kutsanmış olanlar fakirlerdir (Matta İncili)

Bellum omnium contra omnes
Herkesin herkesle savaşı (Thomas Hobbes, devletin doğasını açıklamak için kullanılan kelime grubu)

Bene diagnoscitur, bene curatur
İyi teşhis etmek, iyi tedavi etmektir.

Beneficium accipere libertatem est vendere
Yapılan iyiliği kabul etmek özgürlüğünü satmaktır.

Bis dat, qui cito dat
Hızlı vermek, iki defa vermektir. (Desiderius Erasmus, Adages, 1.8.91)

Bis repetita placent
Tekrar eden baştan çıkartır.

Bis repetita non placent
İki kez tekrar eden artık baştan çıkarmaz. (Horatius, Şiir Sanatı, 365. dize)

Bona diagnosis, bona curatio
İyi teşhis, iyi ilaç.

Bona fide
İyi niyetle

Bona valetudo melior est quam maximæ divitiæ
Sağlıklı olmak en iyi zenginliklere bile yeğdir.

Bonitas non est pessimis esse meliorem
İyi olmak en kötüden daha iyi olmak anlamına gelmez.
Bonum commune communitatis
Toplumun ortak çıkarı

Bonum vinum lætificat cor hominum
İyi şarap, insanı neşelendirir (tam tercümesi kalbini neşelendirir)

Brevitatis causa
Kısaca söyle

C [değiştir]

Cacoethes scribendi
Kötü yazma alışkanlığı (kötü kelimesi, alışkanlıkı niteler, yazmaktan vazgeçememek demektir)

Camera obscura
Karanlık oda (fotoğrafçılık/yeni Latince)

Canis Canem Edit
Köpek, köpek yer. (Kimsenin güvende olmadığı durumlar için kullanılır)

Canis sine dentibus vehementius latrat
Dişsiz köpek daha kuvvetli havlar (havlayan köpek ısırmaz)

Carpe diem
Anı yaşa, günü yakala

Carpe diem, quam minimum credula postero
Günü yakala, yarına olabildiğince az güven.(Horatius, Carmina, 1.11.8)

Carthago delenda est
Kartaca’yı yıkmak gerek.

Castigat ridendo mores
Adetleri gülerek düzeltiyor (Comédie-Française mottosu, Jean de Santeuil’den alıntı)

Casus belli
Savaş nedeni (savaşı tetikleyecek durum)

Causa mortis
Ölüm nedeni

Cave canem
Dikkat, köpek var. (Pompei’de bir evin girişinde mozayik üzerinde bulunan yazı)

Caveat emptor
Alıcı uyanık olsun!

Cave ne cadas
Düşüşe hazırlıklı ol (gelenek olarak bir zafer sırasında imparatorun arkasında duran kölenin söylediği sözler)

Cessante ratione legis cessat ipsa lex
Yasanın mantığı bittiyse, yasa bitti demektir. (Yasanın uygulama mantığı bittiyse ya da çağdaş koşullara artık cevap vermiyorsa yasa yararsız hale gelir.)

Cetera quis nescit?
Gerisini kim bilmez?

Cibi condimentum est fames
Açlık her yemeğin baharatıdır. (Marcus Tullius Cicero, De Finibus, 2.90)

Circa
Yaklaşık, dolaylarında (İngilizcede de tarih anlamında aynen kullanılıyor)

Citius, Altius, Fortius
Daha hızlı, daha yukarı, daha güçlü (olimpik motto)

Coelum non animum mutant qui trans mare currunt
Denizi aşan insanlar ruhlarını değil, (üzerlerindeki) gökyüzünü değiştirirler.

Cogitationis poenam nemo meret
Kimse düşüncesinden dolayı cezayı haketmez.

Cogito ergo sum
Düşünüyorum, o halde varım (Descartes, Felsefenin Prensipleri, 1.7.10)

Collige virgo rosas
Topla, genç kız, çiçekleri. (bkz. Carpe diem)

Concordia civium murus urbium
Vatandaşlar arasında uyum, işte bir şehrin surları budur.

Condemnant quod non intellegunt
Anlamadıklarını mahkum ederler.

Conditio sine qua non
Gerekli şart

Confer
-e danışın, -e başvurun (cf. diye kısaltılır)

Contraria contraiis curantur
Zıtlar zıtlara iyi gelir.

Consuetudinis vis magna est
Adetlerin önemi büyüktür.

Consuetudo altera natura est
Adetler (alışkanlıklar) ikinci bir doğadır. (Marcus Tullius Cicero, Tusculanes, 2.17.40)

Contraria contrariis curantur
Karşıtlıklar karşıtlıklara iyi gelir (çivi çiviyi söker)

Corpus delicti
Mağdurun cesedi (bir cinayet işlendiğinde)

Credo quia absurdum
İnanıyorum, çünkü saçma. (Tertullian’ın yanlış anlaşılmış sözü. Orijinali: et mortuus est Dei Filius prorsus

credibile quia ineptum est Tanrı’nın oğlu öldü, kısacası, inanılabilir çünkü uygunsuz. Yani Tanrı’nın oğlunun

ölmesi o kadar saçmadır ki bu mantığa sığmaz, ancak inanca dayanabilir.)

Cui bono ?
Ne çıkarla? (Cinayet kime yarar?, Marcus Tullius Cicero, Pro Milone, 12.32)

Cuius regio, eius religio
Öyle prens, öyle din. (halkının dinine karar verebilen prensler için)

Cuiusvis hominis est errare
Yanılmak tüm insanlara özgüdür. (Marcus Tullius Cicero, Philippiques, 12.2.5) (cf. Errare humanum est)

Cura ut valeas!
Kendine özen göster!

Curriculum vitæ
Yaşam yolu (CV)

D [değiştir]

Dabit deus his quoque finem
Bu da geçer. (Vergillius)

Damnant quod non intelligunt
Anlamadıkları şeyleri kınarlar.

De facto
Fiilî olarak

De gustibus et coloribus, non disputandum
Zevkler ve renkler tartışılmaz.

De jure
Hukuken.

De minimis non curat prætor
Preator’lar küçük şeylerle ilgilenmezler.

De mortuis nihil nisi bene
Ölüler hakkında yalnızca iyi şeyler konuşulmalıdır.

De omni re scibili et quibusdam aliis
Bütün bilinebilir ve bazı diğer şeyler hakkında (15. yy. İtalyan okulu)

De profundis clamavi
Uçurumun dibinden haykırdım!

Decet imperatorem stantem mori
İmparator ayakta ölmelidir. (Vespasien)

Delicta juventutis meæ
Gençlik hatalarım.

Deliriant isti Romani
Bu Romalılar deliler! (Asterix ve Obelix çizgi romanlarında kullanılır)

Deo juvante
Tanrı’nın yardımıyla. (Monako sloganı)

Desipere est juris gentium
Ölçüsüzlük insanların hakkıdır.

Deus ex machina
Makinadan çıkan Tanrı. (Tiyatroda sahneye tepeden inen ve bir anda tüm problemleri çözen Tanrı figürü için kullanılır)

Dictum meum pactum
Sözüm sözdür.

Diem perdidi
Günümü kaybettim. (Roma İmparatoru Titus)

Dies irae
Kıyamet günü.

Disce quasi semper victurus vive quasi cras moriturus
Hep yaşayacakmış gibi öğren,yarın ölecekmiş gibi yaşa.

Divide et impera
Böl ve yönet (başka bir biçimi: Divide ut imperes; yönetmek için böl)

Dixi
Dedim. (Söyleyeceklerim bu kadardı anlamında sözün sonunda söylenen popüler söz)

Docendo discitur
Öğreten öğrenir.

Docendo disco,scribendo cogito
Öğreterek öğreniyorum, yazarak düşünüyorum.

Doctus cum libro
Kitabıyla bilgin. (Kendileri bir şey bilmeyip, hazır bilgiyi sunmaya çalışanlar için kullanılır)

Dominus vobiscum
Senyör sizinle olsun.

Dona nobis pacem
Bize barış/huzur ver!

Draco dormiens nunquam titillandus
Uyuyan bir ejderhayı asla gıdıklama. (Harry Potter serisindeki Hogwarts Okulu’nun sloganı)

Ducunt volentem fata,nolentem trahunt
Kader, onu kabul edene yol verir, reddedeni ezer geçer. (Kader hakkında tipik stoacı söylem)

Dulce et decorum est pro patria mori
Vatan için ölmek tatlı ve güzeldir. (Horatius)

Dum spiro,spero
Nefes aldığım sürece umut ediyorum.

Dum vivimus servimus
Yaşadığımız sürece hizmet ederiz. (Presbiteryen Kolej sloganı)

Duo testis bene benedata!
İki adet testisi var, uygundur! (Papa seçiminden önce en yaşlı Kardinal’in, Papa adayının kadın olmadığını kesinleştirmek için delikli sandalyede testislerini muayene ettikten sonra sarfettiği söz. Bu adet 9.yy’dan beri uygulanıyor ^[1])

Duos habet et bene pendentes!
İki tane var ve düzgün sarkıyorlar.(Bayan Papa Jeanne’dan beri yeni Papa seçilirken yapıldığı söylenen cinsiyet kontrolünde Papa’nın bayan olmadığını doğrulayan söz.)

Dura lex, sed lex
Kurallar katıdır, ama kuraldır.

E [değiştir]

E fructu arbor cognoscitur
Ağaçlar meyvelerinden tanınır.

Ego primum tollo,nominor quoniam leo
En büyük parçayı ben alıyorum,çünkü benim adım arslan(Phaedrus)

E pluribus unum
Birlik çeşitlilikten gelir ya da birlik güçtür(ABD arması üzerinde)

Ecce homo
İşte insan(Ponce Pilate,İsa’yı kalabalığa takdim ederken)

Editio princeps
Birinci baskı

Errare humanum est
Hata insana mahsustur.

Errare humanum est,perseverare diabolicum
Hata insana mahsustur,ancak hata yapmakta diretmek şeytancadır.(Lucius Annaeus Seneca)

Esse quam videri
Öyle görünmek değil, öyle olmak. (Sallust)
Est quaedam flere voluptas
Ağlamak da bir zevktir.(Ovidius)

Et alii
Ve diğerleri(et al. veya e.a. diye kısaltılır.)

Et cætera
Ve diğer şeyler(etc.diye kısaltılır.)

Ex abstracto
Soyuttan yola çıkarak

Ex falso sequitur quodlibet
Yanlıştan yola çıkıp her istediğimiz sonuca varırız.(Yanlış önermeden yola çıkarak herhengi bir önermeye varılabileceğini söyleyen mantık kuralı)

Ex nihilo
Hiçbir şeyden yola çıkarak

Ex nihilo nihil fit
Hiçlikten hiçlik çıkar. (Lucretius)

Ex oriente lux
EIşık doğudan yükselir (Işık’tan kültür kastedilmiştir)

Experto crede
Ehil olana güven

Ayrıca bakınız [değiştir]

• Latince deyişler
• Latince kısaltmalar listesi

Kaynakça [değiştir]

F [değiştir]

Faber est suae quisque fortunae
Herkes kendi kaderini yazar. (Appius Cladius Caecus)

Fabricando fit faber
Pratik mükemmelleştirir.

Facilius est multa facere quam diu
Birçok şey yapmak hayat boyu sadece bir şey yapmaktan daha kolaydır.

Facito aliquid operis, ut semper te diabolus inveniat occupatum
Hep çalışın ki şeytan geldiğinde sizi meşgul görsün. (Aziz Jerome)

Fac simile
Benzer bir şey yap. (Faks sözcüğü burdan türemiştir)

Felix culpa
Mutlu hata

Felix qui potuit rerum cognoscere causas
“Şey”lerin derinliklerine inebilenlere (nedenleri anlayabilene) ne mutlu! (Virgilius)

Fere libenter homines id quod volunt credunt
Kural olarak, insan olmasını umduğu şeye inanır.

Festina lente !
Yavaşça acele et!

Fiat lux !
Işık olsun! (Dünyanın yaratılması sırasındaki ilahi emir)

Fide, sed cui vide
Güven, ancak önlemini de al. <İtimat kontrole mani değildir.>

Finis coronat opus
Sonuç, araçları meşru kılar. (Başarı için her yol mubahtır gibi)

Flagrante delicto
Suçüstü

Florebo quocumque ferar
Taşındığım her yerde çiçek açacağım.

Fluctuat nec mergitur
Yalpalar, ama asla batmaz (Paris şehrinin mottosu)

Fortes fortuna juvat ou Audaces fortuna adiuvat
Şans ancak cesurlara yardım eder.

Fortis et liber
Güçlü ve özgür

Fraus latet in generalibus
Genellemeden hata doğar.

G [değiştir]

Gladius legis custos
Kılıç yasanın koruyucusudur. (Paris Adalet Sarayı’nın girişinde kazılı döviz, silahlı kuvvetlerin hukuk için çalışması gerektiğini anlatır)

Grammatici certant
Bilginler kendi aralarında bu konuda anlaşamamışlardır.

Gutta cavat lapidem non vi, sed sæpe cadendo
Suyun taşı delmesi gücünden değil sürekliliğindendir.

H [değiştir]

Habeas corpus
Vücudun senindir (Hukuk yasası)

Habemus papam
Bir papamız var

Habent sua fata libelli
Kitaplar kendi kaderlerine sahiptir

Hannibal ante portas ya da Hannibal ad portas
Hannibal kapıda (Tartışmaya zaman yok, savaşmalı anlamında)

Hic et nunc
Burada ve şimdi

Hic et ubique terrarum
Burada ve dünyanın her yerinde (Sorbonne dövizi)

Hic Rhodus, hic salta
İşte Rodos, atla!

Hoc signo vinces
Bu işaret sayesinde galip geleceksin (Milvius Köprüsü Savaşı öncesi I. Constantinus‘a iletildiğine inanılan ilahi görünüm)

Hodie mihi, cras tibi
Bugün benim, yarın senin için

Homines quod volunt credunt
İnsanlar inanmak istediklerine inanırlar.

Homo homini lupus
İnsan insanın kurdudur.

Homo sum, humani nil a me alienum puto
İnsanım, ve insani olan hiçbirşey bana yabancı değildir.

Hora fugit, stat jus
Zaman geçer, hukuk kalır.

Horribile dictu
Söylemesi korkunç

Humanius est deridere vitam quam deplorare
Hayata gülmek hayat için ağlamaktan daha insani bir davranıştır.

I [değiştir]

Ibidem
Aynı yerde

Id est
Yani

Idem
Aynı şey

Id est genus hominum
İşte insan cinsi böyledir (Terentius)

Ignorantia iuris nocet
Hukuk bilmemek zarar verir.

Ignorantia juris neminem excusat
Hukuk bilmemek özür olamaz.

Ignorantia legis non excusat
Kuralları bilmemek özür olamaz.

Ignoti nulla cupido
Bilmediğimizi arzulamayız (Ovidius‘un dizesi)

In dubio pro reo
Şüphe zanlıya yarar.

In medio tutissimus ibis
Orta yol en güvenlisidir (Ovidius)

In extenso
Tam içerikle

In fine
Sonunda

In girum imus nocte et consumimur igni
Gecenin içinde dönüyoruz, ateş bizi yutuyor (Lat. sağdan ve soldan okunuşu aynı)

In medias res
Şeylerin ortasından (Edebiyat, film gibi alanlarda anlatıma olayın ortasından başlama tekniği)

In medio stat virtus
Erdem ortada durur, uçlarda değildir. (Yedi Bilge Tapınağı’nın kapısında yazılı aşırıya kaçmamayı öğütleyen söz)

In partibus
Aslı: “in partibus infidelium” (sadık olmayanların şehrinde)

In silico
20. yy.’da ortaya çıkan terim, bilgisayarla yapılan anlamında. (Zıt: in vivo, in vitro)

In situ
Aynı yer üzerinde

Inventas vitam iuvat excoluisse per artes
Bırakın sanat ve bilimle hayatı güzelleştirelim/geliştirelim. (Vergil, Nobel Madalyası)

In vino veritas
Gerçek şaraptadır.

In vitro
Deney yapılan ortamda, laboratuvarda.

In vivo
Canlı içinde, yaşamın içinde

Incredibile dictu
Söylemesi inanılmaz

Inter alia
Diğer şeylerin yanısıra / diğer şeylere ilaveten

Inter arma silent leges
Savaş zamanında yasalar sessiz kalır.

Inter fæces et urinam nascimur
Dışkı ve sidiğin arasından doğarız (Aziz Augustine)

Intra muros
Sur içi

Intuitu personae
İnsana bağlı (sözleşme)

Ipso facto
Kendiliğinden olan

Ipsa scientia potestas est
Bilgi tek başına güçtür (Sir Francis Bacon)

Ira furor brevis est
Kızgınlık kısa deliliktir.

Irritare crabrones
Eşekarılarını rahatsız etmek

Is fecit, cui prodest
Bunu yapan, bundan çıkarı olandır. (Suçluyu bulmak için bundan kimin çıkarı olduğuna bakın)

I tego arcana dei
Git, ben tanrının öğretisine sahibim. (Et in arcadia ego ‘nun anagramı)

Iunctis viribus
Birleşmiş güçler tarafından (Birlikten güç doğar)

Iurare in verba magistri
Efendinin sözüne bakarak yargılamak

Iustitia omnibus
Herkes için adalet (District of Columbia’nın mottosu).

Iuventus stultorum magister
Gençler delilerin öğretmenidir.

J [değiştir]

Jvesticae Cavsa Verum Qverit Medicina
Adalete ulaşmakta en büyük yol, “Tıp”tır.

L [değiştir]

Labor omnia vincit improbus
Güçlü bir çalışma/emek herşeyin üstesinden gelinir. (Virgilius)

Laborare est orare
Çalışmak ibadettir.

Lacrimis struit insidias cum femina plorat
Kadın ağlarken, gözyaşlarıyla tuzak hazırlar. (Caton)

Lapsus calami
Kalemin sürçmesi

Lapsus linguæ
Dilin sürçmesi (genelde sadece “lapsüs” olarak kullanılır)

Liberate me ex inferis
Beni cehennemden kurtarın!

M [değiştir]

Macte animo ! Generose puer, sic itur ad astra
Cesaret soylu evlat! Ancak bu şekilde yıldızlara doğru yükselinir.

Magnum opus
Bir Şaheser

Major e longinquo reverentia
Uzaktan, beğeni daha çok olur. (Davulun sesi uzaktan hoş gelir)

Mala gallina, malum ovum
Kötü yumurta kötü tavuktan çıkar (Anasına bak kızını al)

Mala malus mala mala dat
Kötü ağaç kötü elma verir.

Mali principii malus finis
Kötü başlayan kötü biter

Manu militari
Silahlı kuvvetlerin yardımıyla (cf. Manus milites)

Manus dei
Tanrı’nın eli

Manus manum lavat
El eli yıkar.

Manus milites
Askeri el tarafından

Margaritas ante porcos
Domuzların önündeki inciler (Sanat eserlerinin cahiller tarafından yorumlanması için kullanılır)

Mater artium necessitas
İcatlar ihtiyaçlardan doğar. (Apuleius)

Mea culpa
Benim hatam!

Medice,curate ipsum
Doktor,sen önce kendini iyileştir.

Medicus curat, natura sanat
Doktor tedavi eder, doğa iyileştirir.

Memento mori
Ölümlü olduğunu unutma

Memento audere semper
Her zaman cesaret etmeyi/denemeyi unutma.

Memento quia pulvis es
Toz olduğunu unutma

Mendacem memorem esse oportere
Yalancının hafızası güçlü olmalıdır. (Quintilian)

Mens sana in corpore sano
Sağlam kafa sağlam vücutta bulunur. (Juvénal)

Militat omnis amans
Her aşık bir savaşçıdır (Ovidius)

Minimum minimorum
En küçüklerin en küçüğü

Missi dominici
Senyörün delegesi/elçisi

Modus operandi
Hareket etme tarzı (cinayet romanlarında suçluların ortak davranışları için kullanılır)

Modus vivendi
Yaşam tarzı

Mors Certa, vita Incerta
Ölüm kesindir,hayat değil.

Multi sunt vocati, pauci vero electi
Çoğu çağırılan, azı seçilen

Multim in parvo
Azlık içinde çokluk (Az şeyle çok şey yapmak)

Mutatis mutandis
Değişmesi gerekeni değiştirerek

N [değiştir]

Nam et ipsa scientia potestas est
Bilgi güçtür.
Natura abhorret a vacuo
Doğa boşluktan korkar

Ne(non) bis in idem
Bir nedenden iki kere hüküm giyilmez (eski ceza hukukundan)

Ne Jupiter quidem omnibus placet
Tanrı bile herkesi memnun edemez.

Ne nuntium necare
Haberciyi öldürme. (Elçiye zeval olmaz)

Nec verbum verbo curabis reddere fidus interpres
Gerçek bir çevirmen sözcük sözcük çevirmez (Horatius)

Nec Hercules contra plures
Herkül bile düşman ordusuna karşı duramaz.

Nec Jactantia Nec Metu
Ne övün ne de yerin.

Nec plus ultra
Daha da iyisi yok.

Nec pluribus impar
Herkese benzemez/herkesten üstün (Louis XIV mottosu)

Ne humanis crede
İnsana inanma.

Nemo auditur propriam turpitudinem allegans
Kimse kendi kanunsuzluğundan faydalanamaz. < Haksızlıktan hak çıkarılamaz.>(Hukuk terimi)

Nemo censetur ignorare legem
Kanunu bilmemek mazeret olamaz.

Nemo enim est tam senex qui se annum non putet posse vivere
Hiç kimse bir yıl daha yaşayamayacağını düşünecek kadar yaşlanmaz (Marcus Tullius Cicero)

Nemo est liber qui corpori servit
Bedenine hizmet eden kişi özgür olamaz (Sénèque le Jeune)

Nemo sine vitio est
Hiç kimse hatasız değildir.(Seneca)

Neque ignorare medicum oportet quæ sit ægri natura
Doktor, hastalığın doğasını es geçmemelidir.

Nescire autem antequam natus sis quid acciderit, id est semper esse puerum
Doğduğundan önce olanları bilmemek, hala çocuk kalmaktır. (Marcus Tullius Cicero)

Nihil est ab omni parte beatum
Her güzelin bir kusuru vardır (Her gülün bir dikeni vardır)

Nihil lacrima citius arescit
Hiçbir şey gözyaşından daha hızlı kurumaz.

Nihil novi sub sole
Güneşin altında (yeryüzünde) yeni bir şey yok.

Nihil obstat
Sakıncası yok

Nil desperandum
Asla vazgeçme.

Nomen est omen
İsim bir işarettir.

Non fui, fui, non sum, non curo
Yoktum, varım, olmayacağım, umrumda değil. (Mezartaşlarında bulunan epiküryen felsefeden etkilenmiş yazılar, kısaltma: NFFNSNC)

Non licet omnibus adire Corinthum
Korint’e gitmek herkese serbest değildir. (Antik Yunan zamanı Korint çok pahalı bir şehirdi ve herkes orda yaşayamazdı.)

Non nobis, Domine, non nobis, sed Nomini Tuo da gloriam
Bizi değil tanrım, bizi değil; kendi ismini şereflendir…

Non omnia possumus omnes
Herkes herşeyi yapamaz.

Non scholæ, sed vitæ discimus
Okul için değil, hayat için öğreniyoruz.

Non semper ea sunt quae videntur
“Şey”ler çoğu zaman göründükleri gibi olmazlar.

Non ut edam vivo, sed ut vivam edo
Yemek için yaşamıyorum, yalnız yaşamak için yiyorum.

Non vestimentum virum ornat, sed vir vestimentum
Elbise insanı güzelleştirmez, insan elbiseyi güzelleştirir.

Non vini vi no, sed vi no aquæ
Şarap sayesinde değil, su sayesinde yüzüyorum (sözcük oyunu)

Nosce te ipsum
Kendini tanı

Nota bene (N.B.)
Önemli not

Nulla dies sine linea
Birşeyler yazmadan geçen gün gün değildir. (Émile Zola mottosu)

Nulla est medicina sine lingua latin
Latince bilmeden hekimlik olmaz. (Hekimlik için Latince gereklidir anlamında, aynı zamanda: Açıklaması olmadan ilaç faydasızdır)

Nulla poena sine lege
Kanun olmadan ceza olmaz. (Açıkça kanunlarda belirtilmiş olmadıkça kimseye ceza verilemeyeceğiyle ilgili hukuk kuralı)

Nulla regula sine exceptione
İstisnasız kural olmaz

Nulla res tam necessaria est quam medicina
Hekimlikten daha gerekli bir şey yoktur.

Nulla tenaci invia est via
Hiçbir yol aşılmaz değildir.

Nullum magnum ingenium sine mixtura dementiae fuit.
Hiçbir deha yoktur ki içine biraz delilik karışmamış olsun. (Sénèque le Jeune)

Nunc aut numquam
Ya şimdi ya hiçbir zaman

Nunc est bibendum
Şimdi, içelim! (Horatius)

Numero deus impare gaudet
Tanrılar tek sayıları sever. (Virgile, Les Bucoliques, VIII, 75)

O [değiştir]

Obscuris vera involvens
Gizlilik gerçeği örter.

Odi profanum vulgus et arceo
İnsan sürüsünden nefret ediyorum ve uzak duruyorum. (Horatius)

O tempora, o mores
Oh zaman, oh adetler! (Marcus Tullius Cicero) (daha çok farklı zaman, farklı adetler anlamına gelir)

Oculi plus vident quam oculus
Birçok göz, bir gözden daha iyi görür.

Oculos habent et non videbunt
Gözleri var ama göremiyorlar.

Oderint, dum metuant
Benden nefret etsinler yeter ki benden korksunlar. (Seneca, De clementia ve Cicéron, De officiis)

O miseri! Quorum guadia crimen habent.
Ah zavallılar, sevinçlerini suç sayanlar. (Gallus)

Omne ignotum pro terribili
Bilinmeyen bir şeyin altında kötülük yatar.

Omnes homines sibi sanitatem cupiunt, sæpe autem omnia, quæ valetudini contraria sunt, faciunt
Tüm insanlar sağlıklı olmak isterler ama çoğu zaman buna aykırı davranırlar.

Omnes viae Romam ducunt
Bütün yollar Roma’ya çıkar

Omnes vulnerant, ultima necat
Her geçen dakika yaralar, sonuncusu öldürür

Omnia mea mecum porto
Bütün her şeyi yanımda taşıyorum.

Omnia vincit amor
Aşk, her şeye üstün gelir.

Omnibus viis Romam pervenitur
Tüm yollar Roma’ya çıkar.

Omnis homo mendax
Tüm insanlar yalancıdır.

Omnium artium medicina nobilissima est
Tüm sanatlar içinde hekimlik en soylu olandır.

Omnium rerum principia parva sunt
Her şeyin küçük bir başlangıcı vardır.

Optimum medicamentum quies est
En iyi ilaç dinlenmektir.

Ora et labora
Dua et ve çalış.

Orbis Unum
Bir(tek) dünya (bkz. Zorro Efsanesi)

Ordo ab chao
Düzensizlikten doğan düzen

Otium sine litteris mors est
Edebiyatsız geçen zaman ölümcüldür.

Ayrıca bakınız [değiştir]

• Latince deyişler
• Latince kısaltmalar listesi

P [değiştir]

Pacem in Terris
Dünyada barış.

Pacta sunt servanda
Antlaşmaya uyulmalıdır.

Panem et circenses
Ekmek ve sirk oyunları (Roma plebini sakin tutan etmenler) (Juvénal)

Para bellum
Savaşa hazırlan. (Parabellum bir silah markasıdır)

Parva leves capiunt animos
Küçük şeyler küçük ruhları esir alır. (Ovidius)

Pax melior est quam iustissimum bellum
Barış, en haklı savaştan daha iyidir.

Pecunia non olet
Paranın kokusu yoktur (Vespasien)

Peior est bello timor ipse belli
Savaşın korkusu savaşın kendisinden daha kötüdür.

Per aspera ad astra
Zorlu yollardan yıldızlara (Aynı anlamda: « Ad augusta per angusta » ve « Per ardua ad astra ».)

Per inania regna
Gölgeler imparatorluğunda

Per scientiam ad salutem ægroti
Hastanın iyileşmesinin yolu bilimdedir.

Perinde ac cadaver
Kadavra gibi (Cizvit disiplininden)

Persona non grata
İstenmeyen insan

Philosophum non facit barba
Sakal adamı filozof yapmaz.

Piscem natara doces
Balığa yüzme öğretiyorsunuz.

Piscis primum a capite foetet
Balık baştan kokar.

Plenus venter non studet libenter
Tok karna eğitim olmaz.

Plures crapula quam gladius perdidit
Sarhoşluk, kılıçtan daha çok kayba sebep oldu.

Plus ultra
Daha ötesi (İspanyol mottosu)

Poeta nascitur, non fit.
Şair olunmaz, doğulur.

Possunt quia posse videntur
Yapabilirler, çünkü yapabileceklerini düşünüyorlar.

Post cenam non stare sed mille passus meare
Yemekten sonra oturup kalma, hatta bir mil yürü.

Post Tenebras Lux
Karanlıktan aydınlığa

Post hoc ergo propter hoc
Bundan sonra öyleyse bu yüzden

Post hoc non est propter hoc
Bundan sonra ama bu yüzden değil (bkz. Sofizm: iki olayın üst üste gelmesi birbiriyle neden sonuç ilişkisine girmeleri anlamına gelmez anlamında)

Post mortem nihil est
Ölümden sonra hiçbir şey yok.

Post scriptum (P.S.)
Sonradan yazıldı (ek metin)

Potius sero quam numquam
Hiç olmamaktansa geç olsun.(Geç olsun güç olmasın)

Præsente medico nihil nocet
Doktor buradaysa tehlike yok demektir.

Primas sum, primatum nil a me alienum puto
Primatım ve primattan gelen hiçbir şey bana yabancı değildir.(Earnest Albert Hooton)

Primum non nocere
Öncelikle, zarar verme (hekimlik kuralı)

Primus inter pares
Eşitler arasında birinci

Pro tempore
Belli zaman için

Q [değiştir]

Quae nocent docent
Yaralayan şey öğreticidir.

Qualis artifex pereo !
Ne kadar güzel (sanatsal) ölüyorum! (Neron‘un intihar etmeden önceki son sözleri)

Qualis pater, talis filius
Böyle babanın böyle oğlu

Qui audet vincit
Cesaret eden kazanır.

Qui bene amat, bene castigat
Seven döver. (Tartışmalı konu: eğitimde ceza gerekli midir?)

Qui dormit non peccat
Uyuyan günah da işlemez.

Qui nescit dissimulare, nescit regnare
(Gerçekleri) Saklamayı bilmeyen yönetmeyi bilemez.

Qui non proficit, deficit
İleri gitmeyen geri kalır.

Qui rogat, non errat
Soru sormak hata değildir.

Qui scribit, bis legit
Yazan iki kere okumuş sayılır.

Qui tacet, consentire videtur
Sessiz kalan onaylıyor demektir.

Qui timide rogat docet negare
Çekinerek isteyen reddi çabuklaştırır.

Quia pulvis es et in pulverem reverteris
Çünkü sen tozsun ve toza geri döneceksin.

Quid me nutrit, me destruit
Beni besleyen şey aynı zamanda beni yok ediyor

Quid pro quo
Bir şey için bir şey (Sen benim için yaparsan ben de senin için yaparım)

Quidquid agis, prudenter agas, et respice finem !
Ne yaparsan yap, ihtiyatla yap ve sonunu gözden kaybetmeden.

Quidquid discis, tibi discis
Ne öğrenirsen kendin içindir.

Quidquid latine dictum sit, altum viditur
Latince söylenen kulağa derin gelir.

Quis custodiet ipsos custodes ?
Koruyucuları kim koruyacak? (Juvénal)

Quo fata ferunt
Kader nereye götürürse

Quo vadis?
Nereye gidiyorsun

Quod erat demonstrandum (Q.E.D.)
Tanıtlanması gereken de bu idi (Tanıtlamanın sonunda kullanılır)

Quod licet Iovis, non licet bovis
Jüpiter’e serbest olanın öküze de serbest olması gerekmez.

Quod medicina aliis, aliis est acre venenum
Bazılarının ilacı kimileri için zehirdir.

Quod nocet, saepe docet
Zarar veren şey genelde öğretir de.

Quosque tandem abutere, Catilina, patientia nostra
Ne zamana kadar sabrımızı suistimal edeceksin Catalina? (Marcus Tullius Cicero)

Quot capita, tot sententiæ
Var olan insan kadar farklı fikir vardır.

R [değiştir]

Reddite ergo quæ Cæsaris sunt Cæsari et quæ Dei sunt Deo
Sezar’a Sezar’ın olanı, Tanrı’ya Tanrı’nın olanı verin. (Yuhanna İncili, İsa‘nın sözü)

Radix malorum est cupiditas
Açgözlülük bütün kötülüklerin anasıdır.

Reddite ergo quae sunt Caesaris, Caesari
Sezar’ın hakkı Sezar’a.

Reductio ad absurdum
Olmayana ergi (mantıkta bir metod)

Rem acu tetigisti
Üzerine parmağınızı koydunuz (Tam üstüna bastınız, doğru tahmin anlamında)

Repetitio est mater studiorum
Tekrar öğrenmenin anasıdır.

Requiescat in pace (R.I.P.)
Barış (nur) içinde yatsın.

Res ipsa loquitur
Halin icabından anlaşılabileceği gibi (Hukuk terimi: yani bir şey söylemeye gerek yok, olay kendi kendini anlatacak kadar açık)

Rigor mortis
Ölüm katılığı (Bütün dillerde adlî tıpta halen kullanılan bir terim)

Roma die uno non aedificata est
Roma bir günde kurulmadı

S [değiştir]

Sæpe morborum gravium exitus incerti sunt
Çoğu zaman ağır hastalıkların sonucu belirsiz olur.

Salus ægroti suprema lex
Hastanın iyiliği en üstün yasadır.

Sapiens dominabitur astris
Bilge kişi yıldızlara hükmeder.

Sapientia est potentia
Bilgelik güçtür.

Scio me nihil scire
Bildiğim tek şey hiçbir şey bilmediğimdir.(Socrates)

Semper fidelis
Her zaman sadık (ABD Deniz Birlikleri dövizi) – çoğu zaman semper fi olarak kısaltılır

Senatus Populusque Romanus (S.P.Q.R.)
Senato ve Roma Halkı

Sine qua non
Olmazsa olmaz

Si tacuisses, philosophus mansisses
Eğer sessiz kalmış olsaydın, bir filozof olarak kalabilirdin.

Si vales, valeo
Sen iyiysen ben de iyiyim.

Si vis amari, ama
Sevilmek istiyorsan önce sev.

Si vis pacem, para bellum
Eğer barış istiyorsan savaşa hazırlan.

Si vis pacem, para iustitiam
Eğer barış istiyorsan adalet hazırla (üsttekine gönderme)

Sic
Yani, böylece (basımda kullanıldığında dizgi hatası ya da yanlışlık olmadığını belirtir.)

Sic ad nauseam
Bıkana kadar böyle.

Sic transit gloria mundi
İşte dünyanın ihtişamı böyle geçiyor. (yeni Papa ilan etme törenlerinde söylenir)

Silent leges inter arma
Savaş olduğunda kanunlar susar.

Similia similibus curantur
Benzer benzerini iyileştirir.

Sine die
Belli bir tarih belirtmeksizin.

Sine labore non erit panis in ore
Çalışmadan ağzında ekmek olmaz.

Sine scientia ars nihil est
Bilgi olmadan sanat bir hiçtir.

Si vis amari, ama
Sevilmek istiyorsan sev.

Solem lucerna non ostenderent
Güneş fenerle gösterilmez (bariz olaylar için)

Soli sol soli
Yeryüzünün tek güneşine (Louis XIV-Güneş Kral-’a ithafen)

Sotto voce
Alçak sesle

Spes salutis
Kurtuluş umudu

Spoliatis arma supersunt
Yağmalananın kalan tek şeyi silahlarıdır.

Statu quo
Daha önce içinde bulunulan durum

Statu quo ante bellum
Savaştan önce içinde bulunulan durum

Sui generis
Kendine özgü

Summum ius summa inuria.
Ne kadar çok kanun,o kadar az adalet (Cicero)

Summum jus, summa injuria
Aşırı doğruluk, aşırı haksızlık getirir.

Summum jus, summa injuria
Hukukun zirvesi, haksızlığın zirvesidir. (Kurallar çok katı uygulandığında söylenir)

Sursum corda!
Kalpler yukarı! (cesaretlendirme amacıyla söylenir)

Sutor, ne supra crepidam
Ayakkabıcı, ayakkabının daha yukarısı değil! (Bilmediğimiz şeyler hakkında konuşmamalıyız anlamında. Apelle (Yunan ressam) çizmekte olduğu ayakkabı hakkında bir ayakkabıcıya danışır. Ayakkabıcı resmin geri kalanı hakkında da yorum yapmaya başlayınca Apelle onu nazikçe sınırları aşmaması için uyarır)

Her zaman sadık (ABD Deniz Birlikleri dövizi) – çoğu zaman semper fi olarak kısaltılır

Senatus Populusque Romanus (S.P.Q.R.)
Senato ve Roma Halkı

Sine qua non
Olmazsa olmaz

Si tacuisses, philosophus mansisses
Eğer sessiz kalmış olsaydın, bir filozof olarak kalabilirdin.

Si vales, valeo
Sen iyiysen ben de iyiyim.

Si vis amari, ama
Sevilmek istiyorsan önce sev.

Si vis pacem, para bellum
Eğer barış istiyorsan savaşa hazırlan.

Si vis pacem, para iustitiam
Eğer barış istiyorsan adalet hazırla (üsttekine gönderme)

Sic
Yani, böylece (basımda kullanıldığında dizgi hatası ya da yanlışlık olmadığını belirtir.)

Sic ad nauseam
Bıkana kadar böyle.

Sic transit gloria mundi
İşte dünyanın ihtişamı böyle geçiyor. (yeni Papa ilan etme törenlerinde söylenir)

Silent leges inter arma
Savaş olduğunda kanunlar susar.

Similia similibus curantur
Benzer benzerini iyileştirir.

Sine die
Belli bir tarih belirtmeksizin.

Sine labore non erit panis in ore
Çalışmadan ağzında ekmek olmaz.

Sine scientia ars nihil est
Bilgi olmadan sanat bir hiçtir.

Si vis amari, ama
Sevilmek istiyorsan sev.

Solem lucerna non ostenderent
Güneş fenerle gösterilmez (bariz olaylar için)

Soli sol soli
Yeryüzünün tek güneşine (Louis XIV-Güneş Kral-’a ithafen)

Sotto voce
Alçak sesle

Spes salutis
Kurtuluş umudu

Spoliatis arma supersunt
Yağmalananın kalan tek şeyi silahlarıdır.

Statu quo
Daha önce içinde bulunulan durum

Statu quo ante bellum
Savaştan önce içinde bulunulan durum

Sui generis
Kendine özgü

Summum ius summa inuria.
Ne kadar çok kanun,o kadar az adalet (Cicero)

Summum jus, summa injuria
Hukukun zirvesi, haksızlığın zirvesidir. (Kurallar çok katı uygulandığında söylenir)

Suum cuique
Herkes hak ettiğini bulur.

T [değiştir]

Tarde venientibus ossa
Geç kalanlara, kemikler. (Yemeğe geç kalanlar için söylenir.)

Tempora mutantur et nos mutamur in illis
Zaman hareket ediyor, biz de onunla birlikte değişiyoruz.

Tempori servire
Şartlara uyum sağlamak

Tempus fugit, aeternitas manet
Zaman uçar,sonsuzluk kalır.

Testis unus, testis nullus
Tek şahit, hiç şahit (tek şahit bir olayı kanıtlamak için yeterli olmaz anlamında)

Timendi causa est nescire
Korkunun sebebi cehalettir. (Seneca)

Timeo Danaos et dona ferentes
Yunanlar’dan korkuyorum, özellikle hediye getirdikleri zaman. (Virgile’in kitabından alıntı. Şehirdekilerin Truva Atı’nı şehre sokmak istemesi üzerine Laocoon tarafından söylenmiştir. İçten pazarlıklı birinin size belirgin bir sevgiyle yaklaşması durumunda söylenir.)

Timeo hominem unius libri
Tek kitabı olan insandan korkarım.

Tres faciunt collegium
Topluluk için üç kişi gerekir

Tu quoque mi fili
Sen de mi oğlum? (Shakespeare‘den alıntı, Jül Sezar‘ın Decimus Junius Brutus‘ten yediği darbe ile düşmesi sırasında söylediği düşünülür)

Tu secanda marmora. Locas sub ipsum funus, et sepulchri. Immemor, struis domos
Ölüm karşına gelmiş. Sen mezarını düşünecek yerde mermer yontturup evler yaptırmaktasın. (Horatius)

U [değiştir]

Ubi bene, ibi patria
Neresi güzelse, orası vatandır.

Ubi concordia, ibi victoria
Nerde dirlik varsa orda zafer vardır.

Ubi fumus, ibi ignis
Duman varsa ateş de vardır. (Ateş olmayan yerden duman çıkmaz)

Ubi tu Gaius, ibi ego Gaia
Sen nerde olursan, Gaius, ben de Gaia, orada olacağım. (Romalıların evlilik sırasındaki ettiği bağlılık yemini)

Ultima cave
Sonuncuya hazırlıklı ol (Saatten bahsediyor. Güneş saatleri üzerine yazılan geleneksel yazı)

Ultima ratio regum
Kralların son çaresi (Cardinal de Richelieu tarafından silahların üzerine yazdırılmıştır)

Ultra posse nemo obligatur
Kimse yapabileceğinin ötesinde zorlanamaz.

Ulula cum lupis, cum quibus esse cupis
Kurtlarla dolaşan ulumayı öğrenir.

Unum castigabis, centum emendabis
Bir hatanın önüne geçmek yüz tanesini engellemektir.

Urbi et orbi
Şehir (Roma) için ve dünya için

Usus magister est optimus
Tecrübe (ya da pratik) en iyi öğretmendir. (Yani teorik olarak öğrenilen bir ders alıştırmalarla desteklenmelidir.)

Ut ameris, amabilis esto
Sevilmek için sevecen ol.

Ut sis nocte levis, sit cena brevis
Eğer iyi bir gece geçirmek istiyorsan, akşam yemeğini kısa tut.

Ut supra
Yukarıdaki gibi

Uti, non abuti
Kullan ama suistimal etme

V [değiştir]

Vade mecum
sen

Vade retro satana
Geri çekil, şeytan!

Væ victis!
Yazık yenilenlere (altta kalanın canı çıksın)! (Brennus, Galya komutanı, Roma’yı aldıktan sonra)

Vasa vana plurimum sonant
En fazla sesi boş çanaklar çıkarır.

Veni vidi vici
Geldim, gördüm, yendim (Jül Sezar)

Verba docent, exempla trahunt
Kelimeler öğretir, örnekler yol gösterir.

Verba volant, scripta manent
Söz uçar, yazı kalır.

Verbatim
Kelimesi kelimesine.

Veritas odium parit
Dürüstlükten nefret doğar. (her doğru söylenmek için uygun değildir anlamında)

Veritas odium parit, obsequium amicos
Dürüstlük düşmanları, yalakalık dostları doğurur.

Veritatem dies aperit
Zaman gerçeği açığa çıkarır.

Versus
..e doğru.(İngilizce’de yanlış olarak “karşısında” anlamında kullanılır.kısaltması: vs.)

Veto
Engelliyorum!

Vi Veri Veniversum Vivus Vici
Gerçeğin gücü evreni fethettirir.

Vice versa
Karşılıklı olarak

Vide supra
Daha yukarsını gör.

Video meliora proboque deteriora sequor
İyi yolu görüyor ve takdir ediyorum, ancak kötü yolu seçiyorum. (Ovidius, Dönüşümler ; Médée’ye verilen söz)

Vinum aqua miscere
Şarabına su katmak

Vir prudens non contra ventum mingit
Akıllı adam rüzgara karşı işemez.

Vir sapit qui pauca loquitur
Geçek bilge az konuşandır.

Virtus post nummos
Erdemden önce para

Visita Interiora Tellus Rectifacando Inveniens Occultam Lapidem. (VITRIOL)
Dünyanın merkezini ziyaret et, orada gizli taşı bulacaksın (her insanın hakikati kendi içinde bulacağını anlatır)

Volens nolens
İsteniyor mu istenmiyor mu

Vox clamans in deserto
Çölde haykıran bir ses (Jean le Baptiste tarafından “Kimsin?” sorusuna cevaben söylenmiştir)

Vox populi vox dei
Halkın sesi tanrının sesidir.

V.S.L.M
«Votum Solvit Libens Merito »nun kısaltılmışı. Adağını yerine getirdi, isteyerek, ve olması gerektiği gibi.

Vulgum pecus
Ortalama/bayağı insanlar

Vulnerant omnes, ultima necat
Her geçen dakika yaralar, sonuncusu öldürür. (Saatten bahsediyor. Güneş saatleri üzerine yazılan geleneksel yazı)

Vulpes pilum mutat, non mores
Tilkinin derisi değişir huyu değişmez

Kaynakça [değiştir]

en:List of Latin phrases → Wikipedia English
fr:Liste des locutions latines → Wikipedia Français

“Il faut manger pour vivre, et non vivre pour manger“

Petite critique totalement subjective et absolument pas nuancée de l’Avare de Molière, joué à la Comédie Française et mis en scène par Catherine Hiegel.

Parlons un peu de théâtre, avec la pièce la plus classique, et peut être la plus étudiée par les jeunes têtes blondes que nous fûmes (ou pas) à l’école: l’Avare. Monter l’Avare est, pour un metteur en scène, un défi: parce que la pièce a été jouée des milliers de fois (2 538 représentations rien que pour la Comédie Française), et qu’on risque de refaire ce qui a été déjà fait maintes fois. Parce que, justement, elle est très connue, et que chaque lecteur aura déjà eu le temps de se faire une représentation des personnages, de leurs relations, de leur caractère, de leurs défauts.  C’est pourtant ce défi qu’a relevé Catherine Hiegel en montant l’Avare à la Comédie Française, et on peut dire qu’elle l’a réussi haut la main (ce qui m’oblige à être d’accord avec 3 commentateurs du masque et la plume, profitez en, ça n’arrivera pour ainsi dire jamais).

Un petit rappel du pitch de base pour ceux qui dormaient près du radiateur il y a quelques années (ou ont eu la chance d’étudier le Bourgeois Gentilhomme à la place) : la pièce se passe chez Harpagon, un avare notoire qui laisse ses enfants vivre dans la misère plutôt que de leur donner un peu d’argent. Valère se fait embaucher comme intendant chez Harpagon parce qu’il aime sa fille, Elise, qu’Harpagon destine pourtant au seigneur Anselme, jeune éphèbe de 60 ans qui a l’avantage de la prendre sans dot. Cléante, le fils d’Harpagon, est amoureux d’une jeune femme, Marianne, qu’Harpagon lui-même convoite.  Tous vont donc comploter pour empêcher ce double mariage, le tout étant doublé par une deuxième intrigue dans laquelle un serviteur d’Harpagon vole la cassette contenant son argent pour le punir de son avarice et de sa méchanceté, pendant qu’un autre essaie de se venger Valère, qui se retrouvera donc accusé du vol de la cassette, alors même qu’il pense qu’on lui reproche son amour pour la fille du maître de maison. Vous suivez ? C’est normal. Évidemment, tout se finit par une révélation fracassante : Valère et Marianne sont frères et sœurs, et les enfants du Seigneur Anselme par dessus le marché (n’allez pas parler à Molière de statistiques et probabilités, c’est pas son truc. Quand je pense qu’on m’a fait répéter pendant des années que le pilier du théâtre classique était le vraisemblable…).

"Hors d'ici tout à l'heure, et qu'on ne me réplique pas"

Bref, pour mettre en scène ces séries d’imbroglios, Catherine Hiegel a choisi le parti d’une mise en scène… classique : décors du XVIIe, vêtements du XVIIe. Bien sûr, ça n’a pas plu : pour une grande partie de la critique théâtrale française, faire une mise en scène classique est le révélateur du plus grand défaut que peut avoir un théâtreux: le manque d’imagination. Il aurait fallu faire jouer Valère nu en train de mimer un coït avec Elise, ou réciter son texte en se balançant, tel tarzan, au bout d’une corde. Ou faire d’Harpagon un nazi / communiste stalinien / chef d’une grande compagnie pétrolière / trader cupide (rayez les mentions inutiles) pour qu’on voie bien le message de la pièce. Catherine Hiegel s’en explique : pour elle, nul besoin de transporter la pièce dans un contexte contemporain pour que le spectateur comprenne qu’elle est encore d’actualité :  il n’est pas stupide, et le comprend bien tout seul. Et effectivement, en regardant la pièce, on saisit assez bien le message.

L’intérêt de cette mise en scène est d’ailleurs que C. Hiegel nous donne une relecture, une nouvelle lecture, plutôt, du personnage central : Harpagon. De vieux grincheux triste, il devient jeune dans sa tête (bon, il a encore ses 60 années et quelques, rassurons nous), et surtout plus gai : il jouit, quasi littéralement, de son argent, il sautille partout, il est méchant plus qu’il n’est malheureux. Le moment de la grande tirade (pompée mot pour mot sur Plaute, oui je le dis juste parce qu’on m’a forcée à l’apprendre par cœur, en latin, et que j’en suis encore traumatisée) est particulièrement intéressant : prenant acte du fait que le personnage s’adresse au public, Catherine Hiegel fait faire à Podalydes quelque chose de juste incroyable : mais je n’en dis pas plus, je vous laisse la surprise.

Denis Podalydes essaie de draguer avec des lunettes. Epic fail.

Denys Podalydes, d’ailleurs, joue, comme toujours, merveilleusement, et nous fait vraiment croire qu’il a 60 ans. Les deux autres rôles masculins, et le rôle de l’entremetteuse, sont également très bien portés par les comédiens (mais il faut bien reconnaître qu’ils servent un peu de faire-valoir au rôle d’Harpagon, et encore plus quand il est endossé par quelqu’un comme Podalydes). Les deux comédiennes principales, en revanche, gagneraient à mon sens à jouer dans un registre moins déclamatoire, plus intime.

Bref, un conseil : allez voir la pièce : ça vous rappellera de bons souvenirs, et, plus important que tout : elle reste encore très, très drôle.

“Writing is like prostitution.  First you do it for the love of it, then you do it for a few friends, and finally you do it for money.”  —Moliere

I’ve been struggling with this idea of writing for money.  Moliere suggests writers are prostituting themselves if they write for money, so  when I read this quote, I felt a twinge, as if I might be damaging myself in some way, exploiting myself, or misusing a talent.  Unfortunately, the writing that satisfies me the most isn’t lucrative—poetry, fiction.  In these areas, if money is the main motivation then I’m not going to write as I need to; I’ll be writing for an audience primarily, not for what is bubbling up in my unconscious and seeking imaginative expression.  I don’t feel that way when I write articles and essays, genres that can pay.

The word prostitution seems key here.  Most of us think of a prostitute as someone who sells her/his body for money—who uses something intimate and vulnerable in order to live.  What relationship does the body have, though, to writing, to words?  Beckett may have the answer.  He says, “Words are all we have.”   In a way, our bodies are all we have, though I’m not sure we even have them, and words are as connected to us as our skin is to our frames.  Words not only are all we have but, as Orwell understood so well, language forms us—informs us.

Does prostitution need to have a negative connotation?  Couldn’t one have sex for money not just to exploit the body but to share it, to get close to another’s body, to have something vital to give, sex being the only way to give it?  (I’m thinking of Moll Flanders, that wonderful 18th Century character, a prostitute if you like, but what a prostitute!)

Or maybe what Moliere means is that like a prostitute, a writer has something to give that is intimately related to his/her self.  The problem might arise in our attitude to our body or ourselves and our customers.   If we are doing it, sex or writing, only to exploit, only for money, then the behavior could be damaging.  But if we approach this process consciously, we might not only do our best work, we also may stay more true to ourselves.   It needn’t be an either/or proposition, as Moliere makes it sound, but both/and—not love or money, but love and money.

Chers spectateurs du week-end,

Tout d’abord merci pour votre présence, sans elle nous n’existerions pas… car le théâtre c’est aussi la présence du public !!! et quels spectateurs samedi soir…

Sans aucun doute, le spectacle se crée en communion avec la présence de son parterre et  samedi, de même que dimanche, l’expérience fût fort belle.

Mille mercis ! Nous attendons donc vos impressions, en réponse à ce message. A vos plumes !!!

Full Moon photo by David Haworth

A sampling of Triangle theater performances
for the weekend of November 18-22, 2009, and beyond

OPENING:
Dark of the Moon – A supernatural tale of doomed love in the Southern mountains, presented by Raleigh Ensemble Players. This weekend only: Thursday-Saturday 8:00, Sunday 3:00. Cary Academy.
www.realtheatre.org

Downriver – An 88-year old bluesman rides an inflatable mattress down the Mississippi and into his past. A staged presentation of a screenplay by Dana Coen. Presented by UNC’s Process Series. Free. This weekend only: Friday-Saturday 8:00. Gerrard Hall, UNC campus, Chapel Hill.
eda.unc.edu

It’s a Wonderful Life – “Where’s that money, you silly stupid old fool?” The story of George Bailey of Bedford Falls, staged as a 1940’s live radio broadcast. This weekend: Wednesday-Saturday 8:00, Sunday 3:00. Continues through December 22. NCSU Campus: Titmus Theatre, Frank Thompson Hall, Raleigh.
www.ncsu.edu/theatre

The Life and Adventures of Nicholas Nickleby, Part 2 – David Edgar’s massive two-part adaptation of the Charles Dickens novel presented in rotating rep. (See “Continuing” for Part 1 schedule.) This weekend: Wednesday-Saturday 7:30. Continues through December 20. Paul Green Theater, UNC campus, Chapel Hill.
www.playmakersrep.org

My Patriot Act – An evening-length performance by Rachel Brooker, incorporating dance, text, and video. One weekend only: Friday-Saturday 8:00. Common Ground Theatre, Durham.
www.animadance.org

Scapin – Molière’s comedy about a crafty rascal, adapted by By Bill Irwin And Mark O’Donnell. This weekend only: Wednesday-Saturday 8:00. Leggett Theatre, Peace College, Raleigh.
theatre.peace.edu

CONTINUING:
The Life and Adventures of Nicholas Nickleby, Part 1 – David Edgar’s massive two-part adaptation of the Charles Dickens novel presented in rotating rep. See “Opening” for Part 2 schedule. This weekend: Saturday-Sunday 2:00, Tuesday 7:30. Continues through December 19. Paul Green Theater, UNC campus, Chapel Hill.
www.playmakersrep.org

FINAL WEEKEND:
The Lower D’s – Jay O’Berski directs this adaptation of Maxim Gorky’s The Lower Depths. Presented by Duke’s Department of Theater Studies, the production is designed to be carbon-neutral, with no new materials purchased for the play and all play-related energy use off-set by sponsors. This weekend: Thursday-Saturday 8:00, Sunday 2:00. Closes November 21. Sheafer Theater, Bryan Center, Duke West Campus, Durham.
theaterstudies.duke.edu

Snoopy!!! – Musical based on the bipedal comic strip canine. This weekend: Friday 7:30, Saturday and Sunday 1:00, 5:00. Closes November 22. Raleigh Little Theatre.
raleighlittletheatre.org

AUDITIONS:
Should Brandon and Nicole Get Engaged? – Two actors needed for the title characters of an Alternate Reality Game at UNC. Auditions Monday-Tuesday, 209 Manning, UNC Chapel Hill campus. Auditions by appointment.
www.lib.unc.edu/instruct/ShBANGE/

For a more complete listing of area theater,
we recommend the arts calendar at Indyweek.com.

Ya también no habíamos puesto nada de los Bichir y algunos pueden creer que tenemos algo en contra de ellos. Nada más lejos de la verdad. Bueno, pues hoy anunciamos de que Demian Bichir va a protagonizar la cinta “Hidalgo-Moliere” la cual se tratará de el padre de la independencia.

Según lo que le contaron al Hollywood Reporter, es que también el actor anda en pláticas para protagonizar un papel de un drama aún sin titular sobre la líder de una anda en el Sur de Florida llamada Leona Sánchez.

Antonio Serrano será el director de “Hidalgo-Moliere” donde se hablará de los primeros años de Hidalgo en el teatro y como se levantó para dirigir la Independencia a principios de 1800’s. Ana de la Reguera (De Nacho libre) va a coprotagonizarla también.

La cinta comienza a filmarse hoy en San Luis Potosí.

Sobre el proyecto Sánchez, la cual lleva por título tentativo “Lady Scarface” será dirigida por Ernest Dickerson bajo un guión de Tony Puryear y Susannah Grant. Aquí la historia tratará de una joven mujer colombiana que se convierte en la líder de una banda del sur de florida llamada: Los Curramberos.

Bichir podría ser Pedro, el otro líder de la banda que toma a Leona como su novia sin darse cuenta de que le van a bajar la chamba.

La fotografía principal se tiene programada de que comience el próximo año en Alicante, España.

Le bavardage caricatural d’un artiste de théâtre contemporain décrypté nous permettra sûrement de comprendre pourquoi, sans raison apparente, José Manuel Cano Lopez, dès mars 2008, a entrepris de diffamer nos écrits et s’est appliqué, avec Alan Poquet et François Nicolas Joannès, à nous a barrer l’accès de son festival de théâtre au Grand Pressigny. José Manuel Cano Lopez avait-il peur que le vide intellectuel qui anime sa pratique artistique devienne visible? Une radio à Prague, par exemple, demandait à José Manuel Cano Lopez ce qui le fascine tant chez Don Quichotte (écoutez-le avant de lire la suite).

Le directeur du Plessis théâtre, l’artiste de théâtre contemporain a de l’humanité plein la bouche, comme si un charcutier se nourrissait d’andouillette. Le faiseur de pièce de théâtre, celui qu’on appelle le metteur en scène, n’est pas précisément un homme ordinaire. Ce serait notre Tirésias national s’il avait l’envergure d’un tragédien grec, si son procès récent contre un auteur vivant ne lui donnait plutôt l’allure d’un comique du théâtre des bouffes. Au moins le théâtre de la Riche, son théâtre du Plessis, sauve-t-il les apparences du temple. Mais ce ne sont que des apparences, pourquoi veut-il aussi diriger un théâtre au Grand Pressigny, côté jardin? L’intention serait sûrement louable, n’était le foin de José Manuel Cano Lopez, de la Compagnie de théâtre José Manuel Cano Lopez et frères, sœurs, et cousines.

Et moi alors?

Car monsieur Cano Lopez, grand littérateur, sait pourquoi Don Quichotte fascine le peuple des charcutiers et des chômeurs. Ceux qui préfèrent se taire plutôt que de se faire écraser par les moulins. Don Quichotte «fascine parce que c’est la figure de l’humanité, explique notre représentant du théâtre national, c’est à la fois quelqu’un qui rêve d’un monde meilleur – c’est toutes les utopies du bonheur – et à la fois quelqu’un qui rêve de l’amour impossible. Donc partant de là, tout un chacun à travers les siècles, l’époque que l’on vit, quelque soit sa culture, n’a qu’une envie: celle d’être heureux et d’aimer.»

Vous avez bien lu, Don Quichotte n’est qu’un abruti monté sur une bourrique, un imbécile qui croit qu’Alan Poquet est là pour sauver l’humanité, donc, partant de là, chacun n’a qu’une envie, celle d’être heureux et d’aimer. La logique de Cano Lopez passe par des souterrains où le commun des mortels n’a pas accès. Mais nous, qui sommes et qui ne sommes que des humains logiques ordinaires, nous bravons les interdits. Même si le journaliste de Radio Prague anticipe sur le sens du poil, il invite le grand homme à remettre une couche: «Est-ce cela qui vous a fasciné vous, car s’atteler à l’adaptation d’une œuvre telle que Don Quichotte, c’est un sacré défi!»

Le grand homme de l’art ne se démonte pas. Non seulement il avait le sentiment mystique de participer à l’art pharaonique des embaumeurs, de participer aux rites sacrés des anciens tombeaux, en plus, si on lui donne l’occasion de laisser entendre, en ce mois de mars 2008, qu’il risque la censure du gouvernement de Nicolas Sarkozy,  (un sacré défi), ou mieux, la coupure du robinet des subventions, voyez s’il «Faut être gonflé, s’enfle-t-il aussitôt, c’est ce qu’on dit en général.» En général et en particulier.

J'ai une chance?

Tout autre aurait simplement souri en se disant que le théâtre de Chaillot vaut bien le théâtre de verre, que celui de l’Odéon n’a rien à envier aux abbesses et que faire du théâtre comique avec Molière, c’est ni plus ni moins intelligent qu’en faire de l’absurde avec monsieur Camus; au minimum pouvait-on dire que ce n’est pas plus dangereux, en tout cas, que de faire du pain pour les gens du canton, ou ramasser leurs ordures le jeudi matin, comme d’humbles corvéables de la commune du Grand Pressigny. Pas de quoi se prendre pour Bruce Willis.

Mais voyez-vous, monsieur Cano Lopez vous le dit, ne vous le redira jamais assez, alors, si vous n’avez pas compris la première fois écoutez, il va vous le redire, pour bien que vous fassiez la différence entre votre profession minable  et son théâtre beau classique: «Je suis metteur en scène français, mais je suis né en Andalousie. Quand des Tchèques m’ont proposé de faire une création à Hradec Králové, ce qui m’a posé question c’est: comment ça se faisait que quelqu’un comme moi se retrouve ici en République Tchèque? Quelles pouvaient être les raisons secrètes de vouloir passer deux mois ici, en dehors de l’envie de découvrir un pays et de travailler avec des acteurs que j’admire beaucoup.»

D’une, le grand homme oublie un peu le rôle des actrices, comme on verra, dans ses raisons secrètes. Deux, on aimerait savoir pourquoi les artistes comme lui, contemporains, on besoin de raisons secrètes sous prétexte qu’ils prennent l’avion plus souvent que les autres. Et je vais vous répondre. Si Don Quichotte est suivi comme une ombre par l’humble Sancho, c’est pour que les auteurs fantasmés par les grands metteurs espagnols puissent être entourés de femmes. Et non de moulins à vent, comme on le pensait jusque-là. Et si on me demandait pourquoi moi, qui ne suis pas assez bon pour le talent du grand Cano Lopez, je me retrouve à gratter dans la banlieue parisienne, en exil, je pourrais abuser le monde et dire, comme monsieur Lopez, que c’est à cause de l’Europe! Car il faut bien qu’elle se fasse, l’Europe, n’est-ce pas?

Cano Lopez artiste de gauche

Comme auteur vivant je n’ai pas trouvé ma place au Grand Pressigny. Et la raison n’en est pas du tout secrète. Oui messieurs-dames. C’est le général Poquet qui a ordonné de dire que j’étais mauvais et malveillant, sur la recommandation de ce Grand Artiste. Écoutez  encore le grand prophète andalous, maître du spectacle, de la lumière et des songes:

«Immédiatement je me suis interrogé sur: est-ce qu’il y a une culture européenne? Qu’est-ce qui nous rassemble? Entre Français, Espagnols, Tchèques? La figure de Don Quichotte s’est rapidement imposée comme l’espèce de figure emblématique de notre envie à tous de vivre un monde meilleur et un amour idéal.» Ceux qui ont voté non à l’Europe que Sarkozy nous a remis à Lisbonne, sans passer par l’Andalousie, ne savait pas ce que le Grand Metteur savait, que le personnage de Cervantès, Don Quichotte, est une figure éminemment européenne. En plus, le Grand Metteur compte bien sur elle pour financer son petit théâtre en Touraine. Alors, allons-y, l’abruti sur sa bourrique deviendra le symbole de l’Europe, s’il faut!

Et Cervantès, là-dedans? Pas un mot. Les spectateurs sont priés d’admirer l’Europe en marche, celle qui fascine Cano Lopez qui connait bien le personnage vu que prendre les rasoirs électriques pour des micros sans fil est une maladie typiquement espagnole, qu’on voit souvent dans les théâtres de poche que fréquentait José Manuel à dix ans: «à cause de mes origines je connais bien le personnage de Don Quichotte. J’ai déjà fait une mise en scène il y a 20 ans là-dessus. Ca m’a donc permis de prolonger cette réflexion-là. Cette pièce, c’est un émerveillement, le fait de travailler sur des rêves, on est dans une aventure extraordinaire, humainement parlant, dramaturgiquement parlant. Mais c’est aussi un spectacle totalement onirique. »

Les acteurs

C’est très gonflé, dramaturgiquement parlant, ce spectacle, on croyait que c’était la version réaliste d’un con suivit d’un baudet, c’est en réalité le délire onirique d’un schizophrène déjanté. Je suis déçu, je préfère le théâtre romain, antique, les bancs des amphithéâtres. Totalement onirique, on est quand même rassuré, c’est pour ne pas parler ouvertement des réalités politiques et de la vie des autres, au cas où des oreilles de Nicolas Stazi traineraient dans la salle du théâtre de Hradec Králové. N’oublions pas que depuis qu’il a monté Garcia Lorca, José Manuel Cano Lopez est un résistant.

Et Cervantès? Toujours rien, mais les auteurs européen? Car le journaliste n’est jamais en reste pour en remettre une couche, dès fois que José Cano Lopez irait trop loin dans la dénonciation du pouvoir Maoïste: «Vous évoquez l’aspect onirique, il y a aussi tous ces auteurs européens qui évoluent dans la pièce, Büchner, Shakespeare… Comment construisez-vous la pièce?»

On avait déjà senti que les propos de Cano Lopez était un empilement de clichés, on peut être tout-à-fait rassuré, grâce à cette question on est à présent certains que le Grand Metteur en Scène Andalou atteindra la fin de l’interview sans attirer l’attention du KGB. Et surtout, en agrémentant son dossier de subvention à Strasbourg de quelques Noms propres  fumeux, tous mâles, tous auteurs, et surtout tous mort, car si je n’habite plus le Grand Pressigny c’est bien que pour Cano Lopez, le principal défaut est d’être vivant.

Et quand on réfléchit au vide abyssal du discours auto-légitimant de ce grand gourou, c’est normal, et aussi quand on voit le nombres de femelles (les fameux acteurs) qui jouent dans la pièce, ça rétablit l’équilibre: «Les personnages de ces auteurs qui interviennent, ce sont des personnages féminins. On va rencontrer Ophélie, Elvire, Marguerite de Faust, Marie de Woyzeck. Ce sont des personnages qui peuplent les rêves de cet auteur qu’on a appelé T.M. qui va s’identifier à Thomas Mann puis à Don Quichotte».

Femme libérée par Cano Lopez

Dans les rêves de Cano Lopez, quand on est un auteur, vaut mieux être mort, donc. Mais quand on est un acteur, mieux vaut être une actrice. Merci monsieur le journaliste, je comprends mieux pourquoi ce grand metteur ne m’aime pas et, tandis qu’il montait son Don Quichotte à Prague, vérifiait régulièrement sur internet pour savoir ce que j’y écrivais, me trouvant finalement très peu à son goût. C’est que, vraisemblablement, il pressentait chez moi la capacité de ne pas prendre ses vessies pour des lanternes et ses plats à barbe pour des casques de Mambrin. Ôte-toi de mon chemin!

Que monsieur Cano Lopez me pardonne, si j’avais su alors qu’il était en proie à de tels vertiges, mon approche n’aurait pas été la même. Pas la fleur au bout du fusil en tout cas, comme dans cet article du Bondy Blog, écrit en juin 2008, alors que depuis plusieurs mois le grand homme de l’art méditait déjà de se payer ma tête…

Ce qui ne tue pas rend plus fort, il ne s’est pas payé ma tête. Ce grand Metteur sera désormais mon modèle et a bien mérité que, reconnaissant, je me paye son portrait. Je le remercie d’exister afin que les artistes honnêtes puissent admirer l’oeuvre immortel du grand Molière en la personne de son Tartuffe. Quand ils voudront désigner ce qui leur fait horreur dans l’art contemporain, ils auront désormais non pas un, mais quatre mots pour le dire: José Manuel Cano Lopez.

Lire sur le Bondy Blog

I went to Marseille yesterday. And I really liked it. These last weekends have been some of the best ive spent here. I went to Geneva last weekend. And I liked it because of a mixture of the feeling of actually being content and just because the places were just amazing. I loved the train ride to Geneva and the trees and how everything is turning red. I loved looking across the lake to the mountains. I like the old streets and the big gardens. I like the cloudy sky. I liked the quiet the cold and I really liked the people I was with. And yesterday. We climbed an island and up a really big hill to see the city yesterday with sherry and kristen. I loved climbing on the rocks of the island. I liked how strong the wind was. I liked the clouds here too. And the way they looked with the water. And sea.

Next weekend im going to London. I just bought my tickets yesterday. So Friday at seven in the morning (gross) im going to be sitting on a train to paris and then from paris to London. Don’t know really what im going to do there. A weekend with English is going to be both kinda uncomfortable and comfortable at the same time. I think. I was thinking about it. and expect with some of my friends. Ive been speaking French to the general population for almost three months. Im kinda attached to it. Im starting to feel more comfortable talking to people and reading things and writing things. Which btw. Five pages into my Moliere paper. Ten points to that. And just. Hmm. Comfortable.

Love is being stupid together. – Paul Valery

If I knew for a certainty that a man was coming to my house with the conscious design of doing me good, I should run for my life. – HD Thoreau

Better to write for yourself and have no public, than to write for the public and have no self. – Cyril Connolly

Doubts are more cruel than the worst of truths. – Molière

Since light travel faster than sound, people appear bright until you hear them speak. – Brian Williams

El barrio de Les Halles es el más antiguo de la ciudad y el más cargado de historia. Hoy, es uno de los más populares y frecuentados por los turistas ya que la mezcla de gente de diferente razas lo hace muy popular teniendo un toque muy pintoresco y polifasetico. Aquí uno puede contrar tabernas, bares y cafecitos donde puedes disfrutar de una gran variedad de platillos típicos de París así como de comida típica de la gente originaria de otros paises del mundo. Lo destacado de este lugar aparte del barrio es el Forum des Halles, un enorme centro comercial que incluyen restaurantes, cines, videoteca y hasta una piscina. Junto a este lugar se encuentra la bella Iglesia de Saint Eustache, una verdadera joya del arte gótico. Atiguamente esta igelsia era considerada la iglesia real, y fue especialmente célebre porque por ella pasaron, bajo diferentes circunstancias, reyes y personajes famosos, como Luis XIV que recibió aquí su comunión, Moliere celebró su casamiento y Ana de Austria y Mirabeau fueron velados en esta iglesia. Un detalle que descubrimos es que aquí se encuentra uno de los órganos más grandes de Francia el tercero después de Notre Dame y la Iglesia de Saint Sulpice.

www.guiarte.com/paris/que-ver/les-halles.html

I might have first been introduced to Moliere’s Le Misanthrope in a 17th Century Literature class, but I’ve always been a bit of a fan of the curmudgen. To be totally truthful, I actually really dislike real-life jerks, but in a book or a play or on TV, I’m all for them.

This occurs to me as we watch an episode of House. He’s hateful, mean, rude and truly an misanthrope, but he’s really, really fun to watch.

Here are a few other world class assholes that I’ve loved onscreen. They’re not necessarily misanthropes, but they probably aren’t people you want to hang out with.

Archie Bunker. I was always slightly scared of him as a kid. And, yes, I watched All In the Family when I was a kid.

Tony Soprano on The Sopranos. He loved Christopher and Big Pussy like brothers and whacked them both. And that was just the tip of the iceberg.

Al Swearengen in Deadwood. Sherriff, gambler, whore…didn’t matter to Al. He was an equal opportunity a-hole.

Sylar in Heroes. Now, to be fair, I kind of got lost during Season 3, but I’m thinking back to old school, Season 1, try to cut Claire’s head open evil Sylar. A bad, horrible, tortured man who is still crazy attractive. Go figure.

Dwight Schrute in The Office.  He’s not evil, but he’s kind of a villain in his tattle-tale tendencies. But his affinity for beets, his hair/glasses combo, and his knowledge of everything nerd make me laugh.

Oscar the Grouch. Enough said.

And did I mention that I love How I Met Your Mother’s Barney Stinson? So good.

Who’s your favourite crabby character? I know I’m missing some good ones.

kp

Over the last two weeks, I have seen two very different English Touring Theatre productions, one a comedy and the other a tragedy.  The thing about English Touring Theatre is you do know you’re on safe ground, and the story will come first and I feel with these productions that there is little ambiguity.

All of a sudden there are lots of Molieres around.  There was The Miser at Manchester Royal Exchange, The Tartuffe at York Theatre Royal, The Misanthrope about to open in London and this English Touring Company production of The Hypochondriac. This is great because with Moliere we know that we will be laughing in the theatre.

I like the aesthetic of the English Touring Theatre production of The Hypochondriac, and it made me think of all those eighteenth century French painting such as Watteau and Chardin.  It was very funny as well, though I am starting to understand the Moliere structure and finding it easy to work out will happen.  This was a good night out at the theatre.  For me, it was entertaining and not something that made me think about the issues raised.  I think what the company are aiming for is about good storytelling in the theatre and so there are no frills or risks taken, which can be a good thing at times, because a production can feel clean and clear.  

In comparison to The Hypochondriac, The Grapes of Wrath  at the West Yorkshire Playhouse was also a very good example of storytelling on stage, and it was bleak and sad rather than funny like Moliere.   The approach to The Grapes of Wrath  reminded me of the Brecht I’d seen a couple of weeks ago in that it is episodic and we follow characters through lots of different situations.  I’ve never read the novel, and so I don’t know the story well, but I just felt that I knew where this was going.  As we followed the family on the journey and I felt that, like the Moliere, I could guess what would happen at the end, but I didn’t want to know because it would be heartbreaking.   The stage was fairly bleak with an interesting use of multimedia to portray the American Dream, which was an ironic commentary on what was actually happening.  The stage started as a wheat field and became a road, a barn and the camps.   The car which moved around the stage representing the long and difficult journey where death visits the family on the way to a kind of promised land which is really an illusion. 

I think English Touring Theatre’s approach has its place, but I feel it needs to be alongside other types of approaches to text-based drama such as Belt Up and Kneehigh, and what is happening at the National Theatre, Donmar and RSC.

Reviews and Previews: The Hypochondriac

Preview of The Hypochondriac in York Press
The Hypochondriac reviewed on York Press

Reviews and Previews: The Grapes of Wrath

ESTA ÓPERA COMPUESTA PORO GIOACHINO ROSSINI CON LIBRETO DE ANGELO ANELLI SE ESTRENÓ EN EL TEATRO SAN BENEDETTO DE VENECIA EN 1813 COSECHANDO UN ÉXITO APOTEÓSICO. EL TEXTO BEBE DE LA IMPROVISACIÓN Y LOS PERSONAJES BUFOS DE LA COMEDIA DEL ARTE, DE MOLIÈRE Y DEL ROMANTICISMO. SU GENIALIDAD RESIDE EN “ESE HUMOR LÚCIDO E INTELIGENTE QUE DA COMO RESULTADO UN CUENTO LLENO DE METÁFORAS”, AFIRMA JOAN FONT, DIRECTOR DE ESCENA. Por M. Sinibaldi.

Del 1 al 18 de Noviembre

TEATRO REAL

Not long ago, in one of the beach cities not too far from the downtown L, I saw a production of Moliere’s The Doctor Despite Himself that I’ve been procrastinating writing about.

My poor excuse reason is this: I’ve been putting it off because I fear I’m unable to convince you to go see it. But you need to. It was so much fun. I enjoyed the production and the feel of the Electric Lodge’s ambiance and artistic atmosphere (so perfectly located in Venice Beach!). So much so that I am now convinced a mediocre review is better than no attempt to encourage you to go out and see it.

"Please come see me!" is what I would say if I were the production

The Doctor Despite Himself is adapted/directed by Gulu Monteiro and translated by Clara Bellar along with the cast (who all comprise the Ipanema Theater Troupe?). Hysterical and incredibly fun to watch. After having read Tartuffe multiple times throughout my academic career–and not being able to remember much of the one two three four five acts–the rug was completely swept from under me to realize Jean-Baptiste Poquelin is actually quite funny!

The translation and adaptation of the production is a world premiere, and Monteiro’s experimentation with an acting style that draws its inspiration from the Commedia dell’arte predecessors known as the Buffoons works just oh!sowell. Briefly, these actors resembling the buffoons are somewhat synonymous with clowns and jestors. For the production the Ipanema Theater Troupe is decked out in costumes comprised of enormous three-dimensional shapes that seem as if they’ve been stuffed with foam. The characters prance around the stage in a way that almost feels like we’re royalty and they really are our own personal jesters. I could have easily spent half the show simply admiring the vibrant colors and ridiculousness of their costumes.

Photo Credit: Culture Mob Beta (Thanks culturemob.com!)

The actors are talented and so invested in the story that I became so unaware at times at just how ridiculous the costumes were getting. Waiting in the lobby of the Electric Lodge for the show to begin, our cue came from the bickering couple of Martine (wife) and Sganarelle (husband) pushing their way through us. As they fought and took their time getting center stage, the audience walked into the house. Usually such physical interaction with the audience worries me because it can get awkward so quickly. But the actors were committed to their characters to the extent that whatever hesitation I may have had about being so up close to these ridiculous costumes and characters went away as they kept on fighting. Martine and Sganarelle played off of one another so effortlessly. If an audience member started to feel alienated, instead of trying to alleviate the situation by continuing an in-character ramble, the actor would simply turn to his/her lover and make some crude remark about marriage.

I had arrived at the theatre only minutes before the intended start time, so was unable to read the program prior to the show. Not until half way into the production did I realize the (pretty) blatant commentary concerning healthcare in the U.S. that the production made, criticizing our doctors and healthcare system. It was done with such stealth and it did not detract from the simplest desire of wanting to know how the play ended.

Paintings in the lobby of the Electric Lodge

Note the work on the ceiling. How interesting to look at while waiting to go in!

The Electric Lodge is inviting and the lobby was full of interesting art works and reading material that passed the time until the house opened. The location felt safe and there seemed to be plenty of street parking.

Complementary wine and snacks--perfect for the children!

I cannot express in a blog alone how excited I am to see more theatre in L.A. because of this show, and how much I hope casts and directors produce works like The Doctor Despite Himself. Put simply: Go. And enjoy it. And be thoroughly entertained.

En estos últimos días nos ha llegado alrededor de treinta películas que tienen como tema principal la vida de importantes artistas: pintores, escritores y músicos principalmente.  Artistas universales como Goya, Beethoven, Bach, Modigliani, Shakespeare, Moliere, Santa Teresa de Jesús, los Hermanos Grimm y muchos más.

TheEnd

Balzac e Dostoievski, escritores consagrados do século XIX, viviam atolados em dívidas, não admira que ambos tenham criado personagens sovinas e egoístas

*por Moacyr Scliar

Embora muitos já tenham esquecido, o Brasil viveu períodos de grandes surtos inflacionários, nos quais o dinheiro perdia rapidamente o seu valor. Era muito comum ver moedas nas sarjetas das ruas; ali ficavam porque valiam tão pouco que ninguém se dava ao trabalho de abaixar-se para apanhá-las. Isso nos remete a um fato básico da economia e da vida social: a rigor, o dinheiro é uma ficção. Mas exatamente por causa desse ângulo, digamos, ficcional, ele assume também caráter altamente simbólico. E não muito agradável, segundo Freud. Observando que ao longo da história o dinheiro foi freqüentemente (e ainda é) associado à sujeira, o pai da psicanálise postulou que a proposital retenção de fezes, característica da chamada fase anal do desenvolvimento infantil, teria continuidade, no adulto, com a preocupação com o dinheiro. O avarento é um exemplo caricatural disso.

Aos escritores essas coisas não poderiam passar despercebidas, mesmo porque muitos deles tinham, e têm, problemas com dinheiro; Honoré de Balzac (1799-1850) e Fiódor Dostoievski (1821-1881) viviam atolados em dívidas, sobretudo o escritor russo, que era um jogador compulsivo. Não é de admirar que avarentos tenham dado grandes personagens da ficção. O primeiro exemplo é, naturalmente, o Shylock, de William Shakespeare (1564-1616) na comédia O mercador de Veneza, do fim do século XVI. Shylock era um agiota. Na Idade Média, o empréstimo a juros era proibido aos cristãos e reservado ao desprezado e marginal grupo dos judeus. Um arranjo perfeito: quando o senhor feudal não queria ou não podia pagar dívidas contraídas com os agiotas, desencadeava um massacre de judeus, um grupo desprezado e marginalizado, e resolvia o problema. Shylock sente-se desprezado e quando empresta dinheiro a Antonio, um mercador, pede em garantia uma libra da carne do devedor: ele quer que este se revele inadimplente e pague a dívida com a matéria de seu próprio corpo: um esforço desesperado e grotesco para ser respeitado.

Outro usurário que aparece na peça O avarento (1668), de Jean-Baptiste Molière (1622-1673) é Harpagon. Quanto mais rico fica, mais mesquinho se torna, e mais faz sofrer os filhos, o jovem Cléante, apaixonado por Mariane, moça pobre – Harpagon obviamente se opõe ao namoro – e a filha Élise, que ele quer casar com o velho Anselme. Além das brigas com os filhos, Harpagon tem outros motivos para se inquietar: enterrou em seu jardim uma caixa com dez mil escudos de ouro e é constantemente perseguido pela idéia de que sua fortuna será roubada. No fim, a avareza é castigada e Cléante e Élise podem se unir às pessoas que amam.

Avarentos também não faltam nos romances de Charles Dickens (1812-1870), um dos mais conhecidos é o personagem Ebenezer Scrooge de Um conto de Natal (1843), um homem velho, egoísta, insensível, que odeia tudo – até o Natal – uma festa que evoca bondade e generosidade. Scrooge maltrata seu empregado Bob Cratchit, que tem um filho deficiente físico, o Pequeno Tim, mas na noite de Natal é visitado por misteriosas entidades, os Espíritos do Natal, e muda por completo, tornando-se generoso, ajudando Cratchit e sua família. Em Silas Marner, novela de George Eliot (1819-1880) que usava o pseudônimo de Mary Ann Evans, o personagem, um misantropo que prefere o ouro às pessoas, aprenderá, assim como Scrooge, a sua lição. Ele é roubado, mas, ao tomar sob seus cuidados o menino Eppie, mudará, tornando-se um homem melhor. Em Eugénie Grandet (1900), de Balzac, somos apresentados a Félix Grandet, um rico e sovina mercador de vinhos, que se opõe à paixão da filha pelo sobrinho pobre.

Como se pode ver em todas essas obras, a obsessão pelo dinheiro resulta de uma personalidade repulsiva ou patética. Freud tinha razão: o poder simbólico do vil metal não é pequeno e tem atravessado os séculos incólume.

*Moacyr Scliar é médico, escritor e membro da Academia Brasileira de Letras

FONTE: Revista Viver Mente e Cérebro

In 1670, Moliere wrote a play called Le Bourgeois Gentilhomme in which the gentleman in question makes a startling discovery;

MONSIEUR JOURDAIN: Is there nothing other than prose or poetry?

MAÎTRE DE PHILOSOPHIE: No, Monsieur: all that isn’t prose is poetry; and all that isn’t poetry is prose.

MONSIEUR JOURDAIN: My God! So for more than forty years I’ve been speaking prose without knowing it … I’m the most grateful man in the world for your telling me that!

I made a similar discovery at the Redington/Cardano bunfight. I’d outsourced my personal pension fund to a Fiduciary Manager. So had all my colleagues, so had 90% of the 14,000 personal pension holders who are my clients and so had the trustees and sponsors of all the Schemes I’d been involved in at Zurich and Eagle Star.

My God! So for 25 years I’ve been selling Fiduciary Management (as Lifestyle) without knowiing it! I’m so grateful for Robert and Kerrin for telling me that.

Now Robert says that you can’t compare DB Fiduciary Managment with DC Fiduciary Managment because the “underfunding car crash involving an insolvent parent doesn’t exist in contract DC”, to which I will respond “it’s the same for you if you die in the back seat or while driving the car”. Robert (Gardner)’s a banker and I’m a retail pension salesman (turned bad). Robert sees things in bigger pictures.

The difference for Robert is one of degree, the financial implications of screwing up as a Fiduciary Manager of a £5bn DB plan are much greater than for a £50k DC plan but the principal is exactly the same and if the outcome for the member of the car-crash is that he can’t pay his gas bill when he’s 70, it’s no different at all.

Let’s look at what both Redington and Cardano are trying to do. They are looking to manage out the risks pension funds are taking through 1) sound strategic asset allocation, 2) dynamic tactical asset allocation;- with a view to getting the scheme in shape for buy out in a certain number of years time.

Let’s look at what Lifesytle is trying to do. It establishes 1)a sound strategic asset allocation,2) dynamic tactical asset allocation with a view to getting the plan in shape for buy-out in a certain number of years time.

The only difference between the Implemented Consulting (Redington) view and the Fiduciary Management (Cardano view), is over who has control of the triggers. Redington’s argument is that the trustees should retain control of the triggers and have influence on the providers of the strategies, Cardano’s is that they shouldn’t.

So I ask myself why the trustees of DC plans and the sponsors of worksite personal pensions were (and are) prepared to adopt Lifestyle Strategies which put them firmly in the Cardano camp.

I’ve been at a lot of meetings where these decisions have been discussed and taken and so I’ll rely on my own experience for the answer (though I’m keen to hear from any trustee or sponsor about their experience as I’m prepared to modify this view).

My experience is that trustees looked at the immensity of the task of the task of implimenting pre-retirment strategies thataligned individual member assets to individual member liabilities (annuity and cash) and backed off. It was impossible for them to manage the process for so many individuals. Initially they hoped that they could encourage their members to become their own CIOs so that members , taking advantage of on-line functionality could align assets on a “self-service” basis. Early unit-linked AVC plans, even where in-house annuity rates were not used, did not lifestyle.

But when the trustees looked at what members were doing (surprise surprise- nothing) they took decisive action and lifestyled their default options. This practice quickly became the norm and is now employed by almost all DC plans, whether AVC, main scheme occupational or contract based.

This is the killer argument for Fiduciary Management. Fiduciary Managment becomes an imperative at the point where the trustees cannot realistically hope to exercise the proper degree of control on the dynamic tactical asset allocation of their funds. This assumes that the trustees have recognised that a “set and hold” strategy is not good enough to return their scheme to full funding.

DC Schemes start with low governance expectations. DC managers look for what is possible and exercise control where they can but they do not strive for perfection- they are necessarily pragmatic.

DB schemes start with high governance expectations and trustees aspire to perfect knowledge. In the past they were able to kid themselves by concentrating on the soft issues- manager selection, benefit design etc. Now that the going has got tougher, they have had to focus on strategic and tactical asset allocation focussed on a deeper understanding of their liabilities.

Most trustees find this new focus very hard. They realise that their shceme funding is so threatened that they need to move onto a war footing. However they are already fighting a war on another front. They are dug in on the Western Front trying to save their company. Now they discover the war has spread to a new front- the Eastern Front and if they are to deploy their personal resources to that part of the war they risk being overrun on the Western Front- yikes! Not suprisingly, they have to stick to the day job because that is what they are being paid to do. They know jolly well that if they can’t protect their Eastern Front they risk being overrun from behind- which is exactly what is happening to a lot of companies as a result of their DB pension plan defecits.

Now the way that we won two world wars was not to try to fight both Fronts but to get allies to fight one front for us while we concentrated on our day job. That is precisely what Fiduciary Managment can do for the Trustees of small DB pension plans.

The difficulty for Trustees is not in taking the decision to use Fiduciary Management but in finding “allies”, Frankly we are at 1915 and it wasn’t till 1917 tha the Americans wre ready and willing to enter the fray. For “Americans” read “Consultants turning into implimented consultants and Fiduciary Managers”. They know they must enter the fray but they’re still in boot camp-Sandhurst or whatever. I suspect that they’ll take a little time to acclimatise to trench warfare even when they get to the battleline so the picture for the current generals (sorry trustees) is still pretty dire.

I have no doubt that we would have preferred to have won both world wars on our own but that wasn’t going to happen. Without our allies there would now be a cast of Adolf Hitler on top on Nelson’s column.

What’s really strange is that the crack trooops- the insurers, who know all about Fiduciary Management through lifestyling, have not turned their energies to DB. What is neeed is the skills they have to employed establishing simple means in which pre-determined tactical asset allocation programs can be deployed by trustees (and their advisors) leaving the trustees to get on with their day jobs.

THIS IS NOT HARD. THIS IS NOT ROCKET SCIENCE! 90% of what Cardano are doing with assets can be done using pooled funds. Life platforms can be very effecient, can offer high quality administration and can be the natural answer to the needs of the trustees who can’t (afford the full monty).

In my call to the DC insurers to get their act together I am not trying to out-muscle Redington or Cardano. We need thier Intellectual Property to raise our game. Indeed without them small scheme Fiduciary Management (or contract-based DB managment as I prefer to call it) will not get much beyond the (un)sophistication of Lifestyle.

So how are small trustees going to get hold of Fiduciary Managers with high level IP inside? There is no shop selling the stuff! Queue Dawid to slap on his Ziggy Stardust slap and sing “On no love- you’re not alone!”. The natural place for trustees to shop for this stuff will be the new on-line shopping mall for hard to get but easy to use stuff called www.mallowstreet.com.

Mallowstreet is not just the place for trustees to find Fiduciary Management, it’s where Fiducary Managers can find IP and the advisers to help them apply that IP so their management can be worthwhile. This is how small schemes can benefit from the osmosis from large DB scheme best practice.

Alternatively, managers and trustees of struggling DB plans can call me on 07785 377768 .

[ Aceleaşi ceşti de cafea în scenă; în loc de fotolii, două scaune mici, Moliere şi Caragiale cocoţaţi pe ele, suflând balonaşe de săpun ]

Caragiale: În sănătatea coanei Joiţichii! Că e [ sughite ] damă bună!

Moliere: În sănătatea  domnului Agamiţă Dandanache, că e alesul nostru!

Caragiale: Nivelul de realitate fictivă al comediei lui Caragiale reprezintă cel mai eficient…

Moliere: Poftim?

Caragiale: …element de siguranţă pentru nivelul realităţii reale, pe care-l…

Moliere: Poftim?

Caragiale: … conţine şi adăposteşte, precum coaja oului…

Moliere: Gălbenuşul!

Caragiale: Fraţilor! Ne ies cerculeţele pe ochi, pe nas, pe gură, pe sex, pe gură, pe sex, pe gu…

Moliere: Fraţilor! Iată visul nostru realizat! Corneille nu mai există, Racine nu mai există..

Caragiale: Pe gură! Pădurea lui Anubis s-a transformat într-o ceaşcă uriaşă de cafea. Ba în mai multe cărări, mai multe ceşti, după cum vedeţi. Şi cum vă spuneam…

Moliere: Şi cum vă spuneam, când m-am trezit nu mai dormeam!

Caragiale: Ei, aveţi puţintică răbdare. Nu cunosc perfect eu. Eu n-am perfect. În sănătatea lui Fănică!

Moliere: Prin dosul primăriei, pe maidan…

Caragiale: Cine a fost aici înaintea noastră?

Moliere: Noi!

Caragiale: Cum adică noi?

Moliere: [ coboară de pe scăunel, se aşează în fund ] Bastian! Povestea asta nu se mai termină odată? Adu aici o cafea! Sau mai bine două! Trei!

Caragiale: Bastian!

[ Apare Bastian cu un morman de cărţi în braţe, gâfâind, transpirat, cu hainele ude ]

Moliere: Da, Bastian! Unde eşti?

Caragiale: Nu cumva e a altui scriitor?

Moliere: Absolut! Dar asta nu are nici o importanţă. [ Bastian caută un loc să-şi pună cărţile; începe să strângă din ceşti şi să le ducă în culise, pâna nu mai rămâne niciuna.]

Moliere: Bastian!

Caragiale: Îl mai aşteptăm un minut.