Eindelijk, het moest er ooit van komen. De rode neuzen zijn een officieel erkend streekproduct. Zeg dat de VLAM het gezegd heeft! (meer info in onderstaand artikel via Demorgen.be

Ze zijn in mijn leven gekomen via Madame Mols, de eerste buurvrouw die in mijn geheugen is blijven plakken! Vanaf dat de wind goed stond en de zon door de wolken kwam, klom ik samen met mijn kleine broer en of grote zus op het muurtje in tuin. Als we daarop stonden, kwamen we met onze (toen nog zeer) kottige snoet juist boven de schans. Het was achter deze schans dat Madame Mols woonde, in de villa van de straat.
Vanaf dat we goed gepositioneerd waren begonnen we met onze lokroep: Madame Mols, krijgen wij een snoepje…?  Dit moesten we gewoonlijk een drietal keer herhalen en dan stond ze daar. Een kranige doch gepensioneerde dame met een dozeke rode neuzen. Een feest voor elke rode neuzenliefhebber!

BEDANKT MADAME MOLS!

click image to enlarge

Het VLAM zegt dat de neuzen uniek zijn en enkel verkrijgbaar in ons land. “Ook vandaag wordt nog circa 70 procent via markten en beurzen aan de man gebracht”, zegt het VLAM. “Dat is niet verwonderlijk want de cuberdons moeten zo vers mogelijk zijn. Lang in winkelrekken liggen is uit den boze. Dat verklaart ook meteen waarom de cuberdons nooit onze buurlanden veroverd hebben.”

Arabische gom
“Bij de traditionele neuzen wordt de suikermassa op smaak gebracht met een aroma op basis van framboos en rood fruit en gebonden met Arabische gom, een vrij zeldzaam plantaardig product”, zegt het VLAM. “De kegelvorm wordt in gietpoeder gestempeld, waarna de holtes gevuld worden met de vloeibare suikermassa. Ten slotte worden ze gebakken in een zachte oven.”

Oorsprong niet te achterhalen
In Wallonië worden de neuzen ook wel “chapeau de curé” genoemd. De oorsprong van de naam cuberdon of van het recept zou niet meer te achterhalen zijn. (belga/eb)

Dosimies uz Mangaļsalu. Uz Jūriņu, Moliņu! Huhuhuuu! Vakar mani rādīja degpunktā. Diemžēl pati to neredzēju, jo ar galvassāpjainu galvu aizgāju gulēt jau septiņos. Tomēr CIK ES ESMU IZGULĒJUSIES!!! Rīt vēl tāpat un būs pavisam jauki…Frišu, svaigu galvu varēšu doties uz skoliņu un pildīt pienākumus. Kika aiziet no rozā kluča. Lai vai cik ļoti mani skumdina tas, ka viņa mani atstāj vienu bezmazvai likteņa varā, es tomēr priecājos, ka viņa tiecas uz saviem mērķiem un pamet savu iepuvušo vidi. Viņas klase ir traka, galīgi ne tik forša kā mūsējā. Musējā rockz! Degpunktā bija vērojams labs skats, ka mēs visi rindiņā viens otram galvu uz pleca esam atstutējuši. Now that’s how WE ARE. Šī diena būs superforša diena. Vakardiena bija superforša diena, līdz atbraucu mājās, līdz man sāpēja galva, līdz dažs labs ar savu vienaldzīgo attieksmi mani neizveda. Tas manā prātiņā lika daudz ko pārdomāt. Tiešām daudz ko. Bet ko nu par skumjo!

LAIŽAMIES ĀRĀ! Ir taču tik fantastisks laiciņš…

Så fandt jeg en ny burgerjoint. Den hedder, meget originalt faktisk, bare Burgeren. Den ligger på Mols i en lille på der hedder Vrinners. Også et vildt sejt navn.

Den er til salg og jeg tror der er tale om et lukrativ forretningstilbud…

klik på billede for fuld størrelse!

Igen Mols. Denne udsigt mødte mig på vej væk fra Skødshoved før landsbyen Landborup. Jeg synes tågen bidrager til at gøre Århus havn i baggrunden lidt mere mystisk

klik på billede for fuld størrelse!

Dette og de følgende billeder er fra en tur på Mols i oktober 2007.

Disse planter fangede min interesse og synes at antyde at klimaet på Mols generelt er mere tørt og varmt end ovre i Århus?