Gisteren tussen de lach programma’s van Nederland 3 door, was ik even geschokt, bedroefd en woedend te gelijk. Het NOS journaal melde dat het beroemdste hekwerk ter Wereld is gestolen, namelijk het hekwerk waarop staat,”ARBEIT MACHT FREI”, de grootste aanwijsbare leugen ooit. De poort naar de Hel, tegenwoordig dienende als monument voor alles wat verschrikkelijk is. Dus iets waar geen normaal denkend mens ooit aan zou komen, maar het NOS journaal melde anders, het hekwerk was namelijk gestolen.

Volgende week hebben ze de barakken en alles gestolen, zodat ze kunnen zeggen, zie je wel, de Holocaust is nooit gebeurd. Nog even natrappen, op de zielen van nazaten en iedereen die de mensen een warm hard toedraagt.

Eerst was ik verbaasd dat het hek niet werd bewaakt, toen ik even wat dieper mijn grijze brei indook, bedacht ik mij dat niemand verwacht dat iemand dat hekwerk zou stelen.

Het is simpelweg een symbool voor onze vrijheid.

Het zou het zelfde zijn als je hoort dat Paus Benedictus xvi is ontvreemd uit het Vaticaan.

Herstel het zou zeker niet hetzelfde zijn omdat de Paus niet voor vrijheid staat, maar het zou wel net zo vreemd zijn.

AL snel begon ik te piekeren en te tobben, heel slecht voor de gezondheid.

Studenten verenigingen zijn tot veel in staat…………………

Oud ijzerhandel………………

Allemaal uitgesloten.

Zou er echt een groepje idioten op dit moment om het hek heen zitten te genieten van hun achterlijke daad.

Dat kan ik mij toch maar moeilijk voorstellen.

Er moet toch wel een hele grote organisatie achter zitten.

Ons slechte kapsel met stropdas zal wel naar de moslims wijzen, dat doet hij namelijk altijd.

Ik sluit niks uit natuurlijk, maar het liefst doe ik dat wel, want we worden er echt niet wijzer van de achtergrond van de daders uit te pluizen, daar krijgen een heleboel mensen onnodig de schuld door, zeg maar hoe oorlogen vaak ontstaan, jij bent anders, jij moet dood.

Net waar het hek eigenlijk voor staat, weg met dat generaliseren.

Laten we het toch zoveel mogelijk leuk houden op Aarde.

Lief zijn voor elkaar is de oplossing, roept mijn buurman altijd.

Daar komen kinderen van, denk ik dan.

Maar een beetje gelijk heeft hij wel.

Deze diefstal is niet lief, is walgelijk kwetsend, en heel dom.

Ik hoop echt dat het hek gevonden word.

En de daders misschien is het maar het beste dat men nooit weet wie dat zijn.

Gelezen in de Gazet van Antwerpen:
4.470 Antwerpse moslimgezinnen maakten vrijdag gebruik van één van de drie wettelijk erkende slachtinstallaties in de stad. “Het Offerfeest is in Antwerpen goed verlopen”, meldt schepen voor diversiteit Monica De Coninck.
Op de drie slachtvloeren werden vandaag 3.670 gebruikers bediend. Bij Salembier werden in totaal 1.100 schapen geslacht. Op de tijdelijke slachtvloer in Park Spoor Noord werden 1.380 klanten geholpen. De Turkse gemeenschap koos er meestal voor om een rund te slachten. Dit jaar maakte slager Van Peer hiervoor een afspraak met het slachthuis van Dendermonde. Daar zijn ongeveer 170 runderen geslacht, goed voor nog eens zo’n 1.190 Antwerpse gezinnen, aangezien een rund gedeeld wordt door 7 tot 8 gezinnen. De firma Salembier zal zaterdag nog 800 schapen slachten. In totaal zullen ruim 4.470 Antwerpse moslimgezinnen op een traditionele én wettelijke manier het Offerfeest gevierd hebben door gebruik te maken van een erkende slachtinrichting. Meer Antwerpse moslimgezinnen dan voorheen kiezen ervoor om een financiële gift te storten als alternatief voor het slachten.

Bekijk ook de ATV reportage over het Offerfeest via deze link op de ATV website.

Thijl Sunier

Thijl Sunier, sinds vorig jaar op onze afdeling hoogleraar ‘islam in Europese samenlevingen’, houdt op 27 november zijn oratie ‘Voorbij de domesticering van de islam in Europa’. In deze lezing, die gezien kan worden als de ‘maiden speech’ van de nieuwe professor, zal hij vertellen hoe hij zijn leerstoel hoopt in te vullen. Hier geeft hij ons een voorproefje.

Foto's: Edien Bartels

Door Edien Bartels en Oka Storms.

We hebben niets meer te verliezen, we zijn 30 plus en trouwen niet meer. We hebben ruzie met onze families. Ze vragen: “Heb je niets beters te doen? Iedereen kan je zien. Schaam je.”

“Ik heb iedere dag ruzie, maar met de tijd zullen ze het begrijpen”, aldus de 32‑jarige Touria, een van de dertien universitair opgeleide vrouwen die al vier maanden demonstreren voor het provinciehuis in Berkane, een plattelandsstadje in Noord Marokko, nabij de Algerijnse grens. Ze zitten daar vier dagen per week, maandag tot en met donderdag, van 9 tot 18 uur, omdat ze werk zoeken.

Niet iedereen is het eens met deze actie. “Er is werk genoeg en ze kunnen terecht in de sinaasappelenverpakkingsindustrie”, zeggen voorbijgangers. Maar deze vrouwen zoeken werk dat bij hun opleiding past. Ze willen een baan met rechten, zodat ze niet het risico lopen van de ene op de andere dag op straat te staan. Ze zoeken ook secundaire arbeidsvoorzieningen, een ziekenfonds en een pensioen.

Op 7 januari en 24 februari van dit jaar zijn de straten afgesloten en is de politie opgetreden om hen weg te jagen. Daarbij zijn ook klappen gevallen. Volgens de vrouwen hebben actievoerende mannen eerder succes behaald. Nu vrouwen het heft in handen nemen, wordt er schande van gesproken.

Zelfs de familieleden van de vrouwen begrijpen het niet. Ongehuwde vrouwen wonen niet zelfstandig, maar bij hun familie, van wie ze afhankelijk zijn voor hun goede naam en onderhoud. Omgekeerd  zijn oudere ongehuwde vrouwen voor de familie een grote zorg en een risico voor hun reputatie, en daarmee voor hun eer. Toch zijn er ook andere stemmen te horen. Zo vertelt Mohammed, een docent Engels uit de nabij gelegen stad Oujda, dat ook vrouwen recht hebben op arbeid, en dat zij daar ook voor mogen opkomen. Maar deze stemmen zijn nog marginaal.

Hoogopgeleiden krijgen moeilijk werk in Marokko. Ongeveer 95% van de kinderen gaat tegenwoordig naar school, maar degenen die doorstromen naar het middelbaar onderwijs en de universiteit afronden hebben daarom nog niet meer kans op werk. Integendeel, deze categorie kent juist meer werkloosheid dan mensen zonder diploma’s; het gaat om een verschil van 27,6 % tegen 9,7% Voor gediplomeerden is het risico werkloos te zijn dus drie keer zo hoog als voor niet-gediplomeerden. Voor vrouwen telt dit extra omdat de werkloosheid onder hen sowieso al hoger is dan onder mannen: 6,6 % tegen 6,1%.

Al sinds jaren demonstreren werkloze universitair geschoolden in Rabat voor het parlementsgebouw, avond aan avond, voor werk. Zij hebben nu wel enkele successen behaald. Een paar maanden geleden werd de demonstranten gevraagd een cv in te leveren. Degenen die dat hebben gedaan, is het gelukt werk te krijgen bij verschillende ministeries. Het gevolg is dat er nu meer mensen gaan proberen op die manier een baan te krijgen. “Het is in de mode”, vertelt Mohammed. En Yousri, een masterstudent Engels, vertelt dat hij na zijn masterexamen naar Rabat gaat om te demonstreren. Dat is de enige manier om aan werk te komen.

Demonstreren in Rabat, ongeveer 500 km van Berkane, is echter niet haalbaar voor de vrouwen in Berkane. Van de 13 zijn er 2 gehuwd. De rest is ongehuwd en woont bij hun familie. Maar wie denkt dat Marokkaanse vrouwen passief zijn en altijd gehoorzaam achter hun vader of echtgenoot aanlopen, altijd doen wat de familie van hen verwacht en geen eigen initiatieven nemen, begrijpt deze vrouwen niet. Het zijn ‘gewone’ vrouwen met hoofddoeken. Ze zitten bij elkaar, tonen spandoeken over hun strijd en foto’s over het politie-optreden. Ondertussen maken ze groente schoon voor het middageten. Ze proberen voor hun rechten op te komen en het geweld tegen vrouwen in de samenleving te bestrijden.

“Dit is violence economique, economisch geweld”, zegt Aisha, een van de demonstranten, met een licence (kandidaats) diploma rechten. Ze heeft een deeltijdbaan bij een organisatie voor vrouwen, geeft juridisch advies en verdient daar 100 euro per maand mee. Het werk vindt ze leuk en boeiend, maar de betaling en voorwaarden zijn minimaal. Vergeleken met het Marokkaanse minimumloon van 180 euro per maand, is dit een mager salaris.

Tegelijkertijd lopen deze vrouwen aan tegen wat wel wordt genoemd ‘de crisis in het huwelijk’. Steeds meer jongeren blijven ongehuwd, waardoor de traditionele bestemming voor vrouwen, het huwelijk, voor velen onbereikbaar wordt. Bovendien is de leeftijd van vrouwen nog steeds belangrijk voor het sluiten van een huwelijk. Met de invoering van de nieuwe familiewet, de muddawannah, moeten vrouwen minstens 18 jaar zijn. Veel vrouwen trouwen wanneer zij tussen de 20 en 25 jaar zijn. Vrouwen boven de 30 maken minder kans op de huwelijksmarkt. Bovendien zijn er veel mannen die via een huwelijk met Europese vrouwen proberen te emigreren. De arbeidssituatie in Marokko is ook voor mannen moeilijk; zij hopen in Europa werk te vinden.

De demonstrerende vrouwen in Berkane verwachten niet dat ze ooit nog zullen trouwen, want “de traditie hier schrijft voor dat de man de vrouw vraagt om te trouwen, maar mannen hier vragen ons niet. Die zoeken een vrouw in Europa met behulp van internet of via de familie. Wij zijn te oud, niet aantrekkelijk genoeg meer en kunnen hen niet naar Europa brengen”, aldus Naima, een 40 plus vrouw met licence economie. Werk op niveau is daarom belangrijk om een bevredigende invulling te kunnen geven aan hun leven en een plek te verwerven binnen de familie en de samenleving.

De situatie van deze vrouwen is niet zo schrijnend en armoedig als voor de vele werklozen, volgens schattingen ongeveer 25% van de Marokkaanse bevolking. Een hoge schoolopleiding is nog vooral weggelegd voor de midden- en hogere klassen. Deze vrouwen zien er verzorgd uit, dragen mooi geborduurde djellaba’s en kennen geen honger. Ze zijn lid van de ANDCM (Association National des Diplomes Chômeurs du Maroc), een nationaal verband van gediplomeerde werklozen dat al sinds 1991 bestaat en regionale afdelingen kent. Het gaat hier niet om een actie voor meer werk in het algemeen, maar voor een behoorlijke baan waarmee ze, als ongehuwde vrouwen zonder kinderen, een zinvolle invulling kunnen geven aan hun bestaan. Ze nemen zelf het initiatief in handen om hun plaats in de samenleving te verwerven, tegen de familiebeperkingen in.

Edien Bartels en Oka Storms zijn verbonden aan de Afdeling Sociale en Culturele Antropologie van de Vrije Universiteit en doen onderzoek in Marokko, vooral naar de leefsituatie van vrouwen en kinderen.

Ze schreven eerder over de zin en onzin van het verbieden van neef-nicht huwelijken.

Tja, hoe hoog is het IQ van die al-Shahaab-beweging? Of ben ik nu Wilderiaans bezig?

Foto: Roel Wijnants

Zorg ervoor dat de wetenschappelijke kennis en inzichten niet binnen de wetenschappelijke wereld blijven, en doe uw uiterste best om die inzichten werkelijk een rol te laten spelen in het maatschappelijke discours.

Door Lenie Brouwer Het zou het adagium van iedere antropoloog kunnen zijn, maar deze stelling komt van burgemeester Cohen van Amsterdam. Hij deed deze opmerkelijke uitspraak tijdens de recente opening van het nieuwe Leids Universitair Centrum voor de studie van islam en samenleving (LUCIS). 

In zijn lezing maakt Cohen enkele belangrijke opmerkingen over het islamdebat in Nederland en de rol van de wetenschap daarin. Zo vindt hij dat er in het debat te veel nadruk ligt op de  homogeniteit onder moslims en te weinig aandacht is voor  de grote onderlinge diversiteit.

Terecht stelt Cohen dat de islam lang niet zo nieuw is in het Westen als men over het algemeen denkt; onder andere op universiteiten bestaat hier al eeuwen aandacht voor – speciaal in Leiden. Verder pleit hij - zoals hierboven geciteerd – voor verspreiding van wetenschappelijke kennis met als doel het maatschappelijk debat te beïnvloeden. Mijn eerste reactie was positief.

Wat goed dat Cohen het voor de zo geplaagde islamitische burgers opneemt, was mijn gedachte. Wie kan hier nu op tegen zijn? Bij nader inzien werd ik aanmerkelijk minder positief, vooral toen ik zijn oproep aan de wetenschap las om inzichten te toetsen aan de algemene opvattingen over de islam. Ik citeer:

Wat kan de wetenschap bijvoorbeeld zeggen over de juistheid van de volgende beelden die hier van islam en moslimgemeenschappen bestaan?
-    De islam is een gewelddadige religie,  
-    Nederland islamiseert, wat betekent dat precies? Is het waar? Zo ja, wat zijn de consequenties daarvan? Levert het gevaren op? Of kan het bijdragen aan de ontwikkeling van onze samenleving?
 - Is het waar dat (ook internationaal) de extremistische varianten van de islam oprukken?
- Is de islam onveranderlijk en dus een “achterlijke” godsdienst, een godsdienst die niet past in de ontwikkelingen die de afgelopen eeuwen in het westen hebben plaats gevonden? En zou daarom ook ‘de’ moslimwereld – of grote delen daarvan -  als onveranderlijk, of achterlijk zijn te beschouwen?
- Verdraagt de islam zich met een westerse democratische rechtstaat, of ruimer: kan een moslimland democratisch zijn?

Martijn de Koning vraagt het ook al  met zoveel woorden op zijn weblog: heeft Cohen zijn huiswerk wel gedaan? Over bovenstaande onderwerpen is al heel veel gepubliceerd en de meeste bestaande stereotypen zijn al lang doorgeprikt. Het probleem met deze populistische vragen is, dat Cohen op deze manier nu juist de negatieve beeldvorming reproduceert die hij zegt te willen bestrijden. Ook met de volgende vragen die Cohen stelt, heb ik grote moeite:

Wat willen moslims in Nederland als het gaat om hun participatie en integratie in de Nederlandse samenleving? Want wat weten wij daarvan? De stem van ‘gewone’ moslims (de gewone hardwerkende moslim, om in het jargon te blijven) komt in het maatschappelijke debat weinig voor het voetlicht. Wij horen nogal eens radicale uitspraken, en er wordt veel gesproken over moslims, maar biedt dat nu een goed inzicht in wat er in doorsnee onder moslims in onze samenleving leeft?

Op het eerste gezicht zou je zeggen dat de vraag naar de mening van gewone moslims in Nederland belangrijk is en onderwerp moet zijn van onderzoek. Maar Cohen legt niet uit waarom het zo interessant is om juist hún mening te weten. Waarom worden Nederlandse islamitische burgers hier als een groep en als aparte categorie aangesproken?

Ook hier neemt Cohen te weinig afstand van het door Wilders gedomineerde debat, met als onderliggende assumptie dat moslims een probleem zijn in onze samenleving. Uit het onderzoek van Esposito en Mogahed, dat Cohen met veel instemming citeert, blijkt ook al dat je niet bang hoeft te zijn voor moslims, ze zijn net als wij. Jammer, burgemeester Cohen, wat mij betreft een gemiste kans om nu eens een ander geluid te laten horen in het verharde islamdebat. 

Lenie Brouwer is docente aan de afdeling Sociale en Culturele Antropologie van de VU. Zij schreef eerder over Een ‘global village’  in Turkije, de relatie tussen etniciteit en zelfmoord en het boek van Robert Vuijsje.

Met betrekking tot het zogenoemde islamdebat schreef Brouwer over het ontslag van Tariq Ramadan en de speech van Obama in Eqypte.

Verder verschenen rondom dit debat berichten over Tariq Ramadan,  jongeren als verliezers bij Ramadans ontslag, en reacties van moslimjongeren op de politiek van Wilders.

Lees om te beginnen dit mooie artikel van de BBC over Geert Wilders‘ komst naar het Verenigd Koninkrijk.

Voor de mensen die altijd het argument aanhalen, dat de Islam geen geweldadige, fascistische ideologie is, “want de meeste moslims leven in vrede en harmonie”, weet één van de radicale betogers een prima antwoord.
Ik vertaal: “Het gaat er niet om dat ik de Moslims vertegenwoordig, het gaat erom dat ik de Islam vertegenwoordig.”

Daar legt hij de vinger op de blinde linkse vlek. Al die moslims die het zo geweldig doen in Nederland – hoewel nagenoeg ALLE serieuze onderzoeken het tegendeel suggereren, maar dat terzijde – representeren de Islam niet. Sterker nog: de meeste moslims weten veel minder af  van hun eigen geloof dan Christenen van de leer van het Christendom.
Een Christen die geen compassie betoont aan het zwakkere of die geen recht nastreeft, maar onrecht doet, representeert het Christendom niet. Nu is ieder mens onvolmaakt, en een volstrekt heilig leven leiden is aan niemand weggelegd in deze onvolmaakte tijd. Gelukkig is God vergevend en toont ons in Christus hoe we door de weg van nederigheid ons kunnen rehabiliteren en door geloof in Christus onze tekorten kunnen worden aangevuld.

De (misschien wel) vele moslims die een voor onze begrippen moreel leven leiden en compassie tonen aan mensen van alle godsdienstige en politieke overtuiging, seksuele aard of wat dies meer zij, echter, represeneren – het moet helaas gezegd worden – de Islam NIET!
De Islam leert geen vergeving aan Joden, Christenen of ongelovigen. In plaats daarvan leert de Islam dat deze groepen minderwaardig zijn en religieuze belasting moeten betalen, willen ze niet botweg worden vermoord. De Islam leert oorlog tegen iedereen die nog niet moslim is.

Ik kan doorgaan een enorme lijst te geven van de gruwelen die de Islam leert, en die we absoluut niet kunnen tolereren in het Westen, maar misschien is het beter dat je dat zelf uitzoekt.

Ik heb hier een lijstje met sites die je wellicht kunnen helpen:

http://www.thereligionofpeace.com/

http://www.jihadwatch.org/

http://www.answering-islam.org/index.html

En zoek effe op google:  de lijst is schier eindeloos.

In de kritiek op dit ogenschijnlijke relict uit vervlogen tijden, wordt nog wel eens uit het oog verloren dat in het verleden niet alleen religieuze motieven een rol speelden bij de handhaving van de zondag als verplichte rustdag. De behoefte aan een vast rustpunt in de week is evenmin typisch voor de christelijke wereld. Ook joden en moslims kennen een vaste vrije dag. Het feit dat daar een religieuze invulling aan is gegeven, neemt niet weg dat de behoefte aan vast weekritme bijna universeel is.

Dat de joodse sabbat in de christelijke wereld als verplichte rustdag is verplaatst naar de zondag, danken we aan Constantijn, de eerste christelijke Romeinse keizer. In 321 besloot hij dat de zondag voortaan voor alle onderdanen van het Romeinse rijk – christelijk of niet – een verplichte rustdag zou zijn. Alle arbeid, behalve die op het land, was op die dag verboden. Onder christenen was dit reeds praktijk en door er een voor iedereen geldende maatregel van te maken, hoopte Constantijn het christendom voor iedereen aanvaardbaar te maken en zo de eenheid in zijn rijk te bevorderen. Het keizerlijk decreet werd vier jaar later door de kerk bekrachtigd op het concilie van Nicea.

De theoloog C.B. Posthumus Meyjes wees er op dat de zondag in de christelijke wereld altijd twee gezichten heeft gehad: een dag waarop werd geprobeerd christenen met allerlei ge- en verboden in het gareel te houden, maar ook een dag waarop iedereen een moment van rust was gegund. Voor veel mensen in de Middeleeuwen bestond het leven uit weinig meer dan ploeteren in een staat van hele of halve onderhorigheid. Op zondag werd ‘voor één dag de klasseloze maatschappij gesticht’, zo stelde hij in zijn boek over de geschiedenis van de zondagsheiliging Een dag van staken.

De sociale dimensie van de vrije zondag vormde ook een belangrijk element in de eerste Nederlandse Zondagswet uit 1815. Hoewel in de eerste plaats werd verwezen naar de christelijke traditie – en mensen op die dag ongehinderd ter kerke moesten kunnen gaan – bevatte de wet een verbod op het verrichten van welke openbare arbeid dan ook. In een wijzigingsvoorstel uit 1886 – dat door het demissionair worden van het kabinet nooit in behandeling is genomen – werd het sociale aspect nog meer benadrukt: ‘Waar nu het individu niet bij machte is, zich altijd dien rustdag te verzekeren, is het de plicht van den Staat hem te hulp te komen.’

Het zou nog tot 1953 duren voor de huidige Zondagswet tot stand kwam. Krachtens deze wet is het nog altijd verboden op zondag ‘zonder genoegzame reden de openbare rust door arbeid in beroep of bedrijf te verstoren’. De wet bevat tegelijk zoveel uitzonderingsbepalingen dat in de praktijk de rust in veel gemeenten ver is te zoeken. In veel bedrijfstakken is werken op zondag bovendien onvermijdelijk.

bron: Willem de Bruin (redacteur Volkskrant)

'Worshipping' door Chiceaux

Door Daan Beekers

Het is ‘cool’ om christen te zijn, zo leerden we afgelopen donderdag tijdens de promotie van Johan Roeland op zijn onderzoek naar evangelicale jongeren. Deze jongeren beleven hun geloof niet alleen in de kerk, maar ook tijdens concerten, festivals en in vriendenclubs. Op de EO-jongerendag komen ieder jaar tienduizenden jonge christenen samen rondom bands en een spectaculaire show van licht, beeld en geluid. En soms wordt zelfs de kerk een soort modern poppodium. Dus religie kan, óók in de moderne samenleving, veel meer zijn dan een privé-aangelegenheid.

Roeland laat in zijn boek Selfation heel mooi zien dat het succes van de evangelicale beweging is te danken aan de manier waarop ze de hedendaagse populaire cultuur heeft weten bij te benen. Popmuziek, festivals, mega-kerken en internet spelen hier een grote rol in. Maar het samenvallen van geloof en populaire cultuur uit zich ook in de grote nadruk op religieuze ervaringen – het persoonlijke en zintuiglijk gevoelde contact met God – en op persoonlijke groei in het geloof.

Deze aandacht voor ervaring, zelfontplooiing en individualiteit zijn kenmerkend voor onze tijd. Het evangelicale christendom, zo toont Roeland aan, kan bijzonder goed overweg met die moderne verlangens. Toch betekent dit niet dat het een en al ‘vrijheid blijheid’ is bij de evangelicaal gelovigen.

Roeland wijst op de striktheid en intensiteit van hun geloof. De jongeren aanvaarden de Bijbel als het woord van God, benadrukken het belang van persoonlijke bekering en de rol van Jezus als verlosser, ze participeren met enthousiasme aan kerkdiensten en andere religieuze bijeenkomsten en houden er een strenge (seksuele) moraal op na. Met andere woorden, ze kiezen ervoor om hun persoonlijke vrijheid in te bedden in duidelijke religieuze kaders en om zich te onderwerpen aan een hogere macht.

Twee collega’s die zich met de islam bezighouden fluisterden ‘t me al tijdens de promotie-ceremonie toe: ‘dit is precies zo voor moslims!’ En inderdaad, het is opvallend dat onderzoek naar jonge moslims – van Martijn de Koning en anderen – tot vergelijkbare conclusies komt.

Ook bij jonge moslims zien we de combinatie van een grote nadruk op eigen keuze en zelfontplooiing enerzijds en een streng geleefde religiositeit anderzijds. Zowel jonge christenen als moslims maken vaak een sterk persoonlijk zoekproces door als het gaat om hun geloof. Velen van hen ontwikkelen daarbij een kritische houding ten opzichte van meer traditionele religieuze praktijken (zoals ze die bijvoorbeeld van hun ouders kennen) en richten zich op een intensieve persoonlijke beleving van wat ze als de essentie zien van hun geloof.

De ogenschijnlijk tegenstrijdige combinatie van individualiteit en orthodoxie onder veel jonge gelovigen roept interessante vragen op. Maar misschien is die combinatie niet eens zo vreemd. Roeland oppert dat evangelische jongeren, juist door zich onder te dompelen in het geloof en zich te onderwerpen aan God, hun eigen ‘ik’ kunnen ontwikkelen en hun individuele verlangens kunnen vervullen.

Maar het is ook mogelijk dat het bij religiebeleving onder Nederlandse jongeren niet in de eerste plaats gaat om het ‘ik’, maar juist om de overgave van het zelf aan een groter collectief en een groter – geheiligd – verhaal. Voor antropologen en andere onderzoekers zou dit betekenen dat we op een andere manier naar geloof moeten kijken, dat ook in onze moderne tijd een grote rol kan spelen in het leven van mensen. Roelands boek is een waardevolle en belangrijke aanzet daartoe.

Daan Beekers is promovendus aan de Afdeling Sociale en Culturele Antropologie aan de VU en doet vergelijkend onderzoek naar religiebeleving onder christelijke -en moslimjongeren in Nederland.

Johan Roelands proefschrift Selfation: Dutch Evangelical Youth between Subjectivization and Subjection is binnenkort verkrijgbaar bij bol.com en is ook beschikbaar online.

Zie ook het artikel in het Reformatorisch Dagblad, ‘Entourage, esthetiek, emotie’.

Anouk Minnes schreef in ‘Beats en jonge moslims’ op dit weblog over de rol van populaire muziek onder jonge moslims in Nederland.

Beekers schreef eerder op dit weblog ‘Superstaatje Europa vs. Natie Nederland’ over de uitkomst van de Europese Verkiezingen in 2009.

Inleiding

Het onderwerp homoseksualiteit bespreekbaar maken onder doelgroepen met een moslimachtergrond is niet  eenvoudig. Dit omdat homoseksualiteit binnen moslimgroepen “haram” is (verboden). De meeste moslims zien homoseksualiteit als een ziekte. Ouders die te horen krijgen dat hun zoon of dochter homoseksueel is, hopen dat hij of zij door een hulpverlener snel van deze gevoelens (in hun ogen “ziekte”) genezen worden.

Vijftig jaar geleden was het niet anders in Nederland. Op homoseksualiteit heerste een taboe. Homoseksuele mannen trouwden voor de naam van hun familie en zorgden voor nageslacht en in het geheim hielden zij er homoseksuele relaties op na.

Ook anno 2009 is het in Nederland voor veel homoseksuele leraren nog steeds moeilijk om openlijk uit te komen voor hun geaardheid. Recent nog is een homoseksuele leraar op een christelijke school ontslagen toen hij liet vallen dat hij een relatie had met iemand van hetzelfde geslacht.

Wereldwijd is homoseksualiteit in 75 landen strafbaar. In Tel Aviv zijn recent twee homoseksuelen vermoord in een ontmoetingsorganisatie voor homoseksuelen. Homoseksualiteit is sinds 1988 legaal in Israël, ondanks fel verzet uit religieuze kringen. Volgens woordvoerders van de homoseksuele gemeenschap in Tel Aviv ging het om een homofobe aanslag. Human Right Watch maakte onlangs bekend dat Iraakse milities steeds meer mannen die ze verdenken van homoseksuele activiteiten of ‘niet mannelijk genoeg’ gedrag ontvoeren, martelen en vermoorden. Mogelijk zijn sinds begin dit jaar honderden doden te betreuren, ondanks dat homoseksualiteit  niet verboden is voor de Iraakse wet (1).

In dit artikel zal ik de methodiek beschrijven hoe ik het onderwerp homoseksualiteit bespreekbaar heb gemaakt onder doelgroepen met een moslimachtergrond in Utrecht. Tevens zal ik bespreken tegen welke weerstanden ik aanliep, ook toen ik het onderwerp bespreekbaar wilde maken op scholen. Tot slot zal ik een aantal tips geven waarop u kunt letten als u het onderwerp homoseksualiteit bespreekbaar wilt maken onder doelgroepen met een moslimachtergrond.

Homoseksualiteit bespreekbaar maken onder doelgroepen met een moslimachtergrond

Bij Alleato, Centrum voor Maatschappelijke Ontwikkeling (CMO) in Utrecht, heb ik een drietal projecten opgezet en uitgevoerd, waarin gevoelige onderwerpen,  zoals onder andere homoseksualiteit bespreekbaar werden gemaakt:

1. “Taboes bespreken”  onder Turkse, Marokkaanse en Hindostaanse doelgroepen,

2.“Emancipatie van de Marokkaanse doelgroep”: (homo)emancipatieonderwerpen bespreekbaar maken onder Marokkaanse doelgroepen en

3. “In gesprek over homoseksualiteit met autochtonen en allochtone jongeren”.

In deze drie projecten ging het om het bespreekbaar maken van gevoelige thema’s, zoals: huiselijk en seksueel geweld en homoseksualiteit onder allochtone doelgroepen. De aanpak in deze projecten was om aan te sluiten bij bestaande groepen, die al bij elkaar kwamen voor bijvoorbeeld Nederlandse taalles, opvoedingsondersteuning of voor koffie en thee ochtenden. Het voordeel hiervan is dat de groep elkaar al kent.  De bijeenkomsten werden gegeven door gespreksleiders (sleutelfiguren) van dezelfde afkomsten.

Vrouwelijke gespreksleiders werden ingezet op groepen met vrouwelijke deelnemers en mannelijke gespreksleiders op groepen met mannelijke deelnemers. Dit zou het vertrouwelijke karakter van de bijeenkomsten vergroten en de deelnemers durven dan ook meer te vertellen dan in een gemengde groep. In gemengde groepen is men bang voor sociale controle en roddel. Er werden drie à vier bijeenkomsten gegeven, waarbij de eerste bijeenkomst bedoeld was om een veilige setting te creëren en waarin uitgelegd werd wat de bedoeling was van de bijeenkomsten. In de volgende bijeenkomsten werden de afzonderlijke thema’s besproken, waarbij veel ruimte was voor de verhalen van de deelnemers. De meeste deelnemers herkenden de thema’s en hadden het in eerste instantie vaak over de buren of familieleden waarbij sprake was van huiselijk geweld. Soms kwamen de deelnemers met hun eigen verhaal.In bovengenoemde drie projecten heb ik geprobeerd om ook het onderwerp homoseksualiteit bespreekbaar te maken onder doelgroepen met een moslimachtergrond en op scholen.

Hieronder zal ik beschrijven hoe dit is verlopen en tegen welke weerstanden ik aanliep. Voor de projecten “Taboes bespreken” en “Emancipatie van de Marokkaanse doelgroep” heb ik sleutelfiguren uit de Turkse, Marokkaanse en Hindostaanse gemeenschap opgeleid tot gespreksleider voor de bijeenkomsten met hun achterban. Bij de taboe onderwerpen ging het in eerste instantie om gevoelige onderwerpen, zoals: huiselijk en seksueel geweld bespreekbaar maken.  Omdat het onderwerp homoseksualiteit gevoelig ligt binnen moslimgemeenschappen, heb ik ervoor gekozen om ook dit onderwerp bespreekbaar te maken, zowel bij de taboe bijeenkomsten als bij de emancipatiebijeenkomsten (homo emancipatie). Als start bij  de sleutelfiguren zelf omdat zij dit ook moeten kunnen overbrengen naar hun achterban.

Gekozen is om het onderwerp bespreekbaar te maken door iemand, die zelf homoseksueel is en een moslimachtergrond heeft. Een eerdere poging om het onderwerp bespreekbaar te maken door een iemand met een Nederlandse achtergrond werkte niet. De deelnemers haakten voortijdig af.

Opvallend was dat uiteindelijk, ook bij de trainer met een moslimachtergrond, de mannen het lieten afweten. Op de trainingsbijeenkomst kwamen alleen Turkse en Marokkaanse vrouwelijke sleutelfiguren. Dat de mannelijke sleutelfiguren afhaakten, heeft ermee te maken dat als de gemeenschap erachter zou komen dat zij deelnamen aan deze trainings/voorlichtingsbijeenkomst, zij door hun gemeenschap als homo zouden worden aangezien. Zo gevoelig liggen deze zaken dus, omdat roddel en sociale controle binnen deze gemeenschappen nog steeds een grote rol spelen.

De vrouwelijke deelnemers aan de bijeenkomst waren in het begin heel sceptisch, maar hebben toch de moeite genomen om naar het verhaal van de trainer/voorlichter te luisteren. Ondanks dat zij homoseksualiteit nooit zullen accepteren, konden zij niet om het verhaal van de trainer heen, waarin de trainer op een levendige manier vertelde hoe hij voor het eerst ontdekte dat hij op mannen viel en hoe hij het heeft verenigd met zijn geloof. “Het is iets tussen hem en Allah en daar heeft niemand iets mee te maken”.

Aan het einde van de bijeenkomst zien de sleutelfiguren het als een gegeven dat homoseksualiteit bestaat en dat diegene, die homoseksueel is,  het zelf naar Allah moet verantwoorden. “Wat iemand privé doet, daar mag niemand zich mee bemoeien. Het is iets tussen die persoon en Allah”.

Homoseksualiteit bespreekbaar maken op scholen

Het project “In gesprek over homoseksualiteit met autochtone en allochtone jongeren” is ontstaan nadat uit de Utrechtse Jeugdmonitor (2006)  als onderzoeksresultaat naar voren kwam, dat brugklassers (zowel autochtonen als allochtonen), liever geen vrienden willen hebben, die homoseksueel zijn. Bovendien heerst er op veel scholen een klimaat waarin homoseksualiteit niet geaccepteerd wordt.

In het project “In gesprek over homoseksualiteit met autochtone en allochtone jongeren” heb ik meerdere scholen benaderd om deel te nemen aan een trainingsaanbod, waarin gewerkt wordt aan een beter schoolklimaat ten aanzien van homoseksualiteit. Na dit trainingsaanbod zijn docenten beter in staat om anti-homogedrag onder leerlingen te herkennen en tegen te gaan en is het de bedoeling dat het  bespreekbaar maken van homoseksualiteit ingebed wordt in het reguliere lesprogramma. Wat me opviel in het benaderen van de scholen, was dat christelijke scholen geen behoefte hadden aan een trainingsaanbod waarin het onderwerp homoseksualiteit ingebed kon worden in hun lesprogramma. De christelijke scholen gaven allen sociaal wenselijke antwoorden: dat het onderwerp homoseksualiteit al in hun lespakket verweven zat en dat ze heel ruimdenkend hierover waren omdat zij homoseksuele leerkrachten in dienst hadden. Ondanks dat ik het natuurlijk niet kan bewijzen, voelde ik aan dat het om sociaal wenselijke antwoorden ging. De andere scholen, niet van een bepaald gezindte, toonden meer bereidheid om deel te nemen aan het trainingsaanbod.

Tips en adviezen om homoseksualiteit bespreekbaar te maken onder doelgroepen met een moslimachtergrond

Tot slot zal ik in het kort een aantal tips en adviezen geven, waarop u kunt letten als u het onderwerp homoseksualiteit bespreekbaar wilt maken onder doelgroepen met een moslimachtergrond:

-    Zet trainers in die zelf moslim en homo zijn. Het verhaal komt bij de achterban geloofwaardiger over dan als de training gegeven wordt door een “witte homoseksueel”.

-    Sluit aan bij bestaande groepen, die al bij elkaar komen voor activiteiten, zoals: koffie/thee drinken, Nederlandse taalles, sporten, opvoedingsondersteuning, kooklessen enz. Dit bevordert het vertrouwelijke karakter van de bijeenkomst.

-  Zet vrouwelijke sleutelfiguren in op vrouwengroepen en mannelijke sleutelfiguren op mannengroepen.

-  Begin met het onderwerp bespreekbaar te maken bij de vrouwen. Zij zijn bereidwilliger om deel te nemen aan de training over homoseksualiteit en zij zijn de opvoeders van hun kinderen.

1. Volkskrant, 18 augustus 2009.

2. Sleutelfiguren zijn personen uit de gemeenschap die een bepaald aanzien en status hebben verworven binnen de gemeenschap door

 hun verdiensten. Van hen worden bepaalde zaken eerder aangenomen dan door “witte” personen of organisaties. Sleutelfiguren zijn

 professionals, die in het dagelijks leven een beroep uitoefenen.

BELOW IS AN EXAMPLE OF CONTENT FROM A

NICE NEW SITE

WITH GREAT CONTENT.  PLEASE VISIT IT AND

CHECK OUT ITS

LINKS AND CONTENT!

http://understand-islam.net/site/

- Articles on Salaah - our Prayer program demonstrates how to perform Salaah

- series of lectures describing the Salaah in details

.

Lectures on the Points of Benefit on Salaah

00- Points of Benefit on Adhaan – Call to Prayer - Saleh as-Saleh – 2:47 · 326 KB · MP3

01- Points of Benefit in Salaat – Surah Ikhlaas 112 - Saleh As-Saleh – 4:48 · 562 KB · MP3

02- Points of Benefit in Salaat – Nawafil – Voluntary Prayers - Saleh As-Saleh – 4:29 · 526 KB · MP3

03- Points of Benefit in Salaat – Regular Sunan - Saleh As-Saleh – 14:34 · 1.67 MB · MP3

05- Points of Benefit in Salaat – Sunnah Prayer in Relation to Fard - As-Saleh 7-5-1428 – 13:57 · 1.6 MB · MP3

06- Points of Benefit in Salaat – 5 Situations of Fard Changing Into Nafl — - As-Saleh – 14:02 · 1.61 MB · MP3

07- Points of Benefit in Salaat – Change of Intention During Salaah - Saleh As-Saleh – 14:24 · 1.65 MB · MP3

08- Points of Benefit in Salaat – Intention of Imaam – Intention of Follower - As-Saleh – 23:33 · 2.7 MB · MP3

09- Points of Benefit in Salaat – Differences in Intentions Imam & Ma-muum As-Saleh 24-2-1428- 49:44·5.69 MB

10- Points of Benefit in Salaat – Imaam and Ma-muum {follower} - Saleh As-Saleh – 36:10 · 4.14 MB · MP3

11- Points of Benefit in Salaat – What the Imaam Bears for the Ma-muum - As-Saleh – 12:05 · 1.38 MB · MP3

.

12- Points of Benifit in Salaah – Tawarruk and Iftiraash - Chart - Saleh As-Saleh 10-2-1428 – 10:22 · 1.19 MB· MP3

13- Points of Benefit in Salaat – Omitting Rukn Pillar – Talking in Salaah - Saleh As-Saleh – 16:40 · 1.91 MB· MP3

14- Points of Benefit in Salaat – Talking in Salaah - Saleh As-Saleh – 12:26 · 1.42 MB · MP3

15- Points of Benefit in Salaat – Ruling on Greeting One Who Is Praying - Saleh As-Saleh – 4:00 · 469 KB · MP3

16- Points of Benefit in Salaat – Additions to Prayer – Sayings – Actions — - As-Saleh – 5:58 · 700 KB · MP3

17- Points of Benefit in Salaat – Four Prayers It Is Sunnah to Delay - - Saleh As-Saleh – 2:45 · 323 KB · MP3

18- Points of Benefit in Salaat – Forbidden To Pray In These Times - Saleh As-Saleh – 20:56 · 2.4 MB · MP3

19- Points of Benefit in Salaat – Time Restricted Worship – Voluntary Abandonment As-Saleh- 2:57 · 345 KB

20- Points of Benefit in Salaat – 2 Situations of Traveler Without Wudhu - - As-Saleh – 5:17 · 618 KB · MP3

21- Points of Benefit in Salaat – What To Say Following Verses of Threat or Mercy -As-Saleh- 25:47· 2.95 MB

22- Points of Benefit in Salaat – Particular Recitations - Saleh As-Saleh – 4:38 · 543 KB · MP3

23- Points of Benefit in Salaat – Wiping on the Khufs or Socks - Saleh As-Saleh 13-2-1428 – 6:05 · 714 KB · MP3

24- Points of Benefit in Salaat – Concerning Direction of Qiblah - Saleh As-Saleh – 60:18 · 6.9 MB · MP3

25- Salaah Al Istikharah – Prayer For Guidance Saleh As-Saleh – 4:39 · 16 Kbit/s · 545 KB · MP3 - NEW

]]>