1. Meghe Dhaka Tara – Ritwik Ghatak (Bengali, 1960)
2. Charulata – Satyajit Ray (Bengali, 1964)
3. Pather Panchali – Satyajit Ray (Bengali, 1955)
4. Sholay – Ramesh Sippy (Hindi, 1975)
5. Do Bigha Zameen – Bimal Roy (Hindi, 1953)
6. Pyaasa – Guru Dutt (Hindi, 1957)
7. Bhuvan Shome – Mrinal Sen (Hindi, 1969)
8. Garam Hawa – M S Sathyu (Hindi, 1973)
9. Mother India – Mehboob Khan (Hindi, 1957)
10. Ghattashradha – Girish Kasaravalli (Kannada, 1977)
11. Elippathayam – Adoor Gopalakrishnan (Malayalam, 1981)
12. Mughal-e-Azam – K Asif (Hindi, 1960)
13. Nayagan – Mani Ratnam (Tamil, 1987)
14. Kaghaz Ke Phool – Guru Dutt (Hindi, 1959)
15. Apur Sansar – Satyajit Ray (Bengali, 1959)
16. Sant Tukaram – Vishnupant Govind Damle, Sheikh Fattelal (Marathi, 1936)
17. Jaane Bhi Do Yaro – Kundan Shah (Hindi, 1983)
18. Guide – Vijay Anand (Hindi, 1965)
19. Madhumati – Bimal Roy (Hindi, 1958)
20. Anand – Hrishikesh Mukherjee (Hindi, 1971)

කොළඹ කේන්ද්‍රාපසාරී මනසකට ආගන්තුක විය හැකිමුත්, අද්‍යතන ලංකාවේ දරුණුතම සෞඛ්‍ය ප්‍රශ්නයක් වන්නේ ‘රජරට’ වකුගඩු රෝගයයි. මෙය ‘රජරට’ ලෙස නම් ලබන්නේ එහි ව්‍යාප්තිය වැඩිම වන්නේ උතුරුමැද පළාතේ නිසාය. (කෙසේවෙතත් දැන් එය යාබද ඌව හා නැඟෙනහිර පළාත් වලද ශීඝ්‍රලෙස පැතිර යාමේ අවදානමක් පවතී.)

2002දී මුල් වරට නිරීක්ෂණය කරන ලද මේ රෝගයට හේතුව ඉන්පසු වසර ගණනාවක් යනතුරුම රහසක් විය. තමන් වෛද්‍යවරයකු යැයි කියාගන්නා චන්න සුදත් ජයසුමන මේ කොටින්ගේ ජීව-ත්‍රස්තවාදී ක්‍රියාවකැයි ඊට ‘සිංහල-බෞද්ධ’ අර්ථ කථනයක් සපයමින් ‘අපේ ප්‍රවාදයක්’ ගොඩ නඟන්නේ මේ පරිසරය තුළය. (‘අපේ ප්‍රවාද’ ගොඩ නඟන නලින් ද සිල්වා සිරිමතුන්ගේ වර්ගවාදී බාල ගෝලයින්ගේ ක්‍රමවේදයන්හි බංකොළොත් භාවය වෙනම සාකච්ඡා කළ යුත්තකි. ඉතා සරල නිරීක්ෂණ මත ගොඩ නැඟෙන මේ හිතළු වලට අඩු තරමින් දූෂ්‍ය වාතය මඟින් මැලේරියාව හටගන්නේ යැයි සිතූ පැරැන්නන්ගේ මිත්‍යාවන්හි දක්නා ලැබෙන අල්ප විද්‍යාත්මක ස්වරූපය වත් දක්නා නොලැබේ.)

මේ වනවිට දහසකට අධික සංඛ්‍යාවකට මරු කැඳවා ඇති වකුගඩු රෝගයේ සැබෑ මුල් ඊයේ පෙරඹර සටහනකින් හෙළිකෙරේ.

[උපුටනය] මේ සම්බන්ධව විවිධ මත අදහස් ප‍්‍රකාශ වුවද වකුගඩු රෝගය වැළදීම කෙරෙහි ගොවිතැන් කටයුතු සදහා යොදා ගන්නා රසායනික ද්‍රව්‍ය මූලික වන බව මේ වනවිට තහවුරු වී ඇතැයි මහාචාර්ය සරත් බණ්ඩාර පවසයි.

‘‘වියළි කලාපයේ ගොවීන් වැඩි වශයෙන් සිය ගොවිතැන් කටයුතු සදහා යොදා ගන්නෙ පොස්පේට් අඩංගු ටී එස් පී පොහොර. මේ පොහොර ඉතා අඩු මිලට විදේශ රටවලින් මෙරටට ගෙන්වන්නෙ. මේ පොහොර නියමිත ප‍්‍රමිතියකට නිපදවූ ඒවා නොවෙයි. එ නිසා එවායේ බැර ලෝහ ඉතා විශාල ප‍්‍රමාණයක් අඩංගු වෙනවා. බොහොමයක් බැර ලෝහ මිනිස් සිරුරට අහිතකරයි. ටී එස් පී පොහොර වල කැඩ්මියම් ඉතා විශාල ප‍්‍රමාණයක් අඩංගු වෙනවා’’ යැයි මහාචාර්ය බණ්ඩාර පැවසුවේය .

ටී එස් පී පොහොර භාවිතය හේතුවෙන් වගා බිම් වලට විශාල වශයෙන් කැඩ්මියම් රසායනය එකතු වේ. එහි අවසාන ප‍්‍රතිඵලය වනුයේ එම වගා බිම් වල කැඩ්මියම් අඩංගු ජලය වාරි මාර්ග හරහා වැව් වලට එකතු වීමයි. වියළි කලාපයේ වර්ෂාපතනය අඩු බැවින් නැවත නැවතත් වාරි ජලය ගොවිතැන් කටයුතු යෙදීමට සිදුවේ. විශේෂයෙන් අනුරාධපුර දිස්ති‍්‍රක්කයේ එකිනෙකට සම්බන්ධ වන කුඩා වැව් විශාල ප‍්‍රමාණයක් පිහිටා ඇති බැවින් මේ වැව් වල කැඩ්මියම් සංයුතිය ඉහළ අගයක් ගෙන තිබේ. [නුපුටනය]

කොළඹ සීත කාමරයන්හි සිට ගම ගැන තීරණ ගන්නා ප්‍රතිපත්ති සම්පාදකයින්ට නම් දැන් ප්‍රශ්නයට ඉතා සරල විසඳුමක් ලැබී ඇත්තේය. හේතුව මිළ අඩු රසායනික පොහොර නම් විසඳුම එය යෙදීම නතර කිරීමය. මේ කෙතෙක් ප්‍රායෝගික විසඳුමක්ද?

මේ උභතකෝටිකය වටහා ගැනීමට නම් රජරට ගොවීන්ගේ ජීවන රටාව අවබෝධකර ගැනීම අත්‍යාවශ්‍ය වේ.

අකිර කුරසෝවාගේ Seven Samurai සිතුවම්පටයට පාදක වන වැඩවසම් ජපන් ගොවීන් හෝ මෙභූබ් ඛාන්ගේ Mother India සිතුවම්පටයට පාදක වන භාරත ගොවීන් තරමටම නොවෙතුදු අපට බත සපයනවායැයි කියන රජරට ගොවියාද ගෙවන්නේ අන්ත අසරණ ජීවිතයකි. ඔවුන් කිසිවෙකුට ස්ථිර මාසික ආදායම් නොවේ. ආදායම සේම එය අතට ලැබීමේ සංඛ්‍යාතයද අක්‍රමානුකූලය. මූල්‍ය කළමණාකරණය භායනක සිහිනයකි. අඩුතරමින් ආදායමින් අඩක් ණය පොළී සඳහා වෙන් වෙයි. රක්ෂණයක් කියා දෙයක් නැත. නියඟය නොසිතූ මොහොතක බැට දෙයි. (ආචාර්ය එම්.ඒ.යූ. තෙන්නකෝන්ගේ ‘නියඟය හා ගොවියා’ බලන්න.)

වී ගොවීන්ට නම් අතට මුදල් ලැබෙන්නේ කන්නයක අස්වනු නෙළන සමයටය. මේ ඔවුන් නිවසට කැසට් රෙකෝඩර්, ඇඹෙනියන්ට රත්තරන් බඩු, දරුවන්ට බයිසිකල් යනාදී මෙකී නොකී වෛවාරන්න ආම්පන්න මිළදී ගන්නා කාලයයි. ඉන්පසු එළඹෙන මාස කිහිපය තුළ ආර්ථික තත්වය ක්‍රමයෙන් අයහපත් අතට හැරෙද්දී මෙසේ මිළදී ගත් සියල්ල එක්කෝ කුණු කොල්ලයට විකිණීමට හෝ උකස් කිරීමට ඔවුන්ට සිදුවේ. ඉන්පසු ණය වීම ඇරැඹේ. ඊළඟ අස්වැන්න විකුණන්නේද ඉන් කොටසකින් ණය පොළී ගෙවීම බලාගෙනය. මේ අධම චක්‍රය හැමදා සිදුවේ. ඉන් එළියට ඒමක් නැත.

ආර්ථික ක්‍රමය නිදහස්ව ගොඩ නැඟෙන්නට දුන්නේ නම්, තම ව්‍යායාමයේ නිරර්ථකභාවය වටහා ගන්නා ගොවීන් ඵලදායිකත්වය ඉහළ නංවා ගැනීමට යොමුවීම තුළින් අද පවතින ‘එදාවේල ගොවිතැන’ (subsistence agriculture) වාණිජමය ගොවිතැනකට (commercial agriculture) හැරෙන්නට ඉඩ තිබුණේය. වෙනත් රටවල සිදුවූයේ එයයි. නමුත් ලංකාවේ අදූරදර්ශී දේශපාලනය විසින් වගා ණය පහසුකම්, පොහොර සහනාධාර, අවම මිළ ගණන් වැනි සීනිබෝල දීම තුළින් තවදුරටත් ගොවීන් මේ මර උගුලෙහිම සිරකර තැබීම සිදුවේ. මේ සහනාධාර සැපැයීම් කිසිසේත් ගොවීන්ගේ ගැටළුවටල දීර්ඝකාලීන විසඳුම් නොවේ. එසේම ඒවා නිසා ගොවිතැන ආර්ථික වශයෙන් ඵලදායක කර්මාන්තයක් වීම නතර වී, ගොවීන් තම පුරුදු එදාවේල ගොවිතැනටම සීමා වීම වේ. ‘අපේ ගම’ වැනි හානිකර වැඩ සටහන් ගොවියා දැවැන්තයකු කොට මවාපා රෝමෑන්තීකරණය කිරීම තුළින් ගොවීන් තුළ ඊට ගැළපෙන මානසික යටිතලයද සකසනු ලබයි.

මේ දීර්ඝ අටුවාව ‘පොහොර’ මේ දිළිඳු ගොවියාගේ වගා චක්‍රයෙහි රඟපාන ප්‍රමුඛ භූමිකාව පැහැදිළි කිරීමට පසුබිම සකසනු සඳහාය.

පොහොර සඳහා කෙරෙන වියදම එදාවේළ ගොවියකු සමස්ත වගා චක්‍රය තුළ දැවැන්තම ආයෝජනයයි. වෙනත් ආයෝජනයන් කඩින් කඩ කළ හැකි වුවද පොහොර එසේ නොවේ. නියමාවස්ථාවේදී නියමාකාරයෙන් යෙදිය යුතුය. එසේ නොකරන්නේ නම් අස්වනු බාල වී ගොවියා ඒ විකුණාගත නොහී තවත් අසරණ තත්ත්වයට පත්වේ. කෘෂිකාර්මික වශයෙන් කෙසේ වෙතත් ආර්ථික වශයෙන් පොහොර භාවිතා නොකිරීම සිය දිවි නසා ගැනීමකට සමානය. එහෙත් දරිද්‍රතාවයේ පතුළේම එරී ඉන්නා ගොවියාට ඒ දරාගත නොහෙන ආයෝජනයකි.

මෙ නිසා දේශපාලන ලෝකයේ පොහොර සහනාධාරය ආකර්ෂණීය ඇමක් වේ. 2005 ජනාධිපතිවරණයේදී එක්සත් ජාතික පක්ෂය රුපියල් 550කට කිලෝ 50ක රසායනික පොහොර ලබාදීමේ සහනාධාර ඇමක් දුන්නේය. ඉන් දින කිහිපයකට පසුව මහරජතුමාගේ චින්තනයට පැණසර වූයේ එම කිලෝ පනහම රුපියල් 350කට අඩු විය යුතු බවයි. ආර්ථික වශයෙන් තර්කාණුකූල තීරණයක් ගත් රජරට ගොවියෝ රුපියල් දෙසීයක දේශප්‍රේමී වාසිය තෝරාගෙන රුපියල් 350ක් ගෙවා පොහොර උරයක්ද වකුගඩු රෝගයද ගෙදර ගෙනාවෝය. (මින් අදහස් කරන්නේ වකුගඩු රෝගය මහින්ද චින්තනයෙහි සුපසන් නිර්මාණයක් බව නොවේ. එහෙත් මහින්ද චින්තනය එහි ව්‍යාප්තිය කෙරෙහි බලපා ඇති ආකාරය පැහැදිළිය.)

වකුගඩු රෝග අවදානම නිසා ප්‍රමිතියෙන් ඉහළ එහෙත් මිළ වැඩි පොහොර භාවිතා කරන ලෙස එදාවේළ ගොවීන්ට කෙරෙන බලපෑම මේ සංදර්භය තුළ සාර්ථක විය හැකිද? දැනටමත් ගොවීන් පොහොර සඳහා යැපෙන්නේ රජයෙන් නම් ප්‍රමිතියෙන් ඉහළ පොහොර සඳහා දැරිය යුතු අමතර මිළ ඔවුන් විසින් දරණු ලැබේ යැයි සිතීම අතාර්කිකය. රජයට කෙටිකාලීනව වඩා වාසිදායක වන්නේ කැඩ්මියම් ඇතුවා හෝ නැතුවා මිළ අවම පොහොරක් ගොවීන් මත පැටවීමය. පරිසරය විනාශ නොකළ යුතු යැයි රජය කියන්නේ අපටය. මිනීමැරීමේ සේම පරිසරය විනාශ කිරීමේද ඒකාධිකාරය රජය පවත්වා ගැනීම හිටපු මධ්‍යම පරිසර අධිකාරියේ මහතැන වූ උදය ගම්මන්පිළ වුව අනුමත කරනු ඇතැයි සිතිය හැකිය.

වකුගඩු, පොහොර හා ගොවියා පිළිබඳ මේ ප්‍රශ්නය එළුවා, කොටියා හා තම්පලා මිටිය පිළිබඳ ප්‍රශ්නයට වඩා බෙහෙවින් සංකීර්ණ වන්නේ එනිසාය. වකුගඩු ආරක්ෂා කිරීමට ගියොත් ගොවියා පරදී. වකුගඩුද ගොවියාද ආරක්ෂා කරගැනීමට ගියොත් පාරිභෝගිකයා පරදී. අනෙක් අතට මේ සියළු දෙනා ආරක්ෂාකර කර ගැනීමට ගියොත් ආර්ථිකය බරක් වී මහරජතෝත්තමයානන් වහන්සේ මැතිවරණයෙන් පරදී. (වෙන මොනවා වුවත් උන්වහන්සේ ඊට නම් ඉඩ දෙතැයි සිතිය නොහැකිය.)

වකුගඩු රෝගයෙන් රජරට ගොවියා ආරක්ෂා කරදීම උදෙසා අපට මහෞෂධ පණ්ඩිතයකු අවශ්‍ය වන්නේ එනිසාය.

Mother India (source: calcuttaglobalchat)

Directed, story, and screenplay by Mehboob Khan

Mother India was the first (and only one of two) Bollywood movies to be nominated for a Foreign Film Oscar, and it is well-deserving of such. Nargis starred as Radha, the mother of two sons who endures countless hardships to finally become a kind of mother-saint of the village—and, in the end, its savior and protector. While the title of the movie indicates that the focus is on the mother character and how she represents India, what is fascinating about this movie is there is an equal and opposing interpretation. One of the sons is rebellious from an early age; the key is that he’s not rebellious in an illogical way. All of his actions stem from understandable hardships, and his character is more belligerently devoted to the idea of everyone getting a fair shake than just stirring up trouble for his evil pleasure. He is defiant from childhood—he doesn’t accept his lot—he loves his mother but can’t contain his wildness—and he shocks and yet gains the complicated sympathy of the viewer. This is so apparent that it’s hard for me to believe it wasn’t intentional on the part of the filmmakers. The thrust seems to be that there is a paradox of Indian resilience: that she protects the traditions and sacred pieces of herself, and she defies and questions unjust treatment. There are some truly horrifying scenes in this film related to how impoverished the family becomes at different times. The child actors, like all Bollywood child actors I have seen so far, are excellent. In America, it is rare to find child talent that does not come off as puppetry or saccharine.

Song Highlights: The cinematography and directing of the songs during which Nargis must work the land contribute to their heartbreaking significance. Near the end, when Nargis runs after one of her sons through the forest, the film achieves what almost no American film with songs can achieve: perfect integration of the song into the plot, characters, and movement so that the scene could not exist in any satisfying percentage without the song. The longing, the running, and the words of the song combine into a powerful auditory, visual, and meaningful experience. Music by Naushad and lyrics by Shakeel Badayuni.

Tidbits: This was the last movie Nargis was in—Nargis is in the unquestionably-a-star-of-Bollywood canon, along with Waheeda and Madhuri Dixit. She married Sunil Dutt (the man who plays her youngest son) and, as most Bollywood actresses did, retired after the marriage. They were not far apart in age; Nargis wears (rather convincing) age makeup for the second half of the film.

Rating:  This would be another good one to start with, and if your library wants to collect only a few Bollywood movies, it should definitely include Sholay and Mother India. Again, as far as I remember, there are no “stereotypical” Bollywood moves here. There is violence towards females, which is accepted and tossed off—a surprise to our American-trained sensibilities (later posts will address violence towards females).

Library Collection: Whatever the motivation for the collection, this should be included. It is one of Bollywood’s most beloved movies, it is an intriguing piece of story, and it serves to show an important historical landmark in the Bombay film industry.

© 2009 Jill Wohlgemuth

Film poster for Mahal (1949)

Indian cinema has again returned to UK television as Channel Four kicks off another season of Bollywood films.

For the last 28 years the channel has provided a masala mix of Indian films from Mumbai and beyond. This time around it’s a 12 film season focused on early Bollywood classics.

It kicked off last week with the first two films, but before that the scene was set with The Golden Years of Indian Cinema, a 75-minute special from Movie Mahal, the Indian cinema series from the late 1980s.

As Channel Four put it in the press release to accompany Movie Mahal:

“The programme provides an insight into the glorious years of Hindi cinema from the late 1940s to the early 1960s. Concentrating on songs, singers, composers and lyricists, there are interviews with key film personalities Lata Mangeshkar, Helen, Javed Akhtar and Gulzar as well as archive footage featuring songwriters and singers Talat Mahmood, Majrooh Sultanpuri and Laxmikant.

“It also looks at the work of actors like  Dilip Kumar, Dev Anand and Amitabh Bachchan. Despite the tremendous increase in production and far wider reach of what is called ‘Bollywood’ today, The Golden Years of Indian Cinema shows the enduring impact of the 1950s, the decade in which great masters of Indian film started making world-class cinema.”

The films being aired  – in the usual insomniac-friendly slots reserved for Indian cinema – are:

• Mother India – aired Monday 6 September, 02:15-05:15
• Andaaz – aired Tuesday 7 September, 00:45-03:25
• Mahal – Monday 14 September, 01:10-03:40
• Mr & Mrs ‘55 – Tuesday 15 September, 12:45-03:20
• Pyaasa – Monday 21 September
• Madhumati – Tuesday 22 September
• Awaara – Monday 28 September
• Shree 420 – Tuesday 29 September
• Junglee – Sunday 4 October
• Mere Mehboob -Monday 5 October
• Gunja Jumna – Monday 11 October
• Sholay – Tuesday 12 October

I’m not sure if the last film on the list will be Shole (1953) or the more famous Sholay (1975), the former seems possible given the release dates of the other films. If so, perhaps the latter will be shown in a future 1970s/80s retrospective.

Films will be shown very early in the morning on the dates given above – i.e. set your recorders the day before or you’ll miss them.

This morning the Beast kissed me good-bye before I left for work.  And then he said, “Come here again.”  And then I thought, “Well isn’t this romantic.”  And then the Beast said, “You smell like hot dogs.”

He said I smell like hot dogs.  Maybe he’s projecting:  he just wishes I smell like hot dogs.  

More importantly, we’ve decided to try some of the restaurants in our neighbourhood. There’s one called Tibet Kitchen that my chef friends Giovanna and Fabio say is quite good so the Beast and I met after work outside the restaurant.  But the place was closed. It was Tuesday.  We walked along Queen Street West around Jameson, where there’s no shortage of Tibetan restaurants, and every single one of them was closed.  We were just about to head for burgers at The Stampede Bison Grill, right beside the LCBO on Brock, when we passed by Mother India, and the Beast stopped in his tracks.

Beast:  Let’s go here.

Foodie:  Really?

Beast (pointing to the display menu):  They have saag paneer roti.  I want one.

So in we went.  The place was dark.  Only a few other people were dining–I suspect because most people come here for take-out.  There was some lovely Indian flute music playing too.  Out of nowhere there appeared a delightful woman carrying menus and cold water.  We both ordered a roti filled with saag paneer and a pakora.  (Mom, saag panner is a spinach-based curry dish with cheese in it, and a pakora, I think, is like a fried potato spicy pancake with onions, and maybe some other stuff in it too.  Both are South Asian in origin.  I think.)

Foodie:  Are the West Indies called the West Indies because Christopher Columbus was looking for India?

Beast:  Yes.

Foodie:  Don’t you think it’s weird that they both have roti?  Is that just a coincidence that they both called they’re version of flat bread roti?

Beast:  I don’t know.  But you know what somebody should do?  Have saag paneer poutine.  Don’t you think that would be delicious?

Foodie:  I guess so.

Beast:  Because it’s basically gravy with cheese in it. 

Foodie:  And you could put extra cheese on top so that it melts.

Beast:  What kind of cheese?  Curds?

Foodie:  Yes, curds.

Everything was delicious, and very spicy, which the Beast isn’t accustomed to enjoying.  But he devoured his meal nonetheless.  For the first time since I was four, I didn’t clean my plate.  This roti was huge.

Foodie:  I’m going to save my left-overs and have it for lunch tomorrow at work.  

Beast:  What are you doing right now?

Foodie:  I’m getting out my lunch container to put my left-overs in it.

Beast:  Should you be doing that?  I’m sure they can get you a container.

Foodie:  I’m sure they can too, but I’d just put it into this container as soon as we got home so I’m saving a container.

Beast:  It’s just embarrassing.

I’ll tell you what’s embarrasssing:  when we got home, I cut up some peaches to have with vanilla ice cream (we’ve been eating peaches and ice cream just about every night for the last two weeks.)  But the Beast didn’t want any peaches.  He wanted to chop up some Reese’s peanut butter cups instead.  That’s not the embarrassing part–what’s embarrassing is that he cut up SIX of them to top off his gigantic bowl of ice cream.

And then he had the nerve to complain about having a stomach ache.  And he told me I smell like hot dogs.

Foodie:  **

Beast:  ** 1/2

ඇය සිය දරු සිව් දෙනාට ඉතිරිකිරීම ඉගැන්වූවා, අවවාදයෙන් නොව ආදර්ශයෙනි. මසක් තිස්සේ සමාජයේ අනෙකුන් වෙනුවෙන් වෙහෙසී, අතට ලැබෙන සොච්චම රැගෙන ඇය හැම පඩි දවසකම බැංකුවට දිවගියාය, ඉන් කොටසක් සිය දුවා දරුවන්ගේ ඉතිරුම් ගිණුම්වල තැන්පත් කිරීම පිණිස. සමහරවිට ඒ රුපියල් දෙසියයකි. සමහර විට තුන්සියයකි. පසු කළෙක නම් හාරසියයක්ද වූවා විය හැකිය. ඒ කාලයේ හැටියට මේ ලොකු ගණන්ය. ඉන් එපිට ගණනක් ගැන ඇයට සිතිය නොහැකි වූයේ සමාන මුදලක් බැංකුපොත් හතරක තැන්පත් කළ යුතු වූ හෙයිනි.

ඈ මෙය කළේ කළ හැකි නිසා නොව කළ යුතු යැයි සිතූ නිසා විය යුතුය. දෙමාල්ලන් දෙදෙනාම ඉහළම නොවන මට්ටම් වල රජයේ සේවකයන් වන පවුලක, කටවල් හයකට අහර සොයා, හිසට වහලක් සපයා, ලෙඩට දුකට බෙහෙත් කොට, අධ්‍යාපනය ලබන්නට පොත්පත් පෑන් පැන්සල් අරගෙන දී, ඒ මදිවාට තම තමන්ගේ දෙමාපියන් හා දිළිඳු නෑයන් සම්බන්ධයෙන්ද කළ යුතු යුතුකම් කොට තවත් ඉතිරි කරන්නට තරම් මුදලක් ඉතිරි වේද යන්න උත්තරය සිතා ගැනීමට අසීරු ප්‍රශ්නයක් නොවේ. මෙය එවතෙහි නොනියැළුනු කෙනෙකුට එසේ කරන්නේ කෙසේද යන්න සිතා ගනීමටද අසීරු දුෂ්කර ක්‍රියාවකි. එපමණටම නොවූවාත්, ඇයද Mother India හි නාර්ගීස් පණදුන් අම්මාගේ චරිතය සේම දුක් කන්දරාවක් හිසින් ගත්තාය.

එහෙත් ඈ ඉතිරි කළාය. තමන්ගේ ගිණුමක නොව තම දරුවන්ගේ ගිණුම් වලය. ඇය මෙය කරන්නට ඇත්තේ අප බොහෝදෙනකුට කළ නොහැකි ආකාරයේ කැපකිරීමක් කොට විය යුතුය. හන්දියේ සාප්පුවේ විකුණන්නට දමා ඇති සාරි නොදැක්කා සේ පියමං කොට, කුස නොව ඉන් අඩක් රළු අහරින් පුරවා, පොළේ මැළවී ගිය එළවළු කිහිප වතාවක් හෙට්ටු කොට මිළට ගෙන, විවේකය ලද යුතු මොහොත අතිකාල වෙනුවෙන් හෝ විකිණීමට කේක් සෑදීම වෙනුවෙන් වැයකොට ඇය ඉතිරි කළාය. ඒ තමන්ගේ නොව දරුවන්ගේ අනාගතය වෙනුවෙනි.

මම ඇය දනිමි. ඇය මගේ අම්මාය.

“ඇයි අම්මේ මෙච්චර මහන්සි වෙලා ඉතුරු කරන්නෙ?” ඇයට තනි රකින්නට බැංකුවට පියමං කරන විටෙකදී වරෙක මම ඇසීමි. ඒ කුඩාවුව ගෙදර අඟහිඟකම් මට රහසක් නොවූ බැවිනි.

උපයන මුදලින් සතරින් එකක් ආපදාවකදී භාවිතයට ගැනීම පිණිස නිදන් කරන්නට බුදු හාමුදුරුවන් කියා ඇති බවක් ඈ කීවේ නැත. ඒ වෙනුවට ඊට වඩා බෙහෙවින් ප්‍රායෝගික පිළිතුරක් දුන්නාය.

“පුතා ලොකු උනාම ගෙයක් හදන්න හරි මේ සල්ලි පාවිච්චි කරන්න බැරියැ.” ඇය මේ විහිළුවට කී කතාවක් නොවේ. ඇගේ මවද (මගේ අත්තම්මා) ඇය කුඩා කළ ගිණුමක මුදල් තැන්පත් කළ බවත් විවාහයෙන් පසුව ඉඩමක් මිළදී ගන්නට යොදාගන්නා ලද්දේ ඒ මුදල බවත් ඇය මට කියා දුන්නාය. (“අත්තම්මා දුරදිග හිතල ඉතිරි කළායින් තාත්තටයි මටයි ලොකු වාසියක් වුනා.”)

මින් දශක දෙකකට පසුව, පසුගිය සතියේ මම ඈ ඉතිරි කළ මුදලද පොළියද අතට ගෙන මේ ගිණුම වසා දැමීමි. එහි රුපියල් 39,225 තිබුණේය. මින් 25,000 පමණ අම්මා ඉතිරි කළ මුදල්ය. ඉතිරිය පොළියයි.

රුපියල් 39,225කට මිළට ගත හැකි ඉඩම් කොහි වේදැයි මම නොදනිමි. කොළඹට කිට්ටුව අමතක කොට හෝමාගම හරියෙන් බැලුවත් මින් පර්චස් එකකට වඩා මිළට ගත නොහැකිය. ඒත් මහපාර අයිනෙන් නොව ඇතුළට වන්නට.

මම අම්මාට සිනහ නොවෙමි. ඇය මගේ මෑණියන් වූ නිසාම නොවේ. තමන් තැන්පත් කරන මුදල පුතුගේ ජීවිතයේ සැලකිය යුතු වෙනසක් කරනු ඇති බව ඈ අවංකව කල්පනා කළාය. එසේ නොවන්නට හේතුවක් ආර්ථික විද්‍යාව නොහදාළ ඇගේ මොළයට වැටහුණේ නැත. ආර්ථික විද්‍යා උගතුන් කිසි කෙනකු ඈට එය කියා දුන්නේද නැත. හැම දෙනාම කීවේ සතෙන් සතේ හෝ ඉතිරි කරන ලෙසය.

සිදුව ඇත්තේ කුමක්ද? පසුගිය දශක දෙක තුනක කාලය තුළ මුදලේ අගය ඉතාම සීඝ්‍රයෙන් පහත බැස්සේය. උද්ධමනය ද්විත්ව අංකනයක් විය. (Double digit inflation) මේ උද්ධමනයට සරි වීමට බැංකුවෙන් ලද සුළු පොළිය සෑහුණේ නැත. වසරින් වසර බැංකුවේ තැන්පතු මුදලෙහි (නාමික අගය ඉහළ ගියද) සැබෑ අගය පහත වැටුණේය. වෙනත් විදියකින් කිව්වොත් හැම මාසයකයම බැංකුව අපේ අම්මාගෙන් යම් මුදලක් සොරකම් කළාය. උද්ධමනය 15% වී, පොළිය 7% වන විට, ඉතිරි සියයට 8% ගියේ බැංකුවටය.

“විසිපන්දාහට පහළොස්දාහක පොළියක් දුන්නා මදිද?” බැංකුව අසනු ඇත. “මදි” මම කියමි. වසරක උද්ධමන වේගය 15-16% සේ ගණන් ගත්තද වසර හය හතකදී තැන්පතු මුදල දෙගුණ වේ. මේ පොළියක් නැතිවය. උද්ධමනයට සරිලන පොළී අනුපාතයක් ලද්දේ නම් මේ මුදල රුපියල් 120,000ක් වත් වන්නට ඉඩ තිබුණේය. ඉඩමක්ම නොවෙතත් කොටසකටවත් ඒ මුදල සරි කරගන්නට පුළුවන්කම තිබුණේය.

හරි හැටි ආයෝජනය කළේ නම් අපේ අම්මාගේ සොච්චමින් වුව බැංකුව මීට වඩා විශාල මුදලක් උපයා ගන්නට ඇත්තේය. ඉන් සාධාරණ කොටසක් අපට ලැබිය යුතුව තිබිණි. එහෙත් එය බැංකුව විසින් සොරා ගන්නා ලද්දේය. මට මේ මුදලෙන් රුකුලක් සොයන්නට නොසිදුවීම වාසනාවකි. යම් යෙහෙකින් එසේ වී නම් අම්මගේ සියළු දුෂ්කර ක්‍රියාවන් ගඟට කැපූ ඉණි කොට මා දිය පහරෙහි ගසාගෙන යන්නට තිබුණේය.

ජීවිතය සමඟ ඔට්ටු ඇල්ලු අහිංසක ගැහැනියකගෙන් හිත් පිත් නැතිලෙස මුදල් සොරකම් කර ගනා ලද්දේ පුද්ගලික බැංකුවක් නොවේ. මේ රටේ පොඩි මිනිසුන් වෙනුවෙන් ගොඩ නඟන ලද්දේය කියන මහජන බැංකුවයි. මහජනතාවට සේසත වී සෙවන සදන්නේය කියන මහජන බැංකුවයි.

රාජ්‍ය තන්ත්‍රය අම්මා රැවටීමේ කතාව එතෙකින් නිමා නොවන්නේය.

මා පියාණන්ගේ දෙමාපියෝ දිළිඳු ගොවියෝය. වයසට පත් ඔවුන්ට ගොවිතැන්බත් කරගත නුහුණු කළ අන් ආදායම් මාර්ගයක් නොතිබිණි. පියාගේ වැටුපින් යම් කොටසක් ඔවුන්ගේ පැවැත්ම සඳහාද වෙන් කළ වූයේ ඒ නිසාය. මෙය අන්තිම සතයටද ඉහළ වටිනාකමක් දුන් අම්මා නොරිස්සුවාය. එය ආත්මාර්ථය නොවේ. තම දරුවන් බඩගින්නේ තියා වෙන දෙයකට, පරමාර්ථය කෙතරම් උසස් වුවද, මුදල් වෙන් කරනු රිසි මවක වේද?

“අපි නම් නාකි වුනාම උඹලට ඔහොම කරදර කරන්නෙ නෑ. අපට පෙන්ෂන් එක තියෙනවනෙ.” ඈ කීවේ උජාරුවෙනි.රජයේ රැකියාවක් කොට ලබන විශ්‍රාම වැටුප තම මහළු කාලයේ අත්වැල වෙතැයි ඇය සිතුවා විය හැකිය.

දැන් ඇය විශ්‍රාම වැටුපක් ලබන්නීය. එය මසකට රුපියල් 4,500 කට ආසන්නය. දවසකට නම් රුපියල් එකසිය පනහකි. අන් කිසි වියදමක් නොකළද දවසක කෑමවේල වත් සරි කර ගැනීමට තරම් නොවන මුදලකි. සතකුට මිස මිනිසකුට දවකට රුපියල් එකසිය පනහක් අහර සඳහා නොසෑහෙන්නේය. එහෙත් මීටත් වඩා අඩු ආදායම්ලාභී මිනිස්සු ඕනෑතරම් වෙති. අම්මා ඒ අතින් වාසනාවන්තියකි. අපේ රටේ රජයේ විශ්‍රාම වැටුප් ලාභීන්ගෙන් අති බහුතරය රුපියල් දහසකට අඩු මාසික ආදායම් ලබන්නන් බව පාර්ලිමේන්තුවේදීම කීවේ එවකට රාජ්‍ය පරිපාලන අමාත්‍යවරයාය.

මෙසේ වන්නේ ඇයි? ඒ අවස්ථාවේ පවා අඩු අගයක් ගන්නා රජයේ සේවයේ වැටුපේ සැබෑ අගය කෙනෙකු විශ්‍රාම ලබුවායින් පසුව ඉතාම ශීඝ්‍රයෙන් පහත බසී. හැම වෙළඳ භාණ්ඩයකම මිළ ඉහළ යන විට රුපියල පිළිකන්නට බැස මුළු ගනී. මේ උද්ධමනයේ බලපෑමය. එසේ කියා විශ්‍රාම වැටුප වෙනස් කරන්නට රාජ්‍ය තන්ත්‍රය සූදානම් නැත. වැටුප් වැඩි නොකළාය කියා පැන්ෂන් කාරයින්ට ස්ට්‍රයික් කරන්නටද බැරිය. මේ නිසා සොච්චමක් අතමිට මොළවාගෙන සතුන්ටත් අන්ත ජීවිත ගත කරන්නට ඔවුනට සිදුව ඇත. මේ කලෙක අප සියළු දෙනාටම සේවය කළ ‘රජයේ සේවකයින්ය.’ අපේම මව්වරුන්ය; පියවරුන්ය.

රාජ්‍යතන්ත්‍රය මෙසේ අපේම දෙමාපියන් නොමරා මරද්දී, අපි එම රාජ්‍යතන්ත්‍රයටම කිරිබත් කවමු. සිංහ කොඩි වනා ආශිර්වාද කරමු. මේ පාදඩ ක්‍රමය වෙනස් කළ යුතුය හැඟීමක් සමාජයේ බහුතරයකට නැත. තමන්ට වාසි ලබා ගත හැකි තාක් කල් ඒ ක්‍රමය හොඳය. කවදා හෝ තමන්ටද කෙළවන්නේ මේ පාලන තන්ත්‍රයය හැඟීමක් ඔවුන්ට නැත. අඩු තරමින් මේ කොල්ල කෑම සිදුවන්නේ තමන් පසුගමන් යමින් ගොට්ට අල්ලන දේශපාලුවන්, නිලධරයන් අතින්ය යන හැඟීම මේ කිසිවකුට සිහිනෙන් හෝ නොපහළ වනවා විය හැකිය.

Mother India was India’s first oscar nominated film back in 1958 and is ranked at number 3 in India’s list of all-time box office hits. Directed by Mehboob Khan the movie highlights the struggle of the central character Radha, who in this incredible scene, has to pull the plough herself as she has no oxen. 

Mother India (1957) has now been remixed into a production known as Mother India: 21st Century remix which has seen the film cut down from 163 to 45 minutes, with the original sound and subtitles removed. DJ Tigerstyle helps fill in the blanks remixing the score with a unique live performance, which has been astounding audiences thus far on its UK tour.

So quite possibly not the remix we are use to but has managed to transform a classic into a production that can attract new audiences. Which has seen Mother India turn;

From this…
To this…

Bollywood stand up! and lean back, lean back...

D♥

Remixing Mother India for a new generation

Check out the review of MI21 UK Tour’s London leg at RichMix which was on Saturday 15th August 2009.

Click here to check out the article on Guardian.co.uk.

MI21 UK TOUR moves on to Rich Mix and London on SAT 15 AUG.

Our schedule Saturday is as follows:
21:00 – MI21 MAIN PERFORMANCE
21:45 – 5min break
21:50 – POST SHOW CONVERSATION with Indy Hunjan (Kala Phool) and Counsellor Balwinder Kaur Saund (Redbridge Council, London)
22:10 – 10min break
22:20 – DJ TIGERSTYLE SET
22:50 – close of event

For full details:
W: www.richmix.org.uk
A: Rich Mix, 35-47 Bethnal Green Road, London, E1 6LA
T: 0207 613 7498

Tickets are:
£10 / £8 concessions
Book online: www.viewtickets.co.uk

Thanks to everyone who has been in touch with all their support – we’re really excited about heading off to London at the end of the week.

My favourites:

Hard to beat roles and performances:

Actor female:

Nutan: Bandini and Sujata
Nargis: Mother India
Meena Kumari: Pakeezah and Saheb Bibi aur Ghulam.
Suchitra Sen: Mamta and Aandhi
Waheeda Rehman: Guide and Khamoshi
Zeenat Aman: Hare rama hare krishna
Hema Malini: Seeta aur Geeta
Dimple Kapadia: Bobby
Rekha: Umrao Jaan Ada
Mumtaz: Aaina
Sridevi: Sadma and Chaalbaaz
Smita Patil: Chakra, Bhumika and Arth
Shabana Azmi: Ankur, Arth and Mandi

Actor male:
Ashok Kumar: Ashirwad and Mili
Dilip Kumar: Ganga Jamuna and Ram aur shyam
Balraj Sahni: Do beegha zameen, Kabuliwalah and Garm Hawa
Dev Anand: Guide
Raj Kapoor: Abdullah
Manoj Kumar: Purab aur paschim and Roti Kapda makaan
Mehmood: Padosan and Kunwara Baap
Kishore Kumar: Pyar kiye jaa and Padosan
Dharmendra: Satyakam and Chupke chupke
Rajesh Khanna: Anand, Aap ki kasam and Amar prem
Sanjeev Kumar: Koshish, Manchali, Aandhi, Mausam, Pati patni aur woh, Swarg Narak, Shatranj ke khiladi and Trishul
Amitabh Bachchan: Deewar and Agnipath
Mithun Chakraborty: Hum Paanch and Agnipath.
Naseeruddin Shah: Junoon, Sparsh and Chakra
Farooq Shaikh: Katha
Raj Babbar: Insaaf ka tarazu and Nikaah
Kamala Hasan: Sadma, Pushpak and Nayagan
Anupam Kher: Saaransh

In all these great performances by these revered actors, there is one small cameo I have always been fascinated by in the movie “Deewaar” enacted by Mr. Satyadev Dubey.
Whenever I see that sequence and the way Dubey Sahab has enacted it … I get bowled over by the sheer intensity this actor has put in, in that 2 minute appearance on screen and one is made to understand that its not the length which should matter to the actor but the charaterization matters and also how the director would explore that small character and make it all big and extraordinary.
Is it like this always? or Is it some chemistry which works between the director and the actor?

Hats off to Mr. Yash Chopra and Dubey sahab for that mind blowing sequence and performance in Deewaar.

Most of us actors are into this business of acting becoz of these above gentleman.
Right from childhood .. its been Rajesh khanna or Dharam ji or Amitabh Bachchan .. some imbibing their mannerism .. some their style and some their acting prowess.
Salute to them and salute to their performances.

Underway I made sausage sandwiches for breakfast and this was enjoyed by all – including the ship’s dog Holly.

At the southern point of Lough Ree we spotted the sailing boats and knew we were close to the yacht club. There was a race of about half a dozen boats so we took care not to impede their paths, They were moving quickly in the strong breezes.

We passed under a bridge which lock ed to be carrying traffic from a main road and followed the waterway towards Athlone.

Up ahead we saw the railway bridge. We passed through this  and asw finger jetties on the left hand side with a sign that they were available for EUR12 per night. We had this as an option but continued through another road bridge . Here there were mooring spaces against the wall on both sides of the waterway. At the end of this portion is theweir and the Athlone lock. We got ncel moored just beside the castle and right outside an Indian restaurant – well that seemed to take care of tonight’s dinner.

Having got Holly a comfort break, we headed out for a wander through the town. We were impressed that t had retained an old charm alongside a couple of modern shopping centres and cinema complex. We did some shopping and by the time we were heading back to the boat the promised rain had begun.

During the afternoon the rain persisted and we spent the time reading, updating blogs and playing Nintendo ds games.

By early evening the rain had stopped but it was still quite blustery.

We ordered dinner from our neighbouring indian – Mother India – and they kindly offered to bring it over to the boat when it as ready. We ordered one of the meals for 2 and an extra portion of chicken tikka masala. The starters were delicious. The chicken tikka masala and rogan josh were a bit sweeter than we are used to and the balti was delicious. It was good nosh and the fact that it was hand delivered made it all the nicer.

After dinner, Captain Bob went for a walk and found the old canal which was quite overgrown with weeds.

As day light waned the bridge was lit up giving us a beautiful setting.

பாரதிராஜா தனக்கு பிடித்த பத்து படங்களை இங்கே பட்டியல் இடுகிறார். வசதிக்காக லிஸ்டை இங்கே கீழே கொடுத்திருக்கிறேன். இவற்றுக்கு ட்விட்டர் ஸ்டைலில் ஒரு வரி விமர்சனம்.

Ryan’s Daughter – பார்த்ததில்லை. டேவிட் லீன் பொதுவாக நன்றாக படம் எடுப்பார்.
ஜனக் ஜனக் பாயல் பாஜே (ஹிந்தி) – சின்ன வயதில் பார்த்தது. மறந்துவிட்டது. சாந்தாராம் படம்.
காகஸ் கே பூல் (ஹிந்தி)- பொதுவாக எனக்கு குரு தத் படங்கள் மிக பிடிக்கும். காகஸ் கே ஃபூல் அவரது மிக சிறந்த படம் அல்ல, ஆனால் நல்ல படங்களில் ஒன்று. ஒளிப்பதிவுக்காவே பார்க்கலாம்.
மதர் இந்தியா(ஹிந்தி) – மிக அருமையான படம். பல cliche-கள் இந்த படத்திலிருந்துதான் ஆரம்பித்தன. (மகனை கொல்லும் அம்மா)
செம்மீன் (மலையாளம்) – அங்கொன்றும் இங்கொன்றுமாக சில சீன்களைத்தான் பார்த்திருக்கிறேன். அருமையான பாட்டுகள்.
Bicycle Thief(இத்தாலியன்) சின்ன வயதில் பார்த்தது. அந்த வயதில் போர் அடித்தது என்று ஞாபகம். இது ஆர்ட் ஃபில்ம்டா என்று ஓடிவிட்டோம். திரும்ப பார்க்க வேண்டும்.
Gone with the Wind -”My Dear, I don’t give a damn!” என்ற கடைசி வரி அற்புதமானது. ஆனால் படம் ஒன்றும் பிரமாதம் என்று சொல்ல மாட்டேன். க்ளார்க் கேபிள் நன்றாக நடித்திருப்பார்.
உதிரிப் பூக்கள் – பார்த்ததில்லை
Lawrence of Arabia – T.E. Lawrence is a fascinating character. மிக நல்ல படம்.
சங்கராபரணம் – கர்நாடக சங்கீதம் போர் இல்லை என்று எனக்கு தெரியப்படுத்திய படம். அந்த வயதில் மிக அருமையாக தெரிந்தது.

Mother India is one of India’s greatest films. It was released in 1957 but is still in Indian’s memories. This movie was nominated for the Oscar awards in Best Foreign Film category. It received five Filmfare awards. Nargis got the Best Actress Award at the Karlovy International Film Festival.

This movie has shown clearly about the Indian village culture and the problems which farmers are facing, as well as the affection between villagers. Nargis Dutt appeared in the character of Radha. The movie mostly revolves around this character only and shows different phases of her life and her feelings in the different situations.

Sunil Dutt who later married Nargis appeared as her son in this movie. Sanjay Dutt is the son of this couple only. Mehboob Khan directed this movie.  Naushad gave music. This movie is on the list of Bollywood Best 25 and in 3rd position in the all time greatest hits. Raj Kumar, Rajendra Kumar also played key roles in this movie.

Bollywood movies have contributed some memorable Holi songs that have become must play songs during Holi years after years.

The first of these memorable Holi songs came up in 1957. The movie was “Mother India” and the song was “Holi aayi re Kanhaayi holi aayi re”. And interestingly enough, this first great Holi song of Bollywood proved Bollywood’s secular credentials just as much as the song “man tadpat hari dashan ko aaj” had famously proved. Shakeel Badayuni and Naushad were common in bothe the songs, whereas Shamshad Begum sings this song instead of Rafi in this movie.

Listening to this song, one can realise how important lyrics used to be in those days. The words penned by Shakeel Badayuni are so wonderful. It is obvious that Shakeel badayuni had spent quality time thinking up this song. And the music of this song is so nice and functional and gels so well with the song.

Song-Holi aayi re Kanhaai (Mother India 1957) Singers-Shamshad Begum, Lyrics-Shakeel Badayuni, MD-Naushad

Lyrics

holi aayi re Kanhaai, holi aayi re
holi aayi re Kanhaai
rang chhalke sunaa de zaraa baansuri

holi aayi re kanhaai
rang chhalke sunaa de zaraa baansuri
holi aayi re, aayi re, holi aayi re

aaa
barse gulaal rang more anganvaa
apne hi rang mein rang de mohe sajanvaa
ho dekho naache moraa manvaa
barse gulaal rang more anganvaa, ji more anganvaa
apne hi rang mein rang de mohe sajanvaa
tore kaaran ghar se aayi, tore kaaran ho
tore kaaran ghar se aayi
hoon nikalke sunaa de zaraa baansuri

holi aayi re Kanhaai
rang chhalke sunaa de zaraa baansuri
holi aayi re, aayi re, holi aayi re

aaa
chhoote naa rang aisi rang de chunariyaa
dhobaniya dhoye chaahe saari umariyaa
ho man ko rang degaa saanvariyaa
chhoote naa rang aisi rang de chunariyaa, ji
rang de chunariyaa
dhobaniya dhoye chaahe saari umariyaa
mohe bhaaye naa harjaayi, mohe bhaaye naa
mohe bhaaye naa harjaayi
rang halke sunaa de zaraa baansuri

holi aayi re Kanhaayi
rang chhalke sunaa de zaraa baansuri
holi aayi re Kanhaai
rang chhalke sunaa de zaraa baansuri
holi aayi re aayi re holi aayi re

aaa
lakdi jal koyla bhayi
aur koyla jal bhayo raakh
main paapan aisi jali
na koyla bhayi na raakh

aaa
holi ghar aayi tu bhi aaja Muraari
man hi man Radha roye birha ki maari
ho naahin maaro pichkaari
holi ghar aayi tu bhi aaja Muraari
tu aajaa Muraari
man hi man Radha roye birha ki maari
kaahe chhodi re kalaayi
kaahe chhodi re
kaahe chhodi re kalaayi
sang chalke sunaade jara baansuri
holi aayi re kanhaayi rang chaalke sunaade jara baansuri
Holi aayi re aayi re holi aayi re

aayi re aayi re holi aayi re
aayi re aayi re holi aayi re
aayi re aayi re holi aayi re
holi aayi re aayi re holi aayi re
aayi re aayi re holi aayi re
aayi re aayi re holi aayi re
aayi re aayi re holi aayi re
holi aayi re aayi re holi aayi re

Slumdog Millionare, the celluloid depiction of Mumbai slums and the circumstances the children there in go through, is successful in winning 8 Oscar Awards; additionally,  in drawing International attention to Indian slums and poverty.

Certainly, India has been in an ever-increasing focus for its competencies and there by put under check by the developed nations. Is it not an appropriate time for familiarizing slums (only) in India on Oscar stage?

An episode analogous to this:  In 1927, Katherine Mayo, an American journalist wrote a book Mother India highlighting the plight of women in India. It described Mayo’s belief that India was not ready for independence either. It became a bestseller. But in India, it created a storm of protest. Around a dozen of books were published with titles like Father India, Sister India, A son of Mother India Answers,………….. all in retort to Mayo’s report. Number of rebuttals floated up focusing western culture. There were protests all over. She was blamed for painting India in a bad light.

I’ve gone through few pages of the book. Definitely, the modern Indian woman can not just digest the then realities of her intimates (if at all those were the facts). But, one can perceive the intentions with which the book was written. Personally, I feel the whole ignominy (though) did some good to Indian women. It was an eye-opener and the minimum age for marriage was raised to 14 for girls and 18 for boys after the release of her book.

Again India is through global lens for some different stories. Times have changed.  Now, Indians have grown more broad-minded. They can easily adopt western cultures, yet adapt themselves for revolts too. They definitely can not tolerate interference of Ramsena in their lives and start a campaign against it and can popularize very much.  No issues with that campaign. However, I feel this issue also needs another such campaign. Just an idea… to the leaders of that campaign.. I congratulate them on their success.. and request them to take up this issue too…  But, I wonder how many of them really feel the pain that India is shown in negative light and for the usage of objectionable word in the title?

The film’s screenwriter Simon Beaufoy said in interviews that he just liked the word… ‘Slumdog’; Just like the word? And used the word ‘dog’?

No doubt, our competencies have also been recognized internationally. I certainly congratulate the award-winners.

The other day, as part of my routine I was browsing through net and really taken aback by few realities….

US dumps toxic waste in Indian ports..

For five yrs, this massive toxic oil pile is sitting in a Mumbai port - –

Britain dumps its garbage on Indian soil

India Becomes Dumping Ground along with few other developing nations for UK’s Toxic E-Waste

Who is responsible for all this? Developed nations impose all weird conditions on developing countries like India for their safety, to get over their insecurity, and to continue their supremacy for decades.. if possible for centuries together. Keep your countries very clean, throw the dirt on others, and then make movies and money throwing few dollars/pounds.

Hmmn.. A bit relief: There is an SMS in circulation.. “credit of oscars must go to congress, because without congress, there would not have been slums in India after 62 years of Independence”; and a news too that congress takes the credit for SDM’s success. Think about it…

BTW,  I wish all women,  “Happy International Women’s Day 2009!”

Today I want to divert your attention to the top Box-Office earners from the year 1940-2007. This list will be in the chronological order. The list will provide you with the name of the movie along with their net gross collections that year. In the year 2008, the highest earner was Ghajini which is still running and earning profit. So I have not included it in the list. The list is as follows:

Its Republic day today and what better way would it be to wish my blog readers other than in a ShubAshita?

रत्नाकराधौतापदम  हिमालयकिरीटिनीम  |

ब्रह्मराजर्शिरारात्नाध्यम  वंदे  भारतमातरम   ||

She , whose  feet are washed by the oceans, who has a crown of Himalayas; who is bedeecked with the jewellery of great seers and Kings (Intellectuals,brave and righteous)  (My) obeisance to that Mother India

Sanjay Dutt to contest Lok Sabha elections…lol
I thought he was in jail

Yes..he is jail.
How can he contest ?

You forget that this is India..
oops, i forgot that. Who is he with ? congress ?

No.. Samajwati Party. He is standing in Lucknow.
I thought his father was in congress..

Yes. His father, Sunil Dutt, was in congress..He was a actor too…
His mother was an actor too..U remember Nargis..

really…i did’nt know his mother was a actor too. I remember Nargis. Mother India fame is’nt.
Yes. You saw that film ?

No. But, it’s a well known film. Have you seen that ?
No, too old for my comfort.

so you like modern movies ?
No. I like good movies. LOL.

But, as far as i hear, Mother India is a famous movie..
yea, but it is too old..

umm..
Do you know Nargis was saved from a fire by Sunil Dutt in the set of Mother India..

No..maybe, that is how they fell in love
that i don’t know..

Sanjay Dutt was in jail for that Mumbai blast casee..is’nt
yes.

I dont know how a person with such high charge contest Lok Sabha elections..
its despicable.

Imagine..this guy Ajmal Kasab after his life sentence in jail contesting for lok sabha elections..lol
well..he may. But, what if he is hanged.

ohh..he will be hanged ?
most probably..is’nt. He has done the most despicable act

what is ur opinion on hanging ?
I think capital punishment is too cruel.

even for people like Ajmal Kasab ?
Yes.

How about electric chair ?
I dont really see any difference between hanging and electric chair.

so, what is the best punishment for people like this ?
a very long sentence without parole.

I dont think government will do that..
why ?

dont you remember that aeroplane hijack ?
Ohh yea. But, i think government did a blunder by releasing the militant on that occassion.

come on, what can a government do in such situations ?
government need to be proactive..u know, never allow a situation like hijacking to take place.

you sounds too quixotic ?
huh..see America. There aeroplanes are safe after that 911..

but, America is not India..lol
why..as far as i know..every American is human..like me and you..

lol..
Imagine..what if Sanjay Dutt wins elections and Samajwati party becomes part of the next government and Sanjay Dutt ends up in a position like Defense minister…lol

atleast India will have good relationship with pakistan then..lol
why u say that ?

He had good relations with people like Dawood Ibrahim and ISI..they are ruling pakistan is’nt..
lol..thats right..in that way..samajwati party is a peaceful loving party..no doubt about it..

Ecco il reportage che mi ha inviato oggi Anna Deva Bernasconi, fotografa alla scuola di Shobha, Motherindia.

25 DICEMBRE 2008. Natale a Kolkata.
In nome di Ramakrishna e dell’unione di tutte le religioni, il Natale a Kolkata è da sempre una festa per tutti. Questo me lo spiega un ambulante di addobbi natalizi musulmano, a Suder street . Intorno a noi palazzi rivestiti di luci e neve finta. Vecchi successi di Bollywood sparati dagli altoparlanti si aggiungono all’abituale caos assordante delle strade. Kolkata mi piace subito.

Da Goa, ambasciatrice di Motherindiaschool, arrivo a Kolkata per studiare un progetto sui ragazzi di strada in collaborazione con una ONG locale. Ho dieci giorni di tempo e una mappa segnata da cerchi di penna blu che indicano gli slum dove vivono i ragazzi di strada e i quartieri in cui lavorano. La vigilia di Natale sono a Dum Dum, lo slum più grande della città che si estende lungo la ferrovia. Le case senza muratura, compresse una sull’ altra, vacillano allo sfrecciare arrugginito dell’ espresso. Un gruppo di bambini mi corre subito incontro, alcuni lavorano in città come lustra-scarpe, altri indossano la divisa immacolata della scuola e i capelli pettinati. Prima mi occhieggiano timidi, poi in un crescendo di entusiasmo e salti e urla, mi trascinano nel loro luogo dei giochi: i binari. Io tremo ad ogni fischio in lontananza, eppure a Dum Dum i binari sono usati per stendere i panni e come toilette, ci sono famiglie che pranzano e donne che allattano, una vita che sparisce e si ricompone come nulla fosse al passaggio dei treni stracarichi.

(ph: Anna Deva Bernasconi)

I bambini si fanno fotografare a cavalcioni sulle portantine che i loro padri, uomini-risciò, trascinano a braccia durante il giorno, correndo scalzi in mezzo al traffico della città. Un fosso riempito d’ acqua separa lo slum dalle case ricche in cui le madri lavorano come inservienti. Al tramonto Dum Dum è un brulicare di attività, come un alveare in cui ognuno inventa la propria sopravvivenza. C’è anche il barbiere, il centro estetico e l’emporio. Per 13 rupie giornaliere, c’e chi costruisce batterie, bottoni, suole e palloncini. Alla luce fioca di allacci elettrici abusivi, l’atmosfera della sera mi riscalda il cuore. Il fumo dei cocchi bruciati agli usci per allontanare gli insetti mi arrossa gli occhi, e crea un velo di nebbia bianca che aleggia a mezz’aria. Dalle porte aperte sbircio le donne nei loro movimenti aggraziati, poesie di un attimo, prima che si accorgano della mia presenza e mi invitino ad entrare per un tè chai. Ne bevo una decina, mi piace entrare nelle case. Le anziane mi accarezzano attratte per la mia pelle bianca e il mio viso straniero. L’ odore acre misto di cenere, chilly e urina mi riempie le narici e mi perdo in minuti di soli sguardi e gesti: è il vantaggio di parlare lingue diverse. Una ragazza appena sposata ha appeso ad una parete la scatola di cartone che conteneva il sari del suo matrimonio, me lo mostra, ha la mia età. Prima di salutarmi, come benedizione, mi attacca un pallino rosso in mezzo alle sopracciglia.

Venti minuti su una Embassador gialla, bastano per entrare in un altro mondo, le immagini dello slum si sovrappongono alla città che scorre dal finestrino e che avvicinandosi al centro, diventa sempre più luccicante, sempre più natalizia: l’altra faccia di Calcutta. A Park Street, librerie, caffè letterari, locali alla moda, insegne luminose come nel centro di una città europea. Gli ambulanti friggono samosa più che mai, le donne indossano sari rossi brillanti e si fotografano con Babbo Natale dalla pelle scura. Scivolo in un locale frequentato dai giovani moderni di Calcutta dove ho appuntamento con Mendi, una studentessa di lettere mia coetanea.

Avverto su di me sguardi imbarazzati, quando il cameriere, inamidato in un completo bianco e cappellino natalizio, mi fa notare che sono nel locale riservato agli uomini. Mendi porta i capelli corti sotto l’orecchio, parla un inglese pimpante velocissimo che a volte faccio fatica a capire, saluta amici ai tavoli, ordina con disinvoltura un rum e coca e sostiene ad alta voce di non essere fidanzata per via di una scarsità statistica di uomini in India e della loro sempre più spiccata tendenza all’ omosessualità. Siamo dirette ad un party organizzato per la vigilia di Natale, dall’altra parte della città. Sulla metropolitana, questa volta trovo subito il mio posto nella panca per “ladies only”. Il party è in un appartamento vuoto, tutti ventenni universitari, e una sola bottiglia di vino nascosta come un tesoro in uno zaino. Si suona rock and roll, dai Rolling Stones a Janis Joplin, le ragazze fumano sigarette. Ci divertiamo. E’un party di Natale, siamo tutti di religioni diverse e come regalo tutti mi cantano “volare” di Modugno.

(testo e foto: Anna Deva Bernasconi)