The government of Nepal announced yesterday that the entire cabinet is due to hold a 20 minute meeting at Gorak Shep on the 4th of December, 2009, close to the famous Everest Base Camp where mountaineers begin their ascent of the world’s highest mountain, Mount Everest.

In a move similar to the underwater cabinet meeting held by the government of the Maldives, the meeting is intended to highlight Nepal’s plight in light of global warming and the demise of the Himalayan glaciers as a result.

NEPAL Everest Base Camp -- 16 Apr 2005 -- The massive ice fall which dominates this image is part of the upper Khumbu Glacier. Like on many of the world's glaciers, here on the main Khumbu Glacier, extensive melting is evident. Everest Base Camp is visible in the lower centre-left of this image, as is the Lo La Pass (NW Col, upper centre right) and the Changtse Peak (Bel Peak) in neighbouring Tibet (centre right). This geography forms the West Ridge of Mount Everest. Scientists have warned that rising temperatures from global warming may cause the demise of these Himalayan ice falls and glaciers - some already melting fast. The effects of this are likely to affect many Asian nations, as these glaciers - and those in neighbouring Tibet - feed most of the large river systems from Pakistan to China. Widespread flooding has began and is expected to continue. In the 2004 Monsoon, some 30 million people in Nepal, India and Bangladesh were affected by serious flooding. Scientists add that after the glaciers have melted, their departure will lead to widespread drought across many areas of Asia. Glaciers are melting all over the world, here in the high Himalaya, on average, glaciers are receding by around 15m + per year, a statistic which increases as the temperature rises. The cabinet meeting will be held on 04 Dec 2009 on the left of this glacier -- Picture © Jon Mitchell / Lightroom Photos

During the past few decades, Nepal has an increasing number of large glacial lakes forming (Tsho Rolpa in the Rolwaling region of the high Himalaya is a prime example, a small pond in the 1960s, now large enough to play several football matches on – and a threat to the villages further down the valley from Glacial Lake Overburst Floods or GLOFs for short).

I flew over the Rolwaling and Everest region in April 2005 and can offer a full-length feature on this topic (which I have been researching since 2005), illustrated with aerial photos of the glaciers and work from one year in the Everest region living with the Sherpas.

As for the cabinet meeting, it is difficult to cover, as no one can get there easily on foot due to altitude concerns and getting up there by air is difficult due to weight constraints.

However, any magazine or news network that would be prepared to cover the costs of this assignment can possibly get exclusive material by assigning me.

Helicopter costs are around €1,000 per hour and the whole assignment would take around 2-3 hours.

Nepal’s civil helicopter fleet is quite small compared to other countries, so anyone wanting coverage by such an assignment needs to move very quickly before all the choppers are booked out (if they are not already).

You can access and license my aerial and ground photos from this story at http://pa.photoshelter.com/c/lightroom/ – I will be showcasing a gallery of this photo essay in the next day or two on this site.

For assignment enquiries, please email jonstmchl@imap.cc (please note assignments for this are on a first come, first serve basis).

36 Weeks to 50

Wow!

Well for the past month,  I have been on the adventure of my life.   My husband Kevin and I travelled to Nepal to Trek to Everest and spend time with the girls we save from Contract Bonded labour.   And all I can say is Nepal was not what I was expecting.  After a 32 hour adventure of planes, trains and airports,  we arrived in Kathmandu at 11pm on a Thursday night.  Our good friend and NGO director Dinesh Sapkota picked us up at the airport and derived us to our hotel.  We were up by 6am to get ready to leave for Lukla (the small village where you begin your trek to Everest)

The landing strip in Lukla is one of the shortest and highest altitude in the world.  It is also the steepest, which helps because it’s the shortest.  We hook up with our porter (the Man who will be carrying our bags) Jelging and away we go.  Kevin, Dinesh, Wangchuk (our guide) and his brother Jelging (our porter).  The 5 of us become fast friends.

Day 1-4  We hike through a very lush, green and garden laden part of the trip.  It is beautiful and parts of it are very steep.  Our last 3 hour up to Namche is pretty much straight up and we get our first glimpse of Everest from 2 different spots on the trail.   We arrive at Namche about 3pm, ready for a beer or something. We are now at about 11,000 feet.  What I can’t seem to get used to is the bodily function noises most of the Nepalese men make.  Lots of snorting, and spitting.   And lots of smells…

After dinner, we play cards for a while and hit the hay by 8pm. 

We spend the next day doing a 600 meter day hike up and then back down to Namche to help with acclimatization. 

Day 4 we hiked to a famous small little village where there is a  large Monks Monastery. The first half of this hike was easy and the second half was again, pretty straight up.  I am now starting to get headaches.  And as we arrive, we find out they are preparing for a famous Monks festival.  So we get to see some of the ceremonies.  We stay in a VERY Modest (I’d say primitive)  tea house.  So I have to do lots of talking to myself to handle it.  I even have a moment when I realize I am not as tough as one should be for a trip like this one.  Ahhh,  the Linda ‘princess syndrome’ is showing it’s face.

Day 5 Up at 6am,  and off we go to climb another 500 meters to a small town called Dingbouche.  I am starting to get headaches again.  I take a short nap to try and get it to go away.  We have tea and dinner and once again hit the hay by 8pm. 

(here is where I feel we make our hiking mistake)  We should have stayed one more night to acclimatize a bit better.

Day 6 I slept really well here.  Kevin is still not sleeping.  He has not slept for 5 nights now.  They say you start to get crazy dreams when you are in high altitudes,  I dreamt last night that Al Pachino was the master mind behind the 9-11 disaster.  I think he needs to play a few more nice guy roles…

We hike up yet another 500 meters to  Labouche.  And once again the second half of the day was straight up.  When I reach the top of this hard ridge,  we are at the place where many memorials have been built to honour hikers and climbers who have died on these trails.  And there are many.  Kevin and I have a photo taken in front of Scott Fisher’s memorial.  He is the expedition leader of the Everest Summit team that experienced so much tragedy back in 1996.  The book “Into Thin Air” was written about that event.

Here is also when my “BAD” Altitude Sickness really kicks it up a notch.   I am not doing so well now.  As my head feels like it’s going to explode! And I mean literally.  It’s like the worst red wine hangover you many have ever had.   I guess that’s what they mean by swelling of the fluids on your brain. 

Day 7 Kevin has been up since 2am,  with diarrhea and vomiting.  These are also part of the “Altitude Sickness”  And to think we paid for this for  our holidays.  The temperature in our room is about -15 degrees Celsius.  And the entire place we are staying in smells like an outhouse.  It’s tough to say the least. 

Up at 8am,  and we decide to spend a few more hours seeing how we feel to try and make a decision on whether we should spend the day and try and acclimatize or go down.  I leave this decision up to Kevin as this is his dream.  So at around 10 am that morning, after Kevin reflected on helping a man into a helicopter the day before who was unconscious from Altitude Sickness, he decided we need to go down and try and get better.  That was a long, cold, windy, and very silent day let me tell you.

 More Everest and Nepal in my Next Instalment.

Linda

Cheers!

After a much needed and quite luxuriously uneventful weekend, I woke up to a Monday Writer’s Block. I don’t recall setting our Tivo to record that program.

In an effort to fulfill my promise to keep this blog fresh and sprouting with new ideas, I rewound the last 48 hours in my head looking for inspiration, and recited everything we DID NOT do:

- socialize

- play Bingo, Backgammon, Cranium, or Monopoly; not even Truth Or Dare

- go shark back riding

- stop global warming (instead we added to it with the multiple trips to local coffee shops)

- fly a monkey

- teach Cosmo to roll over, though he was so, so close

- get kidnapped by an Alien

- learn to speak Urdu, or Spanish (a tad more practical in Baja)

- buy a turkey, eat a turkey, nor visited Turkey

- make out with a dolphin

- solve a single math problem

- patch the four holes in our ceiling before the mice that I’m convinced live in the cracks of our building find out about the openings and decide to come visit

- climb Mount Everest, nor any other hill, not even a road hump.

None of that happened this past weekend.

Looking further for topics I could write about, I browsed through the thousands of photos we took over the last year and a half, to finally stop at the images of Jason’s nephews, Conor and Dylon, which I found highly inspiring… to procreate rather than to bluntly tap at a keyboard with two fingers.

It sounds like a whole lot of NOTHING. Let’s get one thing straight: an uneventful weekend does not mean a weekend free of events. (Wait, huh?) I did some squats around the coffee table during meal times in an attempt to tighten that rump. There was some folding and scrubbing going on as well as a whole lot of licking. Cosmo cleaned both of his front paws after a thorough and urgently needed bath (because what do the humans know about a good bath), while Jason licked his wounds after brutal couple of weeks at work.

One task I managed to complete was a Thanksgiving menu, and that was not a trivial accomplishment. I’m Polish, hence for me this holiday represents a day off, empty streets, and limited access to candy shops and movie theaters since everything closes early. Nonetheless, I wanted Jason to experience the same traditions he grew up with despite living away from his family – the turkey with stuffing and mashed potatoes with gravy, with a spoonful of cranberry sauce on a side and a wedge of pumpkin pie.

Therefore, I’ll be cooking up a storm and making him a Thanksgiving meal that will take him back the memory lane: pork loin with honey-mustard sauce and wrapped in bacon, mashed rutabaga with cauliflower and caramelized onions, blanched green beans with roasted garlic, and chocolate and orange brownie pie. I’ll be sure to snap a photo of each and every dish, and report back to you with recipes and about five extra pounds hung around my hips. I wish they would settle in my boobs instead. Sigh.

In the meantime, let’s keep it light and healthy. I’ll be BAHK with a fresh salad idea before the Turkey Bell rings.

]]> http://lifeofsmirnie.wordpress.com/2009/11/21/nothing-is-impossible/ Sat, 21 Nov 2009 11:45:22 +0000 smirnoffmule71 http://lifeofsmirnie.wordpress.com/2009/11/21/nothing-is-impossible/ http://thepasswordisswordfish.wordpress.com/2009/11/19/2012-the-most-epic-disaster-movie-of-my-lifetime/ Thu, 19 Nov 2009 17:43:36 +0000 russellhainline http://thepasswordisswordfish.wordpress.com/2009/11/19/2012-the-most-epic-disaster-movie-of-my-lifetime/

You’ve never seen destruction like this. Roland Emmerich apparently decided in reading about the Mayan calendar doomsday conspiracies that his previous armageddon films, Independence Day and The Day After Tomorrow, were far too subtle. This is the type of film where the scope of the effects work and the imagination behind the mayhem glue you to your seat. The beauty behind 2012 is that it takes disaster movie elements and cranks them up to the nth degree. Seen tsunamis bury skyscrapers? Here they bury mountain ranges. Seen volcanoes rain lava and ash on our heroes? Here a super-volcano sends off an atom bomb of lava and makes ash rain thousands of miles away. Seen buildings destroyed? Here you have entire continents destroyed. Emmerich gives us perhaps the most impressive effects sequence of the year… and then tops it… and then tops it again. This is the daddy of all disaster films, and easily the pinnacle of Emmerich’s career to date.

In 2009, massive solar flares alert a select number of scientists, including Adrian Helmsley (Chiwetel Ejiofor), that the Earth’s core is rapidly heating up as a result. Dr. Helmsley reports this to Chief of Staff Carl Anheuser (Oliver Platt), who sets in motion a plan to save humanity– we see the Mona Lisa replaced by a forgery, so the original can be carefully stored, and we see plans for a secretive dam being built in China that we suspect is not a dam at all. Flash forward to 2012, where one-time author/current limo driver Jackson Curtis (John Cusack) is late picking up his kids (Morgan Lily and Liam James) for a camping trip to Yellowstone. His ex-wife Kate (Amanda Peet) and her new boyfriend Gordon (Tom McCarthy) eye him with scorn before they depart. While in Yellowstone, Curtis sees dried-up lakes and new government testing facilities. He also meets a conspiracy-filled radio host, Charlie Frost (Woody Harrelson), who tell Curtis the end of the world is coming due to the Earth’s crust being displaced, which will set off massive earthquakes, tsunamis, and super-volcanoes. He also claims to have a map to the place where the government is building ships to save those rich enough to buy a ticket for survival.

Now don’t get me wrong– this is not a “good” movie. The characters are all very familiar, the speeches we’ve heard a hundred times, and the Russians are the fat bulbous detestable cliches that we’ve seen since the Cold War. I don’t mean for this review to convert those who know that they hate disaster movies. I’m not saying this is the disaster movies that will sway you on the ability of disaster movies to entertain. However, if you find enjoyment in the specific entertainment value that disaster movies provide (which I do), then get ready for two and a half hours of bliss. The special effects are among the best of the year– unlike Michael Bay, Emmerich gets off on the long shot, where instead of editing an action sequence to pieces, he lets the shot be packed with special effects without cutting, totally absorbing you into the suspense. The limo racing away from the splitting crust as the freeway crumbles, raining cars into the family’s path, is as intense and joyous a silly action sequence as I’ve seen since Live Free or Die Hard– in fact, it’s better than that. This is the moment where you either buy the movie in its entirety or check out early.

Emmerich also picked some terrific character actors to lead the way. Cusack brings his particular brand of barely likable schmo charm to Jackson– he’s believable as both a jaded writer and impatient limo driver. Chiwetel Ojiefor is one of the best young actors in Hollywood, and while he doesn’t have anything in terms of character (he’s the noble government worker who believes in humanity over the power of the almighty dollar), he delivers his speeches passionately and earnestly. Oliver Platt is a national treasure when it comes to playing smarmy villains; he fully embraces everything ugly about his chief of staff, yet manages to give him shades of dimension in between the dialogue. Danny Glover mostly sits and looks grim, but his mere presence provides some dignity to the proceedings. Amanda Peet is fairly worthless as Cusack’s ex-wife– far better is Tom McCarthy, as the nice guy boyfriend who Jackson’s kids like but who we know from past film experiences will be very very lucky if he survives. He manages to toe the line between the obnoxious new love interest stereotype and the harmless better-option new love interest stereotype… unlike in other films, where you can’t wait for that character to die, I rooted for his survival. Finally, there’s Woody Harrelson as the conspiratorial radio host, who joyously chews the scenery. Every disaster movie needs a shameless ham, and Harrelson not only embraces the ham, he bathes in it.

Why was this movie not released in IMAX? It’s easily the “biggest” movie in recent memory. Shockingly, it’s all based on a real theory– when Harrelson spouts off about Hapgood’s crust displacement theory, and that Einstein believed it was true, he’s not lying. Now, the movie loses steam in the last half-hour… the chaos has mostly ended, and the action moves inside the ships, and the sheer epic nature of the film hits a roadbump. However, when they look outside, and see an ocean covering the Himalayas, where only Mount Everest and K2 are large enough to peek out as islands, we get the full vision of how BIG a scale Emmerich wanted to operate on. This isn’t a film where you feel the effort to entertain– this is a labor of love for Emmerich, filling every corner of the film with every disaster movie cliche that he truly and earnestly loves. I love them too, and even with its flaws, I loved this movie. And yes, just as in every other Emmerich film, the cute little dog survives.

Smith, Roland (2007).  Peak.  Orlando: Harcourt Books. 246 pages.

“You can’t choose your parents, or your name.”

Named Peak by his moutain-climber obsessed father, Peak finds himself in court on charges of scaling skyscrapers in Manhattan.  His father comes to his rescue and whisks Peak away before he can be locked down in a juvie cell.  Peak finds himself in China where his father is encouraging him to climb Mt. Everest.  If Peak is able to succeed his father, and his father’s company will receive much notriety since Peak is 14 and he will become the youngest American to climb Everest.

At this point Peak is highly suspicious of his father and his save from going to juvie for his stunt back in New York.  Peak does not know his father well enough to have a conversation with him about the incident and he continues to become frustrated with his father and his intentions for Peak.

Along on the hike is Sun-jo.  At first Peak thinks Sun-jo is there to learn from Zopa, a sherpa.  Peak eventually becomes aware that Sun-jo is there to also climb Everest, which forbidden by the Chinese military.  Peak lashes out at Sun-jo and his father, even relishing when his friend, Sun-jo comes in contact with a virus at Base Camp and possibly will not be able to climb the mountain as originally planned.

Hook: An adventurous story about a male protatgonist and his teenager angst.  Peak’s relationship with his father goes from one extreme to the other, and then back to his original position.  Peak explores anger at his father for ignoring him most of his life, using Peak as a means to notoriety of having the youngest climber on his expedition, and finally indifference as he decides that his father is merely a peripheral character in his life.  Peak decides to return to New York at the end of his climb to reunite with his mother, step-father, and twin sisters.  This story is able to put Peak and his father’s relationship into a realistic tale of absentee fathers.  Peak also grows up more in his thinking as he conquers all sorts of fear climbing Everest: survival, coming of age, friendships (mainly with Sun-jo, but also with Josh, his father, and Zopa, the sherpa), and the realization of his life back in New York.

Eine Liebeserklärung?
Nein.
Warum sollte ich dir meine Liebe erklären?
Da gibt es nichts zu erklären.
Sie ist einfach da.
Basta.

Davon abgesehen ist es doch völlig unwichtig.
Ich liebe dich.
Punkt.
Durch mit das.
Mehr gibt es dazu nicht zu sagen
und schon gar nicht zu erklären.

Eine Erklärung ist meist eine Rechtfertigung.
Warum sollte ich mich für tiefe Gefühle rechtfertigen?
Nein.
Sieh es von mir aus als Sturheit.
Als Dickkopf.
Als was auch immer du willst.

Nimm es oder lass es.
Werte es oder vergiss es.
Freue dich darüber
oder sei einfach nur geschockt.
Du wirst nichts daran ändern,
weil es mir schlicht egal ist.

Ja, sei sicher, dass es mir egal ist!
Es berührt mich nicht,
wie es zum Beispiel ein Kolibri tun würde,
der den Hauch eines Luftzuges in seinen Bann zieht
oder eine Ameise am Gipfel des Mount Everest.
Ebenso wie ein Elefant, der auf Wolken tanzt.

Es könnte auch ein Habicht sein,
der eine Ziege trinkt
oder ein Löwe,
der ein Schaf in den Schlaf singt,
genauso wie eine Giraffe
mit einem Knoten im Hals.

Ja, genau so wäre und ist es.
Bist du.
Für mich.
Total normal und unbedeutend.
Ich liebe dich nur so.
Ist das ein Drama?

Lass es doch einfach so stehen.
Kümmere dich nicht weiter darum.
Ich tue es doch auch nicht.
Denn sobald wir dem Bedeutung schenken
wird es kaputt gehen.
Und dafür ist es mir dann doch zu wertvoll.

© skriptum

A couple of quick links to provide you on this blustery, depressingly cloudy day:

Sedona’s Secret

One of the most memorable day hikes I’ve ever discovered was the one pictured above to Secret Canyon, hidden amongst the red rock mountains of Sedona, Ariz. Fascinating place. Every turn a new view. My camera and eyes couldn’t get enough of the scenery. And my wife and I saw absolutely no one else on the trail. It was Arizona hiking heaven.

The Arizona Republic published Wednesday an article about the 8.3-mile loop:

The deep, meandering canyons north and west of Sedona are a marvel.

Secluded forest trails wind among towering, multihued cliffs, providing an exhilarating sense of isolation that’s tough to find on the more heavily traveled routes along Oak Creek Canyon and in the Bell Rock area.

Although most of the hikes into these backcountry areas – Fay Canyon, Boynton Canyon, Long Canyon and HS Canyon, to name a few – are out-and-backs, you can make a terrific loop hike by combining portions of the Secret Canyon, David Miller, Bear Sign and Dry Creek trails.

Compass Points recommends checking it out, the article and the hike.

And in a completely different part of the world, the intrepid Eric Larsen has set out on a mind-blowing journey that destroys the conventional concept of modern-day exploration and rewrites a new meaning:

Slated to begin in November 2009, Eric and his team members will travel to the North Pole, South Pole and the summit of Everest all in one year. The ‘Save the Poles’ expedition will journey to these last frozen places in attempt to tell their amazing story while promoting clean energy solutions to the problem of Climate Change.

I mean, that’s just … damn, Larsen’s plan is astoundingly ambitious. You can follow his journey here.

*The Meet-up

Abby just called me to come over. She said that her roommate has left for the weekend to visit her parents. I don’t know if this information is supposed to mean nothing or everything- as in we will have the place to ourselves. I cannot lie. I am a mass of nerves being overwhelmed by an irresistible stimulus. I decide to shower before heading over because I don’t want to seem to eager. Casual, remember?

I decide on a light yellow t-shirt and gray v-neck sweater with jeans. If I’m going to go down in flames, I’m going to be comfortable and look good doing it. That’s just me. I grab my keys, wallet, iPod, cell phone, cigarettes, and lighter. I imagine I am Rambo during the scene in First Blood: Part II where Stallone is getting all of his weaponry ready for the HALO jump. I hope I don’t lose everything. At least not the cigarettes.

I begin the walk over to her apartment by putting my headphones on. I only have those little ear buds because I think it’s patently ridiculous to wear those huge ones that cover your entire ear. I select “Never Gonna Get It” by En Vogue. I like to think of it as an anti-jinx. Maybe I will get it. Whatever it takes, you know?

There’s something humorous about a guy such as myself listening to 4 black women tell me that I’ll never get their loving (individually or as a group, I assume). I light a cigarette. First of the journey. I feel like Hansel. I’m going to end up leaving a trail of cigarette butts behind me. It’ll help me get back home. Hopefully, it won’t be tonight. If everything goes exactly the way I envision it, then I’ll get there at 11:30, we’ll talk about everything until 11:45-midnight, then she’ll tell me she wants to be with me, too. Then we’ll make passionate love- the kind you see in soap operas, where no one’s hair gets mussed- for the remainder of the darkness, fall into each other’s arms sligtly before sunrise and wake up at 10 am for breakfast. That’s the hope anyway. And if things work out that way, I will believe that the moon landing really happened, we really can reverse the effects of global warming, and that one day, I’ll quit smoking.

I get to her door at 11:28 (I was a little antsy) and knock. Abby opens the door slowly. She’s wearing a baby blue tank top (sans bra- she doesn’t make it easy, I’ll give her that) and blue plaid pajama pants. She walks me in.

“Hey,” she says.

“Hey,” I say. Smooth, Kev.

She leads me to the couch in the living room and fall into it. I kick my feet up on the coffee table, careful not to kick the ashtray or Bradley Cooper’s face on the US Weekly. She saunters into the kitchen and heads towards the fridge. I turn my head to watch her. She opens the door of the fridge and leans over to stare into the abyss. Even under bed-time clothing, it’s pretty easy to tell Abby’s got the body of a pre-Seal Heidi Klum.

“What a beer?” she asks. She turns back to face me and I have to pretend that I was looking into the fridge, too. Fuck it, she knows damn well what she’s doing.

“Sure,” I say. I don’t know if one can make a single word reek of uncoolness, but I’m almost positive I just did. I’m glad we’ll be drinking, it’ll ease the tension a little. It should anyway. In theory, I mean. Hypothetically, I guess.

Abby returns to the couch and twists the caps off our bottles and tosses them down on the coffee table narrowly missing Bradley Cooper’s smiling mug.

“What do you want to listen to?” she asks. She walks over to the end table and squats to look over her CDs. The bottom of her tank top rises a little and the waist of her pj bottoms sinks ever-so-slightly. Take this for what you will, but something as miniscule as this can turn a “good day” into a “great day.”

“You sure I can smoke in here?” I ask. I already have the cigarette  hanging between my lips, the question is a formality. Like small talk. Fuck!

“Yeah, Charlotte and I do all the time,” she says. She’s still going through her CD collection. Please, God, not the Mariah Carey again. I don’t give a shit if it’s her greatest hits, she peaked on Unplugged.

“Where’d she go, anyways?” I ask. Like a lawyer- ask questions that you already know the answer to. I light my cigarette and take a drag. Small talk. Small talk. Small talk.

“Visiting her parents for the weekend, remember?” she says. She stands and turns to face me. The free show is over. Sad. “You got your iPod?”

“Yeah, I do,” I say. I shove my cigarette between my lips and jut my hips upwards, sliding my hand into my jeans pocket. I walk over and hand it to her.

“Great, obscure 90’s pop music,” she says. I’ve never been a mind reader, but I am observant, and I believe Abby has just utilized what literary scholars would call “verbal irony.” Nice move, Ab.

“Oh, an acoustic version?” she asks. She walks back to the couch and sinks into it. “You kind of have a thing for alternate versions of songs, huh?”

“Dare You to Move?” Really? It’s official, the music gods hate me. The omens are not looking good. Almighty Cobain, save your faithful servant.

“Yeah,” I say. Also, Abby, I have a thing for you. But I guess we’re not going to talk about that. In retrospect, my time-table is beginning to look a tad optimistic. “I think I like the idea of changes.”

“Why?” she asks. She turns to face me so that she is leaning against the arm of the couch. Her left leg straddles the end of the couch and her left foot rests on the floor. Her right leg is extended so that her bare foot brushes against my jean-covered knee. She has the kind of feet I imagine Cinderella had. I mean if you’re going to wear glass slippers, it’s not leaving anything to the imagination. You’ve gotta have some pretty cute feet.

“Why what?” I reply. Real cool, Kev, keep it up. She’ll be yours in no time.

“Why do you have a thing for acoustic versions of songs?” she asks. She picks up her pack of cigarettes and pulls one out. “Isn’t the one enough?”

“It’s not just the acoustic versions, it’s live versions, too,” I say. I lean forward and grab the US Weekly and the ashtray. I lay the magazine on the couch between us and place the ashtray on it. “I mean, studio versions are kind of set in stone, you know? I like alternate versions because it offers the artists the chance to play around with the arrangements.”

“But once that ‘different’ version  is recorded, doesn’t that make it the same thing?” she asks. Her eyes are hyphens again as she takes a drag from her cigarette. “Doesn’t that set it in stone, too?”

“Yes, but it’s still fundamentally different,” I say. I ash my cigarette into the tray and beneath it, Bradley Cooper is smiling. Good. That makes one of us. “Maybe time passes and the song doesn’t mean the same thing to Switchfoot- or whoever- as it did when they wrote it.”

I want to kiss this woman so badly, and yet I find myself completely engrossed in this conversation. I love music. But do I love music more than I love Abby? I don’t know. But if we keep talking about music, I might not implode.

“But I would think that they’d have already thought about all those possibilities before they recorded it,” she says. She lifts her left leg and aligns it with the right, the mag and the ashtray between them.

“Sure, but it doesn’t account for the passing of time,” I say. I take a sip of beer. It’s cold, but not cold enough. I need an ice bath. I’m only 22, and I wish I had a whole bunch of alternative versions of the things I actually have.”

“That’s part of your problem,” she says. She coolly takes a sip of beer. “You’re always thinking about the things you could or should have instead of what you do have.”

Are we still talking about music? Fuck. This is going nowhere. Fast. Usain Bolt-fast.

“I love this song,” she says. Her right arm holds the bottle and dangles over the back of the couch while her left hand holds the cigarette. “It’s kind of a happy tune, but it’s really, really sad.”

“I’m usually not a fan of narratives in song form,” I say. I take a sip of beer. I’m like Barry Sanders behind the offensive line, looking for an opening. Unlike Barry Sanders, I don’t have the moves to make my own opening. Coward. “But this I like.”

“It doesn’t surprise me,” she says.

“What do you mean?” I ask.

“It’s another song about wanting something else,” she says. She says this so mater-of-factly that I can no longer believe we’re talking only about music. “You’re not the piano man, you’re the bartender.”

“…the fuck?” I say. I take a deep drag while staring at her with cautious eyes.

“I know you think of yourself as the guy in the middle of things as they’re happening, but you’re not him, ” she says. She takes a long drag and puts out her cigarette. She then takes a sip of beer. She then places her bottle on the coffee table. She then crosses her arms. Something’s going to happen.

“You’re the bartender,” she says. She nods to solidify her claim. “All that stuff about him being a movie star if he could just get there- that’s you.”

I have no answer for her. But then I have the answer. I am 1,000% sure that she’s telling me (subconsciously or otherwise) why she won’t go out with me.

“You’re never satisfied with anything,” she says. She lights another cigarette and tosses the lighter at me.

“That’s not true,” I say. But it probably is. I light another cigarette and throw the lighter back at her. It bounces off her arm onto the couch. I don’t like where this is headed. I’ve got to blow up the dominoes ahead of the ones that are falling so they don’t take them all out. I have to do it now. Now!

“Wait- what are we talking about?” I ask. I suppose there was never going to be a good time. This is it by default. “Are we talking about you and me?”

“No,” she says. she raises her drink to take a sip, but doesn’t make eye contact with me. In fact, she turns her head away. “Yeah, I guess.”

“You don’t think you’ll satisfy me?” I ask. I want to punch myself in the face for asking that. It sounded stupid in my head, even worse on the way out of my mouth, and it is just plain unconscionable now that it’s out there. Yikes. “Wait, that’s not what I-”

“Yeah, you won’t be satisfied with me,” she says. She takes a long drag from her cigarette. Her hand is shaking. “Look at us now.”

“What about us now?” I ask.

“You aren’t satisfied,” she says. Her voice is starting to rise. Is this the way people feel when they’re standing on the sea-shore and the can see a tidal wave approaching from half-a-mile off? No, it can’t be this bad. “We’re great as friends and that’s not enough for you.”

“But only because I think we could be so much greater,” I say. I look down at the ashtray and ash my cigarette. I take a deep breath. “I love you Abby. I just want to be with you. It doesn’t matter. You said you knew anyway.”

“Of course it matters,” she says. Her eyes are welling. Her cigarette hand is not steady. If she were playing Operation against you, you’d win. “But until you said it, I could pretend that it wasn’t real. You made it real.”

Fuck Me.

“Oh, the irony,” she says. She wipes a tear from under her left eye and sniffles.

“You don’t even know,” I say.

“What do you mean?” she asks. She takes a drag from her cigarette.

“Nothing, nothing,” I say. I finish my beer and set the empty bottle on the table. “It’s nothing.” Damn you, music gods.

“You want another one?” she asks. Her bottle is half-empty.

“No, I’m cool,” I say. I am most certainly not, but beer isn’t going to help. Perhaps some Patron. Or a little Goose. Actually, a lot of it. As long as I don’t have to remember this fiasco.

“But yeah,” she says. She takes a sip from her beer. “This is exactly what I didn’t want to happen. I didn’t want to be in a spot where things would change.”

“Then why did you kiss me?” On second though, I could really go for that second beer. “You must feel something for me.”

“Of course I do, Kevin,” she says. She’s gonna blow. Watch out, Pompeii. “But I also know that sooner or later, you’ll want something else. I know you, remember.”

I am not a gifted speaker. I have never been able to persuade people with any kind of success. I’ve always known this about myself. I’ve come to the conclusion that this is why I hold such passionate views on music, the free-market economy, and whether or not Alan Rickman’s best role was as Hans Gruber or the Sheriff of Nottingham (Nottingham, obviously)- because no one listens to me. But fuck it. I am in love with her.

“You’ve known me since we started school here together, Ab,” I say. I take the final drag of my cigarette and put it out. I can no longer see Bradley Cooper. He may or may not be smiling. “And in all that time, I’ve been unhappy and pretty clear about it.”

“Exactly,” she finishes. She swallows the last of her beer and lights another cigarette. “That’s why-”

“Hold on,” I say. When I look back on this moment, I would like to say that I had this planned. That this is exactly how I drew it up. But that would make me a liar. “Isn’t it possible that the reason I’ve never been happy or satisfied with what I’ve been doing is that I wasn’t with you?”

Silence. Painful silence.I want to tell her “Uh, Abby, this is where you say something…” but that might be counterproductive. So for once, I say nothing. I ride it out. Sometimes- very rarely -I fucking amaze myself. And so I light a cigarette.

“That can’t be it,” she says. There are tears falling from both eyes now.

“It is,” I say. “It is.”

More silence. This could go in any direction and I wouldn’t be shocked. Really, this is a different kind of uncomfortable. Slightly less than being waterboarded, yet far worse than sitting in the middle seat in an airplane during a 7-hour flight. What the fuck is happening?

She picks up the ashtray and magazine and places them both back on the coffee table. She tosses the lighter at the table, but it slides off the far end of it. She turns so that her back is facing me and leans back into my chest. She takes my arms in her hands and wraps them around her. The top of her head fits perfectly under my chin. She doesn’t say anything. Neither do I.

Music gods, I worship at your altar. I am your humble servant. I shalt ne’er doubt thee again.

I have dreamed of this moment since I met Abby. But it’s not the way I thought. I still have no idea what’s going on. Is this real? And if it is, what the hell does it mean? In this silence, I think Abby must hear my heart racing. If she can’t hear it, she sure as hell must be able to feel it pounding into her back.

“Kev,” she says.

“Ab?” I reply.

“Okay,” she says.

In this following silence, I think this is the way Edison must have felt the first time his fucking light bulb started shining, then kept shining. I think that this is how Kirk Gibson must have felt when he lit up Eckersley in ‘88 (if you think that I don’t want to fist pump right now, then  you’re fucking crazy). I think that this is what it must have felt like when Hilary stood atop Everest and saw the entire world beneath him. This moment is my Everest and Abby is the whole world.

“Hey, Ab,” I say.

“Sshhhh,” she says.

Fuck. She was right about me.

Sure, Sir Edmund Hillary got all the accolades for being the first to scale Everest.

But the locals celebrate someone else — Tenzing Norgay, the sherpa who some say beat Hillary to the summit of the world’s highest mountain.

Source:
http://www.globalpost.com/dispatch/india/091030/everest-edmund-hillary-mountaineering-tenzing-norgay

CAROLYN’S COMPOSITIONS

CLIMB MT. EVEREST? NOT ME!

     High at the top of my list of the things I won’t accomplish in this lifetime is joining the minority part of humanity, an estimated 2,000 persons, who successfully scaled Mount Everest. Climbers, including a 71-year-old Japanese man, a climber with an artificial leg, and a teenaged boy, have reached the summit since 1953.

     In 2007 more than “239 people had already climbed the 8,850 metre (29,035 feet) summit from the Nepali side and the rest from Tibet,” according to Sherpa. The previous record was 470 people who made their journey in the 2006 spring climbing season.
     Historians say that many people have conquered the summit more than once, meaning that the number of ascents is likely much higher than 2,000. At least 202 people have died trying to reach the top. (To read this article click on http://news.yahoo.com/s/nm/20070531/india_nm/india300836)

     Living in the foothills of the Appalachian Mountains I do climb Laurel Mountain on a regular basis (click on http://www.travellady.com/Issues/June05/1522LaurelHighlands.htm). That is, I drive or ride up the twisty paved road to the top of the mountain, which is close to 3,000 foot high and is part of the well-worn, rounded-off Laurel Ridge. Usually my trek is to take visitors to the Flight 93 Crash Site, the Flight 93 Memorial Chapel, the Quecreek Mine site and the Coal Miner’s Café. (click on FLIGHT 93 CRASH SITE MEMORIAL, or visit www.carolyncholland.wordpress.com  and scroll down the category Laurel Highlands to read Flight 93 Memorial Chapel 5^th Anniversary)

I even did a story on a hiker walking the Lincoln Highway (Rt. 30) from New York City to San Francisco. I met him as he finished his descent down Laurel Mountain (click on HIKING THE LINCOLN HIGHWAY Part 1 of 2

    On a beautiful October day in 2006 I managed to climb Schoodic Mountain in Hancock County, Maine. At numerous points I thought we’d reached the top, then looked around the bend to see the next level. The trails were narrow and gravelly, so footing was a problem. During the climb, I compared what we were experiencing to the experience of Madame Rosalie de Leval, who climbed this very same mountain in October 1791. A French émigré, she was a land speculator with Henry Jackson and William Duer. She climbed Schoodic Mountain to survey her “promised land.” (Madame is the main character in the historical romance novel I am attempting to write. Read her profile at Madame Rosalie de la Val: A Character Sketch) (to read about my climbing adventure click on OH, TO CLIMB SCHOODIC MOUNTAIN (Maine))

     It was another beautiful day when I found myself in the German (Bavarian) Alps. We were visiting my son, a postgraduate student in Munich, for two weeks. I’d done my homework, so I knew what I wanted to do while I was there. Two adventures I wanted were to visit a farm overnight and to visit the top of a mountain. Time constraints caused us to choose, so I chose the farm.

     We arrived at the farm after dark. While walking from the bus to the farm, lo and behold, we saw lights marking a mountain! We had picked a farm at the base of Wahlberg Mountain. The next morning we walked to the lift cars that would take us to the top. When we arrived I understood the magic of the mountains in The Sound of Music.

     In the midst of the top of the alps there were actually peaks! Rolling oceans of peaks. We drank in the view—including that of Tegensee Lake below us.

Monte proceeded to climb the final level to the top. I hiked part way up, but wasn’t courageous to do the final lap.

     I made good use of my camera. At one point, I wanted to take a picture of the lake between the grasses, which meant I had to lower myself to their level. I looked up to see a man kind staring at my prone body and mischievously said, “What can you expect? I’m an American!” Monte just rolled his eyes!

     Other mountain climbings fill my journals. Monte and I drove to the top of Mt. Washington on our honeymoon and forty years later drove up Cadillac Mountain on Mount Desert Island in Maine.

     Yet, I have no desire to climb Mt. Everest. I will vicariously enjoy the view from the top through magnificent photographs taken by others brave enough to make the assent. Meanwhile, I can enjoy my memories, different for each experience, and my own photographs.

ADDITIONAL READING:

RUSS’S ASSIGNMENT: WRITE CAROLYN’S EULOGY Lent Devotion

SOUTHWESTERN PENNSYLVANIANS DRINK MOXIE: Do They Like It?

YOU MEAN THIS NEW ENGLANDER IS A WESTSYLVANIAN?

Staycation Day Trip: Somerset County, PA

Compagnie du Scioto Meeting at Café le Procope: Novel #3A

Compagnie du Scioto Meeting at Cafe le Procope (Novel #3B)

IN NEW ENGLAND, HISTORY CONFLICTS WITH PROGRESS

IN SEARCH OF THE ARABELLA: A Story of Two Boats

IS THIS “CHEERS?”

The Isles of Shoals: Beauty, Mystery, Intrigue

E.J. Montini ’76 of the Arizona Republic often writes some touching human-interest stories, and he has one in today’s paper about a young man, 20 years old, who died of altitude sickness on Mount Everest two weeks ago—and about the boy’s grieving mother back in Arizona.

Tina Hay, editor

Nepal's Prime Minister will hold a cabinet meeting on Mount Everest

After the Maldives’ government last month held a cabinet meeting six meters down on the ocean floor, the Nepali government today announced plans to hold a cabinet meeting on the 8,848 meter high Mount Everest in order to highlight the threat of global warming.

It is hoped that the meeting will raise awareness of the continued melting of the Himalayan glaciers, caused by the effect of global warming, ahead of an international climate change conference at the beginning of December in Copenhagen, Denmark.

Nepal’s Prime Minister Madhav Kumar Nepal and other members of the cabinet will fly to the 5,300 meter Everest base camp to hold the meeting later this month, said Deepak Bohara – Minister of Forest and Soil Conservation.

The glaciers of the Himalayas are now melting at an alarming rate, which is creating lakes who walls could burst and flood the villages below. The melting ice and snow also makes the routes for mountaineers less stable and more difficult to follow.

The news comes just days after world renowned mountaineer Apa Sherpa said that he and other mountaineers are planning to travel to Copenhagen to highlight the threat of climate change.

Apa, who is from Nepal, has scaled the world’s highest mountain a record 19 times – and in May 2009 he was photographed on the summit holding a banner which read ‘Stop Climate Change – Let the Himalayas Live!’

Nathan knew that the word “free” is one of the most magnetic words humans have. He had always considered himself immune to the petty trappings of this dimension, however.

But now he was trapped in this dimension, just like a human, and it was getting harder for him to blend in. He was on an office just the other day, when a young child had told him how frightening his hair was. (Nathan’s understanding of English was solid but had some interesting gaps; at this point in his development, he still thought “office” meant any properly lengthy expanse of beige. The exchange with the young child actually happened on a sidewalk, but Nathan did not realize this.)

The barbershop that Nathan now stood in front of had no pole, but it did have a sign that said “Free Liter With Haircut.”

“I could use a liter,” Nathan thought.

Then, “No, that’s absurd. What would I use a liter for?”

Then, “I’m sure I could find something.”

And finally, “It’s what a human would do.”

With that, he opened the barbershop door, which obliged with a welcoming bell tinkling.

“I need a haircut,” Nathan announced to the room as a whole.

Cutters and cuttees alike were staring at him now. Nathan didn’t mind. It happened a lot, and he was used to it by now.

“Yikes,” grumbled one woman. She was dressed in black leather and black fishnets, with black lipstick and black nail polish and dyed black hair (with blonde roots, no doubt for irony’s sake.) She had been slumping petulantly in one of the chairs, a flask of something adult but alternative to her lips, but now she rose and approached Nathan like a woman approaching Mount Everest with a pair of bungee cords and a fourteen-hour time limit.

“Watchoo looking for?” she asked, clearly dubious that whatever it was belonged to the universe of the feasible.

“Shorter,” Nathan said cheerfully. “And less scary. Maybe a bob.”

The barber’s demeanor changed instantly; the despair lifted from her back and her smile lost its toothy sarcasm. “You a drag queen?” Drag queens were, to her mind, suitably countercultural and oppressed and therefore worthy of her best efforts.

“Nope. Not a queen at all.”

The barber considered having her attitude perform another U-turn, but decided against it. She simply wasn’t as young as she once was, and the emotional gymnastics she’d already performed would require her to ice her mind down with an entertainment news television program or face serious cramping in the morning.

“Why don’t I give you something a bit more interesting? I’m trained, I promise.”

“I’m sure you’re very good,” Nathan told her, as if she required reassuring.

Forty-five minutes later, Nathan’s head looked like a red Chihuahua with a furry scale model of one of the Great Pyramids on top.

He had to admit, on him it worked.

“And if you do decide to turn drag queen,” the barber instructed, “you’ll be able to tease that up into a beehive, no sweat.”

“I’ll keep that in mind,” Nathan replied, in such a sincere tone that the barber believed him. He paid for his haircut, which was significantly more than he anticipated, but he didn’t mind. He had enough money for the short term, and no use for it in the long term.

Nevertheless, he waited at the cash register as the barber thanked him, turned away, and descended into the same seat she had been waiting in when he arrived.

“Something wrong?” she asked, once she’d achieved the proper state of gloom, and then lifted out of it enough to realize Nathan was hanging around.

“The sign says Free Liter With Haircut.”

“Oh, right.” Without standing, the barber reached behind her chair and retrieved an empty plastic bottle. She tossed it to Nathan.

“It’s my boss’s idea of a joke,” she said. “A stupid one. Most people don’t take it seriously.”

“I do,” Nathan said. The barber winced in anticipation of a major customer service battle, especially since she would be defending a side so clearly in the wrong. But it never came.

“I think it’s fantastic, and I’m going to keep it for all my days,” Nathan declared. He touched the point of his pyramid in salute, and walked out of the barbershop with newfound confidence.

*****

This was inspired by a new barbershop near my house. It’s got sort of a rock aesthetic, and it did at one point have a sign that said “Free Liter With Haircut.” (Or maybe quart or something, but some unit of volume.) The sign didn’t say what it was a liter of, and I had no cause to go in and ask.

Until very recently, I had my hair buzzed to the closest setting on my clippers. I’m growing it out right now for a part in a friend’s play, which is surprisingly traumatizing. You see, it’s growing, but unevenly. It varies day-by-day; sometimes it looks pretty awkward, and other days it looks truly atrocious. It’s gotten bad enough that I’ve purchased gel.

This may show up in Exile Issues. First, I need to determine how much I want to go the route of “alien looks at earth life with a completely naive perspective.” I think I’d rather try the “alien understands earth life more-or-less completely, but is sometimes and intentionally nonconformist” route, but we’ll see.

Black People and chilly weather are not best friends. They are not even on speaking terms. If you’ve ever met someone who has hiked up a snowy mountain like Mount Everest or K2, chances are they were not a Black Person. This is because Black People do not hike up snowy mountains (or any mountain, for that matter) in addition to having an aversion to the cold.

Black People are a tropical people. Dark skin does not absorb light and heat as easily as pale skin, so most Black People can only be truly comfortable while operating in warm temperatures.

This, of course, is the sole reason why Black People have not yet been able to conquer the NHL. The Black Community has been lobbying for years to get central heating installed in all hockey rinks for just this reason, but have yet to be successful.

If you have invited a Black Person to your home and they refuse to leave, just turn the heat off. If it is summer time, use a fire extinguisher. Chilly temperatures are like kryptonite to Black People. The only exceptions to this rule is in relation to beer and ice cream, and even those can be risky (brain freeze has been known to cause fatalities in Black People on more than one occasion).

Way Kambas Sumatera memiliki satwa yang mirip dengan satwa yang ada di hutan India seperti gajah, harimau, Badak dan beberapa hewan lain. Taman Nasional Way Kambas (TNWK) terletak di propinsi Lampung. Way Kambas terdiri dari hutan rawa air tawar, padang alang-alang/semak belukar, dan hutan pantai di Sumatera. Di Way Kambas ada wisata naik gajah sehingga kita bisa merasakan sensasi seperti raja-raja India yang konon bepergian dengan menunggang gajah.

Masih banyak tempat wisata di Indonesia yang tidak dituliskan disini. Bangsa Indonesia patut bangga dengan kekayaan alam yang ada di Indonesia. Semua tersedia di Indonesia. Image removed by sender.INDONESIA

taken from: http://groups.yahoo.com/group/nature_trekker
posted by http://acorbusie.multiply.com

♥

Góry Kamczatki (Konczatki, czyli Końcowej Cząstki Mazji)- Rezerwat Kronocki – Uzoń. Tu leży wschodni brzeg Królestwa Sis zanurzony w wodach Wschodniego Morza Wodów (obecnie nazywane jest owo morze Pacyfikiem, ale jak wiadomo jest tylko jedno morze które oblewa wszystkie lądy Ziemi i ma swoje odnogi-zatoki – nazywane także morzami o innych mianach, choć to wciąż to samo morze oddzielające morem-śmiercią Żywych na Ziemi od Zmarłych siedzących w Nawiach Weli.

foto: http://www.national-geographic.pl/artykuly/pokaz/ziemia-dobrego-ducha-uzona/

Jeszcze Konczatka (Kamczatka) i jej niesamowicie tajemnicza aura

Wyspa Grani – Graniczna (dzisiaj Grenlandia) Góry Lodowe na Zachodzie Kaganatu Sis (obecnie poza jego granicami), zanurzone w tym samym Morzu Wodów (Wądyku)

Góry Graniczne na wyspie Granicznej – na północ i zachód od niej jest już Wela. Na południowym Zachodzie leży jeszcze skrawek Lądu Wądy – Wądląd gdzie lądowały łodzie Widnura I Wodyna i powstał obwar zwany Wenelądem – Zwieńczeniem Lądów Ziemi – za Wenelądem było dalej Siódme Morze i Lodowa Pustynia u granic Weli.

Góry Perunów – Pirańskie (dzisiaj Pireneje) – Zachodniolądyjskie góry Kólestwa Sis, które wpadają do Morza Wodów-Wądów nazywanego dzisiaj Atlantykiem (Wod-Ląd-Stykiem)

♥

Góry Białych Kauków, lub inaczej Białe Góry Kauków (Alby-Białe) – Jezioro Body i Biała Skała Łabędy

fragment nazywany Alpami Julijskimi

Białe Góry (Alby, B’ale Hory, Alpy – najwyższy łańcuch górski Białego Lądu (B’alego Ladu, czyli Europy), ciągnący się łukiem od wybrzeża Morza Sporów (Śródziemnego) po dolinę Dunaju w okolicach Wiermy (Wiednia). Łańcuch ma długość około 1200 km, szerokość od 150 do 250 km i zajmuje powierzchnię około 220 tys. km².

Najwyższym szczytem Białych Gór Kauków (Alp), a zarazem całego Białego Lądu (Europy), jest położony na dzisiejszej granicy francusko-włoskiej Biała Blanka (Mont Blanc, wł. Monte Bianco), choć główny wierzchołek znajduje się po stronie francuskiej. Wznosi się na wysokość 4810,90 m n.p.m.

Białe Góry Kauków (Alpy) położone są dzisiaj na terytorium kilku państw biało-lądyjskich (europejskich) – wymieniając od wschodu: Słowenia, Austria, Włochy, Niemcy, Liechtenstein, Szwajcaria i Francja. Niektóre z nich, w których Alpy zajmują znaczącą część terytorium nazywane są często alpejskimi.

W dziejach Białe Góry Kauków które nazywamy także Górami Białobogi przechodziły wielokrotnie z rąk do rąk, ale jak to góry, były głównie we władaniu Harów – Goroli-Horoli czyli Ludzi Gór – nie zależnie od tego jakim mówili oni językiem. Białe Góry były więc otoczone przez kraje kiełtyjskie – gdy dominowali na Białym Lądzie Kiełtowie, przez kraje słowiano-skołockie – gdy dominowali Sistanowie (choćby w czasach Guniów Chytiłły – Atylli, czy później w czasach Harów-Awarów i Harwatów oraz Serbomazów Łużyckich i Wielkomorawian). Były one swego czasu także we władaniu Wenetów – czyli Słowian, których ośrodki odczytywane archeologicznie jako kultura łużycka znajdowały się na terenie dzisiejszej Szwajcarii, Austrii, Włoch (dzisiaj Wenecja u podnuża Alp i granicy Słowenii oraz Chorwacji), Moraw i Polski.

Oto poniżej widok na Święte Jezioro Body – leżące dzisiaj w Szwajcarii, nad którym zakładał obwary Widnur I Wodyn, a potem nad jego brzegami żyli Bodynowie z Ludu Budynów oraz różne plemiona sistańskie, a w końcu kiełtyjskie i znowu sistańskie, romajskie i skańskie czyli germańskie.

Z kolei tutaj widok na jezioro ze strony Bujawarów czyli Boj-Awarów, a później Słowian Załabskich z Serbomazów, dzisiaj kraj zwie się Bawarią i mówi po niemiecku, ale kaganowie Nurusów – krakowie z Caroduny-Krakowa uważali, że to im się korona w tym kraju należy. Myślę, że być może mieli podstawy by tak sądzić, bo aż po rzekę Ryn-Grań dzisiejszy Ren niejednokrotnie sprawowała rządy Wielka Skołotia (Wielka Scytia) i Serbomazja Lądyjska (Sarmacja Europejska)

To w tych Górach na Białej Skale zatrzymała się przemieniona w Białą Łabędzicę Lęda-Ląda-Łabęda, która uciekła ze Skryty (znanej Romajom jako Kreta) przed ścigającą Peruna Perperuną, kiedy oboje oni – i Perun i Lęda – dla ratowania jej życia i jej potomstwa, przybrali inne postacie i wzbili się w Niebo.

Biała Skała Lądy-Lędy-Łabędy, skąd udała się do źródeł Rzeki Białej- Alby-Łaby, nad którą osiadła. Od tych to  wydarzeń oraz od tego, iż ten Ląd – Ląd Biały, dostała we władanie właśnie Ląda-Lęda,  wzięła się nazwa Ląd dla całego kontynentu – połączonego Morzem Sporów (Ląd Biały – Europa, Ląd Czarny – Afryka).

Stanął tutaj fantastyczny zamek, który zawdzięczamy nawiedzonemu germańskiemu władcy. Pięknie uświęca on Białą Skalę Lędy i czyni z niej (może mimowolnie, lecz pewnie) miejsce wieczystego trwania Wielkiej Baji.

Ląd Białej Łabędzicy Lędy zwą dzisiaj Europą, bo przyjęli romajski zapis opowieści o uprowadzeniu Lędy z Tyrsu przez Peruna, choć tak do końca nie wiadomo czy był to Perun czy też może Wodo-Wełm, a pewne jest tylko, że najbardziej rozgniewaną tym wyczynem była Perperuna.

Neuschwanstein wygląda latem, we mgle czy zimą tak samo fantastycznie i jest szaloną, lecz wspaniałą świątynią – prawdziwym Duchowym Jądrem Haryjskiego Białego Lądu.

Widok na Alpy Julijskie

Podobno pochodzenie nazwy jest niepewne, niektórzy wiążą ją z celtyckim rdzeniem alb, oznaczającym “wysokość”, inni natomiast wskazują na łaciński przymiotnik albus – “biały”, co miało odnosić się do ośnieżonych szczytów Alp. Skłaniamy się do tej drugiej wersji także uwzględniając szeroki bajeczny kontekst, obecność dwóch mórz po epoce lodowcowej – Białego i Czarnego z których białe cofnęło się daleko na północ a Czarne jest nam do dzisiaj znane w dawnym jego miejscu, choć także znacząco się zmniejszyło i oddało ziemię Lądowi. Lecz nad brzegiem Morza Czarnego wyrastają nadal drugie Góry Kauków – Czarne, czyli Kaukaz, a nad brzegiem Białego Morza (po którym mamy też naszą Białą Jurę – Krakowsko-Częstochowską) stały Góry Białe – pokryte wieczystym śniegiem, a więc bielą – Alby. Etymologicznie nawiązuje do tego także nazwa ludu Albanów – górali osadzonych nieco na południe, ale wcześniej także tutaj obecnych.

♥

Czarne Góry Kauków

Kaukaz (nazywany także Wielkim Kaukazem) – pasmo górskie w zachodniej Azji pomiędzy Morzem Czarnym i Morzem Kaspijskim. Leży na terenie Rosji, Azerbejdżanu i Gruzji.

Długość wynosi około 1500 km, szerokość wynosi 110-180 km. Powierzchnia około 440 tys. km².

Kaukaz dzieli się na:

• Kaukaz Zachodni – najwyższy szczyt: Dombaj Ulgen o wysokości 4047 m n.p.m.
• Kaukaz Środkowy – najwyższe szczyty: Elbrus o wysokości 5642 m n.p.m., Dych-Tau – 5203 m n.p.m., Kazbek – 5047 m n.p.m.
• Kaukaz Wschodni – najwyższy szczyt: ”Tebulosmta o wysokości 4494 m n.p.m.

Geologia

Kaukaz jest fałdowym górotworem alpejskim o skomplikowanej budowie geologicznej, utworzonym wskutek kolizji płyty anatolijskiej z płytą europejską. Procesy tektoniczne związane z tą kolizją ciągle trwają, o czym świadczą liczne trzęsienia ziemi.

Część środkową tworzą krystaliczne skały prekambryjskie i paleozoiczne (głównie osadowe), pozostały obszar zbudowany jest z mezozoicznych łupków, piaskowców, wapieni i skał wulkanicznych. Najwyższe szczyty są stożkami wygasłych wulkanów (Elbrus i Kazbek). Występują tu częste trzęsienia ziemi.

Na Kaukazie wyróżnia się kilka jednostek tektonicznych (kolejność z północy na południe): zapadlisko przedkaukaskie, Wielki Kaukaz, zapadlisko riońsko-kurskie i Mały Kaukaz.

tyle Z Wikipedii.

Piękne zdjęcie Kaukazu – Swanetja, część Gruzji, lecz bardzo ciekawa przede wszystkim przez niewątpliwe związki ze Słowianami i Skołotami, obecna w wielu starych podaniach [C.B]

Hor-Gąta w Hruszji (czyli Góra Gątów-Gatów z Ludu Dawanów) – Czarne Góry Kauków – dzisiaj nazywana Gergeti w Gruzji – Kaukaz

Czarne Góry Kauków (Kaukaz) wioska zagubiona na wysokości 2500 metrów

Góry Harów i harskich ścieżek – pąci, czyli Harpąty – inaczej Karpaty

Karpaty (51-54) (węg. Kárpátok; rum. Carpaţi; ukr. Карпати, czes. i słow. Karpaty) – łańcuch górski w środkowej Europie (jeden z największych w tej części świata), ciągnący się łukiem przez terytoria Czech, Polski, Słowacji, Węgier, Ukrainy, Rumunii i Serbii. Najwyższy szczyt Gerlach ma wysokość 2655 m n.p.m.

według Wikipedii:

Nazwa “Karpaty” pochodzi najprawdopodobniej od nazwy dackiego plemienia Karpian, mieszkających w pierwszym tysiącleciu naszej ery na terenie Karpat Wschodnich. Wymienia ją Ptolemeusz w II wieku n.e. (w postaci Karpates Oros). Być może nazwa ta wywodzi się od indoeuropejskiego słowa korpata − “góra”, “skała”. Inną hipotezą jest jej pochodzenie od przedindoeuropejskiego cara − “kamień”. W XIII- i XIV-wiecznych oficjalnych dokumentach węgierskich Karpaty pojawiają się pod nazwą Thorchal bądź Tarczal lub rzadziej jako Montes Nivium.

Karpaty wchodzą w skład wielkiego systemu górskiego – łańcucha alpejsko-himalajskiego. Stanowią drugi co do powierzchni i wysokości łańcuch górski Europy – po Alpach. Zajmują powierzchnię 190 tys. km², z tego w Polsce 19,6 tys. km² (6,1% powierzchni państwa). Stanowią centralną główną część Regionu Karpackiego, który poza nimi obejmuje również pas obniżeń związanych geologicznie z Karpatami – Podkarpacie, Równiny Południoworumuńskie i Kotlinę Panońską.

Od Alp oddzielone są w okolicach Bratysławy doliną Dunaju. Stąd ciągną się blisko 1500-kilometrowym łukiem, który odgina się w kierunku północno-wschodnim, otaczając Kotlinę Panońską i Wyżynę Transylwańską. Od Gór Wschodnioserbskich oddzielone są ponownie doliną Dunaju (w okolicach rumuńskiego miasta Orşova) – odcinek ten nosi nazwę Żelaznych Wrót. Brama Morawska w Czechach oddziela Karpaty od Sudetów.

Szerokość łańcucha karpackiego jest zróżnicowana i wynosi od 100 do 500 km. Największa szerokość odpowiada najwyższym szczytom – Gerlachowi (2655 m n.p.m.) w Tatrach słowackich oraz Moldoveanu (2543 m n.p.m.) w Karpatach Południowych.

Karpaty nie stanowią jednego nieprzerwanego łańcucha górskiego, ale raczej składają się z wielu wyróżniających się pod względem geologicznym i orograficznym pasm górskich. Różnorodność krajobrazów jest porównywalna z Alpami. Jednocześnie góry te rzadko osiągają wysokości powyżej 2500 m n.p.m., dlatego nie można tu znaleźć tak wyraźnej polodowcowej rzeźby wysokogórskiej. W Karpatach nie zalega wieczny śnieg.

Karpaty Wschodnie Czarnohora, Bukowina, Dolina Czeremoszu i Suczawy

Teren, którego niniejszy materiał dotyczy zamknięty jest od zachodu doliną Czeremoszu, od północy doliną Prutu, od południa zaś doliną Suczawy. Wschodnią zaś granicę należałoby poprowadzić na wschód od drogi Czerniowce – Seret, mniej więcej tak, jak przebiegała na tym odcinku granica austriackiej Bukowiny. Tak opisany teren składa się niejako z dwóch jednostek fizjograficznych: Karpat w widłach Czeremoszu i Suczawy, zamkniętych od północnego-wschodu wyraźnym obniżeniem na linii Wyżnica, Berhomet Mołdawski, Krasna, Wików Górny oraz Pogórza  Karpackiego pomiędzy tą linią a Prutem.
Pogórze Karpackie stanowią tu dwa pasma wzgórz — jedno będące działem wodnym pomiędzy Czeremoszem i Prutem a Seretem i drugie pomiędzy Seretem a Suczawą. Pierwsze zaczyna się tuż za Wyżnicą wyraźnym obniżeniem utworzonym przez dolinę Mihodry i Mihoderki. Ciągnie się następnie wygiętym ku północy łukiem utworzonym z szeregu wzgórz nie przekraczających swoją wysokości 400 m. Jedynie bezpośrednio nad Czerniowcami wzgórza przekraczają wysokość 500 m osiągając w Cecynie (537) swoją kulminację. Pomiędzy wzgórzami częściowo jeszcze porośniętymi lasem bukowym leżą liczne wsie. Drugie pasmo przedzielona na pół Małym Seretem prawie nigdzie nie przekracza 500 m, jest za to — szczególnie w południowej części, przy rumuńskiej granicy — zdecydowanie mniej zasiedlone. Jego centrum zajmują dwie duże wsi rumuńskie Krasna i Piotrowce.
Fragment Karpat Bukowińskich zawarty pomiędzy Czeremoszem a Suczawą nie ma szczęścia do literatury geograficznej ani krajoznawczej i tak naprawdę to nawet nie ma własnej nazwy. Pomijany przy wszystkich opisach i systematykach Karpat Wschodnich, nie znalazł uznania nawet u prof. Kondrackiego, który włożył go do jednego, bardzo pojemnego worka nazwanego Górami Pokucko-Bukowińskimi (w oryginale Beskidami Pokucko-Bukowińskimi jednak nazwę „Beskidy” jako niewystępującą na tym terenie wolę zamienić na nie budzące sprzeciwu „Góry”), a rozciągającymi się pomiędzy dolinami Prutu i Suczawy. Idąc konsekwentnie za myślą prof. Kondrackiego należałoby przyjąć, że skoro Górami Pokuckimi nazywamy tę część Karpat, która leży pomiędzy Prutem i Czeremoszem na północ od Czarnohory i Połonin Hryniawskich, to interesujące nas góry powinniśmy nazwać Górami Bukowińskimi. Co zrobić jednak z górami na południe od Suczawy, wszak one też są bukowińskie tyle, że Obczyny. Nasuwa się więc niejako automatycznie nazwa Góry Północnobukowińskie, która — choć sama w sobie zachwytu nie budzi — w miarę jednoznacznie określa ten fragment Karpat.
Góry czy jak kto woli Karpaty Północnobukowińskie mierzone ze wschodu na zachód (od Jabłonicy po Krasną) mają prawie 50 km, z północy na południe (od Saraty po Wyżnicę) zaś blisko 60 km. Zbudowane są z fliszu karpackiego. Nie jest to jednak jednorodny masyw górski. Analogicznie do sytuacji na zachód od Czeremoszu gdzie na północy mamy Góry Pokuckie, na południu zaś oddzielone od nich Czarnym Czeremoszem Połoniny Hryniawskie, tu też występuje dość wyraźne zróżnicowanie na niższą część północną i wyższą południową. Linią podziału jest zaś głęboka dolina Putyły. Północną część stanowią długie, wąskie grzbiety ułożone w kierunku z pn.-zach. na pd.-wsch. i mające swoje odpowiedniki po zachodniej stronie Czeremoszu w Górach Pokuckich. Grzbiety te zbudowane z twardych piaskowców jamneńskich, mniej więcej w połowie przecina w poprzek głęboka dolina Seretu, którego źródliskowe potoki wrzynając się głęboko tworzą istny labirynt rusztowego układu grzbietów. Góry te są w większości zalesione i pozbawione większych osiedli. Jedynie w zachodniej części w dolinach potoków wpadających do Czeremoszu i Putyły spotykamy typowe dla huculszczyzny rozrzucone po stokach osiedla, należące do Roztok, Białoberezki, Towarnicy, Marinicz, Uścia Putyłowego i Byskowa. Osiedla leżące w dolinie Seretu – Szypot Seretu i Łopuszna, mające zgoła innych charakter (zwarta zabudowa wzdłuż rzeki), ponieważ powstały jako osady robotników leśnych. Wysokość grzbietów maleje z pd.-zach na pn.-wsch. I tak najwyższe wzniesienia Oseredok (1365),  Plesza (1330), Magura (1313) i Długi Groń (1381) znajdują się w grzbiecie leżącym najbardziej na południe, nad doliną Putyły i Suczawy. Kulminacje kolejnych grzbietów liczą po 1100, 1000 i 900 m. Ostatni wreszcie grzbiet wznoszący się bezpośrednio nad partią pogórzy składa się z szeregu odrębnych wierzchołków, z których większość przekracza 800 m.

Mimo długich poszukiwań w literaturze polskiej i ukraińskiej nie znalazłem żadnej nazwy dla tych gór. Mają swoje nazwy poszczególne grzbiety: Tomantyk, Czymyrna, Długi Groń, żadnej z nich nie można jednak przenieść na cały masyw. Dla porządku więc postanowiłem nadać im swoją nazwę. Ponieważ rozciągają się pomiędzy ukraińską Wyżnicą, a rumuńską Strażą, nazwałem je więc Górami Wyżnicko-Strażowskimi. Najwyższym ich szczytem jest Długi Groń [Lungul] (1381) wznoszący się w południowej części masywu nad położoną w dolinie Suczawy wsią Ruska. W większości leżą one na terenie Ukrainy, tylko niewielkie partie położone bezpośrednio nad doliną Suczawa pozostawia po rumuńskiej stronie absurdalnie poprowadzona granica. Jednak wbrew sztucznym podziałom politycznym góry te są swe rodzaju granicą, tyle że o zupełnie innym przebiegu. Biegnie mianowicie nimi z północnego-zachodu na południowy-wschód wyraźna granica etniczna pomiędzy żywiołem ukraińskim (konkretnie Hucułami) a rumuńskim. O ile więc we wsiach w dolinie Czeremoszu dominują zdecydowanie Huculi, o tyle doliny Seretu, Małego Seretu i Seretelu zamieszkałe są generalnie przez Rumunów.
Na południe od Gór Wyżnicko-Strażowskich, za rozległą, wypełnioną huculskimi osiedlami doliną Putyły rozciągają się trzy szerokie, mocno rozczłonkowane grzbiety. Pierwszy z nich (licząc od pn.-wsch.) ma kulminację w Losowej (1428), drugi oddzielony od niego doliną Łopusznej (dopływ Białego Czeremoszu) jest trochę wyższy, kulminuje bowiem w Hrebeniu (1464), w trzecim natomiast oddzielonym od poprzedniego doliną Jałowiczory i przełęczą Dżogol (1203 m), najwyższymi wierzchołkami są Jarowec (1580) i Tomnatyk (1565). Wszystkie trzy grzbiety stanowią jeden masyw, który bywa określany czasami mianem Pasma Losowej (Łosowej), jednak moim zdaniem lepsza jest nazwa Góry Putyłskie zastosowana przez geografów ukraińskich. Góry te, zbudowane także z fliszu karpackiego, otwierają się w partiach szczytowych licznymi połoninami, wypasanymi przez Hucułów z Putyłowa, Seletyna, Szypotu Suczay i Jałowiczory. I tu, biegnąca w poprzek grzbietów i potoków granica, część masywu w obszarze źródliskowym Suczwy i Kirlibaby, z wierzchołkiem Doszczyny (1469), pozostawia po rumuńskiej stronie. Już w Rumunii głęboka przełęcz pomiędzy doliną Saraty i Kirlibaby oddziela Góry Putyłskie od Gór Cibo, natomiast przełącz Kirlibaba (zwana też Bobejką) pomiędzy dolinami Kirlibaby i Izworu (źródliskowego potoku Suczawy), od Obczyny Mestekanisz. Swoją kulminację Góry Putyłskie mają w grzbiecie Jarowca (Jarowicy), którego wyższy wierzchołek liczy 1580 m.
Na samym wreszcie południowym końcu trójkąta utworzonego przez doliny Czeremoszu i Suczawy, w widłach źródłowych potoków Białego Czeremoszu – Pyrkałabu i Saraty (ddzielony od Gór Putyłskich doliną Saraty) leży grzbiet Czarnego Działu [Czornyi Dił, Negru] (1491 m), po przez Żupanię [Jupania] (1478 m) łączący się z masywem Kreczeli (1855 m), a więc stanowiący fragment Gór Marmaroskich. Te ostatnie bowiem od Obczyn Bukowińskich (a właściwie od Gór Cibo) oddziela niska przełęcz (ok. 1250 m) pomiędzy dolinami Cibo i Saraty, nie zaś jak uważał Kondracki przełęcz w Żupani (1397 m) pomiędzy dolinami Pyrkałabu i Cibo. Grzbiet ten zbudowany częściowo z wapieni (budowa geologiczna Czarnego Działu podobna jest do leżącego po drugiej stronie Pyrkałabu Prełucznego) posiada unikatową szatę roślinną. W rejonie Wielkiego Kamienia (1476 m), strome, częściowo skaliste stoki na tyle skutecznie utrudniały eksploatację lasów, że do dnia dzisiejszego zachował się tam pierwotny smrekowy las karpacki ze wspaniałymi okazami rosnących pojedynczo i w grupach limb. Występuje tu cały szereg rzadkich porostów i roślin naczyniowych z szarotką alpejską na czele. Dla ochrony bezcennej flory, a także i fauny utworzono tu rezerwat (zapowiednik).

(C) 2009 Towarzystwo Karpackie

Na pierwszym planie Harpąty Dawańskie (czyli Dachskie – Rumuńskie) – w oddali Harpąty Nuruskie – Skrajińskie czyli Ukraińskie – wszystko to dawniej były góry polskie – Bukowina i Pokucie

erb Bukowiny

Czeremosz, ukr. Черемош – rzeka w zachodniej Ukrainie, w Karpatach Wschodnich, prawy dopływ Prutu o długości 80 km (167 km z Czarnym Czeremoszem) i powierzchni dorzecza 2560 km². Nazwa rzeki często pojawia się w kulturze ludowej, w szczególności w odniesieniu do tradycji huculskiej.

Płaje, czyli polany – płaniny – Czeremosz (Bukowina)

Rzeka powstaje z połączenia Białego Czeremoszu i Czarnego Czeremoszu, płynie przez Połoniny Hryniawskie, Beskidy Pokucko-Bukowińskie i Wschodnie Podkarpacie, a do Prutu uchodzi w miejscowości Niepołokowce. Na Czeremoszu są liczne progi, a w jego dolinie znajdują się źródła mineralne. Rzeka jest wykorzystywana do spławu drewna.

W latach 1919-1939 Czeremosz był rzeką graniczną między Polską i Rumunią.

Ważniejsze miejscowości nad Czeremoszem: Wyżnica, Kuty, Waszkowce, Niepołokowce.

Połoniny Hryniawskie – konie

Czarnohora

Czarnohora jest częścią utraconych ziem na południowo-wschodnich kresach dawnej Rzeczypospolitej i należy do długiego łańcucha Karpat Wschodnich a jednocześnie jest najwyższym pasmem górskim Beskidów.
Po II-ej wojnie światowej obszar ten został wcielony w granice państwa ukraińskiego. Te dzikie i malownicze góry rozpościerają się pomiędzy dolinami Białej i Czarnej Cisy a od wschodu ogranicza je dolina Czarnego Czeremoszu.
Teren jest słabo zagospodarowany pod względem ruchu turystycznego. Co prawda grzbiety mają wydeptane ścieżki ale niejedna z nich zarośnięta jest kosówką. Brak schronisk i szlaków sprawia, że góry te wydają się niedostępne, nie odkryte, rzadko odwiedzane przez turystów a tym samym pozbawione tego wszystkiego co niesie ze sobą cywilizacja. To wszystko jest w pewnym sensie zaletą i dodaje im atrakcyjności oraz może dostarczyć wielu wrażeń tym, którzy chcą zabawić się w ”odkrywców”.

Dzika Czarnohora – Kamienny Kopiec [nie ma nawet dobrych zdjęć z tej zakazanej przez Sowietów i zapomnianej przez dzieje polskiej okolicy

Turyści z zagranicy dopiero od paru lat mogą odwiedzać czarnohorskie, dzikie szlaki, gdyż przez prawie pół wieku obszar ten był niedostępny dla cudzoziemców. Tak więc, przed wyjazdem należałoby dobrze się wyekwipować i postarać się o reprint wojskowej mapy Polski, arkusz "Żabie", wydaną w 1933 roku przez Wojskowy Instytut Geograficzny (WIG), dostępną w sklepach turystycznych. Będąc tak przygotowanym, można śmiało wyruszyć w góry, aby przeżyć niesamowitą przygodę trwającą średnio od 3 do 5 dni ( nie licząc podróży).

♥

Wielkie i Małe Góry Swąta (Świata) - Dach Świata i Podłoga Świata

Deodungha (Góra Swąta - takie jest nazwanie tej góry przyjmowane do końca XIX wieku z języka Windów, czyli hindusów z Darjeeling. Obecnie Czomolungma lub Mount Everest. Najwyższa Góra w wielkim paśmie Wielkich Gór Świata - gór w istocie największych stanowiących Dach Świata.

[foto: http://ahmedzoha.wordpress.com]

Góra Świata (Wielka Góra Swąta) - Góra Gór, Dach Świata, Matka Gór, Chomolungma, Sagarmatha- najwyższy szczyt Świata. Góra leży na dzisiejszej granicy chińsko-nepalskiej w środkowej części Wielkich Gór Świata (Swąta) - Himalajów Wysokich).

Góra Święta Świata (Świętoświata) - najwyższa z pasma Dachu, ale nie najtrudniejsza do zdobycuia. Te leżą na zachód w Harogórach zwanych też Górami Karymi albo Czarną Koroną - Kara Korona (Karakorum).

Najwyższy szczyt Świata od lat jest źródłem zapładniającym ludzką wyobraźnię i symbolem życiowego celu. Jest górą świętą, co oczywiste, lecz kiedyś należała do Windyjczyków, jak cały Dach Świata i do Dawanów-Dahów. Przez mieszkających tam obecnie ludzi nazywana Sagarmatha – co z sanskrytu i tłumaczy się jako Bogini Nieba. Nazwa tybetańska nawa Chomolungma – znaczy Matka Ziemia. Jednakże przez okolicznych mieszkańców jeszcze w XVIII wieku szczyt nie był nazywany, a właściwie przybyłym Anglikom podawano przeróżne nazwy góry, z czego należy wnioskować, że nazywanie góry wprost obejmował ZakaZ (tabu).

Pałac Potala - działająca świątynia Wiary Przyrodzonej - na Dachu Świata (Tybet)

Różne plemiona stosowały swoje własne nazwy na tę górę, ale do końca XIX wieku używano oficjalnie miana darjeelingskiego – Deodungha – co znaczy Święta Góra – a więc Góra Swąta – Góra Świata. Taka też jest harska (awaro-windyjska) nazwa mityczna tej góry, którą tutaj uznajemy.

Dach Świata -zwany także Góry Dachów (Dahów) plemienia z Ludu Dawanów, którzy przyszli tutaj znad Dniepru z Białego Lądu w czasach Przedtrojańskich.

Dach Świata - Kara Korona znana jako K2 - Korona Harów - najtrudniejsza góra do zdobycia na Świecie

Dach Świata -Wikipedia

Wyżyna Tybetańska – wyżyna w Azji, położona na północ od Himalajów. Ponad jej płaskowyżem o wysokości 4500 m n.p.m. do 5000 m n.p.m. wznoszą się pasma górskie takie jak Himalaje, Kunlun, Karakorum. Zajmuje powierzchnię 2,5 mln km². Wyżyna Tybetańska jest wyżyną lessową o kilkusetmetrowej grubości.

Jej nazwa pochodzi od Tybetu, który w całości leży na jej obszarze. Klimat Wyżyny Tybetańskiej jest wybitnie kontynentalny. Średnie temperatury zimą wahają się w granicach od +9 do -13°C (choć często zdarzają się mrozy poniżej -20°C), zaś latem średnie temperatury utrzymują się w zakresie od +10 do +27° z dużą amplitudą między dniem i nocą. Z wyżyny tybetańskiej wypływają takie rzeki jak: Saluin (Nu Jian), Mekong (Lancang), Huang He (Żółta Rzeka), Brahmaputra (Tsangpo Jiang) i Jangcy (Niebieska Rzeka). Ludzie mieszkający na Wyżynie Tybetańskiej zajmują się pasterstwem. Sprzyjają temu rozległe stepy górskie.

Karakorum - w tych Górach miał swoją pustelnię i zakon do końca życia twórca Bogtoharii - Stopan II Ubog, w tych górach został utopiony przez Karopanów w wodach pewnego jeziora Zar-zdusz Zorian (Żarzdusz), odstępca od Wiary Przyrodzonej Królestwa Sis - znany też jako Zaratusztra, twórca wiary zoriańskiej.

Wielka Góra Swąta w Mazji i jego mazyjskie Wielkie Góry - Dach Świata nie były jedynymi górami Swąta na Ziemi. W Białym Lądzie miał on poswięcone sobie inne góry nazywane Małymi Górami Swąta - czyli Małymi Świętogórami. Dzisiaj te góry nazywane są Łysogórami, bo kiedyś zamieszkiwało je plemię harskie Łyskowiców, które zostało zapisane przez germańskich kronikarzy z typowymi dla nich przekłamaniami jako Licikavici. najniowsza nazwa tych Gór - Świętokrzyskie zawłaszcza część nazwy dawnej - związanej z najważniejszą dla Nurusji Świątynią Wiary Przyrody zlokalizowaną w tych poświęcony Swątowi górach - Świątynią Dziewięciu Kręgów, zniszczoną w czasie wojny domowej, chrystianizacji i wojen z Karolem Wielkim.

Autostrada Karakoryjska czyli Lodowiec

Dach Świata - Chińczycy (Kutajowie)

Wyżyna qinghajsko-tybetańska znajduje się w południowo-zachodniej części Chin. Obejmuje ona cały obszar Tybetańskiego Regionu Autonomicznego, prowincji Qinghaj, zachodnią część prowincji Syczuan oraz część Xingjiangu - ujgurskiego regionu autonomicznego, część prowincji Gansu i Yunan. Jej przeciętna wysokość przekracza 4000 metrów nad poziomem morza, powierzchnia wynosi 2 miliony 200 tysięcy kilometrów kwadratowych. Jest to największa na świecie wyżyna zarówno pod względem wysokości, jak i powierzchni.

W obrębie wyżyny Qinghajsko-tybetańskiej znajdują się przede wszystkim wysokie góry, geolodzy nazywają ją wyżyną górską. Okalają ją majestatyczne górskie grzbiety. Na południu ogranicza ją łańcuch górski Himalajów, a od północy ?łańcuchy górskie Kunglung i Qilianshan, na wschodzie góry Hengduanshan, a na zachodzie pasmo karakunlung. Przeważają szyczyty o wysokości przekraczającej 6000 metrów nad poziomem morza.

Liczne szczyty w Himalajach przekraczają wysokość 8000 metrów npm. Stąd więc wyżyna qinghajsko-tybetańska została nazwana ?dachem świata". W głęb tej wyżyny wrzynają się pasma górskie, dlatego też jest ona podzielona na liczne kotliny, szerokie doliny i jeziora.

Kandżendzonga - Nazwa szczytu jest bardzo skomplikowana i Anglicy wprowadzili do swojej literatury alpinistycznej transliterację Kangchenjunga. Stosowana jest ona w krajach, w których angielski jest językiem urzędowym. Nazwa składa się z czterech słów tybetańskich: kang – śnieg, chen – wielki, dzod – skarbnica, nga – pięć. Stosownie do właściwości składni tybetańskiej znaczy to: Pięć Skarbnic Wielkiego Śniegu. Brzmi to po polsku niezbyt zręcznie, lecz trudno utworzyć lepsze tłumaczenie. Nie jest pewne, czym owe skarbnice mogą być – ludność lokalna mówi o pięciu wierzchołkach masywu, pięciu lodowcach, lecz także o tradycyjnych pięciu skarbach regionu – soli, srebrze i złocie, turkusach, świętych księgach oraz ziarnie. Wierzchołek góry jest uważany za święty. Pierwsi zdobywcy uszanowali wolę tutejszych mieszkańców i zatrzymali się kilka metrów przed szczytem.

W języku polskim stosowane są różne pisownie nazwy szczytu.

Widok z Gangtpku [foto: Wikimedia Commons]

Na wyżynie qinghajsko-tybetańskiej jest nie tylko wiele jeziór, ale i źródeł, tu znajdują się działy wodne licznych wielkich rzek. Z tej wyżyny wypływa wiele rzek biegnących przez obszar Azji środkowej, południowej i południowo- wschodniej t.j. Jangcy, Żółta Rzeka, Lancangjiang /jej dolny bieg nazywa się Mekong/, rzeka indyjska, Jaruzangbujiang / jej dolny bieg nazywa się bulamaputelaho/, talimunho itd. Wyżyna obfituje więc w zasoby wodne.

Na qinghajsko-tybetańskiej wyżynie znajdują się rozległe stepy położone głównie w okolicach jezior, w zapadliskach górskich i na łagodnych stokach wychodzących na południe, stanowią one ważne rejony pasterskie Chin, drugie po Mongolii Wewnętrznej i Xinjiangu.

Na wyżynie odnotowuje się bardzo duże różnice klimatyczne pomiędzy południem a północą. Klimat w dolinach południowo-wschodniego Tybetu jest stosunkowo ciepły i wilgotny, przeważa tam produkcja rolna.

Małe Góry Świata (Swąta) - czyli Świętogóry - dzisiaj Góry Świętokrzyskie. Podłoga,  podłoże a więc Podłuża Świata

Góry najmniejsze ale bardzo stare, może najstarsze. W każdym razie bardzo ważne. Na zachód od nich leżała Lęgia, a tutaj leżała Podłuża (Podłoże Świata - Święte Góry Swąta, Małe Góry Świata) - Podlęgia - Polęgia - Polęchja, czyli stąd poszła nazwa Polska.

Świętogóry koło Zalejowa (rezerwat)

Góry Świętokrzyskie (342.34) – masyw górski położony w południowo-wschodniej Polsce, w centralnej części Wyżyny Kieleckiej. Obok Sudetów jedno z najstarszych pasm górskich w Polsce^[1]. Najwyższy szczyt to Łysica (612 m n.p.m.) w paśmie Łysogór. Nazwa gór pochodzi od relikwii Krzyża Świętego przechowywanych w klasztorze na Łysej Górze^[2].

Góry Świętokrzyskie wypiętrzyły się w czasie kaledońskich ruchów górotwórczych na granicy syluru i dewonu. Następnie zostały odmłodzone w czasie orogenezy hercyńskiej (dolny karbon) i ponownie podczas orogenezy alpejskiej (trzeciorzęd).

Charakterystyczne dla krajobrazu najwyższych partii Gór Świętokrzyskich są strome stoki, głęboko wcięte doliny, skałki ostańcowe i gołoborza^[1]. Góry Świętokrzyskie porośnięte są lasami jodłowymi (Puszcza Jodłowa) i bukowymi. Na ich terenie wytyczono Świętokrzyski Park Narodowy.

Gospodarczym i turystycznym centrum regionu są Kielce. Do ważniejszych ośrodków turystycznych należą Święta Katarzyna i Nowa Słupia.

W przeszłości na terenie Gór Świętokrzyskich znajdowały się ośrodki górnictwa rud żelaza, ołowiu i miedzi.

Świętogóry, Łysica - Święte Źródło na Gołoborzu

Świętogóry - Gołoborze

W tych Świętych Górach leżała Świątynia Dziewięciu Kręgów

♦

Góry Biesów - Beskidy (Besowe Kąty) i Bieszczady (Besowe Czady) - część Gór Harskich

Beskidy Zachodnie - Biesowe Kąty

Beskidy (cz., słow. Beskydy, ukr. Бескиди, ang. Beskids, niem. Beskiden) – grupa pasm górskich w Karpatach Zewnętrznych rozciągająca się od rzeki Beczwy na zachodzie (Czechy) po rzekę Czeremosz (Ukraina) na wschodzie. Szerokość pasma Beskidów wynosi ok. 50-70 km, a ich długość ok. 600 km.

Gustaw Morcinek powiedział o Beskidach:

... Ktoś powiedział, że Tatry to gotyk, Beskidy zaś – barok. Ów barok widzimy nie tylko w kształcie Beskidów, lecz spotkać go można na całej tej ziemi. Skądkolwiek na nią spojrzeć, płynie w miękkich – falistych – łagodnych liniach, i płynie, zdawałoby się na skraj świata..."

Beskidy Wschodnie - Bieszczady (Biesowe Czady)

Granice Beskidów są określone:

• od północy sąsiadują z Pogórzem Karpackim,
• na południu np. z Pieninami, Obniżeniem Orawsko-Podhalańskim.
• najdalej na zachód wysuniętym pasmem jest Beskid Śląsko-Morawski
• najdalej na wschód znajdują się Beskidy Połonińskie, przy czym warto zwrócić uwagę, że w wielu innych krajach granice te mogą być określane inaczej i często spotyka się wschodnią granicę Beskidów na Przełęczy Użockiej, pomiędzy Bieszczadami Zachodnimi (polskimi), a Bieszczadami Wschodnimi (ukraińskimi)

Piekne zdjęcie Beskidów. Pochodzi ze strony:

http://www.aresta.jawnet.pl/autor/foto/gory/

W Beskidach panuje klimat umiarkowany górski o wzrastających (ku wschodowi) cechach kontynentalnych. Charakterystyczne jest zmniejszanie się rocznej amplitudy temperatur wraz z wysokością.

Wykształciły się tu piętra klimatyczne – szczególnie dobrze widocznie na Babiej Górze – od umiarkowanie ciepłego do umiarkowanie zimnego w szczytowych partiach gór.

Piętra klimatyczne wiążą się z układem piętrowym roślinności. Do wysokości 900 m n.p.m. stoki porastają lasy mieszane, od 900 do 1150 m n.p.m. występują lasy regla dolnego, składające się głównie ze świerka, z niewielką domieszką jodły i buka. Powyżej (od 1150 do 1360 m n.p.m.) znajduje się piętro regla górnego, tworzone przez świerk. W najwyższych partiach występuje kosodrzewina i łąki wysokogórskie (hale).

Tutejszy klimat charakteryzuje się dużą zmiennością pogody, znaczną ilością opadów oraz silnymi i częstymi wiatrami (patrz: halny). Opady w Beskidach przekraczają czasem 1200 mm rocznie powodując powodzie.

Śnieg pojawia się w górach już około listopada i utrzymuje się do kwietnia. Najdłużej pokrywa lodowa utrzymuje się na najwyższych szczytach Beskidu Żywieckiego (Babia Góra, Pilsko). Najobfitsze opady śniegu przypadają na przełom lutego i marca.

Babia Góra - Beskid Żywiecki

Masyw Babiej Góry jest jak gdyby żywym modelem, na którym można praktycznie odbyć lekcję o piętrowym układzie roslinności w górach, z uwzględnieniem specyficznych warunków tego masywu, które sprawiają, żę między nim a podanym schematem pięter roślinności istnieją pewne różnice.

Do wysokości około 1150 m. sięga tutaj piętro regla dolnego, z drzewostanem bukowo-jodłowym i sztucznie zaprowadzonym świerkiem; do ok. 1390 m. piętro regla górnego, gdzie królują naturalne świerczyny, nie znające sztucznej gospodarki ludzkiej. Ponad górnym reglem, jako pośredni pas, zjawiają się na żyznym podłożu krzewy jarzębin, wierzby śląskiej, porzeczki karpackiej i róży alpejskiej. Wyżej, aż do wysokości 1650 m kraina kosodrzewiny i jeszcze wyżej piętro alpejskie z florą wysokogórską wśród piargów i rumowisk skalnych. Lasy babiogórskie jeszcze dzisiaj słyną z piękności. Nieporównana "Gruba Jodła", która rosła jeszcze około do 1930 r. poniżej Hali Czarnego, przy polanie Cyrhli, miała przy ziemi średnicę 1,35 m, obwodu 6,80 m i liczyła ok. 500 lat. Takich jodeł już tu nie ma, są jeszcze jednak dalej piękne okazy świadczące o dawnej puszczy. Chociaż w roślinności Babiej Góry nie ma endemitów, tj. roślin, które by występowały tylko w tej grupie, to jednak jest ona bogata - istnieje 1700 gatunków - i wystepują w niej gatunki, które mają najbilższe stanowiska w Alpach i w Karpatach Wschodnich. Taką rośliną jest np. rogowica alpejska, niewielka roślina 15 cm. wysokości, lecz niezmiernie ciekawa dla przyrodnika. Rośnie również bardzo rzadki, a piękny, o bogatych w kwiaty baldachach okrzyn jeleni (Laserpitium archangelica W.), który ma najbliższe stanowisko na pd. stokach Tatr. Na Babiej Górze upatrzył on sobie stanowisko nad Markowym Potokiem, na północnych stromiznach Cylu, także w pobliżu Borsuczych skał poniżej i powyżej górnego płaju oraz w żlebie spadającym spod Kępy i w urwistych zboczach Sokolicy. U podnóży Kępy, na stromych zboczach zakwitają w lipcu wspaniałe ziołorośla.

Wśród licznych gatunków alpejskich rosną tu jeszcze: zawilec alpejski, zawilec narcyzowy, goryczka kropkowana, pięciornik plamisty, urdzik górski, kuklik górski, podbiałek, starzec alpejski, pięciornik złoty, skalnica, omieg górski o wielkich żółtych kwiatach i inne. Na wiosnę w świetlistym lesie bukowym w okolicy Hali Czarnego unosi sie dziwny ostry zapach - to pachnie obficie rosnącu tutaj czosnek niedźwiedzi. Na północnej stronie, poniżej Małej Babiej Góry wystepuje torfowiec i połacie stoku pokryte są mchem islandzkim.

Wyjątkowe wartości przyrodnicze skłoniły w 1928 r. do wprowadzenia rezerwatowej gospodarki w lasach na południowych stokach Babiej Góry. W 1934 r. utworzono rezerwat przyrody na Babiej Górze, na terenach należących do Polskiej Akademi Umiejętności, na skutek zabiegów zainicjowanych przez W. Midowicza i W. Szafera.

Utworzenie Babiogórkiego Parku Narodowego nastąpiło 31 Października 1954 r. w drodze wydania Rozporządzenia Rady Ministrów. Obszar parku wynosił 1636 ha, później nieco powiększy się, z tym że rezerwaty ścisłe zajmują 63% powierzchni.

Beskidy Śląskie - Barania Góra

Beskidy Wschodnie - Gorgany - Siwula

Beskidy Wschodnie - Czarnohora

Czaropieniny - Góry Karopanów i Czaropanów oraz Góry Czaronosa (Krakoniosa-Karkonosza) - Pieniny i Sudety

Trzy Korony - tutaj w Czaropieninach na Trzech Koronach albo w Serbii na Górze Trzygław miało rosnąć  jedno z Trzech Drzew Świata - podtrzymujących Kpoułę Nieba

Pieniny (514.12) – pasmo górskie w południowej Polsce i północnej Słowacji, stanowiące najwyższą część długiego, porozdzielanego pasa skałek wapiennych (Pieniński Pas Skałkowy).

Od południa Pieniny graniczą z pasmem Magury Spiskiej, od północy z Gorcami i Beskidem Sądeckim, na zachodzie zaś – z Kotliną Orawsko-Nowotarską oraz Pogórzem Spisko-Gubałowskim. Rozciągają się na długości ok. 30 km na wschód od przełomu Białki. Dwa przełomy Dunajca dzielą Pieniny na 3 części:

• Pieniny Spiskie, między doliną Białki a przełomem Dunajca pod Niedzicą. Najwyższy szczyt Żar (błędnie: Branisko) – 879 m n.p.m.;
• Pieniny Środkowe (Pieniny Właściwe), często określane po prostu jako Pieniny, od Niedzicy do Przełomu Dunajca między Sromowcami Niżnymi a Szczawnicą (w granicach Polski). Najwyższy szczyt Trzy Korony – 982 m n.p.m. (najwybitniejszy szczyt całych Pienin). Tutaj należy też położona całkowicie po słowackiej stronie Grupa Golicy, przez niektórych topografów wyodrębniana w oddzielną, czwartą część Pienin, przez wielu włączana do Małych Pienin;
• Małe Pieniny – sięgające do doliny Popradu, najwyższy szczyt Wysoka (Wysokie Skałki; 1052 m n.p.m.) będąca też najwyższym szczytem całych Pienin.

Sudety

Sudety (332) (cz. Sudety = Sudetská subprovincie = Krkonošsko-jesenická subprovincie, niem. Sudeten) – łańcuch górski na obszarze południowo-zachodniej Polski i północnychCzech, stosunkowo niewielki skrawek znajduje się w Niemczech; najwyższy szczyt Śnieżka, 1602 m n.p.m.; są najwyższą częścią Masywu Czeskiego oraz najwyższymi górami Czech. Ciągną się od Doliny Łaby po Bramę Morawską. Od północnego wschodu obcięte są wyraźnym uskokiem - uskokiem sudeckim brzeżnym od Przedgórza Sudeckiego. Północna granica z Niziną Śląsko-Łużycką na linii Złotoryja - Bolesławiec - Zgorzelec jest umowna. Również południowa granica na obszarze Czech i Moraw jest dość zawikłana.

[Wiekszość materiału informacyjnego o różnych górach pochodzi z Wikipedii - C.B.]

Góry Stołowe koło Radkowa - Szczeliniec, Święta Góra Flinsa-Wijnsa, być może znanego też Istom - Let-Winilom (Litwinom) jako Wejupatis

Góry Stołowe - Pasterka i Karłów [zainteresowanych pięknymi zdjęciami Gór Stołowych, okolic Radkowa, polskiej zimy i wspaniałej przyrody zachęcam do odwiedzenia strony autora tych zdjęć - Bogdana Nikadona: http://picasaweb.google.pl/bogdannikadon

Karkonosze - Śnieżka (jedno z nielicznych ciekawych zdjęć tej góry, ze strony - http://karkonosze.ournet.pl/

Dawna nazwa Karkonoszy to Góry Olbrzymie. Cechą odróżniającą Karkonosze od innych gór jest ich forma jednorodnego, masywnego bloku skalnego. Stąd też pochodzi ich dawna nazwa: Gór Olbrzymich. Zbudowane są z granitów oraz ze skał metamorficznych (Śnieżka) które powstały 300 milionów lat temu.

[Ale nazwa ma inne pochodzenie - od Karopanów - plemienia słowiano-skołockiego, które prazywedrowało tutaj z Gór Kamiennych (Góralu-Uralu) wygnane przez rozgniewaną boginię, gdyż nie upilnowali przed swiętokradztwem Góry Karej. Karopanowie - to inaczej Karoniosowie -Karonoszowie, czyli Lud Noszący Karę Dziewanny, albo inaczej Karę Góry Kara. Olbrzymi bo to stare plemię pozerywańskie. C.B]

Także z owej strony - Góry Jęzorskie (Izerskie) - czyli Góry Języtów-Jazyczników - skołockiego, czyli słowiano-scytyjskiego plemienia, nazywanego także Jazygami

]]> http://americanepali.wordpress.com/2009/10/12/can-you-see-everest-from-your-house/ Mon, 12 Oct 2009 21:33:52 +0000 americanepali http://americanepali.wordpress.com/2009/10/12/can-you-see-everest-from-your-house/ http://wantravel.wordpress.com/2009/10/09/lhasa-khatmandu-tour/ Fri, 09 Oct 2009 00:31:07 +0000 ecerita http://wantravel.wordpress.com/2009/10/09/lhasa-khatmandu-tour/

Lhasa – Kathmandu Overland Tour

This overland tour connects two old capital cities, Kathmandu in Nepal and Lhasa in Tibet. The tour begins in Lhasa and ends in Kathmandu. En route, you cross over several high mountain passes with spectacular mountain views, including those of the majestic Mount Everest, Cho Oyu, Makalu and Shishapangma.
This tour gives you an insight into the rich culture and history of Lhasa It is the most sought after tourist destination in Tibet.. Most popularly known as ‘Sunlight City’, Lhasa is regarded as the heart and soul of Tibet. As you drive across the Tibetan plateau, you can visit all the Tibetan monasteries, temples, monuments and important tourist sites. In Lhasa you can explore the Potala Palace, Sera Monastery, Norbulingka, Jokhang Temple, Drepung Monastery and the busy Barkhor Square. From the bustling old cities to the ancient villages and settlements, you get to observe Tibetan lifestyle at close quarters. This tour gives you an opportunity to discover the real Tibet and introduces you to the rich Tibetan culture, art and history.
Lhasa’s Main Attractions
In 1994, the Potala Palace was declared the United Nations World Cultural Heritage site. Potala Palace is situated at the west of old Lhasa, atop the “Moburi (Red) MountainIt was originally built in the 640’s, during the reign of King Songstan Gampo. The 13-story palace stands 117 meters high and has over 1,000 rooms. Covering an area of 130,000 sq meters, the entire building is made of stone and wood. The palace is widely known for its treasures, which includes sculptures, murals, ancient Tibetan Buddhist scriptures, Buddha figures, antiques, and jewelry. The Red Palace contains various chapels and mausoleums for previous Dalai Lamas. These are of great cultural and artistic value. The White Palace contains the living quarters of successive Dalai Lamas and their tutors. The offices of the old Tibetan government and their assembly halls are also located here. The original Potala was destroyed in the 9th century, during the breakdown of the Tubo Kingship era. It was rebuilt during the reign of the 5th Dalai Lama and completed in the late 17th century.
Jokhang Temple is located in the centre of old Lhasa city. It was original built in 647 AD. It is said the site was chosen personally by the wife of King Songstan Gampo, the Tang Princess Wen Cheng. It was built by craftsmen from Tibet, China and Nepal and thus features different architectural styles. The Jokhang is the spiritual centre of Tibet and the holiest destination for all Tibetan Buddhist pilgrims. In the central hall is the Jokhang’ s oldest and most precious object-a sitting statue of Sakyamuni Buddha ,when he was 12 years old. It is a gilded statue adorned with many jewels, in an elaborate setting. Pilgrims have prostrated themselves in front of this statue for centuries.
Drepung Monastery lies in the west of Lhasa under Mt. Gambo Utse. Built in 1416, it is considered as one of the largest monasteries in the six principle monasteries of Gelu Sect. Drepung Monastery used to be the living palace of Dalai Lamas before the reconstruction of Potala palace. This magnificent monastery resembles a huge walled city. From its roofs, one can enjoy the scenic view of Lhasa city. As the most powerful of the “Gelukpa” monasteries, Drepung had seven colleges and, at its height, housed over 10,000 monks. It owns many splendid murals, elaborate statues and other rich treasures. A giant golden statue of Buddha “Jiangba Tongzhenma” sits near the precious conch shell. During the building of the foundation of Drepung, Tsong Khapa discovered a magical white conch shell with counter clockwise swirls, believed to be buried by the Sakyamuni Buddha. Tsong Khapa bestowed this religious treasure to Drepung, and it can still be seen today in the “Great Sutra Chanting Hall”.
Located in the west of Lhasa, Norbulingka was built in 1755.It covers an area of 46 acres, with 370 rooms of different sizes.
Norbulingka is the Summer Palace of the Dalai Lama. Barkhor Street is found in the heart of Lhasa. It means “a pilgrim’s inner circuit”, and is the oldest street in Lhasa. Barkhor Street is an essential pilgrim route. It bustles with activity and is always jam-packed with trades people. The market is “a must visit site” for souvenir-hunting tourists. Many people call the Barkhor “the window of Tibet” as it offers a typical reflection of Tibetan life. The old circumambulation circuit is always crowded with pilgrims. Here you will find people from all over Tibet.
Sera Monastery – Sera means “Hailstone” in Tibetan. Legend has it that hail stones rained while laying the foundation of this famous monastery. Sera was the last of the three principal Yellow Sect monasteries to be built in Lhasa. Shaka Yeshe traveled to Beijing and as far as Mongolia to preach Buddhism. It was completed in 1419, under the supervision of Shaka Yeshe. He was given the title “The Tutor of the Empire”, by the Ming Emperor, Xuan De. Many precious gifts were sent to Sera by the Chinese Emperors, many of which are kept well preserved and can be seen at Sera to this day. Sera comprises a great sutra chanting hall, a college and 32 sections. It once housed nearly 10,000 monks
PEOPLE AND CULTURE
They are probably descendents of a variety of nomadic tribes who migrated from the north and settled along sedentary cultivation of Tibet’s river valleys.
The Tibetans are classified as belonging to the Mongoloid family of people. The Tibetans living within the borders of present day Tibet are easily identified by their distinctive dialects, social customs and dress. The Topas live in the highland regions (Lato and Ngari), the Tsangpas in the West Tibet (Tsang), the Upas live in central Tibet, the Horpas comes from the north (Nagchu/ Jangtang), the Kongpowas from the south, the Khampas live in the east, the Amdowa in the northeast, and the Gyarongwa in the extreme east.
In Lhasa, you will find some Tibetans speak a bit of English and are happy to have a chat with you. . It is appreciated when you try and use Tibetan language when communicating with Tibetans. Travelers to Tibet inevitably find Tibetans to be friendly and possessing a great sense of humorReligion is extremely important to the majority of Tibetans, and travelers should endeavor to respect their customs and beliefs. Always circumambulate Buddhist religious sites or monastery in a clockwise direction, and when in a monastery do not wear a hat, smoke or touch frescoes. In addition, refrain from climbing onto statues, mani stones or other sacred objects. Don’t photograph people without permission, and be aware that some locations prohibit photography without a fee.