Tracklisting/Details:

1.) PALMSKIN PRODUCTIONS – THE BEAST (GLOBAL COMMUNICATIONS MIX)
2.) LIQUID LIQUID – CAVERN
3.) UNKLE – BERRY MEDITATION
4.) DJ KRUSH – MEISO (KLUB MIX BY DJ SHADOW)
5.) DJ KRUSH FEAT TRAGEDY – REAL
6.) DJ KRUSH VS DJ SHADOW – DUALITY
7.) DR OCTAGON – BEAR WITNESS
8.) DR OCTAGON – NO AWARENESS
9.) DJ SHADOW – THE NUMBER SONG (CUT CHEMIST REMIX)
10.) AIR – MODULAR MIX (DJ CAM REMIX)
11.) DR OCTAGON – BIOLOGY 101
12.) DJ SHADOW – CHANGELING
13.) DJ KRUSH – OCE 9504
14.) DJ KRUSH – KEMURI
15.) UNKLE – UNREAL
16.) INNERVISIONS AKA J MAJIK – MERMAIDS

Download | Download

“I play not in time but in tune” zwykł mawiać DJ Shadow. Mówi tak, ponieważ zdaje sobie sprawę z tego, że różni się nieco od typowych deejay’ów – dużo muzyki, którą gra, tworzy sam, a jego występy na żywo przypominają bardziej koncert, niż set. Mało kto na tych koncertach tańczy – większość osób stoi jak zahipnotyzowana podziwiając pracę Shadowa przy gramofonach i wizualizacje, które są tam niezbędnym elementem.
A wszystko zaczęło się właśnie od “Endtroducing” – płyty bez tytułu na okładce… choć Josh (tak ma DJ na imię) twierdzi, że gra hip-hop, wiele osób uparcie obstaje przy nazywaniu go mistrzem trip-hopu. I jeśli wsłuchamy się w klimat panujący na jego debiutanckim krążku, ciężko jest myśleć, że się mylą – przede wszystkim ze względu na swoistą dozę mroku i melancholijność w jego muzyce – chociaż zdarzają się też bardziej skoczne sample… w tym istnym morzu sampli. Znajome brzmienia powinni poznać tam miłośnicy na przykład Tangerine Dream, Björk czy Jamesa Browna, dla którego zresztą Shadow znalazł miejsce na osobne, specjalne podziękowania (tym razem nie muzycznego, a słownego – na okładce).

Statystycznie rzecz ujmując, porażającej większości osób słowo “deejay” kojarzy się z gościem nad gramofonami, ze słuchawkami na uszach, którego zadaniem jest utrzymanie na parkiecie jak największej ilości tańczących istot i jak najdłużej. Zadanie muzyki Shadowa (i nie tylko jego, bo podobnie jest chociażby z Vadimem czy Krushem…) to wyrażenie uczuć i oddanie emocji. Miksuje on więc dźwięki nasycone wrażeniami, a nie tanecznością. Jest turntabilistą, co nie oznacza, że tak jak First Rate kładzie gramofon na głowie i skreczuje językiem – to oznacza, że Josh Davis na gramofonie gra – a nie odtwarza. Traktuje go tak, jak skrzypek własne skrzypce, jak śpiewak struny głosowe.

“Endtroducing” to czysta klasyka gatunku, sztandar nie tylko Shadowa, ale całej wytwórni Mo’Wax. Jeśli jest jeszcze ktoś, kto nie słyszał genialnego “Building Steam with a Grain of Salt”, “What Does Your Soul Look Like?” czy “Organ Donor” – to ja usilnie nakłaniam do nadrobienia poważnej zaległości.

Kaśka Paluch

So I definitely think I got Stefan good with my question, “What was the first ever release on ECM” but he just about got his revenge, kind of. Of course Mo’Wax released singles before this, nine of them, so if you’re being picky their first ever release was “Promise” by Repercussions. But this was their first album. This is all too-cool-for-school jazzy hip-hop, the cooler end of acid jazz, that sort of thing. Strangely no United Future Organisation on this.

DISC ONE
01. DJ Takemura – The Quest is a Reward (6:18 )
02. Jeff Brown & 33 1/3 – 747 Party in the Sky (6:48 )
03. Jungle Oasis Inc. – Shaft of Ubik (6:04)
04. Men Against Cool – Anger (4:36)
05. DJ Krush – Slow Chase (5:54)
06. Monday Michiru – Hear Between the Silence (5:40)
07. Skip Jack – Bosa Bosa (4:23)
08. Magic Ware – Scandanavia (4:53)

DISC TWO
01. Monday Michiru – Naked With You (5:14)
02. DJ Krush & Monday Michiru – Do Dat Dance (Instrumental Version) (4:34)
03. El-Malo – They Cuss, I Fuss (5:29)
04. DJ Matsura – Gas (5:04)
05. El-Malo – Sling & Solution (4:16)
06. Soul Rebel Freedom – Latin Drunk (5:52)
07. Monkey Drop – Drop (5:34)
08. DJ Takemura – Dedicate for the Sun (6:27)

Link | Discogs

El personaje que hoy nos ocupa es uno de los capos actuales de la música. Aunque su nombre no es muy conocido el británico Timothy Goldsworthy ha sido una de las piezas claves en el progreso del rock-pop-electrónico. Comenzó como miembro y productor del grupo UNKLE, pasando por grupos como Le Tigre o LCD Soundsystem para terminar fundando los sellos Mo´Wax (con James Lavelle) y DFA Records (con James Murphy), ahí es nada. Si esto parece poco, además de los remixes que realiza junto a James Murphy como DFA, firma los suyos propios, ya sea con su nombre de pila o con el pseudónimo “The Loving Hand”. ¿Es todo?, pues no, también produce a grupos como Hercules & Love Affair o David Holmes.

Yo ceo que se merece este post, ¿no?

En cuanto a sus trabajos como remixer cabe destacar su gusto por el rock progresivo, pinceladas de psicodélia y esas “congas” raveras que caracterizan a los temas del sello DFA

Dappled Cities – fire fire fire (the loving hands remix)
[down]

home video – penguin – (the Loving Hand remix)
[down]

joakim – Lonely Hearts (Loving Hand Remix)
[down]

Likke li – Little Bit (the Loving Hand Remix)
[down]

prints – pretty tick meditation (the loving hand remix)
[down]

Radio 4 – Packing Things Up On The Scene (Loving Hand Dub Mix)
[down]

the rakes – binary love (the loving hands remix)
[down]

These New Puritans – Navigate, Navigate (the Loving Hand Remix)
[down]

Wolfmother – Joker And The Thief (Tim Goldsworthy Remix)
[down]

DFA Records

hosted by dj skore

DOWNLOAD

RPM – The inside
Excursion – Mr olly live next door
dee nasty beats – old school convention part 2
Asaviours be careful
Illogic – first trimester
DJ Krush – to-u-kyo
Company Flow – Funcrusher scratch
Dr octagon – real raw inst.
DJ shadow – 89,9 mix

]]> http://freeyourmind.wordpress.com/2008/07/20/sunday-classic-cassius/ Sun, 20 Jul 2008 11:42:00 +0000 freeyourmind http://freeyourmind.wordpress.com/2008/07/20/sunday-classic-cassius/

Haaa, on est dimanche. Et si on reprenait les bonnes vieilles habitudes : BOOYAH, IT’S SUNDAY CLASSIC TIME !

Après Etienne de Crecy à Solidays il y a 2 semaines déjà, j’ai eu envie de rendre hommage à ces deux autres vétérans, initiateurs d’une certaine idée de la House Music à la française : Cassius…

Cassius, c’est deux hommes : Philippe Zdar et Hubert Blanc-Francard (fils du producteur parisien Dominique Blanc-Francard et frère de… Sinclair !). C’est sous le pseudo La Funk Mob qu’ils se font d’abord connaitre, en bossant avec Solaar soit, mais aussi et surtout en sortant un EP sur le vénérable label de James Lavelle, Mo’ Wax, intitulé Les tribulations extra-sensorielles et Breaking Boundaries, Messing Up Heads (1994).

Ensuite Philippe, le plus actif des 2, collabore en 1996 avec Etienne de Crecy (encore lui !) sur le projet Motorbass; ils sortent ensemble l’album Pansoul. Acclamé par une certaine presse britannique (i-D, DJ Mag, Mixmag…) comme LE meilleur disque de l’année, tous styles confondus, cet album reste aujourd’hui encore une référence.

Après plusieurs remixes, nos 2 lascars produisent leur premier titre Foxy Lady sous le pseudo L’homme qui valait 3 milliards ! Le titre fonctionne plutôt bien outre atlantique mais… pas le nom du groupe !!

Ils en changent (pour Cassius donc) et sortent d’abord ce single Cassius ‘99 qui va se hisser rapidement tout en haut des charts mondiaux. Puis vient l’album 1999 qui va faire de même et caracolera pendant de nombreuses semaines dans le TOP 10 des albums les plus chauds de l’année…

Sur cet album figurent moultes pépites dont ce titre Feeling 4 u et son clip coloré…

Zapamiętaj. Wpisanie w rubrykę „brzmimy jak” słów „twoja eksżona” nie jest najlepszą formą promocji własnych nagrań. Tym bardziej, gdy uda Ci się stworzyć rzecz tak zgrabną, jak tegoroczny album Cut Copy „In Ghost Colours”.

New Order. Pierwsze skojarzenie. Muzyka zgromadzona na drugim albumie Australijczyków to electropop, który wcale nie dyskretnie flirtuje z eightiesowym cold wavem (w warstwie muzycznej), ale i też czystym New Romantic. Gdzieniegdzie przebija się też feeling odświeżony ostatnio chociażby przez Tigercity (patrz „Nobody Lost, Nobody Found”). W tym kontekście istotne jest przytoczenie imienia i nazwiska osoby, która wraz z zespołem odpowiada za produkcję „In Ghost Colours”. To Tim Goldsworthy, współzałożyciel wytwórni Mo’Wax i współwłaściciel DFA Records, niegdyś członek LCD Soundsystem.

Kolejne warstwy eightiesowych klawiszy spotykają się na jednym pasażu, z głębi wyłania się suchy bit, który ustępuje miejsca półotwartym hi-hatom. Następnie show kradną funkujący groove i wokal zupełnie nic nie robiący sobie z tego, że mamy XXI wiek, a tapirowane włosy, ostry makijaż i pstrokate kurtki są już niemodne. Pre-chorus to ukłon w stronę wielkich imprez house na Ibizie środka lat dziewięćdziesiątych, a w refrenie znowu siup – jesteśmy z powrotem w osiemdziesiątych. Tak mniej więcej przedstawia się „Hearts on Fire”, numer, który zagościł na wielu podsumowaniach za rok 2007 w singlach. Mniej więcej, bo tam przecież upchnięto jeszcze saksofon i zimnofalowy bas!

Jeszcze lepszy jest następujący zaraz po nim „Far Away”. Wybitnie roztańczony bit, naiwno-chłopięcy tekst (bo ona odeszła) i rozbrajające-u-uuu-u-chórki. Miodny refren stanowi zaś czysty wyciąg z przefajności (przepraszam profesorze Bralczyk, ale tego nie wypada określić innym słowem). Potencjalnych zdobywców szczytów (indie) list przebojów tu zatrzęsienie – „Lights and Music”, „Unforgettable Season”, „Out There on the Ice”, wspomniane „Nobody Lost…”. Co jednak najważniejsze i charakterystyczne dla „In Ghost Colours”, to fakt, iż płyty słucha się świetnie jako całości. Panowie z Cut Copy wpadli na jakże banalny i genialny zarazem pomysł, by skompilować album, jak rasowy mixtape. Mamy więc początek, logiczne rozwinięcie i zakończenie. Nie brakuje płynnych przejść, a pełnowymiarowe utwory są rozdzielone klimatycznymi, zwykle nie dłuższymi niż minuta, ambientowymi miniaturami.

Z tą żoną, to nie wszyscy mogą chwycić dowcip, dobrze więc, że promują się w inny sposób np. pisząc własnego bloga. Z resztą olać to. Promocja jest współcześnie istotną rzeczą, ale i bez zbytecznego fetyszyzowania tejże, nagrywając tak udane albumy, jak tegoroczny, Cut Copy mogą być spokojni o to, że będą słuchani.

Já à algum tempo que este trabalho anda no meu mp3 mas só agora falo dele aqui no Deep&Lounge. A Ideology é uma das minhas netlabels de eleição e já escrevi muito sobre ela, tanto no DL v01 como no Submusica e hoje uma vez mais.

A Gesture of Irritation LP é o segundo álbum na Ideology do duo alemão Zengineers composto por Phour Trakk e Sick-E. Um trabalho maduro e ao mais alto nivel, em nada fica a dever a grande álbuns que fazem parte de conhecidas editoras. Zengineers em vez de disponibilizarem as suas músicas para download grátis podiam muito bem fazer parte de labels como a Ninja Tune ou a Mo’ Wax, qualidade para isso não falta.

A Ideology não disponibiliza ficheiros ZIP com álbum completo, por isso para descarregarem as 16 músicas que compõem A Gesture of Irritation visitem a página e toca a sacar, podem descarregar em mp3 ou ogg. Se preferirem podem descarregar via FTP pela Scene.org

Ramurile de baza care au constituit muzica jazz sînt considerate

Swing - Prin anii ‘20, numeroase trupe de jazz au inceput sa cânte impreuna, dupa modelul trupelor de dans de societate, formând asa numitele mari orchestre atât de cunoscute in anii 30-40, incât perioada a fost numita “era swing”. Muzicienii au dezvoltat de asemenea, utilizarea unor scurte modele melodice, intr-un dialog. Pentru a usura aceasta procedura, orchestrele erau impartite in sectiuni instrumentale, fiecare având partea sa de “dialog”.

Be-bop - predomina dupa cel de-al doilea razboi mondial; Un jazzer al anilor respectivi, Gillespie, spunea: “…muzica mea decurge din anii de razboi si reflecta atmosfera acelor ani: rapida si furioasa”. Aici se ami poate vorbi si de substiluri, cum sunt: : stride piano, boogie-woogie, small groups, symphonic jazz, vocal jazz s.a.

Cool-jazz - considerat o inversare a be-bop-ului, deci o reactie la acesta. Cool-ul a decurs dintr-o colaborare a lui Miles Davis cu Gill Evans (doi muzicieni postbelici). Evolutia stilului e întrerupta de faptul ca mai multi jazzeri importanti devin utilizatori de droguri. Cînd artistii se debaraseaza, în marea lor parte, de dependenta de heroina si revin în muzica, se creeaza hard-bop-ul. George Russel (un muzician de jazz) comenta asupra acestei aparitii în felul urmator: “Mai întîi be-bop-erii au schimbat stilul traditional, apoi cool-erii au încetinit totul, dupa care hard-bop-erii au pendulat între armonia be-bop si notele triste si lente”.

Free-jazz - dupa perioada free-jazz-ului jazzeri intra putin cate putin in zona rhythm&blues-ului … dand nastere pe parcurs neo-jazz-ului (datorita dominatiei celorlalte curente muzicale).

Fusion, carora li s-au adaugat în anii ‘80-’90 acid-jazz si hip-bop. Fusion – muzica meditativa de jazz fusion este o improvizatie 100% la clarinet, koto si shakuhachi, un mod de exprimare nemaivazut pana acum in muzica japoneza.

Acid jazz - muzica cantata de o generatie care a crescut cu muzica jazz, funk si hip-hop. Nume dat gresit, nu are legatura cu ceva gen acid. De fapt este o fuziune de riff-uri de jazz noi sau vechi, ritmuri funk si parti vocale cu beat-uri hip-hop si tehnologie moderna. In timpul unui set acid jazz un DJ poate rula ultimele aparitii Mo’Wax, funk, hip-hop, rap si chiar Ella Fitzgerald sau Harvey Mason.