“فقد الجزائريون دينهم بعد أن فقدوا عقولهم من أجل مباراة كروية لن يزدادوا بها إلا خسارا”، “المنتخب الجزائري اللعين”، “ذلك المنتخب الذين يضم مجرمين،” “بعد أن فاز هؤلاء المتخلفون الأوغاد في المباراة وتحقق لهم حلم الوصول لكأس العالم الذي لن يحصلوا عليه حتى لو رأى رئيسهم الذي زج بهؤلاء المجرمين حلمة أذنه، وسوف يحصدون مر الهزيمة وحصرمها في اللقاءات الأولى، لأنهم عار على الرياضة وعلى الرياضيين. ولن يزدادوا بتلك الرياضة إلا شرا وبهيمية وتخلفا وحقدا وإجراما تشهد به الدنيا.”

هذه الكلمات لم يتلفظ بها مراهق أو إعلامي دعي في دكاكين الفتنة، انما هذا الكلام كان خلاصة “اجتهاد” أحد ابرز أعضاء مجمع البحوث الإسلامية وهيئة التدريس في الأزهر الشريف الدكتور عبد الله النجار الذي كتب هذا الكلام أول وثاني أيام العيد، وبعد ثلاثة ايام من زيارة شيمون بيراز إلى القاهرة، كتب هذا العالم المصري هذا الكلام في عموده اليومي “قرآن وسنة” الذي تنشره يومية “الجمهورية” الحكومية، وفي المقالين المذكورين طالب فضيلته الفيفا والمجتمع الدولي “بتطبيق الحد” على الجزائر
.

 

ليس غريب أن يكفرنا مصري، لأنهم آباء التكفير وأئمته، ومن عندهم خرجت فتاوى دفعنا ثمنها من دمائنا، ومازلنا نرقع آثارها، لكن الغريب أن يخرج التكفير من معهد بناه الجزائريون وعمروه ليكون قلعة لنشر الإسلام وصد عدوان أعدائه، وأغرب من ذلك أن يصدر هذا الفقيه فتواه دون أن يذكر النصوص التي استند إليها أو الوقائع التي بنى عليها فتواه، وهل كانت شهادات فيفي عبدوه وصويحباتها عنده شهادة موثوقة إلى درجة يمكن أن نبني عليها حكما شرعيا بحجم إخراج أمة من دينها؟.
أو أن يوقع بناء على تلك الشهادات الكاذبة عن رب العالمين بيانا يصنف فيه لاعبي المنتخب الوطني مع ابليس ويقول فضيلة الشيخ النجار “المنتخب الجزائري اللعين”.
كما أظهر الشيخ الأزهري غلا غير مبرر ضد الجزائر والجزائريين، فتمنى على الله أن يخسر المنتخب الوطني الجزائري الذي قال بأنهم “سوف يحصدون مر الهزيمة وحصرمها في اللقاءات الأولى، لأنهم عار على الرياضة وعلى الرياضيين”.
إلى ذلك بدا من خلال كلام فضيلته أن هناك خللا في المعلومات التي يقدمها الأزهر لطلابه، تلك المغالطات هي التي جعلت الأزهر يفقد مكانته العلمية، لأنه عندما نسمع شيخا أزهري يقول “بعد أن فاز هؤلاء المتخلفون الأوغاد في المباراة”، ويقصد بالمتخلفين الجزائريين، فهذا يدل على أن الأزهريين لم يدرسوا حتى تاريخ الأزهر، وإلا كيف يدرس في معهد كبير بناه متخلفون؟.

Don’t point the finger at deeper ills. The violence in Cairo was just thuggery cynically fomented by President Mubarak

It really is about football. Local and international media can argue about the underlying reasons for the violence in Cairo that saw the Algerian embassy attacked, hundreds of riot police on the streets and a general atmosphere of fear. But if Egypt had beaten Algeria last Wednesday, instead of losing 1-0, it is clear that the riots would not have happened.

Reports that Egyptians were venting their anger over years of government neglect, corruption and poor living conditions are somewhat right. Egyptians may have plenty of reasons to be depressed, angry or frustrated but to blame that for the violence last week, which saw dozens of large police trucks roll into Cairo’s posh Zamalek neighbourhood, would be taking the easy way out.

The real answer is that Egyptians have had little to cheer about in recent years. Only the Cup of African Nations championships – won by Egypt in 2006 and 2008 – brought the country together more than its recent effort to qualify for next year’s World Cup finals in South Africa.

The loss left a nation wounded, unable to deal with the fact that even on the football pitch, they cannot achieve success.

It is easy to blame the “other” for what occurred in Cairo last weekend. President Hosni Mubarak attempted to do just that by fomenting anger and hatred toward Algeria over alleged attacks on Egyptian fans in Sudan following Wednesday’s match. Actors and other “stars” of Egyptian society went on national television detailing attacks against Egyptians by Algerians. This is what the government wanted: to whip up fear and anger over football. And the media helped them out, with headlines such as “Algerian terrorism” following the loss, and reports of violence in Sudan.

The result was a preoccupation with football and raw nationalism rarely seen in the country. Mubarak and the ruling party took the opportunity to enrage a segment of society that has long been excluded from any political or social advancement. It was a chance to create anger against the “other” (in this case, Algerians) for what may or may not have occurred.

The false sense of nationalism created in the wake of the defeat in Khartoum created a wave of angry supporters who remained at home on Thursday morning, lamenting their national team’s failure to secure a place in South Africa. It was about football then. By the evening, when word spread that Egyptians had been attacked by Algerians, all hell broke loose.

As the riots raged, the Egyptian leadership were most likely sitting in their villas smiling, knowing that for now, the Algerian conundrum would occupy the people, take their minds away from the real issues at hand and create weeks of “diplomatic” tension with Algeria.

On Friday evening, when I traversed the “war zone” in Zamalek, the generals were cordial, pointing the direction to go. As a foreigner, I found it easy to slip through the checkpoints at every corner. The Algerian embassy was damaged, but not too badly.

Talking with local shopkeepers, who stood only metres from destroyed windows, what they said was shocking but highlights the entire situation of Egyptian denial. “Nothing happened here, it is all the media’s hype trying to show how bad the Egyptians are,” said one shopkeeper. This, of course, was said as scores of soldiers blocked the middle of the street.

A number of Egyptians, when the reporting began to analyse the riots, began talking about the need to put it all in the proper “context”. They said the mob was responding to the attacks against their fellow citizens in Sudan. Yes, they probably were, but to attack one’s fellow citizens, their shops and their property because of reports from celebrities does not seem the proper response.

Many people agree that it was barbaric and childish, but they still want to argue it away as an attack against the government. No way was it an attack against the government. It was simply a riot out of depression for the loss of a football match and the loss of one’s perceived honour.

Women’s activists rightly object when sexual harassment is described within the context of frustration; the canard of young men and boys harassing women because they “have no other outlet”. Similarly, why should a riot against Algeria and Algerians be argued away as the frustration of a people? It cannot and should not.

In the end, observers and analysts, Egyptians and foreign, should put the blame on the people who fomented the anger and hostility, on the government and on the rioters themselves. Police did their job properly on Friday and we should not condemn the heavy hand of the state in this, but we should condemn the government for not openly chastising their own citizens who took the loss of a football match as a chance to lash out at the enemy: Algeria.

By next June, after the anger toward Algerians is spent, Egyptians will be supporting their Arab counterparts for the World Cup: Algeria again. [Source: Guardian Nov. 24 2009]

Egyptian president Hosni Mubarak ratcheted up the diplomatic tension with Algeria yesterday as football-related violence continued to spread across both countries. In a statement to parliament, he told cheering MPs that “Egypt will not be lax with those who harm the dignity of its sons”.

It is the president’s first public intervention in a row that has seen thousands of protesters flood the streets of Cairo and Algiers and a wave of attacks against Egyptian targets in Algeria and vice versa. The trouble started when Egypt won a World Cup qualifier against Algeria in Cairo, setting up a play-off between the two sides in Sudan to decide which country would progress to the 2010 World Cup finals in South Africa.

Last week Egypt recalled its envoy from Algeria after expressing its “outrage” at the treatment faced by Egyptian fans in Khartoum, where Algeria won 1-0. Despite appeals for calm by the general secretary of the Arab League, Amr Moussa, rioting has spread to both capitals. In Algiers the offices of Egypt’s national airline were destroyed, while in Cairo security forces battled with protesters trying to reach the Algerian embassy, which was reportedly hit by firebombs. Parts of the city are under police lockdown.

Mubarak’s speech did nothing to calm the frenzy, as he swore to protect the rights of Egyptians. “The welfare of our citizens abroad is the responsibility of the country,” he said.

However, there were signs last night that a public backlash against the government’s handling of the football storm was gaining strength. “Hosni Mubarak’s thugs have beaten and killed more Egyptians than any hooligans,” said Hossam el-Hamalawy, a journalist and opposition activist.[Source Guardian | Nov. 22 2009]

By Abigail Hauslohner / Cairo Sunday, Nov. 22, 2009

There’s nothing like the threat of war to mobilize the support of a nation. So perhaps it’s not surprising that posturing over a soccer war with Algeria may be the most popular move the thoroughly unpopular Egyptian President, Hosni Mubarak, has made in a long time.

On Nov. 14 and again on Nov. 18, Egypt went head to head with its archrival Algeria in an intense bid for a spot at next year’s World Cup in South Africa. It was the first time the two had played a World Cup qualifying match in 20 years, and in the weeks leading up to the first game and the days that followed, everyone from the Egyptian regime to local industries was busy ratcheting up support for the home team.
(Read “Cairo Braces for a Soccer Bombshell.”)

“[Mubarak] gave the game a sort of political character,” says Mustapha al-Sayyid, a political scientist at Cairo University. “Official newspapers depicted the encounter between the two teams as something very decisive, very important.”

It worked. In the aftermath, Egyptian and foreign observers alike marveled at a level of nationalist fervor and mass mobilization rarely seen before, and at a time when Mubarak, 81, is facing a rising tide of domestic dissent. On the night of the first game, which Egypt won, thousands of Egyptians flooded into the main thoroughfares of their capital, screaming, dancing and wreaking havoc. After the second game in Khartoum, in which Egypt lost its shot at the World Cup, the emphasis shifted to seeking revenge: hundreds amassed in front of the Algerian embassy in Cairo, burning Algerian flags, and eventually clashing with scores of riot police.

Even when the energy took a dark turn, the wave of emotion may have still served the interests of the 27-year-old Egyptian regime. “Football is the opium of the people,” says Hossam el-Hamalawy, a prominent Egyptian blogger, journalist and activist. “Both Egypt and Algeria have been going through severe economic turmoil recently, in addition to political crises. What better way to divert the people’s attention than a football war?”

Of course, he adds, attention doesn’t stay diverted forever. “You cannot keep fooling people with football. People at the end of the day — even after trashing the Algerian embassy — are still going to go home on empty stomachs. The economic turmoil is still there,” Hamalawy says.
(See pictures: “Johannesburg Prepares for Soccer’s World Cup.”)

And now there’s soccer-related turmoil to cope with. Dozens of Algerian and Egyptian fans were injured in assaults and clashes following the Nov. 14 match. Sudan and Algeria have accused the Egyptian press of unfair treatment. And in a particularly humiliating blow, the sport’s governing body FIFA launched formal disciplinary procedures against the Egyptian Football Association last week, in response to an attack by Egyptian fans on the Algerian team bus ahead of the Nov. 14 match.

The Egyptian Foreign Ministry summoned the Algerian ambassador in Cairo last week to hear complaints about violence against Egyptians and Egyptian businesses in Algiers; and Algeria slapped Egyptian telecommunications giant Orascom Telecom with a $596.6 million bill for outstanding taxes, sending Orascom shares — a popular Middle East stock — tumbling. On Nov. 19, Egypt recalled its ambassador to Algeria “for consultations.”

In a televised statement to parliament over the weekend, Mubarak said, “Egypt will not tolerate those who hurt the dignity of its sons” — a statement that drew praise from the Egyptian public. But at the same time, Mubarak also seemed to be calculating his retreat. “We don’t want to be drawn into compulsive actions,” he added.
(See the top 10 sporting cheats.)

Analysts say it’s unlikely that this North Africa soccer war could result in a lasting diplomatic split. But no one seemed to think it would go this far to begin with.

“My view is that the regime was planning to continue whipping up hysteria, and to try to retaliate diplomatically against Algeria in international and Arab circles — whether in the Arab League, or FIFA or the North African Football Association — to keep scoring local points,” says Hamalawy. “But I guess they reached the conclusion yesterday that they’re not really going anywhere with this, since most of the responses from other Arab states, international states and FIFA are like, ‘Egypt, please grow up!’.“

Had Egypt won its place in the World Cup, soccer pride might have been a boost to a regime under fire. Unrequited, it may ultimately serve to undermine it. [Time.com]

CAIRO — Angry soccer fans rampaged through a posh diplomatic neighborhood in Cairo over the weekend, smashing shop windows and shouting obscenities in a frenzy fed by venomous headlines that portrayed Algerians as barbaric terrorists with a history of violence.

Egyptians were infuriated by media reports alleging their fans were brutalized by their Algerian rivals after Algeria won a playoff match Wednesday in Khartoum, Sudan, to qualify for the 2010 World Cup.

Egypt’s government — often bemoaned by its people as repressive and indifferent to their suffering under searing poverty — appears to have seized on the furor to demonstrate some unity with its citizens. Instead of the usual crackdown on demonstrations, authorities allowed crowds to surge into the streets near the Algerian Embassy and vent their anger in riots overnight between Thursday and Friday.

While the two teams play each other periodically, the stakes for this match were much higher, with entrance to the World Cup on the line.

The troubles began when crowds in Cairo hurled stones at the Algerian team’s bus before a first match here on Nov. 14, injuring three players. Egypt won 2-0, forcing the playoff. And in the following days, mobs in Algeria ransacked the offices of Egyptian companies.

After the second match in Khartoum, Egyptian newspapers unleashed stirring headlines about Egyptian fans being attacked by machete-wielding crowds — allegations never confirmed. Sudanese police said there were only a handful of light injuries.

“Barbaric attacks on Egyptian fans in Khartoum,” read one headline in the Egyptian daily Al-Masry Al-Youm. “Algerians chase Egyptian fans with knives and machetes,” said another.

“Algeria: a legacy of blood, hatred and a history of violence” read another headline in an apparent reference to the civil war between Islamic extremists and Algerian government forces that killed up to 200,000 people in the 1990s.

One Egyptian TV program invited viewers to express an opinion about whether Algeria might even be in league with Israel. Some Egyptians even claimed Algerians are not real Arabs or Muslims.

One of Egyptian President Hosni Mubarak’s sons, a businessman who rarely speaks in public, took the unusual step of phoning in to a television talk show and delivering a 40-minute rant. Alaa Mubarak, who attended the match in Khartoum, called on Egypt to respond to the Algerians’ “terror, hostility.”

“It is impossible that we as Egyptians take this. We have to stand up and say, ‘Enough,’” he said. “When you insult my dignity … I will beat you on the head.”

The Egyptian-Algerian soccer rivalry — and the violence that goes with it — dates back decades. And commentators had predicted trouble days before the first of their two matches.

A similar face-off in 1989 ended in rioting in the stadium after Egypt beat Algeria 1-0 to qualify for the World Cup. In the melee, an Algerian player seriously injured an Egyptian team doctor with a broken bottle.

This time around, Egypt’s government escalated the dispute to a diplomatic incident. Egypt summoned Algeria’s ambassador to protest the attacks on Egyptian businesses in Algeria after the first match and recalled its own ambassador for consultations.

President Hosni Mubarak even entered the fray, declaring in an address to parliament Saturday that Egypt would not tolerate “those who hurt the dignity of its sons.”

The outpouring of rage in the streets of Cairo was a rare sight in a country where political demonstrations are few and heavily suppressed by security forces.

“The regime is just allowing people to vent their anger … and then basically encouraging the media to vent the anger,” said Hisham Qassem, a leading human rights activist and newspaper publisher. “It’s a very good national distraction.”

More than 40 percent of Egypt’s nearly 80 million people live on less than $2 per day, according to the United Nations Development Program.

Qassem said the soccer flap was a rare opportunity for Egypt’s entrenched one-party leadership, normally accused of ignoring its people’s problems, to show solidarity with indignant fans while ensuring things did not spin out of control.

Some analysts speculated the soccer tensions provided an acceptable outlet for frustrations over the repression by both nations’ governments and the limited avenues for expressing them.

Media outlets and commentators, like the president’s son, talked of the damage Algeria had done to Egypt’s “dignity,” which seemed to point to a broader preoccupation that Egypt’s influence in the Arab world may be diminishing. [The Associated Press]

Au lieu de mettre un terme à l’escalade guerrière anti-algérienne dans son pays, le président Moubarak s’est fendu d’une menace à peine voilée contre notre pays, preuve en est qu’il est à la source de tout ce qui s’est passé au Caire : agression contre l’équipe nationale algérienne, chasse aux ressortissants algériens orchestrée par les services de sécurité puis hystérie médiatique. Le raïs égyptien expérimente la technique dite de « l’agresseur qui crie à l’agressé » rodée par les Israéliens, experts mondiaux dans l’art de la confusion entre le bourreau et la victime. Ces Israéliens avec lesquels a été conclue une honteuse paix séparée, Le Caire décidant un jour de se désolidariser des autres pays arabes, plantant ainsi un coup de couteau dans le dos des Palestiniens. De trahison en trahison, jusqu’à pousser à l’asphyxie mortelle de Ghaza et de ses habitants, devant lesquels a été fermée sur ordre de Moubarak la frontière avec l’Egypte alors qu’avançaient les troupes israéliennes. En parlant – étrangement – de dignité, le raïs s’est bien gardé de voir le drapeau israélien qui flotte victorieusement sur l’ambassade située en plein cœur du Caire.

Il a pointé par contre du doigt l’Algérie, un pays qui a rempli tous ses devoirs à l’égard de la lutte des Palestiniens, y compris militaires, en envoyant des bataillons de l’ANP sur les champs de bataille lors des invasions israéliennes. En réalité, Moubarak a fomenté tout ce scénario pour un double objectif : détourner l’attention de ses 80 millions de concitoyens de leurs incroyables difficultés dans un pays qui n’arrive pas à leur assurer un minimum de conditions de vie et rendre « politiquement correcte » la préparation de son fils Gamal à sa succession. A coups de milliards tirés de la corruption, le clan Moubarak a fait main basse sur l’Egypte. La grande masse égyptienne est bâillonnée par le biais d’un appareil répressif qui n’a pas son équivalent dans le monde arabe, appuyé par un énorme système de propagande tissé autour de grands groupes de presse, surtout audiovisuels, d’apparence privés pour la plupart, mais en réalité inféodés au pouvoir.

Celui-ci ne rate aucune occasion pour se confectionner un habit de « respectabilité », l’objectif étant de plaire aux grandes capitales occidentales dont le maintien du statu quo politique en Egypte est vital à leurs yeux, car il garantit la pérennité d’Israël dans ses frontières actuelles. Le deal entre l’Occident et Le Caire est le meilleur rempart pour Israël. Il est entretenu par des milliards de dollars d’aide et une diplomatie offensive privilégiant Le Caire dans les grands forums internationaux. Le seul où l’Egypte a trébuché a été l’Unesco, précisément en raison d’une phrase anti-israélienne de son favori. L’Occident sait châtier même ses alliés les plus fidèles lorsqu’il s’agit d’Israël. Une manière d’avertir Le Caire qu’il ne saurait tolérer, pour l’avenir, une autre incartade. L’Egypte est dans un piège total

Mais ce qui apparaît évident de prime abord est que le clan du président Moubarak espère faire oublier les tracas quotidiens des Egyptiens en retournant l’opinion contre un ennemi commode : l’Algérie.

Le régime de Moubarak a d’ores et déjà commencé à chauffer les tambours de la campagne présidentielle pour l’élection  présidentielle de 2011. En parfait stratège, le président Moubarak tente par tous les moyens de faire accepter l’idée d’imposer son fils comme successeur légitime. Une qualification de l’Egypte pour le Mondial de 2010 aurait certainement remonté le moral des Egyptiens et c’est sans doute la raison pour laquelle le président égyptien a vécu cette défaite comme un drame personnel. L’escalade entre Moubarak et Bouteflika cache certainement des dessous politiques qui dépassent largement le cadre sportif.

sir john smith bedirjohn ve bisikleti

Can’ın neden her yazısında bisiklet var diye siz de merak ediyormusunuz, sormak isterim.

Alakasız şeylerden bahsetmek istiyorum, birincisi pazartesi sendromu. Evet Can, siz ingilizlerin ‘blue monday’ diye tabir ettiği durum. İnsan psikolojisi hayret verici bir şey gerçekten de. İş stresiyle dolu en az 4 günümüzün daha olduğunu bilerek haftaya başladığımız pazartesi katıyen geçmek bilmiyor, değil mi dostlar? 10 posta çay almaya gidiyorum hem ayaklarım hem zihnim açılsın, hem de zaman geçsin diye, ama yok. Bir yandan 15 tane pencere açık önümde, bir sürü yapmam gereken şey var, diğer yandan zaten o işleri tüm hafta boyunca yapıyor olucağımı düşünüyorum ve hayatımın böyle akıp gittiğini düşünüyorum. Şevk kalmıyor. Şu pazartesi geçip gitsin diyorum.

İkinci bir şey de, Aralık ayının ne mübarek bir ay olduğu, şimdi Atakan hatırlattı mail ile. Yepyeni yıla hazırlık ayı. Yok efendim süsler, ağaçlar, şömineye asılan çoraplar, hediyeler, yeşil cinler derken, Hristiyan aleminin kutladığı pek sevgili filmlerden hep özendiğimiz Christmas gelir hemen akla. Bildiğimiz gibi avrupalarda amerikalarda ve bilimum Hristiyan cemaatinde uzuncana bir tatil olur Christmas’ta yılbaşı öncesi. Bunu fırsat bilen gurbetçilerimiz de hem fırlayıp gelirler memleketlerine. Arkadaşlar arasında artan gurbetçi sayımızla da bu Aralık hepimizi bir cümbüş bekliyor sanırım. Hemen umutlanmayalım tabi de bekleyip görelim.

Diğer bi aklımı kurcalayan şey de cadılar bayramı, biz niye kutlayamıyoruz ailecek sormak isterim. Bu da mı Yas-hak yani kardeşim. Tam wurst’u anlamaya çalışırken, bu da mı? Canım da yine çok fena wurst çekmedi değil, neyse…Oysaki ben eciş bücüş bi yaratık kılığına girip en azından şeker neyin toplamak istiyorum komşulardan, ‘trick or treat?’ demek istiyorum. Belki de bu sene ilk gençliğimin son yılları olması dolayısıyla denemeliyim bunu. Belki çocukceğiz ne yaptığını bilmiyor diyerek anlayış gösterirler. Eğer yaparsam sonuçlardan haberdar edeceğim sizi ey dostlar.

Başka bir şey daha var, ki onu burda yazmamaya karar verdim şuan, ayrı bir başlığı hakediyor, çok kavram bulanıklığı yapmaya gerek yok.

Sevgiler.

Gizem.

“Kim cuma günü Kehf sûresini okursa, onun için ayağını bastığı yerden göğe kadar bir nûr fışkırır. Bu nûr kıyâmet günü onun yolunu aydınlatır ve o kişinin iki cuma arasında işlemiş olduğu küçük günahlar bağışlanır.”

Hadis-i Şerif

Cuma’nın hem temiz, hem temizleyici olan nurundan, feyzinden, bereketinden faydalananlardan olmak niyazımızla…

Selam ve Duâ ile..

**BAJRAM ŠERIF MUBAREK OLSUN**

Svim mojim vjernim čitaocima bloga ali i namjernicima!

Vaša Edina

*BAJRAM ŠERIF MUBAREK OLSUN*

SVIM MOJIM VJERNIM ČITAOCIMA I NAMJERNICIMA NA OVAJ BLOG!

*Vaš Tabko*

Bugün Peygamber efendimizin doğduğu gündür. Peygamber efendimiz yılında rebiül evvel ayının gecesi doğmuştur. Her yıl bu günde Müslümanlar peygamberimizin dünyaya gelişini dualarla anarlar. Bu gece eller semaya kalkar, yürekler yaratana onun için açılır. Kandiliniz mübarek olsun.

Kadir Gecesi değer gecesidir, Allah tarafından değerli kılınmış bir gecedir. Kadir Gecesi bin aydan daha hayırlıdır. Bu gece bir ömürden daha hayırlıdır.
Ellerin açıldığı, gözlerin dualarla yaşardığı, kalplerin okşandığı Kadir Gecesinde bütün insanların günahlardan uzaklaşıp tövbelerinin kabul edilmesini niyaz ederiz. Allah tüm inananları iman yolundan ayırmasın.

Kadir Gecesi dileklerimizi, isteklerimizi Allah’a arz etmek için de değerli bir fırsattır. Kadir Gecesi, Allah’ın rahmet ve bağışlanmasının sağanak halinde yeryüzüne indiği, dileyen her müminin armağanlara gark ettiği bir gecedir. Hepimize hayırlı olsun..

Kuran da Kadir Gecesi için Leyletü’l kadri hayrun min elfi şehrin Kadir Gecesi bin aydan hayırlı bir gecedir diye buyuruluyor. Bu nedenle bu geceyi ihya edelim.. Kadir geceniz hayırlı olsun..

O gece boyunca melekler, Rablerinin izniyle ölü canlara hayat taşımak için bölük bölük inerler; her çeşit barış, huzur, saadet ve güven taşırlar… ta şafak sökünceye dek!.. Bu mübarek Kadir Gecesinde Allah dualarınızı kabul etsin.

BIR DAMLA UMUT SERPILSIN YUREGINE BIR TATLI MUTLULUK DOLSUN GOZLERINE BIN BIR HAYALLERIN GERCEKLERI BULSUN DUALARIN KABUL OSUN.

BIR KANDIL GULU SAVUR SEVDIKLERINE, SIZE ONLARDAN GULUCUKLER GETIRSIN OYLE ICTEN OYLE SAMIMI OL KI GOZ YASLARINI BILE TEBESSUME CEVIRSIN. KANDILIN MUBAREK OLSUN…

İnananlar için artık geceler dahada Uzun ve bereketli olsa gerek.Ramazan ayının olmazsa olmazı sahur eskisi gibi olmasada yine heyacan verici

__________________

Tefsirlerde bu gece ile ilgili olarak şu şekilde izahlar yer almaktadır: Vergi ödendiği zaman nasıl ki vergi borçlusuna borcundan kurtulduğunu gösteren bir belge veriliyorsa, Allah Azze ve Celle de Berat Gecesinde mü’min kullarına berat yazar. Zaten bu gecenin dört adı vardır: “Mübarek Gece”, “Berae Gecesi”, “Sakk Gecesi. Belge ve senet. (Allah Teala bu gece mü’min kullarına beraet yazar)”, “Rahmet Gecesi.”

“Berat, beraet” kelimesi “el-berâe” kelimesinin Türkçedeki kullanılış şeklidir. Beri olmak, aklanmak, temiz ve suçsuz çıkmak demektir.

“Berâet” iki şey arasında ilişki olmaması, kişinin bir yükümlülükten kurtulması veya yükümlülüğünün bulunmaması anlamına gelmektedir. Mü’minlerin bu gece günah yüklerinden kurtulup İlâhî bağışa ermeleri umulduğu için de Beraat Gecesi denmiştir.

Bir kısım âlimlerin, kıblenin Kudüs’teki Mescid-i Aksâ’dan Mekke’deki Kabe istikametine çevrilmesinin Hicretin ikinci yılında Beraat Gecesinde gerçekleştiğini kabul etmeleri de geceye ayrı bir önem kazandırmaktadır.

Şöyle denilmiştir: Yeryüzündeki Müslümanların iki bayram günü olduğu gibi, göklerdeki meleklerin de iki bayram gecesi vardır. Meleklerin iki bayram gecesinden biri, Şâban ayının on beşinci gecesi olan Beraat gecesi; diğeri ise Kadir gecesidir.

Müslümanların iki bayram günü ise; Ramazan ve kurban bayramı günleridir. Bu sebeple Şâban ayının on beşinci gecesi olan Beraat gecesi meleklerin bayram gecesi olarak isimlendirilmiştir.

Beraat gecesine ‘Kefaret gecesi’ de denilir. Bir hadis-i şerifte, “Kim bayram gecesini ve Şâban ayının on beşinci (Berat) gecesini ibadetle ihya ederse, kalplerin öldüğü günde o kişinin kalbi ölmez” (İbn Mâce) buyrulmuştur.

Bu gecenin bir adı da “şefaat gecesi”dir. Bunun delili şu hadis-i şeriftir:

“Resûlullah (s.a.v) Şaban ayının on üçüncü gecesi ümmetine şefaat etmek için dua edip yalvardı; kendisine, ümmetinin üçte birine şefaat etme izni verildi. On dördüncü gecesi yine dua edip yalvardı; bu sefer üçte ikisine şefaat etme yetkisi verildi. On beşinci gecesi bir daha yalvardı, bu sefer de, kaçak develer gibi Allah’tan kaçanlar dışında bütün ümmetine şefaat etme izni verildi.” (Ebû Davud)

Bu gecenin diğer bir ismi de “mağfiret gecesi”dir. Şu hadis-i şerif buna işaret eder:

“Allah Teala (c.c) Şaban’ın on beşinci gecesi kullarına nazar eder ve yeryüzünde bulunanlardan şirk koşanlarla haset edenler hariç, bütün müminleri mağfiret eder.” (İbn Mâce)

Diğer hadislerde, bu affın dışında tutulanlar içinde, haksız yere cana kıyanlar, anne babasına asi olanlar, sürekli içki içenler ve akraba ile hukukunu kesenler de zikredilmiştir.

Beraat gecesi,Rabbimiz tevbe, istiğfar ederek pişmanlık duyan günahkârların cümlesini affedeceğini bildiriyor. Ancak şu sekiz sınıfın KESİN TEVBE ETMEDİKÇE bu aftan istifadelerinin olamayacağını da işaret ediyor:

1-Allah’a şirk koşanlar.
2-Ana-babalarına isyan eden, onların kablerini kırıp gönüllerini yıkanlar.
3-İçkiye devam edenler.
4-Falcılık edip gelecekten haber verenler.
5-Din kardeşine besledikleri kinden vazgeçmek istemeyenler.
6-Adam öldürmekten pişmanlık duymayanlar.
7-Nikâhsız aile ile yaşayanlar.
8-Akrabalarıyla alâkayı kesip ihmal edenler.

Şüphesiz ki bu günahların sahipleri bu gecede derin bir tevbe, istiğfarda bulunur da, kesin pişmanlık haline girerlerse ilâhi aftan yararlanırlar.İnsanlaraın aftan yararlanamama sebebi kesin, bir dönüş yapmayışları, ciddi bir tevbe, istiğfar haline girmemeleridir.

Beraat Gecesinin Özelliği ve Önemi:

Nasıl dünya işlerimizde genellikle yıllık bir kar zarar hesabı yapıyor ve bu hesaba göre gelecekle ilgili plan ve program hazırlıyorsak ; ahiretimizle ilgili hesapları da yapmamız gereklidir.Bu muhasebenin vakti üç ayların içindedir. Beraat Kandili ile başlayıp Kadir Gecesiyle biten devreye rastlar.

Duhan Sûresinin 2., 3. ve 4. âyetlerinin Beraat Gecesinden bahsettiği bildirilmektedir. Âyetlerin meali şöyle:

“O apaçık kitaba and olsun ki, biz onu gerçekten mübarek bir gecede indirdik. Çünkü biz onunla insanları uyarmaktayız. Bütün hikmetli işler o gecede tefrik olunur.”

Bu âyetler hakkında iki görüş vardır. Çoğu tefsir bilginlerinin görüşüne göre, bu mübarek gece Kadir Gecesidir. İkrime bin Ebi Cehil’in de dahil olduğu bir grup alim ise; bu gecenin Beraat Gecesi olduğunu söylemişlerdir. Her iki tefsiri birleştiren diğer bir görüşe göre de, hikmetli işlerin ayırımının yapılmasına Beraat Gecesinde başlanmakta ve bu işlem Kadir Gecesine kadar devam etmektedir. Bu hikmetli işler nelerdir ve âyetin mânası nedir?

Yıllık kader programı:

İbni Abbas’tan rivayet edildiğine göre, hikmetli işlerin birbirinden ayırd edilmesi şu şekilde cereyan etmektedir:

Bu seneden gelecek seneye kadar meydana gelecek olayların hepsi ayrı ayrı melekler tarafından defterlere yazılır. Rızıklar, eceller, zenginlik, fakirlik, ölümler, doğumlar hep bu esnada kaydedilir. O yılki hacıların sayısı bile bu devrede takdir olunur. Herkesin ve her-şeyin o sene içindeki mukadderatı kaydedilir.

Rızıkla alakalı defterler Mikail Aleyhisselâma verilir.

Savaşlarla ilgili defterler Cebrail Aleyhissalama verilir.

Ameller nüshası dünya semasında görevli melek olan İsrafil’e verilir ki bu büyük bir melektir.

Ölüm ve musibetlerle ilgili defter de Azrail Aleyhisselâma teslim edilir.

Fahreddin er-Râzî”nin açıklamasına göre bu defterlerin düzenlenmesi Berat Gecesinde başlar, Kadir Gecesinde tamamlanarak her defter sahibine teslim edilir. (Hülâsâtü’l-Beyân. 13:5251.)

Kur’ân’ın bu gecede indirilmesi meselesine ise şöyle bir açıklama getirilmektedir:

Beraat gecesi, Kuran-ı Kerimin Levh-i Mahfuzdan dünya semasına toptan indirildiği gecedir. Buna inzal denir. Kadir gecesinde ise Peygamberimize ilk kez ve parça parça indirilmeye başlanmıştır. Buna da tenzil denir.

Beraat Gecesi ibadeti:

Bu geceyi ibadet ve taatle geçirmenin pek çok sevabı ve feyzi vardır. Bu konuda Resul-i Ekrem (s.a.v) şöyle buyurmuştur:

“Şaban ayının yarısı (Beraat gecesi) olduğunda, gecesinde kalkın ibadet edin, gündüzünde de oruç tutun! Muhakkak ki yüce Allah, o günde dünya semasına iner ve imsak vaktine kadar şöyle der: “Affedilmeyi dileyen yok mu, affedeyim. Rızık isteyen yok mu, rızık vereyim. Şifa dileyen yok mu, şifa vereyim. Şunu isteyen yok mu vereyim” (İbn Mâce)

Bu geceye mahsus belirli bir ibadet yoktur.Gecenin manevi değeri dolayısıyla çokça tevbe ve istiğfarla, namaz, Kur’ân tilaveti, zikir ve salavatla, hayır dualarla geçirilmesi, bu gece vesilesiyle muhtaçlara yardım ve benzeri hayırlı amellere özel bir önem verilmesi müstehaptır. Kaza namazının kılınması daha isabetli olacaktır.

Beraat Gecesi Duası :

Peygamber Efendimiz Aleyhissalâtü Vesselam bu gece Rabbine şöyle dua etmiştir:
“Allah’ım, azabından affına, gazabından rızana sığınırım, Senden yine Sana iltica ederim. Sana gereği gibi hamd etmekten âcizim. Sen Kendini sena ettiğin gibi yücesin. (et-Tergib ve’t-Terhîb, 2:.119, 120.)

Beraat Duası :

Bazı mâna büyüklerinin de şöyle bir duası vardır:
“Allahım, şayet ismimi saîdler defterine yazdıysan, orada sabit kıl. Şayet ismimi şakiler defterine yazdıysan oradan sil. Çünkü Sen buyurdun ki, ‘Allah dilediğini siler yok eder, dilediğini de sabit bırakır, Levh-i Mahfuz Onun katındadır. “
( 12 Ra’d Suresi, 39; Mecmuatü’l-Ahzab, 1:597)

Bu idrak ve şuur içinde ihya edeceğimiz Beraat Gecesinin hepimiz için hayırlara vesile olmasını Cenab-ı Hak’tan niyaz ederim.

Selam ve Duâ ile…!