Escribo para proponer, si les parece de interés, un intercambio de enlaces entre Xornal Galicia y The Southern Cross. Xornal Galicia, digital con 400.000 visitas diarias, tiene una seccion \”Mundo Celta\” con informacion en español, ingles y gaelico, en ingles y gaélico relacionadas con Irlanda. Se podría poner su enlace en la citada seccion y el de Xornal Galicia en la seccion The Southern Cross que ustedes decidiesen. Asímismo, si existe otras formas de colaboracion quedamos a su disposicion. Atentos saludos, José Antonio Sierra de Mundo Celta Xornal Galicia.

La revista en español Lonely Planet este mes de marzo dedica un amplísimo monográfico a Irlanda. Más de un centenar de páginas a todo color, en lujosa edición, con imágenes espectaculares de la isla y textos escritos por los mejores guías (escritores, periodistas y hasta gente del cine) que nos ayudan a recorrer Irlanda de punta a punta. Y es que parece que la revista de viajes más prestigiosa del mundo no se deja nada: los más hermosos paisajes, desde los acantilados más bravos a la turba de Conemara; las huellas de la historia, desde los vestigios celtas hasta los murales rebeldes contemporáneos; los tours más recomendables, desde los pubs por toda la isla hasta la vampírica ciudad de Bram Stoker;… Desde luego, lectura recomendada si preparas un viaje a la isla esmeralda.

Aquí tenéis el listado de contenidos y firmas:

• Una isla magnética. Editorial a cargo de la directora Marisol Soler.
• En seis imágenes. A doble página cada una: tocando el acordeón en un pub de la pequeñísima isla de Tory, los acantilados de Moher, los 250 años de la cerveza Guinness, las dunas de Mogarhathy en el condado de Donegal, el interior de un cottage en el condado de Cork y la legendaria Calzada del Gigante en el Norte.
• A vista de pájaro. León Lasa. A dos horas en avión desde España, Irlanda es un país pequeño, pero con unos paisajes, gentes e historias que dejan boquiabierto al viajero.
• Ruta por el Oeste. Eduardo Jordá. Al otro lado del río Shannon, Irlanda se transforma en el país inamovible de la niebla y la lluvia eternas.
• Dublín. Sergi Ramis. Más allá de los escritores y de la cerveza negra Guinness que la han hecho célebre, la capital es una ciudad vitalista que se reinventa cada día.
• Ruta fantasmagórica. Dave Walsh. Espíritus y aparecidos, inmortalizados por los escritores, pueblan las calles y criptas dublinesas.
• Mundo rural. Charlie Mahoney. Antiguo agente de la Bolsa de San Francisco reconvertido en fotógrafo, el autor viaja a Irlanda en busca de sus raíces.
• Esencias celtas. Carlos Pascual. Cuando los celtas llegaron a Irlanda forjaron una cultura que respetaba el legado de sus antiguos pobladores, los constructores de megalitos.
• Bebidas nacionales. Rafael Ramos. La cerveza y el whiskey están ligados al acogedor carácter irlandés. Los pubs de todo el país son el mejor lugar para descubrirlo.
• Islas Arán. León Lasa. Cinceladas por la acción de los elementos, las tres islas Arán representan la estampa más vívida y dramática de la naturaleza de Irlanda.
• Cine irlandés. Sergi Sánchez. La gran pantalla ha inmortalizado los paisajes de Irlanda, así como su compleja realidad humana.
• Norte de Irlanda. Oriol Cortacans. Marcado por la lucha entre irlandeses y británicos, el norte conserva el legado de la tradición.
• Guía práctica. Eloy de la Haza y Ana Ros. Información y datos prácticos sobre alojamiento, itinerarios para realizar y lugares de visita imprescindibles en cualquier recorrido por la isla atlántica. (Incluida alguna sorpresita ).

El 1 de febrero (más exactamente, la víspera por la tarde) se celebra el Imbolc, uno de las cuatro principales festivales del calendario celta. Es un fiesta asociada con el ritual de la fertilidad y que anuncia la primavera. Se relaciona también con el nacimiento de los corderos; de hecho, etimológicamente, Imbolc significa “en el abdomen” (i mbolg), en alusión a la gestación de las ovejas.

Es la fiesta de la diosa Brighid (Bríd), transformada por el cristianismo en Santa Brígida, segunda patrona de Irlanda, en un ejercicio de cristianización de los signos de la religiosidad celta.

Los días son cada vez más largos y se espera ya la llegada de la primavera. Imbolc es una fiesta de la luz. Tradicionalmente se iluminan faroles en las fachadas de las casas durante unos minutos, y en los rituales a menudo se encienden multitud de velas. Guarda evidente relación con la celebración de la Candelaria (Purificación de la Virgen, el 2 de febrero, según el calendario cristiano).

O Mundo Celta non é o festival no que máis vendo nin moito menos, pero non sería igual pasar sen ir. Sempre o agardo con moito cariño de ano en ano, parece que non chega, e cando xa está eiquí… que logo pasa!!!

O ambiente deste festival é maravilloso, sei de moita xente que ven de fora e alucina porque inda que hai moita xente diferente entre si (folkies, punks, hippies, goths, pijillos…) non se ven pelexas nin problemas. Cada un vai ó seu rollo e non hai problema ningún. Sei que iso debe ser o normal, pero non acontece así sempre e por iso o festival de Ortigueira é especial.

Bueno, pois o domingo cheguei relaxadísima a Ortigueira, cediño, logo de pasar o sábado descansando. Aínda andaban a limpar así que non baixei as cousas do coche e con iso de deixalas tamén esquecín de baixar a cámara de fotos. Atopei a Luciano (rapaz madrugador jaja) e mentres limpaban a desfeita do sábado pasamos pola caseta de Marta inda que non lle fumos borear alí por se durmía, pero ela escoitounos falar e xa saíu (cansa estaría de gaitas, máquinas de limpeza, borrachos e demáis cousas que impiden durmir a gusto). Fumos almorzar para empezar o día con xeito.

Logo a  montar o posto e traballar, que para iso estamos alí.

Vista dende o meu posto.

Sempre coñeces xente nova nos festivais, entre os posteiros hai moi bo rollo, pero con algúns coincides noutros lados ou tes máis relación e rematan sendo amigos.

Elvis, Leoncio e Luciano.

A Leoncio chámanlle Causita (de causa, que é algo así como “colega” en Perú) e custoume moito pillar esa palabra polo que pasei gran parte do tempo chamándolle Machu Pichu, que me resultaba máis sinxelo de lembrar jaja

E xa que falamos do Perú… a que alturas me vou a enterar de que esa xente dos postos nas festas durante o verán, que son morenos de pelo longo e liso, e que as mulleres levan todas traxes tradicionais con faldas moi longas… ós que todos lles chamamos “peruanos”, (ou polo menos toda a xente coa que falei do tema lles chama así) non son do Perú jajaja Son indíxenas de Ecuador. Segundo me contou Luciano, que tamén é ecuatoriano. Só se relacionan entre eles, nunca casan con mestizos coma Luciano porque o teñen a menos. De ahí que conserven tan definidos os seus rasgos tan característicos como é ese longo pelo negro hiperliso.

Ambiente festivaleiro o domingo.

Seguridade no festival.

Chegando a noite fun dar unha volta na noria con Marta. (Se non vou rebento! jajaja) A “noria panorámica” esa estaba moi ben, pero para sacar fotos está algo chungo de que saian sen algunha barra polo medio jajaja. Esta foi a que se salvou:

Ría de Ortigueira

 E o festival rematou… Ata o ano que ven!

Changes-Trueques-Trocos

Un broche que me fixo Gustavo, uns sinxelos pendericos de onix de Luciano, un par de mandalas do Perú do causita, un par de chaveiros de Elvis (encántame este tipo de bonequiños jajaja; un é a versión bonequiño de El Cuervo XD) e un collar enorme de contas de cores que me regalou Leoncio.

Pois agora non queda outra que agardar o do ano que ven. Esperemos que teñamos mellor clima!!! jajaja

Venres e sábado

Pois chegou o venres… logo de durmir duas horas escasas atopábame de novo en Ortigueira.

Tratei de montar o posto no meu bonito espazo marcado co 18 pero non se paraba alí co vento asi que fun á caseta da organización por ver se quedaba algún sitio libre noutro lado (sempre falta algunha persoa) e tiven unha momentánea explosión de alegría cande me cambiaron por un lugar perfecto: xunto uns colegas, á sombra, e diante do palco ¿podíase pedir máis? Si! Que durase! Pois cando tiña a metade dos atarecos colocados alí aparece unha rapaza que disque lle deran ese lugar a ela antes pero que non confirmaran o cambio (mecagontooooó!!!). Ala fumos falar cos da organización e efectivamente fora un erro deles asi que quedaba sen o meu sitio perfecto, iso sí, agora terían que darme un lugar similar porque eu pasaba de volver ó número 18, e ó fin, colocáronme nun lugar que si me gustou, ó pé da cabina telefónica jajaja (bueno non tiña problema porque do meu lado non había teléfono, os veciños da dereita si que o levaban algo mal…) e todos contentos.

Non  é que contratara a un rapaz para que me atendera o posto (o meu é o da tela malva). É o rapaz do posto do lado, que por certo si que me vendeu unha meiga no intre que tiven que sair do posto (si; os que atendemos os postos tamén comemos e ás veces incluso necesitamos ir ó baño…). Pois resulta que me dixo que a meiga a mercaran uns veciños meus pero non estou moi segura de quen serían, inda que teño as miñas sospeitas…

Nota para os meus veciños (en xeral): Se me vedes nos festis tratade directamente comigo para facervos desconto especial de veciños

Bueno, unha vez montado o posto, na hora da comida que se relaxa bastante o ambiente, aproveitei para ir ver un par de exposicións que había no concello. De paso tirei unha foto do claustro. Tiña estado incontables veces en Ortigueira e incluso varias no concello, pero ata o de agora nunca estivera no claustro.

O venres o ambiente estivo relaxado. Foi un día tranquilo. Pero eu estaba cansa. Estaba tan mallada polo axetreo do día anterior que decidín sacrificar o sábado e non voltar ata o domingo. Sí, xa vou vella, xa non aguanto coma antes jaja. O problema é que ó ir e vir á casa tódolos días é un petate, porque chego tarde e xa case teño que regresar porque se non se madruga non hai quen aparque en Ortigueira… así que me tomei un día de relax para poder cerrar o festi como é debido. De ter ido os dous días ou non aproveitaría ningún ou remataría no hospital jaja

Ambiente relaxado no parque que tiña diante do posto.

En canto ó sábado imaxino que sería un fervedeiro de xente como cada ano.

O que sí vin foi o que quedou para o día seguinte pola mañá: toneladas de basura.

Un aplauso merecen todos os voluntarios que colaboran para que este festival se poida levar a cabo. Non era a primeria vez que vía o amencer en Ortigueira despois do festival, e sempre é o mesmo. Está claro que non vai a estar todo impecable como se non pasara nada, pero deseguro que podería estar moito mellor se todos colaborasemos un pouco e non se nos dera por andar tirando todo onde lle cadre. De todas formas temos sorte de que haiba quen se encargue de recollelo todo, fan un gran traballo.

Xoves

Bueno, chega a mañanciña do xoves e Fátima (ou sexa eu) sae da casa cedo con toda a ansia para ir montar o postiño no festival. O ano pasado pensaba que era unha esaxerada indo ás dez (por iso de recoller a acreditación) tendo en conta que se montaba a partir das doce… pero como cando cheguei xa había cola, este ano madruguei ainda máis e… puideno evitar a verdade …
O primeiro que vin ó chegar a Ortigueira foi a peazo noria que montaron este ano:

Nada máis chegar á zona do festi xa me atopei con Luciano, un colega posteiro do ano pasado e despois das típicas preguntas de como vai todo e que tal a muller e o mozo e tal… agardamos a que abriran a caseta e nos deran o noso (previo pago de 50 eurazos; porque si… subiron a cota como non! jajaja) Non tardou moito en aparecer Marta, tan simpática coma sempre, que encanto de rapaza! que este ano pillou caseta e nos fixo un gran favor a nós deixandonos gardar alí as cousiñas e aturándonos (ten o ceo gañado).
O caso é que este ano ademáis de subir a cota, marcáronnos o espazo onde nos tiñamos que colocar. O primeiro que vin ó chegar ó recinto foi uns espazos marcados e numerados no chan, e pensei (medio en coña) que serían os lugares para colocarnos, pero ó instante dixen, que va! que vai ser para iso! Pois era! si señor! Xa comezou o nerviosismo entre os posteiros jejeje
Tocoume o número 18, un número de por si bonito verdade? Pero o lugar non me chistaba nadiña porque este ano fixo un vento que non se aturaba, pero ese non era o meu principal problema o xoves porque… un anaco mais tarde comezou a chover dunha forma desmesurada, parecía que estabamos en xaneiro, vaia chuzos!
Pois pasei a tarde con Marta na caseta pregando porque rematara de chover, pero nada…
Despois recollin os bártulos e tirei para o coche para deixalos alí e voltar para ver o concerto de Malvela. Vaia odisea… Chovía con tanta forza! Alá vou eu empurrando o carriño costa arriba e cunha saia longa que me ía pisando ó camiñar. Ó final cansa de pisar nela fíxenlle dous nós e tira pa diante! Chegando a terreo chan atopo un todoterreo chantado no medio da beirarrúa. Era dunha señora dun establecemento comercial do pobo, e díxenlle se o podía apartar e dixo que sí (xa jodería que dixera que non, tal e como o tiña aparcado) Pesoume tanto…
A ver o meu carro ben podía baixar a beirarrúa en caso de apuro, pero como me dixo que o ía a apartar alí me quedei agardando a que o fixera mentres ela e outra rapaza ¡lle vendían un chubasqueiro a un rapaz! manda narices! Que ou moi ben estaba o tipo e non me fixei, ou non sei para que fan falla duas persoas para iso… Xa andaba mosqueada (hai que ter en conta que agardei tranquilamente 10 minutos cunha molleira enriba de narices) e por fin se dignaron a partar o cacharro do meu camiño. Bueno a seguir ata o coche, vaciar todo e voltar.
Levaba roupa para cambiarme (era por mor de que fixera frio, que contar non contaba pillar tal molleira) e co pantalonciño seco e unha camiseta dos da Fundación Ortegalia que merquei, sentinme renovada. Con esas novas enerxías fun a ver o concerto das Malvela.

Malvela

Nun episodio dunha serie da galega que non perdía (Padre Casares), unha das protagonistas falando das Malvela di que son unha mulleres de Mos moi divertidas e, abofé que o son!

Mereceu a pena a molleria e a desesperación por poder ver o concerto, que ben o pasei!

Ahí deixo un videíño dun momento no que Silvina, unha das compoñentes do grupo se marca unha rumba animando ó público. Foi xenial.

Quero deixar constancia de que todo o grupo é xenial. Colgo o vídeo de Silvina porque foi un momento divertido que agradecín moito despois dun longo día bastante desastroso, pero todas as mulleres do grupo son xeniais, así como tamén os músicos que tocaban con elas.

Cando teña outro intre para subir cousas ó YouTube (xa sabedes que a miña conexión non me permite subir tanto como quixera) colgarei algún vídeo no que saian todas as mulleres do grupo, cal delas máis xenial.

E bueno, ó fin chegou a hora de marchar para a casiña a descansar para o día seguinte…

Este ano tamén desfilaban os dos zancos que creo que eran da Bretaña francesa.