yazar ömer sevinçgül, hayatı sorgulayan gençlere yol gösteriyor.

…
tanrı var diyelim, niye tapınayım ki…tapınmayı reddetme özgürlüğüm varsa bu özgürlüğümü kullanıyorsam niye ceza çekiyorum o zaman…meleklere inanmam için geçerli bir kanıt göster bana…dünyada da mutlu olmak isterim ben…ama dinin kuralları ne yapmak istesem önümü kesiyor…

insanlar ademle havvadan türediyse…evrim yoksa…neden insanların deri renkleri,beden özellikleri birbirinden farklı..?

neden devamlı pek çok canlı türünün soyu tükeniyor..?
bir hıristiyan ya da musevi cennete gidebilmek için ille de “ben dinimi bıraktım, sizin dininizi kabul ettim” mi demeli…

kitaba göre bilinen ilk insan, adem… ve havva… aralarında konuşuyorlardı herhalde… hangi dili biliyordu adem… şimdi yüzlerce dil var dünyada, bunlar nasıl meydana geldi..?
…

gibi daha pek çok sorunun yanıtları bu kitapta…

mensubu olduğumuz “islam” dinini, bize alışkanlık biçiminde öğretilen olarak değil, gerçekte ne anlam ifade ettiğini öğrenmek istiyorsak “önyargı”larımızdan sıyrılarak kendi düşüncelerimiz doğrultusunda gerçeği araştırmalıyız.

perde kapanmadan…

en içten sevgilerimle…

berceste

tanrı saklambaç mı oynuyor?

tanrı, eğer varsa, hem varlığının tüm kanıtlarını bizden gizliyor, hem de bizlerden kendisine inanmamızı bekliyor… ne yaptığını sanıyor... tıpkı saklambaç oynayan bir çocuk gibi…

***

daha önce üstünde fikir yürüttüğümüz misali başka türlü kullanalım istersen..- konu biraz değişti… sen ne dersin bilemem, ama ben di­yorum ki, bilgisayar denilen şu güzel aygıtı bir yapan, içindeki programları, en basit olanları­nı bile üreten olmalı… üstelik, sıradan biri olamaz bu yapıcı, bu üretici… ilkin, yüksek düzeyde teknik bilgisi olmalı… bilgisayar dili­ni de çok iyi bilmeli… aklı, bilinci, iradesi, gü­cü olmalı… aksi halde üretemez…

bilgisayardan milyarlarca defa daha mükem­mel insan beynini, hayatın çalışma ilkelerini, duyu organlarını, duygulan yapan, yaratan, tasarlayan, düzenleyen biri var mı peki? “yok”

diyor tanrıtanımaz… üstelik, bir bilgisayar, büyük fabrikalarda üretilir, program mutla­ka gelişmiş bir bilgisayar ortamında yapılır, insana bak şimdi… ana rahminde yapılıyor, yaratılıyor… hammaddesi annenin yedikderi içtikleri… fasulye, nohut, bulgur, patates, sa­latalık, su, ayran… ana rahmi karanlık, ana rahmi dar… ama akıl almaz bir eser çıkıyor ortaya… bilgisayar yapabilecek kadar üstün yeteneklerle donatılmış bir insan… annenin haberi bile yok. içinde ne oluyor… baba tar­lasında, tezgahında, çarşısında… çocuk der­sen kendinden haberi yok, nerden yapacak kendini… başlangıcı bir damla bulaşık sıvı… sonra kalkıyor isyan ediyor yaratıcısına, sen sensen ben de benim, diyor… hesap sormaya kalkıyor… eh, sonucunu göze alıyor demek, kime ne!

alçaklar alçakgönüllü olamazlar

alçakgönüllü olmayı ben de istiyorum…ama çekincelerim var…yanlış anlıyor insanlar…adam yerine koymuyorlar…seni kendisine muhtaç sanıyorlar…güya yaranmak istiyorsun…ezmek için de fırsat kolluyorlar sanki…alçakgönüllülükle başını eğdin mi ensene yersin tokadı…mecazi anlamda yani…şimdi havalı olmak gerekiyor…nasıl davranacağımı bilemiyorum bazen…

* * *

Bu iş istemekle olmaz…bir insan ya alçakgönüllüdür ya da kibirli…gerçi kendini terbiye ederek alçakgönüllü olmak mümkün, ama hemencecik kazanılamıyor bu nitelik… dur, ilkin başka birşey yapalım…her zaman olduğu gibi kavramlarımızı tanıyalım…nedir tevazu? Alçakgönüllülük, kendini zorlamaksızın gerçek düzeyinin altında görünme…tevazu sahibi insana mütevazi derler…kibir ne peki? büyüklük…tekebbür ise, kibirlenme,büyüklenme,büyüklük taslama,kendini başkasından üstün görme…çirkin bir huy…bir de gurur var,kibre benzer…gurur, boş ve geçici şeylere güvenerek aldanma…gururlu adama “mağrur” denir…bu da kötü bir özellik…kimileri iyi bir nitelikmiş gibi “gurur duydum,gururluyum” diyorlar…cahillik işte! fahir ise, “insanlara karşı böbürlenip övünme” anlamında bir kelime…

geldik “tezellül” kavramına..tevazuya biçimsel olarak benzer…tezellül,zillete düşme,alçalma,alçak biri olma demektir…böyle birine “zelil” denir…mütevazi adam,güzel ahlakından dolayı bulunduğu mertebenin altında görünür, hiç zorlanmadan yapar bunu, zelil adam ise,gerçekten alçaktır, iyi huyundan dolayı alçak görünüyor değildir… bir de kibre benzeyen, ama içerik bakımından tamamen ayrı olan “vakar” terimi var…vakar, ağırbaşlılık,ciddiyet,insana yakışır biçimde davranma, isteklerini elde etmek üzere bir hedefe doğru yürürken biraz yavaş davranma demektir…vakarlı adama vakur derler…saygı görür böyle biri,çünkü kendisine saygısı vardır onun…

evet,ilgili terimlerin, kavramların tanımlarını yaptık…şimdi daha rahat konuşabiliriz tevazu meselesini…kendini zorlamaksızın gerçek düzeyinin altında görünmek, tevazu…kendini zorlarsa, “hadi mütevazi olayım.” diye niyet ederse, bu niyet onun mütevazi bir adam olmadığına alamettir…bunun gibi, “şimdi biraz tekebbür edeyim,büyük görüneyim.” Diye niyet eden adamın bu niyeti de onun mütevazi birisi olduğunu gösterir…garip,ama gerçek! niye böyle? çünkü, mütevazi adamın niyet etmesine gerek yoktur, niyet eylemin karakterini bozar…kendini büyük gören kişi der ancak “şimdi alçakgönüllü olayım.” diye… demek kendini yükseklerde görüyor…

senin “havalı” tabirin hangisine uyuyor,ona da kendin karar ver… başkaları şunu söylüyor, bunu söylüyor diye yanlış şeyler yapmamız gerekmez…mütevazi olmalısın, ama aynı zamanda vakarlı…vakar seni korur…sana yeter…tevazu nasıl kazanılır? bunu da başka bir zaman konuşalım…

Not : Bu bölümler “Adem Baba Hangi Dili Konuşuyordu?” adlı eserden alıntılanmıştır.
(Yazarı: Ömer Sevinçgül)