The first act had ended, and night’s curtain fell heavily onto Amman’s jagged cityscape. Artificial lights splashed the limestone hills with neon colors, as if to herald a second, more spectacular act.

We had spent our Friday afternoon like virtually every Friday afternoon: my aunt and I tidied up our homes; my aunt’s husband prayed jum’a at the mosque and picked up edibles from the bakery; then, we all packed into the car and cruised off to the scenic outskirts of the city.

Earlier that afternoon, we had driven along a narrow road hugged by striated clay-colored hills, and my aunt’s husband reminisced about swimming in Jerusalem. (I’m not sure what triggered the memory; there was no water in sight, but, who knows, really. The mind’s eye sees much more than meets the eye.)

“That’s not right.” My aunt frowned at her husband, and I frowned at her. Since when were early childhood memories liable to scrutiny? But my aunt continued, “How old were you?”

“I don’t know, but I remember it distinctly. Swimming with my siblings in Jerusalem.”

“So you must have been — what? — three at least, maybe four, if you can remember.” She clicked her tongue, unconvinced. “How old are you, ya zalameh (oh man)?” At that, I perked up. Did she just ask what I think she asked? Does she really not know her long-time husband’s age?

I needed to hear this. I mean, if you manage to keep your age secret after thirty-some years of marriage, you’ve got to be the best con artist alive.

“‘Ammu (Uncle), you don’t know your age?” I was sitting up like a sprightly hare, holding the back of my aunt’s seat.

He smiled, as if that were an answer.

“No, he doesn’t know his age.” My aunt translated.

“My mom told me that she held me in her arms [when she fled] in ‘48.” This was a clue to the mystery of his age.

I suddenly wished I were better at mental math. 1948 was a long time ago — over sixty years. Then, he had been old enough to have stored a valid memory, but young enough to be carried in his mother’s arms.

“They didn’t take the birth certificates with them,” my aunt said of her husband’s family.

This story was not unfamiliar. My grandparents — Allah yirhamhum, may Allah have mercy on them — have lived and died, and the dates on their tombstones are approximate.

Still, I thought, I  cannot imagine what it is to live and not know how long I’ve lived.

What must it be like to measure your years not by a solar or lunar calendar, but by the number of wrinkles on your face, the number of white hairs at your temples?

If you don’t know how many years you’ve burned through, how are you supposed to figure out how many matches you have yet to light? But perhaps it doesn’t actually matter. After all, we may feel entitled to a certain number of matches — perhaps a full 42 count — but none of us actually knows how many our box holds. We simply go from year to year, striking that birthday match, all the while hoping that it won’t be the last.

Somewhere along the unpaved roads from Jerusalem to Amman, my aunt’s husband lost his age. Perhaps it’s taken residence in the city’s oldest quarters, crumbling with its walls and aging with the parapets. Perhaps it’s still a child, splashing around in a pool within earshot of al-Masjid al-Aqsa.

Wherever it’s gone, it’s unlikely that it’ll be back.

But I’m not one to mourn a lost name or date. Yes, I might consider his age among the casualties of that war, but I’ll not forget that the war cost countless others far more. My aunt’s husband is numbered among the lucky, the survivors. This, even if he has no number to his name.

The Shaya family in their Jaffa home

Despite this blog’s title, this post is on something you can read about in Haaretz. I do add some analysis and access to additional materials, but the primary reason for the divergence is emotional. Not only is this a story of extraordinary injustice, it is also about the family of a friend and colleague, Mary Koussa.

You can read the entire saga of the Shaya family in this Haaretz article, but the gist is fairly simple. In the 1920’s, Salim Khoury Shaya, head of Jaffa’s once prosperous Greek Orthodox Palestinian community, built a house for his family. He had seven children. In 1948, a census was taken of the remnants of Jaffa’s Palestinian community. Empty houses were taken over by the State of Israel, according to the Absentee Property Law (more about that at the bottom of this post). The Shaya house was a unique case. Three of the siblings were absent (in Lebanon), but four were present. So the State proclaimed itself “partner” and legally took over 40% of the house.

Decades passed and, except for a number of failed attempts in the 50’s and 60’s, to sue for full property rights, the Shaya family didn’t hear much from the government. Their area of Jaffa (near Ajami) was a slum no one was really interested in. That all changed about four years ago. The Jaffa coast went through accelerated gentrification and property prices skyrocketed. Amidar, the government owned housing company that administrates most Absentee Properties, saw an opportunity for a windfall. Contrary to popular perception, most of the Palestinians living in the area are not descendants of the pre-1948 residents, but descendants of refugees displaced during the war from other parts of the country, and are now tenants of Amidar. Therefore, their eviction, on a variety of pretexts, was relatively simple. In 2007-2008 alone, Amidar issued at least 400 eviction notices in the Ajami neighborhood.

The few Palestinian owners were more of a problem. But in 2007, some bureaucrat looking through old case files discovered the Shaya family’s vulnerability and hatched a plan — slap them with an exorbitant demand for years of back rent for the 40% of the house “owned” by the government and then demand that the “partnership” be dissolved through sale of the house to a third party. The Shayas don’t want to leave their ancestral home, but their attempts to buy out the State were rebuffed, and now Amidar and the Israel Lands Administration (ILA) have taken them to court. They want them out.

Even from the perspective of Lieberman’s Jewish-Nationalist school of thought there is much that is wrong with this story.  As a devil’s advocate, I would ask his disciples in the government, why persecute “good Arabs?”  The Shaya’s are fully integrated in Israeli society. One of the second generation siblings worked at the Tel-Aviv municipality for his entire life. An uncle was the first Palestinian policeman recruited in Jaffa by the Israeli government in 1949. A visitor at the Sunday family gatherings hears a mix of Arabic and Hebrew. Why is Israel taking them back to the Nakba that it wants to force them to forget through legislation?

For Israelis who still believe in a two-state solution to the Israeli-Palestinian conflict, and for genuinely “pro-Israel” Jews abroad, this kind of reopening of 1948, which is also happening in Jerusalem and Haifa, is no less than suicidal. It severely undermines the premise of 1967 as the starting point for a diplomatic solution, with its implications regarding the 1948 refugees.

For all Jews, or at least those that see Judaism as a culture and a moral code, rather than an ethnic filter, the story of the persecution of the Shaya family presents a grave injustice for which we, as a collective, are responsible. It often seems to me that the apparatus of our government has lost any sense of justice and morality. Indeed it took a Palestinian citizen of Israel, the family’s lawyer, Adv. Hicham Chabaita of Tel-Aviv University’s Human Rights Clinic, to point out the immorality of suit.

This is how Chabaita opens his defense (Hebrew original here):

Adv. Hicham Chabaita

As in the story of the ‘Pauper’s Lamb,’ the plaintiff, a government authority, is cynically requesting, with no shame whatsoever, to dispossess the defendants of the home that has been their property since it was built by their grandfather decades before the State was founded, and thus to expel them…This case is not a regular civil suit, despite attempts of the State to present it as such…We are speaking about hard, uncommon facts, an outcome of the unique context of the 1948 War.”

Right above is  an excerpt from Samuel II, chapter 12, verses 1-4. Here it is, English translation alongside Hebrew original.

So the Lord sent Nathan to David. When he came to David, Nathan said, “There were two men in a certain city, one rich and the other poor. The rich man had a great many flocks and herds. But the pauper had nothing except for a little lamb he had acquired. He raised it, and it grew up alongside him and his children. It used to eat his food, drink from his cup, and sleep in his arms. It was just like a daughter to him. When a traveler arrived at the rich man’s home, he did not want to use one of his own sheep or cattle to feed the traveler who had come to visit him. Instead, he took the pauper’s lamb and cooked it for the man who had come to visit him.”

Chabaita also reminds the court that the Israeli Supreme Court described the Absentee Property Law as “meant to fill a temporary role: to preserve absentee properties lest they become abandoned and open to looting.”  He also dug up the protocols of the Knesset debate around the enactment of the law and quotes the Members of the First Knesset, keenly aware of the circumstances of their own people, so recently displaced and dispossessed, describing its purpose in the same way.

The Tel-Aviv Magistrate will hear the case in January.

[You can write the Shaya family at shaya.house@gmail.com]

David Meir-Levi heeft een tekst geschreven die het geheugen herstelt van de feiten die de kern vormen van het conflict in het Midden-Oosten. Deze feiten zijn van cruciaal belang, niet alleen om de geschiedenis te restaureren die door de politiek werd verduisterd, maar om een volk te helpen overleven dat leeft in de schaduw van haar eigen vernietiging. Iedereen die geïnteresseerd is in rechtvaardigheid moet deze tekst hebben gelezen.

Door Brabosh werd deze omvangrijke tekst (toch voor een weblog) vertaald en in vijf delen gepubliceerd als:

• Grote Leugens deel 1: Het vluchtelingenprobleem (16 okt. 2009)
• Grote Leugens deel 2: De creatie van het vluchtelingenprobleem in acht stappen (1 nov. 2009)
• Grote Leugens deel 3: De kwestie van de bezetting (8 nov. 2009)
• Grote Leugens deel 4: De kwestie van de nederzettingen (21 nov. 2009)
• Grote Leugens deel 5: De nederzettingen en het Vredesproces

Grote Leugens deel 4: De kwestie van de nederzettingen

BIG LIES 4. The Settlements – Part 1

door David Meir-Levi

Er zijn vijf soorten nederzettingen: A. Agrarische nederzettingen voor militaire doeleinden, meestal bemand door soldaten; B. Nederzettingen van Joden die terugkeerden naar gebieden die zij vóór 1948 in bezit hadden (Hebron, Gush Etzion, Joodse wijk van Oost-Jeruzalem); C. Uitbreidende voorsteden van Israëlische steden op of nabij de ‘Groene Lijn’; D. Nederzettingen los van de voorgaande drie soorten; E. Illegale wilde nederzettingen.

A. Nederzettingen voor militaire doeleinden

Het Allon Plan 1968-1987

Agrarische nederzettingen bemand door Israëlische soldaten, werden al snel werd ingesteld na de oorlog in gebieden waarvan het IDF (Israëlische Leger) oordeelde dat ze cruciale corridors voor de defensie waren, vooral langs de rivier de Jordaan, nabij de ‘Groene Lijn’, in de Golanhoogte en in de omgeving van de Gazastrook. De term Groene Lijn wordt gebruikt om te verwijzen naar de grenzen tussen Israël en haar buurlanden (Egypte, Jordanië, Libanon en Syrië) die na de Wapenstilstand van 1949 ontstonden na het einde van de Onafhankelijkheidsoorlog van 1947-1949.

Omdat Egypte, Syrië en Jordanië ook na het einde van de oorlog decennialang oorlogvoerende staten bleven en omdat de PLO actief probeerde basissen voor terrorisme in de nieuw veroverde gebieden te ontwikkelen en omdat Israël eerder was binnengevallen in deze gebieden, werden deze nederzettingen in de eerste plaats bestemd om strategisch militaire defensieve doeleinden te dienen.

Het Allon Plan, ontwikkeld door generaal Yigal Allon kort na de Zesdaagse Oorlog van 1967, voorzag een aantal van deze militair-agrarische nederzettingen (in het Hebreeuws als ‘nahal’ genoemd) als bescherming van de strategische gebieden langsheen de rivier de Jordaan (het is belangrijk eraan te herinneren dat het Hasjemitische Koninkrijk van Jordanië de jure in staat van oorlog verkeerde met Israël tot 1994) en in delen van de Westelijke Jordaanoever waar de bewaking en de mogelijkheden voor een snelle militaire inzet, van essentieel belang werden geacht in het kader van de beveiliging [van de staat en haar inwoners].

In een aantal gevallen maakten Palestijnse boeren gebruik van het Israëlische rechtsysteem om klacht neer te leggen tegen het leger dat het onnodig terrein innam zonder de juiste militaire doeleinden en deed het Israëlische Hooggerechtshof van Justitie uitspraak in het voordeel van de eisers. De legerbasis Beth El (in de buurt van Ramallah) is het meest bekende geval en waarschijnlijk een van de weinige gevallen in de geschiedenis van de wereld waarin het rechtssysteem van het zegevierende land besluiten nam in het voordeel van de overwonnenen en in strijd met de veiligheidseisen van het leger. Het IDF werd gedwongen om haar basis tien kilometer verder naar het westen te verplaatsen om te voldoen aan aan de land aanspraken van de lokale Palestijnen.

B. Nederzettingen van Joden die terugkeerden naar hun pre-1948 huizen

Het bouwen van nederzettingen door Israëlische burgers op de Westelijke Jordaanoever, begon kort na het einde van de Zesdaagse Oorlog toen een kleine groep orthodoxe Joden een aantal huishoudens opzetten in de voormalige Joodse sectie van Hebron, gevolgd door een grotere herkolonisering door Joden in de snel gereconstrueerde Joodse wijk van Oost-Jeruzalem.

Voorpagina van The Baltimore News krant over de massamoord door Arabieren van 1929 in Hebron

Joden hadden Hebron bijna doorlopend bewoond sinds de dagen van Jozua – 3100 jaar geleden – en werden enkel verdreven tijdens de verschrikkelijke Arabische pogroms van 23 en 24 augustus 1929 toen 67 Joden, mannen vrouwen en kinderen, meedogenloos werden afgeslacht. Een andere bloedige gebeurtenis staat eveneens bekend als de Massacre van Hebron, toen op 25 februari 1994 – op de Joodse Poerimfeestdag – de Joods-orthodoxe extremistische kolonist Baruch Goldstein het vuur opende op biddende moslims in de Ibrahimi Moskee van Hebron waarbij 39 Palestijnen werden gedood en 150 anderen werden gewond. Goldstein, die lid was van de Jewish Defense League (JDL), een militante Joodse organisatie die in 1968 in New York opgericht was door de extremistische rabbijn Meir Kahane, werd ter plaatse doodgeslagen door Arabieren.

De Joodse bewoning van Jeruzalem heeft een soortgelijke millennia-lange geschiedenis, tot de oorlog van 1948 en de massamoord op bijna de helft van de bevolking van de Joodse wijk deze Joodse aanwezigheid in bloed beëindigde. Later hervestigden Joden zich in de dorpen van het Kfar Etzion gebied (alias Gush Etzion) ten zuidwesten van Bethlehem. Aangezien dit gebied uitgebreid door zionistische pioniers werd gekoloniseerd en ontwikkeld in het begin van de 20ste eeuw en bendes ongeregelde Arabieren de meeste Joden van deze dorpen hadden uitgemoord tijdens de oorlog van 1948 [de Massamoord van Kfar Etzion van 13 mei 1948, precies één dag voor Israël de onafhankelijkheid zal uitroepen], wordt de terugkeer van de Israëli’s naar deze gebieden aangeduid als Type B nederzettingen.

C. Uitbreidende voorsteden van Israëlische steden op of nabij de ‘Groene Lijn’

Onbezette gebieden rondom Jeruzalem en ten oosten van Kfar Saba en Netanya (nabij Tel Aviv) en ten noordoosten van Petah Tikva, werden gebruikt als locaties voor grote bouwprojecten die goedkope huisvesting realiseerden voor de groeiende bevolking van Jeruzalem en de gebieden rondom Tel Aviv. In de meeste gevallen werd de gronden van het voormalige Jordaanse ‘kroongebied’ in gebruik genomen omdat geen enkel individu aanspraken kon laten gelden van particulier eigendom. Ook omdat Jordanië dit ‘betwist gebied’ op 24 april 1950 illegaal had geannexeerd bij haar koninkrijk, annexatie die enkel door Groot-Brittannië en Pakistan (toen nog een Britse kolonie) werd erkend maar afgekeurd werd door de meeste landen van de Arabische Liga.

Hebron, april 2009. Palestijnse Arabier wordt opgehangen als straf voor het verkopen van grond aan een Israëlische onderneming

Jordanië zal pas op 31 juli 1988 afzien van haar aanspraken op de Westelijke Jordaanoever door het wegschenken van dit ‘betwist gebied’ aan Yasser Arafat en zijn PLO (Palestijnse Bevrijding Organisatie). Bij het ontbreken van de bereidheid van Jordanië om na het einde van de Zesdaagse Oorlog vredesonderhandelingen aan te vatten met het soevereine Israël, begonnen de Israëli’s deze onbezette gebieden in beslag te nemen en te ontwikkelen, wat juridisch volkomen legaal en conform was met Israël’s soevereiniteit en die het gevolg waren van haar defensieve acties tegen een aanvallende mogendheid (Jordanië) dat haar aanvalsoorlog (in 1967) tegen een soevereine staat [Israël] had verloren.

In die gevallen waarin Arabieren legaal gronden bezaten op de Westelijke Jordaanoever en die Israël wilde bezitten bestemd voor de uitbreiding van haar projecten, kocht Israël deze gronden op aan eerlijke marktprijzen. Gronden verkopen door Arabieren aan Israël was in de decennia na de Zesdaagse oorlog de gewoonste zaak van de wereld en bleek voor veel Arabieren een erg winstgevende handel. Zozeer zelfs dat toen de Palestijnse Autoriteit in 1994 werd opgericht, Arafat verklaarde dat de verkoop van grond aan de Joden voortaan een kapitaal vergrijp was en kondigde tegelijk de doodstraf door ophanging af voor grondverkoop aan de Joden, met het onmiddellijke gevolg dat vele Palestijnse families die goed hadden geprofiteerd van deze grondverkoop, plotseling in acuut levensgevaar verkeerden en sommigen gedwongen werden de Westelijke Jordaanoever te ontvluchten.

De snelle aangroei van de Joodse bevolking van Jeruzalem na de oorlog confronteerde de Israëlische regering met zowel het probleem als met de oplossing met een verstrekkende politieke valentie. Wijken in een nederzetting met een dichte Joodse bevolking, werden ontwikkeld om aan deze groei tegemoet te komen en die nederzettingen werden gebruikt om Jeruzalem te omringen, zodat het fenomeen tussen 1948 en 1967 van een ‘Jeruzalem corridor’ (toen Jeruzalem aan drie en een halve zijde werd omringd door vijandige Arabische steden en dorpen en haar bewoners enkel toegang hadden tot de andere Israëlische gebieden via een smalle weg) niet opnieuw zou worden gecreëerd in het kader van een toekomstig vredesakkoord met de Arabieren. De perifere gebieden (onder meer French Hill, Ammunition Hill, Gilo, Ma’aleh Adumim en Har Homah) werden omgezet in snel groeiende voorsteden die de stad een grotere omtrek gaven en onderdak boden aan de snel opkomende bevolking. Hiervan werd enkel Gilo gebouwd op particulier bezit. Een Palestijns christelijk gezin in Beit Jalla verkocht dit gebied op de heuveltop in 1974 aan de gemeente van Jeruzalem. [Gilo kwam op 17 november 2009 in het nieuws toen het gemeentebestuur van Jeruzalem haar fiat gaf voor de bouw van 900 nieuwe woningen.]

D. Nederzettingen los van de voorgaande drie soorten

22 juni 2009. Arabieren besturen bulldozers en leggen een weg aan in de Joodse nederzetting Maaleh Adumim, nabij Jeruzalem op de Westelijke Jordaanoever

Na verloop van tijd moedigden religieuze en rechtse politieke drukkingsgroepen de oprichting aan van nieuwe nederzettingen elders op de Westelijke Jordaanoever en in Gaza. Onder de premiers Menachem Begin en Yitschak Rabin, rukten deze nederzettingen snel op. Vaak werden zij gesticht in de buurt van oude heilige Joodse plaatsen, zoals het Graf van Jozef in de buurt van Nabloes (= het bijbelse Sichem/Shechem).

Arabische woordvoerders beweren dat deze nederzettingen, waarvan een aantal gebouwd werden diep in de gebieden op de Westelijke Jordaanoever of in de Gazastrook, gestolen land was van Arabische boeren. Israël beweert dat de meeste grond die worden gebruikt voor ontwikkeling, onbezet waren en niemands eigendom, en dat aldus de kwalificatie als ‘Kroongebied’ Israël het volledige wettelijke recht verleende om op die gronden te bouwen en in ontwikkeling te brengen. In die gevallen waar de verwerving van particulier bezit noodzakelijk was voor de uitbreiding van de nederzettingen, beweert Israël dat het die gronden van haar juridische eigenaars heeft aangekocht tegen de reële marktwaarde.

Er was veel discussie in de Israëlische regering en binnen de samenleving over de vraag of het toelaten van dit soort nederzettingen van Type D wel productief bijdroegen in de context van het doel van Israël om op lange termijn vrede met de Arabieren te bereiken. Uiteindelijk was de Israëlische regering van mening dat het creëren van de ‘uvdot bashetah’ [als een fait accompli in het gebied – met name nederzettingen die de facto bestonden, letterlijk in beton, compleet met gebouwen, bevolkt waren, agrarische en industriële activiteiten ontwikkelden en onderling verbonden waren door een efficiënte infrastructuur met de voor-1967 Israëlische gebieden] nuttig zou kunnen zijn als onderpand tijdens toekomstige onderhandelingen voor vrede met de Arabieren.

E: Illegale wilde nederzettingen

De Joodse illegale nederzetting Hilltop 18 (Mitzpe Avichai), werd op bevel van premier Netanjahoe in de nacht van 26 op 27 mei 2009 weer afgebroken

Illegale ‘in het wilde’ opgezette nederzettingen werden opgericht door break-away kolonisten, vaak in strijd met de instructies van het IDF en/of de overheid, soms op particuliere Palestijnse gronden. Palestijnse klachten over dergelijke illegale landroof werden behandeld voor de Israëlische rechtbank met besluiten die niet zelden in het voordeel van de Palestijnen werden beslecht. Deze nederzettingen, of ze nu wel dan niet op illegale grond werden opgericht, worden door velen in Israël als illegaal beschouwd. Sommigen werden onder dwang weer afgebroken of plat gewalst door Israëlische legerbulldozers.

Deze kwestie ligt zeer gevoelig in Israël, met voornamelijk orthodoxe Joden die eisen dat het aan alle Joden wordt toegestaan om zich overal in het Beloofde Land te vestigen (vooral dan overal in de regio waar Abraham woonde: dwz, van Sichem / Nabloes naar Hebron op de Westelijke Jordaanoever). Anti-nederzettingen sentiment onder de Israëli’s (vooral de niet-religieuze) wordt voor een groot deel gestimuleerd door deze malafide wilde ‘outposts’ (zie afbeelding hierboven Hilltop 18/Mitzpe Avichai), en het is bijna uitsluitend te wijten aan dit soort nederzettingen op de Westelijke Jordaanoever, dat premier Sharon besloot deze te ontmantelen nog vooraleer de vredesonderhandelingen met de Palestijnse Autoriteit moesten beginnen.

De legaliteit van de nederzettingen

Woordvoerders van de organisaties die tegen de nederzettingen zijn gekant (zowel Arabische, Israëlische en anderen), hebben herhaaldelijk de nederzettingen gebrandmerkt als illegaal in overeenstemming met de Vierde Conventie van Genève (van 12 augustus 1949) en het internationale recht. Maar zelfs een oppervlakkig overzicht van de relevante elementen van het internationale recht, tonen aan dat deze interpretatie van het Verdrag van Genève een typisch voorbeeld is van Orwelliaanse ‘gespletenheid’. Het is integendeel precies het internationale recht, het Verdrag van Genève alsmede de relevante resoluties van de Verenigde Naties, die het bestaan en de oprichting van de nederzettingen als juridisch volkomen legaal bestempelen.

Hamasleider Ismael Haniyeh (links naast Iraans president Ahmadinejad) werd samen met 415 terroristen in 1992 door Israël het land uitgezet

Volgens de Vierde Conventie van Genève van 12 augustus 1949 is het verbod op het verbannen van overwonnen bevolkingsgroepen en het overbrengen van de bevolking vanuit het grondgebied van de overwinnaar naar de door haar veroverde gebieden, enkel van toepassing op grondgebied dat veroverd werd gedurende een offensieve oorlog. Deze secties van het verdrag werden geschreven om toekomstige acties – zoals bijvoorbeeld de aanvalsoorlog door de nazi’s op Oost-Europa tijdens de Tweede Wereldoorlog – af te schrikken. Sinds Israël haar soevereiniteit over het grondgebied heeft verworven in een defensieve oorlog, is het zeer de vraag of deze verbodsbepalingen hier wel van toepassing zijn.

Het feit dat de oorlogvoerende tegenstander (Jordanië) tot 1994 permanent in staat van oorlog verkeerde met het soevereine Israël, betekent dit dat de veroverde bevolking potentieel en expliciet vijandig stond tegenover de Joodse staat. Bovendien heeft Israël nooit geen enkele Arabier verbannen uit de door haar heroverde gebieden (behalve dan op 17 december 1992, toen Israël 415 terroristen deporteerde van Hamas (waaronder ook huidig Hamasleider Ismail Haniyeh) en Islamic Jihad van op de Westelijke Jordaanoever en Gaza naar het zuiden van Libanon in een poging om de terreuracties te stoppen).

Integendeel, als gevolg van Israël’s beleid van ‘open bruggen’ langsheen de Jordaanrivier (alhoewel Jordanië op dat ogenblik nog steeds op voet van oorlog stond met Israël), weken grote aantallen Arabieren uit naar Israël en kon de Arabische bevolking op de Westelijke Jordaanoever zich verdrievoudigen – van ongeveer 650.000 in 1967 tot meer dan 2.000.000 in 1994 – die gelijktijdig gepaard liep met een evenredige toename van Arabische nederzettingen (volgens sommige schattingen blijkt dat maar liefst 260 nieuwe Arabische dorpen werden gesticht of uitbreidingen van bestaande locaties hebben plaatsgevonden gedurende deze periode). Het is dus duidelijk dat het Israëlische nederzettingenbeleid niet alleen niets deed dat een inbreuk kon zijn op het wel en wee van de inheemse bevolking, maar integendeel juist door haar activiteiten daadwerkelijk een gunstige economische omgeving creëerde waardoor honderdduizenden Arabieren konden integreren.

Met betrekking tot grondgebied dat veroverd werd in een defensieve actie, toont het Handvest van de Volkerenbond (van december 1924) duidelijk aan (tegelijk ook dezelfde wereldorganisatie die aan Groot-Brittannië het recht gaf om een Mandaat Regering in te stellen over Palestina en die verklaarde dat het Britse Mandaat Palestina het thuisland moest worden van het Joodse volk), dat de dispositie van dergelijk grondgebied deel zal uitmaken van een vredesovereenkomst tussen de strijdende partijen. Bij gebrek aan een dergelijke overeenkomst, zal de dispositie van deze gebieden in geschil blijven. Dergelijke gebieden worden algemeen aangeduid als ‘betwiste gebieden’ en niet als ‘bezette gebieden’. Hun voortdurende bezetting door de verdedigende partij is bijgevolg legaal.

Omdat de oorlogen van 1948 en 1967 van defensieve aard waren, is de Israëlische bezetting van gebieden buiten de grenzen van het Verdeelplan van 1947 (VN-resolutie 181) en de grenzen na de wapenstilstand van 1949, volledig legaal. Het Charter van de Verenigde Naties (van 26 juni en van kracht op 24 oktober 1945) aanvaardt – en met geen enkele autoriteit die dat kan veranderen – aldus het Handvest van de Volkerenbond. Dus is het Handvest van de Volkerenbond nog steeds internationaal rechtsgeldig en biedt het een congruent en rationeel evenwicht aan de Vierde Conventie van Genève (dat wil zeggen, het Charter beschrijft de rechten van een land dat grondgebied bezet in een defensieve actie en de Conventie beschrijft de beperkingen die op een natie worden gelegd die grondgebied bezet in een offensieve actie). Beide zijn internationaal rechtsgeldig.

Het is ook wettelijk voor de verdedigende partij dat zij, bij het ontbreken van een vredesverdrag, de nodige maatregelen mag treffen om de veiligheid van haar onderdanen te handhaven. Zo zijn nahal-nederzettingen (om militaire redenen) juridisch conform volgens het internationale recht. Het internationale recht is ook duidelijk met betrekking tot populaties die werden verdreven uit hun voorouderlijke huizen, die door hun offensieve actie het recht hebben om zich opnieuw te vestigen in hun voormalige huizen, wanneer zij door een succesvolle defensieve actie het land heroverden waaruit ze werden verdreven. Dus de terugkeer van de Joden naar Hebron, Gush Etzion en de Joodse wijk (in Oost-Jeruzalem) is eveneens juridisch conform aan het internationale recht.

Resolutie 242 van 22 november 1967 van de Verenigde Naties maakt duidelijk dat het doel van de resolutie is, de creatie van een rechtvaardige en duurzame vrede met garanties voor de territoriale onschendbaarheid, wederzijds erkende grenzen en politieke onafhankelijkheid van elke staat in het gebied. Volgens Eugene Rostow, één van de opstellers van VN-Resolutie 242, betekent de resolutie – in haar volle omvang – dat het Israëlische bestuur over de Westelijke Jordaanoever en de Gazastrook volkomen legaal handelt, tot op het ogenblik dat een rechtvaardige en duurzame vrede is bereikt. Dergelijk bestuur mag, bij het ontbreken van een vredesverdrag en in het gezicht van de aanhoudende vijandigheid van de Arabische staten en terroristische groeperingen, leegstaande segmenten verder ontwikkelen voor de huisvesting van een groeiende bevolking. Deze activiteit is niet hetzelfde als het verplaatsen van de bevolking naar het grondgebied voor hervestiging. Dus is ook het derde type van nederzettingen (Type C) bijgevolg eveneens legaal.

Ontruiming van Joodse nederzetting Gush Katif in de Gazastrook, augustus 2005. De 8.000 Joodse kolonisten worden door het Israëlische leger verdreven

De kwestie van de nederzettingen Type D ligt ingewikkelder. Niets in het Verdrag van Genève verbiedt de vrijwillige ontwikkeling van ‘betwiste gebieden’. Wat wel verboden is, is de gedwongen deportatie en georganiseerde verplaatsing van de originele bevolking als gevolg van de opgedrongen kolonisering door de veroverende bevolkingsgroep. Dus, in de mate dat de nederzettingen van het type D in functie zijn van Israëliërs die zich vrijwillig vestigen in de gebieden op de Westelijke Jordaanoever en in de Gazastrook zonder dat zij beslag leggen op Palestijnse grond en de Palestijnse bevolking niet verwijderd werd, zijn deze nederzettingen van het Type D legaal.

Aangezien de Westelijke Jordaanoever en de Gazastrook juridisch gezien nooit onderdeel waren van een soevereine natie (ze maakten t/m 29 november 1947 deel uit van het Britse Mandaat Palestina en waren door de Verenigde Naties oorspronkelijk voorbestemd om er een Palestijns-Arabische staat op te richten; zij werden in de oorlog van 1848 veroverd en illegaal bezet door Jordanië en Egypte, een schril contrast en een uitdagende schending van het VN-verdelingsplan – VN-resolutie 181 en VN-resolutie 194 – alsmede het internationaal recht), is de Israëlische bezetting van deze gebieden na de oorlog van 1967 geen schending van de wettelijke aanspraken van eender welke natie .

Echter, aangezien sommige Palestijnse grond in particuliere handen in beslag werd genomen met instemming van de overheid, kan worden aangevoerd dat hetzij door medeplichtigheid of naar het ontwerp van de Israëlische regering die deze nederzettingen sponsorde (waardoor deze actie van de overheid meer weg heeft van een plan dan van een vrijwillige kolonisatie), is het meer dan billijk om te stellen dat de nederzettingen van het Type D, hoewel juridisch geheel conform volgens de Vierde Conventie van Genève en de relevante VN resoluties, in een grijze morele zone vertoeven. ‘Wilde’ nederzettingen van het Type E zijn manifest onwettig. Ambtenaren van de Israëlische overheid verwijzen naar die outposts als ‘piraterij’ nederzettingen, het Israëlische leger heeft verscheidene van die nederzettingen ontmanteld en premier Sharon heeft een aantal andere soortgelijke nederzettingen hetzelfde lot toe bedacht. Hetzelfde beleid wordt overigens onder de huidige regering van premier Netanjahoe verder gezet.

Wordt weldra vervolgd in het laatste deel: Grote Leugens deel 5: De nederzettingen en het Vredesproces

Bron: Free Republic.com: BIG LIES: Demolishing The Myths of the Propaganda War Against Israel door David Meir-Levi met een voorwoord van David Horowitz; een publicatie van het Center for the Study of Popular Culture; Los Angeles, Californië (VS) 7 oktober 2005; website: Students For Academic Freedom; vrij bewerkt en vertaald door Brabosh op 21 november 2009

Die Vertriebenen von Zion – über eine nötige Intervention gegen antisemitische Geschichtsschreibung

Wenn heute von der arabisch/palästinensischen „Nakba“ (Katastrophe) halluziniert wird, dann dient es in erster Linie dazu, 1. den Holocaust zu relativieren und 2. die Fortsetzung der eigenen Bemühungen der Vernichtung zu rechtfertigen. Als am 29.11.1947 die UNO die Teilungsresolution verabschiedete, verbündeten sich Ägypten, Jordanien, Syrien, Irak und der Libanon, um Israel von der Landkarte zu tilgen. Als eine der Folgen des Angriffskrieges gegen den Staat Israel flohen vorwiegend arabische Einwohner ins benachbarte Ausland. Der größte Teil von ihnen gehörte zur wohlhabenden Oberschicht, die sich in Kairo, Amman oder Beirut niederließ. Teile der Landbevölkerung folgten ihr, obwohl die spätere Ministerpräsidentin Golda Mair sie noch während der Kampfhandlungen um den Verbleib im Land bat. Jene, die Israel verlassen hatten, galten in den Augen der arabischen Welt als Verräter und wurden entsprechend behandelt. Gleichzeitig dienten sie als Flaschenpfand im Spiel gegen Israel. Denn, obwohl Israel nach dem Krieg den Flüchtlingen anbot, sie wieder mit ihren Familien zu vereinen, Ausgleichszahlungen für Verlust von Warenwerten zu leisten und über 100.000 von ihnen wieder zu repatriieren, wurden diese Angebote allesamt abgelehnt um die Anerkennung des jüdischen Staates zu vermeiden. Die (bis heute) künstlich geschaffenen Elendsecken der Flüchtlinge dienen der arabischen Welt nicht nur als Propaganda gegen Israel, sondern sind die Matrix für immer neue Generationen von islamistischenTerroristen, die nur ein Ziel verfolgen, die Vernichtung der Juden, respektive des Staates Israel.

Für die im November und Dezember geplanten Veranstaltungen im Internationalen Zentrum (IZ) am Innenhafen zeichnen sich die Deutsch-Palästinensische Gesellschaft (DPG), Amnesty International Duisburg, Flüchtlingskinder in Libanon e.V. und Dr. Ribhi Yousef verantwortlich. Yousef ist Angestellter des städtischen Amts für Umwelt und Grün Duisburgs. Getrieben von seinem Hass auf die Juden ließ Yousef bislang keine Gelegenheit aus, gegen Juden bzw. den Staat Israel zu hetzten. Schützenhilfe und Plattform für seine antisemitischen Ausfälle verschaffte ihm u.a. der Ortsverband der Linkspartei unter seinem Vorsitzenden Hermann Dierkes. So ließ er auf einer von der Linken Hamborn am 18.02.2009 organisierten Veranstaltung mit dem Titel „Palästinensische Realität heute – wie ist ein gerechter Frieden möglich?” verlautbaren „Der israelische Staat hat ein schlimmes Apartheid-System errichtet und betreibt eine ethnische Säuberung. Den Palästinensern soll jede Lebensgrundlage entzogen werden. Das aktuelle Wahlergebnis in Israel stellt leider eine weitere Verschiebung zugunsten ultrareligiöser und rechtsradikaler Parteien dar, aber wir werden weiter um unser Selbstbestimmungsrecht kämpfen.“

Wie dieser Kampf aussieht, kann man bis heute in Israel begutachten. Selbstmordanschläge gegen die Bevölkerung, Entführungen von Soldaten und ein nimmer endender Raketenbeschuss u.a. auf die israelischen Städte Askalon und Sdreot.

Dass die Vernichtungsphantasien von Yousef gerade auch bei der Linkspartei Anklang finden, ist nicht weiter absonderlich. So musste Dierkes vor nicht all zu langer Zeit noch von seiner Kandidatur als Oberbürgermeister zurücktreten, nachdem er öffentlich zum Boykott jüdischer Waren aufgerufen hatte. Wirklich wohl fühlt sich der Verantwortliche für die Ausstellung und Filmabende auch im militanten Islamistenmilieu. So marschierte der palästinensische Biedermann noch 2007 in Reih und Glied bei einer antisemitischen Demonstration des islamistischen Human Dignity and Rights (HDR) unter dem Banner der Hamasfahne mit und skandierte antiisraelische Parolen. Dass dieser antisemitischen Internationalen Räumlichkeiten der Stadt Duisburg zur Verfügung gestellt werden, steht im Kontext zu der grundlegenden antiisraelischen Ausrichtung des Verantwortlichen der Stadt Duisburg. Angefangen von einem der Wirklichkeit entrückten ehem. Polizeipräsidenten, der das gewaltsame Entfernen der Fahne des Staates Israel aus einer Privatwohnung abfeierte und einem entfesselten islamischen Mob einen Persilschein für die Scharia ausstellte, bis hin zu einem Oberbürgermeister, der in Duisburg Marxloh den Bau eines Moscheemonsterbaus als gelungene Integration verkauft. Islamistische No-Go-Areas in Marxloh, Bruckhausen und Hochfeld werden überdeckt mit Prestigeobjekten wie dem in der Innenstadt erbauten Forum oder dem Ausbau des Duisburger Innenhafen, dessen Bild scheinbar nur von der permanenten Präsenz der Duisburger Polizei vor der Synagoge getrübt wird. Die geplanten Aktionen im IZ stellen nun eine weitere vorläufige Hässlichkeit antisemitischer Politik in Duisburg dar. Es stellt sich also die Frage, wer die Verantwortung im November und Dezember für eine ganze Reihe von antisemitischen Veranstaltungen übernimmt. Angefangen von der Nakba Ausstellung bis hin zu den Filmvorführungen, die letztendlich nur ein Ziel verfolgen, nämlich die Dämonisierung des Staates Israel und die Verbreitung antisemitischer Klischees. Dass diese ausgerechnet unter dem Deckmantel der „Aufklärung“ daherkommen, ist nicht nur Ausdruck eines tief sitzenden Wunsches nach Regression, sondern geht einher mit der Relativierung der Shoa. Würden diese Veranstaltungen von der NPD oder anderen Rechtsradikalen durchgeführt werden, der Aufstand der Anständigen ließe nicht lange auf sich warten. Der Antisemitismus im 21. Jahrhundert ist nicht ausschließlich ein deutsches Syndrom. Sein Wiedergänger findet sich vor allem in der arabisch/islamischen Welt.

Keine Räumlichkeiten für Antisemiten !

Gegen die antisemitische Hetze der DPG und ihrer deutschen Kollaborateure !

Solidarität mit Israel !

Tras más de cuatro décadas de ocupación de Gaza y Cisjordania y 61 años después del comienzo de la Nakba (proceso de limpieza étnica que permite la creación del Estado de Israel sobre la expulsión de gran parte de sus habitantes palestinos originarios) los criminales genocidas sionistas siguen masacrando a población indefensa de manera impune. Aún permanece fresca en nuestra memoria la reciente carnicería contra niños, mujeres y  ancianos en Gaza, con resultado de 1400 seres humanos inocentes ejecutados de la manera más cobarde y repugnante que hayamos contemplado desde la segunda guerra mundial.

En los últimos años, el ejército israelí ha destruido sistemáticamente viviendas en los territorios ocupados de Cisjordania, en el valle del Jordán, y ha utilizado el acceso al agua como arma para obligar a la población palestina a abandonar la zona. La persecusión contra el pueblo palestino tiene una clara connotación racista, también aplicada de manera implacable contra ciudadanos israelíes de origen árabe.

Mientras los colonos sionistas disfrutan de jardines, piscinas y tienen cultivos de riego intensivo en la misma zona, cerca de 200.000 personas en comunidades rurales palestinas carecen a agua corriente.

Las cifras son desoladoras. El 90 por ciento del suministro de agua de la Franja de Gaza está contaminado y el gobierno israelí no permite a los habitantes ni recoger agua de lluvia ni trasladar agua desde Cisjordania a Gaza. (Esta información ha sido tomada de Amnistia Internacional).

Es hora de pasar a la acción. La campaña de boicot, desinversiones y sanciones (BDS) al Estado Sionista es el instrumento que permite luchar de manera más efectiva contra la Nakba y el apartheid israelí. Numerosas entidades internacionales se están sumando ya a la BDS tales como el Trade Union Congress de Gran Bretaña y  diferentes uniones sindicales en Irlanda, Escocia, Francia y Sudáfrica. Otras acciones efectivas están siendo llevadas a cabo en Noruega (retirada de inversión en la empresa Elbit Systems), Francia (campaña contra la empresa Veolia), Brasil (recomendación de no ratificación del tratado de libre comercio entre Mercosur e Israel), o la reciente expulsión de la Universidad de la colonia israelí de Ariel del concurso de arquitectura sostenible “Decathlon Solar de Madrid-2010″. La BDS incluye medidas de boicot en los campos cultural, empresarial, deportivo y académico contra el estado criminal israelí. Este enfoque ya fue implementado de manera exitosa en la lucha contra el estado racista sudafricano.

Más informacióne sobre este tema en altermediamundo.

PD: Afortunadamente existen grupos activos de  judíos antisionistas que denuncian las atrocidades que están cometiendo los políticos y militares de Israel. Hasta que todos estos indeseables no sean juzgados y los palestinos recuperen todos sus derechos históricos, incluyendo el retorno de los millones de refugiados en la diáspora a la tierra donde siempre han vivido, el mundo no conocerá la paz. El nazional-sionismo actual está haciendo un daño irreparable a la noble causa del judaísmo pacifista originario de este pueblo milenario.

(Para aclarar, de forma sencilla, diferencias fundamentales entre sionismo, semitismo y judaísmo puedes consultar esta entrada)

David Meir-Levi heeft een tekst geschreven die het geheugen herstelt van de feiten die de kern vormen van het conflict in het Midden-Oosten. Deze feiten zijn van cruciaal belang, niet alleen om de geschiedenis te restaureren die door de politiek werd verduisterd, maar om een volk te helpen overleven dat leeft in de schaduw van haar eigen vernietiging. Iedereen die geïnteresseerd is in rechtvaardigheid moet deze tekst hebben gelezen.

Door Brabosh werd deze omvangrijke tekst (toch voor een weblog) vertaald en in vijf delen gepubliceerd als:

• Grote Leugens deel 1: Het vluchtelingenprobleem (16 okt. 2009)
• Grote Leugens deel 2: De creatie van het vluchtelingenprobleem in acht stappen (1 nov. 2009)
• Grote Leugens deel 3: De kwestie van de bezetting (8 nov. 2009)
• Grote Leugens deel 4: De kwestie van de nederzettingen (21 nov. 2009)
• Grote Leugens deel 5: De nederzettingen en het Vredesproces

Leugens deel 3: De kwestie van de bezetting

BIG LIES 3. The Question of Occupation

door David Meir-Levi

Naast het vluchtelingen probleem, zijn de twee meest prominente vraagstukken in de Arabische propaganda-oorlog tegen Israël, de vermeende Joodse bezetting van Arabische gebieden en het bestaan van de Israëlische nederzettingen op de Westelijke Jordaanoever en in de Gazastrook [tot augustus 2005 wanneer Israël zich volledig uit Gaza heeft terugtrokken]. Om de schil eraf te halen die deze mythen omhult en de realiteit die achter deze problemen schuilgaat bloot te leggen, is het noodzakelijk om haar geschiedenis te herzien in het kader van de Arabische oorlog tegen Israël, die zonder onderbreking al sinds de oprichting van Israël in 1948 voortduurt, inbegrepen de Arabische vijandigheid ten opzichte van de Joden reeds lang daarvoor.

Historische achtergronden

Het vroege zionisme

Theodor Herzl in 1898 aan boord op weg naar Palestina

Zionistische pioniers uit het midden van de 19e eeuw vervoegden de leden van de lokale Joodse gemeenschappen in de wederopbouw van een Joods thuisland in wat toen het Turkse Rijk was, door grond aan te kopen van de Turkse kroon en van Arabische grondbezitters (de Effendi). Er was geen invasie, geen verovering, en geen diefstal van Arabisch land – en zeker niet van een land van Palestina, sinds de Arabieren in de regio woonden en de afgelopen 400 jaar onderworpen waren door de Turken. Ongewapend en zonder leger, kochten de Joden zoveel land van de Arabieren dat een groep van Effendi in 1892 een brief stuurden naar de Turkse sultan, met het verzoek dat hij de verkoop door zijn onderdanen van land aan de Joden illegaal zou verklaren. Hun opvolgers deden in 1915 hetzelfde, via een telegram. Blijkbaar is de aanwezigheid van Joden die land bezitten in het Midden-Oosten – nochtans legaal verkregen – voor hen beledigend.

Het staat buiten kijf dat er geen diefstal [van grond] heeft plaatsgevonden, omdat er niemand was die erover klaagde. Er werden geen Arabieren verdreven uit hun huizen. In feite, zoals een demografische studie die gepubliceerd werd door de Universiteit van Columbia (VS) aantoont, nam de Arabische bevolking in het gebied in deze periode enorm toe onder meer vanwege de economische ontwikkeling die de Joden hielpen te genereren. Tussen 1514 na C. tot circa 1850, bleef de Arabische bevolking van deze regio van het Turkse rijk min of meer gelijk staan op ongeveer 340.000 bewoners. Die bevolking begon opeens te stijgen rond 1855, en in 1947 bedroeg de Arabische bevolking ongeveer 1.300.000 – bijna een verviervoudiging in minder dan 100 jaar. De exacte oorzaken van deze bevolkingsexplosie vallen buiten het bestek van dit essay, maar het causale verband tussen dit onafhankelijk gedocumenteerd fenomeen en anderzijds de zionistische onderneming, reikt verder dan eender welke rationele argumentatie.

Verre van het uitdrijven van eender welke Arabieren, noch het stelen van hun land of het verpesten van hun economie, zorgde het hard labeur van de Joodse pioniers in de 19e en begin 20e eeuw er in tegendeel voor dat de Arabische bevolking kon verviervoudigen, dat de economie de moderne tijd betrad en dat de maatschappij de ketenen van lijfeigenschap, onder de Effendi/Fellah-relatie (land- eigenaar/dienaar) die het Ottomaanse tijdperk kenmerkte, eindelijk kon afwerpen. Een Arabier die in een Joodse fabriek of in een landbouwgemeenschap (kibboets) werkte, zou in een maand zoveel kunnen verdienen als wat zijn vader op een jaar verdiende in een armoedig bestaan die zich verder als boer moest behelpen met middeleeuwse technologie. De Arabische kindersterfte daalde en de levensverwachting nam toe door het feit dat de Joden hun moderne medische technologie deelden met hun Arabische buren.

Sjeik Yousoef Al-Qaradhawi: 'Hoe komt het toch dat de zionistische bende erin geslaagd is om superieur te zijn aan ons, ondanks het feit dat ze met zo weinig zijn? Omdat wij - Arabieren - niet willen werken.'

Veel van het land dat de zionisten aankochten was woestijn en moeras, het was onbewoond en werd alzo ook door de Arabieren beschouwd als onbewoonbaar gebied. Met behulp van moderne agrarische technieken, die door de Joden werden meegebracht en aangewend alsmede het bloed en het zweet van duizenden idealistische zionisten, werd het land teruggewonnen en omgezet in eersteklas vastgoed met bloeiende landbouwbedrijven en snel groeiende gemeenschappen, die het gebruik van moderne technologie en een gezonde markt economie aanmoedigden. Als gevolg hiervan, stroomden Arabische migranten vanuit de omringende landen de regio binnen, met honderdduizenden op zoek naar een beter leven en grotere economische kansen. Gebaseerd op het bovenstaande is het eerlijk om te suggereren dat een belangrijk deel, zo niet een meerderheid van de Arabieren die vandaag in Israël wonen, hun feitelijke bestaan te danken hebben aan de zionistische onderneming.

Bevestiging van deze geschiedenis, die in strijd is met de klassieke Arabische propaganda, komt uit een verrassende bron. Sjeik Yousoef Al-Qaradhawi, een internationale Arabische terrorist en medewerker van Osama bin Laden, berispte in in een op de televisie uitgezonden toespraak in mei 2005 zijn volgelingen met de volgende woorden: “Helaas, wij [Arabieren] blinken niet uit noch in de militaire en noch in de burgerlijke industrie. Wij importeren alles, van naalden tot en met raketten… Hoe komt het toch dat de zionistische bende erin geslaagd is om superieur te zijn aan ons, ondanks het feit dat ze met zo weinig zijn? Het is [aan ons] superieur geworden door kennis, door middel van technologie en door middel van kracht. Het is superieur aan ons geworden door te werken. We hadden de woestijn voor onze ogen, maar we hebben er niks mee gedaan. Toen zij [de woestijn] veroverden, hebben zij ze veranderd in een groene oase. Hoe kan een volk dat niet werkt ooit vooruitgang boeken? Hoe kan het groeien?”

Het was juist dit succes van de zionistische onderneming die de angst en de woede heeft opgewekt onder de Arabische leiders. De Zionistische vooruitgang, hun technologie en economisch inzicht alsmede de bereidheid van de Joden om deze technologie te delen met hun Arabische buren, vormde een radicale bedreiging voor de middeleeuwse wurggreep van de Effendi (landeigenaars) over de fellahin (de boeren). De Turkse methoden onder de sultan om de rust te bewaren waren nogal draconisch. Bijgevolg, en als onderdeel van het Turkse rijk, hebben de Arabieren niet het risico willen nemen dat er onlusten zouden ontstaan in de regio en legden zij aldus steeds een stoïcijns geduld [dhimmitude] aan de dag tegenover de Joodse aanwezigheid, die door sommigen geïnterpreteerd werd als tolerantie. Maar het Britse bestuur dat na de Eerste Wereldoorlog het Turkse opvolgde, was niet zo behoedzaam. Toen Groot-Brittannië het bestuur opnam van het Britse Mandaat Palestina (vandaag de staten Israël en Jordanië), ontdekten de Arabische leiders dat ze meer vrij spel kregen. Ze stookten de religieuze haat aan en wakkerden het vuur van de fellahin aan met wrok en leugens over de zogenaamde bedoelingen van de Joden om de islam te vernietigen, en begonnen vertegenwoordigers van de leidende Effendi families onder leiding van Groot-moeftie van Jeruzalem Hajj Amin elHusseini, met een reeks pogroms een islamitische jihad tegen de Joden.

Het Peel Verdeelplan

Van 1919 tot 1936 nam het Arabische geweld tegen de Joden in omvang en brutaliteit toe. De Britten deden vrijwel niets om het te beperken en moedigden het soms aan. Lord Earl Peel leidde in 1936 een onderzoekscommissie met het doel om een oplossing te vinden voor het schijnbaar eindeloze geweld. Zijn suggestie werd de verdeling van het Brits Mandaat. Laat de Joden hun staat hebben op de 15% van de gronden die zij hebben gekocht en teruggewonnen. Laat de Arabieren de hunne hebben op de resterende 85%. Met andere woorden, het idee van de verdeling kwam op de agenda te staan, omdat de Arabieren niet vreedzaam konden leven naast de Joden.

Meer academische bevestiging kan gevonden worden in het boek Palestinian Identity van de in Palestina geboren professor Rashid Khalidi, in het boek The Palestinian People van B. Kimmerling en J. Migdal, en in het nog niet gepubliceerde proefschrift van Dr Sandi Sufian, een Palestijnse die thans postdoctoraal werk verricht aan de Universiteit van Chicago.

In 1922 heeft Groot-Brittannië al het gebied van het Brits Mandaat Palestina dat gelegen ligt ten Oosten van de Jordaanrivier (zie afbeelding rechts), afgestaan aan emir koning Abdullah. Dit werd het Hasjemietische Koninkrijk Jordanië, waarvan de meerderheid uit Palestijnen bestond die prompt een wet goedkeurden die de toegang van de Joden tot het grondgebied verbood. Toen bood de Joden in 1937 een eigen staat werd aangeboden op ongeveer 85% van het overblijvende deel van het Britse Mandaat Palestina dat ten Westen ligt van de Jordaanrivier, kozen de Arabische leiders voor oorlog en terrorisme. Dit was de zogeheten “Grote Arabische Opstand” van 1937-1939. Met de Tweede Wereldoorlog in het verschiet, wilde Groot-Brittannië geen tijd verspillen en verpletterde op brutale wijze die opstand.

Intussen werd het pionierswerk van de zionistische onderneming voortgezet met de aankoop van meer land van het Kroongebied van de Britten. Het is van belang op te merken dat volgens het internationale recht, wat vroeger het Kroongebied was onder het Turkse Rijk, wettelijk gezien nu het Kroongebied was onder het Britse Mandaat. De dispositie van het land via legale aankopen gebeurde ruim binnen de Britse wetten. Ook voldeed [deze grondverwerving] ruim aan de parameters van het internationaal recht. Nadat het Westen zegevierend uit de Tweede Wereldoorlog kwam, bezaten zionistische organisaties ongeveer 28% van wat tegenwoordig Israël is, en particulier Arabisch grondbezit of Brits Kroongebied waren goed voor de rest.

Met het einde van de oorlog, bevorderde het Arabische leiderschap opnieuw het geweld en terrorisme tegen de Joodse nederzettingen en tegen de Britten. De meerderheid van de Joodse leiders predikten en richten zich op het zoeken van praktische politieke oplossingen via de pas opgerichte Verenigde Naties. Een minderheid [van de Joden] koos voor terrorisme tegen de Britten en gewelddadige represailles tegen de Arabieren.

Het Verdeelplan van de Verenigde Naties

Ziek van het geweld en geconfronteerd met politieke crisissen die voortsproten uit de economische problemen na de Tweede Wereldoorlog, verlaten de Britten het grootste deel van hun Rijk en besluiten om “de Palestijnse kwestie” in de handen van de Verenigde Naties te laten. In 1947 hebben verscheidene verkennende missies van de Verenigde Naties de conclusie bereikt van Lord Peel een decennium eerder. Op 29 november 1947 verklaarde de Vernigde Naties de oprichting van twee staten [ten Westen van de Jordaanoever]: een staat voor de Arabieren op ongeveer 45% van het land en de staat Israël voor de Joden op ongeveer 55%. Maar meer dan de helft van het Joodse gedeelte (60%) bestond uit woestijngebied ( de Negevwoestijn), het Kroongebied was grotendeels onbewoond en werd als waardeloos gebied verondersteld. Het VN-verdelingsplan (VN-Resolutie 181) had nogal onpraktische grenzen getrokken tussen de twee opkomende landen, op basis van het grondbezit en de bevolkingsdichtheid van de twee groepen.

Links de grenzen volgens het VN-verdeelplan (Resolutie 181) in 1947, die door de Arabische wereld werd verworpen en direct ten oorlog trokken tegen Israël. Rechts in 1949: de Arabieren verloren niet enkel de oorlog maar ook grondgebied

De Arabische staten waren leden van de Verenigde Naties. Hun lidmaatschap laat veronderstellen dat zij vermoedelijk bereid waren besluiten te accepteren, die bij meerderheid werden genomen door de pas gevormde wereldorganisatie. Maar dat deden ze niet. In hoge weerwil van het nochtans bij meerderheid goedgekeurde VN-verdelingsplan, lanceerden zij een agressie oorlog die volgens hun eigen retoriek een vernietigingsoorlog was. Hun bedoeling was niet om eventuele grensgeschillen bij te sturen of gebied dat ze in een eerdere strijd hadden verloren terug te vorderen. Hun bedoeling was de vernietiging van de pas opgerichte staat Israël en de verdrijving – met welke middelen dan ook – van haar 605.000 Joodse staatsburgers.

Om hun eeuwige frustratie verloren de Arabische staten hun agressie oorlog. Bovendien verloren zij veel van het grondgebied dat de Verenigde Naties had voorbestemd voor de toekomstige Arabische staat Palestina. Maar zelfs dit restant van wat ooit Palestina zou worden (de Westelijke Jordaanoever en de Gazastrook) werd uitgewist door haar twee naburige Arabische staten. Egypte bezette illegaal de Gazastrook en Jordanië annexeerde illegaal de Westelijke Jordaanoever bij haar koninkrijk. Beide acties waren in hoogste mate in strijd met het internationaal recht en met resolutie 181 en resolutie 194 van de Verenigde Naties. Er kwam geen Arabisch of Palestijns protest over deze nieuwe situatie. Waarom? De enige conclusie die hieruit kan worden getrokken is dat in 1949 de Palestijnen zich niet zagen als “Palestijnen”, maar als Arabieren en in feite werd de term “Palestina” algemeen gebruikt om te verwijzen naar de Joodse staat.

Tot grote verlegenheid van de Arabieren, bood Israël hen in 1949 een formeel vredesverdrag aan in ruil waarvoor Israël veel van het land zou teruggeven dat zij in de oorlog veroverd hadden op de Arabieren en de repatriëring van een groot deel van de Arabische vluchtelingen die door de oorlog het strijdtoneel ontvlucht waren (de Wapenstilstand gesprekken in Rhodos, februari-juli 1949). Indien de Arabische landen bereid waren geweest om het VN-verdelingsplan te accepteren, of indien zij bereid waren geweest om het Israëlische vredesvoorstel te accepteren, zou er niet alleen sinds 1949 wel degelijk een staat Palestina hebben bestaan, maar er zou tevens nooit een Arabische vluchtelingen probleem zijn geweest.

Echter, het Arabische antwoord was: geen vrede. De vluchtelingen zouden enkel mogen terugkeren naar hun huizen wanneer de vlag van Palestina zou wapperen over de lijken van de Joden. Zij achtten het beter om de Palestijnen te laten wegrotten in erbarmelijke vluchtelingenkampen dan dat de Arabieren een niet-islamitische staat in hun midden zouden tolereren. Net zoals in 1937, verwierpen de Arabische leiders de mogelijkheid van een Palestijnse staat in het voordeel van de aanhoudende agressie tegen Israël. Het was niet de oprichting van de staat Israël, die de oorzaak was van het vluchtelingen- en andere latere problemen, het was de vernietigingsoorlog die gevoerd werd door de Arabische landen die aan de basis ligt van het vluchtelingenprobleem en een tweede gelegenheid voor de oprichting van een Palestijnse staat aan zich heeft laten voorbij gaan.

Het pre-1967 terrorisme tegen Israël

Van 1949 tot 1956, voerde Egypte een terreur oorlog tegen Israël, het lanceerde ongeveer 9.000 aanslagen die gepleegd werden door terroristische cellen die zij in de vluchtelingenkampen van de Gazastrook had opgericht. Met de “Sinaï-campagne” van 1956 waarbij Israël het Egyptische leger versloeg, kwam een einde aan de terreur oorlog van Egypte, hoewel de Verenigde Staten Israël nadien heeft gedwongen om de Sinaï terug te geven aan Egypte, zonder dat er een vredesverdrag tegenover stond. Maar de terreur werd voortgezet op andere fronten.

Logo van de PLO. Zoals elke andere terreurorganisatie claimt ook de PLO het ganse grondgebied van Israël zoals blijkt op het kaartje

In 1964 werd de Palestijnse Bevrijdingsorganisatie gecreëerd – niet om de Palestijnen te bevrijden van het Jordaanse en Egyptische regime – maar om een 40-jarige terreurcampagne te beginnen tegen Israël met het openlijk beleden doel om “de Joden in de zee drijven.” Aanvankelijk gesponsord door Koeweit, en later door Saoedi-Arabië, Egypte, Irak, Iran en anderen, verklaarden de PLO-leiders de eeuwige oorlog aan Israël totdat heel “Palestina” bevrijd zal zijn, gedrenkt in “vuur en bloed”.

Van 1949 tot 1967 bestonden er geen Joodse nederzettingen op de Westelijke Jordaanoever en de Gazastrook. Het “Palestina” dat Yasser Arafat wilde ‘bevrijden’ lag niet op de Westelijke Jordaanoever of in de Gazastrook, waar Palestijnen door het Jordaanse en het Egyptische bestuur in troosteloze slavernij werden behandeld, maar de hele staat Israël binnen haar “groene lijn” grenzen van 1949. Het is bijzonder leerzaam om de oorspronkelijke versie van het PLO-Handvest uit 1964 te lezen en dan vooral artikel 24: “Deze Organisatie (de PLO) oefent geen regionale soevereiniteit uit over de Westelijke Jordaanoever in het Hasjemitisch Koninkrijk Jordanië, noch in de Gazastrook of het Himmah gebied.” [‘This Organization (the PLO) does not exercise any regional sovereignty over the West Bank in the Hashemite Kingdom of Jordan, in the Gaza Strip or the Himmah area.’] Anders gezegd: de Westelijke Jordaanoever en de Gazastrook werden door de PLO niét als ‘Palestijns’ gebied beschouwd zolang die gebieden bezet werden gehouden door Egypte en Jordanië.

Sinds het oorspronkelijke Handvest van de PLO expliciet erkende dat Judea, Samaria, het oostelijke deel van Jeruzalem en de Gazastrook als behorend tot andere Arabische staten, werd het enige ‘vaderland’ dat in 1964 moest ‘bevrijd’ worden, was de staat die aan de Joden behoorde. Drie jaar later, in 1967, vielen vijf Arabische landen – met inbegrip van Jordanië – Israël aan. Als gevolg van de overwinning van Israël in deze oorlog, bezet Israël sindsdien de Westelijke Jordaanoever nadat het de Jordaanse agressor had overwonnen, die 18 jaar eerder de Westelijke Jordaanoever had geannexeerd. De reactie van de PLO op deze gebeurtenissen was een herziening van het PLO-Handvest, die op 17 juli 1968 gebeurde. Zij verwijderde de praktische taal van artikel 24, waardoor voor het eerst een “Palestijnse” claim van soevereiniteit werd gelegd op de Westelijke Jordaanoever en de Gazastrook. Met andere woorden, de Palestijnse claim was enkel gericht tegen de Joden.

De Jordaanse bezetting van de Westelijke Jordaanoever en de Egyptische controle over de Gazastrook werden gekenmerkt door brutale totalitaire onderdrukking. In de woorden van Arafat zelf, werden de Palestijnen door de Egyptenaren in 1948 in vluchtelingenkampen gedreven, hielden hen vast achter prikkeldraad, stuurde spionnen om Palestijnse leiders te vermoorden en executeerden zij die probeerden te vluchten. Er waren geen Palestijnse protesten tegen deze onderdrukking of noch tegen eender welk zelfbeschikkingsrecht waarvan zij voelden dat het werd geweigerd.

Het late Palestijnse nationalisme

De reden waarom er geen onrust bestond onder de Palestijnen omtrent hun eigen nationale identiteit voorafgaand aan 1967 is volkomen duidelijk. Het concept van Palestina als een natie en de Palestijnen als een apart volk heeft niet bestaan onder de Arabieren in de Turkse provincies die later na de Eerste Wereldoorlog Britse Mandaat Palestina werden. Ondanks de verwrongen, gedwongen, en gekunstelde verhalen van apologeten voor de Palestijnse oorlog tegen Israël zoals Rashid Khalidi, Baruch Kimmerling en anderen, was er nooit een Palestijnse staat met die naam, er werd geen enkel land bewoond door “Palestijnen”, en vóór 1967 was er geen concept van een aparte politieke, culturele of linguïstische entiteit voor een bepaalde groep die zou geïdentificeerd kunnen worden met een dergelijke benaming.

PLO topman Zahir Muhsein in 1977: 'Het Palestijnse volk bestaat niet'

In feite is het tegendeel het geval. Arabische respondenten hebben tegenover de hoorzittingen van de Verenigde Naties in 1947 betoogd dat Palestina er nooit is geweest en ook nooit moet bestaan. Het gebied dat ter discussie stond daarvan beweerden zij dat het een historisch deel was van het zuiden van Syrië, en eeuwenlang bekend was als “balad esh-sham” (het land van Damaskus). In feite werd op dat moment de term “Palestijn” enkel toegepast op de Joden die woonden in het Mandaat Palestina. De Arabieren van de regio stonden bekend als “Arabieren”. Zie ook Yasser Arafat in zijn geautoriseerde biografie, “Arafat: Terrorist or Peace Maker“, door Alan Hart uit 1982.

In een interview van 31 maart 1977 met het Amsterdamse dagblad Trouw / De Verdieping, zei uitvoerend comité lid van de PLO Zahir Muhsein (ook Zuheir Mohsen) het volgende: “Het Palestijnse volk bestaat niet. De oprichting van een Palestijnse staat is slechts een middel om onze strijd voort te zetten tegen de staat Israël voor onze Arabische eenheid. In werkelijkheid is er vandaag geen verschil tussen Jordaniërs, Palestijnen, Syriërs en Libanezen. Alleen om politieke en tactische redenen spreken we heden over het bestaan van een Palestijns volk omdat de nationale Arabische belangen vereisen dat we het bestaan poneren van een afzonderlijk ‘Palestijns volk’ om zich te verzetten tegen het zionisme. Om tactische redenen kan Jordanië, een soevereine staat met gedefinieerde grenzen, geen aanspraken maken op Haïfa en Jaffa, terwijl ik als Palestijn, zonder twijfel Haïfa, Jaffa, Beersjeba en Jeruzalem kan opeisen. Echter, op het ogenblik dat we ons recht op heel Palestina terugvorderen, zullen we zelfs geen minuut aarzelen om Palestina en Jordanië te verenigen.”

Zelfs vandaag, spreken Syrische leerboeken in Sociale Studies voor de 5de graad nog steeds over een ‘Groot-Syrië’ met deelstaten zoals Syrië, Libanon, Jordanië en Israël. Er bestaat geen natie genaamd Palestina. Het concept van de “Palestijnen” als Arabieren die al duizenden jaren wonen in een ‘historisch Palestina’ is een fictie die gecreëerd werd voor politieke en militaire doeleinden zoals die beschreven werden door Zahir Muhsein. Deze late razernij van Palestijnse agitatie voor nationale zelfbeschikking is gewoon een dekmantel van fatsoen, waarachter zich genocidale Arabische terroristen verschuilen die ageren tegen Israël met de steun van internationale wereldverbeteraars en andere ‘idealisten’. Sinds de holocaust, zijn liberalen in het Westen het genocidale terrorisme niet bepaald gunstig gezind, maar ze kunnen wel de diepe en oprechte verlangens van een onderdrukt volk dat worstelt om vrij te zijn, warm en enthousiast omarmen. Vandaar dat de terroristische propagandisten van Arafat het nodig achten om leugens te verzinnen van Palestijnse Nationale Identiteit en Israëlische bezetting en onderdrukking.

De Zesdaagse Oorlog van 1967

In tegenstelling tot de huidige Arabische propaganda, maar compleet in overeenstemming met de toenmalige verslaggeving van de gebeurtenissen, was Israël het slachtoffer van Arabische genocidale aanvalsoorlog in 1967. Op 15 mei 1967, eiste Egypte dat de VN-vredesmacht, die sinds de Sinaï Campagne ter plaatse waren, om het gebied onmiddellijk te evacueren. VN-secretaris-generaal Oe Thant, gaf daar onmiddellijk aan toe om redenen die nooit volledig werden opgehelderd. Vervolgens sloot Egypte de Straat van Tiran af, blokkeerde de Israëlische haven van Eilat voor de scheepvaart, en bracht twee tank bataljons en 150.000 troepen in stelling aan de westelijke grens van Israël. Een militair pact met Syrië en Jordanië en de illegale schending van het Israëlische luchtruim voor controlevluchten over de Israëlische kernreactor in Dimona, vervolledigde de aanvalsdreiging. Deze bestond uit vijf casus belli: maatregelen zoals die omschreven worden in het internationale recht die zo bedreigend waren voor een soevereine staat, dat elk van deze vijf een wettige reden creëert voor defensieve militaire reactie. Had Israël slechts één van deze vijf met dodelijk geweld vergolden, zou die militaire actie volkomen legaal zijn geweest volgens het internationale recht, als legitiem defensief antwoord op existentiële bedreigingen van een agressor.

De Israëlische generaal Moshe Dayan (met ooglap) arriveert op 7 juni 1967 zegevierend bij de Klaagmuur in Jeruzalem (foto Gilles Caron)

Toch heeft Israël niet onmiddellijk terug geslagen. Eerst probeerde het via politieke onderhandelingen de oorlog af te weren, maar de klachten bij de Verenigde Naties bleef onbeantwoord. Het president Johnson eraan herinneren dat de Verenigde Staten Israël in 1957 hadden gegarandeerd om in te grijpen indien de Straat van Tiran ooit zou worden afgesloten, of als Egypte ooit de Sinaï opnieuw zou militariseren, viel in dovemansoren. President Johnson was te sterk betrokken bij de oorlog in Vietnam om elders een Amerikaanse militaire actie te overwegen, ook al had president Eisenhower, toen hij premier Ben Goerion dwong zich terug te trekken uit de Sinaï na het fenomenale succes van de Sinaïcampagne in 1956, hem eeuwige Amerikaanse waakzaamheid beloofd zodat Israël niet opnieuw zou worden geconfronteerd met een militaire dreiging uit Egypte.

Na drie weken van toekijken hoe de Egyptisch-Syrische-Jordaanse strijdkrachten in omvang en sterkte toenamen aan haar grenzen, probeerde Israël nog een laatste diplomatieke actie. Via de VN-commandant van de vredestroepen in Jeruzalem, de Noorse kolonel Od Bul, zond de Israëlische regering een geschreven boodschap aan koning Hoessein van Jordanië: als u Israël niet binnenvalt, zal Israël de Westelijke Jordaanoever niet binnenvallen. De Jordaanse koning smeet de nota hooghartig terug naar kolonel Od Bul en liep weg.

Op maandag de 5 juni 1967, nadat de militaire inlichtingendienst het bericht kreeg dat Egypte binnen enkele uren een invasie zou beginnen via de Gazastrook, lanceerde Israël haar defensieve preventieve aanval met een luchtaanval op de luchtmachten van Egypte, Jordanië, Syrië en vernietigde ze terwijl ze nog steeds op de grond zaten. Met de controle van het luchtruim stevig in Israëlische handen, en haar pantsers en infanterie die de Egyptische troepen op de vlucht joegen, bereikten de Israëlische strijdkrachten het Suez-kanaal binnen de twee dagen.

Ondanks de waarschuwing van Israël, beval koning Hoessein van Jordanië een artilleriebombardement op Jeruzalem en andere Israëlische steden langs de Groene Lijn. Na meer dan een dag van bombardementen, en terwijl de Israëlische aantallen in doden en gewonden in de honderden liepen en miljoenen dollars schade, zond Israël een tweede boodschap naar de Hasjemitische koning: “Wanneer u nu onmiddellijk stopt met de bombardementen, zullen we dit beschouwen als een politiek noodzakelijk ‘ere-salvo’, en zullen we niet terugslaan.” Dit bericht werd verzonden via de Roemeense ambassade, door de (Israëlische) ambassadeur in West-Jeruzalem aan de (Jordaanse) ambassadeur in Oost-Jeruzalem. Koning Hoessein negeerde de waarschuwing en begon een invasie met de infanterie van Joods Jeruzalem. Het was dan pas dat Israël reageerde met haar eigen invasie van de Westelijke Jordaanoever. Na bijna een week van constante beschieting door de Syrische artillerie van Israëlische steden en dorpen in Galilea, veroverde Israël de Golan-hoogvlakte, vernietigde de Syrische artillerie en dreef het Syrische leger tot op 40 kilometer van de Syrische hoofdstad Damaskus.

Israël trok Egypte niet binnen over het Suezkanaal, alhoewel haar strijdkrachten vrijwel zonder tegenstand gemakkelijk Caïro hadden kunnen bereiken. Het leger stak de Jordaanrivier niet over, hoewel het Jordaanse legioen compleet in chaos wegvluchtte, zozeer zelfs dat sommige soldaten hun laarzen en geweer naar de oostelijke oever gooiden om gemakkelijker de rivier over te kunnen zwemmen. Evenmin heeft zij haar opmars vanuit de Golanhoogte verder gezet naar Damaskus, dat nochtans makkelijk had gekund in de nasleep van het flink geschrokken en gedecimeerd Syrische leger. Israël stopte haar opmars op alle drie fronten tegelijk nadat zij haar militaire doelstellingen had bereikt: de vernietiging van de legers die haar bestaan bedreigden en de instelling van verdedigbare grenzen.

De internationale wetten en de Israëlische soevereiniteit

Zelfs één van de meest kritische historici van Israël, professor Avi Schlaim, erkent dat Israël het slachtoffer was van Arabische agressie tijdens de Zesdaagse Oorlog. Dit is een cruciaal gegeven met betrekking tot de kwestie van de Israëlische nederzettingen in en soevereiniteit over de Westelijke Jordaanoever en de Gazastrook. Het internationaal recht is hieromtrent zeer duidelijk. Indien Israël de agressor was geweest, dan zou de bezetting van de Westelijke Jordaanoever en de Gazastrook illegaal zijn geweest, net als elke toekomstige uitbreiding van de Israëlische bevolking in deze gebieden dat ook zou zijn geweest.

Washington DC, 20 november 1977. President Carter, Anwar Sadat en Menachem Begin bezegelen de vrede tussen Egypte en Israël

Echter, als slachtoffer van agressie, was Israëls juridische positie precies het tegenovergestelde. De wettelijke verdeling van gebieden die veroverd worden tijdens een defensieve oorlog kan alleen worden bezegeld met een vredesverdrag tussen de strijdende partijen. Indien echter een dergelijke vredesverdrag afwezig blijft, is de soevereiniteit en de economische activiteit van het slachtoffer van agressie over het pas verworven grondgebied volkomen legaal, zolang dergelijke activiteit geen ongunstig effect heeft ten aanzien van de autochtone bevolking. In feite bleek dat de soevereiniteit van Israël op de Westelijke Jordaanoever en de Gazastrook een weldadig effect had op de situatie van de locale bevolking totdat, zoals we verder zullen zien, het bestuur over die gebieden werd overgedragen aan de Palestijnse Autoriteit in het kader van de Oslo-Akkoorden.

Onmiddellijk na de oorlog, heeft Israël aangeboden om veroverd gebied te geven in ruil voor een formele vrede. De Arabische landen verwierpen dit aanbod, omdat ze gelijksoortige aanbiedingen na vorige oorlogen die de Arabieren waren begonnen eveneens hadden afgewezen. Israël kan volkomen de nieuwe veroverde gebieden probleemloos hebben geannexeerd, maar besloot dat niet te doen omdat het verwachtte dat de agressors uiteindelijk wel bij zinnen zouden komen en hun land zouden terug willen, zodat Israël sommige van deze gebieden zou teruggeven aan hun voormalige bezetters in ruil voor vrede.

Israël heeft dit exact met Egypte gedaan, met de teruggave van de volledige Sinaï na de Camp David akkoorden van 1979. In deze akkoorden weigerde de Egyptische leider Anwar Sadat de Gazastrook terug te nemen, en gaven de voorkeur dat de Palestijnen er beter bleven wonen onder Israëlische soevereiniteit. Wanneer Jordanië met Israël in 1994 een vredesverdrag ondertekende met koning Hoessein, werd de Westelijke Jordaanoever buiten beschouwing gehouden, want tegen dan leefden 96% van de Palestijnen in de streek onder het bewind van de Palestijnse Autoriteit, en had Hoessein toegegeven dat hij geen juridische aanspraak [meer] liet gelden op het gebied of haar Arabische bevolking.

Kortom, Israël is het enige bekende land in de hele geschiedenis dat tot stand is gekomen via juridische en economische ontwikkeling van het land (in tegenstelling tot de bijna universele methode van verovering). De overwinningen van Israël in de oorlog van 1948 en in de oorlog van 1967, waarin zij het slachtoffer was van genocidale agressie alsmede de weigering van de Arabische landen om deel te nemen aan de vredesonderhandelingen, geeft Israël het wettelijke recht om de soevereiniteit over haar pas verworven grondgebied te handhaven en de ontwikkeling van deze gebieden op geen enkele wijze afbreuk doet aan het welzijn van de inheemse burgers. Waren de Arabische leiders vatbaarder geweest voor vrede met Israël, kon er al in 1937 een Palestijnse staat zijn geweest, opnieuw in 1947 en opnieuw in 1949 en zou er nooit een Arabische vluchtelingen probleem hebben bestaan. Indien de Arabische leiders in 1967 en opnieuw in 2000 vatbaar zouden geweest zijn voor vrede met Israël, zou er nooit een voortdurende Israëlische soevereiniteit over het betwiste grondgebied van de Westelijke Jordaanoever en de Gazastrook zijn geweest.

Met dit historische kader op haar juiste plaats, kan men de echte problemen achter de controverse over de Israëlische nederzettingen op de Westelijke Jordaanoever en in de Gazastrook en de juridische status van de nederzettingen beter begrijpen.

Wordt vervolgd in Grote Leugens deel 4: De kwestie van de nederzettingen

Bron: Free Republic.com: BIG LIES: Demolishing The Myths of the Propaganda War Against Israel door David Meir-Levi met een voorwoord van David Horowitz; een publicatie van het Center for the Study of Popular Culture; Los Angeles, Californië (VS) 7 oktober 2005; website: Students For Academic Freedom; dit 3de deel werd vrij bewerkt en vertaald door Brabosh op 8 november 2009

-

-

A collection of articles and papers on the massacre, including testimonies of survivors:

“29 October 1956: Israeli frontier guards started at 4 pm what they called a tour of the Triangle Villages. They told the Mukhtars (Aldermen) of those villages that the curfew from that day onwards was to start from 5 pm instead of 6 pm. They reached Kafr Qasem around 4:45 and informed the Mukhtar protested that there are about 400 villagers working outside the village and there is not enough time to inform them of the new times. An officer assured him that they will be taken care of. Then the guards waited at the entrance to the village. 43 Kafr Qasem inhabitants were massacred in cold blood by the army as they returned from work, their crime was violating a curfew they did not know about. On the northern entrance of the village 3 were killed and 2 were killed inside of the village. Amongst the dead were men, women, and children. Lutanat Danhan was touring the area in his jeep reporting the massacre, on his wireless he said “minus 15 Arabs” after a while his message on the radio to his H.Q. was “it is difficult to count”.”              http://www.kufur-kassem.com/cms/content/view/148/154/1/5/

Kfar Kassem Massacre “In this way were the 49 inhabitants of Kafr Kassem slaughtered”

The following is a detailed account of the horrible massacre of Kfar Kassem as told by eyewitnesses. The Israeli daily, Kol Haam published on Wednesday, December 19, 1956 on its front page the following detailed story of the Kfar Kassem massacre, which was committed by the Israeli army on October 29, 1956, against the Arabs in occupied Palestine. Forty-nine men, women and children were slaughtered in cold blood. Kol Haam published the story of the massacre under the title, “In This Way Were the 49 Inhabitants of Kfar Kassem Slaughtered.” The following is a literal translation:

-

Here are the details of the massacre in which 49 of the peaceful inhabitants of Kfar Kassem– all Arabs living in Israel– were slaughtered in cold blood. Another thirteen of these inhabitants also sustained serious injuries in this horrible massacre committed by the troops of the Israeli frontier guards.

On October 29, 1956, the day on which Israel launched its assault on Egypt, units of the Israeli frontier guards started at 4 p.m. what they called a tour of the Triangle Villages. They informed the Mukhtars (heads of the villages) and the rural councils that the curfew in those villages was from that day onwards to be observed from 5 p.m. instead of 6 p.m. as was the case before, and that the inhabitants were, therefore, requested to stay home as from that very instant.

One of the villages the frontier guards passed through was Kfar Kassem. This is a small Arab village situated near the Israeli settlement of Betah Tefka. The villagers there received the alert at 4:45 p.m., only 15 minutes before the new curfew time. The “Mukhtar” of Kfar Kassem promptly informed the unit officer that a large number of the villagers, whose work took them outside the village, knew nothing of this curfew. The officer in charge replied that his soldiers would take care of these. The villagers who were home complied with the newly-imposed curfew and remained indoors. Meanwhile, the armed frontier guards posted themselves at the village gates. Before long, the first batch of villagers came into sight. The first to arrive was a group of four laborers, home-bound, on bicycles. Here is what one of these laborers, Abdullah Samir Bedir by name, said about this incident:

“We reached the village entrance at about 4:55 p.m. We were suddenly confronted by a frontier unit consisting of 12 men and an officer, all occupying an army truck. We greeted the officer in Hebrew saying ‘Shalom Katsin’ which means ‘Peace be unto you officer,’ to which he gave no reply. He then asked us in Arabic: ‘Are you happy?’ and we said, ‘Yes.’ The soldiers then started stepping down from the truck and the officer ordered us to line up. Then he shouted to his soldiers this order: ‘Laktasour Otem,’ which means ‘Reap them!’ The soldiers opened fire, but by then I had flung myself on the ground, and started rolling, yelling as I rolled over. Then I feigned death. Meanwhile, the soldiers had so riddled the bodies of my three friends with bullets that the officer in charge ordered them to cease firing, adding that the bullets were merely being wasted. As he put it, we had more than the necessary dose of those deadly bullets.

“All this occurred while I lay very still, feigning death. Then I saw three laborers approaching on a small horse cart. The soldiers stopped the cart and killed all three of them. Soon after, the soldiers moved a few yards down the road, apparantly to take up positions that would enable them to stop a new truckload of home-bound villager, as well as a bunch of workers returning home on their bicycles. I seized this opportunity and moved as quickly as I could to the nearest house. The soldiers saw me and opened fire, but I was already in safety.

“One of the trucks used for transporting farm produce was again stopped while carrying thirteen olive pickers, all women and girls, and two male laborers and the driver. They were attacked by the same group of frontier guards, who pitilessly butchered all but one of them.”

This is what 16-year-old Hanna Soliman Amer, the only survivor, said about this incident: “The soldiers brought our car to a halt at the entrance of the village and ordered the two workers and the driver to step down. Then they told them they were going to be killed. On hearing that the women started crying and screaming, begging the soldiers to spare those poor workers’ lives. But the soldiers shouted at the women, saying that their turn was coming and that they, too, were going to be killed.

“The soldiers stared at the women for a few moments, as if waiting for their officer to give the order. Then I heard the officer talk over the wireless set, apparantly asking the headquarters for instructions about the women. The minute the wireless conversation was over, the soldiers took aim at the women and girls, who were 13 in number, and who included pregnant ones (Fatma Dawoud Sarsour was in her eighth month pregnancy) as well as an old woman of sixty and two thirteen-year-old girls (Latifa Eissa and Rashika Bedair).”

The number of cars stopped by the Israeli soldiers of the frontier guards was three; the people in all three cars were ordered to descend and were shot by machine-gun fire, killing them instantly.

A fourth car, which was a little late in coming, met with better luck, for the driver, seeing the bodies scattered around, didn’t heed the order to stop. He pressed the accelerator and thus managed to escape with his car. The soldiers, however, succeeded in shooting one of the passengers as the care sped by.

With the massacre practically over, the soldiers moved around finishing off whoever still had a pulse beating in him. Later on, the examination of these bodies showed that the soldiers mutilated them, smashing the heads and cutting open the abdomens of some of the wounded women to finish them off. The only survivors were those who for some time lay buried under the corpses of their comrades and thus had their bodies covered with the blood of these victims, giving the impression that they, too, were dead. Those were the only ones who lived to speak of the horrors of the massacre of Kfar Kassem.

The massacre lasted for an hour and a half and the soldiers looted whatever they could find, apparently while going round the bodies doing their finishing-off job. However, thirteen of those wretched people only fainted when they were shot at. These were taken to Bilinson as well as to other hospitals.

One of those wounded was Osman Selim, who was travelling on one of the trucks. He witnessed the massacre, and escaped by pretending to be dead among the pile of corpses. Assad Selim, a cyclist, was seriously injured. So was Abdel Rahman Yacoub Sarsoura, a youth aged 16, who is deaf and dumb. The only one who managed to escape death and reach Kroum El-Zeitoum is Ismail Akab Badeera, aged 18, who nursed his wounds until he got there, then climbing up an olive tree despite his suffering. He remained there for two whole days until a passing shepherd came along and carried him to a hospital where one of his legs had to be amputated for gangrene.

The blood bath was not restricted to the entrance or outskirts, but was carried right into the village itself. Talal Shaker Eissa, aged 8, left his home to bring in a flock of goats. He had hardly stepped out of his home when he was murdered by a shot fired by one of the soldiers. When his father ran out to investigate, he was killed by another shot. The mother, dragging in his body, was then shot. Noura, the remaining child, followed the cries of agony coming from her parents, and was killed on the spot by a hail of bullets. The only survivor of the family, a frail and aged grandfather, hearing the horror and the sounds of death, succumbed to a heart attack and died.

The next day, 31 October, 1956, a curfew was imposed on the village of Kfar Kassem, and during that time, the Israeli police brought over some of the villagers form (neighboring) Galgoulia and ordered them to bury the corpses, which included fathers, mothers, sons and daughters. Among these were Safa Abdalla Sarour, a woman aged 45, who was killed with her two sons, Jihad, 16, and Abdalla, 14. Osman Abdalla Eissa was killed with his son Fathi aged 12; and Zeinab Abdel Rahman Taha and her daughter Bikria, aged 17.                                                                                 http://www.kufur-kassem.com/cms/content/view/148/154/1/3/

Kufr Qassem: 40 Years Later And The Wounds Are Still Fresh, Survivors Of Horrible Massacre

It was a 90-minute drive from Jerusalem to the town of Kufr Qassem in the Palestinian triangle inside Israel proper. I had arranged a number of interviews with survivors of a massacre the Israeli army committed four decades ago. The road leading into the town was full of olive trees on both sides. Only a few people were collecting their olives. The harvest was close to its end. And so it was those days forty years ago. On 29 October 1956, just hours after the tripartite attack of Israel, France and Britain started on Egypt in what was known as the Sinai Campaign, 49 villagers from Kufr Qassem were slaughtered in cold blood as they made their way back from their fields to their homes.

In the town center stood a monument commemorating those who were killed. The list of names carved on the big square stone gave all 49 names and a blank space was left without any name. I later was told it was left for the 50th victim whose name nobody could tell. One of the murdered women was pregnant in her eighth month and the baby died in her womb. No one could ever come up with a suitable name to that unborn victim. I went through the list and matched it with names of people who were slated for interviews later in the day. Many names sounded familiar. Many of them were relatives of some of those I was going to see. The view of those picking their olives whom I saw on my way into the town crossed my mind to intercut later with images of those who returned to their homes on the day of the massacre. The scene moved me and I felt teardrops were about to roll down my face. At that moment, rain started to fall, lightly first and later very heavily. The sky. I wondered, was crying in Kufr Qassem!

Israel did not spare any effort to hide the crime and to cover up for those who committed it. The strict censorship it clamped on the story lasted for only a week. On 6 November 1956, one Israeli newspaper reported that a commission of inquiry “was set to investigate the incidents in Kufr Qassem where some civilians were killed and others wounded during a curfew in Kufr Qassem.” A month and a half later, details on the massacre started to flow in through the media. A number of left wing and Arab Knesset members played a leading role and contributed to the exposure. Tewfiq Toubi and Meir Wilner of the Israeli Communist Party sent hundreds of letters about the events on that day to public figures in the country. Latif Dori, an active member of left-wing Zionist Mapam Party infiltrated into the village three days after the massacre and collected first hand testimonies from survivors. Uri Avneri, also a leading leftist who was the first to visit PLO Chairman Yasser Arafat in Beirut during the Israeli siege of the Lebanese capital in 1982, played an effective role through his weekly magazine, Ha’Oiam Hazeh (This World.) Yet all what was published in those days could not give an exact account of the motives behind the massacre. The villagers gave the only explanation. They insisted the slaughtering of innocent villagers was meant to force them out of their country into Jordan. Kufr Qassem was no more than ten kilometers away from the 1967 borders between Israel and Jordan.

Only in 1991, part of the truth started to come out. Rupik Rozenthal, an Israeli journalist, wrote in “Hadashot” on 25 November saying the massacre was part of an overall plan by the Israeli army to deport as many Palestinians as possible out of the country. Rozenthal was allowed to go through the army archives and read the minutes of the military trial of the 11 soldiers and officers who were involved in the massacre. He found out that the plan was to try and move the Palestinians out of the Arab villages in the Triangle and send them into Jordan should the latter intervenes in support for Egypt. Jordan did not enter the 1956 war. The plan was not carried out in full. Only the first phase was done. The dire price was 49 villagers from Kufr Qassem.

When the crime was too heinous to hide, Israel decided to put those involved on military trial, which according to the villagers was no more than a joke. Colonel Yishishkar Shedmi, who changed the timing for the curfew and reportedly gave his soldiers the green light to go ahead with the massacre, was only found guilty of exceeding his authority when he moved the curfew hour.

The court fined him one piaster fine only. The verdict, at least as far as the villagers were concerned, meant that the one piaster was the price Israel was ready to give for the 49 victims. The rest of those on trial were sentenced between seven to 17 years imprisonment but all were released before the end of the third year of their penalty. Major Avraham Melinki, who commanded the Border Police force in the village and was the one who gave the orders to shoot, was promoted right after his release from prison. Then Prime Minister and Defense Minister David Ben Gurion placed him in charge of security arrangements in Israel’s maximum-security nuclear reactor in Dimona. Colonel Shedmi continued his service in the army. In 1967, he was a mechanized brigade commander and in 1973 he served as advisor to the commander of the northern district and was wounded when their helicopter crashed over Mount of Hermon on the Golan Heights.

-

-

Testimonies of survivors:

1-Jamal Freij was 17 years old the day the massacre took place. He was among a number of villagers working their fields. Among their group, there were some 25 girls and women. “Two kids from the village came to notify us that curfew hour was moved earlier to five in the afternoon. I told the women to head back to their homes. I went, along with a number of men, to a warehouse to change our clothes. On our way back, and at a distance of two kilometers, we heard heavy shooting coming from the village direction. We started to retreat but a lorry driver who came rushing towards the village told us there was no need to run away simply because, he thought and we believed, the shooting was not that serious or indiscriminate. At the entrance to the village, three soldiers stopped us. Their officer ordered us to get out of the lorry, which drove us to the village. The minute we told him we all were from Kufr Qassem he ordered his soldiers to open fire. They shot at us. Many fell on the ground, dead or wounded. I was among a number of men who ran away but I fell a minute later and hid myself behind the lorry’s wheel until the soldiers discovered me late at night and took me back to the village.”

2-Talal Issa Shaker was eight years only. Villagers still remember the tragedy that involved his death. He went out to return the flock of sheep from the neighboring fields. A villager I met confirmed that the soldiers “saw Talal and shot him dead. When his father went out to check what was happening, they soldiers shot and seriously wounded him. The mother later went out and was shot and so was the daughter, Noura.”

3-Mustafa Khamis Amer is now 58 years old. He explains how he miraculously escaped death: “The soldiers at the southern entrance to the village stopped us and checked our identity cards. Immediately afterwards, their officer ordered them to shoot. I started to run away and managed to disappear from them while many others were shot dead or wounded.” On that day, Mustafa added, villagers from nearby Jaijoulya were brought in by the army to dig a huge hole, which at the time they never knew it was meant to become the collective grave for the victims. All bodies were put in nylon bags and put aside ready for burial, he said.

4-Saleh Khalil Issa was 19 years old. His testimony, given in detail to Latif Dori three days after the massacre, gave the following account: “We were heading back to the village on our bicycles. We arrived at about ten to five in the afternoon. Three soldiers at the western entrance to the village ordered us to stop. Each of us put his hand in his pocket to pull out his identity card but the officer did not wait. He gave orders to open fire. They shot and immediately killed my cousin Abed Salim Issa and injured his brother Asaad and myself. We fell on the ground and then we saw another group of people riding their bicycles approaching. They were a group of eleven people, whose names are known to me. I heard the officer giving orders using a term HARVEST THEM and they opened fire. We fell on the ground. I saw a car approaching driven by Ata Yaacob who had some passengers with him. They all were ordered to step out of the car and to stand in a queue. The officer again used the same term and fire was opened at them. The soldiers then pulled all bodies to a nearby field. At a certain moment, we found out the soldiers were looking in the opposite direction and we started to run away. We ran for some 50 metres and fire was shot at us again. I took the ground and stayed there until the next morning. Throughout the night, I heard soldiers giving instructions to move the bodies. In the morning, the soldiers saw me and took me to the hospital.

5-Abdul Rahim Sarsourwas also 17 years old on that day. He remembers how he was injured on his way back to the village when soldiers opened fire at him and at the group that returned with him. He pretended he was dead to escape being shot at again by the soldiers. He said he still feels guilty for the death of his brother, whom their mother sent to inform Abdul Rahim and the others that the curfew hour was changed. “Had he stayed home, he would be alive today,”said Abdul Rahim who gave the following account: “We arrived in the village. Soldiers were manning a roadblock on the entrance. They ordered us out of the car. An officer then gave his orders to HARVEST US and fire was opened indiscriminately in our direction. I fell on the ground and so did many others, some were killed immediately and others wounded. My brother fell next to me. He murmured asking if I was hit. I gave him a blow with my elbow to remain silent but it was too late. A soldier approached and fired four bullets at me, hitting both my right leg and arm. The soldier then pointed his gun to my brother’s head and fired several rounds of bullets. The head exploded in pieces while I was watching but did not dare say a single word. I cannot forget that moment at all. I still remember how my brother, frightened by the soldiers, was pressing with his hands on my chest. When the soldier fire at him, I felt the pressure increasing for a second or two until his hands went loose. Jum’ah Sarsour, another wounded. lay next to me. He was moaning with pain. I tried to ask him to remain silent but it was too late too. One of the soldiers drew close to him and shot him dead. A third main badly wounded was screaming at the soldiers. A soldier approached him and shouted WHY ARE YOU SHOUTING, YOU SON-OF-A-BITCH and shot him dead. A car approached with a number of women aboard singing. One of the girls saw the bodies and yelled on the rest to stop singing. The driver sped away from the scene but some 150 meters away we heard plenty of shooting.”Abdu! Rahim said he lost conscience sometime at night and woke up to find a soldier pulling him from the leg. He told the soldier to stop dragging him along with the dead bodies. “The soldier took out his gun and was about to shoot me when an ambulance arrived and its driver asked if the soldiers had any wounded. It was my lucky minute. The driver put me in his ambulance and drove to the hospital.” http://www.kufur-kassem.com/cms/content/view/148/154/1/1/

-

“One of the most horrible massacres committed in cold blood against innocent and defenseless civilians took place in Kafr Qasem on the eve of the assault against Egypt. It was intended to cause panic and trigger flight across the borders in a replicate to what happened in 1948 when the massacre of Deir Yassin was committed while Plan Dalet was taking place. The innocent victims, including women and children, were farmers coming back from the field not aware that a curfew had been imposed on their village and neighboring Arab communities. The curfew was declared at 4:30 P.M. to take force at 5:00 P.M. Explicit orders were given to the soldiers “to shoot to kill all who broke the curfew…there shall be no arrests”. Hadashot established that the slaughter was carried out against the background of a plan devised by the Israeli army on the eve of the 1956 war – Hafarferet. It was intended to create panic and cause the inhabitants of the area to flee across the borders. A Border Guard battalion of the IDF carried out the massacre. Major Shmuel Malinki and Lieutenant Gabriel Dahan were found guilty of the killings and sentenced to 17 and 15 years respectively. The punishment did not fit the crime. Nevertheless, the convicted men were pardoned and released from prison within 3 years from the massacre. The Jewish Agency gave Dahan a job as manager of the sale of Israel’s government bonds in a European capital. Malinki, who was stripped of his rank by the court, was reinstated by Ben-Gurion. Malinki’s widow, Nehama, revealed many years later that while the trial was in progress her husband was released from prison to meet Ben-Gurion who told him that he was a “living victim of the state”, and pleaded with him not to reveal orders he was given by his superiors lest this implicate the cabinet and the general staff, and that he was promised an early release and reinstatement. The PM offered Malinki a very important post: security officer of the new, top secret nuclear plant at Dimona, in the Negev. Malinki talked about a message he had received from Ben-Gurion, in which he had been requested to maintain silence in return for being granted a pardon. In spite of the special treatment he had received, Malinki remained until his death in 1978 very bitter at the fact of having been brought to trial in the first place and having been made a scapegoat for the state’s plans toward the Israeli Arabs. The attack against Egypt was also exploited to carry out another mass expulsion of Israeli Arabs across the northern border into Syria. This episode, involving the expulsion of 2,000 – 5,000 inhabitants of the two villages Krad al-Ghannamah and Krad al-Baqqarah, to the south of Lake Hulah, was revealed by Yitzhak Rabin in his “Service Notebook”. Rabin was the Commanding Officer of the Northern Command at the time.” http://cosmos.ucc.ie/cs1064/jabowen/IPSC/php/event.php?eid=149

“This most infamous massacre was perpetrated by the Israeli military in execution of the most dramatic expulsion plan of ‘Israeli Arabs’, the secret ‘Operation Hafarferet’. The essence of this secret plan, revealed for the first time on 25 October 1991 by the Hebrew newspaper Hadashot, was to expel the Arab inhabitants of the ‘Little Triangle’ (over 40,000 Israeli Arab citizens), apparently to Jordan. Hadashot established that the slaughter was carried out against the background of military plan devised by the Israeli army on the eve of the 1956 war.

On 29 October 1956, the day the Israeli army launched its attack on Egypt in the south, the Israeli Border Police carried out a large massacre in the Israeli Arab village of Kafr Qassim, in the Little Triangle bordering the West Bank. Ostensibly, the cause of this extensively documented massacre was the breaking of a curfew by the victims, who were not aware that a curfew had been imposed on their village and neighbouring Arab communities.

The battalion [brigade] commander in charge of imposing the curfew [Shadmi] told the unit commander [Malinki] that the curfew must be extremely strict. When Malinki asked what was to happen to a man returning from his work outside the village, without knowing about the curfew, who might well meet the Border Police units at the entrance to the village, Shadmi replied: “I don’t want any sentimentality” and “That’s just too bad for him.” Only 30 minutes separated the announcement of the curfew from its harsh enforcement, and the villagers deliberately had been given no cause for the treatment they received. Within an hour of the curfew, between 5 and 6 P.M., 47 villagers returning from work were killed. The 43 killed at the western entrance of Kafr Qassim included seven boys and girls and nine women between the ages of 18 and 61.” http://www.kufur-kassem.com/cms/content/view/148/154/1/7/

-

“At first, the whole affair was kept strictly concealed from the public eye by the sharp censorship. However, a young Israeli journalist, fluent in the Arabic language, Latif Dori, a correspondent of the organ of the United Workers’ Party Mapam, which at the time was a coalition partner in the Labor led Ben-Gurion Government, got wind of the horrible affair. He succeeded to enter Kufr-Qassem illegally in spite of the curfew a few days after the event. At a press conference, held last week in Tel-Aviv by the Arab-Jewish Solidarity Committee with Kufr-Qassem towards the 40th anniversary, Dori stressed that the reports, he at the time heard in the village, made his hair stand on end. He tried to mobilize leading figures from his party, among them cabinet ministers and Knesset members, but these rejected any attempt to break the plot of hushing up the crime.

Dori then turned to two communist Knesset members, Tawfiq Toubi and Meir Vilner. Together with Dori they visited the wounded survivors, kept under close police detention in a Jewish hospital near Petah-Tiqva and listened to their eyewitness reports. MKs Toubi and Vilner turned to the then PM and Defense Minister Ben-Gurion, as well as to the Knesset Presidium to protest and to raise the matter in the Knesset with the intention to set up a neutral public investigation committee, as well as demanding that the officers, responsible for the massacre be put on trial.

When Ben-Gurion and the Knesset bodies refused to act, the communist Knesset members published a pamphlet, relating the blood-curling story of the massacre together with all those eyewitness reports, they heard in the Beilinson hospital. The pamphlet was sent to several thousand personalities, politicians, academics, journalists and trade union leaders. Uri Avneri, then the publisher and editor of the weekly magazine “Olam Haze” popular mainly among the younger generation, today the leading figure in the Gush-Shalom peace bloc, broke the censorship and published the whole story. With this, the taboo about the Kufr-Qassem blood bath was lifted. The government was forced by the public uproar about the affair to bring charges before a military court against the army officers and NCOs responsible for the crime.

In the verdict, convicting the perpetrators of the Kufr-Qassem massacre, District Judge Benjamin Halevy, inter alia ruled, that the claim of having acted according to commands given by their superior officers, should not have been executed, but rejected. He pointed to the Nuremberg International Military Tribunal, as well as to some of the trials against Nazi S.S. murderers, who tried to excuse their bloody crimes committed against Jews, Gypsies and political opponents of the Nazi regime by “only having executed commands by their superiors”. “Such claims for clemency cannot be accepted by any court of justice in the Jewish State of Israel” judge Benjamin Halevy ruled. Officers and men of the army and other security forces have not only the right, but even the duty to refuse executing commands which represent offenses against human rights and the legal code of the state, the judge stated in his verdict. This ruling was adopted by the Supreme Court and is still in force in the Israeli juridical code. (The Yesh-Gvul army reservists, who refuse to do reserve duties in the occupied territories, regularly call upon the personnel of the army and police forces stationed in the occupied Palestinian territories, to refuse commands, representing illegal acts according to this ruling).

Eleven of the murderers were sentenced to prison terms of 5 to 17 years. But they never have seen a jail from inside. They did their time in a comfortable hotel in Jerusalem. And then, by way of several mitigations, and at the end of being pardoned by the upper military echelon and the then President of Israel, some of them were released soon after, and not one of them spent more than three years in jail. Moreover, the main culprit, Major Malinki, after his having been pardoned and released from jail, was appointed to be the director general of the Dimona Atom reactor, in which, as known today, Israel produces nuclear war devices. The second next in command of the killing squad, Lieutenant Dahan, was later appointed to be the “civil commander” responsible for the Arab minority population of the town Ramle not far from Kufr-Qassem.” http://www.kufur-kassem.com/cms/content/view/148/154/1/4/

-

All pics from the internet

-

]]> http://merryabla64.wordpress.com/2009/11/06/hamas-wants-the-european-states-and-britain-to-make-amends-for-the-crimes-committed-against-palestine/ Fri, 06 Nov 2009 01:12:16 +0000 merryabla64 http://merryabla64.wordpress.com/2009/11/06/hamas-wants-the-european-states-and-britain-to-make-amends-for-the-crimes-committed-against-palestine/

The Palestine Chronicle.

A Palestinian Refugee Camp in 1948

Hamas marked the 92nd anniversary of the infamous Balfour Declaration by recalling the misery of the 1948 Nakba (Catastrophe) and insisting that European states in general and Britain in particular make amends for the crimes committed against Palestine.

It is worth reminding ourselves from time to time what started the trouble all those years ago. Arabs know the details only too well, but you would be surprised how the British people are kept in ignorance. The history of the Arab-Israeli struggle is seldom taught in schools and our politicians are afraid to talk freely about it.

To all intents and purposes the fuse to the present powder-keg was lit by the British foreign secretary, Lord Balfour, on 2 November 1917 in a letter to the most senior Jew in England, Lord Rothschild, pledging assistance for the Zionist cause. It was a moment of madness that showed utter disregard for the likely impact on Islamic sensibilities and the day-to-day lives of those (Muslim and Christian) already living in the Holy Land, and for peace in the region.

This lethal scrap of paper, which called itself a declaration of sympathy with Jewish Zionist aspirations, actually said… “His Majesty’s Government view with favour the establishment in Palestine of a national home for the Jewish people, and will use their best endeavours to facilitate the achievement of this object, it being clearly understood that nothing shall be done which may prejudice the civil and religious rights of existing and non-Jewish communities…”

Was Balfour completely off his head? The Allied Powers, in correspondence between Sir Henry McMahon and Sharif Hussein Ibn Ali of Mecca, had already promised independence to Arab leaders in return for their help in defeating Germany’s ally, Turkey.

But Balfour was a Zionist convert, as were many others in the corridors of power in London at that time. Among them were Lloyd George and, to my dismay, Winston Churchill.

In an article in the Illustrated Sunday Herald of 8 February 1920 Churchill is credited with writing: “It has fallen to the British Government, as the result of the conquest of Palestine, to have the opportunity and the responsibility of securing for the Jewish race all over the world a home and centre of national life. The statesmanship and historic sense of Mr. Balfour were prompt to seize this opportunity. Declarations have now been made which have irrevocably decided the policy of Great Britain. The fiery energies of Dr. Weissmann, the leader, for practical purposes, of the Zionist project. backed by many of the most prominent British Jews, and supported by the full authority of Lord Allenby, are all directed to achieving the success of this inspiring movement… If, as may well happen, there should be created in our own lifetime by the banks of the Jordan a Jewish State under the protection of the British Crown, which might comprise three or four millions of Jews, an event would have occurred in the history of the world which would, from every point of view, be beneficial, and would be especially in harmony with the truest interests of the British Empire.”

Poor Winston’s crystal ball was seriously malfunctioning that day.

Balfour, with eye-watering arrogance, said in justification of his lunatic action: “In Palestine we do not propose even to go through the form of consulting the wishes of the present inhabitants of the country. The four powers are committed to Zionism and Zionism, be it right or wrong, good or bad, is rooted in age-long tradition, in present needs, in future hopes, of far profounder import than the desires and prejudices of the 700,000 Arabs who now occupy that land.”

Not everyone was fooled by the Zionists. Lord Sydenham warned: “The harm done by dumping down an alien population upon an Arab country may never be remedied. What we have done, by concessions not to the Jewish people but to a Zionist extreme section, is to start a running sore in the East, and no-one can tell how far that sore will extend.”

If only more people had listened.

In 1922 Palestine was placed under British mandate. Jewish immigration would be facilitated “under suitable conditions” and a nationality law would allow Jews taking up permanent residence to acquire Palestinian citizenship.

That same year the British government issued a White Paper clarifying the position. The intention was not to turn Palestine as a whole into a Jewish National Home but enable such a Home to be founded within Palestine. The White Paper recorded with satisfaction that, at a meeting of the Zionist Congress at Carlsbad in September 1921, “a resolution was passed expressing as the official statement of Zionist aims the determination of the Jewish people to live with the Arab people on terms of unity and mutual respect, and together with them to make the common home into a flourishing community…”

The White Paper also noted that the Zionist Commission in Palestine, renamed the Palestine Zionist Executive, had no wish to take part in running the country and would not be allowed to share in the government. “Further, it is contemplated that the status of all citizens of Palestine in the eyes of the law shall be Palestinian, and it has never been intended that they, or any section of them, should possess any other juridical status.”

Fine words, but nobody was taking them on board. From that moment onwards the bully-boys of the Western world behaved increasingly badly and so did the Zionists. It all culminated in the messy 1947 Partition Plan, a corrupt and poorly managed piece of work by the fledgling United Nations, with the bullies twisting the arms of smaller nations in order to steamroller their rotten scheme through.

Zionist Jews had legitimately purchased only 6 percent of Palestinian land and by 1947 accounted for about one-third of the population, yet the UN allocated them 57 percent of the territory with access to two seas. They seized the offer with both hands while the Arabs, who hadn’t been consulted, quite rightly rejected it as unfair. As we all know now – and should have known then, since the extent of the Greater Israel project was widely advertised – this exceedingly generous 57 percent gift just wasn’t enough for the greedy Zionists. They wanted the lot, and still do. So for 61 years they have kept the fires of the conflict well stoked while ethnically cleansing each territorial gain at gunpoint.

It is only right that Hamas are making such an appeal to those who have so miserably failed the Holy Land. It does no harm to remind the bloated and corrupted West of its Christian duty even though it long ago abandoned any pretence of honour and principle.

Israel’s evil progress could be halted by simply breaking the siege, if necessary landing humanitarian supplies on Gaza’s beach or providing armed escorts for other ships that wish to do so. That, it seems to me, is the very least we could do. The increasingly effective action by ordinary citizens boycotting Israeli goods should then be matched by government measures, and the screw turned until the economic pain persuades Israel to withdraw behind recognized borders and leave the Palestinians alone.

And if our politicians and leaders cannot free themselves from Israeli influence and act with the necessary decency, they should be helped to pack their bags and clear their desks.

-         Stuart Littlewood is author of the book Radio Free Palestine, which tells the plight of the Palestinians under occupation. He contributed this article to PalestineChronicle.com.co.uk

-          Visit: www.radiofreepalestine

Es ist wieder soweit: Israel lässt Duisburg nicht zur Ruhe kommen. Ein regelrechter Veranstaltungsmarathon sucht in den kommenden Wochen jene Stadt der Boykottwilligen und Wohnungsstürmer heim, um einmal mehr zu bestätigen, dass man insbesondere am Zusammenfluss von Rhein und Ruhr die richtigen Lehren aus der Geschichte gezogen hat.

Die Duisburger Volkshochschule und das städtische Internationale Zentrum sind der Austragungsort jener anti-israelischen Propaganda, die sich abermals die Dämonisierung und Delegitimierung des jüdischen Staats zum Ziel gesetzt hat und willens ist, Israel im Namen der Nakba, zu eliminieren.

Jenes Provinzspektakel ist zwar die bloße Neuauflage des immer Gleichen, dennoch gilt es zu intervenieren und dieser antisemitisch konnontierten Geschichtsrevision entgegenzutreten. Während sich kommunale Initiativen, namentlich die Deutsch Israelische Gesellschaft, momentan für den 9. November warm laufen, hat das hiesige Bündnis gegen Antisemitismus einen Blick hinter die Kulissen dieser gespenstigen Veranstaltungsreihe geworfen und zwei längere Dossiers verfasst, die hier nun einzusehen sind:

Die Nakba in Duisburg – Geschichtsrevisionismus und Antisemitismus

Es ist wieder soweit: Israel lässt Duisburg nicht zur Ruhe kommen.

Ein regelrechter Veranstaltungsmarathon sucht in den kommenden Wochen jene Stadt der Boykottwilligen und Wohnungsstürmer heim, um einmal mehr zu bestätigen, dass man insbesondere am Zusammenfluss von Rhein und Ruhr die richtigen Lehren aus der Geschichte gezogen hat.

Die Duisburger Volkshochschule und das städtische Internationale Zentrum sind der Austragungsort jener anti-israelischen Propaganda, die sich abermals die Dämonisierung und Delegitimierung des jüdischen Staats zum Ziel gesetzt hat und willens ist, Israel im Namen der Nakba, zu eliminieren.

Jenes Provinzspektakel ist zwar die bloße Neuauflage des immer Gleichen, dennoch gilt es zu intervenieren und dieser antisemitisch konnontierten Geschichtsrevision entgegenzutreten.

Während sich kommunale Initiativen, namentlich die Deutsch Israelische Gesellschaft, momentan für den 9. November warm laufen, hat das hiesige Bündnis gegen Antisemitismus einen Blick hinter die Kulissen dieser gespenstigen Veranstaltungsreihe geworfen und zwei längere Dossiers verfasst, die hier nun einzusehen sind.

]]> http://brabosh.com/2009/11/01/grote-leugens-deel-2-de-creatie-van-het-vluchtelingenprobleem-in-acht-stappen/ Sun, 01 Nov 2009 08:33:58 +0000 brabosh http://brabosh.com/2009/11/01/grote-leugens-deel-2-de-creatie-van-het-vluchtelingenprobleem-in-acht-stappen/

David Meir-Levi heeft een tekst geschreven die het geheugen herstelt van de feiten die de kern vormen van het conflict in het Midden-Oosten. Deze feiten zijn van cruciaal belang, niet alleen om de geschiedenis te restaureren die door de politiek werd verduisterd, maar om een volk te helpen overleven dat leeft in de schaduw van haar eigen vernietiging. Iedereen die geïnteresseerd is in rechtvaardigheid moet deze tekst hebben gelezen.

Door Brabosh werd deze omvangrijke tekst (toch voor een weblog) vertaald en in vijf delen gepubliceerd als:

• Grote Leugens deel 1: Het vluchtelingenprobleem (16 okt. 2009)
• Grote Leugens deel 2: De creatie van het vluchtelingenprobleem in acht stappen (1 nov. 2009)
• Grote Leugens deel 3: De kwestie van de bezetting (8 nov. 2009)
• Grote Leugens deel 4: De kwestie van de nederzettingen (21 nov. 2009)
• Grote Leugens deel 5: De nederzettingen en het Vredesproces

Grote Leugens deel 2: De creatie van het vluchtelingenprobleem in acht stappen

2: The Eight Stages of the Creation of the Problem

door David Meir-Levi

De vlucht van de Arabieren uit wat spoedig Israël zou heten, vond plaats in acht fases:

Fase een

Het Verdeelplan - Resolutie 181, de 'Moeder van alle resoluties' die later nog zullen volgen - werd door de Verenigde Naties in 1947 goedgekeurd maar afgewezen door de Arabische wereld

Reeds in de herfst van 1947, maanden vóór het VN-verdelingsplan van 29 november 1947 werd goedgekeurd door de Verenigde Naties, was het duidelijk dat er oorlog zou komen, ongeacht hoe de grenzen voortvloeiend uit het Verdeelplan [Resolutie 181] zouden getrokken worden. In afwachting van deze oorlog, namen vele van de welgestelde Arabieren (de Effendi) in West-Galilea, tussen Haifa naar Acco en de tussen gelegen dorpen, hun voorzorgen, sloten hun huizen af en trokken naar Beiroet en Damascus.

Met hun rijkdom en connecties konden ze vanuit het buitenland in veiligheid de oorlog aan hun neus laten voorbijgaan, tenminste dat dachten ze toch. Niemand die zich op dat ogenblik kon voorstellen dat de pasgeboren staat Israël een oorlog tegen de Arabische staten zou winnen. De Arabieren die vertrokken dachten dat ze op die manier buiten schot zouden blijven en eens de oorlog voorbij was ze gewoon terug naar hun huizen konden terugkeren. Huidige schattingen gedaan door objectieve waarnemers (Conor Cruise O’Brien, in zijn boek The Siege, is misschien wel de meest objectieve) ramen dat in die periode ongeveer 70.000 Arabieren zijn gevlucht.

Fase twee

Deze eerste vluchtelingenstroom veroorzaakte een plotselinge afwezigheid van politieke en maatschappelijke leiders onder de Arabieren van Galilea en dus, wanneer de vijandelijkheden zich ontwikkelden in de winter van 1947, volgden veel van de Arabische boeren (de Felahin) het voorbeeld van hun leiders, en vluchten eveneens weg. Zij misten het geld en de connecties van hun Effendi om een comfortabele reis weg van het gevaar te maken, dus liepen velen van hen gewoon weg met wat ze konden dragen naar Libanon of Syrië. Hun leiders waren gevlucht, waardoor ze wel moesten geloven dat de zaken er behoorlijk slecht voorstonden, dus meenden ze dat ze ook maar beter konden vertrekken. Tevens waren zij ervan overtuigd, zich baserend op de documentatie uit de Arabische pers van dat ogenblik, dat wanneer de oorlog voorbij zou zijn en de Joden waren gedood of verdreven uit Israël, zij zouden terugkeren naar hun huizen.

Er zijn geen exacte aantallen bekend van deze uittocht, maar uiteenlopende schattingen spreken van ongeveer 100.000 mensen. Er waren zoveel vluchtelingen dat de Arabische staten in Beiroet een speciale conferentie belegden om te beslissen wat er met de Arabieren moest gebeuren die in grote aantallen over de grenzen stroomden. Ze zetten speciale kampen op, die later bekend zullen worden als de vluchtelingenkampen. Deze Arabieren vluchtten weg uit eigen vrije wil. Niemand, noch in Israël en noch in de Arabische staten, die deze Arabische vluchtelingen aanmoedigden of angst aanjaagden om dit te doen. De oorlog was nog niet eens begonnen.

Fase drie

Na 29 november 1947 begon de oorlog tussen de Israëlische Haganah en tienduizenden para-militaire Arabische vrijwilligers in alle ernst.

De toespraken in de Arabische pers en in het publiek maakten duidelijk dat dit een vernietigingsoorlog was, zoals die van de grote Mongoolse horden die alles en iedereen zouden uitroeien op hun pad. De Joden zouden ofwel dood ofwel verdreven zijn. Israël vocht niet voor de onafhankelijkheid, maar streed een oorlog om te overleven. Om een aantal gebieden te verdedigen waar de Joden volledig werden omringd door Arabieren (zoals de Joden van Jaffa, Joodse dorpen of kibboetsen in delen van Galilea en in het centrale bergland en de Joden in Jeruzalem), gebruikte de Haganah afschrikkingstactieken die bedoeld waren om de Arabische bevolking in die gebieden zodanig de daver op het lijf te jagen, zodat ze zich uit schrik zouden terugtrekken naar veiliger oorden. Dan zou het voor de Haganah mogelijk worden om die Joden te verdedigen die anders onbereikbaar zouden zijn en aldus ten prooi zouden vallen aan de Arabische genocidale bedoelingen.

Militanten van de Haganah (1920-1948), een voorloper van het IDF - het Israëlische leger

Die tactieken brachten het nodige effect teweeg en veel Arabieren in delen van West-Galilea, Jaffa, en in delen van West-Jeruzalem, kozen het hazenpad. Geruchten zoals dat een groot Joods leger uit het Westen op het punt stond te landen aan de kust, handgranaten die werden gegooid in de portieken aan de voorzijde van de woningen, jeeps die door de straten reden met ratelende machinegeweren die salvo’s losten op de muren of omheiningen van de huizen, geruchten die verspreid werden door Arabisch sprekende Joden dat de Haganah veel talrijker was dan zij in werkelijkheid was en met een massaal Joods leger op het punt stond alles weg te vagen wat ze op haar weg tegenkwam, enz.

Hier is het belangrijk om op te merken dat de Joden voor dit deel van de Arabische vlucht aansprakelijk zijn. Maar dat gebeurde niet omdat ze het land etnisch wilden zuiveren of om de Arabieren weg te vagen. Het was omdat zij wisten dat waar de Joden in de Arabische enclaves in de minderheid waren, onverdedigbaar en weerloos zouden worden afgeslacht (zoals in werkelijkheid het geval was met de Joden in de dorpen van Gush Etzion, in de Joodse wijk van de Oude Stad in Jeruzalem en zoals was gebeurd in 1929 in Hebron). Het was uit pure noodzaak om een oorlog te overleven tegen een veel grotere en beter bewapende vijand, die hen tot het gebruik van dergelijke tactieken dreef zoals hierboven werd beschreven.

Het is ook belangrijk om volgende feiten niet te vergeten: Indien de Arabische leiders hadden ingestemd met het VN-Verdeelplan, dan zou er sinds 29 november 1947 een onafhankelijke Palestijnse staat hebben bestaan naast Israël. Als de Arabische legers het land niet waren binnengevallen zou er nooit een vluchtelingenprobleem hebben bestaan. Met deze twee feiten in het achterhoofd is het duidelijk dat de totale schuld en verwijtbare nalatigheid voor het begin van het vluchtelingenprobleem volledig en uitsluitend rust bij de Arabische staten die het land binnenvielen, uit duidelijke minachting voor Resolutie 181 van de Verenigde Naties en voor het internationale recht.

Fase vier

Arabische leiders van de para-militaire strijdkrachten en van de Syrische strijdkrachten verkondigden luidruchtig dat ze wilden dat de Arabieren het strijdtoneel moesten verlaten, zodat hun legers een open terrein kregen om hun genocide op de Joden uit te voeren. Wanneer de oorlog voorbij zou zijn en de joden werden verdreven of gedood, zouden de Arabische bewoners kunnen weerkeren en, naast hun eigen land, bovendien ook nog dat van de Joden in bezit krijgen.

Burgemeester Shabtai Levi (rechts) van Haifa reed in 1948 doorheen de Arabische wijken van zijn stad rond met een jeep met luidspreker en smeekte de Arabieren om te blijven

We zullen nooit de exacte aantallen kennen hoeveel Arabieren gevolg gaven aan die Arabische oproepen [om het gebied te ontruimen] en gevlucht zijn, maar sinds een aantal Arabische woordvoerders na de oorlog openlijk hebben toegegeven dit gedaan te hebben en publiekelijk in hun handen wrongen van spijt en berouw dat zij aldus het vluchtelingenprobleem hebben gecreëerd, is het voor iedereen duidelijk dat die oproep van de Arabische leiders aan hun eigen volk, voor veel Arabieren in het gebied een belangrijke factor speelde in de Arabische vlucht.

Het is ook belangrijk te wijzen dat in die periode in een aantal gevallen Joodse leiders zich openbaar maakten en de Arabieren smeekten om te blijven en hun huizen niet achter te laten. Naast de leider van de Labourpartij Abba Khoushi als de commandant van de Haganah, is Shabtai Levi, de burgemeester van Haifa hier wellicht het meest bekende voorbeeld van. Op gevaar af voor zijn eigen leven, reed hij door de Arabische wijk van Haifa met een luidspreker op zijn jeep en riep in het Arabisch de inwoners van zijn stad op om de Arabische propaganda te negeren.

Niettegenstaande vluchtten tienduizenden mensen weg. De Britse officieren die niet konden geloven van wat ze zagen en getuige waren van deze vlucht, hebben dit later uitvoerig gedocumenteerd. Die Arabieren die waren gebleven, bleven ongedeerd en werden burgers van Israël.

De Britten hebben voor de wereld ook een soortgelijk fenomeen gedocumenteerd in Tiberius (een stad waar de Arabische bevolking sterk in de meerderheid waren in verhouding tot een Joodse minderheid). De Arabieren verkozen letterlijk om te vertrekken, ook al vormden ze voor de Joden geen directe bedreiging, en vroegen de Britten om hen te helpen. Tienduizenden van hen verlieten onder Britse bewaking de stad, terwijl de Joden, zowel gewone burgers als leden van de Haganah, erop toekeken. In een andere situatie waren de Arabieren Safed (Tzefat) ontvlucht nog vooraleer de Haganah zou aanvallen, alhoewel de Arabische troepen in Safed met een overweldigende meerderheid waren van wel 10 tegen 1 ten opzichte van de Joodse strijdkrachten.

Waar ook de Arabieren er voor kozen om te blijven, bleven zij ongedeerd en werden later burgers van Israël.

Er zijn door latere historici een aantal essays geschreven die de waarheid betwisten van de stelling dat de Arabische leiders hun mensen aanmaanden om te vluchten. Maar in The Siege van Conor Cruise O’Brien en in Myths and Facts of the Middle East Conflict van Mitchell Bard wordt het onweerlegbaar bewijs geleverd van het bestaan van dergelijke uitspraken.

Fase vijf

Het bloedbad in Deir Yassin op 8/9 april 1948, balans: 107 doden. Dit cijfer werd door de Arabische propaganda spoedig opgeblazen tot 246 en later zelfs tot 500 en meer doden en veroorzaakte een golf van paniek op het Arabische platteland

Deir Yassin: De gebeurtenissen zoals die plaatsvonden in Deir Yassin worden nog steeds fel betwist. Maar met hun eigen goedvinden, heeft het Arabische leiderschap vandaag erkent dat de leugens van de Arabieren over het fictieve ‘bloedbad’, verzonnen werden om de schande van de nederlaag van de Arabische legers in de strijd tegen de Joden te temperen, en de Arabieren te doen schrikken als aanmoediging om te vluchten. Het dorp ligt in de buurt van Jeruzalem, met uitzicht op de weg naar Tel Aviv. Joods Jeruzalem werd belegerd en de enige levensader was deze enige weg naar Tel Aviv. Een contingent van Iraakse troepen was op 13 maart 1948 Deir Yassin binnen getrokken. Sommige bronnen suggereren dat zij werden gevraagd om te vertrekken. Blijkbaar hebben ze dat niet gedaan, vermits hun talrijke gewapende lichamen onder de doden na de slag werden teruggevonden. Het was duidelijk dat ze zouden proberen om de weg af te snijden. Dat zou het einde hebben betekend van Joods Jeruzalem. Dus op 9 april 1948, betrad een contingent van de Irgoen (een para-militaire splintergroep) het dorp. Deze operatie was volkomen legitiem en volledig in overeenstemming met de rules of engagement, omdat de Iraakse aanwezigheid het dorp juridisch tot een militair doelwit had gemaakt.

Hun opzet, het dorp overmeesteren en de Irakezen verdrijven, was vanaf het begin helemaal duidelijk, omdat ze met een gesloten jeep en een luidspreker de burgerbevolking opriep om het dorp te ontvluchten. Helaas reed deze jeep zich vast in een greppel, zodat een aantal van de dorpelingen het bericht niet hebben gehoord, maar veel deden dat wel en vluchtten vooraleer de Irgoen het dorp bereikte. In plaats van het dorp af te zetten om hun ontsnapping te voorkomen, liet de Irgoen verschillende routes open om de burgers alsnog de kans te geven zich uit de voeten te maken, waarvan honderden burgers gebruik maakten. Maar de Irakezen hadden zich vermomd als vrouw – het is namelijk erg gemakkelijk om wapens verbergen onder de lange gewaden van de boerka – en verscholen zich tussen de vrouwen en kinderen van het dorp. Dus, wanneer de strijders van de Irgoen strijders het dorp betraden werden ze onder vuur genomen door ‘vrouwen!’

Wanneer de strijders van de Irgoen terug vuurden, hebben zij ook onschuldige vrouwen gedood, omdat de Irakezen zich hadden verkleed als vrouwen en zich achter hen verscholen. Nadat meer dan 40 procent van hun strijdkrachten waren gedood of gewond, was de Irgoen erin geslaagd de Irakezen te doden of te vangen. Dan, terwijl ze in groep en nog steeds verkleed als vrouwen, zich overgaven en akkoord waren om zich gevangen te laten nemen, openden een aantal van de Irakezen opnieuw het vuur met wapens die ze verborgen hielden onder de vrouwenkleding. De strijders van de Irgoen werden hierdoor compleet verrast, een aantal van hen werden gedood en anderen openden het vuur op de groep ‘vrouwen’. Irakezen die zich inderdaad hadden overgeven werden gedood, samen met diegenen die alleen maar gedaan alsof en vervolgens toch het vuur openden.

De Joodse radicale splintergroep Irgoen. Op de achtergrond een kaart van Trans-Jordanië, het gebied dat de Joden aanvankelijk als Nationaal Tehuis was toegewezen

Toen de Haganah in Deir Yassin toekwamen, troffen zij de dode vrouwen en andere burgers aan en beschuldigden zij dus ten onrechte de Irgoen van moord en slachting. Maar het Rode Kruis, dat werd ingeschakeld om de gewonden en burgers te helpen, vonden geen bewijzen voor het bloedbad. In feite, en wat ook blijkt uit de meest recente herziening van het bewijsmateriaal (juli 1999) door Arabische geleerden aan de universiteit Beir-Zayyit van Ramallah, toont aan dat er geen bloed heeft plaats gevonden maar wel een militair conflict was waarin burgers in het kruisvuur dat ontstond werden gedood. Het totale aantal Arabische doden, met inbegrip van de Iraakse soldaten, werd door Beir Zayyit geraamd op 107.

Dus waar komt dat idee van een bloedbad dan vandaan? Dezelfde Arabische bronnen die toegaven dat zij de Arabieren hadden opgeroepen om te vluchten, hebben ook toegegeven dat Arabische woordvoerders op dat ogenblik op cynische wijze het aantal slachtoffers van de strijd in Deir Yassin schromelijk overdreven, verhalen hadden verzonnen van groepsverkrachting, zwangere vrouwen brutaliseerden, ongeboren kinderen vermoorden die door ‘bloeddorstige Joden uit de baarmoeders van de moeders ‘werden gesneden’, en massamoorden waarbij lichamen in een nabijgelegen steengroeve werden gegooid. Diezelfde Arabische bronnen gaven toe dat het doel van al deze leugens was om de Arabische naties beschaamd te maken zodat zij meer mankrachten en materiaal in het conflict zouden inzetten, zodat de Joden zou worden vernietigd door een overweldigende Arabische overmacht.

Het plan mislukte. Als gevolg van deze propaganda, raakten de Arabische burgers in paniek en vluchtte met tienduizenden tegelijk. Dit werd bevestigd in de PBS documentaire ‘Fifty Years of War’ uit 1993 waarin overlevenden uit Deir Yassin werden geïnterviewd. Zij getuigden dat ze Dr. Hoessein Khalidi, de directeur van de Voice of Palestine (het Palestijnse radiostation in Oost-Jeruzalem) hadden gesmeekt op te houden met het uitzenden van de leugens en verzinsels van wreedheden die nooit waren gebeurd. Hij antwoordde hen toen: “We moeten deze geweldige kans maximaal uitbuiten!”

De vlucht van de Arabieren was reeds vele maanden eerder begonnen voor het incident in Deir Yassin. Dus kan Deir Yassin ook niet in rekening worden gebracht voor die honderdduizenden Arabieren die gevlucht waren vóór 9 april 1948. Bovendien, terwijl de huidige Arabische propaganda nog steeds beweert dat Deir Yassin een van de vele voorbeelden was van Joodse massamoord en slachtingen, bestaat er anderzijds geen enkel ander gedocumenteerd voorbeeld van een dergelijk gedrag door de Joden. Gelijk ook hoe men het bekijkt, was Deir Yassin niet een voorbeeld, maar een uitzondering.

ALA (Arab Liberation Army) bestond uit huursoldaten, voornamelijk afkomstig uit Syrië en Irak en een handvol Arabische Palestijnen

Kortom, het was niet wat er in Deir Yassin was gebeurd dat aan de basis lag van de vlucht van tienduizenden Arabieren, maar het waren de leugens die uitgevonden waren door het Arabische Oppercommando en Dr. Hoessein Khalidi van de Palestijnse nieuwszender de Voice of Palestine die de paniek hadden veroorzaakt. Niemand die daar Israël voor verantwoordelijk kan stellen.

Bovendien, beschikken we over informatie uit een beroemde bron, Yassir Arafat zelf geeft toe (in zijn officiële biografie door Alan Hart: ‘Arafat: Terrorist or Peace Maker’) dat de leugens over Deir Yassin door de Egyptenaren werden verspreid die werkten “als een rode vlag op een stier”. Dan, nadat ze hen met deze verhalen hadden geterroriseerd, waren de Egyptenaren in het gebied overgegaan tot het ontwapenen van de Arabieren en sloten hen op in gevangenkampen in de Gazastrook (de oorsprong van de huidige vluchtelingenkampen in Gaza). Waarom hebben de Egyptenaren dit gedaan? Volgens Arafat, was dat om de Arabieren uit het gebied te krijgen, omdat de Egyptenaren de vrije hand wilden hebben voor hun oorlog [tegen de Joden]. Egypte had de bedoeling om de Negev te veroveren alsmede het zuidelijke deel van de kustvlakte. Zij wilden geen inmenging van de lokale Arabieren.

Deir Yassin was geen bloedbad; niets zelfs niet eens vaag verwant aan dat waarvan de Joden worden beschuldigd dat er ooit is gebeurd. We weten niet hoeveel Arabieren gevlucht zijn als gevolg van de Arabische propaganda over Deir Yassin. Enkele honderdduizenden is een goede schatting. De meeste van hen belandden in de Egyptische gevangenissen in Gaza.

Fase zes

Naast Deir Yassin, zijn er twee andere incidenten waarvan wordt beweerd dat Arabieren zijn gevlucht vanwege acties van het Israëlische leger met name in Lydda en Ramle. Beide dorpen bevonden zich schrijlings langs de weg van Tel Aviv naar Jeruzalem. Wanneer de belegering van Jeruzalem door de Arabieren wordt opgedreven, beseft het Israëlische leger dat, om de Joden in West-Jeruzalem te redden van een nederlaag en mogelijke vernietiging, het te allen prijzen die weg moet open houden of de stad zou verloren zijn. Dus op een nacht hebben ze beide dorpen overmeesterd en verdreven met geweld de Arabische bewoners. Ze haalden hen uit hun bedden en stuurden hen wandelen doorheen de velden naar het gebied dat op enkele kilometers afstand onder Jordaanse controle stond.

Niemand werd gedood. Er was geen bloedbad, maar ze werden verdreven. Aan de andere kant, werden ze verdreven omdat hun dorpen zich schrijlings op de weg naar Jeruzalem bevonden, en de enige manier om het voortbestaan van de 150.000 Joden in Jeruzalem te garanderen was om de controle over deze weg te behouden.

Fase zeven

Vanaf de 15de mei 1948, hadden de Britten al hun troepen uit het Britse Mandaat Palestina geëvacueerd, en kreeg de Haganah, die nu officieel de Israëli Defense Force (IDF) werd, de vrije hand. Ook dee Arabische landen hadden nu vrij spel gekregen in hun aanvallen, en aanvallen dat deden ze. Legers uit acht Arabische dictaturen zwermden over het gebied uit afkomstig uit Libanon, Syrië, Jordanië, Irak en Egypte (naast vrijwilligers en soldaten uit Saoedi-Arabië, Jemen en Marokko die ook overkwamen). Zij hadden ten opzichte van het IDF een overmacht in aantal van ongeveer vijf tot een. Voor de volgende maand ongeveer vochten de Israëliërs een verschrikkelijk moeilijke defensieve oorlog uit en waren amper in staat om de massa indringers buiten te houden. Er waren ongeveer 63.000 IDF vrijwilligers, maar ze hadden maar wapens voor slechts 22.000.

Vlucht van de Arabieren uit Brits Mandaat Palestina in 1947

In juni 1948 werd door de Verenigde Naties een staakt-het-vuren afgekondigd. In juli, toen de Arabieren opnieuw de vijandelijkheden waren begonnen, hadden de Israëli’s van het staakt-het-vuren gebruik kunnen maken om wapens en vliegtuigen uit Rusland en Duitsland te importeren via Tsjecho-Slowakije. Nu ze beter bewapend waren, steeg het aantal strijdkrachten van het IDF tot 65.000 en stegen hun kansen in verhouding van ongeveer 2 Arabieren tegen 1 Jood. Dat was een goede kans voor de vastbesloten Joodse strijders. Bij de volgende gevechten weer in juli, ging het IDF in de aanval en slaagde er in om de Arabische legers te verdrijven uit zowel de Joodse gebieden als uit grote delen van die gebieden, die de Verenigde Naties hadden voorbestemd om deel te worden van de toekomstige Palestijnse staat (West-Galilea, en de zuidelijke kustvlakte ten noorden van de Gazastrook). Wanneer dit offensief begon zijn opnieuw Arabieren gevlucht. Zoals reeds hierboven werd vermeld, zijn de Arabieren die achterbleven ongedeerd gebleven en werden zij burgers van Israël.

In tegenstelling tot wat de revisionistische Arabische propaganda beweert, was het nooit de bedoeling om bloedbad te houden onder de Arabieren, alhoewel de Arabieren duidelijk de bedoeling hadden om de Joden massaal te vermoorden. Vele burgers stierven onder het kruisvuur, en de overgrote meerderheid van de Arabieren waren nodeloos gevlucht, deden dat op eigen initiatief of omdat het Arabische leiderschap hun had voorgelogen en geïntimideerd. In ten minste twee specifieke gevallen werden een aantal Arabieren door het IDF verdreven als een defensieve maatregel. Het was nooit het onderdeel van een plan om een etnische zuivering in het land te houden of een bloedbad onder de Arabieren te zaaien. Deze beschuldigingen zijn allemaal onderdeel van een nieuw en leugenachtig revisionisme dat gericht is om de Arabieren vrij van schuld te pleiten als de werkelijke agressors en hun beslissende rol in het creëren van het Arabische vluchtelingen probleem. Hun agenda is om hun eigen schuld – waar ze terecht hoort – over te dragen naar Israël.

Het bewijs dat Israël nooit de bedoeling heeft gehad om Palestina etnisch te zuiveren van de Arabieren is te zien in de volgende feiten: 1) het volledig ontbreken van eender welke berichtgeving waar ook in de internationale pers, met inbegrip van de Arabische pers en de openlijk vijandige westerse pers, met betrekking tot dergelijke acties van Israël; 2) Het volledig ontbreken van deze beschuldigingen van alle Arabische woordvoerders uit die tijd, zelfs op het hoogtepunt van de vlucht (post-Deir Yassin) en in de vele jaren daarna en 3) Het lot van de Arabieren die gebleven zijn: Zij werden Israëlische staatsburgers en genieten veel meer vrijheid, democratie, politieke vertegenwoordiging, hogere levensstandaard en beter onderwijs, en meer economische kansen in vergelijking met de meeste Arabieren overal in de Arabische wereld van vandaag.

Ten slotte, na het staakt-het-vuren in februari 1949, dat het einde van de oorlog betekende, liep de vlucht van tienduizenden Arabieren gewoon verder. De Joden hebben absoluut helemaal niets gedaan om die vlucht aan te moedigen laat staan met geweld opgedrongen.

Fase acht

Reuven Shiloah op weg naar de onderhandelingen in Rhodos (Gr.) van 1949 voor een wapenstilstand met de Arabieren

Tijdens de wapenstilstand gesprekken in Rhodos in februari 1949, heeft Israël aangeboden om het land terug te geven aan de Arabieren, dat door de Israëliërs als gevolg van de oorlog werd bezet en dat oorspronkelijk bedoeld was om deel te worden van de Palestijnse staat, op voorwaarde dat de Arabieren een vredesverdrag zouden ondertekenen. Dit zou als resultaat hebben gehad dat honderdduizenden vluchtelingen zouden kunnen terugkeren naar hun huizen. Maar de Arabieren hebben dat aanbod afgewezen omdat, zoals ze zelf hebben toegegeven, een nieuw offensief voorbereidden. Zij hadden de eerste rond verloren maar ze bleven hopen op veel meer rondes totdat de Arabieren de uiteindelijke overwinning zouden behalen. Dat nieuwe offensief kwam er in de vorm van 9.000 terreur aanslagen die door de Fedayeen (voornamelijk uit Egypte) werden gepleegd tegen Israël vanaf 1949 tot aan de Suez-crisis in 1956.

Op de Conferentie van Lausanne, die plaatsvond van augustus tot september 1949, heeft Israël aangeboden om 100.000 vluchtelingen te repatriëren, zelfs zonder dat een vredesverdrag op tafel lag. Maar de Arabische landen hebben dat aanbod verworpen omdat, wanneer ze dat aanbod toch zouden accepteren, dit zou leiden tot een stilzwijgende erkenning van de Israëlische staat. Met andere woorden, ondanks het feit dat Israël had aangeboden om de vluchtelingen te repatriëren, bleven de Arabieren zich vasthouden aan de penibele situatie van de Arabische vluchtelingen in al hun ellende en lijden in de vluchtelingenkampen.

De citaten van Arabische woordvoerders in Syrië en Egypte in hun kranten logen er niet om wanneer ze zegden: “Wij zullen de vluchtelingen in hun kampen houden totdat de vlag van Palestina vliegt over heel het land. Zij zullen alleen als overwinnaars terug naar huis keren, over de graven en de lijken van de Joden heen.” Bovendien, waren sommige Arabieren openhartig genoeg om in het openbaar aan te kondigen dat het vluchtelingenprobleem zou dienen als “een etterende wond op het achterwerk van Europa”, en het als morele hefboom gebruiken tegen Israël om de emotionele steun van het Westen tegen Israël te winnen.

Conclusie

Het Arabische vluchtelingenprobleem werd gecreëerd door de oorlogvoerende Arabische dictators die de Verenigde Naties trotseerden, Israël binnen vielen, de Arabieren aanmoedigden om te vluchten en dan met opzet de Arabische vluchtelingen in een ellendige staat van armoede hielden louter en alleen voor propaganda doeleinden. De rol van Israël in het creëren van het vluchtelingen probleem was slechts minimaal en beperkte zich tot legitieme militaire contexten. Israël trachtte na het einde van de oorlog hun situatie om te keren maar dat afgewezen werd door de Arabische staten.

Ramallah mei 2009: over de zogenaamde hongersnood en armoede in de vluchtelingenkampen op de Westelijke Jordaanoever circuleren de grootste onzin en leugens. Mahmoud Abbas: 'We hebben het er goed'

Het vluchtelingenprobleem werd vervolgens opzettelijk bestendigd door de Arabische staten door hun weigering om zich te houden aan de VN-resoluties en de Conventie van Genève, alsook hun weigering om de vluchtelingen te integreren in de onderbevolkte Arabische landen (met uitzondering dan van Jordanië), hun weigering om vredesonderhandelingen aan te gaan met Israël, en hun weigering om gelijk welk voorstel gemaakt door Israël of door anderen tegemoet te komen. dat tot een oplossing van het probleem zou kunnen leiden.

Door het laten voortduren van het vluchtelingenprobleem, hebben de Arabische leiders pseudo-morele invloed gezocht die zicht richt tegen Europa en Israël, door die zogenaamde “menselijke etterende wonde” uit te buiten als poster voor hun propaganda oorlog tegen Israël, en de kwestie te gebruiken als politiek wapen tegen Israël.

Nog in 1979, toen Egypte een vredesverdrag met Israël ondertekende, weigerden de Egyptenaren om te gaan met het vluchtelingenvraagstuk in de Gaza-strook en maakten in plaats daarvan alle reizen vanuit Gaza naar Israël onmogelijk. Een soortgelijk patroon speelde zich af in 1994 toen Jordanië een vredesakkoord sloot met Israël. Jordanië had duizenden Palestijnen in haar economie geïntegreerd en zag noch de noodzaak of de verantwoordelijkheid in om te gaan met de vluchtelingenkwestie op de Westelijke Jordaanoever.

De misbruiken, overdrijvingen, leugens en vervormingen gepleegd door de opeenvolgende Arabische regeringen, door het Vluchtelingen Agentschap van de Verenigde Naties en door de woordvoerders van de vluchtelingen organisaties, hebben het onmogelijk gemaakt om zelfs al in 1949, een betrouwbaar aantal vluchtelingen te identificeren.

In 1967 begonnen de Arabische staten opnieuw een agressieve oorlog tegen Israël met als gevolg dat Israël de regerende autoriteit werd in de Gazastrook, over de Sinaï woestijn, de Golanhoogte en op de Westelijke Jordaanoever. Onder het Israëlische bestuur van 1967 tot 1992, ondervond de Palestijnse bevolking op de Westelijke Jordaanoever de hoogste levensstandaard vergeleken met gelijk welk ander Arabisch land, met uitzondering dan van de olie-staten. Hetzelfde geldt voor de Arabische Israëliërs. De Arabische bevolking op de Westelijke Jordaanoever en in de Gazastrook is sinds juni 1967 maar liefst verdrievoudigd!

Gaza City 2009: onder de terreur van Hamas

In contrast daarentegen, is sinds de overdracht in 1993 van het gezag op de Westelijke Jordaanoever aan de PLO, de toestand van de Palestijnse bevolking onder het bestuur van de Palestijnse Autoriteit eensklaps gedaald. De levensstandaard van de Palestijnen op de Westelijke Jordaanoever werd uitgehold, en het BNP is nog maar een tiende van wat het was toen het nog onder Israëlische controle stond.

Dit is te wijten aan het wanbeheer van meer dan 5,2 miljard dollar onder het bestuur van de Palestijnse Autoriteit dat het geld liet verdwijnen op de persoonlijke bankrekeningen van Arafat en zijn luitenants en bedoeld werd om wapenvoorraden aan te leggen, de infrastructuur werd verwaarloosd en als gevolg van de voortdurende terreuraanslagen tegen Israël, het land doorgedreven defensieve controles moet uitvoeren als afschrikking.

Gerechtigheid voor Joodse en Arabische vluchtelingen zouden het onderdeel van een vredesregeling kunnen zijn geweest wanneer de Arabische staten daartoe bereid waren geweest. Vandaag zijn nog steeds oplossingen mogelijk, maar alleen wanneer de Palestijnse Autoriteit zal stoppen met haar nieuwe oorlog van terreur.

Wordt vervolgd in ‘Grote Leugens deel 3: De kwestie van de bezetting‘

Bron: Free Republic.com: BIG LIES: Demolishing The Myths of the Propaganda War Against Israel door David Meir-Levi met een voorwoord van David Horowitz; een publicatie van het Center for the Study of Popular Culture; Los Angeles, Californië (VS) 7 oktober 2005; website: Students For Academic Freedom; deel 2 werd vrij bewerkt en vertaald door Brabosh op 1 november 2009

Het museum van de I.Z.L. (1947-1948) ter ere van Amihai Paglin (“Gidi”), de commandant van de I.Z.L., werd opgedragen aan de 41 strijders die sneuvelden tijdens de gevechten in de slag om Jaffa april/mei 1948

Over de zogeheten ‘nakba’, de vlucht van de Arabieren uit Palestina tussen 1947 en 1949, circuleren nogal wat Wild-West verhalen, nagenoeg allemaal van Arabische en Palestijnse origine en gestoffeerd en al dan niet ‘intellectueel’ geschraagd door westerse journalisten, auteurs, historici tot en met de Israëlische ‘nieuwe historici’. De hierna volgende vlijmscherpe en recente analyse van Efraïm Karsh van de vlucht van de Arabieren uit Palestina rond 1948 is er een die niemand kan negeren.

In de oorspronkelijke engelstalige versie werd elke passage voorzien van een bron en voetnoot. Gezien de lengte heb ik die niet opgenomen in deze vertaling. Dus, voor wie de bronnen wil traceren die Efraïm Karsh heeft gebruikt voor zijn analyse, moet ik helaas naar die engelstalige versie verwijzen (zie onderaan bij bronnen). De oorspronkelijke titel ‘1948, Israel, and the Palestinians—The True Story‘ heb ik gewijzigd naar ‘Het ware verhaal van de NAKBA’ omdat die titel imho nederlandstalige lezers in België en Nederland wellicht meer zal aanspreken. Het ware verhaal van de Nakba verschijnt noodgedwongen – omwille van de lengte van de tekst – in twee afleveringen op deze blog.

Het ware verhaal van de NAKBA – deel 2

1948, Israel, and the Palestinians—The True Story

door Efraïm Karsh

Laatste passage uit deel 1: De Palestijns-Arabische leiders beloofden dat “indien het verdeelplan moet worden uitgevoerd, dit alleen zal bereikt worden over de dode lichamen van de Arabieren van Palestina, hun zonen en hun vrouwen.” De Irakese commandant Qawuqji van het Arabische Bevrijdingsleger (ALA) zwoor “om alle Joden in de zee te drijven.” Abdel Qader Hoesseini verklaarde dat “het Palestijnse probleem alleen door het zwaard zal worden opgelost; alle Joden moeten Palestina verlaten.”

Zij en hun Arabische medestanders deden hun uiterste best om deze bedreigingen te doen uitkomen met alle middelen waarover ze beschikten. Naast de reguliere troepen zoals de ALA, richtten guerrilla- en terreur groepen enorme ravage aan, zowel onder de niet-strijders als onder de Joodse gevechtseenheden. Vuurgevechten, sluipschutters, hinderlagen, bomaanslagen, die in de wereld van vandaag zouden veroordeeld worden als oorlogsmisdaden, waren dagelijkse kost in het leven van burgers. “Onschuldige en weerloze mensen, die hun dagdagelijkse ding deden”, schreef de Amerikaanse consul-generaal in Jeruzalem Robert Macatee in december 1947, worden getroffen tijdens het rijden in bussen of wanneer ze in de straten lopen en verdwaalde schoten treffen zelfs mensen tijdens hun slaap in bed. Een Joodse vrouw, moeder van vijf kinderen, werd neergeschoten in Jeruzalem terwijl ze wasgoed te drogen hing op haar dak. De ambulance die haar in allerijl naar het ziekenhuis voerde werd met machinegeweren onder vuur genomen en tenslotte werden op haar begrafenis de rouwenden aangevallen en werd een van hen doodgestoken.

Door de toename van de gevechten, deelden ook de Arabische burgers de klappen en af en toe leidde een gruweldaad tot een cyclus van grootschalig geweld. Zo werd de moord op zes Arabische arbeiders in december 1947 in een olieraffinaderij de buurt van de Haifa gepleegd door de kleine Joodse ondergrondse groep IZL (Irgun Zvai Leumi/Irgoen), onmiddellijk gevolgd door de slachting van 39 Joden door hun Arabische collega’s, net zoals de dood van zo’n 100 Arabieren tijdens de strijd om het dorp Deir Yasin in april 1948 binnen enkele dagen werd ‘gewroken’ door de moord op 77 Joodse verpleegkundigen en artsen die op weg waren naar het Hadassah ziekenhuis op de Scopus Berg.

Het bloedbad in Deir Yassin op 8/9 april 1948, balans: 106 doden. Dit cijfer werd door de Arabische propaganda spoedig opgeblazen tot 246 en later zelfs tot 500 en meer doden en veroorzaakte een golf van paniek op het Arabische platteland. Dat er op 13 april 1948 als vergelding 77 Joodse dokters en verplegers worden afgeslacht tijdens een medisch konvooi naar de Scopusberg, wordt dra door iedereen 'vergeten' maar Deir Yassin daarentegen staat tot vandaag symbool voor 'zionistische wreedheid'

Maar terwijl de Joodse leiders en de media deze gruwelijke gebeurtenissen beschreven voor wat ze waren, soms informatie achter hielden om paniek te voorkomen en aldus de deur open hielden voor Arabisch-Joodse verzoening, werd door hun Arabische tegenhangers de tol niet alleen opgeblazen tot gigantische proporties, maar bedachten ze talrijke onbestaande wreedheden. De val van Haifa bijvoorbeeld (21-22 april), gaf aanleiding tot volstrekt valse beweringen over een grootschalige slachting, die verspreid werd in het Midden-Oosten en de westerse hoofdsteden bereikten. Ook valse geruchten werden verspreid na de val van Tiberias (18 april), tijdens de strijd om Safed (begin mei) en in Jaffa, waar eind april de burgemeester een bloedbad fabriceerde van “honderden Arabische mannen en vrouwen.” De verslagen in de Arabische media over het bloedbad in Deir Yasin waren extreem huiveringwekkend, met IZL-strijders die op hun armen hamer en sikkel tatoeages zouden gehad hebben en vals beschuldigd werden van vernielingen en verkrachtingen.

Het doel van deze paniekzaaierij was ongetwijfeld gericht op het winnen van een zo breed mogelijke sympathie voor de Palestijnse situatie door de Joden voor te stellen als wrede roofdieren. Maar oogste het tegenovergestelde effect en draaide uit op een ramp doordat de paniek zich begon te verspreiden binnen de toch al gedesoriënteerde Palestijnse samenleving. Dat verklaart op haar beurt waarom in april 1948, na vier maanden van ogenschijnlijke vooruitgang, de Arabische oorlog in deze fase in elkaar stortte. (Dat gebeurde allemaal aan de vooravond van een tweede, bredere en meer langdurige fase waarin de legers van vijf Arabische landen half mei Palestina zullen binnen vallen.) Want niet alleen namen steeds minder Palestijnen deel aan de vijandelijkheden, steeds grotere aantallen pakten hun hebben en houden bij elkaar, verlieten hun huizen en vluchten weg naar plaatsen elders in het land of naar naburige Arabische landen.

Inderdaad, waren velen gevlucht nog voor de vijandelijkheden waren uitgebroken, en nog grotere aantallen trokken er vandoor voordat de oorlog hun eigen voordeur bereikte. “Arabieren met hun families verlaten in grote aantallen het land en er is een uittocht van de gemengde steden tot in de landelijke Arabische centra,” meldde Alan Cunningham, de Britse Hoge Commissaris, in december 1947, en hij zal er een maand later nog aan toevoegen dat de “paniek bij de middenklasse blijft voortduren en er een gestage uittocht plaatsvind van diegenen die het zich kunnen veroorloven om het land te verlaten.”

In navolging van deze verslagen, vertelden medio december inlichtingenbronnen bij de Haganah dat een “een uitzinnige evacuatiegolf bezit heeft genomen van hele Arabische dorpen.” De toestand werd dra onhoudbaar en nog vóór de maand voorbij was, kloegen veel Palestijnse Arabische steden over de ernstige problemen die ontstonden door de enorme toestroom van dorpelingen en smeekten de AHC (Arab Higher Comitee, het politiek orgaan van de Arabische gemeenschap in het Mandaat Palestina) dringend om hulp om een oplossing voor die toestand te vinden. Zelfs de Syrische en Libanese regeringen waren verontrust door deze vroege uittocht, en eisten van de AHC dat het de Palestijnse Arabieren zou aanmoedigen om te blijven en de strijd verder te zetten.

Maar er kwamen geen dergelijke aanmoedigingen, noch van het AHC noch van elders. In feite was elke nationale samenhang zoek, laat staan dat er een gevoel bestond van gedeelde lotsbestemming. Steden en dorpen handelden alsof zij op zichzelf staande eenheden waren, enkel om hun eigen behoeften gaven en het kleinste offer schuwden dat naar andere plaatsen [waar de nood dikwijls veel groter was] zou gaan. Veel “nationale comité’s” (dwz, de lokale leiders) verboden de uitvoer van voedsel en drank uit de goed gevulde voorraadkamers van de steden naar behoeftige afgelegen dorpen en steden. De Arabische kooplieden van Haifa weigerden een ernstig tekort aan meel in Jenin te verlichten, terwijl de Gazastrook weigerde eieren en pluimvee naar Jeruzalem uit te voeren; in Hebron controleerden gewapende bewakers alle vertrekkende auto’s. Tegelijkertijd was er een uitgebreide smokkel ontstaan, met name in de gemengde bevolking van de steden, van Arabische levensmiddelen naar Joodse wijken en andersom.

Het totaal gebrek aan gemeenschappelijke solidariteit bleek eveneens uit de erbarmelijke behandeling, die de honderdduizenden vluchtelingen die verspreid waren over het hele land, werd aangedaan. Niet alleen was er geen collectieve poging om hun lot te verlichten, of zelfs geen breder inlevingsvermogen in de directe omgeving te bespeuren, maar veel vluchtelingen werden mishandeld door hun tijdelijke gastheren en onderworpen aan spot en beledigingen voor hun vermeende lafheid. In de woorden van een Joods intelligentie rapport: “De vluchtelingen worden gehaat waar ze ook maar toekomen.”

Zelfs de uitverkoren oorlogsslachtoffers – de overlevenden van het bloedbad in Deir Yasin –ontliepen hun aandeel in de vernederingen niet. Velen vonden een toevlucht in het naburige dorp Silwan, maar leefden al snel op gespannen voet met de lokale bevolking, tot het punt waar op 14 april, slechts vijf dagen na de tragedie, een Silwan delegatie naar het AHC kantoor in Jeruzalem trok om te eisen dat de overlevenden elders zouden worden overgebracht. Geen hulp voor hun verhuis zou er nog ooit aankomen.

In sommige plaatsen weigerden men botweg vluchtelingen op te nemen, uit vrees om de eigen bestaansmiddelen uit te putten. In Acre (Akko), verhinderden de autoriteiten dat vluchtende Arabieren in Haifa zouden ontschepen en in Ramallah organiseerde de overwegend christelijke bevolking haar eigen privé militie, niet zozeer om de Joden te bestrijden maar om te verhinderen dat nieuwe moslims zouden neerstrijken. Velen maakten ongegeneerd misbruik van de penibele situatie waarin de vluchtelingen verkeerden, met name door hen compleet kaal te plukken voor primaire zaken zoals transport en huisvesting.

Toch bleven de Palestijnen nog steeds hun huizen ontvluchten en in een nog steeds toenemend tempo. Begin april 1948 waren er reeds zo’n 100.000 vertrokken, hoewel de Joden op dat ogenblik nog steeds in het defensief waren en helemaal niet in de positie stonden om hen te verdrijven. (Op 23 maart, een volle vier maanden na het uitbreken van de vijandelijkheden, noteerde Safwat, chef-commandant van de ALA, met enige verbazing dat de Joden “tot nog toe geen enkel Arabisch dorp hebben aangevallen behalve wanneer het daartoe werd uitgedaagd.”) Tegen de tijd van de onafhankelijkheidsverklaring van Israël op 14 mei, was het aantal Arabische vluchtelingen meer dan verdrievoudigd. Zelfs dan, werden geen van de 170,000-180,000 Arabieren die de stedelijke centra waren ontvlucht en slechts een handvol van de 130,000-160,000 dorpelingen die hun huizen hadden verlaten, daartoe gedwongen door de Joden.

De uitzonderingen die voorkwamen in het hevigste van de strijd, werden op uniforme wijze bepaald door ad-hoc-militaire overwegingen om het aantal burgerslachtoffers te reduceren, door Arabische strijders uit bepaalde plaatsen weg te houden wanneer er geen Joodse strijdkrachten beschikbaar waren om hen af te weren eerder dan uit politieke overwegingen. Ze gingen bovendien gepaard met inspanningen om het vluchten te voorkomen en/of de terugkeer te bevorderen van mensen die gevlucht waren. Om maar een voorbeeld te noemen, begin april trok een Joodse delegatie, die was samengesteld uit topadviseurs in Arabische zaken, lokale notabelen en gemeentelijke chefs die nauwe contacten hadden met naburige Arabische gemeenten, doorheen de Arabische dorpen in de kustvlakte die in een duizelingwekkende tempo leegliepen, in een poging hen te overtuigen dat hun inwoners zouden blijven.

Wat al deze Joodse alle inspanningen nog indrukwekkender maakt is dat ze plaatsvonden in een tijd waarin grote aantallen Palestijnse Arabieren actief uit hun huizen werden gedreven, hetzij door hun eigen leiders en/of door Arabische strijdkrachten, of uit militaire overwegingen of om te voorkomen dat ze burgers zouden worden van de toekomstige Joodse staat. In het grootste en bekendste voorbeeld, werden tienduizenden Arabieren op bevel van de AHC gesommeerd of gedwongen de stad Haïfa te verlaten, ondanks intensieve pogingen van de Joden om hen te overtuigen om te blijven. Slechts enkele dagen eerder, werd de 6000 sterke Arabische gemeenschap van Tiberias op soortgelijke wijze door haar eigen leiders gedwongen te vluchten, tegen de lokale Joodse wensen in. In Jaffa, Palestina’s grootste Arabische stad, organiseerde het gemeentebestuur de vlucht van duizenden bewoners over land en zee; in Jeruzalem beval de AHC vrouwen en kinderen te vertrekken en lokale bendeleiders jaagden de bewoners weg uit verschillende buurten.

Tienduizenden dorpelingen op het platteland werden op soortgelijke wijze gedwongen hun biezen te pakken in opdracht van de AHC, van lokale Arabische milities of door de ALA. Binnen enkele weken na de aankomst van de laatstgenoemde in Palestina in januari 1948, begonnen geruchten te circuleren over geheime instructies voor de Arabieren in de overwegend Joodse gebieden om hun dorpen te verlaten, zodat ze konden gebruikt worden voor militaire doeleinden en om het risico dat ze zouden worden gegijzeld door de Joden te verminderen.

Tegen februari was dit verschijnsel uitgewaaid tot in de meeste delen van het land. Het kreeg aanzienlijk meer dynamiek in april en mei wanneer ALA en AHC troepen zich in Palestina volledig hadden ontplooid. Op 18 april signaleerde de geheime dienst van het filiaal van de Haganah in Jeruzalem, een nieuwe algemeen bevel om vrouwen en kinderen te verwijderen uit alle dorpen die grensden aan Joodse gemeenten. Twaalf dagen later maakte haar medestander in Haifa melding dat een ALA-commando het bevel had uitgevaardigd om alle Arabische dorpen tussen Tel Aviv en Haifa te ontruimen in afwachting van een nieuw algemeen offensief. In het begin van mei, wanneer de strijd wordt geïntensiveerd in het oosten van Galilea, werden lokale Arabieren gecommandeerd om alle vrouwen en kinderen in het Rosh Pina gebied weg te voeren, terwijl in het sub-district van Jeruzalem, het Arabisch Legioen van Trans-Jordanië de volledige ontruiming beval van talloze dorpen.

Generaal Sir Alan Cunningham, de laatste Hoge Commissaris van het Britse Mandaat Palestina (© Bettmann/CORBIS)

Wat de Palestijnse Arabische leiders zelf betreft, die tegen de zin van hun kiezers in hen in de jaren 1920 en 1930 op een ramkoers met het zionisme hadden gezet en hen thans hulpeloos hadden meegesleept in een dodelijk conflict, haastten zij zich om weg te komen uit Palestina op het meest kritieke moment. In de staart van de hier hoger aangehaalde gebeurtenissen, stormden de plaatselijke leiders eveneens massaal door de deur. De Hoge Commissaris van het Mandaat Palestina Sir Alan Cunningham vat – met een typisch Britse understatement – hieronder samen wat er toen gebeurde:

“U moet weten dat de ineenstorting van het Arabische moreel in Palestina in zekere mate te wijten is aan de toenemende tendens [om de vlucht te nemen] van hen die verondersteld worden de mensen te leiden om het land te verlaten… Zo ging bijvoorbeeld de burgemeester van Jaffa 12 dagen geleden op een 4-daagse trip en is niet teruggekeerd, en de helft van het nationaal comité heeft de stad verlaten. In Haifa hebben de Arabische gemeenteraadsleden de gemeente enige tijd geleden verlaten, de twee leiders van het Arabische Bevrijdingsleger hebben recent het strijdtoneel daadwerkelijk verlaten. Thans heeft de voornaamste Arabische magistraat de stad verlaten. In alle delen van het land en gespreid over een lange periode, evacueren de klasse van de Effendi in grote aantallen en het tempo neemt nog steeds toe.”

Arif al-Arif, een prominente Arabische politicus tijdens het tijdperk van het mandaat en de nestor van de Palestijnse historici, beschreef de heersende sfeer in de tijd aldus: “Waar men ook gaat door het hele land hoort men steeds hetzelfde refrein: ‘Waar zijn de leiders die ons de weg moeten tonen? Waar is de AHC? Waarom zijn haar leden in Egypte op het ogenblik dat Palestina, hun eigen land, ze nodig heeft? ‘”

Nimr Muhammad al-Khatib, een Palestijns-Arabische leider tijdens de oorlog van 1948, zal de situatie later in deze woorden samenvatten: “De Palestijnen hadden naburige Arabische staten die hun grenzen en deuren voor de vluchtelingen hadden geopend, terwijl de joden geen andere mogelijkheid hadden dan te triomferen of te sterven.”

Dit geldt waar genoeg voor de Joden, maar het gaf voedsel aan de reden voor de vlucht van de vluchtelingen en verstoorde radicaal de kwaliteit van hun opvang elders. Als ze op geen enkele sympathie konden rekenen bij hun broeders thuis,was de reactie in de hele Arabische wereld zo mogelijk nog harder. Er waren herhaalde oproepen voor de gedwongen terugkeer van de vluchtelingen, of op zijn minst van jonge mannen van militaire leeftijd, van wie velen waren toegekomen onder het (valse) voorwendsel van vrijwilligerswerk voor de ALA. Naarmate het einde van het mandaat dichterbij kwam, weigerde de Libanese regering visa voor Palestijnse mannen tussen achttien en vijftig jaar oud en beval alle ‘gezonde en fitte mannen’ die al het land waren binnengekomen, zich officieel te registreren of anders zouden zij als illegale vreemdelingen worden beschouwd en de gevolgen moeten dragen van de toepassing van de wet.

De Syrische regering pakte de zaken nog strenger aan en verbood de toegang tot haar grondgebied aan alle Palestijnse mannen tussen de zestien en vijftig jaar oud. In Egypte trok een groot aantal betogers naar het Arabische hoofdkwartier in Caïro en dienden een petitie in waarin ze eisten dat “elke gezonde Palestijn die in staat is om wapens te hanteren moet verboden worden om in het buitenland verblijven.” Zodanig groot was de omvang van de Arabische wrok richting Palestijnse vluchtelingen, dat de rector van het Al-Azhar Instituut van Caïro, waarschijnlijk de belangrijkste islamitische autoriteit in die tijd, zich verplicht voelde om een uitspraak te doen in de kwestie van de Palestijns Arabische vluchtelingen met name dat de opvang [van die vluchtelingen] ‘een religieuze plicht is’

De [Arabische] minachting voor de Palestijnen werd in de loop van de tijd alleen maar geïntensiveerd. “De Palestijnse Arabieren zijn in de ban van de angst en vluchten het land uit”, aldus Radio Bagdad aan de vooravond van de pan-Arabische invasie van de pasgeboren staat Israël half mei 1948. “Dit zijn inderdaad harde woorden, maar ze zijn waar.” Camille Chamoun, Minister van Binnenlandse Zaken van Libanon (en toekomstige president) was behoedzamer zeggende dat “Het volk van Palestina, in haar vorige weerstand tegen imperialisten en zionisten, bewezen de onafhankelijkheid waardig te zijn,” maar “ in deze beslissende fase van de strijd hebben zij zich niet zo waardig gehouden.”

Geen wonder, dat destijds maar weinig van de Palestijnse vluchtelingen de Joden de schuld gaven van hun eigen ineenstorting en verspreiding. Tijdens een onderzoekscommissie naar de Gazastrook in juni 1949 was Sir John Troutbeck, het hoofd van de Britse zetel voor het Midden-Oosten in Caïro en zeker geen vriend van Israël of van de Joden, verbaasd om te ontdekken dat “de vluchtelingen helemaal niet verbitterd waren over de Joden (en ook niet wat de Amerikanen of onszelf betreft), maar zij wel met de grootst mogelijke bitterheid over de Egyptenaren en andere Arabische staten spraken. ‘We weten wie onze vijanden zijn,’ zullen zij zeggen en verwijzen naar hun Arabische broeders die, zo verklaarden zij, hen ervan overtuigden om hun huizen onnodig te verlaten… Ik heb zelfs horen zeggen dat veel van de vluchtelingen de Israëli’s hartelijk verwelkomen wanneer ze toekomen om de wijk over te nemen.”

Zestig jaar na hun verspreiding, verblijven de vluchtelingen van 1948 en hun nakomelingen nog steeds in de smerige kampen waar zij worden vast gehouden door hun Arabische broeders, terend op haat en valse hoop. Ondertussen hebben hun voormalige leiders opeenvolgende kansen voor een eigen staat verkwist.

Het is inderdaad de tragedie van de Palestijnen dat de twee leiders die hun nationale ontwikkeling bepaalden tijdens de 20e eeuw – Hajj Amin al-Hoesseini en Yasser Arafat, de laatste die de Palestijnse politiek domineerde sinds halverwege de jaren 1960 tot aan zijn dood in november 2004 – megalomane extremisten waren, verblind door anti-Joodse haat en intens geobsedeerd door geweld. Had de groot-moefti ervoor gekozen om zijn volk te leiden naar vrede en verzoening met hun Joodse buren, zoals hij de Britse ambtenaren had beloofd die hem in het begin van de jaren 1920 tot zijn hoge rang hadden benoemd, dan zouden de Palestijnen in 1948 hun onafhankelijke staat hebben gehad op een wezenlijk deel van het Brits Mandaat Palestina en zou het bespaard zijn gebleven van de traumatische ervaring van hun verstrooiing en ballingschap. Had Arafat de PLO vanaf het begin op de weg naar vrede en verzoening gezet, in de plaats van die organisatie te veranderen in een van de meest moorddadige terroristische organisaties van onze moderne tijd, dan zou een Palestijnse staat zijn opgericht in de late jaren 1960 of in het begin van de jaren 1970, of in 1979 als een uitvloeisel van de Egyptisch-Israëlisch vredesverdrag; of in mei 1999 als onderdeel van het Oslo-akkoorden, of ten laatste tijdens de onderhandelingen van juli 2000 in Camp David.

In plaats daarvan Arafat veranderde de gebieden die onder zijn controle stonden in de jaren 1990 in een effectieve staat van terreur, vanwaar hij een totale oorlog begon (de al-Aqsa Intifada) kort nadat hem onafhankelijke Palestijnse staat werd aangeboden in de Gazastrook en 92 procent van de Westelijke Jordaanoever met Oost-Jeruzalem als hoofdstad. Tijdens dat proces, onderwierp hij de Palestijnse bevolking op de Westelijke Jordaanoever en in de Gazastrook aan een repressief en corrupt regime in de slechtste traditie van de Arabische dictaturen en stortte hun levensstandaard tot ongekende diepten.

Wat deze toestand des te wranger maakt is dat los van hun ongelukkige aberraties, Hajj Amin en Arafat typische vertegenwoordigers waren van de cynische en zelfzuchtige leiders die door het Arabische politieke systeem werden geproduceerd. Net zoals de Palestijnse leiders tijdens het mandaat niet twijfelden om hun kiezers aan te zetten tot haat tegen het zionisme en de Joden, onderwijl hun eigen zakken vullende met de vruchten van het Joodse ondernemerschap, maakten de ambtenaren van de PLO gretig misbruik van de miljarden dollars die hun werden geschonken door de Arabische oliestaten en, tijdens het Oslo-tijdperk, door de internationale gemeenschap hun luxueuze levensstijl laten financieren terwijl de gewone Palestijnen moesten krabben voor hun dagelijks levensonderhoud.

En zo is dat gegaan. Zes decennia nadat de groot-moefti en zijn trawanten hun mensen veroordeelden tot statenloosheid door afwijzing van het verdeelplan met Resolutie 181 van de Verenigde Naties, worden hun roekeloze beslissingen van toen nagespeeld door de nieuwste generatie van Palestijnse leiders. Dit geldt niet alleen voor Hamas, dat in januari 2006 de PLO aan het roer van de Palestijnse Autoriteit (PA) heeft vervangen, maar ook voor de zogenaamde gematigde Palestijnse leiders – van president Mahmoud Abbas tot over Ahmad Qureia (onderhandelaar tijdens de Oslo-akkoorden in 1993), van Saeb Erekat tot aan premier Salam Fayad – die recent nog weigerde het bestaan van Israël te erkennen als een Joodse staat en aandringt op de volledige uitvoering van het ‘recht van terugkeer’ [van de Arabische vluchtelingen én hun 4 miljoen nakomelingen.]

En zo gaat dat ook met de Westerse antizionisten, die niet minder dan ‘in naam van de rechtvaardigheid’ tot op vandaag nog steeds oproepen niét om een nieuw en fundamenteel verschillend Arabische leiderschap, maar tot de ontmanteling van de Joodse staat. Alleen wanneer deze disposities veranderen zullen de Palestijnse Arabieren realistisch kunnen uitkijken om eindelijk die ‘catastrofe’ [= nakba] – die ze enkel aan zichzelf te wijten hebben – achter zich kunnen laten.

Bronnen: Commentary Magazine: 1948, Israel, and the Palestinians—The True Story door Efraim Karsh, mei 2008, vrij vertaald en bewerkt door Brabosh op 23 oktober 2009; Cidi.nl / CIDI Israel Nieuwsbrief 2008: De Naqba en de waarheid van 6 juni 2008; op deze blog: Grote Leugens deel 1: Het vluchtelingenprobleem van 16 oktober 2009; Mahmoud Abbas over de Naqba: ‘Wij verlieten ons dorp in 1948 uit vrije wil’ van 9 juli 2009; Waarheid en mythe over de Naqba, de vlucht van de Arabieren uit Palestina van 9 juli 2009; Israël wil herdenken van Palestijnse ‘naqba’ bij wet verbieden van 25 mei 2009 en Joden van Jemen in het geheim naar Israël gesmokkeld van 22 februari 2009; De verzwegen exodus: de verdrijving van 850.000 Joden uit het M-O door de Arabieren van 24 maart 2009 en Joodse en Arabische vluchtelingen: het verschil tussen retoriek en realiteit van 28 februari 2009

achziv 1970~

photographer: Werner Braun

Thank you gnuckx cc0 on Flickr

“Nationalism: Building a State in the Middle East” is a history textbook taught in Israeli schools. As a historical narrative of the land of Israel and Palestine, one chapter is devoted to a Palestinian account of Al Nakba, the 1948 Israeli “War of Independence” and Palestinian catastrophe that catalyzed the endless stream of refugee expulsion, devastation, racism, political turmoil, and dire war that makes up the occupation today. 

As of today, it is not being banned from the schools, but temporarily sent back to the publishers to remove the chapter concerning Al Nakba. Personally, I feel that this is worse than banning the book from scholastic environments. If the book were merely banned, it would still exist for those intellectually curious enough to dig beneath the surface and find out the truth for themselves. Instead, they are manipulating, lying by elimination, and constructing a ridiculous, nonsensical narrative that illustrates no consequences. Israel will continue to cultivate its children with inflated senses of nationalism. Israeli Arabs, 19% of the population and 25% of the school children will continue to have no place in a land where their history has been deleted.

This overt example of propaganda is sickening. Sometimes the larger regime seems suffocating, and far too powerful to fight. I’ll leave you with this: remember, commemorate, revive, and acknowledge al nakba. It may no longer be in the history books, but it is still in the minds, hearts, and dialogue of all those affected and all of us in solidarity.

Over de zogeheten ‘nakba’, de vlucht van de Arabieren uit Palestina tussen 1947 en 1949, circuleren nogal wat Wild-West verhalen, nagenoeg allemaal van Arabische en Palestijnse origine en gestoffeerd en al dan niet ‘intellectueel’ geschraagd door westerse journalisten, auteurs, historici tot en met de Israëlische ‘nieuwe historici’. Recent, zondag 4 oktober 2009, toen ik een debat in Antwerpen bijwoonde met als titel: ‘61 jaar, 4 maanden en 20 dagen Israël’, hoorde ik Lucas Catherine en de zelfbenoemde dichter Charles Ducal nog letterlijk over de nakba zeggen “dat de Palestijnen uit hun land van oorsprong werden verdreven door het Israëlische leger.” Dat zijn om te beginnen al drie leugens op een rij: ‘Palestijnen’ – ‘land van oorsprong’ en ‘verdreven door het Israëlische leger’.

Al bij al een opvallende, eenzijdige en bijzonder ongenuanceerde sloganeske veroordeling van de Israëlische staat die in werkelijkheid op geen enkele historisch feit berust. Bovendien eisen zij de onmiddellijke terugkeer van 4 miljoen [?] nazaten van Palestijnse vluchtelingen met het gekende resultaat zoals onlangs Wim Lankamp, voorzitter van het Nederlands Palestina Komitee, openlijk toegaf: “Dat betekent inderdaad het einde van het huidige Israël.” Dus toch de vernietiging van de Joodse staat als doel gevolgd door een nieuwe judeocide. Toegegeven, dat was tenminste een duidelijk antwoord.

Om dergelijke slogans afdoende te beantwoorden en te weerleggen had ik ervoor kunnen kiezen om nieuwe slogans te bedenken om me daar snel vanaf te kunnen maken maar dat zou in de eerste plaats van een totale intellectuele oneerlijkheid getuigen en helemaal geen licht werpen op de werkelijke draad van historische gebeurtenissen van de beslissende jaren 1947 tot en met 1949 rondom de stichting van de Joodse staat. Vandaar mijn beslissing om op deze blog lijvige teksten te publiceren die eerder door andere onderzoekers werden geschreven en op een verantwoorde wijze iedereen uit te nodigen om op eigen houtje op onderzoek te gaan naar de ware loop van de feitelijke gebeurtenissen, in de hoop om deze hoax over de nakba eens en voor altijd op te doeken.

De hierna volgende vlijmscherpe en recente analyse van Efraïm Karsh van de vlucht van de Arabieren uit Palestina rond 1948 is er een die niemand kan negeren. In de oorspronkelijke engelstalige versie werd elke passage voorzien van een bron en voetnoot. Gezien de lengte heb ik die niet opgenomen in deze vertaling. Dus, voor wie de bronnen wil traceren die Efraïm Karsh heeft gebruikt voor zijn analyse, moet ik helaas naar die engelstalige versie verwijzen (zie onderaan bij bronnen). De oorsponkelijke titel ‘1948, Israel, and the Palestinians—The True Story‘ heb ik gewijzigd naar ‘Het ware verhaal van de NAKBA’ omdat die titel imho nederlandstalige lezers in België en Nederland wellicht meer zal aanspreken. Het ware verhaal van de Nakba verschijnt noodgedwongen – omwille van de lengte van de tekst – in twee afleveringen op deze blog.

Het ware verhaal van de NAKBA

1948, Israel, and the Palestinians—The True Story

door Efraïm Karsh

Zestig jaar na de oprichting van een internationaal erkende daad van zelfbeschikking, blijft Israël de enige staat in de wereld die constant besmeurd wordt met de meest bizarre complottheorieën en bloedsprookjes, waarvan haar beleid en acties obsessief worden veroordeeld door de internationale gemeenschap, en van wie het bestaansrecht voortdurend ter discussie staat en in twijfel wordt getrokken, niet enkel door haar Arabische vijanden, maar door segmenten van de geavanceerde opinie in het Westen.

Professor J.C. Hurewitz

Tijdens de afgelopen tien jaar of zo, is de feitelijke afschaffing van de Joodse staat onder veel van deze hoogopgeleide westerlingen uitgegroeid tot een cause célèbre. De ‘één-staat-oplossing’, zoals dat heet, is een eufemistische formule die de vervanging voorstelt van Israël door een staat, theoretisch over het gehele grondgebied van het historische Palestina, waar Joden zullen verlaagd worden tot de status van een permanente minderheid. Alleen op die manier, zo wordt gezegd, kan de “erfzonde” worden vergoed voor de stichting van Israël, een handeling die werd gebouwd (in de woorden van een criticus) “op de ruïnes van het Arabische Palestina” en verwezenlijkt werd door de opzettelijke en agressieve onteigening van haar inheemse bevolking.

Deze bewering van het met voorbedachte rade onteigenen en de daaruit voortvloeiende creatie van het reeds lang bestaande Palestijnse ‘vluchtelingen probleem’, vormen inderdaad het centrale element in de akte van de beschuldiging waarop door de vermeende slachtoffers van Israël en hun westerse aanhangers voortdurend wordt gehamerd. Het is een beschuldiging die nauwelijks wordt betwist. Echter, al in het midden van de jaren 1950, heeft de eminente Amerikaanse historicus J.C. Hurewitz gewerkt aan een systematische weerlegging en zijn bevindingen werden overvloedig bevestigd door latere generaties van geleerden en schrijvers. Zelfs Benny Morris, de meest invloedrijke van de Israëlische revisionistische ‘nieuwe historici’, en een die op zijn manier de zaak van Israëls ‘erfzonde’ zou vast stellen, moest schoorvoetend en met veel tegenzin toegeven dat er niet zoiets bestond als een ‘masterplan’ om de Palestijnse Arabieren te verdrijven.

De recente declassificatie van miljoenen documenten uit de periode van het Britse mandaat (1920-1948) en de eerste dagen van Israël, documenten die door eerdere generaties van schrijvers onbenut bleven en genegeerd of verstoord werden door de ‘nieuwe historici’, geven een veel meer definitief beeld weer van de historische gebeurtenissen. Hieruit blijkt dat de beschuldiging van onteigening niet alleen volledig ongegrond is, maar het omgekeerde van de waarheid is. Wat hierna volgt is gebaseerd op recent onderzoek van deze documenten, die veel feiten en gegevens bevatten die tot nu toe niet werden geopenbaard.

Verre van het ongelukkige object te zijn van een roofzuchtige zionistische aanval, waren het de Palestijns-Arabische leiders die vanaf de vroege jaren 1920 en zeer tegen de wensen van hun eigen aanhangers, gestart zijn met een niet aflatende campagne om de Joodse nationale heropleving te vernietigen. Deze campagne culmineerde in een gewelddadige poging om de VN-resolutie van 29 november 1947 tegen te houden, waarin werd opgeroepen tot de oprichting van twee staten. Hadden deze leiders, en hun tegenhangers in de naburige Arabische landen, de VN-resolutie aanvaard, dan zou er geen oorlog en in de eerste plaats ook geen ontwrichting zijn geweest.

Ze'ev Jabotinsky 1880-1940, oprichter en leider van de Joodse ondergrondse organisatie Irgoen

Het simpele feit dat de zionistische beweging altijd open heeft gestaan voor het bestaan in de toekomstige Joodse staat van een substantiële Arabische minderheid en die op gelijke voet zou deelnemen “in alle sectoren van het openbare leven van het land.” De woorden zijn die van Ze’ev Jabotinsky, de grondlegger van die tak van het zionisme die aan de grondslag ligt van stichting van de huidige Likoed partij. In een beroemd artikel uit 1923, sprak Jabotinsky zijn bereidheid uit “om een eed af te leggen die onszelf en onze nakomelingen ertoe zou verbinden dat we nooit zullen doen wat in strijd is met het beginsel van gelijke rechten, en dat we nooit zullen proberen iemand uit te sluiten.”

Elf jaar later, kreeg Jabotinsky het voorzitterschap voor het opstellen van een grondwet voor een Joods Palestina. Volgens deze bepalingen, delen Arabieren en Joden zowel de prerogatieven als de plichten van de staat, waaronder in het bijzonder militaire en civiele dienst. De Hebreeuwse en Arabische taal zouden dezelfde juridische status genieten, en “in elk regeringskabinet waarvan de minister-president een Jood is, zou het vice-premierschap worden aangeboden aan een Arabier en andersom.”

Als dit de uitgangspositie was van de meer “militante” factie van de Joodse nationale beweging, heeft het reguliere zionisme niet alleen de volledige gelijkheid van de Arabische minderheid verleend in de toekomstige Joodse staat maar was het duidelijk van zin om de Arabisch-Joodse samenleving te bevorderen. In januari 1919, toen Chaim Weizmann de aanstaande leider is van de zionistische beweging, bereikte hij een vrede-en samenwerkingsakkoord met de Hasjemitisch emir Faisal ibn Hoessein, de effectieve leider van de opkomende pan-Arabische beweging. Vanaf die tijd tot de afkondiging van de staat Israël op 14 mei 1948, hebben zionistische woordvoerders honderden bijeenkomsten op alle niveaus met Arabische leiders gehouden. Hieraan werd deelgenomen door onder meer Abdoellah ibn Hoessein, de oudere broer van Faisal en oprichter van het emiraat Trans-Jordanië (later het koninkrijk van Jordanië), toenmalig zetelende en oud-ministers-presidenten van Syrië, Libanon, Egypte en Irak, vooraanstaande raadgevers van koning Abdul Aziz ibn Saoed (de stichter van Saoedi-Arabië) alsmede door Palestijns-Arabische elites van alle gezinten.

Nog op 15 september 1947, twee maanden vóór het verstrijken van de VN-resolutie 181 [het verdeelplan van het Britse Mandaat Palestina], hebben twee zionistische afgezanten geprobeerd Abdel Rahman Azzam, secretaris-generaal van de Arabische Liga, ervan te overtuigen dat een Palestijns conflict compleet “nutteloos de beste energie van de Arabische Liga zou opslorpen,” en dat zowel Arabieren als Joden sterk zouden profiteren “van een actief beleid van samenwerking en ontwikkeling.” Achter deze stelling school de eeuwenoude zionistische hoop: dat de materiële vooruitgang ten gevolge van Joodse nederzettingen in Palestina met gemak het pad zouden effenen voor een permanente verzoening met de lokale Arabische bevolking, of toch op zijn minst het project van de Joodse nationale zelfbeschikking genegen zouden zijn. Of zoals David Ben-Goerion, weldra de eerste premier van Israël, in december 1947 aanvoerde: “Als de Arabische burger zich thuis zal voelen in onze staat,… als de staat hem zal helpen om op een waardige en toegewijde manier het economische, sociale en culturele niveau van de Joodse gemeenschap te bereiken, dan zal het Arabische wantrouwen dienovereenkomstig afnemen en een brug worden gebouwd van een Semitische, Joods-Arabische alliantie.”

Op het eerste gezicht, rustte Ben-Goerion’s hoop op redelijke gronden. De instroom van Joodse immigranten en kapitaal na het einde van de Eerste Wereldoorlog had de tot dan statische situatie in Palestina nieuw leven ingeblazen en verhoogde de levensstandaard van de Arabische inwoners ruim boven die in de omliggende Arabische staten. De uitbreiding van de Arabische industrie en landbouw, met name op het gebied van de teelt van citrusvruchten, werd grotendeels gefinancierd met het aldus verkregen kapitaal en met de Joodse know-how verbeterde de Arabische teelt aanzienlijk. In de twee decennia tussen de wereldoorlogen, namen de citrus plantages die in Arabische handen waren toe met een zesvoud, net zoals ook het geval was met de land- en tuinbouwgewassen, terwijl het aantal olijfgaarden verviervoudigde.

Lord Peel komt in 1937 aan in het Britse Mandaat Palestina

Niet minder opmerkelijk was de vooruitgang op gebied van het sociale welzijn. Wellicht het belangrijkste is, dat de sterftecijfers in de islamitische bevolking fors daalden en de levensverwachting gestegen was van 37,5 jaar in 1926-27 tot 50 jaar in 1942-44 (vergelijk met 33 jaar in Egypte). De tabel van de natuurlijke aangroei van de bevolking sprong met een derde naar omhoog. Niets dat ook maar in de buurt komt van deze cijfers in de aangrenzende Arabische landen – toen nog onder Brits bestuur -, en niet te vergeten Nederland, die alleen maar te verklaren valt door de beslissende Joodse bijdrage aan het sociaal-economische welzijn in het Mandaat Palestina. De Britse autoriteiten waren zich wel degelijk bewust van deze sociaal-economische vooruitgang zoals onder meer blijkt uit een rapport uit 1937 van een onderzoekscommissie onder leiding van Lord William Peel: “De algemene weldadige werking van de Joodse immigratie op het Arabische welzijn wordt geïllustreerd door het feit dat de toename van de Arabische bevolking het duidelijkst is in stedelijke gebieden die beïnvloed worden door de Joodse ontwikkeling. Een vergelijking van de telling in 1922 en 1931 laat zien dat zes jaar geleden, de toename in procenten in Haifa 86 procent was, in Jaffa 62, in Jeruzalem 37, terwijl in louter Arabische steden zoals Nabloes en Hebron er maar een 7 procent groei was en in de Gazastrook er zelfs een daling was met 2 procent.”

Indien de overgrote meerderheid van de Palestijnse Arabieren waren overgelaten aan hun lot, zouden ze waarschijnlijk tevreden zijn geweest dat ze konden profiteren van de kansen die hen werden aangeboden. Dit blijkt uit het feit dat tijdens het tijdperk van het mandaat, de periodes van vreedzame coëxistentie veel hoger lagen vergeleken met de periodes van gewelddadige uitbarstingen, en het laatste was het werk van slechts een klein deel van de Palestijnse Arabieren. Helaas, voor zowel de Arabieren en als de Joden, werd hoe dan ook geen rekening gehouden met de verwachtingen en wensen van de gewone mensen, net zoals dat maar zelden voorkomt in autoritaire gemeenschappen, die in het algemeen vijandig staan tegenover begrippen zoals de burgermaatschappij of de liberale democratie. In de moderne wereld zijn het bovendien niet de armen en de onderdrukten die de leiding hebben tijdens grote omwentelingen of de grootste gewelddadige daden uitvoeren, maar is het veeleer een militante voorhoede die afkomstig is uit de beter opgeleide en meer bemiddelde klassen van de samenleving.

Zo verging het ook Palestijnen. In de woorden van het rapport van Lord Peel: “We hebben vastgesteld dat, hoewel de Arabieren geprofiteerd hebben van de ontwikkeling van het land als gevolg van de Joodse immigratie, dit geen verzoenend effect heeft gehad. Integendeel… met bijna mathematische precisie heeft de verbetering van de economische situatie in Palestina geleid tot de verslechtering van de politieke situatie.”

Jaffa, 12 juni 1936: het begin van de opstand door Arabische bendes

In Palestina werden gewone Arabieren vervolgd en vermoord door hun vermeende meerderen voor de misdaad van “de verkoop van Palestina” aan de joden. Intussen konden diezelfde meerderen zich straffeloos verrijken. De trouwe pan-Arabist Awni Abdel Hadi, die gezworen had “te vechten tot Palestina hetzij onder een vrije Arabische regering komt of het anders een begraafplaats wordt voor alle Joden in het land,” stond persoonlijk de overdracht toe van 7.500 hectare grond aan de zionistische beweging , en sommigen van zijn familieleden, allen gerespecteerde politieke en religieuze figuren, gingen nog een stap verder door de verkoop van feitelijke percelen. Hetzelfde deden ook de talrijke leden van de familie Hoesseini, de belangrijkste Palestijnse Arabische clan tijdens de periode van het Brits Mandaat, met inbegrip van Mohammed Tahir, de vader van Hajj Amin Hoesseini, de beruchte groot-moefti van Jeruzalem.

Het enige waar de groot-moeftie zich om bekommerde was zijn politieke positie te versterken die voor het grootste deel schuilging achter het bloedbad van 1929 waarbij 133 Joden werden vermoord en honderden gewond raakten, net zoals het de strijd voor politieke superioriteit was die de langst durende periode van het Palestijnse Arabische geweld leverde tussen 1936 en 1939. Deze werd overal voorgesteld als een nationalistische opstand tegen zowel het Britse bestuur als tegen de Joodse vluchtelingen die in die tijd naar Palestina trachten te emigreren om te ontsnappen aan de vervolging door de nazi’s. In feite was het een generale repetitie in geweld waarbij veel meer Arabieren dan Joden of Engelsen werden vermoord door Arabische bendes, die de hele Arabische bevolking onderdrukten waardoor duizenden Arabieren het land uitvluchten, en een voorsmaakje werd van wat nog komen zou tijdens de Arabische exodus van 1947-1948.

Sommige Palestijnse Arabieren, die in feite de voorkeur gaven om te strijden tegen de Arabische bendes, zullen met dat doel vaak samenwerken met de Britse autoriteiten en de Hagana, de grootste Joodse ondergrondse verzetsbeweging. Weer anderen zochten onderdak in Joodse buurten. Want ondanks de verlammende sfeer van terreur en een meedogenloze economische boycot, draaide in de praktijk de Arabisch-Joodse samenleving op vele domeinen gewoon verder, zelfs tijdens deze periodes van onrust, en werd na de ineenstorting grotendeels hersteld. Tegen deze achtergrond is het nauwelijks te verwonderen dat de meeste Palestijnen niets te maken wilden hebben met de gewelddadige opstanden die tien jaar later door het Arabisch Hoger Comite (AHC) werden opgezet, comité dat onder leiding stond van de groot-moefti en in die tijd het feitelijke ‘bestuur’ was van de Palestijnse Arabieren, met als enige doel het verdeelplan met de VN-resolutie van 1947 te ondermijnen. Met de herinneringen van 1936-39 nog vers in het geheugen, verkozen velen ervoor om weg te blijven van de strijd. In geen tijd, voerden talrijke Arabische dorpen (en sommige stedelijke gebieden) onderhandelingen met hun Joodse buren over een vredesovereenkomst; op andere plaatsen in het hele land werd op dezelfde wijze gehandeld zonder dat daarvoor een formele instemming bestond.

Evenmin waren de gewone Palestijnen bevreesd om hun hoogste leiderschap te trotseren. Tijdens zijn vele reizen doorheen de regio, constateerde Abdel Qader Husseini, de districts commandant van Jeruzalem en naaste verwant van de groot-moefti, dat het volk vaak onverschillig, zo niet vijandig, reageerde op zijn herhaalde oproepen om de wapens op te nemen. In Hebron, slaagde hij er niet eens in om ook maar één enkele vrijwilliger aan te werven om tegen betaling te dienen in het leger dat hij wilde vormen in die stad, en zijn vele inspanningen in de steden Nabloes, Tulkarm en Qalqiliya hadden nauwelijks meer succes. Arabische dorpelingen, van hun kant, bleken nog minder ontvankelijk voor zijn eisen. In een locatie, Beit Safafa, leed Abdel Qader de ultieme vernedering, toen hij werd uitgedreven door boze inwoners die protesteerden dat hun dorp zou omgevormd worden tot een knooppunt van anti-Joodse aanslagen. Zelfs de weinigen die reageerden op zijn oproep deden dat in het algemeen om wapens te bemachtigen voor hun persoonlijke bescherming en keerden dan terug naar huis.

Er was een economisch aspect aan deze vredelievendheid. Het uitbreken van de vijandelijkheden die georkestreerd werden door de AHC van de groot-moefti, leidden tot een sterke daling van de handel en een begeleidende piek in de kosten van de basisproducten. Veel dorpen, die afhankelijk waren voor hun levensonderhoud van de Joodse of van de gemengde bevolking in de steden, zagen er het nut niet van om honger te lijden door het expliciete doel te ondersteunen van de AHC dat de Joden wilden onderwerpen. Het was door dit algemene gebrek aan oorlogslust in begin februari 1948, meer dan twee maanden nadat de AHC haar gewelddadige campagne gestart was, dat Ben-Goerion opmerkte “dat de Arabieren in de dorpen voor het grootste deel aan de zijlijn zijn gebleven.”

De Iraakse commandant van de ALA Fawzi Qawuqji: 'De Palestijnen zijn onbetrouwbaar, prikkelbaar, moeilijk te controleren en in georganiseerde oorlogsvoering vrijwel oninzetbaar'

De analyse van Ben-Goerion werd gedeeld door de Iraakse algemene Ismail Safwat, een commandant van het Arabische Bevrijdingsleger (Jaysh al-Inqadh al-Arabi/ALA) onder het bevel van Fawzi al-Qawuqji, dat een leger was dat uit Arabische vrijwilligers bestond en dat in Palestina het grootste deel van de strijd leverde in de maanden die vooraf gingen aan de proclamatie van de onafhankelijkheid van Israël. Safwat betreurde dat slechts 800 van de 5000 vrijwilligers die werden opgeleid door de ALA afkomstig waren uit Palestina zelf, en dat de meeste van hen de ALA weer hadden verlaten vooraleer zij hun opleiding hadden voltooid of onmiddellijk daarna waren vertrokken. Het oordeel van Fawzi Qawuqji, de lokale commandant van de ALA-krachten, was niet minder vernietigend. Hij vond dat de Palestijnen “onbetrouwbaar, prikkelbaar en moeilijk te controleren zijn, en in georganiseerde oorlogsvoering vrijwel oninzetbaar blijken.”

Dit standpunt vat de meeste hedendaagse opvattingen samen van die noodlottige zes maanden van gevechten nadat Resolutie 181 over het verdeelplan van Palestina werd goedgekeurd. Zelfs toen tijdens deze maanden de volledige desintegratie van de Palestijnse Arabische samenleving plaatsvond, werd die nergens omschreven als een systematische onteigening van Arabieren door de Joden. Integendeel: het verdeelplan dat in het algemeen door de Arabische leiders werd aangeduid als “Zionistisch van inspiratie, Zionistisch in beginselen, Zionistisch in wezen en Zionistisch in de meeste details” (‘Zionist in inspiration, Zionist in principle, Zionist in substance, and Zionist in most details,’ in de woorden van de Palestijnse academicus Walid Khalidi), en hun leiders brutaal en openhartig waren over hun vastberadenheid om het [verdeelplan] te ondermijnen met wapengeweld, was er geen enkele twijfel over welke kant verantwoordelijk was voor het bloedvergieten.

Evenmin deden de Arabieren een poging om hun schuld te verbergen. Zoals de Joden de krijtlijnen tekenden van hun ontluikende staat en er tegelijkertijd naar streefden om hun Arabische landgenoten ervan te overtuigen dat zij zouden worden (zoals Ben-Goerion het heeft gezegd) “gelijke burgers, gelijk in alles, zonder enige uitzondering,” beloofden de Palestijns-Arabische leiders dat “indien het verdeelplan moet worden uitgevoerd, dit alleen zal bereikt worden over de dode lichamen van de Arabieren van Palestina, hun zonen en hun vrouwen.” Qawuqji zwoor “om alle Joden in de zee te drijven.” Abdel Qader Hoesseini verklaarde dat “het Palestijnse probleem alleen door het zwaard zal worden opgelost; alle Joden moeten Palestina te verlaten.”

Lees verder in ‘Het ware verhaal van de NAKBA – deel 2‘

Bronnen: Commentary Magazine: 1948, Israel, and the Palestinians—The True Story door Efraim Karsh, mei 2008, vrij vertaald en bewerkt door Brabosh op 17-18 oktober 2009; Cidi.nl / CIDI Israel Nieuwsbrief 2008: De Naqba en de waarheid van 6 juni 2008; op deze blog: Grote Leugens deel 1: Het vluchtelingenprobleem van 16 oktober 2009; Mahmoud Abbas over de Naqba: ‘Wij verlieten ons dorp in 1948 uit vrije wil’ van 9 juli 2009; Waarheid en mythe over de Naqba, de vlucht van de Arabieren uit Palestina van 9 juli 2009; Israël wil herdenken van Palestijnse ‘naqba’ bij wet verbieden van 25 mei 2009 en Joden van Jemen in het geheim naar Israël gesmokkeld van 22 februari 2009; De verzwegen exodus: de verdrijving van 850.000 Joden uit het M-O door de Arabieren van 24 maart 2009 en Joodse en Arabische vluchtelingen: het verschil tussen retoriek en realiteit van 28 februari 2009

David Meir-Levi heeft een tekst geschreven die het geheugen herstelt van de feiten die de kern vormen van het conflict in het Midden-Oosten. Deze feiten zijn van cruciaal belang, niet alleen om de geschiedenis te restaureren die door de politiek werd verduisterd, maar om een volk te helpen overleven dat leeft in de schaduw van haar eigen vernietiging. Iedereen die geïnteresseerd is in rechtvaardigheid moet deze tekst hebben gelezen.

Door Brabosh werd deze omvangrijke tekst (toch voor een weblog) vertaald en in vijf delen gepubliceerd als:

• Grote Leugens deel 1: Het vluchtelingenprobleem (16 okt. 2009)
• Grote Leugens deel 2: De creatie van het vluchtelingenprobleem in acht stappen (1 nov. 2009)
• Grote Leugens deel 3: De kwestie van de bezetting (8 nov. 2009)
• Grote Leugens deel 4: De kwestie van de nederzettingen (21 nov. 2009)
• Grote Leugens deel 5: De nederzettingen en het Vredesproces

Inleiding

door David Horowitz

De oorlog in het Midden-Oosten is bijna zestig jaar oud. De meeste mensen die vandaag leven zijn niet bekend met haar geschiedenis en oorsprong en vertonen een chronisch gebrek aan kennis van de feiten. Deze staat van onwetendheid biedt een vruchtbare voedingsbodem voor de gewetenlozen die mythen creëren die hun destructieve agenda’s moeten rechtvaardigen. De politieke propaganda machine heeft veel van dergelijke mythen gecreëerd als brandstof voor hun oorlog tegen de Joodse staat.

De staat Israël is geboren. Krantenkop in The Palestine Post, thans Jerusalem Post, toen de Joden nog Palestijnen werden genoemd. Na 1948 zullen de Arabieren zich Palestijnen heten

Israël is de enige democratie in het Midden-Oosten die haar leiders kiest tijdens vrije verkiezingen en de rechten van haar burgers waarborgt en in ere houdt. Maar Israël is het doelwit van diegenen die beweren te strijden voor “de mensenrechten.” Er zijn ongeveer een miljoen en een half Arabieren die als burger leven in Israël die hun vertegenwoordigers kiezen in het parlement van Israël en die meer rechten hebben dan de Arabische burgers van gelijk welk ander Arabische staat. Maar Israël is het doelwit van diegenen die beweren te strijden voor “sociale rechtvaardigheid.” De schepping van Israël wordt door zijn Arabische vijanden genoemd als de “Nakba” of “de ramp”, een duidelijke implicatie dat Israël niet het recht heeft om te bestaan. Maar Israël is het doelwit van degenen die beweren zelf te streven naar zelfbeschikking en zich tegen genocide verzetten. Israël was het slachtoffer – van bij haar ontstaan – van een niet-uitgelokte agressie door vijf Arabische monarchieën en dictaturen. Het is het doelwit van een Arabische oorlog die zonder onderbreking al bijna zestig jaar wordt voortgezet, omdat de Arabische landen geweigerd hebben om vrede te maken. Maar Israël is het doelwit van de mensen die zeggen dat ze ‘vrede’ willen. Israël is het slachtoffer van terreur aanslagen – zelfmoordaanslagen – die samen met de Joden als doelwit van vernietiging ook Palestijnse vrouwen en kinderen vermoorden. Maar Israël is het doelwit van degenen die beweren te spreken voor de mensheid en een toekomst in vrijheid. Hoe is dit mogelijk? Hoe kan het kwaad zich hullen in het kleed van rechtvaardigheid? Hoe kan een genocidale oorlog om een democratisch volk te vernietigen gerechtvaardigd worden als een strijd voor “nationale bevrijding?”

Zij kunnen door de creatie van politieke mythen hun agressie rationaliseren en hun oorlog tegen de burgerbevolking verrechtvaardigen. In de futuristische roman van George Orwell, 1984, heeft het Ministerie van de Waarheid de totalitaire staat uitgeroepen: Kennis is onwetendheid; Vrijheid is slavernij. De aard van politieke dubbelspraak is nooit veranderd en haar agenda is nog steeds dezelfde: vernietiging van het historisch geheugen in dienst van de macht. “De strijd van de mens tegen de macht”, schreef de Tsjechische schrijver Milan Kundera, “is de strijd van het geheugen tegen het vergeten.” Alleen een gerestaureerd geheugen kan totalitaire mythen slopen en de mensen vrij maken.

BIG LIES: Demolishing The Myths of the Propaganda War Against Israel

Grote Leugens deel 1: Het vluchtelingenprobleem

door David Meir-Levi

De Arabische versie van het tragische lot van de Arabische vluchtelingen, die gevlucht zijn uit het Mandaat Palestina voor en tijdens de oorlog van 1948 en vanuit Israël onmiddellijk na de oorlog, heeft het denken zo grondig beheerst van zelfs goed opgeleide historici, commentatoren, journalisten en politici, dat het bijna een vaststaand gegeven is dat de oprichting van de staat Israël de vlucht veroorzaakte van bijna een miljoen ongelukkige, hulpeloze en hopeloze Arabische vluchtelingen. Israël heeft het probleem veroorzaakt en dus moet Israël het probleem oplossen. Deze bewering, hoewel zij instinctief boeiend en reeds heilig verklaard werd door de anti-Israëlische propaganda en die daarmee de kern vormt van de verhalen over het Midden-Oosten conflict, is volledig en ondubbelzinnig onjuist.

De oorsprong van het probleem

Israëlische Onafhankelijkheidsoorlog 1947-1949

De staat Israël werd door de Verenigde Naties opgericht in een vredevolle en legale procedure. Het werd niet opgericht uit Palestijnse gebieden. Het is ontstaan uit van het Ottomaanse Rijk, dat vierhonderd jaar geregeerd werd door de Turken, die het gebied verloren toen ze werden verslagen tijdens de Eerste Wereldoorlog. Er bestond op dat ogenblik geen ‘Palestijns’ land, want er waren geen mensen die beweerden dat ze Palestijnen waren. Er waren Arabieren, die leefden in het gebied van Palestina, die zichzelf als Syriërs beschouwden. Het was pas na de Eerste Wereldoorlog dat de huidige staten van Jordanië, Syrië, Libanon en Irak ook werden gemaakt – en die ook kunstmatig uit het Turkse rijk werden opgericht door de Britse en Franse overwinnaars. Jordanië werd opgericht op ongeveer 80 procent van het Mandaat Palestina, dat oorspronkelijk door de Volkenbond werd aangewezen als onderdeel van het Joodse thuisland. Sindsdien is het aan de Joden verboden om aldaar onroerend goed te bezitten. Tweederden van de burgers zijn de Palestijnse Arabieren, maar ze worden geregeerd door een Hasjemitische monarchie.

In 1947, heeft het VN-verdelingsplan de oprichting van twee staten gemandateerd op de resterende 20 procent van het Palestijnse Mandaat: de staat Israël voor de Joden en een andere staat voor de Arabieren. De Arabieren verwierpen hun staat, en begonnen een oorlog tegen Israël. Dit is de primaire oorzaak van het Arabische vluchtelingenprobleem.

De Arabische vluchtelingen – ruw geschat op ongeveer 725.000 mensen – vluchten vanwege de oorlog die de Arabische landen – niet de Palestijnse Arabieren – zijn begonnen. De Arabische staten – allen dictaturen – wilde niet dat een niet-Arabische staat in het Midden-Oosten zou worden opgericht. De heersers van acht Arabische landen waarvan de bevolking sterk de minderheid van Joodse kolonisten in het Turkse Rijk domineerden, begonnen de oorlog tegen de kersverse nieuwe staat Israël met gelijktijdige invasies op drie fronten. Het ontluikende Israël smeekte om vrede en vriendschap en bood samenwerking aan haar buren. De Arabische dictators verwierpen dit aanbod en antwoordden met een oorlog met het doel de Joden te vernietigen. Die oorlog is mislukt. Maar de staat van oorlog werd zonder onderbreking voortgezet als gevolg van het falen van de Arabische staten Saoedi-Arabië en Irak in het bijzonder – om een vredesverdrag met Israël te ondertekenen. Tot op vandaag, verwijzen de Arabische staten en de Palestijnen naar het falen van hun agressie en beschouwen het voortbestaan van Israël als een Nakba – de catastrofe.

Indien er geen Arabische agressie, geen oorlog en geen invasie van de Arabische legers was geweest, waarvan de bedoeling openlijk genocidaal was, dan zouden er niet alleen geen Arabische vluchtelingen zijn geweest, maar er zou een staat Palestina hebben bestaan op de Westelijke Jordaanoever en de Gazastrook sinds 1948.

Tijdens de oorlog heeft Israël extra grondgebied verworven. Bij gebrek aan een vredesverdrag tussen de strijdende partijen, volgens het recht van de naties mag een agressor na het einde van een conflict het gebied annexeren – alhoewel het gebied in kwestie toebehoorde aan de Turken en vervolgens na het einde van de Eerste Wereldoorlog aan de overwinnaars [Frankrijk en Groot-Brittannië]. Israël heeft daadwerkelijk aangeboden om het grondgebied dat het had verworven, terwijl het zich verdedigde tegen de Arabische agressie, in ruil voor een formele vrede. Het deed dit aanbod tijdens de onderhandelingen voor een wapenstilstand in Rhodos en tijdens de Conferentie in Lausanne in 1949. De Arabische heersers hebben die teruggave van land geweigerd, omdat zij de staat van oorlog wensten te behouden en alsnog de Joodse staat te kunnen vernietigen. Hadden zij het aanbod van Israël aanvaard, dan zou er snel een rechtvaardige oplossing zijn gekomen voor alle problemen die de regio sindsdien hebben getroffen. Het enige probleem dat niet zou zijn opgelost en dat de Arabieren tevreden zou hebben gesteld was hun wens om de staat Israël te vernietigen.

Na hun overwinning, heeft Israël een wet goedgekeurd waardoor de Arabische vluchtelingen zich opnieuw konden vestigen in Israël, wel op voorwaarde dat zij een formulier zouden ondertekenen waarin zij het geweld afgezworen, trouw zworen aan de staat Israël, en verdevolle productieve burgers zouden worden. Tijdens de decennia die volgden na de uitvaardiging van deze wet, hebben meer dan 150.000 Arabische vluchtelingen gebruik gemaakt om hun leven productief te hervatten in Israël. Joden hebben geen vergelijkbare optie om burgers te worden van de Arabische landen waaruit zij werden verbannen.

Het moet voor elke redelijke en waarheidsgetrouwe waarnemer van deze geschiedenis duidelijk zijn, dat het dus niet Israël is dat aan de basis ligt van het Arabische vluchtelingenprobleem, noch dat Israël dergelijke oplossing zou verhinderd hebben. Integendeel, het Arabische vluchtelingen probleem was het directe gevolg van de agressie door de Arabische staten en hun weigering – na hun falen om Israël te vernietigen – een formele vrede te ondertekenen, noch dat zij zich bekommerden om het lot van de Arabische vluchtelingen die buiten de grenzen van Israël bleven.

De Joodse vluchtelingen

Vluchtelingenkampen voor de Arabische Joden die tussen 1948 en 1972 uit hun Arabische landen van oorsprong werden verdreven waar zij honderden, soms duizenden jaren hadden gewoond. Zij werden nooit als vluchtelingen erkend, kregen nooit internationale steun maar werden gelukkig goed opgevangen door de kersverse Joodse staat Israël

Er waren andere vluchtelingen in het Arabisch-Israëlisch conflict die iedereen aan de Arabische kant van de kwestie verkiest om nogal gemakkelijk te vergeten. Tussen 1949 en 1954, werden circa 800.000 Joden gedwongen te vluchten uit de Arabische en islamitische landen waar ze voor honderden en zelfs duizenden jaren hadden gewoond – uit Irak, Marokko, Tunesië, Jordanië en Iran, Syrië, Egypte, Libanon en andere islamitische landen. Deze Joden waren vreedzame burgers in hun Arabische landen van oorsprong die op geen enkele manier een vijandig bevolkingsdeel vormden. Toch werden ze met het pistool in de rug gedwongen te vluchten met niets anders dan de kleren aan hun lijf. De enige reden voor hun verdrijving was wraak tegenover de Joodse burgerij van de Arabische landen voor de schande van de Arabische nederlaag in de agressieoorlog tegen Israël.

De meeste van deze Joodse vluchtelingen emigreerden naar Israël, waar ze werden geïntegreerd in de kleine nog jonge Joodse staat. De Arabische staten (en later de PLO) weigerden dit te doen voor de Arabische vluchtelingen, omdat ze de voorkeur gaven aan hen als een benadeelde bevolkingsgroep uit te spelen in hun oorlog tegen Israël.

Sommige waarnemers hebben gesuggereerd dat de dubbele vluchtelingen situatie moet worden opgevat als een “bevolkingsuitwisseling” – Arabieren die gevlucht waren naar Arabische landen en Joden die vluchtten naar het Joodse land, beiden het gevolg van de oorlog van 1948 en beiden in omstandigheden die door beide kanten werden gezien als gedwongen evacuaties. Anderzijds heeft niemand aan Arabische zijde het meest voor de hand liggende gesuggereerd namelijk dat: als de Joodse vluchtelingen werden geherhuisvest op het land dat vrij kwam na de vlucht van de Arabieren, waarom dan niet de Arabische vluchtelingen hervestigen op de gronden van de Joden die gedwongen werden om de Arabische landen te ontvluchten? Een reden waarom niemand dat heeft gesuggereerd is dat er geen enkele Arabische staat, met uitzondering dan van Jordanië, wenst dat Arabische vluchtelingen staatsburgers van hun land zouden worden.

Rekening houdend met de activa van de Joodse vluchtelingen die in beslag werden genomen toen ze uit de Arabische en islamitische landen vluchten, kan men concluderen dat de Joden al massaal “herstelbetalingen” hebben betaald aan de Arabieren, los van het feit of die al dan niet gerechtvaardigd waren. De eigendommen en bezittingen van de Joodse vluchtelingen, die in beslag werden genomen door de Arabische regeringen, worden behoudend geschat op ongeveer 2,5 miljard dollar gerekend aan de dollarkoers van 1948. Investeer dat geld op een bescheiden 6,5% voor meer dan 57 jaar en je hebt vandaag een bedrag van 80 miljard dollar, die de Arabische en islamitische regeringen van de landen van waaruit de Joden werden verdreven, zouden kunnen gebruiken hebben in het voordeel van de Arabische vluchtelingen. Dit bedrag is ruim voldoende voor herstelbetalingen aan de Arabische vluchtelingen. Er bestaat geen manier om nauwkeurig te kunnen beoordelen wat de waarde is van de Arabische eigendommen die zij hebben moeten achterlaten aan de controle van Israël, maar er bestaat geen enkele schatting die zo hoog is als die met een waarde van 2.500.000.000 dollar uit 1948. Dus, hypothetisch gezien is de Arabische zijde er op het einde van de rekening al beter van geworden.

Tijdens de vele oorlogen in de afgelopen 20ste eeuw werden tientallen miljoenen vluchtelingen gemaakt in Europa en Azië. In 1922 werden 1,8 miljoen mensen verplaatst als oplossing voor de oorlog tussen Turkije en Griekenland. Na de Tweede Wereldoorlog werden ongeveer 3.000.000 Duitsers uit de landen van Oost-Europa verdreven en hervestigd in Duitsland. Wanneer het Indiase subcontinent werd opgedeeld, werden meer dan 12 miljoen mensen overgedragen tussen India en Pakistan. Al deze vluchtelingenproblemen werden opgelost, met uitzondering van de ongeveer 725.000 Arabieren die uit Israël zijn gevlucht tijdens de oorlog van 1948 en die door de Arabische staten en de Palestijnse Autoriteit werden vastgehouden in vluchtelingenkampen.

Het Arabische vluchtelingenprobleem

Vluchtelingenkamp voor Arabieren die Israël waren ontvlucht, werden decennialang bewust door hun Arabische broeders in de kampen gegijzeld en vastgehouden om als propagandawapen te dienen voor de eeuwige oorlog van de Arabieren tegen Israël

Een andere ironie die moet beschouwd worden in de context van het vluchtelingenvraagstuk is de volgende. Israël loste haar Joodse vluchtelingenprobleem op door enorme financiële middelen te besteden aan het onderwijs en de integratie van de Joodse vluchtelingen in haar samenleving. Deze vluchtelingen werd nooit een last voor de wereld, hebben nooit hulp nodig gehad of gekregen van de Verenigde Naties, en werden nooit uit hun burger- en mensenrechten ontzegd door hun nieuwe gastland. In plaats daarvan zijn zij en hun nakomelingen, ondanks grote problemen, vroegtijdige discriminatie en de eerste moeilijke ontberingen en aanpassingsproblemen, productieve burgers geworden van de enige democratie van het Midden Oosten, en droegen inhoudelijk bij tot een van de meest technologisch en sociaal ontwikkelde landen van de wereld.

Het lot van de Arabische vluchtelingen ligt diametraal tegenovergesteld aan de overduidelijke positieve oplossing van hun probleem. Echter, het Arabische leiderschap heeft doelbewust hun Palestijnse broeders vastgehouden in vluchtelingen sloppenwijken, soms bijna met de status van concentratiekampen, in hun ellende bestendigd door machiavellistische regeerders die hen gebruikten als een propaganda-wapen tegen Israël en tegen het Westen.

Sakher Habash: "Voor ons is het vluchtelingenvraagstuk de winnende kaart, die het einde van de Israëlische staat betekent"

De Palestijnse vluchtelingen werden in 1948 naar Gaza gedwongen, niet door Israël maar door de Egyptenaren. Zij werden daar onder bewaking vastgehouden en werden neergeschoten als ze hun vluchtelingenkampen wilden verlaten. Zij hebben nooit het Egyptisch staatsburgerschap verkregen noch Egyptische paspoorten. (Deze feiten werden opgenomen door Yasser Arafat in zijn geautoriseerde biografie van Alan Hart, Arafat: Terrorist or Peace Maker? 1982). Vluchtelingen in Libanon werden onder soortgelijke omstandigheden vastgehouden, maar de repressie was er minder draconisch. Zij werden door de wet uitgesloten van bijna 70 beroepen, het burgerschap werd hen niet toegekend en reizen werd niet toegestaan. Alleen in Jordanië werden de vluchtelingen het staatsburgerschap verleend.

Sakher Habash, een vooraanstaand lid van het Centraal Comité van al-Fatah, heeft de reden bondig uitgelegd voor de berekende weigering van de Arabische heersers – met inbegrip van de Palestijnse leiders – om de Palestijnse vluchtelingen de kans te geven terug te keren naar een normaal leven. Tijdens een lezing op Universiteit An-Nayeh te Sichem in 1998 zei Habash: “Voor ons is het vluchtelingenvraagstuk de winnende kaart, die het einde van de Israëlische staat betekent.”

Met andere woorden, oorlog, terrorisme, diplomatiek isolement van Israël, wereldwijde pr-campagnes om Israël te demoniseren al mogen mislukken (en de meeste deden dat tot nu toe), maar zolang deze laatste troef nog in leven is, klopt de hoop voor de vernietiging van Israël nog steeds in de harten van de Arabische revanchisten.

Palestijnen die in, 1948 uit Israël zijn gevlucht en nog in leven zijn, hebben geen wettelijk recht op terugkeer naar Israël, omdat de Arabische leiders die hen vertegenwoordigen (tot 1993 de Arabische landen en sindsdien de Palestijnse Autoriteit) zijn nog steeds de jure en de facto in oorlog met Israël, en deze vluchtelingen zijn dus nog steeds potentiële vijanden. Het internationaal recht eist niet van een land dat in oorlog is, zelfmoord pleegt door toe te staan dat honderdduizenden leden van een potentieel vijandige bevolking het land mogen binnenkomen. In het kader van een vredesverdrag in 1949 konden de Arabische vluchtelingen gebruik hebben gemaakt van het aanbod van Israël, maar dat aanbod heeft hun leiderschap geweigerd.

Natuurlijk wordt de huidige Palestijnse claim van een “recht op terugkeer” begeleid door de bewering dat er geen 725.000 vluchtelingen zijn (minus diegenen die tussentijds zijn gestorven), maar 5 miljoen. Dit aantal dient vele politieke agenda’s maar uit hoofde van het internationaal recht hebben generaties nakomelingen, die ontsproten zijn uit een vluchtelingenpopulatie die hervestigd werd en in ballingschap leven, niet dezelfde juridische status als vluchtelingen. Dat betekent dat de juridische status van vluchteling vandaag enkel geldt voor die paar overgebleven Arabieren die in 1948 gevlucht zijn, waarvan de meesten in reeds ver gevorderde leeftijd zijn.

Enkele markante feiten op een rij

De aanhoudende Arabische vluchtelingen-crisis is een kunstmatige crisis waarbij de Arabische heersers het lijden van hun eigen volk al gedurende meer dan 61 jaar uitbuiten – om er een “kindposter” van te maken op de kap van de Palestijnse slachtoffers, een enscenering die de anti-Israël propaganda dient, een trainingscentrum voor Arabische terroristen rechtvaardigen moet en een troef is voor de anti-Israël jihad (zie Sakher Habash) wanneer al het andere (oorlog, terrorisme en internationale diplomatie) mislukt is.

‘El-Haq Auda’, of de wet op de terugkeer voor de Palestijnse Arabieren naar hun eigen huizen en boerderijen en boomgaarden, die de afgelopen 61 jaar deel zijn van Israël, is een schijnvertoning.

Zestig jaar geleden waren er bijna een miljoen Joden in de Arabische landen van het Midden-Oosten: eerlijke hardwerkende burgers die hun bijdragen leverden aan de cultuur en de economie van het land waar ze woonden. Vandaag zijn er bijna geen joden in de Arabische landen van het Midden-Oosten, en racistische apartheidswetten verbieden zelfs Joodse toeristen om een aantal Arabische landen te bezoeken.

Anderzijds wonen er in Israël Arabieren, in 1949 nog 170.000 die niet uit Israël waren gevlucht en thans zijn aan gegroeid tot meer dan 1.400.000 mensen. Ze hebben 12 vertegenwoordigers in het Israëlische parlement, Israëlisch-Arabische rechters zetelen in de Israëlische rechtbanken en in het Israëlische Hooggerechtshof en professoren en hoogleraren geven zelfstandig les in Israëlische hogescholen en universiteiten. Ze vormen een bevolkingsgroep die meer vrijheid en onderwijs geniet en veel meer economische kansen krijgt dan gelijk welke andere vergelijkbare Arabische bevolking waar ook in de Arabische wereld.

De Arabische heersers hebben zelf het Arabische vluchtelingenprobleem in 1948 geschapen als gevolg van hun agressieoorlog tegen de pas opgerichte staat Israël, een legale stichting met de goedkeuring van de Verenigde Naties; de Arabische heersers hebben sindsdien de Arabische vluchtelingen in hun situatie bestendigd en hen elke mogelijkheid ontzegd om een normaal leven te leiden in de Arabische landen. Zij hebben al die tijd het Palestijnse lijden – dat ze zelf veroorzaakt hebben – gebruikt als een wapen in hun oneindige oorlog tegen Israël. Decennialang werden de vluchtelingenkampen en hun Arabische uitbuiters gefinancierd met miljarden dollars en euro’s van de Verenigde Naties, de Verenigde Staten, het Verenigd Koninkrijk, de Europese Unie en anderen.

Wordt vervolgd in ‘Grote Leugens deel 2: De creatie van het vluchtelingenprobleem in acht stappen‘.

Bron: Free Republic.com: BIG LIES: Demolishing The Myths of the Propaganda War Against Israel door David Meir-Levi met een voorwoord van David Horowitz; een publicatie van het Center for the Study of Popular Culture; Los Angeles, Californië (VS) 7 oktober 2005; website: Students For Academic Freedom; vrij bewerkt en vertaald door Brabosh op 16 oktober 2009

The Temple Muslim Students Association is attempting to shut down the scheduled appearance of Geert Wilders on October 20. As part of its Islamo-Fascism Awareness Week, and its campaign to Stop the Campus War Against Israel and the Jews, the David Horowitz Freedom Center is sponsoring  appearances by Dutch Parliamentarian Geert Wilders at Temple and Columbia universities (October 20 and 21). The Muslim Students Association has issued a statement condemning the event and calling on the Temple Administration to close it down. The MSA statement can be found at the end of this post. The David Horowitz Freedom Center statement follows:

David Horowitz Freedom Center Response to the Muslim Students Association

The Temple Muslim Students Association has issued a call to the Temple University administration to censor the forthcoming campus appearance of Dutch Parliamentarian Geert Wilders on the 20^th of October, which is sponsored by the David Horowitz Freedom Center. The Temple administration should reject this attack on the First Amendment rights of all members of the Temple community.

It is not surprising that the Muslim Students Association would seek to shut down the free speech of Dutch parliamentarian Geert Wilders who has been an outspoken critic of Islamic terrorists and Islamic attacks on Jews and other religions. Assaults on the First Amendment and efforts to censor critics of radical Islam are, in fact, typical of the tactics used by the Muslim Students Association, the Council on American Islamic Relations (CAIR) and the Muslim American Society, all groups which support the jihad against the west and are part of the network created by the Muslim Brotherhood, which is the parent organization of the terrorist groups al-Qaeda and Hamas. The faculty advisor for Temple MSA is presently a member of the Muslim Brotherhood.

It is the height of hypocrisy for the Muslim Students Association to accuse Geert Wilders of spreading hate or anyone of being a hate group. Chapters of MSA at UC Irvine and Ohio State have raised money for the terrorist group Hamas whose goal — as stated in its official charter — is the destruction of the Jewish state and the extermination of the Jews. Speakers sponsored by the MSA have called for the execution of homosexuals, war against the United States and the  destruction of the Jewish state and the extermination of the Jews. Every year, on the day commemorating the birth of the Jewish state, the MSA sponsors nationwide campus protests against the existence of the Jewish state calling its creation the “nakba” – the catastrophe. This is an act of genocidal hate.

Temple MSA refers to the fact that security will be necessary at the event as proof that Geert Wilders is dangerous. This is the perfect Orwellian mindset of supporters of the jihad. The threat to the Wilders event making security measures necessary comes from Muslim radicals who have already assassinated two prominent Dutch critics of Islamic terrorism – Pym Fortun and Theo Van Gogh (who not incidentally both happened to be gay).

In point of fact Wilders has not been tried by any Dutch court, and was recently exonerated by a British court which declared the ban on his entry illegal.

The Temple community should reject the call by the MSA to censor free speech on the Temple campus, and should recognize it for what it is – an assault on the right of all Americans to have a democracy that is inclusive, tolerant and respectful of the rights of others.

David Horowitz, Craig Snider

For the David Horowitz Freedom Center Philadelphia

Statement from the Muslim Students Association on Geert Wilder’s visit

From: Monira Gamal-Eldin <mgamal@temple.edu>

Date: Wed, Oct 14, 2009 at 9:52 PM
Subject: Statement from the Muslim Students Association on Geert Wilder’s visit
To: barry.scatton@temple.edu, b.walsh@temple.edu, cherij@temple.edu, tua36511@temple.edu, info@horowitzfreedomcenter.org, press@temple-news.com

October 14, 2009

The Temple University Muslim Students Association (MSA), one of the largest, most active and socially conscious student organizations on Temple’s campus, is issuing this public statement of protest concerning the invitation of Geert Wilders to address the Temple community on October 20, 2009. Geert Wilders is a far-right Dutch MP who is infamous for his anti-Islamic rhetoric and extreme hatred towards Muslims. A person who has been tried in the Netherlands Supreme Court for his hate speech concerning Islam, banned from the United Kingdom due to the threat he poses to community harmony, and is concurrently being charged for violating anti-hate laws in the European Union, should not be allowed to address the Temple community.

Temple MSA speaks for the many Muslims and socially conscious students and faculty on campus when we say that the presence of Geert Wilders on our campus is a breech of Temple University’s pledge to ensure the wellbeing and safety of all students and faculty on campus. The Muslim population at Temple feels attacked, threatened, and ultimately unsafe that Mr. Wilders has been invited to voice his hate-driven opinions. The fact alone that backpacks are prohibited for entry to this event reinforces our argument that this creates an unsafe atmosphere where prejudiced, racist and vehemently hateful words will be disguised under the veil of academia.

Temple MSA deplores the decision made by Temple College Republicans, The David Horowitz Freedom Center, Temple University Purpose, Temple Student Activities, and Temple University as an institution of higher learning, for welcoming Geert Wilders when so many have found his speech to be repugnant to society as a whole.

We condemn Temple University for being the first university in the United States to allow Mr. Wilders to address their population and hope that the administration realizes the reputation and ideologies they are fostering not only to the Temple community, but to the world. The decision to allow Mr. Wilders to share his viewpoints is a danger not only for the public safety of Muslims and the honor of the core principles of Islam, but also for academic integrity and objectivity on campus.

We strongly urge that his invitation be rescinded immediately in order to foster appreciation of free speech that is not based on hatred and discrimination.

Thank you for your urgent attention to this matter.

Monira Gamal-Eldin

President of the Temple Muslim Students Association

–
Monira Gamal-Eldin
mgamal@temple.edu

(notice the lower case ‘n’)….. another case of ignorance