Most people are familiar with the famous Nasca Lines, those wonderful geoglyphs that can only be properly appreciated from the air.  Less famous is the city of Cahuachi, an adobe brick complex most visited now by grave robbers, who over the decades have trashed the innumerable burials in their relentless quest for gold.  Objects of great archeological value are lost to these “huaceros” as they are called in Spanish.  During my visits there we often came across looters digging, and they would run upon seeing our arrival.   An Italian team headed by Giuseppe Orefici has been working for many years to excavate the city, unpaid by either the Peruvian government (naturally) or by their home institution in Italy.  Here are some photos of what the casual visitor can find there.  The ruins are difficult to access, and require a long bumpy ride over dirt tracks, many kilometers from Nasca Town.  In 2001, the last time I visited Cahuachi, no road existed to the site.  Interestingly, the area is one of the last refuges of African-Peruvians, originally brought to the country as slaves.  They have their own culture, music, and way of life, but live outside the mainstream of society, looked down upon by both Native Americans and Mestizos alike.

1) Hunan bones from looted graves are omnipresent

2) Femur and skulls

3) We surprised a group of huaceros at this grave; they had smashed a chicha, or corn beer, pot in their hurry, but we pieced it back together and left it in place

4) Checking a looted grave

5) Portions of a body that had been wrapped in simple woven cloth

6) An exquisite piece of Nasca pottery depicting an orca, also smashed by robbers looking for more valuable objects

Most famous of all the remains at Cahuachi is the so-called solar clock, a group of ancient huarango tree trunks, sunk into the ground in some kind of alignment.  Researchers have posited that this monument was used as a some kind of solar clock, or perhaps as a kind of drying rack for human bodies to assist in their mummification.

A great number of pyramids dot the landscape, but are too melted and devastated by the periodic El Nino rains to be obvious to the casual observer.

7) Almost nothing remains today of the city, except the mounds that once formed pyramids.  In the background you can see the oasis, home to the few African-Peruvians who remain in the area

Leaving Lima, you can already see the dunes, so i began to feel like i was getting there. There was a house being eaten by the dunes. In Huacachina, i saw the open bled for the first time. The hostel manager tells me it goes for 40 Km. Even though this place was really touristy, it was a lot of fun going through the dunes, mostly because the driver was very funny (but Canoa Quebrada’s ride is a lot more wild).

But then i came to Nasca. And here… Well, here they don’t even have slanted rooftops. I love it. I do.

I do not remember most of it. There was a moment i
had the distinct sensation that my brains “remember” function was
turned on, like it was a switch, like “from now on, you can remember”.
It all began when the power lines began to look really, really
beautiful. And after that, i remember closed-eye images, and i
remember when the open-eyed world seemed to have been photoshoped –
though those were really good filters. The upper-right corner of the
door resembled very much a dragon. And there was all those colourful
intricate patterns. After the patterns, i felt like there was a
opening. And there was a very distinct sensation of time. Maybe i
slept most of it, i do not know, but i know that sleeping and waking
seem like inadequate words. Mostly, it all was an inside trip. And finally, when things were coming back to normal, the sun was rising and i went to the roof and saw it come from behind the mountains — but it was distinctly purple.

Today i walked my way to the aqueducts, they are called Cantilloq Aqueducts. They are nice, but the people around it, that use it, they do not seem to guess too much what the ducts are all about. Maybe if you can’t grow no more you just return to being bacteria, you just return to the previous fixed level. And the city, as much as i love it, is just bad juju. It seemed like that when i could see.

What about the lines? They are beautiful. But they are much more simple than people want to make them. There is no alien, there is no deep connection. It probably is a religious thing, but not on a contemporary sense. We should probably just think of it as the scribbles of some people that enjoyed drawing in the sand of the desert.

Nous avons pris un petit avion Cessna à 4 places pour voler au dessus des lignes de Nasca. Ces lignes ont été tracées il y a plusieurs centaines voire milliers dʼannées. Maria Reiche, une allemande, a consacré sa vie à la découverte et la protection de ces lignes. Il y a beaucoup dʼhypothèses sur leur élaboration : tracées par le peuple Nasca en offrande aux Dieux, réalisées après la consommation de San Pedro, créées par des extraterrestres… Chose certaine : ces lignes, dont certaines sont de parfaites formes géométriques, ont été tracées par de très bons mathématiciens ! Autre mystère, leur profondeur étant inférieure à 1 pied, comment se fait-il que le vent ne les efface pas, mais semble au contraire les nettoyer ? Il est vrai quʼil ne pleut jamais dans le désert de Nasca, cela contribue sûrement à leur préservation.

Puis nous avons visité un cimetière ancien, devenu site archéologique. Donc des tombeaux à ciel ouvert avec des momies préservées assises en fœtus, des crânes, des ossements… Fait intéressant, les momies ont des cheveux. Ceux qui ont les cheveux très longs étaient apparemment des prêtres, et ceux avec des dreadlocks était des guerriers. Eh oui… Bob Marley nʼa rien inventé !

Après la visite dʼune fabrique de poterie, où sont réalisées des reproductions des poteries Nasca, et où jʼai acheté un verre cérémonial (il n’était pas évident de savoir si les Nasca faisaient aussi des sacrifices, comme les Moches), nous sommes allés manger. Puis nous nous sommes reposés à la piscine de lʼhôtel. Enfin le soleil, la chaleur, la baignade, on a lʼimpression que ce sont nos premiers jours de vacances depuis notre arrivée.

Jʼai rencontré un descendant Nasca. Il dit quʼil est prêtre et fait des rituels et cérémonie. Il est photographié dans le livre de Drunvalo Melchizedek “Le serpent de lumière”. Il mʼa fait visiter son musée Inka Wasi. Il y a une collection de fossiles de poisson, baleine, oiseaux et poissons pré-historiques, ainsi que des momies dʼenfants, un puma et un condor empaillés. Jʼai ressenti une énergie lourde, autant dans le lieu que son propriétaire. Je trouve que toutes ces momies sont morbides et qu’il est irrespectueux de les déterrer pour les exposer. Je lui ai conseillé de faire une cérémonie pour chacun afin de leur rendre grâce, de remercier lʼâme, et trouver une façon de redonner pour restaurer lʼharmonie et couper le lien karmique.

Hi again,

After two days of rest I have started blogging again. This time something strange, ‘The Nasca Lines’!

The Nazca Lines are a series of geoglyphs located in the Nazca Desert, a high arid plateau that stretches more than 80 kilometres (50 mi) between the towns of Nazca and Palpa on the Pampas de Jumana in Peru. Although some local geoglyphs resemble Paracas motifs, these are largely believed to have been created by the Nazca culture between 200 BCE and 700 CE. There are hundreds of individual figures, ranging in complexity from simple lines to stylized hummingbirds, spiders, monkeys, fish, sharks or orcas, llamas, and lizards.

The lines are shallow designs in the ground where the reddish pebbles that cover the surrounding landscape have been removed, revealing the whitish earth underneath. Hundreds are simple lines or geometric shapes, and more than seventy are natural or human figures. The largest are over 200 metres (660 ft) across. Scholars differ in interpreting what the lines were for but generally ascribe religious significance to them. “The geometric ones could indicate the flow of water or be connected to rituals to summon water. The spiders, birds, and plants could be fertility symbols. Other possible explanations include: irrigation schemes or giant astronomical calendars^[1]“

The dry, windless, stable climate of the plateau has preserved the lines to this day, for the most part. Extremely rare changes in weather may temporarily alter the general designs.

Some people also believe that these lines are part of a lnding strip of an ancient airbase! But there is no archaeological evidence to prove this. What’s intriguing is how these were actually produced!!

Thanks for sharing!

El cambio climático se ha convertido en el tema número 1 en nuestros días en los que reinan el caos y la incertidumbre. No habrá ser humano que no pueda dar cuenta de ello. Pero nadie lo afronta y vive tan directamente como la “gente del campo” – los agricultores. Y más aún en las zonas áridas, como es el caso de los valles que cruzan la Pampa de Nasca (a 450 Km al sur de Lima), uno de los desiertos más secos del mundo, donde prácticamente no llueve nunca y la única agua disponible viene de pozos de entre 60 y 70 y más metros de profundidad, y de los ríos y huaycos que fluyen sólo una vez al año por unos días o semanas – dependiendo de las lluvias en los Andes donde nacen. Y a veces no fluyen por un año o varios años seguidos. Entonces no hay cosechas y no hay trabajo y no hay pastos para el ganado y no hay comida para la gente, la cual se ve forzada a buscar alternativas para sobrevivir. En Nasca, las alternativas parecieran reducirse a tres tristes tigres: hacer carbón, huaquear o ir a trabajar a las minas.

Como el precio del cobre está subiendo nuevamente, las plantas mineras informales se están proliferando en las partes altas de todos los valles, contaminando con sus relaves ríos y campos. Hacer carbón y huaquear son actividades llevadas a cabo desde la antigüedad, y es de sorprender que aún sobren árboles por talar y tumbas por saquear. Para hacer carbón nada más apropiado que la ultra dura madera del huarango (ver aquí y aquí), el milagroso árbol del desierto, del cual alguna vez hubo extensísimos bosques a lo largo de la costa sur. Hoy en día solo quedan relictos aislados y expuestos a plagas y desecación. El 99 % ha sido talado para la construcción y para ganar tierra agrícola, así como para la destilación del preciado pisco y – ante todo – para hacer carbón, el cual es masivamente consumido por los absurdos y popularisísimos restaurantes de pollo a la brasa en Ica y Lima. A ojos vistas avanza la desertificación. Las sequías se repiten con frecuencia cada vez más vertiginosa, a la medida que aún la poca gente que se sustentaba de sus bosquecillos de huarangos se ve forzada de venderlos a los carboneros. Y si, después de todo, viene el agua, viene con tanta cantidad y violencia que se desborda y arrasa todo lo que encuentra en el camino.

Es sabido que las plantas, entre sus incontables beneficios, regulan el clima. Donde hay árboles, hay humedad, hay insectos, hay aves, hay vida. Los árboles producen oxígeno y protegen del sol y del viento. Los árboles fijan y nutren la tierra. Se podría decir, donde hay árboles reina el erotismo. Hay que haber caminado por el desierto bajo el sol abrasante para saber lo que es sentarse a la fresca sombra de un huarango. Esto lo saben algunos (todavía), lo saben tan íntimamente que ni el hambre ni la desesperación son excusas para la infrenable y ciega codicia que parece haberse apoderado de la mayoría de los seres humanos, entregados a la guerra por explotar los últimos recursos del planeta.

Los testimonios a continuación son una selección y un resumen de las entrevistas que hicimos durante 3 días en Nasca – en Pajonal Bajo, en Trancas y Porona, por encargo de Kew – Royal Botanic Gardens en Londres y con el apoyo generoso de Olivia Watkin. Las entrevistas estuvieron a cargo de Consuelo Borda, jefa regional del proyecto de reforestación y restauración de hábitat Darwin Ica y las fotos van por cuenta de la coneja.

Rosmery Oré Arangoitia (Trancas – Nasca)
25 años
Natural de Trancas – Nasca
Criadora de cabras

“Anteriormente había más bosque, pero la gente hizo carbón. Todo era monte. No hacía mucho frío, ahora sí y hace mucho aire. Los árboles que he sembrado protegen mi casa de esteras. Mi esposo se sombrea un ratito en los tiempos de mucho calor.
Al ganado le hace mucho daño el sancocho (relave de las minas de cobre). ¡Si no hubiera plantas, cuánta contaminación hubiera!”

Amelia Evangelina Aparicio de Alfaro (Trancas – Nasca)
51 años
Natural de Nasca
Agricultora

“Antes arrendaba más terrenos para sembrar, aparte de mi chacra. No pude pagar mi préstamo con el banco y tuve un fracaso. Caí en depresión y me fui a Lima, donde el doctor me recomendó volver al campo donde estuviera tranquila. Vine de vuelta a mi chacra, construí mi chocita, sembré más huarangos. De su fruto lo hice hervir y saqué la algarrobina y lo utilicé para comer. Los árboles me dan alegría, me siento bien y vivo feliz. Me da pena matar un árbol, es como una persona.”

Rogelio Cruz Tello (Trancas – Nasca)
53 años
Natural de Apurimac
Pastor de ganado y arrendatario de chacras

“Antes fui inquilino en la Cooperativa de Trancas. Después del terremoto me dieron un terreno en la ladera del cerro. Una ONG me regaló 20 plantas de algarrobo del norte que sembré alrededor de mi chocita, pero a falta de agua sólo 2 sobrevivieron.
Hace 10 años había mucha agua y muy buenas cosechas. Ahora el agua en los pozos está disminuyendo y cuando no hay lluvia no hay vida y no hay trabajo por aquí. Mucha gente se va a trabajar a las minas o a la huaquería. Con la minería se contaminan las plantas que sembramos, ya no crecen como antes y hay que gastar duro para sembrar. Antes había una mina, ahora hay bastantes. El aumento del viento trae la contaminación.
Los agricultores estamos olvidados, no hay quien nos protege. También los chivos se comen las plantas del río. Cuando no había chivos, todo el río estaba verde y bonito.
Yo soy independiente y así vivo. Cuando me piden ayuda, yo apoyo a los socios de la cooperativa.”

Alejandro Jirón Peralta (Porona, Nasca)
42 años
Natural de Porona
Presidente de la Comunidad y Encargado de la limpieza de tuberías de agua

“Hasta 1986 se hacía un buen mantenimiento del río. Desde que entró la parcelación empieza a haber problemas. Antes todo era huertas. Se dijo que las huertas eran para el futuro de la comunidad. Pero no llenaban la piscina para el regadío de los frutales y se secaron. El agua es escasa, el pozo trabaja de 8 a 10 horas y se seca. Antes trabajaba las 24 horas del día y no paraba. De aquí a unos 5 o 10 años ya no tendremos agua, hay que buscar otro venero y empezar a trabajar para tener agua para beber en el futuro.
Se va a sembrar una hectárea de huarangos para mejorar la oxigenación para la gente y mejorar la vida y también para hacer trabajo con abejas.”

Pablo Barrientos (Pajonal Bajo – Nasca)
68 años
Natural de Cabildo – Nasca
Mecánico, bodeguero, agricultor

“Se llamaba Pajonal porque antes todo este valle era verde y porque aquí había venas de agua y hacían los pozos donde corrían los huaycos. En el año 75 vino agua 10 días seguidos, día y noche. Con tractores hicimos bordos. Desde entonces ya no viene agua como antes. El río amanece con agua y al medio día ya está seco. A veces cada siete años. Aunque el año pasado vino mucha agua, pero ha causado muchos destrozos. Siempre he sembrado de todo, papa, tomate, algodón, pallar. Pero los parceleros vecinos vendieron sus terrenos alrededor y me dejaron solo. Ahora solo siembro cuando viene agua o me venden agua, y ayudo a mi hija en su sembrío de tunas que no consume mucha agua. Hemos comprado un pozo a la ex cooperativa para regar nuestras tunas. Además, siempre trabajé como mecánico y me ayudé con una bodega.”

Aqui les detallamos las distintos atractivo de ICA .  Es un Ciudad que se encuentra a 4 horas de la Ciudad de Lima, puede llegar a la misma en Bus o en Auto. Los hospedajes son accesibles como asi tambien sus restaurantes. 

a tan solo 4 horas de alli, podemos encontrar la ciudad de Nazca, en la misma pueden Sobrevolar a las majestuosas Lineas. La Excursion es de aprox 40 minutos en avioneta.  Se Puede sobrevolar a las 13 lineas.

• Museo Arqueológico Alejandro Pezzia Aseretto

Calle Girasoles P-14 El Mirador Residencial La Angostura Teléfonos (056) 256276 232182 (Piezas arqueológicas)

•  Museo de la Iglesia de la Compañía de Jesús

Calle San Francisco. (Colección de lienzos de arte religioso y objetos litúrgicos)

•  Museo de Sitio “Julio C. Tello” – Paracas

Carretera Pisco – Puerto San Martín Km. 27, Paracas, Pisco, Ica. Teléfono (056) 620436 234383  (Piezas de la cultura Paracas)

• Museo de Sitio Líneas y geoglifos de Nasca

(Complejo arqueológico Kawachi en las pampas de Nasca)  

• Museo de Sitio Tambo Colorado

Carretera de los Libertadores Km. 39, Humay, Pisco, Ica – Telf. (056) 234383

•  Museo Municipal de Chincha

Calle Santo Domingo cuadra 1, Chincha Alta – (Piezas arqueológicas)

•  Museo Municipal de Nazca – Casa Museo María Reiche

San Pablo, Carretera Panamericana Sur Km.400 -(Objetos personales de la científica alemana)

•  Museo Regional de Ica “María Reiche Gross Newman”

Jirón Ayabaca, cuadra 8. Teléfono (056) 234383 – (Piezas de las culturas Paracas, Nazca, Wari, Ica, Chincha, e Inca. Salas Colonial y Republicana)

•  Museo Regional de Ica “Adolfo Bermúdez Jenkins”

Jr. Ayabaca cuadra 8 s/n – San Isidro, Ica, Ica, Ica – Telf. (056) 234383 -

Impatiens balfourii visitata da un Bombo

Nel giardino di Nasca è l’epoca dei ragni e di svariate specie di ortotteri.
Cavallette, grilli, locuste…hanno invaso allegramente il prato , rendendosi visibili con salti smisurati al nostro passaggio. Certo dobbiamo disturbarli molto, è comprensibile.

I ragni invece edificano spettacolari strutture. Peccato non vederle o, peggio, rompere con un gesto queste opere di alta ingegneria. Perché non le vogliamo nel nostro campo d’azione…
Tolleriamo invece svariate altre cose , senza ben sapere a cosa ci servono.
Se ci fermiamo ad osservare cosa accade in una ragnatela, scopriamo diversi fatti certamente reali.
Ho potuto vedere il lavoro di rammendo dopo il temporale o dopo il passaggio di insetti troppo grossi, il riciclo del filo della vecchia ragnatela, le strategie di caccia, l’attesa del ragno, la sua immobilità e il suo movimento rapidissimo: solo quando serve.

Quest’anno i cotogni sono carichi di frutti, poche mele, qualche pera, tanti fichi, nespole, azzeruoli. Saranno maturi alla fine dell’estate.
Le rose sono stanche e invase dalla ticchiolatura, ma regalano ancora qualche fiore. Le ortensie soffrono il caldo e la penuria di acqua, ma si riprendono sempre. Stanno avanzando i gladioli, ormai selvatici e distribuiti dove piace a loro.
I cespugli di lavanda non sono più visitati da imenotteri e farfalle; ora tocca a me.

L’Impatiens balfourii ha invaso negli ultimi anni le parti in ombra del giardino, in queste regioni è ormai completamente naturalizzata, ma è arrivata dall’Himalaya.
Come? In questo caso, il viaggio da un continente all’altro, è avvenuto al seguito degli spostamenti umani, come è accaduto a moltissime specie in questa epoca di globalizzazione.
Se lasciamo perdere i luoghi comuni sull’immobilità delle piante, possiamo constatare in diverse occasioni, che le piante si spostano anche senza il nostro aiuto, con strategie davvero interessanti.
L’Impatiens ha dei frutti “esplosivi”: basta una goccia di pioggia per liberare i suoi piccoli semi neri, lanciandoli a una discreta distanza.
Sfiorare i frutti maturi con le mani ha lo stesso effetto ed è anche un bel gioco!

Le limacce hanno le loro preferenze: gradiscono molto i germogli, amano ciò che è tenero e succoso e giustamente amano i fiori e i frutti che riescono a raggiungere.
Sono gasteropodi stranieri, senza guscio, con scarsi predatori.
Due volpi visitano ogni tanto l’orto, rimango a guardarle , cercando di rendermi invisibile. A volte si riposano o giocano, una sera le ho viste mangiare maggiolini e farfalle.
I cinghiali dopo avermi fatto un ottimo servizio, scavando un ripiano di cui avevo davvero bisogno, non si sono fatti più vedere.

Dalszy ciąg całej tej historii wydarzył się po prawie miesiącu czasu, ale ja opiszę go tutaj, by historia ta miała ręcę i nogi a potem wrócę do opowieści z podróży po Peru i Boliwii.

Podróżowaliśmy w tym czasie po Peru i Boliwii z ciągłymi towarzyszącymi nam kłopotami  z nieukradzioną jedyna kartą kredytową jaka nam została, nie moglismy za jej pomocą wybierać swobodnie pieniędzy z bankomatów, byliśmy zdani tylko na niektore banki, które obsługiwały transferencje zagraniczne i mogły nam pomóc. Ogólnie chaos i ciągłe utrudnienia dzięki złodziejom i nieodpowiedzialnemu hotelowi. W czasie podrózy po kraju ja kilkakrotnie usiłowałam kontaktować się telefonicznie i mailowo z właścicielami hotelu prosząc o to, by na drodze ugodowej wzięli na siebie część odpowiedzialności za kradzież i zapłacili nam za część straty. Nie mialam od nich żadnej odpowiedzi, zbywali mnie jak mogli i nie wiedzielismy już co robić i gdzie się udać po pomoc. Nawiązałam kontakt z ambasadą polska w Limie, opisałam w mailu całą sytuację i poprosiłam o wsparcie w negocjacjach z hotelem, bo jak pisałam, nie można tak po prostu kogoś okraść i kazać mu się wynosić, bez pieniedzy i połowy bagażu… Odpisał mi sam Konsul RP, urzędujący w tym czasie pan Michał C. i napisał, że jak bedziemy w Limie, to żebym się skontaktowała z jego sekretarką i postara się znaleźć dla mnie czas by omówić sprawę.  My znaleźliśmy się w Limie z powrotem po miesiącu jeżdzenia po Peru i Boliwii, bo stamtąd mieliśmy samolot do Iquitos, w sercu dżungli amazońskiej, które było naszym ostatnim przystankiem całej wyprawy. Zatrzymaliśmy się więc w stolicy na kilka dni do dnia wylotu do Iquitos i w ciągu tych dni postanowiliśmy jeszcze raz, juz ostatni raz poruszyć sprawę kradzieży. Ja byłam zdesperowana, nie samą stratą finansową, bo ta nie była ogromna, ale stresem, niedogodnościami, które utrudniały nam podróżowanie i przede wszystkim upokarzającym potraktowaniem nas w hotelu, gdzie nas okradziono. Tak więc dla mnie to była sprawa honoru bardziej niż finansowe wyrównanie rachunków.

Udaliśmy się do ambasady i tam przyjął mnie osobiście pan Konsul RP, poświęcił mi swój czas, wysłuchał i obiecał pomóc w sensie możliwości przekazywania mi nowości w śledztwie w czasie, gdy my już wyjedziemy z Peru. Ja nie prosiłam oczywiście o pomoc prawniczą czy finansową, bo takiej Konsul prywatnym osobom udzielać nie może, jeśli nie ma poważnego wykroczenia typu napaść z uszkodzeniem ciała , wypadek itp. Pan Konsul okazał się być ujmującym, młodym i sympatycznym człowiekiem i przekazał mi list napisany w jego imieniu, który mógłby pomóc w negocjacjach z hotelem.

Następnego dnia spacerowaliśmy po mieście i trafiliśmy na jedną z agencji podróży, gdzie zapytaliśmy, czy mogliby nam pomóc zapłacić za bilety lotnicze do Iquitos, które mieliśmy już zarezerwowane telefonicznie, brakowało tylko zapłacić, ale naszą kartą nie mogliśmy…dlatego myśleliśmy, że może zapłacimy za nie przez agencję. Opowiedzieliśmy całą historię kradzieży i pracownicy agencji byli wstrząśnięci tym, jak nas potraktowano. My zaś mieliśmy przy sobie 20 soli peruwiańskich, co nie starczało nawet na opłacenie jednej nocy w byle jakim hotelu…nie wspomne już o kupieniu jedzienia. W banku, w którym było możliwe zrealizowanie pobrania gotówki nie działala w tym dniu sieć operacji międzynarodowych i w ten sposób zostaliśmy kolejny raz bez pieniędzy. Na pocieszenie kupiliśmy sobie po lodzie na patyku na kolacje… Ludzie z agencji tej poradzili nam, zebyśmy jeszcze tej samej nocy udali się do siedziby telewizji peruwiańskiej, Canal America (Canal4) i tam zapytali o panią redaktor Rose Palacios i jej opowiedzieli o wszystkim a ona już rozwiąże ten problem. Rosa Palacios prowadzi w czwartym kanale program “Prensa Libre” czyli jakby po polsku “wolna prasa, wolne słowo” i opisuje niesprawiedliwości społeczne, kradzieże, malwersacje , czyli wszystko to, z czym ludzie nie mogą sobie poradzić, kiedy zawodzą oficjalne drogi rozwiązywania problemów. Pomysł wydał mi się fantastyczny, bo w przypływie desperacji wydał mi się jedyną drogą rozwiazania tego koszmaru i chociaż Jose był nastawiony do niego bardzo sceptycznie, po chwili pojechaliśmy do siedziby telewizji. Rosa przybyła po kilkunastu minutach, bo właśnie zbliżała się godzina emisji jej programu, ale znalazła chwilę, żeby z nami porozmawiać. Była zszokowana i zawstydzona i obiecała, że zrobi wszystko, by nam pomóc. Zostawiła nam nawet troche pieniędzy, które zwróciliśmy następnego dnia, kiedy już działała w banku sieć zepsuta dnia poprzedniego i mogliśmy wyciagnąć pieniądze. Rozmawialiśmy jeszcze z kierownikiem wydania i już byliśmy umówieni na kolejny dzień  na zrobienie reportażu o całym zdarzeniu. Rano okazało się, że przyjechała najpierw ekipa innego kanalu, do którego zadzwonii po naszym wyjściu z agencji jej pracownicy a potem nasza umowiona stacja Canal America. Spędzilismy cały dzień jeżdżąc po mieście z ekipą i robiąc reportaż o kradzieży, po plaży, pojechaliśmy do centralnego posterunku policji w Limie, gdzie policjanci stawali na baczność przed kamerą telewizyjną i robili wszystko, by czegoś się dowiedzieć na temat śledztwa i oficjalnie przed kamerą zapewnić nas, że wszystko zostanie rozwiązane…Normalnie cyrk na kółkach. Potem rozmawialiśmy z przedstawicielami rządowej organizacji do spraw turystyki i promowania kraju zagranicą, Promperu i tam też na baczność nas zapewnili, że zrobią wszystko, by nam pomóc. Zrobiła sie taka afera, jakby okradziono jakąś głowę państwa, a nie jakichś tam turystów, jednych z tysięcy okradanych co roku. Sami byliśmy zdumieni skalą zainteresowania sprawą i zdaliśmy sobie sprawę, że tu nie chodziło o zwykłą kradzież, bo takich jest wiele, na porządku dziennym, ale to to, jak potraktowano turystów w kraju, który rozwija się dzieki turystyce i turystom, którzy są tu jak najmilej widziani i pożądani. Po prostu wybuchł skandal, reporterzy skontaktowali się z owym hotelem, nasłali tam swojego miejscowego, ten zrobił wywiad z właścicielką, która dalej utrzymywała, że nie ma w tym wszystkim żadnej winy hotelu, i zrobił się niezły młyn zwłaszcza po tym, jak pokazałam w telewizji list od Konsula…

Program zostal wyemitowany nocą i tuż po jego zakończeniu i  jak już spaliśmy wycieńczeni całodniowym jeżdzeniem po mieście, zadzwonił telefon i okazało się, że to dzwoni właścicielka hotelu, z płaczem, roztrzęsiona i zaczęła przepraszać, tłumaczyć się, wygadywała cuda niewidy  i w końcu powiedziałam jej, że chcemy spać i jeśli chce wreszcie z nami  rozmawiać, to niech zadzwoni jutro. Zadzwoniła i była skłonna zapłacić za wszystko, pokryć wszystkie poniesione przez nas w zwiazku z kradzieżą koszty i błagała nas, byśmy już zaniechali tej negatywnej kampanii wobec jej hotelu. Popełniła błąd i liczyła na to, że jak wszyscy turyści wyjedziemy, zapomnimy i tak się skończy… Ale trafiła na zawzięta Polkę, która zrobiła co w jej mocy, by dopiąć swego i udało się jej. Pech. Zapłaciła nam połowę straty, tyle podyktowałam ja sama, wydało mi się to sprawiedliwe i nie chciałam jej juz pogrążać, bo okazało się, że już miała otwarte procesy sądowe z naszego powodu i kolejne wnioski o cofniecie licencji z ramienia Promperu…Nie mogliśmy uwierzyć w nasz mały sukces, udało się, sprawiedliwości stało się zadośc i już spokojnie mogliśmy cieszyć się ostatnimi dniami naszego pobytu w Peru. Przez nastepnych kilka dni ludzie na ulicach Limy i Iquitos rozpoznawali nas i pozdrawiali, zaprosili nawet do kawiarni, na piwo, to było niesamowite jak odpowiedzialni i poruszeni byli zwykli ludzie, których mijaliśmy na ulicach. Szczytem zdumienia było spotkanie w sercu dżungli, w szalasie, po tygodniu czasu jaki upłynał od emisji programu, wiernych fanów programu Rosy Palacios, którzy widzieli nas w reportażu i rozpoznali nawet tutaj.

Apeluję w tym miejscu do wszystkich podróżujących , których spotkać może takie przykre a nieraz i dużo gorsze zdarzenie: nie poddawajcie się, bo są sposoby by dopiąć swego, zwłaszcza jeśli macie absolutną rację. Choćby dzięki telewizji, która jak widać ma rzeczywistą władzę w każdym kraju.

W kolejnym kawałku ciąg dalszy naszej podróży. Arequipa. La ciudad blanca:)

cdn.

Do miasta Nasca (Nazca) przybyliśmy wieczorem i nie mając żadnego hotelu zarezerwowanego wcześniej, pojechaliśmy z naszym kolegą z wycieczki do Paracas do jego hotelu, który zarezerwował kilka dni wcześniej. Hotel a właściwie hostel nazywa się “El Mirador de Nasca” i znajduje się w samym centrum miasteczka, przy ulicy Tacna, na placu głównym (Plaza de Armas) i na pierwszy rzut oka to najlepszy hotel w okolicy. Zameldowaliśmy się w recepcji, straszna pani recepcjonistka nosząca chyba 50 różnych kolczyków, pierścionków i branzoletek skserowała nasze paszporty i poszliśmy do swojego pokoju, obok zameldował się kolega Cristoph. Postanowiliśmy wyjść na miasto i coś zjeść i zostawiliśmy nasze bagaże zamnięte i zabezpieczone w pokoju, a rzeczy wartościowe jak 2 aparaty fotograficzne w tym jeden profesjonalny Nikon, pieniądze w gotówce, karty kredytowe zostawiliśmy w zamkniętym na zamek i kluczyk moim plecaku. Zamknęliśmy pokój na klucz, ten zostawiliśmy w recepcji i spokojnie wyszliśmy do centrum. Wróciliśmy po ok. 2 godzinach i stwierdziliśmy, że w naszym pokoju BRAKUJE  mojego plecaka z rzeczami wartościowymi zamkniętymi w nim na kluczyk. Zaczeliśmy jak szeleni szukać po całym pokoju, krzycząc zbiegliśmy na dół do recepcji mówiąc, że nas okradziono i że brakuje naszego bagażu z rzeczami wartościowymi… W recepcji konsternacja, z początku nie chcieli nam wierzyć, wreszcie po kilku moich krzykach jeden chłopak zaczął szukać w hotelu, czy przypadkiem gdzieś ktoś nie porzucił plecaka. Kobieta w recepcji powiedziała, że nie widziała nikogo, kto po naszym wyjściu na kolację wchodził lub wychodził z hotelu, z wyjątkiem 2 zameldowanych w pokoju obok młodych chłopaków Peruwiańczyków. Okazało się, że wyszli oni niedługo po naszym wyjściu i w recepcji powiedzieli, że wrócą po kolacji, wynosząc ze sobą mały plecak. Peruwiańczycy nie wrócili, my bardzo zdenerwowani nie wiedzieliśmy co robić i ja kazałam babie w recepcji dzwonić na policję, żeby ta przyjechała i spisała nasze zeznanie o kradzieży. Pani recepcjonistka NIE CHCIAŁA zadzwonić na policję, bo jak nam powiedziała, nie chciała problemów i że jakoś się ten problem rozwiąże, bo przecież zaginiony bagaż musi gdzieś być w pobliżu. Ja wyszłam sama z siebie, zaczęłam wrzeszczeć na nich wszystkich, Jose złapał taksówkę i sam w nocy musiał jechać na posterunek policji w nieznanym mieście i po chwili wrócił z funkcjonariuszami do hotelu. W międzyczasie ja biegałam po hotelu w poszukiwaniu plecaka i młody chłopak z recepcji, który pomagał mi w szukaniu, stwierdził, że chyba wie, gdzie możemy znaleźć zgubę… i pobiegł bezpośrednio do pokoju, w którym byli zameldowani dwaj wspomniani wcześniej Peruwiańczycy. Okazało się, że w ich pokoju (który znajdował się obok naszego) znaleźliśmy porzucony, pocięty i splądrowany plecak, resztki odzieży porozrzucane po całym pokoju, po naszych rzeczach wartościowych ani śladu, zabrali wszytko, co miało jakaś wartość, nie tylko aparaty, pieniądze i moją kartę kredytową, ale także moje śliczne nowe zielone butki skórzane, części odzieży, bieliznę, strój kąpielowy, latarkę i inne rzeczy, które mogli gdzieś sprzedać…Byliśmy zrozpaczeni, całkowicie zrezygnowani, zostaliśmy bez pieniędzy, z jedną tylko kartą kredytową, która na dodatek sprawiała nam kłopoty zagranicą i nie mogliśmy pobierać pieniędzy z bankomatu przy jej pomocy, ja bez części moich rzeczy, bez aparatów ze zdjęciami z wcześniejszych dni podróży, jednym słowem tragedia… Nasze paszporty na szczęście zabralismy ze sobą.

Od razu wiedzieliśmy, że w momencie, kiedy wychodzili z hotelu “na kolację” ci dwaj prawdopodobnie złodzieje, to był to moment tuż po kradzieży, kiedy to uciekali z hotelu z naszymi rzeczami. Przyjachał Jose z policjantami, ci obejrzeli pokoje, stwierdzili kradzież, zaczęli spisywać nasze zeznania od niechcenia, stwierdzili włamanie do naszego pokoju, bo było widać ślady odciśniętego narzędzia tuż przy zamku i później znaleźliśmy pod łóżkiem śrubokręt i zapytali w recepcji o dane tych dwóch mężczyzn zameldowanych w tym pokoju. W recepcji pracownicy stwierdzili… UWAGA…!!!!!!! że nie wiedzą dokładnie, kim byli ci dwaj, bo nie spisano ich danych, nikt nie poprosił ich o okazanie żadnego dowodu tożsamości, oni sami wypełnili kartę hotelową i cali szczęśliwi w ten sposób zameldowali się w pokoju obok nas. Pracownicy hotelu “El Mirador” w Nasca pozwolili wejść i zająć pokój dwóm osobnikom nieznanym i niezidentyfikowanym!!!! Okazali się być złodziejami, ale mogli być mordercami, gwałcicielami albo terrorystami… Policja była zaskoczona takim postępowaniem, nie wiedzieli co mają w takim przypadku robić i kogo szukać, byli bezsilni. Kazali nam przyjść rano na komisariat spisać nowe zeznanie, mieli także zgłosić się pracownicy hotelu, którym dane spisano, wypytano o wszystko i policjanci pojechali. Byliśmy zdruzgotani, całą noc nie spaliśmy, usiłując dzwonić do Hiszpanii by zablokować skradzione karty kredytowe, próbując znaleźć jakieś rozwiązanie tej trudnej sytuacji.

Rano, po nieprzespanej nocy, pojechaliśmy na komisariat, gdzie spędziliśmy kilka godzin spisując zeznanie, potem to samo musieli zrobić pracownicy hotelu i policjant prowadzący sprawę usiłował namówić właścicieli tego hostelu (hotelu), by wzieli na siebie odpowiedzialność za to co się stało w ich hotelu i by nam zapłacili za poniesione straty, bo ich wina była ewidentna, gdyż nie sprawdzili dokumentów tożsamości dwóch zameldowanych osób w swoim hotelu, więc w takim przypadku nie było wiadomo kogo szukac i kogo obciążyć winą za kradzież. Właściciele hotelu od samego początku całego wydarzenia nie chcieli wziąć na siebie żadnej odpowiedzialności za kradzież, sprzeciwili się także na komisariacie jakiejkolwiek spłacie, gdyż stwierdzili, że win ajest nasza, bo wartościowe rzeczy powinniśmy byli zostawić w sejfie w recepcji. Ja odpowiedziałam na to, że w takim przypadku każdy turysta musiałby zostawiać w sejfie cały swój bagaż, żeby mu przypadkiem ni eukradziono butów, majtek, stroju kąpielowego, odzieży itp, czyli tych wszystkich rzeczy, które straciłam ja. Co do sejfu w recepcji, to okazało się że tak zwany sejf to po prostu była szafka zamykana na kluczyk w prywatnym pokoju w tymże hotelu, w którym mieszkała recepcjonistka i parę innych osób…Trzeci świat…zero komentarzy. Widząc postawę hotelu zażądaliśmy zapłatę chociaż małej części w gotówce, by móc podróżować dalej zanim prześlą nam jakieś pieniadze w zamian za umorzenie sprawy i ugodę, ale właściciele hotelu byli tak żałośni, że twierdzili tylko, że ich prawnik powiedział, że nie ma w całym zdarzeniu ich winy i że nie muszą nam nic płacić. Skończyło się na spisaniu oficjalnego zeznania, do żadnej ugody nie doszło, my zostalismy okradzeni i zostaliśmy z resztką naszych rzeczy, bez pieniędzy, załamani i usłyszeliśmy na do widzenia, że mamy się wynosić, bo nic nam nie zapłacą. Tego samego dnia wieczorem mieliśmy wykupione wcześniej bilety na autobus do Arequipy, 8h stad. Przed nami był wciąż cały dzień w Nasca, ale nie było juz możliwości wykupienia żadnej wycieczki z powodu braku czasu i teraz także pieniędzy, nie zobaczyliśmy w tym mieście ani słynnych linii z lotu ptaka, ani indiańskich mumii, tylko komisariat policji i szare podburzone domy tej mieściny. Postanowiliśmy zgłosić się do miejscowego biura obsługi turysty z ramienia samorządu miasta Nasca i opowiedzieć przedstawicielowi do spraw turystyki o tym, co nas spotkało. Był wstrząśnięty, nie mógł uwierzyć nie tyle w kradzież, bo ta w tym kraju jest na porządku dziennym, ale w to, jak nas potraktowano w hotelu i jaki negatywny wpływ będzie to miało na wizerunek miasta w oczach turystów. Poszedł z nami do hotelu rozmawiać i by przekonać o tym, że powinni nam zapłacić choćby jakąś część, że spowoduje to spadek turystyki w mieście po tym, jak opowiemy to innym itp, itd. Nic nie pomogło, oni swoje my swoje, czas leciał, za parę godzin mieliśmy autobus do Arequipy już nic nie mogliśmy zrobić. Przed wyjazdem udało nam się dostać dzięki pomocy tego pana z turystyki do lokalnej telewizji w Nasca, gdzie opowiedzieliśmy na żywo o kradzieży i o tym, jak nas potraktowano w hotelu, że nie mamy jak kontynuować zaplanowanej podróży, że zostaliśmy bez pieniędzy… ludzie dzwonili do programu oburzeni, zażenowani i zawstydzeni, łącznie z przedstawicielami miejscowych władz, którzy obiecywali, że się tym zajmą. Policjanci od samego początku mówili nam, że uważają, iż kradzieży dokonali sami pracownicy hotelu, a cała sprawa była sfingowana i nie było żadnych Peruwiańczyków, i że dobrze wiedzieli kiedy wyszliśmy z pokoju, kiedy mogli się włamać a potem zwalić na nieistniejących innych zameldowanych i najbardziej podejrzane było to, że od początku wiedzieli od pierwszego momentu, gdzie szukać naszego bagażu. Na tym się póki co skończyło, my pojechalismy w nocy do Arequipy a ja przed wyjazdem powiedziałam do właścicieli hotelu, że im tego nie daruję i że zrobię co w mojej mocy, by nam za to zapłacili, że czujemy się poniżeni i potraktowani jak bezpańskie psy, które można przegnać kijem, gdy zaczynają szczekać. Pojechaliśmy z resztką bagażu, z moim pociętym plecakiem, na którym przyczepiłam duży napis: “OKRADZIONO NAS W NASZYM POKOJU W HOTELU “EL MIRADOR DE NASCA” I HOTEL NIE CHCE WZIĄĆ NA SIEBIE ŻADNEJ ODPOWIEDZIALNOŚCI” i tak podróżowałam jeszcze przez długi czas naszego pobytu w Peru. Cała ta historia wcale nie kończy się w tym miejscu, jej ciekawsza część dopiero przed nami, o czym opowiem w nastepnym poście.

cdn.

Ort: Nasca (PER)
Zeitunterschied: -7 Std. MEZ
Wetter: wolkenlos

Dieses Mal ging es im Luxusbus von Oltursa von Arequipa nach Nasca (Quechua-Schreibweise, Nazca mit z ist die spanische Version, Anm. d. Red.), die Stadt, die nach der bedeutenden präinkaischen Kultur beanannt ist. Die Stadt selber ist hässlich bis potthässlich, man hat eigentlich nur einen Grund hier her zu kommen und zwar die berühmten Nasca-Linien zu bestaunen.

Wir hatten einen wolkenlosen Morgenhimmel, 8:30 Uhr gab es angenehme Temperaturen, perfektes Flugwetter also. Für 55 US$ hatten wir einen 30-minütigen Rundflug über die bekanntesten geometrischen Formen und Designs wie Kondor, Affe oder auch dem “Astronauten” gebucht. Wir wurden zu fünft in eine Cessna 206 verfrachtet und mit Pilot Richard ging es los. Schon in in der ersten Flugkehre wirkten sich die Fliehkräfte negativ auf Gleichgewichtssinn und Mageninhalt aus, was zur Folge hatte, dass sich unsere Gesichtsfarbe schnell der des Fluggerätes anpasste. Die verschiedenen Geoglyphen konnten wir dann aber doch genießen, waren aber ebenso froh zur Landung anzusetzen, als der 100 Kg Typ vor uns plötzlich anfing in eine Tüte zu kotzen. Wir hatten ja vorsorglich nicht gefrühstückt.

Über den Sinn und Zweck der Linien wird bis heute spekuliert und es existieren zahlreiche Theorien, von astronomischem Kalender über Bewässerungssystem bis hin zu Dänikens Unfug von Außerirdischen. Die realistischste Annahme besagt allerdings, dass die Muster Fruchtbarkeitsritualen in dieser öden, unwirtlichen Gegend gedient haben sollen, der Affe beispielsweise stand für den Regen, der Kolibri fungierte als Botschafter zwischen Mensch und Gottheiten und der Kondor repräsentierte den Gott des Himmels oder der Berge.

Peru hatte mit Machu Picchu und Nasca seine Highlights, hat uns aber keine guten Vibes gebracht. Der Tourismus hat uns kalt erwischt, die südliche Route, ein Klassiker auf dem Gringo Trail, hat zuviele Pinocchios mit Dollarzeichen in den Augen hervorgebracht. So werden aus den geplanten sieben Wochen Peru nicht mal drei und Oltursa wird uns von Nasca nach Lima und von dort direkt und ohne Übernachtung nach Tumbes ganz im Norden bringen.

Somit wird das letzte Highlight von Peru der Grenzübertritt nach Ecuador sein, wo wir uns wieder etwas entspanntere Leute versprechen. Wir freuen uns auf 24 Stunden Busfahrt und die letzten zwei Monate in Ecuador und Kolumbien. Und es sollte jetzt wirklich nur noch tropisch werden. Nach etwa zwei Monaten im Altiplano von Südamerika, dem zweitgrößten Bergplateau nach Tibet, einer Landschaft aus Eis und Feuer, Wind und Salz, erwarten uns nun tropisches Äquatorialklima und weiße Karibikstrände.

ICA | Cientos de mineros informales de Nasca, bloquearon la carretera Panamericana Sur en varios tramos pidiendo la derogación de dos decretos de ley a través del cuales son desconocidos y se ordena a los concesionarios tomen posición de sus denuncios mineros.

Con la medida de protesta, los más perjudicados resultaron ser los transportistas y pasajeros que no pudieron llegar a su destino y hasta el momento permanecen varados en la vía.

Hasta la zona se constituyó la policía, pero hasta el momento no se da abasto para restablecer el tránsito vehicular.

http://www.incapoint.com/

 AREQUIPA | En los últimos meses las zonas alto andinas del Perú están sufriendo la baja de temperaturas que dan como resultado que niños y adultos sean propensos a enfermedades respiratorias y muchas veces mueren. Arequipa no es ajena a esa problemática y el Gobierno Regional ya empezó una campaña de ayuda.

La presidente del Comité de Damas de Arequipa del Gobierno Regional, Nora Solis informó que recolectará un promedio de 500 sacos de ropa de abrigo a través de la campaña “Abrigame”que se realizará el próximo sábado 16 con el propósito de llegar 6 mil personas de las zonas altas de Arequipa como Castilla y La Unión.

http://www.incapoint.com/

Las zonas beneficiadas serían: Jachania, Chocotania, Huaram, Ocopalca, Quechuaya Chapacoco de Castilla ; Pampamarca, y El Toro de la Unión.

Esta campaña se realizará en los principales centros de afluencia de personas como El parque Mundo Mágico de Cayma, la Universidad Alas Peruanas, Plaza Umachiri y el parque Bancarios a partir de las 9:00 horas del próximo sábado.

“Se señala que el Pisco es una palabra quechua que quiere decir avecilla o pájaro; la palabra asimismo forma parte de un buen número de nombres de pueblos, comarcas y caseríos dispersos en varios departamentos, según Fernando Lecaros, cuando los españoles sembraron y extendieron sus viñedos en todo el largo del río Pisco, emplearon a estos indios para la elaboración de tinajas recubierta por dentro con brea y cera de abeja. Posteriormente el nombre pisco nace del envase en que era transportado.

http://www.incapoint.com/

Départ très tôt pour Nasca avec Hélène et Yves, qui ont décidé de rester au Pérou 3 semaines de plus. Betty, une française qui nʼavait pas pu se libérer à temps, vient aussi nous rejoindre pour cette partie du voyage.

Alors nous avons troqué le petit autobus pour une station wagon super confortable avec vitre panoramique. Nous arrêtons en route pour visiter une oasis dans le désert. Nous sommes montés en sand buggy dans les dunes de sable et avons été initiés à la planche à sable. On sʼest éclaté. Cela faisait longtemps que je ne mʼétais amusée comme cela. Je me sentais comme la première fois que je suis allée skier et aussi avec le trill des montagnes russes. Je vous invite à visionner les petits films. Puis on a relaxé une petite heure à la piscine avant de reprendre la route.

Le village de Nasca est très modeste, et la place dʼArmes est très jolie. Il y avait un band amateur qui jouait le soir.

The open graves at Chauchilla aren’t as macabre as one might expect. There’s something that feels wholly natural about the way that the bones are laid; bleached white in the sun, some still with hair (preserved by the mud used to create dreadlocks) and naturally mummified. The cemetery dates from as early as 200BC, all the way up to AD800. Shards of pottery and bone litter the earth, eventually becoming the fine dusty sand that shrouds the area.

The early morning journey to Chauchilla took about an hour – down the Pan-American Highway and then onto dirt track for most of the journey. It was a quiet morning – the day after New Year’s Day – and the entire area was still in recovery from the previous day’s celebration and excess. Our guide was a sterling example of how the inheritors of the original peoples of South America – the Incans in particular – are embracing tourism and bringing history into focus after so many years of neglect (Peru might have Macchu Picchu but there are a thousand other sites of interest, some of which are still in decay with only minor efforts to clean up, preserve and share with the world). He talked with passion about the Nasca civilisation – they were, after all, his very distant ancestors – and we were treated to a much more involved and stimulating experience than the previous day’s trip over the Nasca Lines – fun, but touristy and with little depth.

Bone is such a wonderful texture to photograph – it’s a feature that really benefits from the post-production process too. I really only tweaked a few tones and played with the contrast in this picture. In reality, the skull was much whiter, like all those in Chauchilla.

I wanted to actually create something more macabre – and so this is very much a departure from the reality of Chauchilla – and I like the idea of the skull emerging from the darkness. There’s something of a cliché about the shot in many ways – it seems more suited to a computer desktop background than a picture frame – but I consider it a key part of the photographic learning process.

L’estate scivola nell’autunno. Nel bosco queste cose si sentono prima.

Di notte gli allocchi fanno già sentire i loro richiami. 

Si cercano e nel buio si trovano.

Semplice.

Deporranno le uova alla fine dell’inverno.

¡Hola los amigos! ¿Que tal Europa?

3 semaines au Perou suivirent notre semaine a Cuba…

Arrivee a Lima, la capitale, organisee autour de la place centrale ou Place des Armes, que l’on retrouve dans toutes les villes et villages peruviens. S’y dressent generalement la cathedrale ou eglise de la commune, la mairie ou edifices gouvernemantaux, des magasins. On y trouve souvent une fontaine et surtout des gens exercants diverses occupations : vendeurs ambulants, ecrivains publics munis de leur machine a ecrire, cireurs de chaussure, marchands d’artisanat ou de vetements en laine d’alpaga ou autre mouton…

La petite ville de Pisco et sa boisson nationale du meme nom (egalement la boisson nationale du Chili). Non loin de la, les iles Ballestas ou vivent des miliers d’oiseaux (pelicans, pingouins, cormorans,…) et lions de mer, ainsi que la reserve naturelle de Paracas, desert en bord de mer.

Un peu plus au Sud, Nasca et ses mysterieuses lignes, tracees dans le sol desertique que nul ne sait vraiment dechiffrer…

Apres une bonne nuit de bus, nous quittons la cote desertique pacifique et commencons a decouvrir ce qu’est la vie en montagne pour rejoindre la ville coloniale d’Arequipa, batie a 2300 metres d’altitude dans les Andes peruviennes. Couvents, eglises, cathedrales, musees, momies incas, place des armes,… On ne s’ennuie pas. A noter que la respiration commence a se montrer plus difficile, nous manquons de souffle au moindre mouvement !

Notre acclimatation commence par la traversee de la reserve de Aguada Blanca y Salinas, ou vivent des troupeaux de camelides (lamas, alpagas et vigognes), avec notamment un passage a 4910 metres d’altitude. Pour lutter contre le mal d’altitude, nous machons des feuilles de coca et grignotons des aliments sucres (la bonne excuse pour se gaver de chocolat).
Puis nous gagnons Chivay, ville d’entree du Canyon de Colca, l’un des plus profonds au monde. Magnifique vallee sculptee de cultures en terrasses, contenant des sources chaudes, jalonnee de petits villages tels que Yanque dont les habitations sont construites en adobe (briques de terre battue), sans oublier la croix des condors…

Retour a Arequipa pour repartir a l’assaut du volcan Misti, culminant a 5822 metres. Notre ascension se terminera cependant a notre campement a hauteur de 4600 metres car une tempete de neige nous empechera de repartir a 2h du matin pour la deuxieme partie de cette montee endiablee… Quelle experience unique ! J’ai adore (heureusement, nous avions du materiel adequat et n’avons donc pas trop souffert du froid et des bourrasques).

Enuite direction Cusco et la vallee sacree contenant bon nombre de ruines incas. Je ne citerai que celles qui m’ont le plus marquees : la citadelle de Pisac, le complexe d’Ollantaytambo, la forteresse de Sacsayhuaman et bien sur El Machu Picchu (signifiant “vieille montagne” en language quechua). Nous sommes montes a pied en haut de cette montagne ou fut erigee la cite Inca sacree. Et nous nous sommes memes octroyes l’ascension du Wayna Picchu, du haut duquel la vue sur les montagnes avoisinnantes et le Machu Picchu est splendide… Les villes incas etaient souvent haut-perchees dans les Andes, leur permettant ainsi de ne pas etre decouvertes et attaquees par l’ennemi.

Pour finir, Puno et le lac Titicaca, juche a 4000 metres d’altitude. Les iles Uros ou iles flottantes y sont totalement artificielles et furent originellement concues pour echapper aux Incas. Les iles d’Amantani et de Taquille, iles communautaires, ont conserve leurs us et coutumes tres traditionnels.

En somme, un pays accueillant, des peruviens souriants, une ambiance detendue au son d’une flute de pan omnipresente, des bonnets de laine, des montagnes tres elevees, des paysages desertiques en bord de mer, des femmes aux tresses noires et longues sous des chapeaux, des eglises, des monasteres, le cochon d’inde grille, la truite frite, les pommes de terre, des zones sismiques… Si ca n’est pas le Perou ! J’ai aime ce pays qui vaut le detour, meme si mon coeur penche vers la Bolivie que je decouvre actuellement avec merveille… Moins developpee, moins touristique, plus authentique, plus bordelique…

Le lien vers mes photos ici.

Je vous laisse et vous dis a tres bientot mes amis !

Dela

In 1939 North American scientist Paul Kosok flew across the desert and stumbled upon one of ancient Peru’s most impressive and mysterious achievements – the Nasca Lines, now a Unesco World Heritage Site.  Spread across 500 sq km the Nasca Lines form a network of over 800 lines, 300 geoglyphs and 70 biomorphs.  The lines were made by removing sun-darkened stones from the surface of the desert to expose the lighter soil below.  It is theororized that the lines were created by the Paracas and Nasca cultures between 900 BC and AD 600, though no one really knows for sure.  The lines and figures are so large and spread out that they can only be properly viewed and appreciated from the air.  We took an overflight tour of the lines in a small aircraft.  For Carlos who’s always dreamed of being a pilot, the flight itself was the highlight of the tour, especially since he was fortunate enough to be seated up front next to the pilot.  Viewing the lines was just an added bonus.  These are a couple of the photos I took from the air:

If you look closely you can see the outline of a monkey with a spiraling tail.

And this design is called the condor.