Powiedziała właścicielowi kamienicy, że wszystko skończone, a to go bardzo rozgniewało i zagroził eksmisją. Rodzice Marii zalegają z czynszem za kilka miesięcy. Maria napluła mu pod nogi i sobie poszła. Jest bardzo odważna, ma ostry charakterek i poznała już obrzydliwe rzeczy. Komedia skończona, mówi, może ją sobie nazywać swoją księżniczką, ubierać w rzeczy zmarłej żony i obwieszać różnymi wisiorkami, klejnotami, żeby potem jej dotykać i kazać dotykać siebie, to i tak na nic, teraz ona już nie chce, bo jestem ja. Jestem ja – nagle staję się ważny. Do tej pory to, czy byłem, czy mnie nie było, niczego nie zmieniało. Maria mówi, że jestem, no i proszę, od razu sam zauważam, że jestem. Zastanawiam się: Czy nie mogłem sam z siebie zauważyć, że jestem? Chyba nie. Chyba potrzeba drugiej osoby, żeby zauważyć takie rzeczy.”

[Erri De Luca, „Montedidio”, przeł. Marcin Wyrembelski, wyd. I, Wydawnictwo W.A.B., Warszawa 2009, str. 42-43.]

Już kierowca drzwi zamykał, ciche psssyt doleciało do mnie, gdy wbiegłem na peron. Z daleka widziałem jak wrzucał wsteczny bieg i zaczynał kręcić kierownicą, aby wydostać się szeregu innych autobusów. Byłem spocony, ale już spokojny, wiedziałem, że dopadnę do niego, nim się wydostanie i porządnie ruszy. Zresztą pilot już do mnie machał i coś mówił do kierowcy, który, mam wrażenie, spojrzał w moim kierunku dość niechętnie. Ładnie się przedstawiłem pilotowi, pokazałem bilet i rezerwację. „Ma pan szczęście, musieliśmy już ruszać, miejsce parkingowe było wykupione tylko na 15 minut” – powiedział, jakby się tłumacząc, ale raczej sobie, bo na mnie wcale nie patrzył. Potem dodał: „Plecak proszę wziąć ze sobą na siedzenie, wrzuci pan go do luku na najbliższym postoju”. Przechodząc między fotelami nie mogłem sobie z nim poradzić, musiałem go zdjąć i ciągnąć za sobą. Nie patrzyłem na pasażerów, za to wiedziałem, czułem, oni przyglądają mi się pilnie, jakby mnie oceniali, czy osądzali. Prawie słyszałem ich myśli: „To przez tego dupka mamy 15 minut spóźnienia”. Za połową były już wolne miejsca, plecak rzuciłem na siedzenie pod okno, a sam usiadłem na tym drugim. Rozebrałem się ze wszystkich zbędnych ciuchów, zostałem w samym przepoconym tiszercie. Dopiero jak udało mi się unormować oddech, zacząłem się rozglądać i przyglądać współpasażerom. Same pary. „Super”, pomyślałem. Nagle usłyszałem jakiś znajomy, męski głos, dobiegał z przodu. Chwilę trwało nim sobie uświadomiłem, do kogo należy, „Tak, to na sto procent Jacek”, pomyślałem radośnie. Teraz mi się przypomniało, mówił mi, jedzie razem z żoną do Neapolu, ale nie przypuszczałem, że będziemy jechać razem na wycieczkę z tego samego biura. Uznałem, teraz mogę trochę pospać, skoro wiem, nie będę całkiem sam wśród obcych.

Mafia to stan duszy.

Mocny film. Bezkompromisowy, walący obuchem przemocy w łeb, stawiający pytania, na które odpowiedzi przerażają. Pięć historii o mafii, pięć historii o ludziach z nią związanych. Pięć przegranych.

“Gomorra” jest de facto filmem dokumnetalnym. Brak tu jakiegokolwiek komentarza (ten pojawia się już na koniec, zaklęty w danych faktograficznych ujawniających zasięg działalności tego krwawego systemu). Wszystkim i wszystkimi rządzi mafia. Od szwalni, w której przygotowuje się piękne suknie po składowanie trujących odpadów.

“Gomorra” mafię demitologizuje. W “Ojcu chrzestnym” mafiosi są inteligentami chodzącymi na wytworne kolacje, rozmawiającymi o sztuce, mieszkającymi w pięknych wnętrzach. W “Rodzinie Soprano” mafioso to sympatyczny facet z poczuciem humoru, który zdradza swoją żonę z panią psycholog. W “Gomorze” mafiosi to obleśne typy, owłosione grubasy obżerające się wykwintnymi potrawami typu kebab, chodzące na solarium i słuchające pompatycznych piosenek rodem z festiwalu San Remo, względnie czegoś na kształt techno. Ohydne blokowiska, wielkie bajora, wraki stanowią środowisko ich działania. W “Gomorze” nie wiemy o bohaterach nic.
Widzimy jedynie, jak poszczególne postaci próbują odnaleźć się w tym przedziwnym labiryncie, u wyjścia którego stoi śmierć. Tym łatwiej nam spojrzeć na całą historię z dystansem i odetchnąć po wyjściu z kina z ulgą, z nadzieją, że nas to nie dotyczy. Ale czy na pewno?

Jest w tym filmie świetna scena, w której jeden z bohaterów, pracujący wcześniej jako główny projektant w zarządzanej przez mafię szwalni, widzi na ekranie telewizora Scarlett Johanson ubraną w suknię, którą uszył. Gomorra jest wszędzie? Gomorra jest napędem rozwoju Włoch? Tak przynajmniej sugeruje jeden z głównym bohaterów, stwierdzając, że to on i jego działalność biznesowa wprowadziły swój kraj do Europy.

Najmocniej przeraża jednak wyraziście postawiona teza – od mafii nie ma ucieczki. Wikła starców i kobiety. Przeprowadza wśród młodych chłopców testy na męskość. Zresztą, wątki z najmłodszymi postaciami są najbardziej przejmujące. Dla nich mafia to zabawa, dziwki, łatwa kasa, trzy stały w potylicę, następny proszę. Ich wina? Niekoniecznie – tak, jak sugerowałem wcześniej: z tego labiryntu nie ma prostego wyjścia, prędzej czy później dopadną, wikłając w konflikty z matką, przyjacielem, sympatyczną sąsiadką. Jesteś albo z nami i przyjmujesz nasze zasady albo przeciw nam. Lepiej, żebyś wybrał opcję numer jeden – inaczej wywiozą Twoje martwe ciało koparką. Co z tego, że czerpakiem zwróconym ku niebu.

Oczywiście, “Gomorra” nie jest filmem wybitnym – zdecydowanie lepsze i mocniejsze jest choćby “Miasto Boga”, o podobnej przecież tematyce. Być może zabrakło konkretnej postaci, która łączyłaby wszystkie wątki, a dokumentalne ujęcie tematu niecierpliwi. Przez pierwszą godzinę film może nudzić, bo poszczególnie historie odsłaniają swój sens zbyt długo. Sprawnie poprowadzeni aktorzy (w większości naturszczycy), intowertyczne ujęcia, wreszcie: fantastyczne puenty poszczególnych historii rekompensują początkowe dłużyzny.

Życie dopisało do “Gomorry” swoją własnę puentę – na Roberto Saviano, na postawie książki którego nakręcono film, mafia wydała wyrok śmierci. Neapol? Nowy Jork? Moskwa? Tokio? Nie ma znaczenia. Gomora nie ma nic wspólnego z geografią.

7/10

Napoli chce sprowadzić Jarosława Fojuta z Boltonu. – O zainteresowaniu klubu z Neapolu dowiaduję się z gazet. Wolałbym zostać na Wyspach – mówi 21-letni obrońca.

Według “Corriere dello Sport” dyrektor generalny klubu z Neapolu Pierpaolo Marino czeka na odpowiedź trenera Boltonu Gary’ego Megsona. Kłopot w tym, że Anglik ma w składzie ledwie trzech środkowych obrońców – Gary’ego Cahilla, Andy O’Brien’a i Abdoulaye Méité. Ale ten ostatni ma zostać sprzedany do West Bromwich Albion. – Jeśli trener nie będzie mnie chciał, zastanowię się nad propozycją z Napoli. Wolałbym jednak zostać w Anglii. Jestem tu już cztery lata, znam język, odpowiada mi tutejszy styl gry. We Włoszech jest co prawda lepsze jedzenie, ale w porównaniu z Anglią wszędzie jest – żartuje Fojut, który przechodzi rehabilitację po operacji przepukliny. Do treningów ma wrócić za tydzień.[sport.pl]

    Odpowiednie zarządzanie odpadami, jest niezwykle istotne, w przypadku większych miast. Dzięki odpowiedniej polityce zarządzania odpadkami, można utrzymać miasto w czystości.  Duża liczba odpadów powinna być odpowiednio utylizowana w specjalnych zakładach, zajmujących się przetwarzaniem śmieci.

Jak bardzo ważna jest odpowiednia gospodarka odpadami przekonali się mieszkańcy Neapolu, gdzie problem z wysypiskami doprowadził do sytacji, gdzie ogromne ilości śmieci zalegają na ulicach miasta. Należy wzrócić uwagę, że pomocy w załatwieniu sprawy śmieci odmówiłe inne lokalne włądze.

    Jesto to sytuacja niedopuszczalna, tego rodzaju sytuacja, może doprowadzić do wybuchu epidemii. Jednak ciężko jest znaleźć kompromis.  Z pomysłem wyszła Izraelska firma, zajmująca się produkcją energii, ze śmieci – która mogła by zbudować urządzenia utylizujące takie ilości śmieci w pobliżu Neapolu, rozmowy trwają. Problem jest poważny ponieważ o problemi wiadomo już od dawna, i nie są to tylko przepełnione kosze na śmieci, ale odpadki, leżą wprost na ulicach. Śmieci zalegają na ulicach eapolu od wielu tygodni. Nie było ich gdzie wywieźć, ponieważ wysypiska były przepełnione, a mieszkańcy nie chcieli zgodzić się na wybudowanie stosownej spalarni. Odpadkami zajęło się wojsko, jednak żołnierze wciąż jeszcze nie oczyścili całkowicie miasta z odpadków.

Po pátých vánocích strávených v Neapoli se pro mě kapr pomalu ale jistě stává exotickou rybou. Štědrovečerní večeře i silvestr (žádné chlebíčky) jsou zde ve znamení především mořských plodů.

Chobotnicový salám

Slávky

Plněné sépie

Linguine s mušlemi

Rybí polévka (neapolská)

Struffoli (smažené těstové kuličky polité medem)

Można się tu z łatwością pogubić w gęstwinie ulic i uliczek. Poruszanie się po Neapolu jakimkolwiek środkiem transportu jest nie lada wyczynem. Neapol rządzi się swoimi regułami. Parkujemy gdzie nam się podoba, jakby co trąbimy, w razie czego stukniemy kogoś albo ktoś stuknie nas. Jest niezwykle głośno- w dzień, w nocy, bez znaczenia kiedy. To co miasto oferuje rekompensuje jednak problemy z hałasem. Neapol to zupełnie inne Włochy od tych powszechnie znanych. To piękne wąskie uliczki a na każdej rozwieszone pranie, to przemili, gościnni ludzie zapraszający do spróbowania włoskich smakołyków i częstujący mozzarellą, to piękne zamki nad Morzem Tyrreńskim, kamieniste plaże, to tak naprawdę zupełnie inny klimat miasta od bogatych północnych cities. Największą atrakcją Neapolu jest pobliski Wezuwiusz, na który zachęcam do pieszej wyprawy jeśli tylko starczy czasu. To podróż pełna pięknych widoków, na końcu której czeka osławiony krater Wezuwiusza. Z Neapolu kursują też promy na małe wyspy jak Ischia czy Capri. Capri jest takim mini rajem- cudne skały wystające z wód Morza Tyrreńskiego, między którymi pływają jachty, śliczne miasteczko Anacapri oraz przytulne bary i kawiarnie.

Nasza oferta w tym regionie:

pakiety wakacyjne- Baia Domizia, dojazd własny

pakiety wakacyjne- Paestum, dojazd własny

pakiety wakacyjne- Maiori, dojazd własny

pakiety wakacyjne- Praiano, dojazd własny

]]>