İnsanları tanıdığınızı , hemen her şeyi gördüğünüzü, hatta bazen herşeyi bildiğinizi sanırsınız; ama hayat her zaman okunacak küçük yazılarla dolu bir prospektüs gibidir. Her halde en acı ilaçta askerliğin ta kendisi olsa gerek. 81 milletten her tipte yüzlerce erkeğin buluşup bir arada ne bok yediklerini anlamaya çalışırken , yaşam, doğru ve yanlış, aşk ve nefret, millet ve şerefsizlik, en çok da ego gibi herşeyin birbirine girdiği; kimine göre kısa dönem kimine göre uzun bir dönem …ergenlikten sonra beynin erdenliğinin ırzına geçilen bir yer.
Herkes için ortak iki kavram vardır: içerisi ve dışarısı…. Dedim ben içerdeyken düşünecek çok zamanım oldu, ama düşünebileceğim hiç bir şey aklıma gelmedi, eski sevgililerimi düşünüp üzüldüm , işimden oldum, yeni arkadaşlıklar edindim, sağlığımdan oldum, kafam karakarışık oldu. Bir gün cılız bir sokak kedisini severken , dünyalar güzeli eski sevgilimi düşünüp ağlıyordum, ertesi gün bir grup kısa beyinli uzun dönem tarafından gözleri oyulmuş can çekişen aynı kediden geleceğimden korktuğum gibi kaçıp uzaklaşıyordum… Düşünüyordum , düşünecek iyi bir şeyler bulmaya çalışıyordum. Gece nöbete kaldırıyorlardı, rüyaların en tatlı yerinde; rüyamda askeri bir birlikteydik , çok acı çekiyoduk ama hepsi bir rüyaydı… Nöbete giderken iki nöbetçi daha olur , rüya zannettiklerinin gerçekte olduğunu anlatan, ve sen yalnız yatağa girersin 106 erkekle birlikte aynı koğuşta. Müzik türünüz ne olursa olsun havada biraz arabesk kokusu vardır. Ve akşam üstleri güneşi uğurlamaya binlerce karga gelir urfa semalarına, sesleri bir müzikmiş gibi gelir… Bir haftasonu çarşıya çıkarırlar rica minnet , onlar için bir lütuftur çarşı , hak edilmiş hakkındır bütün hafta boyu. dışarısı adama çarpar güneş altında bira içimiş gibi biraz çakır dolaşırsın ne yapacağını bilmeden. Kahvaltı, internet ve yemektir çarşı , fazla bir beklenti gerektirmez. para gerektirir. Arkadaşlarını özlersin , kendi çarşılarını özlersin, kendi yatağın sana çok sıcak gelir, ve günler geçmez… İçeri girdiğimden beri 130 gün geçti, aramak istediğim hiç bir arkadaşımı arayamadım, anlayışla karşılayın beni yazımdan da anlayacaksınız, değil konuşacak düşünecek bir şey bulamıyorum. Ve içerdeyken düşünecek o kadar çok zamanınız oluyor ki….

Nefes
Tue, 27 Oct 2009 01:00:02 +0200

Nefes, aşk ve nefret sınırında!

Nefes

(Yeni Bölüm)

3.Bölüm:

Nefes, Ateş yüzünden ters köşe olmuştur. Çiftliği öfkeli bir şekilde terk eder. Ertesi sabah tüm aile, Nefesin neden gitmiş olabileceği ile ilgili senaryolar üretir. Bütün gözler, gecenin sonuna dek Nefesle birlikte kalan tek kişide, Ateştedir. Ateşle, aşk-nefret sınırında yürümeye başlayan Nefes, duygularını Uygara itiraf eder. Hiç beklemediği bir tepki ile karşılaşır. Nefesin Yahya ile yakınlaşmaya başlaması, Mehveşin ve Mefaretin dikkatini çekmeye başlar. Yahya, Nefesten etkilenmektedir. Fakat bunu kendine bile itiraf edemeyecek bir pozisyondadır. Bu Nefesi daha da ateşler.

Kader, Nefes ve Ateşi bir gece aynı barda buluşturur. Beklemedikleri kadar çok ortak noktaları vardır. Yahyanın şoförü ve sekreterinin düğünü, nikah kıyıldıktan sonra Yahyanın evinde bir küçük kutlama ile devam eder. Bu kutlama Yahyayı, bütün oğullarını ve ailenin diğer üyelerini bir araya getirir. Ateşle arası yumuşayan Nefes, intikam duygusu yüzünden zayıf düşmemekte kararlıdır. Zarını yine Yahyadan yana atar. Aralarına düşen kor, Ateş ve Nefesi iyice birbirine yakınlaştırmıştır. Bu aileyle yaşamayı intikam arzusuyla kabul eden Nefes, ilk kez kontrol edemediği duygularla mücadele etmektedir. Ateşin de kendisine aşık olmaya başladığını hisseden genç kız, ondan gelen bir ihtarla sarsılır…

Yeni Bölüm

YAPIMCI : Süreç Film (Ali Gündoğdu/İnci Kırhan Gündoğdu)
YÖNETMEN : Ümmü Burhan
SENARYO : Gamze Özer

MÜZİK : Günay Uysal

OYNAYANLAR : Naz Elmas (Nefes), Uğur Polat (Yahya Türkoğlu), Jülide Kural (Mehveş Türkoğlu), Sinan Tuzcu (Göksenin Türkoğlu), Onur Saylak (Ateş Türkoğlu), Engin Şenkan (Ali Ziya Türkoğlu) , Çolpan İlhan (Mefaret Hanım), Burak Sarımola (Devrim), Mehmet Mincinöz (Deniz Türkoğlu) , Orhan Şimşek (Uygar) , Adalet Çimen (Yeşim), Ebru Aykaç (Çimen Hanım), Burak Tandoğan (Yaman), Elvin Beşikçioğlu (Filiz), Asuman Çakır (Fahriye), İbrahim Gündoğan (İhsan), Merve Altınkaya (Eylem)

Nefes
Tue, 27 Oct 2009 01:00:02 +0200

Nefes, aşk ve nefret sınırında!

Nefes

(Yeni Bölüm)

3.Bölüm:

Nefes, Ateş yüzünden ters köşe olmuştur. Çiftliği öfkeli bir şekilde terk eder. Ertesi sabah tüm aile, Nefesin neden gitmiş olabileceği ile ilgili senaryolar üretir. Bütün gözler, gecenin sonuna dek Nefesle birlikte kalan tek kişide, Ateştedir. Ateşle, aşk-nefret sınırında yürümeye başlayan Nefes, duygularını Uygara itiraf eder. Hiç beklemediği bir tepki ile karşılaşır. Nefesin Yahya ile yakınlaşmaya başlaması, Mehveşin ve Mefaretin dikkatini çekmeye başlar. Yahya, Nefesten etkilenmektedir. Fakat bunu kendine bile itiraf edemeyecek bir pozisyondadır. Bu Nefesi daha da ateşler.

Kader, Nefes ve Ateşi bir gece aynı barda buluşturur. Beklemedikleri kadar çok ortak noktaları vardır. Yahyanın şoförü ve sekreterinin düğünü, nikah kıyıldıktan sonra Yahyanın evinde bir küçük kutlama ile devam eder. Bu kutlama Yahyayı, bütün oğullarını ve ailenin diğer üyelerini bir araya getirir. Ateşle arası yumuşayan Nefes, intikam duygusu yüzünden zayıf düşmemekte kararlıdır. Zarını yine Yahyadan yana atar. Aralarına düşen kor, Ateş ve Nefesi iyice birbirine yakınlaştırmıştır. Bu aileyle yaşamayı intikam arzusuyla kabul eden Nefes, ilk kez kontrol edemediği duygularla mücadele etmektedir. Ateşin de kendisine aşık olmaya başladığını hisseden genç kız, ondan gelen bir ihtarla sarsılır…

Yeni Bölüm

YAPIMCI : Süreç Film (Ali Gündoğdu/İnci Kırhan Gündoğdu)
YÖNETMEN : Ümmü Burhan
SENARYO : Gamze Özer

MÜZİK : Günay Uysal

OYNAYANLAR : Naz Elmas (Nefes), Uğur Polat (Yahya Türkoğlu), Jülide Kural (Mehveş Türkoğlu), Sinan Tuzcu (Göksenin Türkoğlu), Onur Saylak (Ateş Türkoğlu), Engin Şenkan (Ali Ziya Türkoğlu) , Çolpan İlhan (Mefaret Hanım), Burak Sarımola (Devrim), Mehmet Mincinöz (Deniz Türkoğlu) , Orhan Şimşek (Uygar) , Adalet Çimen (Yeşim), Ebru Aykaç (Çimen Hanım), Burak Tandoğan (Yaman), Elvin Beşikçioğlu (Filiz), Asuman Çakır (Fahriye), İbrahim Gündoğan (İhsan), Merve Altınkaya (Eylem)

..

emmy gecesi not almışım defterime.. ama anlaşılan o ki kırmızı halı her zamanki gibi uyutmuş beni..

*shatner nuri alço’ya benziyor..

*alyson.. ohf.. twitter daymış.. aranıp bulunacak..

*biri barack obama’yı giymiş kimdi o??

*cobie smulders.. babanneme benziyorsun..

*eva larue kim lahn!!

*öööeeeehh!! yerim be netten bakarım yarın ödüllere s*kicem kırmızı halınızı..

,etnikbarzo..

o çocuklar da büyüyecek
ellerinde ayakkabı sandığı tahtadan
ellerinde selpak ve su en ucuzundan
ellerinde kalem defter sararmışından
o çocuklar da büyüyecek
ellerinde bali hediye kör sokaklardan
ellerinde sigara kibrit kutusu en yakın dostundan
ellerinde cüzdan bir başkasının paltosundan
o çocuklar da büyüyecek
gözlerinde korku geçmişten artakalan
gözlerinde cesaret esaretten kurtaran
ve gözlerinde nefret onları insanlara
hayata karşı ayakta tutan

zuhal tunç

The Tell-Tale Heart (Türkçe: Geveze Kalp ya da Gammaz Yürek), Ocak 1843 tarihinde, Boston merkezli The Pioneer dergisinde yayınlanmış bir Edgar Allan Poe hikayesidir. Onu bu derece önemli kılan şey yazarından çok içerdiği delilik, kurgu, vicdan ve nefret öğelerini biraz psikolojik biraz da puslu bir atmosferde okuyucuya aktarmasıdır.

The Tell-Tale Heart eserini geçen yaz okumuştum. Sıkıcı bir tatil sırasında elime kazara geçmiş Edgar Allan Poe toplama öyküler kitabı zaten yeterince hayatımı kurtarmışken -bazı hikayeleri bildiğim halde bir kez daha okumuştum- birde böylesi bir hikayeyle karşılaşmak iyiden iyiye nerede olduğumu unutturmuştu bana. İlk başlarda “Belki yazara duyduğum derin saygıdandır” diyordum ancak yalnız olmadığımı gördüm ve gün geçtikçe de yazar başka biri bile olsaydı bu hikayeyi bu kadar severdim diyorum.

Dikkat; yazının bundan sonrası eser hakkında ayrıntılı bilgi içermektedir.

Hikayenin ana karakteri, hikayeyi bizlere soğukkanlılıkla(?) anlatan kişi, geçirdiği bir hastalıktan mütevellit duyularında keskinlik kazanmış birisi, özellikle duyma konusunda. Karakterimiz kibar ve sakin yaşlı bir adamla aynı evi paylaşıyor. Her ne kadar yaşlı adam gayet normal birisi olsa da gözlerinden birisi beyaz-mavi karışımı akbaba gözüne benzer bir göz ve karakterimizin bütün sinirlerini zıplatmaya yetiyor bu durum. Ne zaman göz göze gelseler tüyleri ürperen karakterimiz, yavaşça, üstüne koya koya gelişen bu nefreti sonucu yaşlı adamın canını almaya karar veriyor.

Her gece ihtiyarın odasına girip gözün açık olup olmadığına bakmaya başlıyor. Onu ilk gece girip öldürmüyor, her gece saat tam geceyarısında bir saat boyunca gözün açılmasını bekliyor. Çünkü onun yaşlı adamla alıp veremediği yok, aksine seviyorda; onun nefret ettiği tek şey göz. Her baktığında vücudunun son hücresine kadar titrediği göz… Sekizinci gece nihayet göz açılıyor ve yaşlı adamı öldürüyor. Öldürmeden hemen önce, yaşlı adamın kalbi o kadar hızlı atıyor ki, zaten kulakları hassas olan karakterimiz için unutulmaz gümbürtüler olarak duyuluyor. Öldürdükten sonra cesedi, yaşlı adamın odasının zeminindeki tahtaların altında yerleştiriyor ve sanırım artık daha mutlu oluyor.

İşi bittikten hemen sonra kapısını 3 polis çalıyor, evden sesler duyduklarını söyleyen komşuların ihbarı sonucu geldiklerini söyleyip evi aramak istiyorlar. Karakterimiz son derece soğukkanlı bir şekilde -ve kendinden emin tabi ki- polisleri eve davet ediyor ve onlarda aramalarını gerçekleştiriyorlar. Birşey bulamadıkları gibi gideceklerken onları oturmaya ve birer çay içmeye davet ediyor; yaşlı adamın odasında, tam da onun cesedi üzerinde oturuyorlar. Karakterimiz gizliden gizliye yaşlı adamın kalbinin sesini duyduğunu sanıyor. Polislerin duymamış gibi davrandıklarını düşünüyor bu arada, sanki onun birşeyi itiraf etmesini bekler gibi… Sonunda kendisinin öldürdüğünü itiraf ediyor.

Hikayedeki ana karakterimiz tam bir ikilem oluşturuyor. Bir yandan hikaye boyunca bu kadar planlı bir eylemi deli birinin gerçekleştiremeyeceğini vurguluyor, diğer taraftan anlattığı hisler ve hikayenin sonunda yaşlı adamın kalbinin sesini duyduğunu sanması -ki muhtemelen kendi kalbinin sesiydi o- bizlere deli biri imajı çizmeye yetecek kanıt sunuyor. Hikayenin ilk cümlesinin Varlık Yayınları çevirisi ile göstermek istiyorum.

Doğru! -sinirliydim- çok, pek çok, korkunç derecede sinirliydim, hala da öyleyim; ama deli olduğumu nereden çıkarıyorsunuz?

Bu ikilem hikayenin sonuna kadar devam etmekle birlikte, gerek anlatımdaki üslupla gerek karakterler hakkındaki yetersiz bilgilerle beraber ilk paragrafta bahsettiğim puslu atmosferi oluşturuyor. Okuyucunun birşeye -karakterin deli olup olmadığına- karar vermesini sağlamaktansa kendisini hikayenin akışına bırakmasını ister bir yanı var yazarın. Bir göz insana nasıl korkunç gelebilir? Bir insan bir başkasını, hatta sevdiği bir insanı sırf gözünü sevmediği için öldürebilir mi? Bunu yaparken kullandığı metodun bu derece ince planlanmış olması o insanın akıl sağlığının yerinde olduğuna delil midir? Akıl sağlığı bozuk birisinin böylesi ince bir plan yapıp serin kanlılıkla cinayeti işleyip daha sonra da sesler için gelen polislere karşı bu derece soğukkanlı olması normal midir? Aslında bu soruların bir geçerliliği yok, çünkü yazar bu sorulara cevap vermenizi sağlayacak bir ipucu vermiyor. Bu ne demek? Atmosferi hisset demek bence. O yaşlı adamın ölüm korkusu duyduğu anda kulakları sağır eden kalp atışını sen de duy demek. Polislere çay ikram eden adamın duyduğu korkuyu, bir parça da vicdan azabını tasavvur et demek. Ben ettim, Poe bu konuda çok yardımcı oluyor hikaye boyunca.

Hikayenin 1953 tarihli güzel bir animasyonu ile karşılaştım, izlemenizi öneririm (Dil: İngilizce, Altyazı: yok):

ne işe yarıyordu bu site hatırlayan var mı?? sadece video yollama oyun oynama yerine dönüşmüş durumda.. yonja hesabı; zilyon tane arkadaşı olanın rağbet gördüğü, boynu bükük, tepeden fotoğrafların yayımlandığı abuk bir yer haline dönüştü a.k.. akıllı tv ile mtv arasında gidip geliyor şu an bakalım beyinsiz kalabalık hangisinde karar kılacak..

,etnikbarzo..

Bitmez bu,bitmez…

Uyanıyorum her sabah yeni bir güne

Saçmalıklarla dolu olacağını bile bile

Bir canavar,bir kan emici telefonun öteki ucunda

İğneleyici lafları ve salyalarıyla

Saat işliyor durmadan

Beynime bıçak gibi batıyor akrep ve yelkovan

Her tik-tak sesinde silkiniyorum

Ne yapacağımı düşünüyorum

Kurtuluş yolunu kazıyorum tırnaklarımla

Lanetli şehrin karanlığından denizin ötesine

…ve kusmuğuma boğuluyorum

Gözyaşının artık lafını bile etmiyorum

…ve kanlı düşüncelerim yapışıyor boğazıma

İçimdeki nefret artıyor gittikçe

Yeşil,yemyeşil bir şey geçiyor beynimde

Pislik yeşili,zehir yeşili

Ateş basıyor bedenimi

Nefret pompalıyor kalbim her saniye şah damarımdan

Uyan hey!Hayat böyle bir şey!

…ve özgürlük

Göklerde,bulutların altında

…ve masalların ülkesi

Rezalet harikalar diyarında

Kabarıyor şahdamarım,atıyor kalbim

Kan görmek istiyorum hançerimde

Ezmek istiyorum kalplerini ayaklarımla

Kurtlanmış beyinler ve yeşil akan gözler

Zehir yeşili

Uzun zaman oldu ölüler dirileli

Geri dönün mezarınıza

Sarsın dikenler boğazınızı

Çıkarıp ezeyim gözlerinizi

İzin verin,derinizi yüzeyim

Sonra size kendi ellerimle yedireyim

Bitmeyen bir nefret!Bitmeyecek de!

Sizler dolaştıkça çakal gibi etrafımda

Birbirinizin etine doyun artık,bırakın insanların peşini

Gidin öldürün kendinizi,bırakın bu dünyayı bizlere

Akbabalar yiyecek leşini üvey!

Bir çölde izleyeceğim seni çığlık atarken

Dolaşırken yılanlar göğüs kafesinde

Delikler açacağım kafatasında

Akacak beynin pislikler mezarlığında

…ve gözlerin

Yemeği olacak yerin altındaki böceklerin

Kusacak sizi toprak,iğrenecek,kusacak

Bırakacak bir şehir çöplüğüne

Sineklenmiş ve kokmuş beyinlerinizle

Filistin direnişini kıramayan güçler, başka taktiklerle Filistin halkını yok etmeye çalışıyor. Halkın kullanımına sunulan ağrı kesici ilaç uyuşturucu etkisi yapıyor.

Tramadol’un ilaç ruhsatına sahip Alman Grünenthal şirketinin bir sözcüsüyse, bu ilacın morfin gibi kimyasallardan çok daha az bağımlılık yaratma potansiyeli olduğunu ve çok istisnai durumlarda bağımlılık geliştiren bir etki yarattığı söyledi.

Evetttt. Anlatamam. İçimdeki şeytan şuan horon tepmekte. Yerimde duramiyorum. İntikamın o soğuk tadı tüm damağımı ve bedenimi ele geçirmiş durumda.

Eskiden çok eskiden çalıştığım firma dar boğaz. Oyle üst perdeden konusan burnundan kıl aldırmazlar firmadan ayrılmıs ve baska yolları tutmus durumdalar. Seviniyorum… Kötüyüm biliyorum ama kendime engel olamiyorum. O zamanlar çok kafama takmıştım. O zamanlar az ahh etmemiştim. Şimdi kendileri bir başına kalmış ve ne yapacaklarını bilemiyorlar.

Hatırlıyorum…

Çok iyi hatırlıyorum. Hep sistemden dem vurmuştuk ama olmadı. Bildiklerini okudular ve yanlış okumalarla devam etmiş. Ben demiştim… evett evettt ben demiştim…

Neden dinlemediler ki, yaşça küçük olmam tecrübesiz olmam kafamın çalışmadığını göstermez.

Yine de içimde tatmin olamamış bazı duygular var bu konuda. Garip bir durum. Tam olarakta sevinemiyorumda.

Sodom ve Gomora’ya ilk adım…

Dizleri titreyen bir adam cesareti öğretti bana

Aptal bakışlarıyla akıllı olmayı öğreti

Ahlaksızlardan öğrendim ahlaklı olmayı

Sokaklarda dolaşırken gördüm bu sefilleri

Sanki cezalandırılmış gibilerdi

Akıldan ve onurdan mahrum bırakılmışlardı

Budalaların şehrinde hüküm giydim

Onursuz ve korkak ilan edildim

Dalkavuklar krallığında

Kör bir adam görmeye öğretti bana

Yıllar geçtikçe çürüyen bir makine

Paslanmış ritmleriyle tırmaladı kulağımı

Böcekleri oldum olası sevmem

Etrafa hastalık yayan böcekleri

Böcekler öğretti bana dev olmayı

Bakarken pis bedenlerine dev aynasında

Dört yıllık bir sürgün

Lağımdan farksız bu yerde

Kargalar öğretti neşeli şarkılar söylemeyi

Soytarıların krallığında

Hüküm giydim

Kötü ve sinsi diye

Dalkavuklardan öğrendim mütevazi olmayı

Soytarılardan öğrendim kral olmayı

Köpek havlamaları tırmaladı kulağımı

Makinenin o iğrenç şarkısıyla

Kargaların sinir bozucu kahkahaları

Anladım geldiğim şehirde

Fahişelerin bile daha onurlu olduğunu

Bir çocuk oyunundan daha aptalca

Sodom ve Gomorra’dan daha lanetli

Saklanmış sokaklar kaldırımlarında lanet

Eskiden beri süregelmiş günahları gördüm

ve günahkarlardan öğrendim iyi insan olmayı…

Hayranım size Sinyor,gerçekten hayranım

Etrafta dolaşıp nefes tüketmenize

Boş boş konuşmanıza hayranım Sinyor Estólido

Suratınızı buruşturup etrafta gezmenize

Ah Sinyor,siz yok musunuz?

Yoksa gerçekleri bilmiyor musunuz?

Hayranım size Sinyor,gerçekten hayranım

Küçük aklınızla akıllı olmanıza

Ve çözümlerinize hayranım Sinyor Estólido

Kurduğunuz oyunlara o küçük beyninizle

Ah Sinyor Estólido

O kadar büyüksünüz ki

Elimde değil size hayran kalmamak

Sizden büyüğü yok Sinyor,

Evet,siz Sinyor,beş para etmez kişiliğinizle

Siz,dünyanın efendisisiniz

Bilmem evinizde aynanız var mı Sinyor?

Aynaya bakıp gerçekleri görür müsünüz bazen?

Ah Sinyor,elimde değil hayran kalmamak

Bir sözünüz ötekini tutmazken dürüstlüğünüze

Sinyor Estólido,yoksa bilmiyor musunuz?

Söylediklerinizin beş para etmediğini.

Hayali bile mükemmel Sinyor,emin olun

Cesedinizin üzerinde tepinmenin

Bilemezsiniz,ne kadar haz verdiğini

Sizin ölümünüzü düşünmenin

Evet Sinyor,doğru duydunuz,ölüp gideceksiniz

…ve evet,hiç etkili olmadınız

Evet Sinyor,üzgünüm ama siz pisliğin tekisiniz

Bunu belli eden ben değilim,kendinizsiniz!

…ve bana kızsanız da Sinyor,umurumda değil

Çünkü köpek havlamalarını umursamam

Sinyor Estólido,cesetten farkınız yok

Ruh yok,beyin yok sadece yürüyen bir ceset