Een waarschuw. T-Mobile maakt reclame over de goede dekking van hun netwerk. Mijn ervaring is echter dat er bij het T-Mobile-nertwerk nog steeds sprake is van relatief grote ‘witte’ vlekken. Op de in de reclame genoemde lokatie op de Drents-Friese grens hebben alle netwerken dekking, dus zo bijzonder is dat niet.

Maar hoe zit het met name met de binnenshuisdekking? Daar laat T-Mobile nog steeds grote steken vallen ten opzichte van enkele concurrenten. Uit mijn eigen onderzoek moet ik concluderen dat KPN nog steeds het beste netwerk heeft gevolgd door Vodafone. Telfort maakt gebruik van het KPN-netwerk, dus telt in het onderzoek niet mee als provider met een eigen netwerk, net zoals de vele ‘aanbieders’ die gebruik maken van de infrastructuur van anderen.

Gisterenavond het jaarlijkse diner met mijn oud-collega’s van het Algemeen Secretariaat van Moret & Limperg/Moret Gudde Brinkman, tegenwoordig Ernst & Young.

Was zeer gezellig en bovendien heerlijk gegeten bij de Hermitage in Rijsoord !!!

Welzijnszorg

Welzijnszorg werkt al jaren rond armoedebestrijding in Brussel en Vlaanderen. Vanaf dit jaar organiseren ze ook een grote actie om de campagne te ondersteunen: Soep op de stoep.

In december zetten ze hun strijd kracht bij door lekkere soep te verkopen. Ze roepen iedereen op om soep te maken en te verkopen. Volwassenen kunnen Jeanine Bischops winnen om mee soep uit te delen. Voor jeugdbewegingen is er nog een leukere prijs te winnen: als jij de meest succesvolle actie organiseert, komt Dirk Stoops gratis draaien op jullie fuif of evenement. Alle info vind je hieronder.

Speciaal voor jeugdbewegingen, jeugdhuizen, de leerlingenraad of studentenvereniging organiseren we de Soepstrijd, de Soep op de stoepactie voor jongeren. Organiseer een actie met jouw vereniging of jeugdbeweging en verkoop zoveel mogelijk liters soep ten voordele van armoedeprojecten in Vlaanderen en Brussel.

Kom op de dansvloer

De actie die de meeste aantal liters soep verkoopt en ons daarvoor de meeste euro’s toestuurt, wint een dj-set van 1,5 uur met festival-dj Dirk Stoops op zijn fuif.

• Registreer je via Soep op de stoep.
• Organiseer je actie tussen 30 november 2009 en 30 januari 2010.
• Stort je inkomsten voor 15 februari 2010 aan Welzijnszorg vzw met vermelding van de SOEPSTRIJD en dan de naam van je beweging/groep/club.
• Op 16/02/10 sluiten we de Soepstrijd af en maken we de winnaar bekend. De dj-set vindt plaats na overleg met (de agenda van) Dirk Stoops.

Dirk Stoops: “In ons land ontbreekt het besef bij de bevolking dat er ook in Vlaanderen zelf nog veel armoede is en dat daar iets aan gedaan moet worden!”

Wie is Dirk Stoops?

Blonde Gentenaar pure sang! Heeft al vroeg door dat de chemielessen op het St.-Lievenscollege meer muzikale dan wetenschappelijke chromosomen aanmaken. Pas 16 en dan al de favoriete school-dj op alle Gentse t.d.’s en parochiezaalfeestjes.
Zijn eerste radiostappen zette hij jaren later bij o.m. Radio Tequila en Radio Go. Sinds 1991 is hij aan de slag als muzieksamensteller bij Studio Brussel. Als dj start hij met succes ‘De Afrekening’ en later de ‘Was het nu 70,80 of 90’-fuiven op.
In de zomer prijkt hij op de affiche van tal van grote zomerfestivals (Suikerrock, Lokerse Feesten, Polé Polé, de Gentse Feesten, Zeverrock…).

Gisterenavond in Netwerk een reportage over de moeilijke huizenmarkt voor dure huizen in Aerdenhout.
(Waar niet trouwens?)

Op stap met makelaar John de Bie uit Haarlem.

Netwerk 9 november 2009

Hij moest even opzoeken hoe duur het huis nu eigenlijk was …….

Misschien een lesje Makelaar 2.0 van Jannetta  Dorsman?

Jannetta

Iedere keer dat Google iets nieuws gaat doen nemen ze een klein stapje in de richting van of over een grens. De grens van wat privé is en wat niet. Het gekke is dat ik dat zie, maar dat Google op de één of andere manier in staat blijkt te zijn een dusdanig onschuldig imago hoog te houden dat ik toch iedere keer de volgende stap met ze neem.

Eerst was er zoeken en was het nog redelijk onschuldig. Maar toen kwam Gmail. Veel ruimte, snel zoeken, overal beschikbaar. Mijn eerste reactie was: natuurlijk laat ik mijn privépost niet ergens op internet op een server staan, waar het geindexeerd wordt door een zoekmachine. Wie weet wat ze allemaal nog meer met die gegevens doen.

Maar toch ben ik na verloop van tijd op Gmail overgestapt. Gewoon, omdat het handig is voor iemand die veel mail ontvangt en verstuurt en op veel locaties en computers werkt. Dat er geïndexeerd wordt en dat er soms uiterst accurate advertenties naast mijn mail staan neem ik voor lief. Eigenlijk is het soms wel handig ook, zeker omdat ik ook nog wat andere accounts door Google uit laat lezen, mooi alles op een rijtje.  En Google search op Gmail is nu eenmaal duizend keer sneller dan zoeken in een outlook gegevensbestand.

Een tijdje later was er iGoogle. Niet alleen mail, maar veel meer in een portaal bij elkaar geveegd. Eerst dacht ik dat het onzin was, maar inmiddels ben ik helemaal om. Gewoon, omdat het handig is in één oogopslag mijn mail, mijn Twitter, mijn actiepunten, het nieuws en de beurs te kunnen bekijken.

Daarna zag ik Google docs. Een niet al te fancy rijtje kantoorapplicaties, waarvan de zin of onzin mij niet helemaal duidelijk was. Maar ja, nadat ik wat geworsteld had met de thuiswerkoplossing van de baas, bleek het toch wel handig om Google docs te gebruiken voor een aantal documenten waar ik regelmatig mee bezig was. Gewoon, omdat ik er altijd en overal bij kan. En ach, of het nou in Google docs staat of als attachment aan de mail zit maakt eigenlijk ook niet zoveel uit. Docs is dan eigenlijk wel zo handig.

Laatst merkte ik dat Google heel voorzichtig bezig is zijn zoekresultaten te optimaliseren voor mijn zoekgedrag. Sites die ik al eens bezocht heb en die relevant zijn voor het onderwerp waar ik op zoek komen hoger in de resultaten. Ik kan het natuurlijk uitzetten, maar eigenlijk is het wel handig. Die éne site waar je een tijdje geleden was en die je op je werk wel in je bookmarks hebt zitten maar hier even niet, die vind ik nu een stuk makkelijker terug.

Dat kan allemaal omdat ik ooit met Gmail begonnen ben, daar een account gemaakt heb en nu Google bij alle diensten weet dat ik de gebruiker ben. Dat profiel hebben ze als jaren zorgvuldig opgebouwd en zijn ze nu langzaam aan het exploiteren.

De volgende stap waar ik nu voor sta is Google social search. Even een profiel aanmaken, al mijn sociale netwerken koppelen en Google gaat nog mooiere dingen voor mij doen. Sterker nog, Google gaat informatie van wat ik doe gebruiken om de zoekresultaten van anderen te optimaliseren. Dus als ik vaak op heelergnuttigesite.nl kom en mijn collega zoekt ergens naar, komt die heelergnuttigesite.nl bij hem of haar ook naar boven. Omdat we in hetzelfde sociale netwerk zitten. Weer zo’n stapje op of over de grens van mijn privédomein.

En daarna? Ik denk dat er straks diensten komen waarbij mijn netwerk in real time kan zien waar ik op dat moment mee bezig ben. Een soort geautomatiseerde Twitter. Dat er nu bijvoorbeeld staat dat ik op WordPress een blog aan het typen ben. Of dat ik op twitter.com aan het lezen ben. Of op twitscoop. Of aan het mailen. Of dat ik de laatste vijf minuten mijn toetsenbord niet aangeraakt heb. Maar dat via mijn mobiel te bepalen is dat ik wel thuis ben.

Google is hard bezig om dé online identiteitshouder te worden. Alles wat ik online doe kan straks herleidt worden naar mijn Google account en Google houdt alles bij wat ik op internet uitvreet. Google Chrome is niet voor niets de eerste browser met een incognitovenster, want het is voor Google van het grootste belang dat mensen het vooral handig blijven vinden om een Google account te hebben en dat breed te gebruiken.

Uiteindelijk weet Google meer van mij dan mijn vrouw. Zelfs meer dan ik zelf weet. Wie weet wat ik allemaal over mezelf ontdek als ik in de Googledatabase over Bert Beentjes mag grasduinen. En de vraag is of ik het erg vind. Ach, Google komt toch redelijk sympathiek over, leuke Google logootjes op zoekpagina, van die onschuldige nerds in de top, toch net iets minder gehaaid dan Microsoft, en ze zorgen er toch maar voor dat alles werkt. En het mooie is dat het mij in staat stelt om een echte online identiteit op te bouwen, waar mensen echt naar kunnen kijken en echte dingen zien. Zonder dat het mij enorm veel tijd kost.

En dus vind ik  het vooral heel erg handig om al die dingen te gebruiken. En dat Google profiel zal er binnenkort ook wel komen. Het enige waar Google dan nog niet tussen zit is mijn geld. Zou dat betekenen dat Google binnenkort met een online betaalsysteem gaat komen?

Oeps… een korte zoektocht na het typen van deze regel leert dat dit er sinds dit jaar ook is en Google Checkout heet. Al je online aankopen betalen vanaf één punt. Ook heel erg handig? Voor mij nog even een stap te ver, maar ja, misschien eigenlijk toch wel erg handig.

Naschrift: enkele dagen nadat ik deze blog heb geschreven lanceert Google een nieuwe tool: Google Dashboard. Daarin kun je zien wat Google allemaal van je weet.

Net zoals je in Nederland je grootte van je seksueel netwerk kunt berekenen via de ex-o-meter op vrijsoavrij.nl, zo kunnen de Britten terecht bij de ‘exen teller‘ van de drogisten-keten Lloyd’s pharmacy.

Een seksueel netwerk betsaat uit alle mensen met wie jij seks hebt gehad maar óók uit de mensen met wie zij seks hebben gehad. Als je via iemand een soa oploopt, dan heeft die persoon die soa immers weer opgelopen via een andere partner. En die persoon weer via een andere partner, enzovoorts.

De gemiddelde Britse man heeft aangegeven met 9.0 mensen seks te hebben gehad. De gemiddelde Britse vrouw geeft aan 6.3 sekspartners te hebben gehad. Wanneer je met deze getallen gaat rekenen kom je uit op een seksueel netwerk van 2,8 miljoen mensen! Wanneer je dus zonder condoom seks hebt met een Brit dan zou je dus via 2,8 miljoen mensen een soa op kunnen lopen… En het is nog maar de vraag of de situatie in Nederland veel beter is.

Niet zo gek dat ik dan adviseer om altijd een condoom te gebruiken totdat je samen een soa-test hebt gedaan, wel?

Bron: AFP (Agence France Press) en Lloyd’s Pharmacy.

Vakbeweging en gevestigde politiek lijken steeds verder van elkaar af te drijven. Tenminste als je kijkt naar de grootste spelers, CNV en FNV in relatie tot CDA en PvdA. Vakbond en politiek is altijd een bijzondere combinatie geweest. Zeker binnen de socialistische en christelijke zuilen. Ook binnen het zo geprezen Hollandse ‘poldermodel’ zijn vakbond en politiek nauw met elkaar verbonden. Vooral ten tijde van economische crisis zie je dat eenzelfde ideologie niet meer altijd tot gelijkgestemde gedragen oplossingen leidt. Dat is vreemd als je bedenkt hoe groot de aanhang van de vakbeweging is in relatie tot de aanhang van politieke partijen. Gevolg is dat andere politieke partijen ’slim’ in het ontstane gat springen. Mede veroorzaakt door het feit dat vakbonden zich de laatste jaren niet meer profileren met één politieke partij. Een gemiste kans voor beiden?

Voor een werknemer is een wirwar aan mogelijkheden ontstaan om zijn belangen te laten behartigen. Hij zwerft, net als een consument, in vele netwerken. Vaak met tegenstrijdige belangen. Vluchtig, soms gebonden, maar steeds op zoek naar het halen van het eigen of gedeelde groepsbelang van dat moment. Sinds de politiek de laatste decennia veel werkgerelateerde wetgeving heeft weten te verankeren is er veel veranderd in nut en noodzaak van deelname aan het vakbondsnetwerk. Kijk bijvoorbeeld naar de arbeidstijden, arbo, levensloop, pensioenwetgeving. Honderd jaar vakbeweging heeft hierin veel bereikt. Natuurlijk er is nog genoeg te bereiken op dit vlak, maar de vraag is of de werknemer dit zelf ook ziet. Zo lijkt de werknemer als consument meer interesse en herkenbaarheid in de vakbeweging als nuttig netwerk te verliezen. Tenzij deze andere interessante producten aanbiedt.  Zoals rechtsbescherming in lokale individuele-, sociale conflicten en reorganisaties. Of beroepsinhoudelijke vakondersteuning en sociale innovatie. In deze laatste onderwerpen is de concurrentie voor vakbonden eveneens groot. De jongere generaties, de werknemers 2.0, verwachten intussen meer van hun netwerk. Ze willen flexibel zijn, niet gebonden en veel autonomie. Regels en strijdpunten van vakbonden worden niet altijd meer gedeeld. Dat geldt evenzo voor de traditionele politieke partijen. Daar is de aanhang en herkenbaarheid vele malen kleiner dan bij de vakbonden en beperkt zich meer tot de eigen partij elite, verbonden in  talloze politieke bestuursorganen. Vakbonden kennen door de geschetste ontwikkeling een pluriforme aanhang wat politieke kleur betreft en politieke partijen zijn een duiventil waar het afhankelijk van het onderwerp een komen en gaan is.

Waarom bundelen de grote partijen in de vakbeweging en politiek niet  zichtbaar hun krachten en wederzijdse belangen? Daarmee wordt het oppertunisme en populisme van andere groeperingen naar de randen geschoven, kunnen beide krachten elkaar versterken in gezamenlijk belang en ontstaat  rust aan het politieke en vakbondsfront. Voor de werknemer als consument vormt deze combinatie een aantrekkelijk product waar hij zich naar kan richten voor maximale belangenbehartiging. Aan de andere kant dwingt dit vakbond en politieke partij tot duidelijke profilering van gezamenlijke keuzes en luisteren naar het geluid binnen het gezamenlijke netwerk om herkenbaarheid maximaal te houden. De vakbond is daarmee duidelijker politiek geëngageerd, de verbonden politieke partij dicht bij de werknemer en burger. En ten tijde van crisis worden gezamenlijk vooraf  gedragen oplossingen gevonden voorzien van een krachtige stem. Actie voeren door vakbonden bij partijbijeenkomsten is dan niet meer noodzakelijk. Vraag is of in dit tijdsgewricht de koppeling tussen vakbond en politieke partij nog zo sterk te maken is. Zeker wanneer we kijken naar politieke samenstelling en diversiteit van de achterbannen.

Dinsdag 6 oktober vond in ‘t Brandpunt de eerste Open Coffee Brandevoort plaats. Patricia Van den Eertwegh en Michiel Pas zijn de initiatiefnemers en hebben de eerste Open Coffee (OC) op wijk niveau georganiseerd.

Brandevoort is een nieuwe wijk in Helmond. De wijk bestaat sinds 2000 en is stil in aanbouw. Inmiddels heeft de wijk meer dan 8100 inwoners. 12 van de Brandevoorter inwoners waren aanwezig op de eerste OC. Een gemêleerd gezelschap van ondernemers en werknemers uit het bedrijfsleven en overheid. Patricia en Michiel zijn zeer tevreden over de opkomst.

Wat is Open Coffee?
OC is een regelmatig gehouden, informele bijeenkomst waar eenieder die iets met “online” heeft elkaar kan ontmoeten, ideeën bespreken, kennis delen, brainstormen, meetings houden of samenwerken. Ontspannen netwerken dus, onder het genot van een kopje koffie.

Het begin
De Open Coffee Club is opgericht door Saul Klein, een van de oprichters van Skype, in Londen om internetondernemers, developers en investeerders met elkaar kennis te laten maken op informele bijeenkomsten. Het doel was om zo de investeringsindustrie wat transparanter te maken en zo ondernemerschap aan te moedigen.

Open Coffee Nederland
De eerste OC in Nederland werd gehouden in Amsterdam op 15 maart 2007 en een paar maanden later volgde Utrecht ook met een wekelijkse bijeenkomst. Geleidelijk aan kwamen er in Nederland meer OC initiatieven en volgde een boom aan nieuwe OC’s begin 2009 na een artikel in de Revu en een uitzending op het NOS journaal op 3. Momenteel worden er iedere maand in meer dan 20 steden OC’s gehouden.

Open Coffee Brandevoort primeur!
De initiatieven voor OC zijn op ‘steden’ niveau. Zo heb je in de omgeving Helmond bijvoorbeeld OC Eindhoven en een OC Helmond. Naar mijn weten is OC Brandevoort de eerste op “wijk” niveau. Dus we kunnen best spreken dat Brandevoort een primeur heeft. Wil je meer weten over OC Brandevoort, bezoek dan de Linkedin groep Brandevoort en volg de discussies.

Van de week las ik een bericht dat de NVP een nieuwe sollicitatiecode heeft. Dat is in dit geval de Nederlandse Vereniging van Personeelsmanagement en Organisatieontwikkeling. Deze sollicitatiecode staat het de werkgever toe om, onder voorwaarden, de sollicitant te googelen. Een voorwaarde is dat tijdens het gesprek aangegeven wordt dat er gegoogeld is en welke informatie een rol speelt. Nu is dat wat lastig, want vaak zal er juist gegoogeld worden om te bepalen of een sollicitant wel uitgenodigd moet worden. De oplossing lijkt dan te zijn dat maar in de advertentie op te nemen (“googelen maakt onderdeel uit van de sollicitatieprocedure”).

Maar ook de sollicitant googelt er lustig op los, lees ik even later. Niet alleen het bedrijf wordt onder de loep genomen, ook de headhunter, recruiter, manager en wie er dan ook bij het gesprek aanwezig is. En als het even kan wordt er via het sociale netwerk contact gelegd met (meer of minder vage) kennissen die bij het bedrijf werken of gewerkt hebben.

Al dat googelen leidt ertoe dat iedereen die bij het gesprek aanwezig is al een beeld van de ander heeft opgebouwd. Dat kan helpen, maar ook tegenwerken. Zo kan het voorkomen dat je nietsvermoedend zo’n gesprek ingaat en dat één van de deelnemers je herinnert aan een periode van je leven waarin je nog andere prioriteiten had. Bijvoorbeeld via een krantenarchief. Die mogelijkheid leidt weer tot discussie of al die informatie wel zo makkelijk toegankelijk mag zijn. Maar misschien heb jij wel net zoiets gevonden en kun je met gelijke munt terugbetalen.

Heb je wel eens gekeken wat er allemaal over je te vinden is op internet? Niet alleen bij het gewone zoekscherm in Google, maar bijvoorbeeld ook bij de afbeeldingen, video’s, maps, nieuws, discussiegroepen? En heb je alle krantenarchieven doorgespit? En hyves of facebook?

Ik denk dat er meer mensen zijn die op anderen googelen dan op zichzelf. En nog minder die daar actie op ondernemen. Toch begint wat er op internet over je staat steeds belangrijker te worden, zelfs zonder dat je het merkt. Dus, begin maar eens met jezelf te googelen! En daarna naar wieowie (ook weer alle tabblaadjes af!). En als je dan toch bezig bent, meteen bij Google en Wieowie (na het zoeken in de kolom rechts) even een alert instellen. Dan wordt je direct op de hoogte gebracht als er nieuwe zoekresultaten op je naam zijn.

Veel plezier