GIMP wspomagany AI

You can watch my Newsy greenwashing story here.

It’s getting to be the time of year where the days are colder, darker, and shorter, and there are so few things to look forward to until spring. Luckily, one of them approaches! It’s almost Canada Reads time again!

The panelists and their choices will be announced Tuesday, December 1st. If you’re in the Toronto area, you can even go to a neat-o launch event in the atrium of the CBC building (250 Front St. West). It’s a nice event with the authors and panelists with and a good taste of what’s to come.

This year I’ll be reading all the books again and blogging about them, and then posting daily recaps (with my own editorial) as the competition unfolds. I had a fantastic time last year and was really pleased to see all the great debate that happened on this site and elsewhere.

Missed last year’s coverage or the five great books? The Canada Reads 2009 tag in the right side bar is a good start! For winners from previous years, there’s a full chart on Wikipedia.

Get ready to read, Canada! Coverage starts at the KIRBC December 1st.

Nie wiadomo czy chodzi o pełnometrażową wersję robokaliptycznego szorta Panic Attack, ale Sam Raimi zaproponował Fede Alvarezowi budżet oscylujący wokół 30-40 milionów $ i wolną rękę w stworzeniu filmu science-fiction.

O samej produkcji nie wiadomo w zasadzie nic ponadto, że zdjęcia mają odbywać się w Buenos Aires i Montevideo. Ciekawe, czy Alvareza spotka taki samo los, jak Neilla Blomkampa, którego wypromował Peter Jackson. Kto nie wie o czym ten post, marsz pod ten adres.

Via FilmJunk.

Na łamach tego bloga gościły już różniste rodzaje apokalipsy. Była zombiekalipsa, była robokalipsa, była spółdzielnio-plebixokalipsa, a teraz przyszedł czas na najmniejszą z apokalips – micro(anuso)kalipsę. Francis Lawrence – stwór odpowiedzialny za Jestem legendą, został reżyserem opartego na komiksie Michaela Hague’a filmu In the Small.

Hej mała, mam 12 cali - eeeeekstraaa - wzrostu...:(

Za scenariusz adaptacji odpowiada debiutantka – Laura Harrington. No dobra, to znamy podstawy, ale co to do cholery jest microkalipsa(tm)? Ano miała miejsce tajemnicza eksplozja, efektem której jest to, że wszyscy ludzie na planecie mają po 6 cali wzrostu. Jak nietrudno się domyślić – łańcuch pokarmowy uległ przeszeregowaniu, a micronuski muszą stworzyć nowe społeczeństwo, gotowe na odpieranie nieustannych ataków mruczusia i bombardowań przez stada gołębi.

Bla bla bla, za Pajiba.

W sobotę, 28 listopada, grupa E w składzie Dagmara, Ewa i Kasia, wyruszyła na warszawskie ulice, by zapytać przechodniów, jakim metamorfozom poddaliby PKiN, gdyby wszystkie ich pomysły mogły zostać zrealizowane. Polem działania stał się Plac Defilad i okoliczne parki, ogół zebranych opinii, pomysłów, szkiców: 22, ilość używanych ołówków: 5, liczba wydanych podarków w zamian za rozmowę: 35, uśmiechy rozmówców: niezliczone i bezcenne.

Na naszej stronie kilkakrotnie pojawiały się reklamy Volkswagen, nie myślcie przypadkiem, że to z powodu naszego zamiłowania do tych aut. Nic bardziej mylnego, nie jesteśmy fanatykami Golfa III, czy Passata B5. Ja nawet szczerze się przyznam, że nie przepadam za autami tej marki, a to z powodu nieciekawej stylistyki i masowego charakteru. No dobra mam słabość do Passata CC, ale to jedyny model godny uwagi, no poza Scirocco. Jednak mimo tych wszystkich przeciwności losu śmiem twierdzić, że reklamy VW są odwrotnością jej produktów. No może i nie są pełne polotu, ale za to pomysłowości im nie brakuje. Tym razem przedstawiamy wam Golf’a, o którym marzył pewien młody człowiek.

Witam wszystkich odwiedzających stronę. Cieszy mnie fakt, że tak wiele osób tu zagląda i również ogląda nasze filmy;)

To cudowne tak po skończonej pracy nad jakimś projektem usłyszeć, że to co się zrobiło jest dobre i się podoba. Motywuje nas to do działania. Taki istny kopniak pozytywnej energii. Kosztuje nas to sporo pracy i czasem nerwów, ale im dłużej “siedzimy” w tym fachu tym lepiej nam to wychodzi. Już nie długo będziecie mogli być sami świadkami naszych postępów. Dziękuję w imieniu wszystkich “Powiązanych” za wszystkie miłe słowa jakie usłyszałam na temat naszego pierwszego filmu (i oczywiście na temat wytworu kreatywności z apteki)! Dziękuję również za przychylne zdania na ten temat wypowiedziane do reszty członków grupy. Pojawiła się także jedna przychylna wypowiedź, lecz zawierająca mały poślizg jaki zawiera nasz film. I za to również dziękuję. To też jest mile widziane Krytyka w sposób kulturalny i przede wszystkim uzasadniony jest budująca;)

Zapraszam do śledzenia tego co dzieje się na stroncę i przede wszystkim do komentowania i oceniana naszych dzieł! Pozdrawiam

Projekt “Smaki Warszawy” – tytuł nieco roboczy

O co chodzi: w ramach zajęć animacyjnych na Uniwersytecie Warszawskim postanowiłyśmy z koleżankami przybliżyć  tematykę budek gastronomicznych otaczających Pałac Kultury i Nauki.  Codziennie stołuje się w nich mnóstwo ludzi, może warto więc sprawdzić, kto serwuje w nich szybkie posiłki, czy z danym miejscem nie wiąże się fascynująca historia gastronomiczna lub też po prostu, co jest specjalnością danego zakładu.

Współpraca: projektu nie uda się przeprowadzić bez woli właścicieli obiektów a także osób pracujących w tych mini-lokalach. Dlatego też zwracamy się z gorącą prośbą o przyjazne spojrzenie na nasz projekt.

Zakończenie projektu: owocem naszej pracy ma być ALTERNATYWNY PRZEWODNIK GASTRONOMICZNY PO BUDKACH GASTRONOMICZNYCH POD PKiN. Zostanie on umieszczony w internecie, aby każda zainteresowana osoba, mogła zapoznać się z ofertą gastronomiczną tych miejsc, a także spojrzeć nieco innym okiem na miejsca, które codziennie mija w drodze do pracy, czy szkoły. Może dowiedzieć się o niezwykłej historii związanej z daną restauracyjką lub po prostu szybko się posilić

…czyli jak za pomocą gimp-a dałam nową twarz mojemu blogowi o jedzeniu…

Zgodnie z zapowiedzią, zapraszam wszystkich na nowego (starego) bloga który teraz znajduje się pod adresem www.konsolowiec.pl. Wygląd nowego bloga nie jest jeszcze dopracowany (brak logo i grafiki), ale wszystko już mniej więcej działa jak ma działać, więc nie widze sensu, żeby Was o tym fakcie nie poinformować Tak więc jeszcze raz zapraszam wszystkich do odwiedzania i komentowania.

www.konsolowiec.pl Zapraszam

Odniesienie do wyroku Trybunału w Strasburgu w sprawie krzyża, kształt duszpasterstwa emigracji, przyjęcie uchwały o wprowadzeniu okresu propedeutycznego w seminariach duchownych, a także omówienie kalendarza na nowy rok kościelny, to główne tematy 350. Zebrania Plenarnego Konferencji Episkopatu Polski, które odbyło się na Jasnej Górze.

W komunikacie biskupi przypominają, że krzyż jest wyrazem miłości i uniwersalnym znakiem poświęcenia się dla innych. Stanowi element tożsamości kultury europejskiej i jest obecny w symbolach narodowych wielu krajów i organizacji. „Chrześcijanie mają prawo do obecności tak drogiego symbolu, jakim jest krzyż w sferze publicznej, a więc w szkołach, budynkach użyteczności publicznej, parlamentach itd. – powiedział ks. Józef Kloch, rzecznik Konferencji Episkopatu Polski. – Poza tym trzeba się zastanowić, kto ma większe prawa mniejszość czy większość?”.

Biskupi dziękują wszystkim zaangażowanym w obronę życia poczętego, a szczególnie tym spośród polskich parlamentarzystów, którzy działają na rzecz prawnego zakazu stosowania zapłodnienia in vitro.

Ważnym tematem obrad były problemy emigracji, a zwłaszcza opieki duszpasterskiej nad nową rzeszą Polaków mieszkających poza krajem. Nowym delegatem Konferencji Episkopatu ds. duszpasterstwa emigracji został wybrany bp Wojciech Polak z Gniezna.

Pasterze przygotowali list na uroczystość Świętej Rodziny i propozycję lutowego listu o kulturze języka, który w sytuacji brutalizacji języka publicznego ma być wyrazem troski o piękno mowy polskiej.

I. Tyras, Częstochowa

http://www.oecumene.radiovaticana.org

Konferencja Episkopatu Polski

Biuro Prasowe Jasnej Góry

Strona Stowarzyszenia Papaboys w Polsce

Najwyższy Sąd Gospodarczy w Kijowie odrzucił apelację kasacyjną amerykańskiej korporacji Dugsbery Inc w sprawie kościoła św. Józefa w Dniepropietrowsku. Tym samym trybunał potwierdził prawo tamtejszej wspólnoty katolickiej do świątyni. Tamtejszą parafię od ponad dziesięciu lat prowadzą kapucyni. Jeszcze dłużej – 18 lat – trwała walka o przywrócenie zabudowań parafialnych prawowitym właścicielom.

Kościół w Dniepropietrowsku zbudowali tamtejsi katolicy ponad 130 lat temu. Budynek zarekwirowany w czasach sowieckich na rzecz państwa był następnie bezskutecznie rewindykowany u władz ukraińskich przez miejscową parafię. Konflikt nasilił się w 1998 r., gdy całą działkę sprzedano amerykańskiej firmie Dugsbery Inc związanej z jednym z ukraińskich oligarchów, byłym premierem Pawłem Łazarenką. Umowa została dokonana nielegalnie, jednak przez dłuższy czas próbowano na tym terenie kontynuować inwestycje budowlane, poczynając od burzenia kościoła. Spotkało się to z protestami wiernych, których usiłowano zastraszyć przy niejednoznacznej postawie władz miejskich. Jednak kolejne wyroki sądu oraz nacisk opinii publicznej ostatecznie przechyliły szalę na stronę katolików.

tc/rv

http://www.oecumene.radiovaticana.org

Rzymsko-katolicka parafia sw. Jozefa w Dniepropietrowsku

Strona Stowarzyszenia Papaboys w Polsce

Pomysł na „Projekt PKiN” zrodził się na początku listopada w głowie czterech studentek kulturoznawstwa Instytutu Kultury Polskiej, uczestniczek warsztatu animacyjnego „It’s your image – take care of it” prowadzonego przez Pamelę Wells ze stowarzyszenia Laundry
[co tydzień aktualizowany blog warsztatu: http://yourimage.wordpress.com/].

Celem warsztatu jest zrealizowanie przez uczestników projektu animacyjnego wykorzystującego do pracy z ludźmi narzędzie poznawane na tymże warsztacie – program graficzny GIMP.

Nasze myśli krążą wokół Pałacu Kultury i Nauki – uwielbianego, znienawidzonego, obojętnego, powszechnie rozpoznawanego, politycznie stłamszonego, estetycznie wykpionego, architektonicznie podziwianego czy symbolicznie skreślonego przez kolejne pokolenia mieszkańców Warszawy. Co w jego wyglądzie tak bardzo denerwuje? Co wzbudza sympatię? A jakie zmiany sprawią, że centralny budynek stolicy stanie się ładniejszy i bardziej oswojony? Wykorzystując nabyte podczas warsztatu umiejętności, pragniemy to sprawdzić!

Czy mieszkańcy Warszawy mają pomysł na metamorfozę Pałacu, przekonamy się w sobotę 28 listopada! Od godziny 10 na Placu Defilad będziemy czyhać na Waszą kreatywność! W ruch pójdą ołówki i szablony – wraz z chętnymi będziemy skreślać, dorysowywać, burzyć i budować na nowo, a wszystko po to, by stworzyć PKiN z warszawskich marzeń. Następnie, ołówkowe szkice przekształcimy za pomocą narzędzia GIMP w zdigitalizowane projekty budynku.

Efekty naszej pracy oraz fotograficzną dokumentację projektu na bieżąco będziemy prezentować na naszym blogu [http://projektpkin.blogspot.com/]

Masz pomysł na zmianę wizerunku PKiNu?

Spotkajmy się w sobotę, 28 listopada na Placu Defilad!

Jeśli zawsze chcieliście zagrać w oryginalne automatowe hity Atari, których większość doczekała się już dziesiątek kontynuacji, rozwinięć itp, właśnie macie okazję.

Na swojej stronie Atari udostępniło szereg klasyków, które na pewno znacie z wczesnych lat waszego grania. Można je też pokazać, nie wiem, na przykład dzieciom .

Co więcej: “You can play them all here online, any time and free of charge.” – nic tylko zabierać się do bicia rekordów w Asteroids .

Klik_mi

ps. Za info dziękuję Konradowi

Czwartek, 26 listopada 2009 o 18:00, Muzeum Sztuki Nowoczesnej, Pańska 3

Profesor Waldemar Baraniewski, wybitny znawca sztuki współczesnej i socrealizmu, w cyklu sześciu wykładów „Gdzie leży Plac Defilad?” opowie o historii Placu, pokaże archiwalne plany, zarysuje kontekst polityczny, skomentuje problematyczne do dziś plany zagospodarowania, opowie o konstrukcji Pałacu Kultury i Nauki.

Waldemar Baraniewski – profesor w Instytucie Historii Sztuki UW. Głównym przedmiotem jego badań jest historia sztuki XX wieku, ze szczególnym uwzględnieniem zagadnień sztuk przestrzennych (architektury i rzeźby) oraz problematyki funkcjonowania sztuki w kręgu systemów totalitarnych. Zajmuje się również krytyką artystyczną i historią artystycznych kontaktów polsko-niemieckich. Opublikował m.in.: „Kazimierz Skórewicz. Architekt, konserwator, badacz architektury, 1866-1950” (2000), „Ideologia w architekturze Warszawy okresu realizmu socjalistycznego” (1996); współorganizował wystawy w Muzeum Narodowym oraz w Centrum Sztuki Współczesnej w Warszawie. Należy do Polskiej Sekcji Międzynarodowego Stowarzyszenia Krytyków Sztuki AICA.

Kolejne wykłady, zawsze w czwartki: 10 grudnia, 14 stycznia, 18 lutego, 11 marca, 8 kwietnia, godz. 18.00

Współorganizatorem wykładów jest Narodowe Centrum Kultury
=================================
Professor Waldemar Baraniewski (University of Warsaw) counts as the leading figure in the history of postwar Polish architecture and art in the public sphere. His primary area of interest is the relation of postwar art and architecture to the totalitarian ideology – and vice versa.
His lectures – “Defilad Square – meaning where?” present the latest findings in the history of that unique space at the heart of Warsaw.

Witam ponownie po mojej chwilowej nieobecności, która była spowodowana sesją egzaminacyjną, która skończyła się w zeszłym tygodniu. Teraz mam z powrotem czas na wszystko.
W przeciągu ostatnich dni wziąłem udział w dwóch bardzo ciekawych przedsięwzięciach bowlingowych. Pierwszym z nich było seminarium “The Lane and Ball Connection” zorganizowane w siedzibie SI LINE – Brunswick Italia. Uczestnictwo w nim było bezpłatne i mógł wziąć udział każdy. Prowadzili je John Prokopec oraz Pat Mitchell, czyli osoby niesamowicie doświadczone. Wystarczy powiedzieć, że Pat Mitchell był w ekipie, która zaprojektowała Authority 22, a John Prokopec jest International Brand Manager. Oboje spędzili większość życia na kręgielni. Seminarium było bardzo ciekawe. Program przewidywał: lane play, dobór kuli do warunków, lay-out, czynniki wpływające na reakcję kuli takie jak: powierzchnia, materiał, x-hole, flare, pin placement itd. Uczestników było ok. 20-30 czyli nienajgorzej. Uważam, że była to świetna inicjatywa i byłoby bardzo ciekawie, gdyby udało się zorganizować coś podobnego w Polsce. Po rozmowie z nimi dowiedziałem się, że byli jeszcze w kilku krajach prowadzić te seminaria. Naprawdę, świetna inicjatywa, dzięki której każdy mógł poznać tajniki doboru sprzętu.
Kolejnym eventem w jakim przyszło mi wziąć udział to „Bowling w szkole”. Ta inicjatywa została zapoczątkowana 12 lat temu. Ponadto ciekawym jest fakt, że jest to zrobione poza federacją. Zostałem poproszony o udzielenie paru wskazówek podczas ich rozgrywek oraz wykonanie jednej pokazowej gry. Muszę przyznać, że zrobiło na mnie wrażenie gdy tyle młodych osób oglądało jak gram. Tylko pozazdrościć tego, że mają takie możliwości na rozpoczęcie przygody z bowlingiem. Ponadto byłem zaskoczony gdy usłyszałem, że ta pięćdziesiątka dzieciaków ze szkoły podstawowej to tylko mała część wszystkich uczestników tego programu, których jest 3000 na tej kręgielni, a kilkanaście tysięcy w całych Włoszech. Oto dowód na to, że można ściągnąć młodzież na kręgielnie. Co więcej każdy uczestnik dostał swoją licencję, na podstawie której płaci za gry mniej od poniedziałku do niedzieli. Warto również podkreślić, że na początku tego programu kręgielnie nie pobierały żadnych opłat za zorganizowany turniej. Czy nie byłoby czymś wspaniałym zainicjować coś podobnego w Polsce?
Na zakończenie przestawię moje plany na najbliższe tygodnie. Już w ten weekend jadę z Marco na zawody Oltremare Winter Cup (http://www.bowlingoltremare.it/tornei_det.asp?idtorneo=4) do Neapolu na kręgielnie, gdzie odbywały się zawody ETBF. Na początku grudnia z kolei pojawimy się na English Open. Oczywiście będę zdawał relacje na bieżąco.

Cross your fingers!

Dziś jak każdego poniedziałku wybrałem się na trening. Trenuję w poniedziałki, środy i piątki. Grałem na tym smarowaniu co ostatnio, które jest wzięte z jakichś zawodów open w Holandii. Zafundowałem sobie ciekawy set gier: 244, 216, 225, 299, 247, 268, 222, 232. Niestety i tym razem po 11 strike’ach spadło tylko 9 kręgli. „Szczęściarzem”, który został tylko muśnięty był 10-pin. Tym razem był to już dobry rzut ale niestety jeśli coś zostaje to znaczy, że nie było „good enough”. Od następnego treningu powinienem już grać na krótkim smarowaniu, gdyż z Wiednia wrócił Marco i możemy wprowadzić kilka nowych programów. Tak więc będę mógł już trenować pod kątem mistrzostw.

Za nami już AMF, prolog i pierwsze GPP, na których niestety nie mogłem się pojawić. Bardzo tego żałuje bo ominęły mnie ważne zawody, które były kluczowymi punktami w moim kalendarium. Moja nieobecność spowodowana była tym, że przyszedł czas na studia, a mój wybór padł na Bocconi University w Mediolanie, gdzie zajęcia rozpoczęły się już 8. września. W związku z tym miałem sporo spraw do załatwienia. Na szczęście teraz już wszystko w normie i po otrzymaniu jakże bardzo wyczekiwanego sprzętu z Polski udałem się prosto na kręgielnie, by powrócić do treningów. Wybrałem Bowling Corvetto, gdzie urzęduje znany już z Unibet Polish Masters – Marco Cesare Parapini. Do tego mamy tam już jednego Polaka – Roberta Kubicę.

Po dość męczącej podróży metrem na drugi koniec miasta, która trwała jakieś 40 min wszedłem do kręgielni. Warunki jakie tam zastałem to istny raj, w porównaniu z kręgielnią na której spędziłem ostatnie parę lat: 16 torów w świetnym stanie, kręgle nowe i poustawiane jak należy oraz to co sprawiło mi największą radość – Kegel Kustodian Walker. Dzięki takim warunkom będę miał w końcu możliwość trenowania na wymagających warunkach jakie spotyka się na międzynarodowych arenach. Mam nadzieję, że przełoży się to na wyniki na kolejnych mistrzostwach, jeśli oczywiście zostanę powołany.

Przejdę teraz do kwestii klubu i ludzi. Z Marco miałem wcześniej tylko kontakt telefoniczny i już wydawał mi się bardzo miłą osobą. Nie myliłem się. Zostałem przyjęty jak „swój”. Już w pierwszy dzień zapisano mnie do klubu Raggio X, w którym spędzę najbliższe kilka sezonów. Co więcej stało się coś, czego bym się w życiu nie spodziewał. Po raz pierwszy od dobrych paru lat w rubryce hdcp przy moim imieniu pojawi się liczba i to nie byle jaka. Mój handicap będzie wynosił 15! Ciekawy jestem jak długo mi go pozostawią…

Poza tym atmosfera w klubie świetna a do tego jest tam doświadczony Claudio Pica – USBC silver coach. Dzięki temu nie pozostanę bez opieki trenerskiej i poza treningami z Costasem będzie ktoś, kto będzie mnie miał ciągle na oku i w razie potrzeby pomoże. Już za 2 tygodnie powinienem wystąpić w pierwszych zawodach. Odbędą się one w Turynie i będzie to rywalizacja pomiędzy parami z różnych klubów. Zobaczymy jak się spiszę na nowej arenie. Co do mojego bloga to postaram się zdawać relacje z tego jak się toczy moje życie bowlingowe we Włoszech i nie tylko. Do zobaczenia wkrótce na Mistrzostwach Polski Par. CIAO!