Image by soepvlees via Flickr

Hemeltjelief, wat een taalgebruik in die sportwereld ook altijd! Gisteren hoorde ik (in het sportgedeelte van het 13u-journaal op één, klik hier), naar aanleiding van het WK wielrennen in Mendrisio, heel wat en heel wat niet. Wielrenner Philippe Gilbert (foto) zei:

Ik denk we eh kunnen eh sterke ploeg. Zeker geen wind pakken. Het is mijn been die beslist.

De sympathieke Waal is al bij al verstaanbaar. Geen wind pakken, sja, dat lijkt me anders wel moeilijk. Kun je dan uit de wind rijden? Het been beslist, eigenlijk is dat de beste samenvatting. Superbenen bij voorkeur.

Dan was er nog Tom Boonen, maar wat hij zei, was onverstaanbaar, dus teken ik maar geen citaten op. Schrijnend hoe een haperende Waal duidelijker Nederlands kan spreken dan een Vlaming uit Balen. Ik eis echt ondertitels voor onverstaanbare mensen uit de Kempen. Het moeten niet alleen de ergste West-Vlamingen zijn.

Nick Nuyens (een andere wielrenner) hoorde ik nog het volgende beweren:

Da’s een beetje eigenlijk altijd het recept op een WK: eerst het bord van een ander leegeten. We hebben allemaal heel groten honger.

Wie het doel van wielrennen nog niet had begrepen (zoals ikzelf), die weet het dan nu: wielrennen is om ter eerst aan het buffet zijn. Blijkbaar hongeren wielrenners zich uit. Logisch dat ze dan als eerste proberen aan te komen, dan is er nog meer keuze bij het eten. Eerst komt, eerst maalt. Omdat de Belgen zouden kunnen winnen, is dat buffet zelfs heel speciaal Belgisch geworden: er is een Belgisch dorp in Mendisio opgericht, een plek vol frieten en bier. Als uitgehongerde Belg kun je toch niet anders dan daar het uiterste voor geven?

Sport: het blijft me verbazen.

Ook interessant:

http://www.hln.be/hln/nl/1294/WK-Wielrennen/article/detail/1004430/2009/09/27/De-grappigste-uitspraken-van-Wuyts-en-Van-Nieuwkerke-tijdens-WK.dhtml

Als het weer buiten hetzelfde is als gisteren zit de kans erin dat ik namiddag naar de rechtstreekse verslaggeving kijk van ‘De Ronde van Vlaanderen’. Ik kan me al niet meer herinneren wanneer ik voor het laatst een wielerwedstrijd ‘live’ heb gevolgd voor het scherm, maar ‘t is alweer (veel te) lang geleden. Als je mij dus om een pronostiek zou vragen moet ik het antwoord helaas schuldig blijven.

Maar her en der lezen we in de gespecialiseerde pers dat Filippo Pozzato de te kloppen man is. En als er één man is die bekwaam moet worden geacht om daarin te slagen, dan is het toch wel Tom Boonen zeker. We zullen alleszins supporteren voor de Kempenaar. Vanaf 9u15 kan je de koers trouwens ‘live’ volgen op Sporza. Vermits ik dit weekend moet werken zal me dat niet lukken. Namiddag ga ik dus wellicht een poging wagen.

Pozzato heeft zijn streepje voor te danken aan zijn overwinning in de E3-Prijs toen hij Boonen klopte in de sprint. Ook in de Driedaagse kwam hij goed voor de dag. Ook Stijn Devolder, Nick Nuyens en Heinrich Haussler worden getipt voor de eindzege.

UPDATE

Uiteindelijk won Stijn Devolder voor het tweede jaar op rij. En dat was absoluut verdiend. Hierdoor wordt hij ook volgend weekend tijdens Parijs-Roubaix, de zogenaamde ‘hel van het noorden’ de te kloppen man.

UPDATE 2

Uiteindelijk won ploegmaat Tom Boonen voor de tweede opeenvolgende maal Parijs-Roubaix. Meteen de derde keer in zijn carrière. Opvallend veel valpartijen dit jaar en een ongeval met een motor van de organisatie zorgde zelfs voor l6 gewonden.

Na een week in het vagevuur dat smallband heet vertoefd te hebben heb ik eindelijk mijn foto’s van de start van de Ronde van Vlaanderen kunnen uploaden naar Flickr en kan ik dus ook mijn relaas van de feiten doen.

De Ronde vertrok om kwart voor 10, wat wil zeggen dat ik om kwart voor 9 op de Markt stond, waar op dat moment al deftig veel volk verzameld was. Van links naar rechts: sportfreaks, Vlaanderen-freaks, bekend volk en gewone toeschouwers. (klik voor vergroting)

A propos: dit heeft niks te maken met de uit de hand gelopen opdracht die Tom Waes in zijn programma aan de kijkers meegaf nl. “fotografeer een BV”. Het was nog niet eens uitgezonden en stel dat het al uitgezonden was, ik had het niet gezien. Hou ondertussen maar op uw hersenen te pijnigen: het is de man met de telefoon en het is Marijn Devalck. Voor de rest heb ik geen interesse in BV’s (tenzij wanneer Bart Peeters verkondigt niet meer te willen presenteren).

Aan de kathedraal had ik een afspraak met Matthias en Tom, maar om daar te geraken moest ik door de Steenstraat die behoorlijk druk was, en waar je niet kon oversteken wegens op en af rijdende wielrenners en VIPS die foto’s wilden nemen. Het is waarschijnlijk overbodig te zeggen aan welke kant ik me bevond. Na een lange tocht richting ‘t Zand was het duidelijk dat er no way was dat ik ooit aan de overkant zou kunnen geraken zonder een paar regels te overtreden. Maar hey, ik was niet de enige die die morgen regels overtrad:

Ter hoogte van de kathedraal kreeg ik de rest van de Bruggelink crew dan eindelijk in de mot, en zij mij ook:

Een fikse beenzwaai die discreet bedoeld was maar onmogelijk onopgemerkt voorbij gegaan kan zijn bracht mij voor heel even praktisch op het parcours van de Ronde, een gedachte die zich heden ten dagen nog steeds regelmatig tussen mijn oren nestelt en een opwaartse krul tovert ter hoogte van mijn rechter mondhoek.
“Hoezo beenzwaai” vraagt u zich al dan niet luidop af? Wel, kijk naar de foto hier boven en let op de dranghekkens. Enfin, ik ben aan de overkant geraakt zonder dat een renner in mijn flank gereden is. Oja, net daarvoor heb ik Gilbert gezien! Had ik dat al gezegd? Nee he. Ewel, ik heb dus Gilbert gezien én een foto gemaakt. Ik ben nog steeds euforisch.

Het plan was dat Matthias en ik het parcours zouden coveren in de nabijheid van de Markt, en dat Tom en zijn maat zich wat verder zouden installeren, om zo een maximale diversiteit aan impressies en beeldmateriaal te kunnen vastleggen op de gevoelige sensor.

Met Matthias heb ik me een weg geworsteld naar het podium, waarbij we ons door een flessenhals moesten wringen op de hoek van de Steenstraat en de Markt. Een strategisch uitgekozen locatie op de hoek van de Wollestraat en de Oude Burg gaf ons een goeie kans het peloton relatief langzaam voorbij te zien dokkeren want daar moesten ze een straat indraaien.

Tja, en toen kwam het peloton. Op de foto’s zijn volgende renners te herkennen in volgorde van verschijning: Gert Steegmans, Oscar Freire, Nick Nuyens & Wim Vansevenant, de enige Japanner in de Ronde (Fumiyuki Beppu), vervolgens De man-die -blijkbaar- nog-liever-zijn-ploegleider-doodslaat-met-een-hamer-dan-de-Ronde-van-Vlaanderen-te-rijden, en er was ook nog Tom Boonen, waarbij het aantal stripfiguren dat ik die dag gezien heb op twee komt.

Wie ik niet gezien heb is de driekleur met daarin de latere winnaar: Stijn Devolder.

Uiteindelijk bleek dit het begin geweest te zijn van een sensationele koers met onstuimige weersveranderingen, bloedstollende valpartijen, man-tegen-man-gevechten, een overdosis adrenaline en een finale in pure thrillerstijl waar ik een tijdje niet goed van was. En morgen is er weer koers!

Tom Boonen (BEL/QuickStep), 17e : «J’avais les jambes pour gagner. Mais la tactique de course ne m’a pas permis de le démontrer. Je suis très heureux pour Stijn qui a fait un grand numéro. Et très heureux aussi pour l’équipe. Quick Step a fait une course splendide. Avec Barredo et Wijnants, nous avons fait un travail extraordinaire après le Koppenberg. Devolder devait ensuite me servir de rampe de lancement mais les circonstances de la course ont modifié ce scénario».

Sylvain Chavanel (FRA/Cofidis), 30e : «Quelle course extraordinaire ! Ce public tout le long du parcours, c’est vraiment magnifique. C’est sûr, je reviendrai car je suis désormais définitivement convaincu que je pourrai y faire un truc. Aujourd’hui, j’étais bien mais dans le final, j’ai tout de même senti que d’autres avaient de meilleures jambes. J’ai laissé un peu d’énergie dans le Koppenberg. Dans le Mur de Grammont, j’ai anticipé pour Nick (Nuyens). Je l’ai aidé avec mes moyens et je suis très content, pour moi, pour lui et pour l’équipe, de sa belle deuxième place».

Nick Nuyens (BEL/Cofidis), 2e : «J’éprouve de la fierté mais aussi des regrets. J’ai démontré que je faisais partie des meilleurs et je suis très satisfait de la prestation. Mais la deuxième place, c’est la plus mauvaise. Je termine deuxième, cela signifie que j’avais les capacités de gagner».

Juan Antonio Flecha (ESP/Rabobank), 3e : «Il ne suffit pas d’avoir les meilleures jambes, il faut s’en servir au meilleur moment. Ce que je n’ai pas fait aujourd’hui puisque le résultat démontre que j’ai lancé la poursuite (de Devolder) trop tard. Cela dit, Stijn mérite son succès car ce qu’il a fait, c’est très fort. Attaquer à 30 bornes du but et être capable de tenir après avoir fourni beaucoup d’efforts auparavant, c’est vraiment costaud».

Alessandro Ballan (ITA/Lampre), 4e : «C’est la course ! Dans l’échappée, Devolder a suivi pendant 15 kilomètres. Puis, il est sorti quand on a été repris. Dommage que l’équipe Liquigas ait roulé derrière nous. Mais, à leur place, j’aurais fait la même chose. Devolder devant, tout le monde s’est regardé.»

Filippo Pozzato (ITA/Liquigas), 6e : «Je n’avais pas les jambes pour faire la différence. J’étais avec les meilleurs mais dans une course comme “le Ronde”, il faut quelque chose en plus pour gagner, ce que Devolder avait. J’ai souffert du froid, mais ce n’est pas une excuse. Quick Step a fait une grande course. Je ne pouvais pas changer la course, mais simplement la subir, gérer en espérant un sprint».

Fabian Cancellara (SUI/CSC), 23e : «Ce n’était pas mon jour. Je n’avais pas les mêmes sensations qu’à Milan-San Remo. Tout le monde me regardait, attendait que ce soit moi qui fasse les efforts. En plus, l’équipe a connu son lot de malchance. On ne peut pas tout gagner. Il y a encore Paris-Roubaix dimanche prochain.»

Marc Madiot (directeur sportif de Philippe Gilbert/FDJ) : «On ne peut pas réussir à chaque coup. Il a manqué à Philippe un petit quelque chose dans le Mur (de Grammont). C’est là que ça s’est joué. Il était un peu en dessous de ce qu’il espérait.»

Dix ans après son succès chez les Juniors, Stijn Devolder s’impose dans   l’épreuve des professionnels après un échappée solitaire de 25 km.

A l’arrivée, il montrait son maillot de champion de Belgique comme Tom Boonen l’avait fait 48 mois auparavant avec son maillot irisé de champion du monde. Incrédule, ne réalisant toujours pas une fois la ligne franchie la portée de cet instant.

“Je ne peux pas y croire. Il faudra encore un peu de temps pour que je sois conscient que j’ai gagné le Tour des Flandres, a expliqué Devolder. Je me sentais bien, les jambes tournaient à merveille. Mais jamais je n’ai autant souffert qu’au cours des derniers kilomètres, d’autant que je ne connaissais pas l’avance que je possédais.”

Si personne n’avait de doutes sur ses qualités, on a longtemps cru que ce Courtraisien de 28 ans qui courrait sans intelligence n’atteindrait jamais le sommet. Mais depuis 1 an et son succès dans le championnat de Belgique, Stijn Devolder a acquis une autre dimension et s’impose désormais comme la nouvelle étoile montante du cyclisme international.

Un temps variable

Les coureurs se lançaient ce matin sous un temps sec et un rythme rapide de 47km/h pendant les 2 premières heures de course qui empêchaient une échappée matinale de se former. On notait très tôt dans la course les abandons du vainqueur de La Panne Posthuma, de l’ancien vainqueur Wesemann et celui de Tom Steels qui disputait son dernier « ronde ». Il faudra attendre le passage en terre wallonne et le Mont de l’Enclus pour voir 4 hommes, parmi lesquels Tombak, se dégager à l’avant de la course. Les conditions climatiques se dégradent à l’approche du Vieux-Quaremont où la bagarre va être lancée par Andreas Klier épaulé par Flecha et Hoste qui seront vite repris. Au pied du Koppenberg, ils ne sont plus qu’une petite trentaine et sur l’immonde chemin pavé c’est Tom Boonen qui va impressionner la galerie. Il est suivi par Devolder, Rast, Cancellara et les autres.

La poisse pour Hoste

A 63 km de l’arrivée, dérailleur cassé pour Leif Hoste dans le Steenbeekdries. Il doit attendre longtemps sa voiture située en 13eme position. La course semble perdue pour lui. Dans le Taaienberg, Langeveld accélère suivi par Devolder tandis que le groupe Hoste est à 30 sec du groupe des favoris. Pendant ce temps, Freire attaque et prend une dizaine de seconde. Dans la Hagehoekstraat sous l’impulsion de Stijn Devolder, il sera avalé avant que le champion de Belgique décidément intenable en rajoute une couche sur le Leberg où il sera suivi par Gilbert et Langeveld. Hincapie, Flecha, Kroon rejoints par Nuyens, Quinziato et Spilak se lancent à la poursuite du trio et les rejoignent à 43km de l’arrivée. Dans le Berendries, nouvelle accélération impressionnante de  Boonen à laquelle seul Ballan sait répliquer. Cancellara et Pozzato coincent avant de revenir au caractère. Peu après, Ballan, Devolder, Kroon, Langeveld et Hincapie se dégagent. Leif Hoste qui croyait avoir perdu la course revient sur le groupe de tête grâce au travail de ses équipiers Tsjallingi et de Van Avermaet à propos duquel il ne fait plus aucun doute qu’il s’imposera un jour à Meerbeke. Intelligemment Devolder se met en queue du groupe de tête et attaque au moment où le groupe des favoris revient sur eux.

Devolder parti pour un solo

Le champion de Belgique est dans un grand jour et poursuit son effort. Il arrive au pied du Mur de Grammont avec une grosse demi-minute d’avance sur le peloton. Dans le Mur, Devolder passe en tête suivi par Nuyens, Boonen, Flecha, Rast et Terpstra qui se montrent les plus forts des favoris. Cancellara et Pozzato coincent, Gilbert et Chavanel explosent. Peu avant le Bosberg, le jeune Sébastian Langeveld part en contre derrière Devolder. Les 2 hommes se tiennent en une quinzaine de secondes tandis que le peloton des favoris se trouve 31 secondes derrière. Devolder plus fluide sur le vélo voit Langeveld lui reprendre quelques secondes avant de reprendre l’avantage. Tandis que le néerlandais craque c’est son équipier Flecha qui se lance à l’assaut et fond sur Devolder avant de coincer à son tour alors qu’il semblait revenir. Nick Nuyens rejoint alors Flecha mais l’union de leurs efforts ne pourra empêcher Stijn Devolder tant critiqué par son manager après la première étape des 3 jours de La Panne de s’adjuger une splendide victoire sur la chaussée de Halle à Meerbeke. Nuyens complétera le succès belge en gagnant le sprint pour la 2eme place devant Flecha. Encore une fois comme pratiquement à chaque fois depuis le début de saison, la course a souri au plus audacieux.

Fabien Chaliaud

Following the example set by Team Astana yesterday, Team Cofidis withdrew its entire team from the Tour de France today following the announcement that one of its riders, Italian Christian Moreni failed a doping test taken following Stage 11.

The top rider on the Cofidis team was clearly Sylvain Chavanel who had climbed beautifully in the Alps, winning the Polka Dot jersey in stages 5, 6, and 7 before giving it up to Michael Rasmussen, and had risen as high as #8 in the GC standings before fading in the Pyrenees. Also affected are British rider Bradley Wiggins who had finished 4th in the Prologue, French rider Stephane Auge who won the Polka Dot jersey in stages 3 and 4, and Belgian riders Nick Nuyens, Staf Scheirlinckx and Rik Verbrugghe. Cofidis had already lost Geoffrey LeQuatre and Ivan Parra to injuries.

Update: Christian Moreni is now in French police custody, charged with using and trafficking doping products. His team manager, Eric Boyer, reports that he has admitted to doping and apologized to his family, his team and the Tour. It was also reported that the team withdrew itself at its sponsor’s request, not that of the Tour organizers. Cofidis and Team Manager Eric Boyer have declared strongly against doping and the team has been part of the Mouvement Pour un Cyclisme Crédible (MPCC) which formed in London at the start of the Tour and announced yesterday. The MPCC requires strict adherence to the UCI Code of Conduct by its member teams, and complete transparency on medical and training issues between the teams.