Dla mnie powiedzenie “polskie obozy koncentracyjne” jest tak samo bezsensowne jak mówienie “kubańskie więzienie Guantanamo” tylko dużo bardziej obraźliwe.

Te – moim zdaniem – niedouczone niemieckie świnki* powinny przeprosić i wpłacić (tzn. stacja) kilka milionów EUR na jakiś społeczny cel w Polsce. Kiedy w mediach usłyszę, że Polska wygrała jakiś proces w tej sprawie??? Konia z rzędem temu kto tego dokona!

Z innej beczki…

Dzisiaj Paweł Poncyliusz (PiS) napisał na Twitterze, cytuję:

Mam duże wątpliwości po co wysyłać kolejnych 1000 chłopców do Afganistanu nic na tym nie korzystając. Poczekajmy jak nam postawią tarcze!!

Mam wrażenie, że ten Pan nie użył w ogóle mózgu pisząc te słowa. Jaka tarcza? Jakie postawią? Populizm do kwadratu! Czy my – Polska – jesteśmy drugim Blackwater? Nasi żołnierze to najemnicy??? Ku**a mać!!!

Tarcze sobie kupmy, jeśli nie stać to nie kupujmy a w Afganistanie budować szkoły, dać internet i pokazać jak ludzie żyją na “zachodzie”. Za 5-20 lat będzie tam demokracja. Sami ją wywalczą. Do tego czasu ktoś tych szkół musi bronić i ja tak właśnie rozumiem interwencję. Może naiwnie.

Tak, wysyłać jeszcze tysiąc albo dwa nawet – tam jest WOJNA! Nie róbmy błędu jak amerykańskie społeczeństwo w czasie wojny Wietnamskiej. Musimy wspierać swoich żołnierzy skoro już tam są. Nie wolno wycofać się połowicznie z wojny. Albo walczymy wszyscy razem, albo…

Albo zabrać wszystkich żołnierzy z powrotem do Polski.

Niemcy i melodyjny death metal?

Ano, fani takich zespołów jak Destruction, Kreator czy Morgoth mogą na takie pomysły jak Dark Age kręcić noskiem i tupać stópką, bo  w tej części Europy muzykę rockową/metalową gra się albo surowo i agresywnie, albo dziwnie (vide Rammstein). Dark Age nie należy do żadnej z tych grup, bo jest zespołem śmiało importującym szereg rozwiązań ze Szwecji i ze Stanów Zjednoczonych.

Z takiego miksu narodził się ostatni album Hamburczyków pt. Acedia.

Właściwie już na wstępie mógłbym mocno narazić się fanom tego zespołu pisząc, że premierowy krążek Dark Age na wszelkie możliwe strony pachnie new metalem. Tyle, że nie jest to new metal w każdym calu tandetny, ograniczony krótkimi i prostymi środkami, bo Niemcy naprawdę umiejętnie potrafili przemycić  kilka wpływów do pełnej całości.

Zacznę od tego co mi się podoba w stopniu największym. Chodzi mi oczywiście o świeże solówki gitarowe, nie trzymające się jak szprycha koła od roweru, jednego prostego pomysłu, a wyeksponowane na parę sposobów. Największa w tym zasługa oczywiście autora większości tychże pomysłów czyli Jorna Schuberta. Sprawdźcie takie numery jak Snake of June, 10 Steps to Nausea (kapitalne otwarcie!), Underneath These Burdens  czy Babylon Riots i będziecie mieli podobny pogląd do mojego.

Przy wokalach Dark Age trzeba napisać, że to jednej strony czyściutkie, niebezpiecznie “nowoczesne” zabiegi (czyt. stylizowane w stronę najbardziej słabego new), a z drugiej strony silne – ale nie growlujące – partie ocierające o krzyki, nawoływania i śpiew. Eike Freese udowadnia tym, że ma dosyć dobre możliwości do studyjnego nagrywania, ale tym samym obawiam się o jego występy na żywo.

Na pewno w katalogu pozytywnych emocji dostarczonych mi przez Dark Age wymieniłbym jeszcze sam klimat płyty. Otóż Acedia nie oferuje jakichś kawałków, o których będziemy pamiętać tak długo jak o Smells Like A Teen Spirit czy o Fade To Black, ale  utwory dosyć lekkostrawne i łatwo przyswajalne będące w stanie rozkręcić niejedną imprezę czy dodać emocji kierowcom na trasie.

Oczywiście aby zbyt kolorowo nie było warto napisać słowo o słabszej stronie Acedii.

Mnie osobiście drażnią utwory, w których zespół za wszelką cenę próbuje pokazać, że posiada rodowód death metalowy. W utworach tych (np. All the Unfullfilled czy Myself Heretic) Dark Age gra z jednej strony dosyć mocno by po chwili przejść na strefy właściwej klasykom delikatnych odmian metalu (sic!). Panowie chyba za mocno przyjęli pogląd, że chcą trzymać z korzeniami, ale też w tym pokazać trochę nowoczesności. Takie paradoksy  nie mogą się opłacić.

Poza tym koneserów instrumentariów mogą wkurzyć zabiegi, które sprawiają, że basy, perkusja czy gitary zostają z tyłu tak by eksponować na pierwszej linii wokal. Jest to dosyć odczuwalne na nowym Dark Age, ale myślę, że wynika to raczej z charakterystycznych działań niemieckiej Remedy Records, która posłużyła się w tym wypadku zasadami marketingu, a nie czystą esencją muzyki.

Finał tej recenzji jest taki, że Acedia pomimo pewnych irytujących momentów na pewno nie jest krążkiem, który można skazywać na zapomnienie. Niemiecki zespół spróbował przetworzyć klasyczne z nowym, przyprawiając to jeszcze kilkoma unikalnymi pomysłami.

Nie jest źle, a gdyby ktoś dopilnował kształtu całości w studio, to byłoby bardzo dobrze.

[7/10]

Jeden bandzior prawie ze zabija czlowieka i dostaje za to 13 lat, inny faktycznie zabija i dostaje osiem i pol. Obydwaj dzialaja z premedytacja, przygotowani i uzbrojeni w narzedzie zbrodni udaja sie na miejsce gdzie dokonuja przestepstwa. Jeden dziala z chciwosci – proba morderstwa, drugi zabija przez urazone poczucie dumy – zabojstwo. Takie wyroki wydaj sedziowie w Niemczech w przeciagu tylko paru dni. Czyzby roznica polegala rzeczywiscie na tym ze w pierwszym przypadku sprawca jest Niemiec a ofiara to imigrant, a w drugim przypadku konstelacja sprawca/ofiara wyglada dokladnie odwrotnie?

Kolonska gazeta Kölner Stadtanzeiger publikuje sprawozdanie w pierwszym przypadku:

Strzelajacy z kuszy Jörg J. zostal z powodu proby morderstwa skazany na 14 lat wiezienia. 33-latek strzelal w lutym ze swojej kuszy do ofiary i ja niebezpiecznie dla zycia zranil.

Ciag dalszy tlumaczenia wkrotce …

*** Oryginal artykulu przeczytasz ponizej:

Zweiklassenjustiz in Deutschland

Der eine bringt einen Menschen fast um und bekommt dafür 13 Jahre, der andere bringt tatsächlich einen Menschen um und erhält dafür nur achteinhalb Jahre. Beide gehen vorsätzlich, vorbereitet und mit dem Tatwerkzeug bewaffnet zum Ort des Verbrechens. Der eine handelt aus Habgier – versuchter Mord -, der andere handelt aus verletztem Stolz – Totschlag. So urteilen Richter im Namen des Volkes in Deutschland innerhalb weniger Tage. Soll das wirklich daran liegen, dass in dem einen Fall der Täter Deutscher, das Opfer Zuwanderer und im anderen die Täter/Opfer-Konstellation genau umgekehrt ist?

Der Kölner Stadtanzeiger berichtet zum ersten Fall:

Armbrustschütze Jörg J. ist wegen versuchten Mordes zu 13 Jahren Haft verurteilt worden. Der 33-Jährige hatte im Februar einen Mann mit seiner Armbrust beschossen und lebensgefährlich verletzt. Das Gericht zeichnete ein düsteres Bild des Angeklagten.
„Rücksichtslosigkeit“, „Erbarmungslosigkeit“ und „Gefühlskälte“: Mit solchen Worten beschrieb Staatsanwältin Margarete Heymann am Montag die Art, wie der Angeklagte Jörg J. gegen sein Opfer Hakan K. vorgegangen sei. Das Geschehen habe geradezu „Hinrichtungscharakter“ gehabt. Auf ihre Worte kam Dirk Eßer, Vorsitzender der 9. Großen Hilfsstrafkammer des Landgerichts, in der Begründung des Urteils zurück: Wegen versuchten Mordes in Tateinheit mit versuchtem schweren Raub und gefährlicher Körperverletzung sowie wegen versuchten Totschlags schickte die Kammer den 33-Jährigen für 13 Jahre hinter Gitter. Er hatte sich umfassend geständig gezeigt.
Nach den Plädoyers hatte sein Anwalt Markus Loskamp den Wunsch der abwesenden Eltern vorgetragen, bei der Urteilsverkündung dabei zu sein. Doch die Kammer wollte zum Ende kommen; etwa eine Dreiviertelstunde reichten ihr zur Beratung. Zuvor hatte Jörg J. in seinem letzten Wort gesagt, in den zurückliegenden zehn bis zwölf Jahren habe er versucht, „die Dinge zu erzwingen“. Spätestens seit der Tat wisse er: „Das funktioniert nicht.“ Und er ergänzte: „Es tut mir Leid.“
„Er weiß, was er dem Mann angetan hat“, sagte Verteidiger Loskamp. Er folgte dem Wunsch seines Mandanten, „keine großen Worte zu machen“. Der Anwalt der Nebenklage hob noch einmal hervor, wie stark Hakan K., der um ein Haar gestorben wäre, an den psychischen Folgen der Tat leide. Er sei unfähig, die Tür der Wohnung zu öffnen, die inzwischen mit lauter Sicherheitsvorkehrungen ausgerüstet sei.

Um allen bösartigen Kommentaren vorzubeugen: Wir halten dieses Urteil für einen kaltblütigen Mordversuch nicht etwa für zu hoch, sondern die andere Strafe für einen vollendeten Mord für viel zu niedrig. “Narzisstische Akzentuierung der Persönlichkeit” und “hohe Kränkbarkeit” wirken sich plötzlich strafverschärfend aus, ebenso wie das anhaltende Leiden des Opfers. Die demonstrierte Reue ist vermutlich nur geheuchelt. Andere heucheln noch nicht einmal und ihre Opfer leiden auch, und es interessiert die Richter in ihrer Urteilsfindung gar nicht. Da fängt man schon an, sich Fragen nach der Gerechtigkeit der Justiz zu stellen…

Opierając się na tym, co się publikuje w polskich mediach o przyczynach wybuchu II Wojny Światowej, musiałbym niechybnie dojść do wniosku, że wojnę tę wywołali bolszewicy, a Stalin napadł Polskę z dwu stron w dniu 1 września 1939 roku. Ponieważ, jak mi się wydaje, sprawy miały się zgoła inaczej, publikuję na blogu, za prasą holenderską, tekst niemieckiego dziennikarza i historyka, Klausa Wiegrefe. Chociaż kto to wie, może i on jest agentem Kremla ? Poniżej część 3.

Klaus Wiegrefe – Droga do II wojny światowej

Jak polityka appeasementu nie zdołała powstrzymać Hitlera

W latach poprzedzających wybuch II wojny światowej, Wielka Brytania i Francja nie doceniły, jak silna była żądza podbojów u Adolfa Hitlera. Niepowodzenie polityki powstrzymywania i ugody z Hitlerem, prowadzonej przez brytyjskiego premiera Neville Chamberlaina oznaczało jedno – że wojna jest nieunikniona.

Kilka dni po powrocie z Wiednia, Hitler, promieniując z radości, powiedział do Goebbelsa : “Następna jest Czechosłowacja ” Goebbels zanotował w swoim dzienniku: “Führer jest cudowny. To prawdziwy geniusz.”

Dla Goebbelsa i Hitlera, sięgnięcie po dominację w Europie wydawało się w zasięgu ręki. Osiemnaście miesięcy później, podejmą  oni ostateczne kroki, prowadzące do rozpoczęcia II wojny światowej.

Hitler spotkał się z Konradem Henleinem, przywódcą partii Niemców sudeckich. W 1919 roku, alianccy zwycięzcy włączyli Sudety, które niegdyś były częścią Cesarstwa Austro-Węgierskiego, do Czechosłowacji. Jednak większość Niemców sudeckich odrzucało nową, narzuconą im narodowość, w dodatku czuli się mniejszością dyskryminowaną. Szczególnie ciężko dotknięci przez Wielki Kryzys, wielu Niemców sudeckich  coraz bardziej entuzjastycznie odnosiło się do kanclerza sąsiednich Niemiec. W marcu 1938 Henlein, odnosząc się do rządu w Pradze, powiedział Hitlerowi: “Musimy zawsze żądać tak wiele, aby nigdy nie byli w stanie spełnić naszych żądań”. Ambicje Hitlera, rzecz jasna, daleko wybiegały poza obszar Sudetów. Użył eskalacji kryzysu z Czechosłowacją, na tle problemu Sudetów, wszczętego z pomocą Henleina, jako pretekstu do inwazji i powiedział, iż jego “gorącym pragnieniem  było wymazanie Czechosłowacji z mapy”. Wehrmacht otrzymał rozkaz, aby być w gotowości do inwazji, nie później niż 1 października. Henlein z partii Niemców sudeckich podjął się zadania wywołania rosnącej liczby incydentów granicznych, i wkrótce jego zwolennicy byli już zaangażowani w walkach z czeskimi żołnierzami w rejonach przygranicznych z Rzeszą Niemiecką.

“Siła jest jedynym argumentem”

W Europa czuło się obawy związane ze zbliżającą się wojną. Firmy ubezpieczeniowe w Londynie, w wystawianych polisach ubezpieczeniowych, nie pokrywały ryzyka strat, powstałych wskutek przyszłych działań wojennych. Brytyjski premier Neville Chamberlain zanotował: ” Staje się zupełnie oczywiste przekonanie, z pewnością teraz, że siła jest jedynym argumentem, który obecnie Niemcy są w stanie rozumieć”.

Ale i tak,w końcu,  nikt nie przyszedł z pomocą w obronie Czechosłowacji, jedynej, prawdziwej demokracji na wschód od Łaby. Dlaczego tak się stało? Paryż i Moskwa były sprzymierzone z Pragą. Jednak żaden z tych dwóch mocarstw nie mógł zapobiec inwazji niemieckiej. Sowieci, aby dojść do Czechosłowacji, musieliby maszerować przez Polskę i Rumunię, ale oba te kraje odmówiły udzielenia zgody dla wojsk radzieckich do wkroczenia na ich terytorium. I Francja, która miała możliwość dokonania ataku na III Rzeszy z Zachodu, po raz kolejny oczekiwała na zdecydowane stanowisko Londynu w tej sprawie.

W rezultacie, w lecie 1938 roku, wszystkie oczy zwrócone były na premiera Chamberlaina, który mimo swoich 69 lat, był politykiem mało doświadczonym, jeśli chodzi o prowadzenie polityki zagranicznej. Z jego postawionym kołnierzem, kapeluszem ala Homburg, i binoklami, wydawał się być osobą – reliktem z 19 wieku. Niemniej jednak, nie tylko z powodu staromodnego wyglądu Chamberlaina, istniały silne przesłanki, które sprawiły, że Hitler nazwał go “crazy old bastard.” (szolonym, starym bękartem).

Chamberlain,  polityk konserwatywny, pochodzący z konserwatywnej rodziny z tradycjami politycznymi, był częścią dużej frakcji, która starała się uspokoić Niemcy, poprzez spełnienie ich żądań, pod warunkiem, że wydawały się one uzasadnione i nie były egzekwowane z użyciem przemocy.

Polityka appeasementu, reprezentowana przez Chamberlaina, kierowała się emocjami a także pewnym podejściem intelektualnym. Brytyjski premier stracił ukochanego kuzyna podczas I wojny światowej. Od tego czasu, głosił podstawową  prawdę wszystkich pacyfistów: w wojnie nie ma zwycięzców, są tylko przegrani.

Patrząc z innej perspektywy

Jako były minister skarbu, Chamberlain miał świadomość wyzwań, stojących przed brytyjskim imperium : ze strony Włoch w basenie Morza Śródziemnego, od Japonii na Dalekim Wschodzie, a także ze strony Niemiec i stalinowskiego  Związeku Radzieckiego w Europie kontynentalnej.

W tych okolicznościach  podjął próbę „uspokojenia” Trzeciej Rzeszy, co najmniej przez dostosowanie  i ograniczenie jej żądań. W tym czasie, już w 1938 roku, kilka tysięcy ludzi padło ofiarą hitlerowskiego terroru. Ale większość z nich to byli komuniści i socjaldemokraci, co ułatwiało konserwatywnym politykom  w Londynie do przyjęcia innego punktu widzenia. Z drugiej strony, w Związku Radzieckim, represje Stalina spowodowały śmierć ponad miliona osób. W tym kontekście, Chamberlain mógł łatwiej wyobrazić sobie współpracę z Hitlerem, licząc, iż da ona umiarkowaną stabilizację w Europie Środkowej i odetnie ją od komunistycznych wpływów.

Z tego powodu premier był skłonny dać Niemcom wolną rękę w rozwiązaniu problemu z Sudetami. W rzeczywistości, mógłby nawet twierdzić, że istniejące granice nie były zgodne z często przywoływaną zasadą samostanowienia.

Prowadzący politykę „appeasementu”  byli później oskarżani o to, że utracili moralną busolę. Krytycy szybko  wskazują na serwilizm brytyjskich dyplomatów, których Hitler potajemnie przeklinał, oraz na pogardę, z jaką niektórzy z tych dyplomatów wypowiadali się na temat Europy Wschodniej.

Ale było coś więcej, co decydowało o miękkiej postawie Londynu wobec nazistów. Pomimo tego, że minęło już jedno pokolenie od czasów “wielkiej wojny”, większość Brytyjczyków niechętnie godziła się z myślą o kolejnej wojnie. Dominia Wielkiej Brytanii, takie jak Republika Południowej Afryki, Australia i Kanada, także niechętnie chciały poświęcenia swoich żołnierzy na polach bitewnych Europy w walce o Sudety. Z punktu widzenia polityki wewnętrznej wydaje się, że nie było wielkiej alternatywy dla obranego kursu przez Chamberlaina.Cdn

Zostałem znokautowany przez „Funny Games”, ale „Ukryte” było dla mnie chyba zbyt ukryte. Na nowy film Michaela Hanekego udałem się więc w pozycji wyprostowanej. A wyszedłem z kina na kolanach…

Akcja filmu rozgrywa się w niemieckiej wiosce – gdzieś w połowie drogi pomiędzy Dogville, a tropikalną wyspą z „Władcy much”. Zwykli ludzie i zwykłe życie, ale wystarczy drobne pęknięcie w tej gładkiej skorupie pozorów, by na świat wydostały się brzydkie, śmierdzące i głodne demony. Niby bogobojni, pracowici, skromni i zdyscyplinowani wieśniacy, a przecież sadyści, zawistnicy, zboczeńcy… Spokojne ujęcia, niemrawe dialogi, dłużyzna na dłużyźnie, więcej niedopowiedzeń niż konkretów – a jednak trudno wysiedzieć w fotelu, tyle w tym trudnego do zniesienia napięcia. I nie spodziewajcie się happy endu. Ba, nie spodziewajcie się nawet jednoznacznego, rzetelnego rozwiązania. Gdyby takie było, moglibyśmy o „Białej wstążce” zapomnieć już parę minut po wyjściu z kina. Ale Haneke zadbał o to, żebyśmy się zbyt dobrze nie poczuli we własnej skórze. W swoich rodzinach, wśród swoich sąsiadów, w swoich wioskach. Przy tego rodzaju opowieściach nie możemy się cieszyć, że jesteśmy lepsi od schwarzcharakterów, bo wszyscy jesteśmy umoczeni.

Nie skarżę się. Jak sądzę, jeszcze gorzej po obejrzeniu „Białej wstążki” muszą się czuć rodacy reżysera. Zdemolował tu przecież najpiękniejsze niemieckie cnoty – posłuszeństwo, porządek, protestanckie umiłowanie pracy. Mogę też powtórzyć za mądrzejszymi ode mnie recenzentami, że chciał w ten sposób wskazać źródła nazizmu. Ale choć to pewnie prawidłowy trop, możecie śmiało oglądać „Białą wstążkę” poza kontekstem historycznym. To nie musi być film o rodzącym się hitleryzmie, za to na pewno jest o paskudnej ludzkiej naturze.

Dzisiaj przyjrzymy się naszym zachodnim sąsiadom zza miedzy.

DAX skupia 30 największych spółek akcyjnych pod względem kapitalizacji oraz obrotu, notowanych na giełdzie we Frankfurcie nad Menem – FSE (Frankfurt Stock Exchange).

Został uruchomiony 1 lipca 1988 roku, a z ciekawostek można dodać, że pod uwagę przy określaniu kursu bierze się jedynie akcje podlegające obrotowi na giełdzie (free float).

W skład DAX wchodzą między innymi takie firmy jak Adidas, Allianz, Bayer, BMW, Siemens, E. ON, RWE, Volkswagen.

Na zakończenie piękny niemiecki krajobraz:

Farchant, Niemcy

W jakie ręce Opel?

Jeszcze niedawno niechętni Oplowi wieszczyli koniec tej marki. Po wielu perypetiach związanych z szukaniem nowego właściciela oraz negocjacjach co do ceny i ilości sprzedanych akcji General Motors znów zmienił zdanie. Wszystko wskazuje na to, iż Opel pozostanie w rękach Amerykanów.

Wywodząca się z Niemiec marka samochodów, mimo ciągłych narzekań co do jakości produkowanych aut cieszy się dość dużym powodzeniem wśród nabywców, będąc jedną z czołowych na europejskim rynku. Co więcej, ze względu na to, iż wszystkie 9 fabryk wytwarzających te samochody jest ulokowana na Starym Kontynencie, kondycja Opla ma niebagatelny wpływ na jego sytuację ekonomiczną.

Opel powstał w latach 60. XIX wieku, a na przełomie XIX i XX w. rozpoczął produkcję samochodów. W 1929 firmę przejął amerykański koncern motoryzacyjny General Motors. Dzisiaj posiada on 65% akcji firmy Adam Opel GmbH. W skutek niedawnego kryzysu General Motors bardzo silnie jednak ucierpiał co w prosty sposób odbiło się zarówno na firmie, jak i na gospodarce Niemiec.

Przenikając do gospodarki realnej, wywołany na rynku finansowym kryzys subprime’ów z olbrzymią siłą uderzył w branżę motoryzacyjną. Oprócz rosnącego bezrobocia i spadku PKB, ta gałąź przemysłu musiała stawić czoło skokowemu wzrostowi cen ropy naftowej – a to zniechęcało potencjalnych konsumentów do zakupu samochodów, raczej skłaniając ich do korzystania z innych środków transportu. Nic więc dziwnego, że na przełomie 2008 i 2009 roku GM napotkał znaczne problemy finansowe, jednak ich skala przerosła wszelkie oczekiwania. Efektem nieudanej restrukturyzacji było ogłoszone w połowie roku bankructwo koncernu, powiązane z przejęciem części akcji firmy przez amerykański rząd.  Ponadto General Motors przekazał oplowskie fabryki, technologię i patenty spółce-córce Adam Opel GmbH, sprzedał Hummera oraz przeprowadził  serie negocjacji w sprawie Saaba i Opla. Ostatnia z marek jednak najprawdopodobniej pozostanie w rękach dotychczasowych właścicieli. General Motors zerwał bowiem rozmowy z potencjalnym nabywcą, kanadyjsko-rosyjskim konsorcjum Magny i Sbierbanku.

Informacja ta była szokiem nie tylko dla kupców Opla, ale przede wszystkim dla niemieckiego rządu oraz pracowników fabryk ulokowanych u naszego zachodniego sąsiada. Reakcją rządu była nie tylko rezygnacja z udzielenia kolejnych pożyczek dla GM, ale także zapowiedź odzyskania do końca miesiąca kapitału już wyłożonego na ratunek marki. Najwyraźniej kanclerz Merkel i jej współpracownicy nie wierzą w zapowiadaną restrukturyzację Opla w szeregach amerykańskiego potentata, podobnie zresztą, jak pracownicy niemieckich fabryk. Ci  bowiem wiadomość przyjęli strajkiem, gdyż obawiają się zamknięcia ich miejsc pracy (jak zapowiada GM za Odrą zlikwidowanych zostanie  10 tys. z 25 tys. istniejących stanowisk pracy).

Niektórzy  zwracają uwagę, że strajki pracowników fabryk Opla są bezzasadne, gdyż mając na uwadze jej przyszłość, powinni oni zaakceptować fakt zamykania linii produkcyjnych i przenoszenia ich do krajów o tańszej sile roboczej. Rzeczywiście w idealnym świecie homo oeconomicus taka decyzja powinna być przyjęta  z przyklaskiem. Jednak osoby te zapominają, że każde przedsiębiorstwo, czy tego chce czy nie, wpływa na najbliższe otoczenie. W związku z tym wytwarza się szereg zależności, w tym społeczności lokalnej od firmy. Rezultatem jest moralny obowiązek przedsiębiorstwa do dbania  o społeczeństwo, w którym dane jest mu działać. Stąd, z punktu widzenia społecznej odpowiedzialności biznesu (CSR), zamknięcie niemieckich filii Opla i przeniesienie produkcji do innych krajów, w tym Polski, nie jest najlepszym rozwiązaniem. Z drugiej strony, kontynuowanie nierentownej produkcji nie ma najmniejszego ekonomicznego sensu.

Firma znalazła się więc w trudnej sytuacji, gdzie żadne z rozstrzygnięć nie jest dobre. Zamknięcie i przeniesienie fabryk może na krótką metę uratować Opla, jednak ze względu na niemieckie przywiązanie do narodowych marek, bardzo możliwe jest również odwrócenie  konsumentów zza Odry od rodzimej marki wytwarzanej przez jego samochodów. Wówczas firma mogłaby stracić  pokaźny i, co ważniejsze, zamożny rynek, a to już byłoby gwoździem do trumny koncernu. Ponadto ucieczka z mniej rentownych fabryk niemieckich na lata pokryłaby cieniem opinię o Oplu jako o stabilnym inwestorze, mocno godząc w wiarygodność spółki. Każdy kolejny kryzys na nowo wzbudzałby obawę przed wycofaniem się firmy z kraju, w którym aktualnie urzęduje. Z tego względu Niemcy raczej nie powinni obawiać się całkowitego zamknięcia wszystkich linii, jednak, jak zapowiada sam koncern, likwidacja części z nich jest nieunikniona, dla dobra obu stron.

Skąd jednak tak nagła zmiana decyzji i zerwanie negocjacji? Na pewno poprawa nastrojów na giełdzie i w całej gospodarce postawiła kwestię sprzedaży marki pod znakiem zapytania. Nie od dziś bowiem wiadomo, że branża motoryzacyjna jest przypisywana do agresywnych działów gospodarki, co oznacza ni mniej ni więcej jak silniejsze zmiany w spółkach ją reprezentujących niż wzrosty lub spadki całego rynku. Wobec tego ostatnie wzrosty na giełdzie i nieznaczna poprawa amerykańskiej i europejskiej gospodarki przyczyniły się do wzrostu sprzedaży samochodów, a w konsekwencji – wzrostu przychodów GM. Portal fleet.com.pl podaje za msn.com sześć innych powodów, dla których koncern niekoniecznie byłby zainteresowany pozbyciem się Opla. Główne z nich to potencjalna utrata wpływów na kształtowanie się europejskiego rynku motoryzacyjnego. Rezygnacja z tak znaczącej na Starym Kontynencie marki, mogłaby doprowadzić do marginalizacji GM w Europie. Co więcej rynek europejski jest przedsionkiem do niemniej zyskownego rynku rosyjskiego, a bogacące się tamtejsze społeczeństwo staje się łakomym kąskiem dla niejednego koncernu. „Europeizacja” Rosjan, poprzez wprowadzanie podobnych, jak w krajach Unii Europejskiej, marek byłaby jednym z najprostszych sposobów na zajęcie tego rynku. Istotnym skutkiem sprzedaży Opla byłoby także zaostrzenie się konkurencji z Chevroletem (inną marką GM) czy sprzedaż patentów i rozwiązań technologicznych. Te niematerialne czynniki mogą mieć większe znaczenie niż obiecywane przez niemiecki rząd miliardy euro kredytów i gwarancji.

Globalizacja gospodarki doprowadziła do powstania wielkich koncernów. Niestety, w razie problemów jednego z nich, skutki mogą być odczuwane na całym świecie. Tak właśnie dzieje się w przypadku bankruta General Motors i posiadanego przezeń Opla. Kłopoty firmy z rentownością wymagają milionów dolarów kredytów, a dyskusje co do przyszłości koncernu kreślą wzrosty i spadki na światowych giełdach. Jednak trzeba pamiętać, że GM i Opel to nie tylko akcjonariusze, wierzyciele i amerykański Departament Skarbu, ale przede wszystkim ludzie. Upadek Opla pozbawiłby pracy dziesiątki tysięcy osób. Z drugiej strony nie należy oczekiwać, że General Motors będzie utrzymywał nierentowną markę z jej nadmiernym zatrudnieniem pro publico bono, gdyż będzie to się wiązało ze spiralą zadłużenia i jeszcze głośniejszym końcem koncernu.

Możemy żartować na temat Socjalistycznych Stanów Zjednoczonych Ameryki Północnej, jednak rządy amerykański i niemiecki, będą robiły wszystko, by nie dopuścić  do upadku tak ważnej firmy, jak GM. Tutaj też tkwi jej przekleństwo. Nie możemy być do końca pewni, czy posiadając znaczny pakiet akcji  amerykański Departament Skarbu pozwoli na prawdziwą restrukturyzację General Motors, czy raczej w obawie przed zwolnieniami będą woleli nieustannie dotować  to przedsiębiorstwo. O tyle lepsza jest sytuacja Opla w Europie, gdzie prawo zabrania dotowania poszczególnych firm. Dzięki temu marka ta ma jeszcze przed sobą szansę w postaci gruntownej restrukturyzacji.  Szansę, której nie wolno jej zmarnować.

Autor: Eliza Smyrgała

Wzięła WP (Wirtualna Polska znaczy się) opublikowała ranking pięciu najbardziej niegościnnych narodów zdaniem sąsiadów zza kanału, czyli Anglików. Jako osoba generalnie takich rzeczy ciekawa klikałam się w to. Zresztą ciekawość moja została spotęgowana zdjęciem, które we flash-owej zabawce tekstogalerię reklamowało, a które w formie zrzutu ekranu wrzucam poniżej.

Kto mnie zna, wie że informacje o Estonii są mi drogie i jak widzę estońską flagę, to się pewnie skuszę. Duńska i fińska jedynie zaciekawienie spotęgowały. Łotwa też mnie ciekawi z przyczyn równie różnych jak Estonia, więc już tym bardziej skłonna byłam zajrzeć. Do Niemców w sumie nic nie mam. Znam niewielu, ale Drezno lubię szalenie, a jarmarki świąteczne tam i w Lipsku, to już w ogóle.
Na zdjęciu zresztą flag okazuje się być więcej, ale to już widać po wejściu na galerię. Zresztą proszę: tu ona.

Nie dziwi fakt, że najgorsi zdaniem Brytyjczyków są Francuzi.
Trudno mi porównywać, bo Brytyjczyków znam dwoje. Z jednym mieszkałam, nomen omen w Hiszpanii, drugą zaś jest koleżanka z roku – czyli we Francji. Nigdy też na wyspach nie byłam, to nie osądzę, którzy gorsi, ale prawdą jest, że narody te nie wielbiły się nigdy, a dodatkowo Francuzi mają pewien głęboko gdzieś w podświadomości już zakorzeniony kompleks, tyczący się tego, że kiedyś francuski był językiem, którego uczyli się wszyscy, którzy chcieli coś znaczyć. Generalnie był językiem Europy. Potem go angielski wyparł. Zupełnie mnie to nie dziwi. Po pierwsze – i najważniejsze moim zdaniem – angielski jest o trzy nieba łatwiejszy. Francuski natomiast cierpi na przerost formy nad treścią. Kiedy języki ogólnie ewoluowały ku uproszczeniu, on się konserwował. I tak braterski mu hiszpański czy włoski, sa miłe i do nauczenia nawet łatwe, a on… Merci beaucoup (czyli to, co brzmi jak proste merci boku). Nie zmienia to faktu, że Francuzi angielski znają od przypadku do przypadku, a jeszcze niejednokrotnie ich wymowa zdecydowanie utrudnia odbiór. Po drugie, po angielsku mówi się w USA, co też miało znaczący wpływ na jego rozpowszechnienie.

Czego chcą Anglicy od Turków nie wiem. Znaczy nacja taka różna, a ja jeszcze w Turcji byłam w regionie, który specjalizuje się w zaspokajaniu potrzeb brytyjskich turystów – i wyciąganiu od nich kasy. Belgów w rankingu nie skomentuję, nigdy w Belgii nie byłam, może nadrobię kiedyś te zaległość. Niemcy tez mnie tam nie dziwią. Z nimi różnie.

No i byli ci Hiszpanie na miejscu czwartym. Z Hiszpanami miałam głównie do czynienia w odmianie katalońskiej (a nawiasem mówiąc zdjęciem z Barcelony okraszono ich w owej galerii),  czyli ponoć tej najbardziej zamkniętej w sobie i w ogóle. No i nie narzekam, poza problemami językowymi – tez się angielskiego zbytnio nie uczą – i czasami zbyt częstym, jak dla mnie, brakiem konkretności, to byli mili i pomocni. Oto co o nich napisano:

Hiszpanie choć skorzy do zabawy i temperamentni potrafią być straszliwie nudni i mało otwarci dla innych.

Może… Może miałam farta i na takich nie trafiałam za bardzo. Ale dalej zapisano:

Jest to jeden z nielicznych krajów europejskich, w których np. zabronione jest podróżowanie autostopem.

I to mnie zaskoczyło. W ogóle, że taki przepis popełniono, a w szczególe, bo samej mi się zdarzyło pokonać spory kawałek Toledo w zaczepionym aucie. Do tego zaczepienia mnie i Cristinę zmusił fakt, żeśmy w uliczkach Toledo pobłądziły i miały mało czasu, aby dotrzeć do jedynego mostu, za którym to było miejsce zbiórki… a akurat jakaś kobieta wyparkowywała właśnie z parkingu pod domem. No jakże miałyśmy nie spróbować! Udało się. Jeszcze żeśmy po drodze wyprzedziły kilka osób, w tym organizatorów całej tej eskapady Erasmusów z Barcelony do Madrytu. Ubawiło nas to i w ogóle… a tu widać, żeśmy prawo złamały.

Komentarz przychodzi mi do głowy jeden: LOL!

No i finalnie z flag, co mnie zaciekawiły w zajawce w rankingu znaleźli się tylko Niemcy. Cóż, no generalnie winno mnie to cieszyć.

Niemcy TAK, Polska NIE – do polskich politykow, mediow i obywateli

Berlin, Niemcy, 20 lat potem. Oglądając na żywo obchody 20 rocznicy upadku Muru Berlińskiego cieszyłam się z wielu akcentów polskich (jako Polka) i europejskich (jako Europejka), i podziwiałam przedstawienie Niemców dla całego świata. Mieszkam w tym kraju pół życia, czuje się czasami jakby „niemiecko”, ponieważ łączy mnie z tym krajem wiele doświadczeń, ludzi, miejsc. I zawstydziłam się. Berlin błyszczał, świecił, tętnił duchem wolności. Od razu pomyślałam o naszym polskim, rodzimym 4 czerwca 1989 i jego obchodach w tym roku. W porównaniu do obchodów w Berlinie było to przygaszone ognisko, nawet nie żar. Jednak historycznie patrząc, 4 czerwca 1989 był nie mniej ważny niż sam upadek Muru. A że Polacy bawić się i świętować umieją widać choćby na Majówkach. Mój wniosek: Polacy nie chcą i nie potrafią o siebie zadbać, pokazać się. Wyciągamy kasztany z ognia, a potem upadamy w bagno kłótni, wrzasków, prywaty.

Germany YES, Poland NO – To Polish politicians, media and citizens

Berlin, Germany, 20 years later

As I watched the celebrations of the 20th anniversary of the Fall of the Berlin Wall and I felt great because of many Polish symbols (as a Polish girl) and Europeans symbols (as European). I admired the presentation of Germany for the world. I live in this country already a half of my life and sometimes I even feel somehow „being German“, because I am connected with Germany through many experiences, people, places.

And I was ashamed. Berlin was sparkling; Berlin was shining and trembled with the spirit of freedom. Then, I thought about Polish, native 4th June 1989 and the celebrations of the anniversary in the last year. Compared to the celebration in Berlin, the Polish anniversary of 4th June was rather extinguished camp fire, not even glowing. However, in the history 4th June 1989 was not less important than the Fall of the Berlin Wall. And Polish people are indeed able to celebrate and having fun what you can see f.e. during Majowka (celebrations because of 1st and 3rd May).

My conclusion: Poland doesn’t want and can’t present itself and care about itself. We pull the chestnuts out of the fire and then we fall into the bog of conflicts, noises, private matters.

Czytaj dalej/ read more: :: polski, :: deutsch, :: English

Foto: faz.de

Es ist doch nicht alles Gold was glänzt

Znacząca w tym była rola  – kanclerza Helmuta Kohla!

Il fallait marquer cet anniversaire important pour notre histoire. Le mur de Berlin est tombé il y a vingt ans. J’ai décidé d’y apporter ma petite contribution sous forme de quelques regards propres aux aspects particuliers de ma personne. On y découvre les murs réels, mais aussi ceux, plus épais encore, les murs imaginaires qui existent encore dans les esprits des habitants de deux côtés de l’Europe déchirée. Bonne lecture.

Le premier regard, celui de l’homme de l’est, de plus d’un opposant, dissident ou traître. Tout dépendait à cette époque de celui qui vous donnait ce qualificatif. Sans entrer dans les détails, je peux juste dire que c’était quand même une sacrée contradiction de lutter pour que cela change, tout en ne croyons pas que cela changera, en tout cas de notre vivant. La formidable accélération initiée par les grèves en Pologne, suivis de la création du premier syndicat libre, “Solidarnosc”, les voyages du pape polonais, puis une courte période d’une relative liberté qui a suivie, ont transformé ce rêve en une possibilité. Les formes d’actions sont devenues plus concrètes, plus pragmatiques. Il fallait trouver la forme de pouvoir qui permettrait ce passage tant redouté et tant attendu.

Les souvenirs de cet élan de solidarité – oui, c’est le mot – d’une grande partie de la population suisse à l’instar des autres pays du monde occidental.

Puis vient ce terrible pas en arrière, la Pologne sous l’état de guerre. Un général aux lunettes noires. Noires, comme l’avenir qui voulait encore une fois nous dire ce n’est pas encore le moment.

Mais si, c’est moment s’approchait inexorablement. Malgré la répression, les intimidations, les réactions plutôt molles de chancelleries occidentales, la grande marche vers la démocratie avançait à grands pas. Contrairement aux gouvernements, les populations de nombreux pays ont montré leur indignation et leur solidarité avec les Polonais subissant la répression.

Je me souviens de cette immense manifestation sur la place fédérale à Berne où j’ai chanté devant 10 000 personnes. À la tribune à mes côtés il y avait, entre autres, Madame Ruth Dreifuss. Personne ne se doutait que le mur va tomber et que cette dirigeante syndicaliste va devenir première femme présidente de la Confédération. Bien de murs tombent sans qu’on puisse le prévoir.

Justement, et le mur dans tout ça ? Après ce prologue, indispensable selon moi je vous livre mes trois souvenirs du mur de Berlin. Trois souvenirs et trois images.

Le premier voyage depuis la Pologne dans la DDR. Pays “frère”. Nous arrivions à Berlin et il était difficile de ne pas ressentir une atmosphère pesante. Pleine de suspicions. Nous étions des “frères” de l’est, mais finalement au mieux les étrangers, au pire les ennemies d’hier et d’aujourd’hui. D’hier à cause de l’Histoire passée, le travail de compréhension de l’histoire du fascisme ne s’est pas fait dans la société est-allemande. Je dirais même pas du tout. Le sujet était tabou et comme tous les tabous il avait son poids lourd à supporter.

Les ennemies d’aujourd’hui, parce que ces troublions de Polonais ne voulaient pas être des citoyens modèles du système communiste, comme bien des Allemands de l’est étaient à l’époque, par conviction, par peur ou par goût.

Et les frères c’est précisément ceux de l’autre côté du mur. Mais officiellement il fallait les appeler les ennemis, les impérialistes qui n’attendaient que le moment propice pour nous attaquer avec l’aide de nos pires ennemis américains !

Vous ne vous y retrouvez plus ? Oui, c’était bien notre sentiment de l’époque.

J’en parlerai peut-être dans un des chapitres suivants.

J’ai pu voir le mur. Seulement d’un côté, sans trop m’attarder sur ce sujet dans les discussions. Il me reste ce sentiment d’étonnement, de l’autre côté du mur vivent les gens qui parlent la même langue. Qui sont de la même culture. Tout en étant presque totalement entourés d’un mur, comme un mur de prison, ils sont libres, et nous, vivant autour, nous ne pouvons qu’aspirer à la liberté.

De l’autre côté du mur, on pouvait lire les dernières nouvelles, en allemand, défilant sur les immenses enseignes lumineuses d’un immeuble. L’information libre, visible et accessible à tous, que le pouvoir appelait – la propagande impérialiste.

Le deuxième voyage à Berlin, depuis la Suisse. Muni de mon Titre de voyage, un nom pudique pour ce qui remplace le passeport aux apatrides. Dans l’excitation du départ, je ne me suis pas rendu compte que pour y aller je devrais survoler le pays de l’autre bloc, truffé de plus de bases militaires soviétiques. Après le changement d’avion à  Francfort, mon dernier lien avec mon pays d’adoption – l’avion de Swissair – a été rompu. Il n y avait que les avions américains qui avaient le droit de survoler la DDR. Une fois au dessus de la DDR, j’ai réalisé que c’est la première fois, depuis mon exil que je me trouve au-dessus d’un pays qui ne respectera pas la convention de Genève de protection des apatrides. Le comble de cette tension apparaît à l’approche de Berlin. Le pilote très simplement nous annonce que ce que nous voyons à notre droite, c’est la base militaire soviétique.

J’ai eu peur.

Un instant j’ai imaginé que notre avion peut avoir un problème technique et que nous serons obligés d’atterrir sur cette base. Que diront les services de KGB en voyant mon nom et mon Titre de Voyage, signe distinctif de réfugié politique ?

Nous atterrissions sans problème sur l’aéroport de Berlin – Ouest.

Plusieurs années plus tard. J’ai vibré encore plus fort en voyant une situation quasi similaire. C’était au cinéma. Le film White Nights de Taylor Hackford avec Mikhail Baryshnikov raconte une situation très similaire. Je devrais peut-être toucher les droits d’auteur ?

Cette fois j’ai vu le mur de plus près. Dans toute son effroyable réalité. Avec le groupe de touristes nous sommes montés sur une petite estrade, pour voir le no mans land entre les deux murs et son attirail de machine à tuer. Les chiens dressés pour mordre, les armes automatiques qui se déclenchent au passage de malheureux qui avaient la folle idée de s’aventurer sur cet espace d’hostilité.

Ensuite j’ai participé à la visite du musée du mur. Pour toujours restent dans ma mémoire les photos et les objets de ceux qui ont risqué, malgré tout, de franchir cet espace effroyable. Certains ont réussi, d’autres ont été pris ou tués. Ce n’était plus, ni l’imagination, ni le cinéma, mais des faits, toujours dramatiques, parfois même tragiques.

Je n’oublierai jamais la petitesse de l’espace aménagé dans le réservoir d’essence d’une toute petite voiture, dans lequel une personne a réussi de passer inaperçu lors de contrôles aux check-points.

Justement, le fameux check-point Charlie. La guerre froide avait toute sa consistance devant ces endroits chargés d’Histoire. J’ai bien compris le sens de Ich bin ein Berliner du président Kennedy prononcé au moment de la plus forte tension en Europe après la Deuxième Guerre mondiale.

Le troisième voyage, après la réunification. L’enchantement de Berlin a opéré encore plus fort sur moi. J’ai beaucoup aimé l’architecture berlinoise lors de mes voyages précédents – Philharmonie, la bibliothèque universitaire, mais cette fois c’était encore plus fort. J’ai passé des heures à regarder le Potsdamer Platz, ses lignes futuristes et cette intégration d’un brin de ruines de la guerre dans l’architecture d’aujourd’hui. Berlin respire la liberté et garde pudiquement les traces de son histoire.

Le deuxième regard c’est celui de l’artiste et de musicien en particulier.

Lors de mon deuxième voyage, celui à Berlin-Ouest, j’ai été frappé par les peintures qui paraissaient parfois sur le mur.

Une m’a touché particulièrement. C’était une rue sans issue, comme beaucoup en ce temps-là. Au bout de la rue, le mur a créé un barrage infranchissable par quiconque.

Sur la façade de la dernière maison, un artiste a peint simplement un prolongement de la rue en perspective. Comme si le mur n’existait pas. Grâce à notre œil, nous pouvions continuer la promenade au-delà du réel, droit vers l’impossible, droit, dans ce monde imaginaire qu’aucun pouvoir sur cette Terre n’a jamais pu maîtriser. C’est l’essence de la force qui est en chaque être humain. Plus tard sur une scène de France j’ai pu chanter aux côtés de François Béranger. Il nous lançait en pleine figure son :

Vous n’aurez pas ma fleur !
Celle qui me pousse à l’intérieur,
Fleur cérébrale et fleur de cœur, ma fleur !

- Fleur de cœur, ma fleur !

Bien avant que le mur ne tombe, il est devenu transparent pour les habitants de ce quartier de Berlin.

Lors du même voyage, j’ai pu assister aux nombreux concerts. Deux d’entre eux m’ont marqué tout particulièrement.

A la Philharmonie de Berlin, l’orchestre, sous la direction de Herbert von Karajan a interprété une œuvre de Penderecki. De façon magistrale environ 20 minutes de quelque chose qui peut ressembler à un orchestre qui s’accorde, puis un accord de Do majeur. Après le chaos vient l’harmonie. Un espoir, une délivrance, un signe du futur.

Puis à l’Opéra, sous la direction de Karl Böhm, les Noces de Figaro.

Berlin enfermé dans le mur était une source de laquelle jaillissait la culture du monde.

Les artistes sont libres partout.

Plus tard, en 1989, collé à mon poste de télévision, comme des millions d’autres, j’ai regardé le mur tomber. Les larmes aux yeux et cette envie de crier : est-ce vraiment la réalité ?

Mais le comble de l’émotion vient à cette image de Mstislav Rostropovitch jouant du Bach devant le mur de Berlin près du Check-point Charly. Assis sur un petit tabouret, avec les passants autour, un musicien russe, émigrant, joue la musique allemande devant le mur qui tombe. Encore aujourd’hui il me difficile de contenir mon émotion à l’évocation de ce souvenir.

Je pourrais continuer encore longtemps sur ce sujet, mais il faut laisser un peu pour plus tard.

Je vous dirai quelques mots sur les conséquences culturelles de cette réunification de la ville de Bertolt Brech et de Kurt Weil, de la chanson qui a fait tomber le mur, des oiseaux qui ont toujours traversé le mur sans permission et enfin – des ondes de la radio – comme les oiseaux – volant vers l’autre rive.

Marek Mogilewicz

Kraj pochodzenia: Niemcy
Gatunek: Weissbier
Alkohol: 5,1%
Ekstrakt: b/d

Kraj pochodzenia: Niemcy
Gatunek: Weissbier Dunkel
Alkohol: 5,1%
Ekstrakt: b/d

Jesteśmy Starokatolicy w Niemczech i Chrześcijańskokatolicky w Szwajcarii (Unii Utrechckiej Kościołów Starokatolickich) -  zgodnie z tradycjami:

kolejne informacja tutaj lub tłumaczenie o polsku.

No i się kończy tydzień w domu. Nic się nie uczyłam, choć szczerze mówiąc nawet nie z lenistwa a z braku czasu. Gdyby nie auto, to bym połowy rzeczy nie załatwiła, ale mniejsza o to. Nieważne. Moje podejście do nauki, tez jest chwilowo nieważne. Neutronika? A kij z nią.

Na razie niech będzie tu i teraz i samolot jutro rano z Krakowa. Ciekawe czy już na lotnisku poczuję się jak we Francji, bo radosny tłum na odprawie będzie rzężolił po francusku? Pogdybało mi się tak przy Oluś (która wiernie ze mną na tlenie siedzi i sprawia, ze nie mam czasu snuć czarnych wyjazdowych scenariuszy) i ona to mi napisała. No i tak mi się skojarzyło sprzed niespełna roku:

Czas: połowa grudnia 2008
Miejsce: samolot linii Germanwings z Barcelony do Stuttgartu
Bohaterowie: ja wracająca po trzech miesiącach mieszkania w Hiszpanii, bliżej nieznany mi Niemiec wracający do Niemiec.

Samolot kołuje, rozpędza się i wznosi się w powietrze
Ja *cicho i z lekkim żelem, bo związałam sie z tamtym miejscem*: Good bye Spain…
Niemiec *z ulgą*: Gott sehr danke…

Długo oczekiwany, kolejny pośmiertny tom poetycki Charlesa Bukowskiego przynosi wiersze, które coraz precyzyjniej opisują zmory atakujące pisarza z zewnątrz i od środka.

To zapis wciąż powracających koszmarów dzieciństwa i młodości, to egzorcyzmowanie okrucieństw ojca, któremu – jak wiemy z autobiograficznych opowiadań autora, a zwłaszcza powieści Z szynką raz! – nigdy nie wybaczył brutalnego, poniżającego traktowania. A jednocześnie jest to książka pełna witalności i sardonicznego poczucia humoru. Czasem zaś alkohol, kobiety i gra na wyścigach konnych pozwalają uwierzyć bohaterowi tych wierszy w sens, piękno i radość życia. Ale tylko czasem i raczej na krótko.

Nota o autorze:
Charles Bukowski urodził się w 1920 roku w Andernach, w Niemczech. Kiedy miał trzy lata, jego rodzice wyemigrowali do USA. Dorastał w ubogich, robotniczych dzielnicach Los An­geles, gdzie dobrze poznał smak niedostatku. Doświadczał go także i później.

Pierwsze opowiadanie opublikował w roku 1944, nieprędko jednak doceniono jego talent – długo musiał utrzymywać się z pracy fizycznej i różnych dorywczych zajęć, często bywał bez grosza i bez dachu nad głową, zdany na łaskę przypadkowych ludzi. Dopiero w dwu ostatnich dekadach życia pisarstwo zaczęło przynosić mu spore dochody.

Twórczość Bukowskiego stanowi niepowtarzalne zjawisko w świecie zachodniej literatury. Często stawiany na równi z Hemingwayem i Henrym Millerem, zyskał uznanie krytyki i czytelników przede wszystkim za wspaniałe wyczucie formy, doskonale lapidarny styl i autentyzm. Powodem niesłabnącej fascynacji jego prozą jest też bez wątpienia awanturnicze ży­cie, które z upodobaniem trwonił na inne swoje pasje: kobiety, alkohol, hazard. Jedynym światem, w którym czuł się napraw­dę swojsko i którego reguły w pełni zaakceptował, był świat pijaków, dziwek, wykolejeńców i nieudaczników, ludzi wyob­cowanych ze społeczeństwa i niezdolnych, tak jak on, nagiąć się do życia w kieracie.

Otaczająca go atmosfera skandalu i prowokacji, przebijająca z jego prozy postawa buntownika, krytycznie nastawionego do akademickich, komercyjnych nur­tów literatury amerykańskiej, obalanie obyczajowych tabu, dosadny, często wulgarny język sprawiły, że stał się kultową postacią literackiego podziemia i idolem pokolenia bitników. Pozostawił po sobie bogaty dorobek w postaci ponad trzydzie­stu książek: powieści, opowiadań, zbiorków poezji.

Zmarł 9 marca 1994 roku w swoim domu w San Pedro, który jest dziś celem swoistych pielgrzymek wielbicieli jego niezwyk­łego talentu.

Niemiec

niemieckiemu dziecku w latach 20. w Los Angeles
nie było łatwo.
wiele było wtedy antyniemieckich uprzedzeń,
spadek po I wojnie światowej.
bandy dzieciaków ganiały mnie po okolicy
wrzeszcząc „Hajni! Hajni! Hajni!”
nigdy mnie nie dorwały.
byłem jak kot.
znałem wszystkie przejścia pośród chaszczy i uliczek.
migiem wdrapywałem się na prawie dwumetrowy płot i znikałem
pośród podwórek i zaułków
i na dachach warsztatów i w innych tajemnych miejscach.
ale tak naprawdę nie chciały mnie dopaść.
bały się że mogę je zadźgać bagnetem
albo wydłubać im oczy.
tak to trwało przez półtora roku
i skończyło się ni stąd ni zowąd.
zaakceptowali mnie z grubsza (ale nigdy na całego)
co mi odpowiadało.
te sukinsyny były Amerykanami,
oni i ich rodzice urodzili się tutaj.
nazywali się Jones albo Sullivan albo
Baker.
mieli jasną skórę, często byli grubi
zasmarkani i nosili pasy z wielkimi klamrami.
postanowiłem nigdy nie zostać Amerykaninem.
moim bohaterem był baron Manfred von Richthofen
niemiecki as myśliwski;
zestrzelił ich najlepszych 80
i nic już na to nie mogli
poradzić.
ich rodzice nie lubili moich rodziców
(ja też ich nie lubiłem) więc
postanowiłem że jak dorosnę to zamieszkam w okolicy

W rosyjskiej prasie pojawiła się ostatnio wypowiedź Władimira Putina na temat niemiecko rosyjskiego gazociągu, który połączy Rosję i Niemcy w nierozerwalnym, gazowym uścisku. Mowa oczywiście o gazociągu północnym znanym również pod nazwą Nord Stream. Premier Putin oświadczył, ze realizacja projektu powinna pójść zgodnie z planem. Znając sceptyczne stanowisko Szwecji i Estonii, przez których wody terytorialne przebiegać ma gazociąg, optymizm Putina jest co najmniej zastanawiający. Być może premier opracował już plan, dzięki któremu stanowisko Sztokholmu i Tallinna będzie można zignorować, lub używając odpowiednich środków, zmienić na przychylne.

Berlin i Moskwa podpowiadają, że budowa gazociągu Nord Stream, którego podstawowym zadaniem będzie transport syberyjskiego gazu z Rosji do Niemiec z pominięciem tradycyjnych krajów tranzytowych, jest projektem czysto ekonomicznym, że projekt wykazuje zupełny brak aspektu geopolitycznego. W czasie, kiedy zaangażowanie światowego supermocarstwa w konflikt w Afganistanie, Iraku, potencjalnie w Iranie, było odpowiedzią na zagrożenia wynikające z współczesnej geopolityki, Niemcy i Rosjanie zgodnie twierdzą że ich wspólne przedsięwzięcie jest pozbawione tego wymiaru oraz, że projekt nie jest wymierzony w kraje europy środkowej i wschodniej. Mocno zastanawiające.

Zakładając, że Rosjanom chodzi jedynie o wyeliminowanie opłat tranzytowych, nawet w tym przypadku nie można powiedzieć, że projekt nie jest wymierzony przeciwko środkowoeuropejskim stolicom. Oczywiście gdyby był to jedyny cel i idea projektu, sceptyczne stanowisko Warszawy nie byłoby usprawiedliwione. Rosyjsko niemiecki projekt, którego większościowym udziałowcem będzie strona rosyjska, może jednak zostać użyty, jako narzędzie uskuteczniania tradycyjnej polityki. Nie są to bezpodstawne domysły, lecz rzeczywistość, czego przykładem były rosyjsko ukraińskie wojny gazowe, których skutki odczuła również Europa zachodnia.

Biorąc pod uwagę aspekt geopolityczny projektu, nie dziwi fakt, że Rosjanie zapewniają o jego braku, nie dziwi również, że zgadzają się z nimi Niemcy, którzy dostali darmową próbkę tego co mogłoby ich czekać w razie ewentualnego konfliktu Moskwy z Warszawą, bądź Kijowem. Powinien natomiast dziwić, a właściwie zastanawiać fakt, iż Warszawa zdaje się tym zapewnieniom całkowicie ufać.

Koalicja państw, które podzielały stanowisko Polski względem gazociągu, bardzo szybko topnieje.
Pierwszym krajem, który zdecydował o przełamaniu impasu, została Dania. oficjalne zastrzeżeniem Kopenhagi było potencjalne zagrożenie ze strony projektu dla środowiska naturalnego. Wygląda na to, że wątpliwości ojczyzny Hamleta zostały rozwiane, pytanie tylko czy sprawcą był niezależny raport ekspertów, czy raczej nieupublicznione rosyjsko-niemieckie ustępstwa. Możemy z całą pewnością wykluczyć zmowę Kopenhagi z Berlinem, względem kwietniowego wyboru szefa NATO dlatego, że Dania wyraziła zgodę na ułożenie rury w jej strefie ekonomicznej dopiero w październiku, jednak bezinteresowne ustępstwa są zjawiskiem rzadko spotykanym w stosunkach międzynarodowych.

Kolejnym państwem, które w wyniku badań przedstawionych im prze specjalistów, rozważa zmianę stanowiska na temat projektu, to Finlandia. Widocznie, październikowe rozmowy premiera Putina z przedstawicielami fińskiego rządu okazały się owocne. Rozmawiano o problemach okresu kryzysu, wspólnych przedsięwzięciach oraz współpracy energetycznej, szczególnie ten ostatni aspekt jest niezwykle istotny dla uzależnionej w 100% od rosyjskiego gazu, oraz w 70% od rosyjskiej ropy, Finlandii. Być może dlatego, premier Putin wspomniał w trakcie rozmów,  temat możliwości dopuszczenia Finlandii do udziałów w rosyjskich złożach Stockmana na morzu Barentsa. Nowo powstające, Finlandzkie centrum kultury w Sankt Petersburgu z pewnością nie odgrywa większej roli w procesie zmiany stanowiska rządu w Helsinkach.

Oczywiście są to spekulacje, jednak wygląda na to, że każdy ma swoją cenę, natomiast początkowe, negatywne stanowisko stanowi świetną pozycję wyjściową do dalszych, indywidualnych negocjacji .

Aby zrozumieć dążenia Kremla do utworzenia narzędzia uskuteczniania własnej polityki, należy zastanowić się nad problemami wynikającymi z rosyjskiej geopolityki. Jeżeli poddamy analizie wszystkie aspekty rosyjskiej geografii politycznej, jeden z nich wyraźnie wysuwa się na pierwszy plan. Mowa, oczywiście o ogromnym terytorium Rosji, które automatycznie determinuje pewne, określone działania Moskwy i kreśli nadrzędne wytyczne, na których Kreml opiera swoje strategiczne decyzje. Rozległe połacie terenów Rosji odegrały decydującą rolę w ewolucji rosyjskiej państwowości, oraz w kształtowaniu specyficznej formy społeczeństwa, które tworząc oddalone od siebie o setki kilometrów skupiska, miało tendencję do preferowania silnych, zapewniających odpowiednią opiekę, autorytarnych rządów.

Motorem działania Moskwy jest niewątpliwie czynnik samozachowawczy. Rosja, mając tak rozległe terytorium, nie posiada wystarczającej ilości naturalnych barier, aby skutecznie oprzeć się dobrze przygotowanej i zaplanowanej interwencji, przeprowadzonej przez odpowiednio przygotowanego przeciwnika. Aby należycie rozumieć i interpretować rosyjskie działania należy zdać sobie sprawę z tej prostej zależności. Historycznie, ekspansja zachodnia Moskwy była w jej oczach działaniem mającym na celu zapewnienia sobie względnego bezpieczeństwa. Optymalnym rozwiązaniem dla Kremla, było utworzenie wokół Rosji, szeregu państw buforowych, które obsadzone przychylnymi rządami pełniłyby rolę pierwszej linii obrony przed ewentualnym atakiem.

Jeżeli przyjmiemy, że naturalnym wektorem rosyjskiej ekspansji jest zachód, czyli Europa wschodnia, Gazociąg Północny doskonale wpisuje się w rolę katalizatora moskiewskich wpływów w tym regionie. Mimo jednoznacznych zapewnień dwóch największych udziałowców projektu, Berlina i Moskwy.

Wszystko wskazuje na to, że Nord Stream jednak powstanie, Rosjanom pozostaje jedynie przekonać Szwedów i ewentualnie Estończyków. Jeżeli, wbrew temu co obecnie mówi Moskwa, Rosjanie skorzystają w przyszłości z możliwości, które Nord Stream im oferuje, gdy zdarzy się ku temu odpowiednia okazja, Berlin będzie miał ograniczoną możliwość odpowiedzi, gdyż wiązałoby się to z zakręceniem gazowego kurka.

Berlin jest przekonany, że zrobił doskonały interes integrując Polskę w struktury UE, umiejętnie korzystając z soft power. Właściwie, dla Polski jest to również dobry interes ponieważ gwarantuje bezpieczeństwo przed ekspansją militarną ze strony obecnie przychylnego sąsiada, nie gwarantuje natomiast bezpieczeństwa przed ekspansją ekonomiczną i kulturową. Oczywiście mowa tu, nie o bezpośredniej propagandzie, lecz o subtelnej grze psychologicznej popartej odpowiednią kampanią przemysłu filmowego, oraz zaprzyjaźnionych mediów i organizacji pozarządowych, której obecnym niekwestionowanym liderem są Stany Zjednoczone.

Zakładając, że Rosja w długoterminowej perspektywie osiągnie swe strategiczne cele, upora się z przejściowo zaognioną sytuacją na Ukrainie, w Gruzji, oraz ureguluje sprawy na Białorusi, Moskwa będzie mogła poświęcić swą, dotychczas rozproszoną uwagę oraz odpowiednio zwiększone środki, aby zająć się skutecznym poszerzaniem własnych wpływów nad Wisłą.

Kiedy to nastąpi, niemiecka i rosyjska soft power po raz kolejny w historii zetrą się w przestrzeni społeczno-politycznej Polski, podobnie jak miało to miejsce tuż przed rozbiorami I Rzeczypospolitej w XVIII wieku, lecz w nieco odmiennej konfiguracji. Jak owo starcie wpłynie na samą Polskę i Polaków możemy jedynie spekulować. Doświadczeni historią możemy jednak pokusić się o wielce prawdopodobne stwierdzenie, że wszelkiego rodzaju próby nacisków ze strony naszych dwóch największych sąsiadów spotkają się ze zdecydowanym oporem.

Czyżby Polska skazana była, na niekończący się koncert swoich dwóch największych sąsiadów?

Europe: Where East Meets West

Poles in Germany, Germans in Poland.

Western countries such as the USA, Canada, the United Kingdom, France and Germany have always been the destiny of many immigrants from less fortunate countries. They all leave their homeland for different reasons: poverty, war, murderous regimes etc. but the final goal was always the same, find better perspectives for life. The United States are still believed to be the dreamland and final destination of most of the immigration attempts but I would like to focus on Europe. The reason I find the imigration issue in Europe is more interesting is the fact, that the old continent faces more legal and social problems concerning immigrants the US doesn’t have to face.

In my observation European countries have to face three main types of immigration (terms I use underneath may sound at the begging very fishy, unnatural but you will realize that it will later help to keep track of the migration types I am talking about. Those terms are not scientific and are invented by me only for research and clarification purposes):

a)Outside immigration:

The first type is the most common situation (that includes also the USA, Canada, etc) where immigrants come from countries that have no significant ties or relations to the ‘welcoming’ country. I call this type of immigration, the ‘outside immigration’. Immigrants in this group are mostly immigrating on a illegal basis or are refugees. War refugees could be actually put as another different type of immigrants, as they receive in most countries a special legal status, but as it differs highly from country to country, I find it more appropriate to place them in the ‘outside immigrants’ group as they match other criteria.

b)Inside immigration:

The second type of immigration is the ‘inside imigration’. In the past it could be caused by civil wars, unions and counquest. The effect of such events was many times connected with changing of country borders. This lead to situations when citizens of another country, all of them or only a part of the population, where included in the borders of a foreign country. Also many people were just running from war or prosecution. Though nowadays Europe enjoys peace, not so long ago we had an tragic example of this immigration type in the Balkans. The Balkan war made many Serbians, Bosnians, Croats and Albanians migrate. In todays time the creation of the European Union and Schengen policy caused new ‘inside imigration’ waves. There are many similarities to the ‘outside immigration’ as the main reason for immigration is still the economical situation in which the person finds it self at the moment. On the other hand there are other significant reasons for moving to another country within the European Union. For many EU students it is now easier to study at top ranking Universities abroad, and many times they just stay in the country they have made their degree. Also people who move to another country to work, are not always motivated by their economic situation. As companies seek highly qualified employees all over Europe or people just want to rise their personal qualifications abroad.

c)Colonial immigration

The last type is the ‘colonial immigration’ and concerns in particular those European countries, that had colonies in the past. Many of those countries allowed citiznes of their old colonies to gain their citizenships or at least made it easier for them to obtain it. Along with the citizenship they got the legal right to settle in the countries territory. We could observe This type of immigration both in France and the United Kingdom. Sometimes the decision of giving away citizenships to the residents of old colonies, were motivated economicly to obtain more work force, or were just political decisions. Many times if one member of the family accauired a citizenship it was easy to widen it on the other family members.

While analizing all the immigration types mentioned above, I came across many interesting topics, which all are very important to modern reasearch about migration. Though the one issue I would like to focus on is the difference in ‘inside immigration’ from before and after the last extension of the European Union. In particular I would like to share my experience and observations on the matter of Polish immigrants living in Germany and Germans moving to Poland.

Being a son of Polish immigrants in Germany, I have experienced all the consequences of living in a foreign society. My situation was different than the usual immigrants. I was the next generation of immigrants, born on German soil. This fact had its advantages. I was legaly considered a citizen of the ‘Bundesrepublik’, and learning the language from the very beggining made me a native speaker with a typical north German accent. I was on the best way to become a German citizen, that has only ancestory ties to Poland. Thanks to my parents this never happened. As many other Poles living and working in Germany, my parents remaind emotionally attached to Poland and Polish national awarness. I remember my father saying: ‘There are two types of Poles here in Germany, those who pretend to be German with no connection to Poland, and those who remain still true to their country’. This type of thinking leads most certainly to alienation of Polish immigrants within the German society and the creation of immigrant enclaves. On the other hand it preserves patriotism and national awarness. As managing strong ties with your own culture or country, while living abroad, is a good thing, many times it ends up in creating negative effects for the whole society. Immigrants closing themsleves in their enclaves, where they pursue their live styles from their home countries, result in even stonger alienation of foreigners. Many immigrants don’t want to even learn the language of the country they live in. They believe that the area they live in, should be ruled according to their own cultural believes. Thinking like that helps to develope all sorts of pathologies and crimes. It is easier for ethnic/national gangs or mafias to establish in enclaves where the immigrant citizens refuse to cooperate with the police or state. This is how an enclave turns into a ‘ghetto’.

Of course we can not simplify the phenomen of immigration just to negative effects it afflicts. That would be absolutley untrue and discriminatory. Immigrants bring with them multiculturalism, new work force and many interesting customes. People claim that forigners take away jobs, but what they do not realize is that the increase of population creates more work places. We have to remember that huge companies would always find a way to get cheaper work force from abroad. It is just pure economics, that state regulations never win with. Not all of the immigrants are needed for lesser jobs or vacational work, as many of them are highly qualified professionals. There is also a common believe that immigrants sent all their money to their home countries, so the local economy loses a lot of capital. That is of course partly true, but taking any government statistics, they show emphatically that immigrants create a major amount of wealth for the country. Whereas most of the ‘rich western countries’ population grows old, immigrants are often a fresh, empowering blast for the economy and demography.

Going back to the matter of enclaves and ethnic diversity within cities it has to be reminded that it is an old apparition. As an example we just have to go back to the early years of the United States, every major city had ethnic districts like: irish, jewish, russian or mexican. There is of course the famous ‘little italy’ shown on many mafia movies and alive in popculture, or ‘china town’ which became a huge tourist attraction in most cities. The main reason that immigrants rally themsleves in ethnic districs is racial disrimination from the natives in the first place. It feels safer to live in a place where all your neighbours are also immigrants and it helps to overcome homesickness. So immigrants open shops, restaurants, pubs and other facilities that make them feel more at home in their districts. Nowadays the trend turns around, what was once shops only for immigrants now tends to be also for natives and tourists. This is a very positive turn, and helps overcoming prejudices and stereotypes. The common believe was that foreigners districts were dangerous, and in fact their really were. Today the crime rates fo immigrant districts are much lower and are on a good way to change drastically. But unless immigrants work on this fact themsleves it can not be overcome. It is important to remember that if you come to a country, and you use all the freedome and rights the state provides you, you have to respect the law. If most of the immigrants would realize that it would be much easier to establish a serious dialogue.

The Polish immigrants in Germany from the 90’s and before had a terrible reputation. It was commonly believed that Poles are responsible for robberies and thefts, in particular for car stealing. I remeber that there was even a common saying: ‘Heute gestohlen, morgen in Polen’ and that means ‘Today stolen, tomorrow in Poland’. In fact it is hard to argue that the Polish mafia had a major influence on crimes in Germany, still it was the minority of Polish immigrants that was involved in crimes. Police statistcs of major German cities showed that Poles were far behind Turkish or Russian immigrants in matter of comitted crimes. Unfortunately the media in those times had a very negative attitude towards the Polish community. Though I have to admitt that those stereotypes had a bit of truth in them. As a matter of fact the Poles in Germany did tend to find ways around law regulations, or did some illegal activities. That may have caused the evolving prejudices. We also have to remember that even though Poles and Germans are both within the European and christian cultural background, there are many cultural differences. To put it as simple as I can, Germans are from germanic ethnic heritage and Poles are from slavic ethnic heritage. This manifests also in matters of temper disparity. So there had to be differences in matters of life perception and everyday customes. It is important to mention that the generation that came to Germany in the 80’s and 90’s was still under strong influence of living in a communist country (as Poland reesatblished democracy in 1989). That is why it was common to treat state regulations with reserve, as they were given by a non-democratic government. And that could absolutely not work in a fully democratic country. Most of the Poles which came to Germany were very poor and used to live in a lower standard than Germans. That is why ‘Polish Jockes’ were very popular those days, laughing about all the strange customes and illegal activities Poles brought with them. All of that happened before Poland became a member of the European Union and a fully fledged democratic country, as with time many things changed. Poland is now a thriving economy and a major European player.

Germany realized pretty quick that Poles are hard working and honest people, what was in contrary to the common believes that ruled so far. With young, well-educated Poles coming not only to Germany, but to all the Western European countries, after Poland joined the European Union in 2004, the sterotypes about Poland in Germany started to change. Comparing German press titles about Polish immigrants before the extension of the EU, and after shows us a very different picture, the public opinion has about Poles. A raport¹ made for the Polish Institute of Public Affairs showed that instead of the old stereotype of a drunkard, thief or thug, Poles are now considered as ‘hardworking people to every job’. On the other hand in countries like the United Kindom and Irealnd, the Polish stereotypes just started to occure, but that’s material for another discussion. As a neighbour country and a strategic partner Poland become more familiar to Germans and co-operation on all levels was established. Today there is a major population of Poles living in the Federal Republic of Germany, especially along the Polish-German border. With an estimated number of 1mln people (3 mln believed to have ancestory ties), the Poles remain one of Germany’s main minorities. As said before Polish-German relations improved significant over the years. However very bothersome is the fact that a legal act from the times of the ‘Third Reich’, which states that Poles can not be validate as an official minority is still in power. There are some discrepancies about history and modern Politics, such as the situation of German ‘Aussidlers’ (Germans moved to Germany after WWII due to new border agreements) or German-Russian cooperation with the Nordstream oil project. Those situations however do not afflict the Polish population in Germany directly. As a matter of fact there are still ethnic clashes, along with anti-polish actions of the NPD (Nationaldemokartische Partei Deutschlands) but those situations are marginal.

Today the main problem for Polish immigrants is the fact that Germany still has not opend it’s job market entirely for Poles. This is casued by the fact that the German society has the highest percentage of people fearing that immigrants will take their jobs. In a poll of 2008² about 64% of Germans declared they are against opening the labour market for workers from the new EU member countries. The poll has also shown a connection between education level, salaries, east-west division and the attitude towards Polish workers. It seems that the higher the education and salary of a person is, the higher the support for immigrants working in Germany. So the better the persons position on the social ladder the more he or she supports immigrants, and Poles in particular. All this leads mi to the conlusion that the avarage Polish immigrant is still doing small jobs like au pair, builder, bus driver or vacational work. From my own experience in the early 90’s Poles did all the sort of jobs, mostly working illegal but some of them, after acquiring German citizenships took up higher positions. My father who came to Hamburg in the 80’s started as a driver in a courier company, just to get promoted later to a managerial position. In fact many Poles went that way, starting from occasional work opportunities, assimilating with the German society, learning the language, acquiring a ciztizenship, to finally merge with the ‘regular Müller’. Now it is hard to estimate how many naturalized Poles live in Germany.

The childhood of a son of Polish immigrants I experienced in Hamburg, I remember as a warm and postivie memory. In fact in German kindergardens and schools, with most teachers being sensitive towards ethnic aggression, and most of them being multicultural, there are very little records of racial or ethnic hatred. In each class or group there always were at least a few kids of different foreign backgrounds. I have personally never encountered ethnic discrimination neither from peers or teachers. What is also very impressive and leads us again to the point that we should actually learn from our children, is the fact that there is absolutley no ethnic division in schools and kindergardens. In my kindergarden Polish, Turkish, German or kids from Former Yugoslavian Republic got along just perfect. On purpose I do no mention Univeristies and any forms of higher education, as Universities in Western Europe have a long tradition of multiculturalism, and accepting foreign students. In fact due to such programmes as ‘Erasmus’ or ‘Study Abroad’ every singel Univeristy in Germany has reasonable percentage of foreign students. And each year this situation improves. In fact throughout the whole time I lived in Germany, I faced hatred only once, by a very bad temepered neighbour, who actually hated all foreigners.

In general the Polish minority in Germany nowadays, lives a peacefull life with harmony to the German society. Even though there are differences and clashes, they will appear always in situations where two different cultures interact. Regretably both Polish and German media tend to exaggarate some singel incidents and often wander far away from professional, what makes the Polish-German dialogue more difficult.

What concerns Germans moving to Poland, this is a new tendency. Poland was before not an very attractive place for Germans to settle. In fact after the ‘89 democratic changes, and fall of comunism something started to develope. After Poland joined the EU in 2004 things changed significant. Having an strong purchasing power Germans see Poland as a good tourism oportunity or a retierment hideout, as Poland offers them low prizes and untouched beautiful nature. Thats why especially land is in high demand by German immigrants. This of course causes clashes with the local community, as people from rural areas of Poland tend to thing about it as an ‘buy-out’ of their land. The situation is additionally complicated by Erikas Steinbach³ actions around the Federation of Expellees⁴. As Mrs Steinbach represents the German who lost thier properties after World War II and want to get the legaly back. The main claim is that Poland joining the EU agreed to take the responsibility for German clamis. This is of course strongly opposed both by the government and society, and both Polish and German governments decided to work on this matter most carefully. Still Mrs Steinbach is perceived by the Polish public opinion as ‘the evil symbol’ of Germans expansion policy, what of course makes it much harder fot the German-Polish dialogue. But demonizing the Federation of Expellees in Poland also turns out to be a huge exaggaration. In contrary to the common believe even in cases where the court rules the annexation in favor of the German plaintiff, the previous owner receives state compensation. Many time the new German owner lives in good relations with the prior prioprietors and let them stay on good terms. Sometimes the building gets renewed or money is investet in the development of the property.

What concerns the treatment of German immigrants in Poland, there are two general attitudes. The first one is a positive approach to all newcomers and foreigners, especially from the West. This is a point of view that mostly the young people and again people with higher education share. The second approach is highly xenophobic, where Germans are considered ‘nazi for a life time’ and are not welcome in Poland. As a matter of fact they are even treated with hatred. The common approach in Poland is mainly to distrust the Germans, as many people still remember the World War II. Lukily this attitude towards foreigners is slowly floating into the margine, because as stated before the youth is much more open-minded and actually feels that the migration of forigners from a higher developed country is something good. This improves the numbers of Germans settling in Poland. The percentage of immigrants from the ‘Bundesrepublik’ is highly concentrated around the Polish-German borders, bigger cities like Gdansk or Wroclaw and the western voivodships. Still the mainstream media tend to exaggarate problems between German and Polish citizens. The loud cases of German ‘Jugendamts’, that are believed to take away children from their Polish mothers/fathers in favor of German parents, make a strong impact on bilateral relations. This a more complex matter, and actually ‘Jugendamts’ are considered in Eruope, to be good working insitutions, that serve the protection of children.

In my own experience I can see how the attitude towards German citizens is rapidly changeing in the last few years. Though born in Germany, I have lived there only seven years and I moved to Poland with my mother. In spite of the fact that I was actually 100% Polish I faced discrimination in schools and around my friends, for ‘being the German’. It was especially hard to watch a Polish-German football match, or listen about World War II on history lessons. This are not only my experiences, through out the years I met a lot of Germans living in Poland or Polish immigrants coming back, all their stories were the same. Faceing discrimination and prejudice on the playground and school, the 90s weren’t such a good time for the German community in Poland. All this has changed recently, Germans are welcomed more openly in Poland, the ability to speak German is a huge advantage while seeking a job or in social circles. One of my dear friends said to me not long ago: ‘What I thought once to be curse, now is a blessing’, she moved with her Parents to Gdansk when she was 12, barely knowing Polish, and had a pretty tough time in school, were she was ripped on for being German. Even their Polish neighbours treated them unkindly, often not answering everyday greetings. Once someone painted a ’svastik’ on their car. Nowadays she is a successful lawyer in a Polish-German law firm, and she is certain, that German has helped her a lot. People are happy to hear how well she speaks Polish, and she’s very popular on every party or cultural meeting. That shows how the attitude changed, and the numbers of Germans coming to are increasing. Strong economic ties, membership in the EU will develop their numbers even more.

Observing and experiencing the ethnic diveristy both in Germany and Poland gave me the opportunity to conduct my personal reaserch in matters of migration and multiculturalism in the EU. Taking as the main point of my interest the neighbour countries of Poland and Germany, I have come to a pretty optimistic conlusion. The ethnic division so common in the past years for highly developed countries is transforming into a truly multicultural society of the West. The Phenomens of enclaves, ghettos and the alienation of immigrants are becoming marginal. As a matter of fact only very strong culture diffrences lead towards ethnic division in society, and similar cultures learn to co-operate pretty fast. As more immigrants realize the importance of assimilation, the societies of the West realize the importance of dialogue. Understanding of each other cultures is a key to coexistance in a multicultural world, to our mutual benefit. Also as the negative attitude towards foriegners and immigrants keeps on dropping and is more often considerate as a positive phenomen,we still have to think about the countries people are emigrating from. If we want to restrain the immigration process, we have to help them to maintain a satisfactionary wealth level, and that is still a long road to go.

MP

Kraj pochodzenia: Niemcy
Gatunek: Lager, Hybrid
Alkohol: 5,9%
Ekstrakt: b/d

CEV VOLLEYBALL - CEREMONIA ZAMKNIĘCIA | fot. Boat And tHE City

To już ostatni wpis z CEV VOLLEYBALL  MISTRZOSTW EUROPY W PIŁCE SIATKOWEJ KOBIET w ATLAS ARENIE w łodzi. Było by krócej, ale bilety na finał sporo kosztowały to musicie oglądać czy się wam podoba czy nie A tak już zupełnie poważnie to w ostatniej części zobaczycie kilka zdjęć z Ceremonii Zakończenia Mistrzostw. Kolejne dwie fotki przedstawiają niesamowite dziewczyny z teatru Ocelot, następnie Atlas Arena w ujęciu które na blogu było już kilka razy, lecz w kolorystyce której jeszcze tutaj nie było, oraz nasze “złotka” i ceremonia dekoracji zwycięzców a ostatnie dwa pochodzą z Laser Show przed łódzką Halą. Zresztą koniec gadania… miłego oglądania….

CEV VOLLEYBALL - CEREMONIA ZAMKNIĘCIA | fot. Boat And tHE City

CEV VOLLEYBALL - CEREMONIA ZAMKNIĘCIA | fot. Boat And tHE City

CEV VOLLEYBALL - CEREMONIA ZAMKNIĘCIA | fot. Boat And tHE City

CEV VOLLEYBALL - CEREMONIA ZAMKNIĘCIA | fot. Boat And tHE City

CEV VOLLEYBALL - CEREMONIA ZAMKNIĘCIA | fot. Boat And tHE City

CEV VOLLEYBALL - CEREMONIA ZAMKNIĘCIA | fot. Boat And tHE City

CEV VOLLEYBALL - CEREMONIA ZAMKNIĘCIA | fot. Boat And tHE City

CEV VOLLEYBALL - CEREMONIA ZAMKNIĘCIA | fot. Boat And tHE City

Rewolta w Europie!

Piotr Bein 22.10.2009

Niemiecki “Bild”: tylko 10% czytelnikowe chce sie szczepic na H1N1. Wyniki sondazu na 21.10.2009 o godz. 21-ej “Czy zaszczepisz sie na swinska grype?”:
45% Nie – szczepionki trzeba lepiej zbadac; 45% Nie – z reguly nie szczepie sie na grype; 10% Tak – lepiej sie zabezpieczyc.
http://www.bild.de/BILD/politik/2009/10/21/schweinegrippe-impfung/nur-wenige-wollen-sich-gegen-h1n1-virus-impfen-lassen.html
Dr Angela Spelsberg, szefowa osrodka raka w Aachen i czlonek organizacji przeciw korupcji w sluzbie zdrowia Transparency International, poinformowala “Sueddeutsche Zeitung”, ze przestaly funkcjonowac kluczowe mechanizmy kontrolne chroniace publike od niebezpiecznych szczepionek. Spelsberg domaga sie dochodzenia parlamentarnego odnosnie decyzji rzadu Niemiec o zakupie szczepionki Pandemrix z GlaxoSmithKline oraz zalecenia przez panstwowa rade doradcza wakcynologii STIKO i Instytut Roberta Kocha faworyzujace nieprzetestowana szczepionke na swinska grype. Wg Spelsberg wiele osob w STIKO ma powiazania finansowe z przemyslem farmaceutycznym, a niektorzy — z probami szczepionek  lub sa oplacani za rozmowy ws. szczepionek. Do tego agencja lekow UE, EMEA, ma 2/3 dochodu z firm farmaceutycznych i podlega dyrekcji biznesow zamiast dyrekcji zdrowia piublicznego Komisji Europejskiej.
Trudnosci z produkcja Pandemrixa przytoczono jako powod opoznienia kampanii szczepien w landzie Niedersachsen. Wg rzeczniczki ministerstwa zdrowia landu, Mechthildy Ross-Luttmann, lekarze nie moga spodziewac sie Pandemrixa przed 30.10.2009. http://www.haz.de/Nachrichten/Politik/Niedersachsen/Start-der-Schweinegrippe-Impfung-verzoegert-sich#
Berlinscy lekarze odmowili szczepienia pacjentow, donosi “Berliner Zeitung”. Szefowa berlinskiego zwiazku lekarzy ogolnych Angelika Prehn mowi: “Nie wykonamy szczepien.” theflucase.com
zob. też: nowa grypa może zabić 35 tys. osób (Onet.pl)

W Austrii sondaz 500 osob przez firme YouGovPhysionomics:  82% raczej nie zaszczepi sie, a 18% “wysoce prawdopodobnie” lub “prawdopodobnie” wzieloby zastrzyk
Tylko 8% powiedzialo, ze obawiaja sie swinskiej grypy, a 2/3 ze nie. theflucase.com
Wg gazety “Österreich”, pomimo zamowienia 16 milionow dawek z firmy Baxter, kanclerz Werner Faymann, minister zdrowia Alois Stöger ani wiekszosc czlonkow gabinetu nie zaszczepi sie. Wice-kanclerz Josef Pröll i minister sprawiedliwosci Claudia Bandion-Ortner moga sie zaszczepic. Przywodcy skrajnie prawicowej Partii  Wolnosci, Heinz-Christian Strache, i Zielonych, Eva Glawischnig tez nie wzieliby zastrzyku, mimo ze ludnosc podobno dostanie szczepionke Baxtera bez rteci i skwalenu w wyniku protestow niemieckiej armii, lekarzy i landow. Kanclerz Faymann byl w br. na spotkaniu Bilderberga k. Aten wraz z szefem Novartisa, Danielem Vasella i b. premierem Szwecji, Carlem Bildtem, ktory zasugerowal przeksztalcenie Swiatowej Organizacji Zdrowia w globalny departament zdrowia. theflucase.com

Francja, Marsylia: niewielu w sluzbie zdrowia zaszczepi sie. Dostarczono 20 tys. dawek do szpitali w miescie, a tylko paredziesiat osob sluzby zdrowia zglosilo sie do wziecia zastrzyku, donosi “La Provence”. Tylko 40 z 500 personelu szpitala Manosque wyrazilo zamiar zaszczepienia sie, w szpitalu Digne — ok. 60 z 1000 osob personelu. http://www.laprovence.com/articles/2009/10/21/943149-Region-Debut-de-vaccination-a-petite-dose-dans-la-region.php
Po rozpoczeciu kampanii masowych szczepien 20.10.2009, powstaja obawy o wprowadzeniu stanu wyjatkowego w nadchodzacych tygodniach. Francuska grupa SOS Justice mowi, ze kampanie zorganizowano na zwiekszenie szans powodzenia we wdrozeniu wladzy wojskowej. Kampania ma miejsce w 7 strefach (podobnych do stref FEMA w USA), zalozonych na szybkie wprowadzenie stanu wyjatkowego w przypadku zagrozenia narodowego, np. pandemii. Dokument z 2006 roku mowi, ze wojsko moze wtedy m.in. zamknac granice, szkoly, zakazac zebran i ze nalezy znalezc miejsca na masowe groby, zeby zaradzic zwiększonej smiertelnosci. Francuskiej armii na terytoriach zamorskich kraju kazano przygotowac sie do masowych, przymusowych szczepien ludnosci Francji i aresztowania opornych. Dokument rzadowy z 10.09.2009 nakresla plany przymusowych szczepien wszystkich 100 tys. czlonkow Zandarmerii, sily wojskowej od pilnowania pozamiejskiej Francji. Dokument przewiduje szczepienia rodzin zolnierzy Zandarmerii. http://dossiers-sosjustice.hautetfort.com/archive/2009/10/20/grippea-h1n1-les-vaccins-en-zone-defense-loi-martiale.html
Wiodacy francuski lekarz Marc Girard wystapil w TV (19.10.2009) ostrzegajac ludzi o trujacej, niewyprobowanej szczepionce na H1N1: http://dossiers-sosjustice.hautetfort.com/archive/2009/10/20/grippe-h1n1-le-dr-marc-girard-sur-public-senat-le-19-octobre.html
Francuski urzad odpowiedzialny za polityke szczepien, Haut Conseil de Sante, zmienil 2.10.2009 swa dyrektywe, mowiac ze kobiety w ciąży i male dzieci powinny wziac szczepionke bez adiuwantow, ale tylko jesli bylaby dostepna. Nie ma ich, a rzad Francji to potwierdza, zalecajac, by te grupy wziely szczepionke z adiuwantami, wg listu na sajcie ministerstwa zdrowia: http://www.sante-sports.gouv.fr/IMG//pdf/Ltre_DGS_reponse_saisine_091013-def.pdf theflucase.com
Ministerstwo ma tez na swojej stronie internetowej formularz dla ludnosci wzywajacy na szczepienia w jednym z 1080 osrodkach szczepien. List od minister Roselyn Bachelot — ktora na cefalce ukryla 12 lat pracy dla firm farmaceutycznych — klamie, ze szczepionka jest “bezpieczna i skuteczna”, podczas gdy EMEA sama pisze, ze to nie zostalo sprawdzone. Formularz wezwania wymienia kilka marek szczepionki, w tym Celvapan Baxtera i Celture Novartisa, mimo ze nie ma pozwolenia UE na marketing i wyglada na przepakowany Aflunov, ktory usmiercil bezdomnych w Polsce. Panenza z firmy Sanofi wydaje sie byc jedyna szczepionka bez rteci i adiuwantow, zrobiona tak jak na zwykla grype, tzn. dobrze przetestowana i “tajemnica” elit Francji. Formularz-wezwanie moze byc dla kogos biletem na smierc, zaleznie od wyboru szczepionki, dawki i adiuwantow przez rzad. http://www.sante-sports.gouv.fr/IMG//pdf/BonCNAM.pdf  http://www.sante-sports.gouv.fr/IMG//pdf/Certificat_de_vaccination.pdf theflucase.com

Nadchodzacy strajk poczty moze uchronic miliony Brytyjczykow od wezwania na szczepienie, donosi “Daily Mail”. Wg naczelnego urzednika zdrowia, Sir Liama Donaldsona, ludzie musza wziac “ten ratujacy zycie zastrzyk”, a niedoreczenie wezwan do lekarza na szczepienie jest katastrofa. Komentatorzy na forum gazety mieli inne zdanie: “Mimo ze jestem w grupie zagrozonej, na pewno nie wezme tego potencjalnie smiertelnego zastrzyku. Szczegolnie jesli zaleca to minister rzadu“, pisze jedna z osob. http://www.dailymail.co.uk/news/article-1221882/Swine-flu-Millions-ris k-postal-strike-threatens-vaccination-programme.html

Belgijski “Le Soir” donosi o wyznaczonym na 30.10.2009 przesluchaniu w sadzie w Brukseli wniosku grupy obywateli i prawnikow o zawieszenie kampanii masowych sczepien. Wg grupy, rzad nie poinformowal Belgow nalezycie o zagrozeniach od szczepionek, zeby mogli “racjonalnie” decydowac, jak wymaga konstytucja. Dr Eric Beeth nagli rzad, by porzucil stosowanie szczepionki Pandemrix, bo zastrzyk ze skwalenem wciaz jest w fazie testow klinicznych i aplikowanie mogloby miec “nieobliczalne” skutki. Wniosek grupy wplynal po glosowaniu parlamentu Belgii (16.10.2009) o nadaniu rzadowi specjalnych mocy wyjatkowych wobec pandemii, w tym uprawnien do uzycia policji i wojska do dzialan przeciwpandemicznych. Ale w odpowiedzi na rosnace protesty, rzad usunal w ostatniej chwili zapis, ktory pozwolilby mu preprowadzic przymusowe szczepienia.  theflucase.com
http://www.lesoir.be/actualite/sciences_sante/2009-10-21/grippe-h1n1-texte-plainte-citoyenne-campagne-vaccination-733782.shtml
http://www.lesoir.be/actualite/sciences_sante/2009-10-15/grippe-h1n1-vaccination-sera-obligatoire-732756.shtml

Szwedzkie pielegniarki choruja po wzieciu zastrzyku na swinska grype. 30 osob raportowalo (20.10.2009) wladzom, ze dostaly powaznych skutkow ubocznych i musialy skontaktowac sie za szpitalami. Nastepnego dnia bylo tych osob 110, donosi gazeta “Expressen”, jedyna ktora to robi w kraju. Prawdopodobnie jest to tylko sczyt gory lodowej. Mino to Annika Linde, dyrektorka Szwedzkiego Instytutu Kontroli Chorb Zakaznych (SMI), nawija pozytywnie: “Szczepionka ma wiecej skutkow ubocznych niz szczepionka na zwykla grype. To znaczy, ze udowadnia lepsza ochrone.” Zaszczepiono dotad tysiace Szwedow i zaczela sie “nawalnica” skarg. Kilka powaznych przypadkow reakcji uczuleniowych raportowano do biura bezpieczenstwa medycznego, ktorego Gunilla Sjölin Forsberg mowi, ze objawy takie “nie sa niespodziewane“. Biuro poprosilo niektore osrodki szczepien donosic skutki uboczne, co jest szokujace, bo wg normalnej praktyki nalezy automatycznie raportowac wszystkie skutki uboczne. Objawy poszczepienne u pielegniarek:
- wysoka goraczka i silne dreszcze — “Cale cialo mi sie trzeslo tak mocno, ze nie moglam nawet utrzymac szklanki wody w dloni”;
- skrajny bol w ramieniu — “Nie moglam go podniesc. [...] Lezalam w lozku w [goraczce] i dreszczach, bylo mi bardzo zimno, wzielam goracy prysznic dla ogrzania.” W przeszlosci nie miala ona zadnych objawow po szczepionkach na grype.
- utrata energii, goraczkowanie, mdlosci — “Nigdy nie choruje, wiec to musiala byc szczepionka.” 5 z 19 zaszczepionych jej kolezanek zachorowalo od szczepionki na swinska grype.
- bezsennosc od bolu ramienia, przewlekle bole glowy — “Nie spalam wcale w nocy po szczepionce, tak mocny byl bol w ramieniu.” Nastepnego dnia w pracy przyszla goraczka, potem bole glowy. Tydzien po, wciaz czuje sie chora.
- trudnosci z chodzeniem — “Ledwo moglam przejsc 5 m do ubikacji. Goraczka [39 stopni] trwala 3 dni.” Co najmniej 10 z 80 jej kolegow i kolezanek w pracy dostalo goraczke.   theflucase.com

W wyniku protestow, rzad Szwajcarii twierdzi dla odmiany, ze kobiety ciezarne i dzieci nie powinny brac  szczepionki na H1N1 z adiuwantami,  donosi “Tages-Anzeiger”. Naczelny lekarz Pietro Vernazza ze szpitala kantonu w St. Gallen zaszczepil sobie adiuwant AS03 z firmy GSK w ramach badan: “Czujesz to. Ramie boli. Trudno spac w nocy. Czasem wystepuje goraczka. Niektorzy nie moga pracowac kilka dni.” Ta decyzja rzadu Szwajcarii zapadla w czasie burzy protestow w Niemczech odnosnie nietestowanych trujacych skladnikow forsowanych pod pretekstem  pandemii. theflucase.com

W Irlandii lekarze odmowili szczepienia ludnosci, wiec moga zrobic to pielegniarki: http://www.independent.ie/health/swine-flu/nurses-to-administer-swine-flu-vaccine-as-gps-opt-out-1919378.html