Lang geleden dat ik nog eens op mijn blog geschreven heb. Zo goed als drie maanden! Is de muze dan steeds afwezig gebleven of is alles verslindende luiheid mijn deel geworden? Niets van dat alles; zoals U las in de laatste post heb ik ondertussen een nieuwe baan, en heb ik gewoonweg géén tijd gehad om me te bekommeren om deze blog. Mijn beslommeringen zaten namelijk elders. Ik kreeg de leiding over de vliegdienst van een zgn. “afstandswaarnemingsbedrijf”. Een leutig woord voor een firma die zich bezighoudt met luchtfotografie, en dan vooral allerhande waarnemingen en opmetingen met lasersensoren en ander gesofisticeerd speelgoed. In die hoedanigheid hou ik me bezig met vier speciale vliegtuigen, verspreid over heel Europa, en een 20-tal piloten en navigatoren. Leuke job met heel wat uitdagingen, zeker nadat het desbetreffende departement jaren op apegapen heeft gelegen. Het bedrijf zelve werkt wat traagjes naar mijn goesting, doch dat zal ik hoogstwaarschijnlijk ook weeral gewoon worden.  Niet iedereen gedraagt zich zoals het halve ADHD-konijn welke ik soms placht te zijn. 

 Traagheid:  no wonder, want meer dan de helft van de activiteiten en missies spelen zich voornamelijk af in Oost-Europa. Een kultuurschok mijnentwege, dat kan ik U verzekeren. Niettegenstaande men in die landen ook vooruit wil, blijven er nog veel invloeden over van het communistische verleden. De stalinistische flatgebouwen, de trolleybussen, Trabanten en Lada’s, de grauwe mensen die schijnbaar doelloos – met het onafscheidelijke plastieken zakske – door de straten sloffen. Maar vooral de mentaliteit stuit me nog steeds tegen de borst. Initiatief nemen is onbekend, en uren palaberen over zaken die in 5 minuten opgelost raken zijn schering en inslag. Hongarije viel in deze nog mee, maar Bulgarije heeft mijn inziens nog een lange weg te gaan. Het is haast grotesk om ginder een vergadering mee te maken. Met veel gebaar en in perfect Pidgin English wordt er heel de tijd over… niks georakeld. Een simpel “ja” of “neen” is ook uit de kwestie. Het antwoord begint bij de geboorte van Christus en eindigt een halfuurtje later bij het zinken van de Titanic. Doch niet alles is kommer en kwel; de jonge garde van ginder wil wél vooruit. Het zal alleen nog eventjes duren. Afin, zo kan ik nog een aantal anekdotes vertellen, doch slechts om te vertellen dat ik het écht druk gehad heb. En dat ik blij ben dat ik toch reeds resultaten geboekt heb. Ik beloof op mijn eerste communiezieltje om toch regelmatig hier etwas nieder zu schreiben. Eerst mijn draai vinden, en dat is niet eenvoudig wanneer men na 14 jaar shiften vreten opeens in een “9 to ergens ’s avonds” job belandt. Ik pas me aan, langzaam.

De laatste tijd begint mijn blog wat te slabakken.  Typisch voor de gemiddelde blogger om na een jaartje (en soms zelfs veel vroeger) last te krijgen van tijdelijke inzinkingen.  Deels te wijten aan de muze, die veel te weinig op bezoek kwam, maar voornamelijk doordat ik met een heleboel andere dingen bezig ben.  Ik heb me – onder andere - in het hoofd gehaald om een roman te schrijven (of toch een poging toch) en ondertussen is die ook op een 8-tal bladzijden blijven hangen.  Wees gerust, ik schrijf met graagte verder, doch dat zal afhangen van de grootste verandering die ondertussen plaatsgegrepen heeft: ik heb een nieuwe job gevonden!

U leest het goed; na 11 jaar, 5 maanden en een klets weken tot het vaste decor te behoren van de Antwerpse luchthaven, vertrek ik naar een nieuw bedrijf in de buurt van Zaventem.  Nog steeds luchtvaart (uiteraard; ik kén geen andere stiel) maar tegelijkertijd ook totaal anders.  Luchtfotografie en datavergaring vanuit het blauwe zwerk, en op een of andere manier lijkt me dat na al die jaren een stuk interessanter dan het versassen van hele horden (ambetante) passagiers.  Daarentegen verlaat ik het bedrijf met gemengde gevoelens; die +11 jaar hebben ervoor gezorgd dat ik met een hele boel collega’s duurzame banden heb kunnen smeden.  Maar ik ben vooral bezorgd om het lot van dit bedrijf dat hopelijk niet al te veel kwaaie momenten meer moet meemaken.  Het gaat niet goed met de Vlaamse luchtvaart en ook wij hebben in de klappen gedeeld, dus ik wens niet liever dat de zaken terug op hun plooi vallen.   Uiteraard zijn er ook minder prettige herinneringen; in het verleden zijn er vervelende dingen gebeurd, en die vooral erg kleinmenselijk van aard waren.  Er zijn ronduit domme beslissingen genomen door ronduit incompetent personeel, doch dit zijn dingen die in een ver – en ondertussen grijs – verleden zijn gebeurd.  Ik denk hier bv aan volstrekt overbodige consultants die vooral handenvol geld gekost hebben, en aan grote lichten die de bus willen nemen van Jersey naar Guernsey, maar zoals gezegd heeft dit niks te maken met de huidige situatie en/of werknemers.    Afin, aan natrappen heb ik eigenlijk absoluut geen behoefte.  Daarentegen zal ik bewust géén afscheidsfeestje organiseren.  Ik zal nog regelmatig op de luchthaven komen voor mijn nieuwe job – en aldus selectief pinten kunnen betalen – maar ik wil absoluut dat soort van feestjes vermijden waarop 50% van de aanwezigen slechts komt meeprofiteren “omdat het gratis is”.  Bovendien zijn dat dan toch windbuilen die ik sowieso nooit kon luchten (en hoogstwaarschijnlijk omgekeerd ook).  De anderen, die ik warme gevoelens toedraag, mogen gerust zijn.  Eventjes berusten, de goeie momenten in het brein vastspijkeren, en dan een nieuw hoofdstuk aanvatten.  Ik heb er goesting in!

Vandaag is er weer een nieuwe clothing catalog! Eindelijk weer goed nieuws voor de members (maar natuurlijk ook voor de Non-Members) Er staan weer een paar nieuwe kledings-sktukken erin! (Maar ook oude)

Nieuwe Job in CP

De nieuwste job in Club Penguin is een soort 1e hulp, als je valt van de ski helling! Met deze dingen aan kun je ook een speciale dans doen! Zo houden wij Club Penguin een beetje veiliger!

De Man van Zoniën doet de nachtshift. Alles loopt op wieltjes, dus even tijd om te schrijven. Een kentering – en niet het obligate lijstje met goede voornemens, maar dingen die dit jaar naar alle zekerheid zullen veranderen. Grote veranderingen. Laten we maar eens beginnen op professioneel gebied. Ik ben tevreden met mijn job. Ik doe het werk graag, er is een goede atmosfeer, kameraadschap, ik heb relatief veel vrije tijd (shiften!) en het loon kan (zoals bij iedereen) altijd beter. Maar ik heb het gevoel, dat ik na 10 jaar bij dezelfde werkgever, in een doodlopend steegje ben beland. Ik ben niet alleen steeds ambitieus geweest, er is ook steeds de honger naar nieuwe kennis en uitdagingen. De pyramide naar boven toe, wordt erg smal. Carrière maken zal praktisch niet lukken. Veel nieuwe dingen en uitdagingen zitten er niet meer aan te komen. Een regionale luchtvaartmaatschappij blijft een regionale luchtvaartmaatschappij. Ook indien ze door een van de wereldspelers werd overgenomen. Terug naar Zaventem dus. Nieuwe uitdagingen, verdere vervolmaking, nieuwe indrukken en kansen. En meer kansen op promotie, en aldus mijn reeds vergaarde kennis ten dienste stellen van een nieuw project. Ik zoek dus stilletjesaan, tot er een geschikte baan in zicht komt. Niet het eerste het beste, ik zit nog even goed.

In dat geval zou het onnozel zijn (en milieu-onvriendelijk) om iedere dag naar BRU te pendelen vanuit Antwerpen, en dan nog met de eigen wagen. Bovendien, na 3 jaar in de stad heb ik me de volgende conclusie gemaakt: ik aard niet goed in de stad. Niet verwonderlijk daar ik de luxe had van op te groeien in een landelijk dorp, toch dicht bij de grootstad en zijn infrastructuur gelegen. Zelfs toen ik in Limburg woonde, was dat in de nabijheid van een provinciestadje. De rust en het bedaarde van het platteland, gecombineerd met de voordelen van de stad, en dan nog om de hoek. En met de grootstad heb ik een haat/liefde verhouding. Top op het gebied van cultuur en amusement, want alles ligt in de buurt. Toffe buurten, en dan vooral in de zomer, waar je jezelf op sommige pleintjes in een zuiderse stad waant. Toffe kroegen, musea, grote bibliotheken, toffe mensen, etc… Aan de andere kant de anonimiteit, té weinig groen, de drukte en soms de mentaliteit die me tegen de borst stoot. Daarentegen durf ik gerust toegeven dat ik het échte platteland ook niet romantiseer. “Het is dan ook wel overal iets”, zou Brusselmans zeggen. En onbetaalbaar, zeker tussen Antwerpen en Brussel. Dito in mijn eigen streek. Alleszins, na wat rondvragen bij ervaringsdeskundigen, ben ik tot de vaststelling gekomen dat het rond Mechelen wel binnen het budget en ligt en waarschijnlijk met goesting zou zijn. Mechelen en omliggende parochies it will be. We zien wel. Misschien net de combinatie die ik zoek en ik ken het ook; ik studeerde er immers 4 jaar.

And we go back to the good old days. De Man van Zoniën speelde vroeger trompet in de harmonie. Steeds graag gedaan – en niet alleen voor de pinten En ik ga er terug aan beginnen.  Een instrument (goed) bespelen is een uitdaging en kan grote voldoening geven. En dan nog de kameraadschap. Maar vooral het feit dat ik terug actief deelneem aan het verenigingsleven en aldus de band met mijn dorp terug sterker aanhaal. Ik zie het helemaal zitten. En Mechelen is helemaal niet ver van Antwerpen en mijn hang-out’s. Nu nog iets betaalbaar vinden – maar we hebben tijd!

En ik heb gedaan bij Tv Vlaanderen! Woop woop! Mensen die me kennen, wachten waarschijnlijk al even op een blog waarin ik mijn gal spui over twee maanden werken bij Tv Vlaanderen, iets wat ik tot nu toe vermeden heb. Wel, ‘t zal er niet van komen Ik heb al genoeg gezaagd en geklaagd over dat bedrijf, ik ga er geen blog meer aan vuil maken. We zijn nu twee maanden werkervaring rijker. ‘t Is enkel jammer dat ‘t een negatieve ervaring was… Ik weet nu ook dat een klein bedrijf niks voor mij is, en marketing (voorlopig) evenmin.

Daarom dus ook de keuze voor een groot bedrijf en een job in de internetsector! Ik kijk er ongelooflijk hard naar uit. Een nieuw begin… En dat symboliseer ik met een nieuw kapsel! Nu ja, een nieuwe haarkleur. Niks radicaal hoor, maar ik wil graag afstappen van het eeuwige blond, ook al is het mijn natuurlijke haarkleur. Ik zou graag een paar tinten donkerder willen gaan, zonder een brunette te worden. Of een paar tinten meer naar koperblond, zonder ‘een rosse’ te worden Persoonlijk vind ik de onderstaande foto’s toppers, zowel qua kleur als qua kapsel. Enfin, we’ll see! Any opinions? Altijd welkom… U heeft tot donderdag de tijd!